De originele Solaris doet 2001 op Sesamstraat lijken, maar de remake doet Sesamstraat op de originele Solaris lijken. Dat is heel jammer. Ik ben dol op het origineel. Ik heb een hekel aan de remake. Het is een idiotengids, alles is eruit gekookt, gestampt en vermalen, zodat een jonger en minder geduldig publiek het gemakkelijk kan verteren. Als je Solaris als een aflevering van de Twilight Zone zou willen herschrijven, zou je het verhaal tot dit punt terug willen brengen. In het origineel zat een liefdesverhaal, maar het was geen liefdesverhaal.<br />En het origineel was een filmfragment. Het vertelde zijn verhaal in beelden. In de remake, als Kelvin eenmaal in Solaris is, houdt niemand zijn mond. Er wordt voortdurend gemekkerd over wat er aan de hand is. Alles moet worden uitgelegd. Dat is het verschil tussen 2001 en 2010. Soms is mysterie beter.<br />Als we het origineel even vergeten: werkt het als een op zichzelf staande film? Nogmaals, het is niet visueel genoeg, je zou het script kunnen doen terwijl het op de radio staat en niemand zou zich vergissen. En het acteerwerk? Clooney is Clooney, ziet er goed uit en kan zich bewegen zonder tegen het meubilair op te botsen, maar er ontbreekt altijd iets aan de man op het scherm: hij heeft geen emotioneel gewicht. 's alsof ze de wereld probeert te breken met een grijnzende plaat. Dan houdt ze op met grijnzen en je weet dat het niet goed kan zijn. En wat Jeremy Davis betreft? Ik denk dat die man net iets te vaak naar Dennis Hopper in Apocalypse Now heeft gekeken. Een slechte tweedehands herinnering aan het werk van iemand anders.<br />Pluspunten? De foto's zijn mooi. En ze hadden langer kunnen zijn, wat het een andere en betere film had kunnen maken; maar gezien de film is het godzijdank zo kort als het is.
The original Solaris makes 2001 look like Sesame Street; unfortunately the remake makes Sesame Street look like the original Solaris. This is a great shame. I love the original. I hate the remake. It's an idiot's guide, everything has been boiled down and battered and chewed up so that a younger and less patient audience can easily digest it. If you wanted to remake Solaris as an episode of the Twilight Zone this is what you would boil the story down to. The original had a love story in it but it was not a love story.<br /><br />And the original was a piece of cinema. It told its story in pictures. In the remake, once Kelvin arrives at Solaris, no one shuts up. There's a constant yammering explanation of what is going on. Everything has to be explained. It's the difference between 2001 and 2010. Sometimes mystery is better.<br /><br />Forgetting the original, does it work as a stand alone movie? Again, it's not visual enough, you could do the script as it stands on the radio and no one would be lost. As for the acting? Clooney is Clooney, nice looking and can move about without bumping into the furniture, but there's always something missing from the man on screen: he lacks emotional weight. Natasha McElhone? Awful. The flashback scenes where she and Clooney are falling in love are an embarrassment. It's as though she's trying to break the world grinning record. Then she stops grinning and you know things can't be good. And as for Jeremy Davis? I think the man's been watching Dennis Hopper in Apocalypse Now once too often. A bad second-hand reminder of someone else's performance.<br /><br />Plus points? The photography's nice. And it could have been longer, which might have made it a different and better film; but, given the film it has turned out to be, thank god it's as short as it is.