Een excentrieke jongeman krijgt de kans om zijn leven te beteren als de beschermengel hem een bezorgd bezoekje brengt.<br />De rol van Bevis is van cruciaal belang voor dit halve uur en vraagt om de acteervaardigheden van iemand als wijlen Hans Conreid, die zich specialiseerde in humoristische excentriekelingen. Helaas toont Orson Beans optreden alle vaardigheden van een serieuze tiener die tweede wordt bij een auditie op de middelbare school. Je zou denken dat hij met een naam als 'Bean' een geschifte figuur, die van 'zure muziek' en oude, kapotte auto's houdt, tot leven zou kunnen wekken. Maar dat doet hij niet, en met hem verdwijnt de aflevering. Er zijn twee mogelijke bijrollen die het goed kunnen maken: Henry Jones als de verrukkelijk zelfingenomen beschermengel, en het verhaal.' 's subtekst, die een weinig vleiende opmerking lijkt te zijn over de gelijkgestemdheid van de zakenman in de jaren vijftig (een terugkerende zorg van Serling). Met een betere centrale rolverdeling had dit een grillig en onthullend halfuur kunnen zijn, in plaats van de vlakke lijn die het is.
Eccentric young man has chance to mend errant ways when guardian angel pays a concerned visit.<br /><br />The role of Bevis is pivotal to this half-hour and calls for the acting skills of someone like the late Hans Conreid, who specialized in humorous eccentrics. Unfortunately, Orson Bean's performance demonstrates all the skills of an earnest teenager placing second in a high school audition. You would think with a name like 'Bean", he could bring off a nutty character who likes 'zither music' and broken-down old cars. But he doesn't, and with him goes the episode. There are two possible redeeming features-- Henry Jones as the delightfully smug guardian angel, and the story's subtext, which appears to be an unflattering comment on businessman conformity during the button-down 1950's (a recurring concern of Serling's). With better central casting, this could have been a whimsical and revealing half-hour, instead of the flat-liner it is.