Ik ben geen fan van Moore (hoewel ik het met sommige van zijn conclusies eens ben) en het was dit en de belofte van een inzichtelijke verhandeling over de aard van zijn techniek die me aantrok tot de film.<br />Maar zoals velen hebben gezegd... de film was volslagen onzin. Afgezien van een vroegere vooringenomenheid waren de propaganda en de techniek van deze film zo zwaarwichtig en elementair dat ze feitelijk beledigend waren.<br />Wilson begint met een paar familiefoto's van zichzelf als een eerlijke Amerikaan Joe die de Amerikaanse droom (blinde hoop?) leeft met zijn werkloze vader en die onnodig van streek is door Michael Moores afwijkende mening. Vervolgens doet hij zijn uiterste best om hem te belasteren en brengt hij zijn eigen beeld naar voren van een gelukkig, gelukkig, magisch Amerika waarin iedereen, en ik parafraseer: 'iedereen om zich heen liefheeft en altijd veilig is'.<br />Zijn aanval is in wezen als volgt samengevat <0xE2><0x80><0x93> wees op de voor de hand liggende documentairetheorie (niets in de lens is objectief), wijs op heel kleine voorbeelden (en op een paar grotere, maar met heel weinig onderbouwing van zijn beweringen) waarin Michael Moore een situatie veranderde om een situatie meer emotionele impact te geven. Daar komt nog bij dat hij op een kruistocht gaat om het echte Amerika te interviewen <0xE2><0x80><0x93> in een stad vol grimmige werkloosheid die verbazingwekkend genoeg alleen bestaat uit mensen die een bedrijf hebben en die worden onderbroken door pratende hoofden die op gezaghebbende toon belachelijke commentaren geven.<br />In deze hele film komt Wilson met één oorspronkelijk middel voor propaganda op de proppen <0xE2><0x80><0x93> hij laat zien hoe hij iemand bedriegt (heel licht, want hij is hier niet de slechterik) <0xE2><0x80><0x93> hij en de producent krijgen dan een belachelijk moreel conflict over de actie <0xE2><0x80><0x93> en dan laten ze zien hoe Wilson zijn vergissing inziet en zich voor de camera verontschuldigt. Gek genoeg, in tegenstelling tot het weglaten van de rol die hij heeft, gebeurt dat met zijn besef <0xE2><0x80><0x93> om voor de hand liggende redenen. Alle andere feitenveranderingen blijven verdacht in tact. Elk interview wordt niet gekozen als een waarheidsgetrouw verslag, maar als een middel om een diepgeworteld punt te bereiken. De buitenwijken zijn gelukkig, vol met zwarte liefhebbende oma's die zich de hele tijd veilig voelen <0xE2><0x80><0x93> steden waar de infrastructuur is verwoest, zijn nog steeds oké omdat de Amerikaanse droom voortleeft in een jongen die koffie zet.<br />Toen deze (misschien psychologisch gebaseerde) wrok uiteindelijk veranderde in een versluierde objectieve drol van een film en Wilson beseft dat hij in feite helemaal geen punten heeft gescoord, alleen maar de bedrijfspropaganda uit de jaren vijftig heeft herhaald (Alles is geweldig. Futurisme is hier! Communisme is het kwaad! en een houding die zo aandoenlijk onwetend en wanhopig is dat het lachwekkend wordt (In Amerika spelen we ijshockey! Zo geweldig en gelukkig zijn we!) <0xE2><0x80><0x93> maakt hij plotseling een scherpe bocht in zijn baan en eindigt de film op de tonen van <0xE2><0x80><0x93><br />Er is geen waarheid, alleen meningen. En mijn mening dat Michael Moore Amerika haat is even geldig als Michael Moores mening dat het een effect heeft op het individu door bedrijfsbelang. Want per slot van rekening zijn verschillende meningen wat Amerika groot maakt, en Michael Moores andere mening dat verschillende meningen verkeerd zijn is de reden waarom hij Amerika haat en zijn mening niet verdient. Maar als sociologiestudent heb ik één ding geleerd: de complexiteit van multinationals, infrastructuur en politiek beïnvloed neo-kapitalisme is geen reden voor armoede. Je moet er gewoon in geloven en je kunt het bereiken. Verdomme, iemand zou de Afrikanen eens moeten vertellen dat ze hun luie houding moeten laten varen!<br />Ten slotte - de tweedeling tussen 'objectieve' en'subjectieve' documentaire stijlen werd aangeroerd, bestudeerd en al in de jaren zestig in twee zeer duidelijke scholen verdeeld. Een commentator in deze film zei het duidelijk genoeg: 'Een objectieve documentaire bestaat niet, zodra je de lens richt, neem je iets op ten koste van alles eromheen.' Wat iedereen over het hoofd zag, was dat dit algemeen bekend was en ingeburgerd was bij het maken van documentaires. De stijl van Moore is niets nieuws, en op zijn minst verfraait hij die zonder iets te verzinnen, en meestal is het een samenhangend geheel.<br />Ik maakte de film als sympathisant van Moore.
