The language of the hymns is thoroughly conventional. They are frequently exclamatory in tone. For example, A Pharrais Gaoil (pp. 12-13) begins ‘A Pharrais gaoil! A Pharrais gaoil! \\ Nach aobhach leinn do ghlòir? \\ Nach beannaicht’ iad a dh’ fhàg an saogh’l, \\ Gach aon bha ortsa ’n tòir? \\ Far bheil gach cridhe fìor \\ An soillse Dhé fo bhlàth; \\ Aig fois an sòlas sìor \\ Fo ghnùis an Rìgh gu bràth’ (p. 12), and A Mhàin Tre Ghras (pp. 14-15) begins ‘Saoirte o’n lagh, O ’n suidheachadh sona!, \\ Dhòirt Crìosda fhuil, ’s tha math’nas innt’ dhuinne! \\ Malluicht’ o’n lagh, aig peacadh an sàs, \\ Saorar le Crìosd a mhàin tre ghràs’ (p. 14).