In deze Ernest-film moet Ernest golfballen oprapen. Het is een waardeloos beroep (maar het is beter dan wc's schrobben), maar Ernest geniet er met volle teugen van, dankzij zijn levendige fantasie die hem in zijn eigen kleine wereldje houdt, waar hij doet alsof de golfballen mijnen zijn en hij een soort oorlogsheld is. Zijn vriend Ben zegt tegen hem dat hij, als hij bij het leger gaat (de reservisten om precies te zijn), het 'Legervolk' zal worden en dus in grote vrachtwagens, auto's en dat soort voertuigen zal kunnen rijden zonder ooit de basis te hoeven verlaten om aan de echte strijd deel te nemen. Ernest aarzelt, maar uiteindelijk stemt hij toe en kan hij eindelijk laten zien hoe slecht hij kan rijden. De zaken nemen een onverwachte wending voor onze vriend als zijn groep reservisten naar een klein land, Karifistan, wordt gestuurd, waar op het punt staat een invasie te plaatsvinden van een kwaadaardige, golfminnende dictator. Dus al snel bevindt Ernest zich in een vreemd land en beleeft hij het grootste, meest uitdagende avontuur van zijn leven. De film begint met een verteller die het verhaal vertelt van de legende van de 'Grote Amerikaanse Krijger' die de mensen van Karifistan zal komen redden. Het is meteen duidelijk dat de 'Held' in kwestie niemand minder is dan Ernest zelf, die tegen het eind van de film iedereen redt, de slechteriken uit de weg ruimt en zelfs het meisje, min of meer, in veiligheid brengt. Ernest in het leger is misschien niet zo grappig als, laten we zeggen, Ernest Goes to Camp, maar het is in elk geval heel leuk om naar te kijken. Tot de hoogtepunten behoort een ongelukje met een paar onbeheersbare kleverige beren, Ernests oorspronkelijke recept voor pannenkoeken en zijn worsteling met een elektrisch hek. De Jim Varney met het rubberen gezicht is nog net zo goed als vroeger, en je kunt een hoop Jim Carrey-achtige gezichtswaanzin en stompzinnig geestige oneliners verwachten. Natuurlijk is de film zelf lowbudget, met middelmatige acteurs, schrijvers en regisseurs (ook al zijn er een paar verrassend goede momenten), maar als Ernest op het witte doek verschijnt, kun je niet anders dan glimlachen, en wie kan het wat schelen of een film goed is of niet, zolang hij maar grappig is? 's werk zal hier een heleboel te genieten vinden (dat deed ik ook), anderen zullen er waarschijnlijk voor terugdeinzen en een paar strakke scheten laten, begrijp je wat ik bedoel?
In this Ernest film, Ernest has a job picking up golf balls, it's a crappy occupation (still, beats scrubbing toilets) but Ernest loves every minute of it, thanks to his vivid imagination that keeps him in his own little world where he pretends the golf balls are mines and he's a war hero of some kind. His buddy Ben tells him that if he joins the army (the reserves to be precise), he'll become "Army People" and therefore be able to drive big trucks, cars and other such vehicles without ever having to leave the base and go into actual combat. Ernest hesitates but eventually agrees and he is finally able to display hisahemimpressive driving. Things take an unexpected turn for our pal when his group of reserves are to be sent to a small country, Karifistan, that's about to be invaded by an evil, golf-loving dictator. So Ernest soon finds himself in a foreign land having the biggest, most challenging adventure of his life. The film starts off with a narrator telling the tale of the legend of the "Great American Warrior" who will come and save the people of Karifistan. It's instantly obvious the "Hero" in question is none other than Ernest himself who, by the end of the film, conveniently saves everyone, gets rid of the bad guys and even gets the girlwell, sort of. Ernest in the Army may not be as funny as, say, Ernest Goes to Camp but it's certainly quite fun to watch. The highlights include an accident involving some out-of-control gummy bears, Ernest's original pancake recipe and his struggle with an electric fence. The rubber-faced Jim Varney is as good as ever, expect plenty of Jim Carrey-esquire facial madness and stupidly funny one-liners. Of course, the film itself is low budget, contains mediocre acting, writing and directing (even though there are some surprisingly OK moments) but when Ernest is on the screen you can't help but smile and who cares if a film is good or not as long as it's funny? Overall, "connoisseurs" of Jim Varney's works will find lots to enjoy here (I did), others will probably cringe a lot and let out a couple of tight farts, know what I mean? Ehehehe...