I'm not a Moore fan (though i do agree with some of his conclusions) and it was originally this and the promise of some insightful discourse on the nature of his technique that attracted me to the film. <br /><br />But as many have said... the film was completely rubbish. Aside from any previous bias, the propaganda and technique of this film was so heavy handed and basic as to be actually insulting. <br /><br />Wilson starts out with a few family photographs portrays himself as being an honest American Joe living the American dream (blind hope?) with his unemployed father and being unnecessarily distressed by Michael Moores dissenting opinion. He then goes out of his way to slander him, and put forward his own image of happy go lucky magical America in which everyone, and i paraphrase 'loves everyone around them, and is safe all the time'. <br /><br />His attack basically summated runs like this - point out obvious documentary theory (nothing in the lens is objective), point out very minor examples (and some bigger ones, but with very little back up to his claims) in which Michael Moore altered a situation to give a situation more emotional impact. On top of that he goes on a crusade to interview real America - in a town of stark unemployment that amazingly consists of only people who own businesses and intersperse with talking heads giving ludicrous commentary in an authoritative tone. <br /><br />In this entire film Wilson comes up with one original tool for propaganda- he shows himself deceiving someone (very lightly, because he isn't the bad guy here) - him and the producer then have a ridiculous moral conflict about the action - then they show Wilson realizing his mistake and apologizing to the camera. Funnily enough, as opposed to cutting the part he keeps it, with his realization - for fairly obvious reasons. <br /><br />Suspiciously all the other alterations of fact are left in tact. Every interview is chosen not as a truthful account, but as a vehicle to get across a visceral point. Suburbs are happy, filled with black loving grandma's who feel safe all the time - towns where the infrastructure is ruined are still okay because the American dream lives on in a boy who makes coffee. <br /><br />When this (perhaps psychologically based) grudge turned veiled objective turd of a film finally winds down and Wilson realizes he has actually made no points whatsoever merely rehashed 1950s corporate propaganda (Everythings Great. Futurism is here! Communism is Evil!) and an attitude so pathetically ignorant and desperate as to be laughable (In America we play hockey! That's how great and happy we are!) - he suddenly makes a sharp veer in his course and ends the film on the note of -<br /><br />There is no truth, only opinions. And my opinion that Michael Moore hates America is just as valid as Michael Moores opinion that there is an effect on the individual by corporate interest. Because after all, different opinions are what makes America great, and Michaels Moores different opinion that different opinions are wrong is why he hates America and doesn't deserve his opinion. <br /><br />Still as a sociology student i did walk away with one thing - the complexity of multi nationals, infrastructure and politically influenced neo capitalism don't cause a necessity of poverty - You just have to believe and you can achieve. Damn, someone should tell the Africans to change their lazy attitude! <br /><br />Finally - the dichotomy between 'objective' and 'subjective' documentary styles was broached upon, studied and had already been split into two very distinct schools as early as the sixties. A commentator in this film said it clearly enough " There is no such thing as an objective documentary, as soon as you point the lens you are capturing something at the expense of everything surrounding it". What everyone failed to mention was that this was widely understood and incorporated into documentary film making. Moore's style is nothing new, and at the very least - he embellishes without fabricating, and is usually cohesive. <br /><br />I actually finished the film as a Moore sympathizer.