Deze gaat eigenlijk half en half met me mee, dus het is goed en slecht (of moet ik zeggen: het is zo slecht dat het goed is). Ik ben er een levende getuige van (halleluja!) dat je, als je je neerslachtig of gedeprimeerd voelt, naar 'Mammie, schat' moet kijken. Maar, ik waarschuw je, kijk niet naar de film in de verwachting dat hij goed acteert en een geweldige relevantie voor het boek heeft, want dat krijg je zeker niet. Wat de film boven de rest van de kampklassiekers doet uitstijgen, is het feit dat hij is gebaseerd op een informatief boek van Joans dochter, Christina. Daarom moet hij dramatisch en realistisch zijn, zoals bijvoorbeeld 'Guyana Tragedy' of 'The Josephine Baker Story'. Maar deze film is zo onrealistisch dat hij grappig is.' En als je echt op de grond wilt gaan liggen en de begrafenisondernemer naar je huis wilt laten komen omdat je lachend bent gestorven, dan raad ik je aan om het hele gebeuren op dvd te bekijken en in het Frans (vooral de reeks met de hanger). Verdomme, het maakt niet uit dat je de taal niet spreekt, _Mommie Dearest_ is net als de opera, de emoties en de bewegingen vertellen alles wat je moet weten zonder de taal te begrijpen. Als ik een Oscar aan _Mommie Dearest_ zou geven, zou dat zijn voor de prachtige zilveren jurk van Faye Dunaway... om Christina's ranzige, afschuwelijke vlees naar de vriezer te brengen, zodat ze dat snotjoch het de volgende dag kan laten opeten. Maar wat het acteren betreft, geen denken aan! Faye overtreft zichzelf in haar overdadige vertolking van Joan, het schoolvoorbeeld van een kind dat met grote ogen kijkt, schoudervullingen, enkelbandjes en hypochondrische properheid. Diana Scarwid is zo nietszeggend en oninteressant als Christina en de rest van de cast... nou ja, die zijn oké, gezien de rollen die ze kregen. Maar de enige factoren die Mommie Lieveling gemaakt of gebroken konden hebben, waren de twee hoofdpersonen daarin, Joan en Christina Crawford. Scarwid maakte een eind aan de film door middel van haar apathie ten opzichte van de rol die ze speelde (ik zou in alle verhalen hebben gedacht dat als een kind werd misbruikt, het daaruit tevoorschijn zou komen met een nieuw inzicht in zijn eigen innerlijke kracht en als een gek zou vechten om te overleven, wat de echte Christina volgens het boek ook heeft gedaan. Maar Scarwid is zo ongemotiveerd. Ze doet me denken aan mijn biologieleraar in de derde klas, die ook zo dom was en er alleen maar voor het geld was. Ik denk dat deze vertoning Scarwids ondergang van Tinseltown heeft veroorzaakt. Aan de andere kant heeft Dunaway het verknald en de film op het randje van drama en kamp laten balanceren. Je zult niet denken dat het Oscar Material is, maar je zult je ook niet vervelen.
This one actually goes half and half with me so its good and bad (or should I say it's so bad that it's good). I am a living witness (Hallelujah!) that whenever you are feeling down or depressed, watch "Mommie Dearest". But, word to the wise, don't watch it expecting good acting and wonderful relevance to the book, because you surely will not get it. The thing that makes the movie float above the rest of camp classics is the fact that it is based on an informative book by Joan's daughter, Christina. Therefore, it is to be dramatic and realistic like say "Guyana Tragedy" or "The Josephine Baker Story". But this movie is so unrealistic, it is funny. "And if you really want to roll over on the floor and have the mortician come to your house because you died laughing, I would recommend that you watch the whole thing on DVD and with French language (especially the wire hanger sequence). Hell, it doesn't matter if you don't speak the language, Mommie Dearest is like the opera, the emotions and movement will tell all you need to know, without understanding of the language. If I were giving an Oscar to Mommie Dearest, It would be for the beautiful silver dress Faye Dunaway has on... to take Christina's rancid, awful meat to the freezer, just so she can make the little snot eat it the next day. But as for the acting, no way! Faye goes over the top in her hammy performance as Joan, the poster-child for goggle eyed takes, shoulder pads, ankle-strapped shoes, and hypochondriac cleanliness. Diana Scarwid is so bland and uninteresting as Christina. and the rest of the cast... well, they are OK considering the parts they were given. But the only factors that could have made or broke Mommie Dearest were the two main characters therein, Joan and Christina Crawford. Scarwid broke the movie by vice of her apathy to the role she played (I would have thought in all accounts that if a child was abused, they would come out of it with a newfound understanding of their own inner strength and fight like hell to survive, which is what the real Christina did, according to the book. But, Scarwid is so unmotivated. She reminds me of my junior year Biology teacher, inane and in it for the paycheck. I think this performance is what caused Scarwid's Tinseltown demise. On the other hand, Dunaway hams it up and made the picture pass that thin line between drama and camp. Watch the movie. You will not think it Oscar Material but you will not be bored either.