Ik woonde de East Coast Premiere van 'Off the Black' bij op het Woodstock Film Festival. Omdat ik enorm had uitgekeken naar het zien van deze film sinds ik er meer dan een jaar geleden voor het eerst over had gehoord, en omdat ik het verhaal en de cast en de crew een beetje kende, waren mijn verwachtingen inderdaad een beetje hoger dan normaal. Toch probeerde ik alle vooroordelen die ik in de loop der tijd had ontwikkeld van me af te zetten. Ik kwam met een schone lei binnen. En niet alleen was ik niet teleurgesteld, maar ik was zelfs een beetje geschokt. De ervaring van het zien van 'Off the Black' deed wat maar heel weinig films dit jaar hebben gedaan: ik bleef achter met een traan in mijn oog en een glimlach op mijn gezicht. Ik heb in Toronto meer dan 30 films zitten wachten tot dat zou gebeuren, en dat gebeurde ook, één keer maar. Dit was mijn eerste film hier op Woodstock en ik was er helemaal weg van.<br /><br />Binnen enkele seconden worden we letterlijk voorgesteld aan de jonge Dave Tibbel (Trevor Morgan). Hij staat op de werpheuvel, met zweetdruppels op zijn voorhoofd, en bekijkt de signalen van de catcher. Zijn gezicht vult het hele scherm, alsof de regisseur zegt: 'Daar gaat-ie dan. Als het je niet bevalt wat je ziet, zal het moeilijk voor je worden. Als het je wel bevalt, ga dan achteroverzitten en kijk hoe het De andere helft van die relatie is Ray Cook (Nick Nolte), de scheids die achter de thuisplaat staat. Maar dit is niet 'Brokeback Baseball', nee, hoewel u zich dat vast wel kunt voorstellen. Het is iets anders. Het is iets wat in de Amerikaanse cinema zelden wordt onderzocht, en het is stoutmoedig en gedurfd. Het is een liefdesverhaal <0xE2><0x80><0x93> een goede, ouderwetse romance tussen twee individuen die toevallig mannelijk zijn, en het is volkomen platonisch. 'Is dat mogelijk?' zult u misschien vragen. Dat is het zeker, en 'Off the Black' zal het voor u bewijzen.<br />Deze film is met passie en zorg gemaakt. De zachte, natuurlijke belichting van de interieurs stelt het volledige mysterie van de personages tot bloei. Eén enkele lamp geeft een wisselwerking van licht en schaduw, die de felle en donkere kanten van Dave en Ray weerspiegelt, evenals de familieleden die hen omringen. Daves vader Tom (Timothy Hutton), teruggetrokken en afstandelijk. Zuster Ashley (Sonia Feigelson), op het punt volwassen te worden, slungelig en bang. Allen hebben geheimen te vertellen, maar doen dat niet, of willen dat niet, of kunnen dat niet. Cinematografieker Tim Orr slaagt erin in elk klein dingetje schoonheid te vinden: condensstrepen, druipende goten, gevels, dakranden en licht hellende daken. En het platteland <0xE2><0x80><0x93> o hemel. Het weelderige landschap van de Catskills is onbeschrijflijk. Zoals Ponsoldt na de vertoning in het vraag-en-antwoordgesprek opmerkte, is het de bedoeling dat het zijn huis in Georgia is. Maar het zou overal kunnen zijn waar zee en lucht en kleine stadjes overheersen. Sommige opnamen zijn letterlijk adembenemend. Ik merkte dat ik een paar keer naar adem snakte. Maar wat mijn hart nog meer op hol deed slaan, was de spaarzame, bijna zelfgemaakte soundtrack. Af en toe onderbroken door het gefluit van een trein in de verte, werd de muziek geen moment afgeleid en werd er geen 'dit is belangrijk' geschreeuwd. Het contrast tussen de schoonheid van de omgeving en de lelijkheid van de gebroken individuen die de omgeving bevolken, is groot. Het is op dit doek dat schrijver/regisseur James Ponsoldt in zijn eerste werk een kunstwerk vervaardigt dat eenvoudigweg een van de meest aangrijpende liefdesverhalen is die je je kunt voorstellen. Ik heb mijn recensies al eerder gelezen en weet dat ik een hekel heb aan traditionele recensies, omdat ze altijd te veel prijsgeven. Het is gemakkelijk om een samenvatting van de film te vinden, dus dat zal ik hier niet doen. Maar in veel liefdesverhalen ontmoeten de hoofdpersonen elkaar, raken verstrikt in spanning en bedrog en worden uiteindelijk verliefd. Soms wordt dat gevolgd door een breuk en een tragedie. Dat zijn niet mijn woorden, maar die van Ponsoldt in het vraag-en-antwoordgesprek na de film, die zei dat hij de film in feite als een romantisch liefdesverhaal heeft geschreven. Hij werd toevallig gespeeld door twee mannelijke acteurs en is platonisch.<br />Eerlijk gezegd is de film soms moeilijk om naar te kijken. Het beeld dat Morgan schetst van de zelden nuchtere Ray is verwarrend en pijnlijk, als een zere kies waar je zo snel mogelijk van af wilt. Morgans gevoelige, kwetsbare Dave met zijn droevige ogen is als een puppy die zich verschuilt onder Rays opgerolde krant. Maar de bravoure van Ray verdwijnt, het sarcastische zelfvertrouwen en de humor komen van Dave, en de jongen die een vader nodig heeft, gaat steeds meer lijken op de man die een zoon nodig heeft. En wat deze film tot slot zo vreugdevol maakt, is de wisselwerking tussen de twee. Het is allemaal zo natuurlijk dat het niet in een script leek te zitten. Zoals later bleek, was dat wel zo. In antwoord op mijn vraag tijdens het vraag-en-antwoordspelletje over hoeveel er geimproviseerd was, gaf Ponsoldt niet zo verrassend toe dat hij Nolte en Morgan vrij vaak de vrije hand gaf, en dat sommige van de beste scènes in de film van hen alleen waren. En alleen de beste regisseurs zijn bereid om een stapje terug te doen en dat te laten gebeuren. En alleen de beste acteurs kunnen het voor elkaar krijgen. De meesten zullen niet verbaasd zijn over Noltes prestatie <0xE2><0x80><0x93> hij is per slot van rekening zo goed als een veteraan. 's eerste keus, grotendeels gebaseerd op zijn optreden in de indieklassieker 'Mean Creek'), maar hij speelt deze film zo zelfverzekerd en vlot dat ik hoofdschuddend van verbazing het theater verliet. En een traan in mijn oog en een glimlach op mijn gezicht. Dat krijg je van 'Off the Black'.
