Na de dood van zijn vader sluit een jongeman die Dum heet zich aan bij een groep bandieten die cowboys uitdossen en over het platteland van Thailand zwerven. Nadat hij zich bij hen heeft aangesloten, heeft hij al snel naam gemaakt als het gevaste geweer in het oosten, dat hij de Zwarte Tijger noemt. Maar in zijn achterhoofd heeft hij een jeugdliefde die opgroeit in de hogere klasse van de maatschappij en ondanks het feit dat Dum uit een arm gezin komt, besloten ze elkaar op een bepaalde plek te ontmoeten om weer bij elkaar te komen. Maar Dum raakt betrokken bij een vuurgevecht en mist zo de kans om bij zijn geliefde te zijn. Daarom wordt ze uitgehuwelijkt aan een politieman, maar dat klopt niet.' Het weerhoudt Dum er niet van contact met haar te zoeken, ook al komt er altijd iets tussen hen.<br />Wauw! Heeft iemand een of ander schilderij op het scherm gespoten? Wat een feest voor de ogen, maar de substantie werd duidelijk overstemd door het levendige plateau van ultraheldere kleuren en ook door de slinkse, kitscherige stijl waarvoor de regisseur had gekozen. Deze beelden sprongen gewoon van het scherm en waren meer dan indrukwekkend. Helaas moest het verhaal, omdat de stijl de sterkste troef van de film was, eigenlijk aan de kant worden geschoven. Het is eenvoudig, maar niet altijd zo meeslepend als wat er op de achtergrond gebeurt. Het is zo'n film waarin stijl alles is. Zelfs het _spoof_ -element is een voorbode van de plot. Meer aandacht voor het opbouwen van iets sterkers in de plot had dit tot een volmaakter kijkfilm kunnen maken.<br />Deze Thaise film zit vol met <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen: veel huldebetuigingen uit het westerngenre, vooral die uit Leones spaghettiwesterns. Dit alles is vermengd met formulerende clichés en een romantische wending over het lot. Dit tragische liefdesverhaal is niet bepaald nieuw, maar de manier waarop ze de oosterse cultuur met de western verweven is wel nieuw. Er zijn genoeg onvoorspelbare patronen ontstaan. De verhaallijn is niet lineair, want halverwege de film gaan we op onderzoek uit in het verleden van onze protagonist, kijken we waarom hij een bandiet is geworden en hoe belangrijk dit meisje in zijn leven is geweest. Terwijl de openings- en slotscènes zich in de huidige tijd afspelen. Eigenlijk was ik een beetje in de war over de hele setting, maar ik kwam erachter dat die zich in de moderne tijd afspeelt, maar dat de bandieten gewoon verkleed zijn als cowboys. Het komt erop neer dat de film zijn best doet om ons blind te maken voor het bizarre en spannende van de situatie, maar tussen dit alles door vermengt hij met succes elementen van Thaise tradities met die van Hollywood om ons aan het lachen te maken en onderweg wat opwinding te creëren.<br />De productie volgt de technieken van de vroege spaghettiwesterns. Deze dingen variëren van scherpe montage tot het kinetische en circulerende camerawerk. De snelle pans lijken altijd een eigen wil te hebben. De dreunende muziek laat een verscheidenheid aan oosterse, maar ook westerse thema's horen. Zelfs een van Ennio Morricones thema's uit 'The Good, the Bad and the Ugly' krijgt voortdurend een draai. Hmmm, de muziek lijkt wel in een lus te zitten. De film ziet er inderdaad uit als een toneelvoorstelling en het tempo is een beetje op en neer. Maar als hij in westerse extravaganza terechtkomt met de wilde schietpartijen en luide explosies, valt zijn oog gewoon op de hoeveelheid flair en ontzag die hij opwekt. Deze momenten zitten vol kunstige beelden, maar ze laten de rode verf er gratis uit lopen. Ze gaan soms wel erg ver, alsof ze uit een stripboek zijn gescheurd. Dat kan tot het laatste punt uitgroeien, wat een zekere zwier heeft en nogal akelig afloopt. Het enige wat ik te zeggen heb is: Au! Dat doet pijn! Ik bleef me maar afvragen of ik naar een tekenfilm zat te kijken, en dat komt beslist door het uiterlijk, maar ook door de uitvoeringen. Deze personages waren meer dan kitscherig, en ze hadden allemaal een enorm ego, nou ja, behalve de twee hoofdpersonen die een beetje plat waren. Die bandieten met hun kleurrijke outfits en sinistere lach waren gewoon belachelijk hilarisch! Ik vind het prachtig dat het iets heeft gevonden om de draak mee te steken. Alles aan de film is goed uitgerust om hip en opgepoetst te zijn. Het vervangt de grofheid en rauwheid die je in de meeste spaghettiwesterns aantreft, door de stijl van de technicolor Hollywood-westerns aan te houden. Nou ja.<br />Het is niet meer dan een vreselijk smakeloze parodie (en nog een behoorlijke ook) met steroïdenpompende beelden. Maar een duidelijke waarschuwing, want deze film is niet voor iedereen. Als je van het excentrieke 'The Happiness of the Katakuris' (2001) hebt genoten, vind je hier misschien wel iets leuks.
