Zie je, dat is nou precies wat er gebeurt als je mild bent en gunstige recensies geeft aan onbeduidende griezelfilms uit de jaren tachtig, zoals het oorspronkelijke 'The Unnamable'. Ze maken er nog een! De eerste was echt niet zo slecht, en zelfs af en toe vermakelijk, maar echt niemand had een vervolg nodig. En deze keer had schrijver/regisseur Jean-Paul Ouellette zelfs een iets groter budget tot zijn beschikking, wat betekent dat het script veel ambitieuzer is en dat er zelfs nog wat geld over was om beroemde B-filmsterren als John Rhys-Davies en de piepkleine cameo van David Warner te betalen. Hoewel deel twee vijf jaar na het origineel uitkwam, wordt er van ons verwacht dat we niet merken dat de acteurs er een stuk ouder uitzien en hun haar in totaal verschillende stijlen dragen. 'The Unnamable Returns' gaat verder waar de eerste film ophield, met Howard en Randolph die ontsnappen uit het vervloekte huis van de Winthrops. Ondanks het feit dat ze aan het eind van de eerste film stilletjes ongedeerd wegwandelen, worden ze nu in ambulances weggebracht en staan ze onder zwaar politietoezicht. Randolph Carter, die zichzelf heeft uitgeroepen tot expert in demonologie, keert terug naar de catacomben onder het huis om samen met zijn professor John Rhys-Davies te onderzoeken waar het half-vrouw-half-demonische wezen vandaan komt. Als ze het vinden, doen ze wat elke rationele wetenschapper zou doen en injecteren ze het wezen met insuline om de vrouw van de demon te scheiden. Blijkbaar werkt het, want de demon neemt aan dat er iets mis is met het lichaam en vertrekt, zodat alleen de mooie gastvrouw Alyda overblijft. Randolph neemt de tweehonderd jaar oude naakte schoonheid mee terug naar de slaapzaal, maar het afzichtelijke gevleugelde demonische wezen volgt hun pad. De oorspronkelijke 'The Unnamable' was misschien een domme en onherkenbare film, maar het was in elk geval vermakelijk. Deel twee is nogal saai, pretentieus en houdt het lang vol met een looptijd van bijna 105 minuten. Het script zit vol onbegrijpelijke onzin over kwantumfysica en ik betwijfel ten zeerste of een van de acteurs de zinnen die ze uitsprak heeft begrepen. Het bloed is minimaal, maar het blijft een onplezierige film om naar te kijken omdat er veel te veel onschuldige mensen doodgaan. Onschuldige omstanders, steunbetuigers die absoluut niets hebben gedaan om de dood te verdienen en mensen die alleen maar wilden helpen, worden door de klauwen van het monster vermorzeld, terwijl de domme hoofdpersonen overal mee wegkomen. Dat deugt gewoon niet, zelfs niet als je alleen maar naar horrorfilms kijkt om bloed te zien.
See, that's exactly what happens when you're being mild and give favorable reviews to insignificant 80's horror movies like the original "The Unnamable". They make another one! The first one really wasn't too bad, and even occasionally entertaining, but seriously nobody needed a sequel. And this time, writer/director Jean-Paul Ouellette even had a slightly larger budget at his disposal, meaning the script is a lot more ambitious and there even was some money left to pay famous B-movie stars like John Rhys-Davies and the minuscule cameo appearance of David Warner. Even though part two came out five years after the original, we're supposed to not notice that the actors look a lot older and wear their hair in completely different styles. "The Unnamable Returns" carries on where the first film stopped, with Howard and Randolph escaping from the cursed Winthrop house. Notwithstanding the fact they quietly walked away unharmed at the end of the first film, they're now being taken away in ambulances and under massive police supervision. Randolph Carter, the self-proclaimed expert in demonology, returns to the catacombs underneath the house to investigate the origin of the half-woman-half-demonic-creature along with his university professor John Rhys-Davies. When they find it, they do what every rational scientist would do and inject the creature with insulin to separate the woman from the demon. Apparently it works, as the demon assumes something's wrong with the body and exits, leaving only the beautiful host Alyda. Randolph takes the 200-year-old naked beauty back to the dormitory, but the hideous winged demon creature follows their path. The original "The Unnamable" was perhaps a dumb and unmemorable film, at least it was entertaining. Part two is quite boring, pretentious and outstays its welcome with a running time of nearly 105 minutes. The script is full of incomprehensible gibberish about quantum physics and I sincerely doubt that any of the actors understood the lines they were speaking. The gore is minimal but it nevertheless is an unpleasant movie to look at because far too many innocent people die. Innocent bystanders, supportive characters that have done absolutely nothing to deserve to die and people that only wanted to help are being demolished by the creature's claws, whilst the dim-witted main characters get away with everything. That's just not right, not even if you exclusively watch horror films to see gore.