Nadat ik Desire Me had gezien, keek ik in het nieuwe boek van Lee Server over Robert Mitchum. Hij was net zo ongelukkig met de film als iedereen in 1947.<br />De film speelt in het naoorlogse Bretagne en heeft te maken met Richard Hart die in een Bretons vissersdorpje aankomt. Hij heeft besloten Greer Garson op te zoeken, die de weduwe is van een vroegere vriend van Robert Mitchum uit een krijgsgevangenkamp. Hij maakt haar het hof en wint haar voor zich, en dan duikt Mitchum op.<br />Ik moet zeggen dat Mitchum, Garson en Hart ongeveer net zo overtuigend Frans zijn als Barry Fitzgerald. En het verhaal is gewoon iets wat je naar het scherm wilt schreeuwen, zodat je het achter de rug hebt, het verhaal ploetert gewoon voort. Voor MGM was de filmlocatie voor Brittany de Californische kust bij Monterey. Een andere recensent had het erover dat Garson tijdens een scène op het strand bijna door een plotselinge golf werd verzwolgen. Ik weet zeker dat ze daardoor haar belangstelling voor de film verloor.<br />Mitchum en Garson hadden een hekel aan elkaar. Op de typische Mitchum-manier, want hij vond Garson neerbuigend, at hij voor hun close-ups altijd sandwiches met uien en roquefortkaas. Dat is niet de blik van passie waarmee Garson zwicht als je dit ziet.<br />Omdat Cukor met Garson in gevecht raakte in plaats van met Mitchum, die in het complot zat van die inferieure studio, stopte hij met de film. Mervyn LeRoy kwam op, Jack Conway kwam op, nog een paar anderen die een paar minuten over hadden, en toen was het afgelopen. Geen moment te vroeg.<br />En niemand wilde als regisseur op de lijst staan. Dus werd de film aan het publiek getoond zonder dat er een regisseur voor werd geprezen.<br />Mijn enige vraag is: als dit een film was geworden als _Gejaagd door de wind_, wat ook een gezamenlijke inspanning was, wie zou dan de Oscar voor beste regisseur hebben gekregen?
After seeing Desire Me, I looked in Lee Server's new book about Robert Mitchum. He was as unhappy as with the film as everyone else was in 1947. <br /><br />The film is set in postwar Brittany and it has to do with Richard Hart arriving in a small Breton fishing village. He's decided to look up Greer Garson who's the widow of a former buddy Robert Mitchum from a POW camp. He woos and wins her and then Mitchum shows up.<br /><br />I have to say that Mitchum, Garson, and Hart are about as convincingly French as Barry Fitzgerald. And the story is just something you want to shout to the screen, get it over with, the story just plods along so. <br /><br />For MGM the film location for Brittany was the California coast at Monterey. Another reviewer mentioned about Garson nearly being drowned with a sudden wave during a scene on the beach. I'm sure that caused her to lose interest in the film. <br /><br />Mitchum and Garson hated each other. In typical Mitchum fashion for what he felt was Garson's condescending ways, he used to eat sandwiches with onions and roquefort cheese before their closeups. That ain't a look of passion Garson's giving out with when you see this.<br /><br />Because Cukor got into a fight with Garson as opposed to Mitchum who was in on a pass from that inferior studio RKO, he quit the film. Mervyn LeRoy came on, Jack Conway came on, a few others did who had a spare moment or two and the thing was finished. Not a moment too soon.<br /><br />And NO ONE wanted to be listed as director. So the film was inflicted on the public without a directorial credit. <br /><br />My only question is, if this thing had turned out like Gone With the Wind which was another collaborative effort, who would have gotten the Oscar nomination for Best Director?