In _The Fighting Kentuckian_ gaat John Wayne een paar generaties terug in de tijd, naar de Amerikaanse grens waar hij meestal zijn filmrollen krijgt om een grenssoldaat te spelen. Hij is een van de schutters uit Kentucky die in de oorlog met de indianen en de slag bij New Orleans met Andrew Jackson in actie zijn geweest. Zijn compagnie gaat terug naar Kentucky om gedemobiliseerd te worden. Maar in een stad in Alabama, Demopolis, wordt Wayne een beetje afgeleid door de lieftallige Vera Hruba Ralston.<br />Ralston is de dochter van Hugo Haas, die een van Napoleons voormalige generaals speelt en die nu een groep Franse ballingen leidt die zich hebben gevestigd op land dat hun in Demopolis is toegewezen. Het probleem is dat de Franse kolonisten door een viertal schurken, Marie Windsor, Paul Fix, John Howard en Grant Withers, in de val worden gelokt voor een grote zwendel. Omdat Wayne steeds meer met Ralston te maken krijgt, worden hij en zijn handlanger Oliver Hardy betrokken bij de problemen van de kolonisten.<br />Dat klopt, ik zei Oliver Hardy. Terwijl partner Stan Laurel gezondheidsproblemen had, maakte Hardy deze film met John Wayne en een andere, Riding High, met Bing Crosby. Het is een andere Ollie die we zien in The Fighting Kentuckian, niet de Ollie die altijd weet dat hij op zijn eigen gat wordt gehesen door zijn stuntelende partner Laurel. Het grootste deel van de film is hij een traditionele handlanger van Wayne in de traditie van Gabby Hayes. Er is echter één scène waarin Ollie de Duke als Stan Laurels plaatsvervanger mag gebruiken. Wayne en Hardy komen stiekem op een feestje dat Haas heeft gegeven voor musici, violisten om precies te zijn. Hardy speelt echt, maar Wayne doet alsof. Dat wil zeggen, tot het stuk dat ze spelen om een solo vraagt. Terwijl elke muzikant zijn aandeel levert, is de uitdrukking op Waynes gezicht die van Stan Laurel. Ollie, die nooit de creatiefste van het stel is geweest, moet Wayne hierin hebben gecoacht. Hij speelt de hele traditionele Stan Laurel-riedel, maar dan met tranen. Het is heel grappig, helemaal niet wat je van John Wayne zou verwachten. Voor mij is het het hoogtepunt van de film. De negatieve kant van de film is een beetje overdreven. De vier genoemde schurken werken niet echt samen. Ze hebben allemaal hun eigen agenda en dat maakt de film een beetje moeilijk te volgen.<br />Toch denk ik dat de fans van de Duke een iets andere kijk hebben op John Wayne, Laurel en Hardy dan de fans van de Duke. Ik denk dat Ollie beter werkte met de Duke dan met Harry Langdon in Zenobia.
In The Fighting Kentuckian John Wayne steps back a couple of generations on the American Frontier from where he usually has his movie roles to play a frontier soldier. He's one of the Kentucky riflemen who saw action in the Indian wars and the Battle of New Orleans with Andrew Jackson. His company is going home to Kentucky to be de-mobilized. But in a town in Alabama called Demopolis, Wayne gets a bit sidetracked by the lovely Vera Hruba Ralston.<br /><br />Ralston is the daughter of Hugo Haas who plays one of Napoleon's former generals who is now leading a party of French exile settlers who have settled on land granted to them in Demopolis. The problem is that the French settlers are being set up for a big con game by a quartet of villains, Marie Windsor, Paul Fix, John Howard, and Grant Withers. Because of Wayne's growing involvement with Ralston he and sidekick Oliver Hardy get drawn into the problems of the settlers.<br /><br />That's right I did say Oliver Hardy. While partner Stan Laurel was having health problems Hardy did this film with John Wayne and another, Riding High, with Bing Crosby. It's a different Ollie we see in The Fighting Kentuckian, not the know it all forever getting hoisted on his own petard by his bumbling partner Laurel. For most of the film he's a traditional sidekick to Wayne in the Gabby Hayes tradition. However there is one scene where Ollie gets to use the Duke as a substitute Stan Laurel. Wayne and Hardy sneak into a party given by Haas as musicians, fiddlers to be precise. Hardy actually plays, but Wayne is going to fake it. That is until the piece they're playing calls for a solo. As each musician does his bit, the expressions on Wayne's face are pure Stan Laurel. Ollie who was never the creative one in their partnership had to have coached Wayne on this. He does all the traditional Stan Laurel shtick, but cry. It's very funny, totally not what you would expect from John Wayne. It's the highlight of the film for me.<br /><br />On the negative side the film is a bit overplotted. The quartet of villains mentioned above are all not quite working in tandem. Each one has his own agenda and it makes the film a bit hard to follow.<br /><br />Still I believe the Duke's fans will enjoy a somewhat different John Wayne and Laurel and Hardy fans would appreciate Wayne's attempts at a salute to Stan. I think Ollie worked better with the Duke than he did with Harry Langdon in Zenobia.