'Torch Song' moet je zien om het te geloven. Joan, als Jenny Stewart, kennelijk een 'top'-actrice van Broadway, baant zich met evenveel gratie als Godzilla een weg door de hele film en vernietigt alles wat haar irriteert <0xE2><0x80><0x93> en ALLES wat haar irriteert.<br />Terwijl we Jen/Joan over dit oorlogspad zien denderen, krijgen we het vreemde gevoel dat Faye Dunaway haar hele rol van'mammie liefste' heeft gebaseerd op Joans 'tour de force'-optreden in 'Torch Song' (o, sorry, 'Torch Song'). <br /><0x3E> Er zijn verscheidene scènes in deze kwellende film waarin Joan zich dood verveelt en de tijd gewoon voorbijgaat terwijl ze met haar schemerlamp speelt, knoppen indrukt op een soort intercom/radio, op het bed neerploft en naar het plafond staart <0xE2><0x80><0x93> je weet wel, het soort opwindende momenten dat het publiek aan hun stoel gekluisterd houdt.<br /><0x3E> Het is een wonder dat iemand dit personage niet al in het begin van de film uit de weg ruimt, ze is zo hatelijk en wreed en onhebbelijk. En toch, afgaand op de informatie die ik rechtstreeks van de schrijver van een ooit hoog aangeschreven tv-serie kreeg, zijn er actrices (en acteurs) die echt net zo afschuwelijk zijn als de kwaadaardige demon met de ontblote slagtanden die Joan in dit afgrijselijke lachfestijn speelt.<br />Een van de leuke dingen van deze film is dat elke keer dat je Joan ziet, ze een nieuwe outfit draagt. Sommige outfits zijn afschuwelijk, zoals het kanariegele gewaad dat ze draagt omdat ze een kater heeft. Andere laten duidelijk haar meisjesachtige taille en hoge hakken zien. Maar wat ze ook draagt, haar gezicht ziet eruit alsof het het Russische leger regelrecht naar Siberië zou kunnen jagen, non-stop, op blote voeten door de sneeuw rennend als dat zou helpen om er sneller te komen.<br />De grote 'openbaring' We worden gevraagd te geloven dat omdat Mike Wilding als Tye Graham zijn aantrekkelijke blonde medemuzikante niet kan 'zien' (omdat hij zijn gezichtsvermogen verloor in de Tweede Wereldoorlog), hij nooit van haar zou kunnen houden (ook al is ze jonger, knapper, lieftalliger en een veel betere billy voor hem dan 'Jenny'). We worden gevraagd te geloven dat omdat Tye Jenny vlak voor zijn vertrek naar de oorlog in een musical heeft gezien (en zelfs zij geeft toe dat ze daar niet zo goed in was) en die voor een krant heeft gerecenseerd, ze het op de een of andere manier zeven jaar later in haar grote, donkergrijze hart zal vinden om van hem te 'houden'. Waarom zou ze? Waarom zou hij van haar willen houden? Het is allemaal verzonnen en krankzinnig. En als je er nog een kers op de ijscoupe bij doet, wordt ons gevraagd te geloven dat hij, ook al was hij journalist, ten strijde is getrokken en blind is teruggekeerd, nu plotseling een briljant pianist is die elke noot kent van elk liedje dat Jenny gaat zingen (lip-synchroon) <0xE2><0x80><0x93> ook al is het een nieuwe show met nieuwe liedjes die het publiek nog niet heeft gehoord <0xE2><0x80><0x93> liedjes die hij al uit zijn hoofd kent (omdat Jenny's ex-arts, die haar niet kon uitstaan, Mike de liedjes 'leert').<br />Juist.<br />Dan hebben we Gig Young. Waarom speelt hij een rol in deze film? Hij is een dronkenlap en Jenny lijkt hem alleen maar in de buurt te houden om hem te kunnen beledigen. Hij dient absoluut geen ander doel. En dan, zoals een andere recensent opmerkt, verdwijnt hij halverwege de film om nooit meer terug te komen. Geen groot verlies.<br />Waarschijnlijk de meest opwindende scène is die waarin Jenny na een week van afmattende repetities besluit om op zondagavond een feestje te geven omdat ze een oogje op Tye heeft en hem beter wil 'kennen'. Alle andere 'gasten' op het feestje zijn mannen. Let op: het is zo ongelooflijk en schokkend homoseksueel dat het bijna niet te geloven is dat het de censuur is gepasseerd. Jenny vraagt Tye nadrukkelijk om die avond te'vermaken' <0xE2><0x80><0x93> maar Tye is 'druk'. Dus in plaats daarvan komt er een bloedmooie, hete, jonge zwarte man met een honingzoete stem en die zingt in plaats van te zingen. Hij is heel knap, en een van de mannelijke gasten leunt op de piano, gebiologeerd door zijn stem (en waarschijnlijk ook door wat er onder zijn smoking zit).