Hoewel ik deze gewaagde film een 4 heb gegeven, wil dat nog niet zeggen dat ik er een hekel aan heb, beste vrienden. Ik vond hem wel leuk, maar hij heeft niet de kwaliteit om mijn hogere waardering voor films te halen. Frank Oz is zo fantasierijk (Yoda, miss Piggy... geweldig!), maar ik moet zeggen dat deze film voor mij niet zo Frank Oz is, en films die gebaseerd zijn op boeken zijn heel indrukwekkend, maar ik kan alleen maar zeggen dat ik een beetje onder de indruk was. Om te beginnen is de bezetting ontoereikend, ik heb nog nooit van David Keith en Litefoot gehoord (maar David Coogan speelde wel in Around the World in 80 Days).<br />Dit verhaal volgt Omri, een buitengewoon kinderlijk jongmens dat voor zijn verjaardag een MAGICAL (o! De kast heeft geen sleutel, dus geeft Omri's moeder (actrice Lindsay Crouse, nog nooit van haar gehoord) hem haar sleutelverzameling, en raad eens? Bij zijn tweede poging vindt hij de zekere sleutel! Dat gedeelte heeft me altijd al verbaasd. Hij zet een antiek Irokees beeldje in de kast en als hij hem later op de ochtend openmaakt, ziet hij dat het beeldje leeft als een kleine Irokese man. Het tweetal beleeft vele saaie avonturen, waaronder een idiote rattenbal en een sjofele cowboy die ook nog een speelgoedfiguurtje was (de kast MAGICALLY (o!) verandert plastic (plaz-teck!) dingen in hun echte tegenhangers, alleen kleiner). Het tweetal komt er al gauw achter dat iedere jongen een man moet worden (een typische, maar waarachtige moraal).<br />Omri's personage is werkelijk kinderlijk en toch vertederend; zijn ouders schijnen hem in de watten te leggen, hij is bang in het donker en hij heeft manke 90's actiefiguren; maar aan het eind van de film wordt hij wat milder. Ik vond het acteerwerk goed, maar het was geen _To Kill a Mocking Bird_, zelfs niet bij bewegende delen. De Irokees was anders dan in andere Indiaanse films; hij was in zekere zin een goeroe. De muziek was matig en vreemd, maar met één uitzondering die je wel zult herkennen als je hem hoort. '<br />'Wees gewaarschuwd, beste lezers, deze film bevat een beetje godslasterlijke taal (in feite g<0xC3><0xAA>nante taal); een namaakmoord en een paar dames die op een gegeven moment op de tv een walgelijke dans doen (ze noemen dit een kinderfilm, wat g<0xC3><0xAA>nant. Laten we hopen dat Omri bij die volwassen scène in slaap is gevallen). En nee, dat kind speelt niet voor God (duh, niemand kan voor de Almachtige God spelen, mijn dwaze vrienden), het is gewoon een verhaal, maak er maar een leuke film van. Afgezien van de 3 punten die ik al heb genoemd, is de film moedig en heeft hij een nogal ontroerend einde. Het is een OKAY-film zier:)
Even though I rated this plucky movie a 4, it doesn't mean I hate it, my dear friends. I liked it but it doesn't have the stuff to make it to my higher favoritism of movies. Frank Oz is so imaginative (Yoda, Miss Piggy... love them!), but I have to say that this film to me is not so Frank Oz, and movies that are adapted from books are quite impressive, but I can only say I was slightly impressed. For one thing, the cast is inadequate, I never heard of David Keith and Litefoot (David Coogan, however, was in Around the World in 80 Days).<br /><br />This story follows Omri, an extremely childish youngster who, for his birthday, receives a MAGICAL (ooh!) cupboard. The Cupboard lacks its key so Omri's mother (actress Lindsay Crouse, never heard of her), gives him her collection of keys, and guess what? He finds the certain key on his second try! That part always took me aback. He puts in an antique Iroquois figure in the cupboard, and later in the morning he opens it to find the figure alive as a small Iroquois man. The pair has many tedious adventures, some including an idiotic rat ball and a down-right scruffy cowboy who was a toy figure too (the cupboard MAGICALLY (ooh!) turns plastic (plaz-teck!) things into their real life counterparts, only smaller). The pair soon learns that every boy must become a man (a typical, yet true moral).<br /><br />Omri's character really is childish, yet endearing; his parents seem to pamper him, he's afraid of the dark, and he has lame 90's action figures; but he does mellow out in the end of the movie. I liked the acting, but it was no To Kill a Mocking Bird, even at moving parts. The Iroquois man was different from other Indian movies; he was a guru in a way. The music was just moderate and odd, though with one exception you'll know when you hear it.<br /><br />Be warned, my dear readers, this movie contains slight profanity (embarrassing really); simulative killing and some ladies do a loathsome dance on TV at one point (they call this a kid movie, how embarrassing. Let's hope Omri was sleeping at that adultish scene). And no the kid does not play God (duh, no one can play the Lord Almighty, my foolish friends), its just a story, have fun. Other than the 3 points I pointed out, the movie is plucky and it has a rather moving ending. It's an OKAY movie >: )