Deze slakkengang van 'thriller'/mysterie lijkt ontworpen voor het theater, niet voor het filmdoek. Er is één set, de verschillende in- en uitgangen van de personages geven de film een uiterst theatraal gevoel en als ze praten, brengen ze meestal regels van zwaarwichtige dialoog ten gehore. De voorstellingen zijn over het algemeen stijfjes, met uitzondering van Bela Lugosi, die zijn gezichtsspieren overbewerkt.
This snail's-pace "thriller"/mystery seems to have been designed for the theater, not for the movie screen. There is a single set, the various characters' entrances and exits give the film an extremely stagy feeling and when they talk, they usually utter lines of heavily portentous dialogue. The performances are generally stiff, except for Bela Lugosi, who overworks his facial muscles. (*1/2)