Agents Secrets, ook wel Spy Bound genoemd, is misschien wel de enige film die Timbo Hines' _Oorlog der Werelden_ in de meest wandelende scènes van een film een kans van slagen geeft. Frodo en het Genootschap van de Ring brachten niet zoveel tijd door met wandelen als Vincent Cassel, Monica Bellucci en co in Frederic Schoendoerffers oefening in design-onzin. Toegegeven, het zijn glamoureuze filmsterren die glanzend gefotografeerd op exotische locaties lopen, maar het is niet eens ergens naar toe lopen, het is gewoon doelbewust maar onnodig lopen. Zelfs als twee kikvorsmannen het water inglippen om een mijn te leggen, snijdt het zich in tweeën en dan weet je het wel...'<br />'Als Bellucci na 40 minuten onthuld dat ze...' Je denkt dat ze van plan is de Franse geheime dienst de rug toe te keren: haar benen moeten moe zijn geworden van al dat lopen. Helaas voor haar komt ze niet door de douane met honderdvijftig gram heroïne die haar werkgevers haar hebben toegestopt, en het duurt niet lang of ze loopt door de eindeloze smetteloos witte gangen van een gevangenis die eruitziet alsof hij door Louis Vitton is ontworpen voor een reclamespot voor Gap. Gelukkig kan Vincent Cassel erlangs lopen door een bril op te zetten, een sjaal om te doen en een stuk karton in zijn mond te stoppen, maar hij...' '... is er echt kapot van: hij gaat een wandeling maken naar zijn oude vriendin, en zij gaan, nadat ze haar kat te eten hebben gegeven en hebben geprobeerd te schrijven, een wandeling maken naar een andere vriend... Zelfs als hij een verdachte volgt, stapt hij uit zijn auto om... Moet ik de rest van de zin eigenlijk wel typen?'<br />'Het is een dure film voor een Franse film, maar je hebt echt het gevoel dat de film begint zonder script <0xE2><0x80><0x93> van wat voor soort dan ook <0xE2><0x80><0x93> en omdat ze de crew en de acteurs hadden, moesten ze iets filmen, wat dan ook, maar het enige wat ze konden bedenken was... wandelen. Onwillekeurig vraag ik me af of Schoendoerffer probeerde een soort Jean-Pierre Melville-minimalisme te bereiken, maar het grootste deel van de film is nog minder dan het oog kan waarnemen. De personages zijn blanco, het cynisme is standaard en zelfs de betrouwbare Bruno Coulais weet nooit een echt thema te ontwikkelen.<br />En dat is jammer, want de plot is niet slecht als hij eindelijk op gang komt, in de laatste twintig minuten. Heel losjes geïnspireerd door de ondergang van het Greenpeace-schip de Rainbow Warrior draait het om een complot om een wapenhandelaar over te halen zijn invloed in Afrika te gebruiken om de Franse belangen te dienen door een schip met zijn nieuwste zending op te blazen. Natuurlijk gaan er dingen mis, er worden bijbedoelingen onthuld, iedereen wordt vervangbaar, Monica laat haar tieten zien en de toon wordt volkomen schizofreen, alsof het script een paar dagen voor de opnamen eindelijk arriveerde en ze zich haastten om het allemaal in te passen. is een film die verveling met realisme vergelijkt, waarin paranoia en eenlettergrepige teksten samengaan met diepzinnigheid, want de laatste paar slierten krijgen we een halfslachtige achtervolging, een indrukwekkend auto-ongeluk (dat leidt tot een moment van uiterste absurditeit als een derde bezichtiging van de scène plotseling een tot dan toe onzichtbare overlevende laat zien die in het volle zicht over een snelweg rent), malle vermommingen, een ongewapend gevecht met een lesbische CIA-spion en de obligate symbolische val van een droomscène van een gebouw terwijl hij de genrekronkels afwerkt om genoeg actie te krijgen om een fatsoenlijke trailer in elkaar te zetten (in elk geval een parachutesprong en de openingscgi-zoom van de donkere kant van de maan om close-ups te maken op een veerboot met een jammerlijk belachelijke improvisatie). Er is een goed, maar veel te kort moment met een paar haaien en een fraaie touch, waarin het slachtoffer van een valstrik van de Franse geheime dienst de kosten van de operatie moet betalen, maar hoewel geen enkele film die begint met de moord op Charles Berling helemaal slecht kan zijn, is dit er wel zo'n beetje het beste voorbeeld van. Het feit dat de film over een verrassend aantal lovende recensies beschikt van recensenten die hem voor het laatst hebben gezien, zonder dat hij ooit in een Franstalig gebied is opgenomen, vertelt zijn eigen verhaal.
