Het bezoek van een zielloze en merkwaardig voyeuristische blanke jongen aan de South Side, schijnbaar voor het eerst, wordt gevolgd door 'Crips and Bloods: Made in America', dat weinig inzicht en veel redactionele flauwekul biedt in een uitgebreide, drieënnegentig minuten durende rockvideo die uiteindelijk concludeert dat ZE inderdaad menselijk zijn. O mijn god! Wie had dat kunnen denken?<br />Ongeveer vijftien jaar geleden maakte de filmmaker Randy Holland een documentaire over de rellen in Los Angeles in 1992, 'The Fire This Time', die hetzelfde materiaal en dezelfde structuur bevat. Met interviews met geleerden, staatslieden en de moeders van vermoorde Zwarte Panters en met de leden van de gemeenschap verschaft deze eerdere film een intellectuele context die de opkomst van bendes uit de as van de militantheid verklaart, terwijl de Pearlta-doc weinig meer laat zien dan een litanie van woede en zelfmedelijden.<br />'Crips and Blood: Made in America' werd in Amerika gemaakt op een handige computer, door een filmmaker die denkt dat goed filmen betekent dat je op het toetsenbord hamert alsof het een drumstel is. Wat cool. En nu we het er toch over hebben: laten we alle speciale effecten gebruiken die in Final Cut Proof te vinden zijn, of was het Avid? Deze stuiptrekkingen, schokken, wazige beelden en flitsen, vooral wanneer ze worden gebruikt in pratende hoofden of met emoties beladen archiefbeelden, zijn volstrekt in strijd met de ervaring van de personages in de film. En wat nog erger is, de onophoudelijke, kamerbrede muziek, saai en bijna hypnotiserend, opent een reusachtige kloof tussen de film en de kijker. Uiteindelijk een zinloze, kunstzinnige documentaire. Zoek de Holland-film, die hebben ze in de bibliotheken.
A soulless and oddly voyeuristic white boy's visit to the South Side  seemingly for the first time  "Crips and Bloods: Made in America" offers few insights and much editorial gimmickry in an extended, ninety-three minute rock video which ultimately concludes that yes, THEY are human. Oh my goodness! Who knew?<br /><br />About fifteen years ago filmmaker Randy Holland made a documentary about the 1992 Los Angeles riots, "The Fire This Time," which covers the same material, with the same structure. Using interviews with scholars, statesmen and the mothers of murdered Black Panthers along with members of the community, this earlier film provides an intellectual context that explains the emergence of gangs from the ashes of militancy, whereas the Pearlta doc shows little more than a litany of anger and self-pity.<br /><br />"Crips and Bloods: Made in America" was made in America on a nifty computer, by a filmmaker who thinks good editing entails hammering on the keyboard as though it were a drum kit; how cool. And while we're at it, let's use every single special effect available in Final Cut Pro  or was it Avid? These jitters, shakes, blurs and flashes, especially when used during talking heads or emotion laden file footage, totally disrespect the experience of the film's subjects. And even worse, the incessant, wall-to-wall music, dull and hypnotic to the max, opens up a giant chasm between the film and the viewer. In the end, a pointless and arty documentary. Look for the Holland film; libraries have it.