Deze film is een verspilde kans.<br />Uwe Boll vond blijkbaar dat de beste manier om de zinloosheid van de oorlog te benadrukken was om een zinloos lange, pijnlijke, bruut lelijke en verontrustend onoriginele genrefilm te maken.<br />Hier kreeg de regisseur de kans om zich te rehabiliteren na een reeks flops en drollen. In Postal toonde hij tenminste de belofte dat hij zichzelf niet al te serieus nam, en hoewel het eindresultaat niet bepaald een goede film was, was hij in elk geval wel onderhoudend.<br />Maar geloof die hype niet.<br />In Tunnel Rats mikt Boll op een serieuze, realistische film. De film wordt op de markt gebracht als 'voor de fans van Apocalypse Now en het peloton' Wat op zichzelf al een belachelijke en bespottelijke opmerking is, uit de mond van een filmproducent die zijn carrière heeft gebouwd op genrefilms, van horror (Seed) en actie (Bloodrayne) tot komedie (Postal). Door een 'oorlogsfilm' te maken, heeft Boll zich opnieuw bewezen als een volledig alternatieve en wannabe-regisseur die zich niet bekommert om originaliteit, artistieke impact of amusementswaarde. Wat goed is in deze film, is gestolen van andere regisseurs. Wat slecht is in deze film, is het gevolg van slechte imitatie of een vertekende interpretatie van de meesters, gecombineerd met een hoop genotzuchtig, amateuristisch geleuter. Als je zijn werk vergelijkt met dat van Oliver Stone of Francis Coppola, is dat een belediging voor het vak.<br />En ik probeer ook niet overdreven streng te zijn voor de man. Het kan me niet schelen dat hij een populair onderwerp is voor internetgrappen. Het enige wat me kan schelen, is dat hij slechte films maakt, met het soort stompzinnige vasthoudendheid dat je de stuipen op het lijf jaagt. En om trouw te blijven aan zijn visie zijn de laatste 50 minuten van deze film een van zijn slechtste tot nu toe. Bravo, Herr Boll: goed gedaan.<br />Maar laten we bij het begin beginnen. De film begint met een paar mooie hoekshots, gevolgd door scènes in en om het kamp. De personages worden geïntroduceerd, er wordt wat heen en weer gekletst, de setting is zo uitgekiend dat de gebeurtenissen die komen gaan, niet al te schokkend zijn. De personages zijn clichés, de dialoog is volkomen onorigineel. Er zijn minstens vier of vijf variaties op het thema van 'Ik wil naar huis, maar dat kan niet omdat we hier vastzitten en oorlog een hel is'. De film is belachelijk buitensporig in zijn herhaling van de boodschap 'We zijn niet meer in Kansas, Toto'. Emoties worden zonder voorbereiding of zorg getoond, en we hebben geen enkele mogelijkheid om verband te leggen met deze kartonnen figuren <0xE2><0x80><0x93> schimmen, zoals ze zijn, van Amerikaanse stereotypen. Van de eerste actiescène tot en met de omslachtige tunnelsequenties in de film tot aan de laatste scène vertoont de film tekenen van de ergste wanorde en cohesie in de recente geschiedenis. De film is ongeveer even chaotisch als de oorlog, maar dat is geen _ciné v<0xC3><0xAA>_ _s<0xC3><0xBB>r_ : Uwe Boll is gewoon het cinematografische equivalent van een shellshockbehandeling. Misschien is dat de reden waarom sommige mensen deze film als authentiek beschouwen in zijn demente kronkels, omdat ze denken dat Boll hier een of ander postmodern meesterwerk heeft gecreëerd. Maar wat ze voor ambacht houden is eenvoudigweg Bolls onvermogen om een samenhangend verhaal langer dan 10 minuten te laten duren. En omdat oorlog alles met wreedheid en lelijkheid te maken heeft, heeft Uwe Boll van nature het gebrek aan visie, eerlijkheid en vaardigheden om dat punt ongewild naar voren te brengen. Boll is oorlog.<br />Uwe Boll is de ergste vijand van zijn eigen films. Hij is als de Vietcong die tunnels graaft onder de voeten van de filmploeg, of meer nog als een saboteur van binnen. Als hij klaar is, blijft er weinig over van een film die nog te redden is. Hij knipt alle ontwikkelingen uit, laat al zijn personages in de steek, slaagt er niet in de spanning te ontladen die hij onnodig opbouwt, kronkelt als een schizofrene tunnelrat in een doolhof, werpt willekeurige scènes naar de toeschouwer in een spervuur van beelden die net zo goed met behulp van een aleatief computerprogramma of een astrologische tabel bij elkaar gevoegd hadden kunnen worden... en ten slotte herhaalt en herhaalt en herhaalt hij dezelfde stomme fouten van zijn eerdere films alsof zelfkritiek en zelfkennis tekenen van zwakte zijn. De tweede helft van de film is een onherstelbare catastrofe, alsof zelfs de redacteur deze film na het middenpunt heeft opgegeven. Er is hier zo'n gebrek aan liefde dat je je afvraagt of het wel liefde is.' Het is niet met opzet gedaan in een of andere wrede, verwrongen grap.<br />Dit is zeker niet Uwe Bolls slechtste film. _Seed, Alone in the Dark_ en _Huis der Doden_ zijn in elk geval nog verontrustender amateuristisch. Maar wat _De Tunnel Ratten_ misschien nog erger maakt dan die andere stinkers, is het onderwerp: oorlog. De film is zo donker, grijs, saai, claustrofobisch en lelijk dat het misschien wel zijn minst onderhoudende film tot nu toe is. En hij is zeker niet geschikt als boodschapfilm, omdat hij geen intellectuele eerlijkheid of artistieke waarde heeft om over naar huis te schrijven. Dus voor wie is hij? Wat heeft hij voor zin? De film is een volkomen oneerlijke hakklus, een mislukking op zich en bovendien een complete mislukking op het gebied van humor.<br />Deze film is lelijk, meanderend, wreed, zinloos en pijnlijk lang.<br />Ja, in dat opzicht is het een passende weergave van Vietnam.<br />Godzijdank zijn we niet meer in Vietnam, Toto.