After his father was killed a young man named Dum joins a group of bandits who dress up cowboys and roam the countryside of Thailand. After joining them he soon has made a name for himself as the fasted gun in the east and which he is known as the Black Tiger. But in the back of his mind is a childhood sweetheart that grew up in the upper class of society and despite Dum coming from a poor family they decided to meet at a particular place to reunite. Though, Dum gets caught up in gunfight and misses the chance to be with his loved one. So because of that she is married off to a policeman, but this doesn't stop Dum from trying to get in contact with her, even if something always gets in between them.<br /><br />Wow! Did someone splash some sort of painting on the screen? What a feast for the eyes, but the substance was clearly drowned out by the vibrant plateau of ultra-bright colours and by also the deviously campy style the director opted out for. These visuals just leap off the screen and were more than impressive. Sadly because of the style being the film's main strong hold, the story had to fall by the wayside, really. It's simple, but not always as compelling to that of what's happening in the background. It's one of those films when style is everything. Even the spoof element foreshadows the plot. Closer attention in building something stronger in the plot could have made this a more perfect viewing.<br /><br />This Thai film is filled with many, that's MANY homage's from the western genre, especially that off Leone's spaghetti westerns. All of this is blended in with formulaic clichés and a romantic twist about fate. This tragic love story isn't particularly new, but the way they interwoven the eastern culture with the western. There are enough unpredictable patterns drawn up. The storyline isn't a linear one, because we explore into our protagonist's past midway through the flick, looking at why he became an outlaw and how important this girl has been in his life. While the opening and ending scenes are set in the present time. Actually, I was kind of confused about the whole setting, but I found out it's set in the modern times, but the outlaws are just dressed up as cowboys. Basically the film goes out of its way to blind us with it's weirdness and zestful context, but amongst all of this it mixes elements of Thai traditions to that of Hollywood successfully to give us a laugh and create some excitement along the way.<br /><br />The production follows that of the early spaghetti westerns filming techniques. These things range from sharp editing, to the kinetic and circulating camera-work. The quick pans always seem to have a mind of its own. The pulsating score splashes out a variety of eastern, but also western themes. Even one of Ennio Morricone's themes from "The Good, the bad and the Ugly" is continuously given a spin. *Hmm* the score actually seems to be on a loop. The way the film looks it does come across like a stage show and the pacing is somewhat up and down. Although when it gets into Western extravaganza with the wild shootouts and loud explosions it's simply eye catching with the amount flair and wham-bang awe that's generated. These moment are filled with arty images, but they let the red paint spill out gratuitously. They do go over-the-top at times, like its been ripped out of a comic book. That can go to the final stand off, which has some panache about it and ends rather nasty. All I got to say is Ouch! That's gotta hurt! I kept asking myself if I was watching a cartoon and that's definitely because of the look, but also the performances. These characters were beyond cheesy, and all had massive egos, well except for the two leads that were kinda flat. Those outlaws with their colourful outfits and sinister laughter were just ridiculously hilarious! I just love how it found something to take the mickey out of. Everything about the film is well equipped with it being snazzy and polished up. Replacing the grit and rawness found in most spaghetti westerns, by keeping in the mode of the technicolour Hollywood westerns. Oh, well.<br /><br />It's no more but a terribly cheesy parody (and a decent one too) with steroid pumping visuals. But a definite warning as this film is not for everyone. If you enjoyed the offbeat "The Happiness of the Katakuris" (2001) you might find something to like here.