<br /><0x3E><0x3E> Dan, als Jenny hoort dat Tye niet naar het feest komt, zegt ze tegen haar agent (in de beslotenheid van haar slaapkamer <0xE2><0x80><0x93> die zo te zien van de set van _Twilight Zone_ is meegenomen) dat hij iedereen 'nu' uit haar appartement moet halen. Hij loopt weg en vijf seconden later hoor je het feest onmiddellijk ophouden terwijl zij in koude, stenen stilte op haar bed zit. Het is zo triest en stom. Dan het einde, als Jenny, na het 'ontdekken' van de recensie die Tye over haar had geschreven, 'besefte' dat hij al die tijd had geprobeerd haar te vertellen dat hij van haar hield, naar zijn absoluut fabuleuze, adembenemende, perfect gemeubileerde appartement snelt en (schijnbaar) tegen zijn blonde, pluimstrijkende, toekomstige vriendin zegt dat ze moet ophoepelen (allemaal heel subtiel, eigenlijk). Dan hebben Mike en Joan hun absoluut ongelooflijke moment van'menselijke warmte', maken stompzinnige grappen over zijn blindengeleidehond en kussen elkaar dan met alle opwinding van twee mannequins aan Prozac.<br />De hele film wordt overspoeld met schokkerige 'kleuren' in technicolor die net zoveel op 'werkelijkheid' lijken als ik op Brad Pitt (en schat, geloof me, ik kán het niet). T) en helaas komt Joan over als een soort monsterlijke travestiet.<br />Het laatste wat me tot waanzin dreef tijdens deze must see-ramp is Joans 'haar'. Ik weet niet wie heeft vastgesteld dat deze 'cut' voor Joan zou 'werken', maar ze ziet eruit als iemand die rond de wasmand van Mamie Eisenhower heeft gesnuffeld en er een gebruikte pruik met afgrijselijke strakke krullen, pony en krullen uit heeft gevist, waardoor ze eruitziet als een voormalige lobotomiepatiënt of de veel te dure meesteres van een 50-jarige.<br />Ik weet echt niet wat iemand met deze film probeerde te 'zeggen', maar geloof me, wat het ook is, het is onmogelijk te vergelijken met wanneer Joan 'Lobster Newburg en koffie' bestelt. DAT wil wat zeggen (ook al is het zielig)!
"Torch Song" has to be seen to be believed. Joan, as Jenny Stewart, apparently a "top" Broadway star, stomps her way through the entire film with as much grace as Godzilla, destroying anything that irritates her - - and EVERYTHING irritates her. <br /><br />As we watch Jen/Joan careen down this warpath, one gets the odd feeling that Faye Dunaway based her entire "Mommie Dearest" role on Joan's "tour-de-force" performance in "Torched Song" (oh, I'm sorry, "Torch Song").<br /><br />There are several scenes in this agonizing film where Joan seems bored out of her skull and time just passes as she plays with her pull-down lamp, pushes buttons on some kind of intercom/radio, flops down on the bed and stares at the ceiling -- you know, the sort of riveting moments that keep an audience glued to their seats. <br /><br />It is a wonder why someone didn't off this character early on in the film, she is so hateful and cruel and obnoxious. And yet, based on information I heard directly from the writer of a once top-rated TV show, there are actresses (and actors) who really are as horrid as the vicious fang-baring demon that Joan portrays in this hideous laughfest.<br /><br />One of the fun things about this movie is every time you see Joan she's in a new outfit. Some of them are horrifying, like her hangover-halting canary yellow robe. Others clearly show off her girlish waist and great gams. But no matter what she's wearing, her face looks like it could scare the Russian Army straight to Siberia, non-stop, running through the snow in their bare feet if it would help get them there faster.