De detective-thriller uit 1947, _The Two Mrs. Carrolls_, wordt door veel critici beschouwd als een lauwe, onrealistische film en een van de mindere werken van Humphrey Bogart. Dit kan niet valser zijn. De film bevat briljante optredens van Bogart en Barbara Stanwyck, een heleboel griezelige spanning en verrukkelijke stukjes Engelse humor. De plot van de film lijkt op die van Alfred Hitchcocks _Dial M for Murder_ en _Suicide_, maar heeft een uniekheid die hij zelf heeft. Hij vertelt het verhaal van Geoffrey Carroll (Bogart), een zwoegende kunstenaar die trouwt met een rijke vrouw, Sally (Stanwyck), nadat zijn zogenaamde invalide vrouw is overleden. Het leven is normaal voor hen, tot Sally zich vaak ziek en rusteloos begint te voelen. Een dokter zegt dat ze aan niets anders dan een zenuwaandoening lijdt, en ze gelooft dat dat alles is. Helaas staat haar een grote verrassing te wachten. Ze hoort van Geoffreys vroegrijpe, jonge dochter, Bea (Ann Carter), een paar dingen over zijn vorige vrouw. Om te beginnen was ze geen invalide en werd ze pas in de laatste weken van haar leven ziek. Geoffrey gaf haar's avonds melk om haar een ontspannen gevoel te geven. Dat is precies wat hij voor Sally doet. Ze hoort ook dat er een schilderij van zijn ex-vrouw, genaamd 'De Engel des Doods' is gemaakt toen ze ziek was. Als ze dat hoort, beseft Sally dat ze Geoffreys volgende slachtoffer van een goed voorbereide misdaad is. Stanwyck is nooit beter geweest als door paniek bevangen echtgenote, die probeert te overleven wat haar man haar aandoet. Bogart levert een zeer onderschatte prestatie als psychopaat, die wreed wordt als zijn moordcomplot niet volgens plan verloopt. Zijn aanwezigheid op het witte doek is vaak angstaanjagend. Het einde is heerlijk geestig en komisch. Hoewel het niet in de buurt komt van 'The Maltese Falcon' of 'Key Largo', is dit nog steeds een uiterst onderhoudende Bogart-film, die niet teleur zal stellen. Ik geef hem een 8 op een schaal van 1 tot 10.<br /><br />
The 1947 mystery-thriller,"The Two Mrs.Carrolls"is considered by many critics to be a tepid,unrealistic film and one of Humphrey Bogart's lesser works. This couldn't be more false. The film contains brilliant performances by Bogart and Barbara Stanwyck,a great deal of eerie suspense,and delicious bits of English humor. The plot of the film is similar to that of Alfred Hitchcock's "Dial M for Murder" and "Suspicion",but has a uniqueness all it's own. It tells the story of Geoffrey Carroll(Bogart),a struggling artist who marries a wealthy woman,Sally(Stanwyck), after his supposed invalid wife dies. Life is normal for them,until Sally begins to feel ill and restless quite often.A doctor says she's suffering from nothing more than a nerve condition,and she believes that's all it is. She is, unfortunately, in for a big surprise.She learns from Geoffrey's precocious,young daughter,Bea(Ann Carter),some things about his previous wife.For starters,she was not an invalid and only got sick the last few weeks of her life.Geoffrey gave her milk at night to make her feel relaxed.This is exactly what he does for Sally.She also learns that a painting of his former wife,called "The Angel of Death",was done while she was sick. Hearing this,Sally comes to the realization that she is Geoffrey's next victim of a well-planned crime.Stanwyck has never been better as a panic-stricken wife,trying to survive her husband's evil doings.Bogart gives a highly underrated performance as a psychopath,who gets brutal when his murder plot doesn't go according to plan.His presence on screen is often frightening.The ending is wonderfully witty and comical.While not in the same league as "The Maltese Falcon"or "Key Largo",this is still a highly entertaining Bogart film,that will not disappoint. I give it a strong 8 1/2 out of 10.<br /><br />