This movie is a squandered opportunity.<br /><br />Uwe Boll apparently thought the best way to make a statement about the pointlessness of war was by making a pointlessly long, wound-inducing, brutally ugly and disturbingly unoriginal genre film.<br /><br />Here, the director had a chance to redeem himself after a series of flops and turds. In Postal, at least, he showed some promise of not taking himself too seriously, and while the end result there wasn't exactly a good film, at least it was entertaining.<br /><br />But don't believe the hype.<br /><br />In Tunnel Rats, Boll is aiming for a serious, realistic movie. The film is marketed as being "for the fans of Apocalypse Now and Platoon", which by itself is a patently ridiculous and preposterous thing to say, coming from a film maker who has built his career on lowering the bar on genre films, from horror (Seed) and action (Bloodrayne) to comedy (Postal). By making a "war film", Boll has proved himself yet again as a completely derivative and wannabe director who is not concerned with either originality, artistic impact or entertainment value. What is good in this movie is stolen from other directors. What is bad in this movie is the result of bad imitation or skewed interpretation of the masters, combined with a lot of self-indulgent, amateurish drivel. To compare his works to those of Oliver Stone or Francis Coppola is an insult to the craft.<br /><br />Nor am I trying to be unduly harsh on the man. I don't care that he is a popular subject of internet ridicule. I only care about the fact that he makes bad movies, with the sort of inane persistence that is mind boggling. And to stay true to his vision, the last 50 minutes of this film are some of his worst yet. Bravo, Herr Boll: job well done.<br /><br />But let's start at the beginning. The movie opens up with some nice open angle shots, followed by scenes at and around the camp. The characters are introduced, some chatter is spewed back and forth, the setting is laid out in order to be upset by events to come. The characters are clichés, the dialogue is completely unoriginal. There are at least four or five variations of the theme of "I want to go home but we can't 'cos we're stuck here and war is hell." The movie is ridiculously excessive in its repetition of the message of "we're not in Kansas anymore, Toto". Emotions are shown without preparation or care, and we are left without any means of relating to these cardboard figures - shadows, as they are, of American stereotypes.<br /><br />From the first action scene on, and all the way through the laborious tunnel sequences throughout the film to the final scene, the movie shows signs of some of the worst pacing and cohesion in recent memory. The movie is about as chaotic as war, but that is not cinema verité: Uwe Boll simply happens to be the cinematic equivalent of a shell shock treatment. Maybe that's why this movie is seen by some to be authentic in its demented convolutions, because they think that Boll has created some postmodern masterpiece here. But what they mistake for craft is simply Boll's inability to make a coherent narrative last more than 10 minutes. And because war is all about brutal ugliness, Uwe Boll just naturally happens to have the inherent lack of vision, honesty and skills to drive that point home involuntarily. Boll IS war.<br /><br />Uwe Boll is the worst enemy to his own movies. He is like the Viet Cong digging tunnels underneath the movie crew's feet, or more like a saboteur within. After he is done, little remains of a salvageable movie. He snips out all developments, abandons all his characters, fails to release tension that he builds up unnecessarily, meanders like a schizophrenic tunnel rat in a maze, throws random scenes at the viewer in a barrage of images that might as well have been edited together using an aleatory computer program or an astrological chart... and finally, he repeats and repeats and repeats the same stupid mistakes of his earlier movies as if self-criticism and self-learning were signs of weakness. The latter half of the movie is an irredeemable catastrophe, as if even the editor gave up on this movie after the midpoint. There is such a lack of love here that one wonders if it's not done on purpose in some cruel, twisted joke.<br /><br />This is certainly not Uwe Boll's worst movie. At least Seed, Alone in the Dark and House of the Dead are even more disturbingly amateurish. But what makes Tunnel Rats perhaps more distressing than those previous stinkers is its subject matter: war. The film is so dark, gray, boring, claustrophobic and ugly that it's perhaps his least entertaining movie yet. And it certainly fails as a message movie, because it has no intellectual honesty or artistic merit to speak of. So who is it for? What's the point? I really don't know... The film is a completely dishonest hack job, a failure in its own terms, and a complete humour failure to boot.<br /><br />This movie is ugly, meandering, brutal, pointless and painfully long.<br /><br />Yes, in that regard, it is an apt representation of Vietnam.<br /><br />Thank god we're not in Vietnam anymore, Toto.