Gezien door de ogen van de gevangenisarts, Dráuzio Varella, is dit zijn versie van de gebeurtenissen uit zijn boek Estademo Carandiru, en het onschuldige bloedbad van de schuldigen.<br />Dit is een verslag van de opbouw van een van de beruchtste gevangenisrellen in de moderne geschiedenis van Brazilië.<br />Gefilmd in de gevangenis zelf, voor de sloop in 2002, en gebouwd in 1956, toen er ongeveer 7000 gevangenen waren, aanvankelijk voor het kleinere aantal van zo'n 3000. Carandiru zou nooit een vakantiekamp worden, met zijn zwoegen van voortdurend hard drugsgebruik en de behoefte aan veiliger seks, die de gevangenen voortdurend wordt voorgehouden. Aids is hier wijdverbreid, of het nu via drugs of seks is, en het gewelddadige leven dat moet worden aangepast om te overleven; niemand komt er schoon uit, laat staan levend.<br /><br />De Carandiru-gevangenis, die zich langzaam ontrolt als een film van menselijke connecties, mag dan een gevangenis zijn voor de zondaars van de armoede in de derde wereld, maar hun verhalen zijn typisch internationaal. Zoals bij elk perspectief worden we in elke hachelijke situatie verstrikt en zijn we mogelijkerwijs geneigd te geloven dat de meesten slachtoffers en slachtoffers zijn in plaats van daders van misdaad. In deze verhalen voelen we mee met hun benarde situatie en het kan maar al te gemakkelijk zijn om het feit te negeren dat bij iedere gevangene binnen de gevangenis het onvermijdelijk is dat er slachtoffers buiten de gevangenis vallen. Het is ook bekend dat een groot deel van de gevangenen binnen Carandiru zonder enige vorm van proces of rechtmatig oordeel werd opgesloten. Dit is echter iets anders, dit is geen gewone kolonie. Carandiru is een zelfvoorzienende nederzetting, die van binnenuit wordt bestuurd en zijn eigen regels en straffen heeft. Overtreed de wet en je komt binnen terecht, overtreed de regels en je ziet de buitenwereld misschien nooit meer terug. Carandiru wordt voortgedreven door de uiterst realistische taal en de gewelddadige en onverzoenlijke claustrofobische omgeving en krijgt de hoffelijkheid en het respect van een zeer getalenteerd team. Hector Babenco, die ook de regie doet van gevangenisfilms als Kiss of the Spider Woman (1985) en Pixote: A Lei do Mais Fraco (1981), brengt een van de beste casts samen voor dit soort genre. Rodrigo Santoro als de gespierde Lady Di, de charmante en charismatische transseksueel die verliefd is op de kleine en sympathieke Gero Camilo, die als hij uiteindelijk wordt vrijgelaten arts wil worden. Er is hoop en hoop, maar in het daglicht zijn het wanhoop en ellende die door deze donkere, berooide gangen lopen. Met zijn onvermijdelijke climax is Carandiru zowel gespannen als hypnotiserend en soms zelfs sympathiek. Waarom moesten sommigen, zelfs als ze een misdaad hadden begaan, op deze manier met hun leven betalen? Deze oneerlijke en volkomen onrechtvaardige executie van ongewapende mannen is niets meer dan een slachting; deze straf past zeker niet bij de misdaad.
Seen through the eyes of the prison doctor, Dráuzio Varella, this is his version of events taken from his book Estação Carandiru, and the innocent massacre of the guilty.<br /><br />Told in several short fables and sown together into the fabric of the last remaining days of the prisoners in block Pavilhao Nove, this is an account of the build-up to one of Brazils most notorious prison riots in modern history.<br /><br />Filmed in the prison itself before its demolition in 2002 and built in 1956 with its mass population of around 7000 inmates, made initially for the tinier amount of some 3000. Carandiru was never going to be a holiday camp, with its toil of constant hard drug use and the need for safer sex that the prisoners are perpetually being told. AIDS is rife here, be it via drugs or sex, and the violent life that has to be adapted to survive; no one is getting out clean, let alone alive.<br /><br />Slowly unthreading itself as a movie of human connections, Carandiru Penitentiary may be a holding pen for the sinners of Third World poverty, but their stories are typically international. As with each perspective, we are woven into each predicament and, possibly, led to believe that most are victims and victimised rather than perpetrators of crime.<br /><br />It is in these stories that have us empathising their plight and it can be all too easy to dismiss the fact that with every prisoner inside, it is inevitable, that there are victims' on the outside. It is also known that a large amount inside Carandiru was jailed without trial or lawful judgement. However, this is different, this is no ordinary colony, Carandiru is a self-run compound, run from the inside, and with its own rules and punishment; break the law and you end up inside, break the rules and you may never see the outside again.<br /><br />Extremely realistic language and its violent and unforgiving claustrophobic environment drives Carandiru along and is given the grace and respect of a highly talented team. Hector Babenco, whose career also undertakes prison movies such as Kiss of the Spider Woman (1985) and Pixote: A Lei do Mais Fraco (1981), brings together one of the best cast seen for this type of genre. Rodrigo Santoro as muscular Lady Di, the charming and charismatic transsexual in love with tiny and likable Gero Camilo as No Way, who when eventually released wants to become a doctor. There is hope and dreams here, but in the light of day despair and misery are what walk these dark and destitute corridors.<br /><br />Carandiru with it inevitable climax is both tense and mesmerising and at times sympathetic, why, even if some had committed crime, did some have to pay with their life this way? This unfair and totally unjust execution of unarmed men is nothing more than butchery; this punishment certainly does not fit the crime.