<br /><br />The big "reveal" at the end is so absolutely pathetic as to be laughable. We're asked to believe that because Mike Wilding as Tye Graham can't "see" his hot blonde fellow musician (because he lost his sight in WWII), that he could never love her (even though she's younger, prettier, sweeter and a BILLION times better for him than "Jenny"). We're asked to believe that because Tye saw Jenny in a musical right before he left for the war (which even she admits she wasn't that good in) and reviewed it for a newspaper, that, somehow, seven years later, she will find it in her big charcoal black heart to "love" him. Why would she? Why would he want to love her? It's all fabricated and insane. And to add an extra cherry on top of the sundae, we're asked to believe that even though he was a journalist, went to war, then came back blind, now he is suddenly a brilliant pianist who knows every note of every song Jenny is going to (lip-synch) sing, even though it's a new show with new songs that the public hasn't heard yet -- songs that he already has memorized (because Jenny's former MD, who could not STAND her, "teaches" Mike the songs). <br /><br />Right.<br /><br />Then we have Gig Young. Why is he in this movie? He's a drunken sod and Jenny seems to keep him around just so she can insult him. He serves absolutely no other purpose. Then, as another reviewer points out, he vanishes mid-way through the film, never to be seen again. No great loss.<br /><br />Probably the most exciting scene is when Jenny decides to throw a party on a Sunday night after a week of grueling rehearsals because she has her eye on Tye and wants to get to "know" him better. All the other "guests" at the party are men. Pay attention: It is so unbelievably and shockingly gay it is hard to believe it got past the censors. Jenny specifically asks for Tye to "entertain" that night--but Tye is "busy" (this INFURIATES her), so instead some gorgeous hot young black man with a honeyed-voice shows up and sings instead. He's cute for sure, and one of the male guests leans on the piano, mesmerized by his voice (and probably what's under his tuxedo). <br /><br />Then, when Jenny learns that Tye isn't going to come to the party, she tells her agent (in the privacy of her bedroom--which looks like it was lifted off the set of "Twilight Zone") to get everyone "out" of her apartment "now." He walks out and five seconds later you can hear the party stop instantly as she sits in cold stone silence on her bed. It is so sad and stupid.<br /><br />Then the ending, when, after "discovering" the review that Tye wrote about her, Jenny "realizes" that all this time he had been trying to tell her that he loved her, she rushes to his absolutely fabulous gorgeous perfectly appointed apartment and (apparently) tells his blonde sycophant wannabe-girlfriend to get lost (all very subtly actually). Then Mike and Joan have their absolutely unbelievable moment of "human warmth," make asinine jokes about his seeing-eye dog, and then kiss each other with all the excitement of two mannequins on Prozac.<br /><br />The entire film is washed in jarring Technicolor "colors" that resemble "reality" as much as I resemble Brad Pitt (and honey, trust me, I DON'T), and unfortunately Joan comes off as some kind of monstrous drag queen. <br /><br />The last thing that drove me insane through this must-see disaster is Joan's "hair." I don't know who determined that this "cut" was going to "work" for Joan, but she looks like someone rooted around Mamie Eisenhower's hamper and dug out a used wig with ghastly tight curls and bangs and swirls, giving her the look of either a former lobotomy patient or a 50's overpriced dominatrix. <br /><br />I really don't know what anyone was trying to "say" with this film, but trust me, whatever it is, it can't possibly compare to when Joan orders "Lobster Newburg and coffee" -- now THAT is saying something (even if it's pathetic)!