Hallo, mijn naam is Chani en ik was gisteravond in de film 'Mendy'.<br />Ik zat een tijdje in de bioscoop na de aftiteling en bleef toen een tijdje in een stille ruimte in de auto zitten.<br />Mijn vriend vroeg me: 'Chani, wat denk je...' Waarop ik antwoordde: 'Ik denk niet, ik voel alleen maar.'<br />Op dat moment herinnerde ik me de scène in de film waarin Bianca aan Mendy vraagt niet te denken maar te voelen en zijn totaal verbijsterde blik. Hij had geen idee wat ze van hem vroeg, dat had hij nog nooit meegemaakt. Ik zag enige vooruitgang in mijn reis en bedacht dat ik me in een ruimte bevond waar ik ALLEEN maar kon voelen en NIET nadenken!!! Bedankt daarvoor.<br />De werkelijkheid: ik heb veel films gezien die gebaseerd zijn op de Joodse gemeenschap waar ik vandaan kom, en toch zijn er altijd dingen (soms zelfs maar één ding) die nooit hadden kunnen gebeuren... iets rustigs dat niet koosjer is. Deze film is helemaal waar. Het is verschillende mensen op verschillende tijden overkomen. Ik ken hen, ik ben een van hen.<br />Ik vind het prachtig dat er geen duidelijk doel of punt in zit. Het was een verhaal over de Reis... de ontberingen die we moeten doorstaan. de realiteit dat we zo weinig keuzen hebben... de pijn die we voelen als we gezonde mensen worden in een maatschappij die zo vreemd voor ons is, maar die toch kilometers van ons verwijderd is.<br />Hoeveel van ons blijken Yanky te zijn, dronken, high, en rennen voortdurend naar het onbekende, doen iets illegaals en vinden geen doel. Hoe we zelfs als we proberen de liefde te bedrijven, er geen woorden voor hebben. We weten niet hoe we het moeten zeggen, hoe we de schoonheid ervan moeten waarderen. We laten degenen die we koesteren voor ons op de loop gaan vanwege onze onwetendheid, ons gebrek aan sociale etiquette.<br />Hoe weinigen van ons vinden innerlijke vrede, innerlijke vreugde en spiritualiteit in de buitenwereld. Hoe we, hoe ver we ook rennen, onze Tefillin in onze tas meenemen en op de meest onverwachte momenten tevoorschijn halen om te bidden.
Hi, My name is Chani and I was at the movie "Mendy" last night.<br /><br />I sat in the theater for a while after the credits rolled and then remained in a quiet space for some time in the car.<br /><br />My friend asked me"Chani, What are you thinking..." To which I responded "I am not thinking, I am just feeling."<br /><br />At that moment I remembered the part in the film where Bianca asks Mendy not to think only to feel and his total perplexed look. He had no idea what she was asking from him, he had never experienced that.<br /><br />I was able to see some progress in my journey, reflecting that I was in a space where I could JUST FEEL and NOT THINK!!! Thank you for that.<br /><br />The reality: I have watched many movies based on the Jewish Community that I come from, and yet there are always things (sometimes even only one thing) that could never have taken place.. something quiet not kosher. This movie IS ALL TRUE. Has happened to different people at different times. I know them, I AM ONE OF THEM. <br /><br />I love the fact that it did not have a definite goal or point. It was a story of the Journey.. the hardship we face.. the reality that we have so few choices... the pain we take in becoming healthy individuals in a society that is so foreign from us, yet within miles of our life. <br /><br />How many of us turn out to be Yanky, drunk, high and running constantly to the unknown, doing the illegal and finding no purpose. How even when we try to make love, we have no words for it. We do not know how to say it, to appreciate its beauty. We make those we treasure run from us due to our ignorance, our lack of social etiquette. <br /><br />How very few of us find inner peace, inner joy and spirituality among the outside world.<br /><br />How no matter how far we run, we carry in our bags our Tefillin, and in the most unexpected moments take them out and pray.