De debuutfilm van Sebastian Schipper is een leuk filmpje over een paar belangrijke kwesties, over vriendschap en over vrienden in de steek laten. Het is een van die filmpjes die laten zien dat het mogelijk is om een gebrek aan veel geld te compenseren met passie. Schipper vertelt het verhaal van drie vrienden en hun laatste nacht samen, als een van hen (Floyd) het gevoel krijgt dat hij de volgende ochtend de stad uit moet <0xE2><0x80><0x93> waarschijnlijk voorgoed. Ze besluiten er het beste van te maken in het nachtelijke Hamburg... Ik denk dat deze film vooral draait om de personages en de sfeer. De filmografie (alles ziet er een beetje koud uit) en de geweldige soundtrack (voornamelijk verzorgd door Duitse indie-helden <0xE2><0x80><0x93> The Notwist). De hoofdpersonen zijn sympathiek, de kijker kan binnen een paar minuten met hen meeleven, ook al worden er slechts heel basale informatie over hun achtergronden gegeven. Dat komt ook doordat de cast een van de sterke punten van de film is, er is een geweldige chemie tussen de hoofdpersonen en ze zijn in staat om een hoop niet alleen met woorden, maar ook met gebaren en blikken over te brengen. Dus, als tegenhanger van de meeste andere Duitse films, hoeft niet alles besproken te worden, sommige dingen blijven gewoon onuitgesproken. ik ben geïnteresseerd in soms triest soms grappig 80 minuten, probeer het eens.
Sebastian Schipper's debut-film is a nice little movie about some big issues, about friendship and about leaving friends. It's one of the flicks showing that it's possible to compensate a lack of big money through passion. Schipper tells the story of three friends and their last night together as one of them (Floyd) feels he have to leave town the next morning  probably forever. They decide to make the best out of it in nightly Hamburg... I think this movie is mostly focused on it's characters and on it atmosphere. The cinematography (everything looks a little bit cold) and the great soundtrack (mostly provided by Germany indie-heroes The Notwist") just support that atmosphere, which is kind of melancholic, not in a depressing but in a humorous way. The main characters are likable, the viewer can relate to them within a few minutes, even though only very basic informations concerning their backgrounds are given. That's also because one of the strong points of the film is the cast, there's a great chemistry between the main actors and they are able to transport a lot not only by words, but also by gestures and looks. So, as opposite to most other German films, not everything has to be discussed, some things just stay unsaid. So, don't expect impressing photography or any outstanding direction but if you're interested in sometimes sad sometimes funny 80 minutes, give it a try.