French non-thriller Agents Secrets aka Spy Bound (a completely meaningless title) may be the only picture to give Timbo Hines' War of the Worlds a run for its money in the most walking scenes in a single motion picture stakes. Frodo and the Fellowship of the Ring didn't spend as much time walking as Vincent Cassel, Monica Bellucci and co do in Frederic Schoendoerffer's exercise in designer tedium. Admittedly it's glamorous movie stars glossily photographed walking in exotic locations, but it's not even walking to anywhere, it's just purposeful but gratuitous walking. Even when two frogmen slip into the water to plant a mine it cuts away to  you guessed it<br /><br />When, after 40 minutes, Bellucci reveals she's planning to quit the French secret service, you think: her legs must have got tired of all the walking. Unfortunately for her, she fails to walk through customs with 150g of heroin her employers have planted on her and it's not long before she's walking down the endless pristine and very white corridors of a prison that looks like it was designed by Louis Vitton for a Gap ad. Luckily Vincent Cassel is able to walk past them by putting on glasses, a scarf and a bit of cardboard in his mouth, but he's really cut up about it: he goes for a walk to his old girlfriend, them, after feeding her cat and trying to write, goes for a walk to see another friend... Even when he's tailing a suspect, he gets out of his car to... do I even need to type the rest of the sentence?<br /><br />It's a big-budget picture for a French film, but it really does feel like the picture started without a script - of any kind - and since they had the crew and the actors they had to film something, anything, but the only thing they could think of was... walking. You can't help wondering if Schoendoerffer was trying for a pared-down Jean-Pierre Melville-style minimalism, but for most of the picture there's even less than meets the eye going on here. The characters are blank slates, the cynicism standard issue and even the reliable Bruno Coulais' score never develops a real theme.<br /><br />Which is a shame, because the plot isn't bad when it finally kicks in - in the last twenty minutes. Very loosely inspired by the sinking of the Greenpeace ship Rainbow Warrior, it revolves around a plot to persuade an arms dealer to use his influence in Africa to suit French interests by blowing up a ship carrying his latest consignment. Naturally things go wrong, ulterior motives are revealed, everyone becomes expendable, Monica gets her tits out and the tone becomes completely schizoid as if the script finally arrived a few days before filming finished and they rushed to fit it all in. While for the first 90 minutes it's a film that equates boredom with realism, walking with paranoia and monosyllabic scripting with profundity, for the last couple of reels we get a half-hearted car chase, an impressive car crash (that leads to a moment of utter absurdity as a third viewing of the scene suddenly reveals a previously invisible survivor running across a motorway in plain sight), silly disguises, unarmed combat with a lesbian CIA hitwoman and the obligatory symbolic falling off a building dream scene as it ticks off the genre staples to throw in enough action to put together a decent trailer (certainly a parachute jump and the opening CGi cosmic zoom from the dark side of the Moon to close-up on a ferry with an unfortunately ridiculous sense of scale seem designed more for marketing than narrative purposes). There's a good but all-too-brief moment with some sharks and a neat touch where the victim of a setup by the French secret service has to pay the cost of the operation but while no film that begins with Charles Berling being killed can be all bad, this pretty much manages it. The fact that the film boasts a surprising number of rave reviews from one-time-only reviewers with no posting history from French-language territories tells its own story.