I attended the East Coast Premiere of "Off the Black" at the Woodstock Film Festival. Having greatly anticipating seeing this film since I'd first heard about it over a year ago, and knowing a bit about the story as well as the cast and crew, my expectations were admittedly a bit higher than usual. Yet I tried to put away any preconceived notions I'd developed over time. I walked in with a clean slate. And not only was I not disappointed, but I was actually somewhat shocked. The experience of seeing "Off the Black" did what very few films have done this year; it left me with a tear in my eye and a smile on my face. I sat through over 30 films in Toronto waiting for that happen, and it did, just once. This was my first film here at Woodstock and it got me good.<br /><br />Within seconds, literally, we are introduced to young Dave Tibbel (Trevor Morgan). He's standing on the pitcher's mound, sweat beaded on his brow, studying the catcher's signals. His face completely fills the screen, as if the director is saying, "here you go. If you don't like what you see, this will be tough for you. If you do, sit back and watch the story develop." The story is that of a relationship between Dave and someone else, of course. But that someone is no blonde bombshell or voluptuous vixen. The other half of that relationship is Ray Cook (Nick Nolte), the ump standing behind home plate. But this is not "Brokeback Baseball," no, although surely that may enter your mind. It's something else. It's something rarely explored in American cinema, and it's bold and daring. It's a love story -- a good old-fashioned romance between two individuals who just happen to be male, and it's totally platonic. "Is this possible?" you may ask. It sure is, and "Off the Black" will prove it to you.<br /><br />This film is made with passion and care. The soft, natural lighting of the interiors allows the full mystery of the characters to flourish. Single point lighting allows interplay of light and shadow which echoes the bright and dark sides of Dave and Ray, as well as the family members who surround them. Dave's father Tom (Timothy Hutton), withdrawn and distant. Sister Ashley (Sonia Feigelson), on the cusp of adulthood, gawky and afraid. All have secrets to tell, but don't, or won't, or can't. Cinematographer Tim Orr manages to find beauty in every little thing -- contrails, dripping gutters, siding and eaves and gently sloping roofs. And the countryside -- oh my. The lush scenery of the Catskills is indescribable. As Ponsoldt pointed out in the Q&A after the screening, the setting is supposed to be his Georgia home. But it could be anywhere where sea and sky and small towns predominate. Some of the shots are literally breathtaking. I found myself gasping several times. But what tugged at my heart even more was the sparse, almost homespun soundtrack. Punctuated by the occasional train whistle in the distance, the music never distracted, never shouted, "this is important." The contrast between the beauty of the setting and the ugliness of the fractured individuals who populate it is stark. It is on this canvas that writer/director James Ponsoldt, in his first feature, crafts a work of art that is simply one of the most poignant love stories imaginable. Those who've read my comments before know that I dislike traditional reviews because they invariably give too much away. It's easy to find a synopsis of the film so I won't do that here. But in many love stories, the protagonists meet, get tangled in tension and deception, and finally fall in love. Occasionally that's followed by breakup and tragedy. Those aren't my words -- they are those of Ponsoldt in the Q&A after the film, who said that he actually wrote the film as a romantic love story. It just happened to be played by two male actors and is platonic.<br /><br />To be honest, the film can be hard to watch at times. Nolte's portrayal of the seldom sober Ray is unsettling and painful, like a bad toothache that you can't wait to be pulled. Morgan's sensitive, vulnerable, sad-eyed Dave is like a puppy cowering beneath Ray's rolled up newspaper. But the bravado falls away on Ray's part, the sarcastic self-confidence and humor emerges from Dave, and the boy who needs a father draws closer to the man who needs a son. Finally, what makes this film so joyful to watch is the interplay between the two. It is all so natural that it seemed unscripted. As it turned out, much of it was. In reply to my question during the Q&A regarding how much was improvised, Ponsoldt not so surprisingly admitted that he gave free reign to Nolte and Morgan quite often, and some of the best lines in the film were theirs and theirs alone. And only the best directors are willing to step back and let that happen. And only the best actors can pull it off. Most will not be surprised at Nolte's performance -- he is, after all, a veteran if there ever was one. But "Off the Black" could be the vehicle which puts Trevor Morgan on filmgoers' radar, if it's not already. I'd seen his work before (He was Ponsoldt's first choice, largely based on his performance in the indie classic "Mean Creek"), but he carries this film so confidently and easily that I left the theater shaking my head in wonderment. And a tear in my eye and a smile on my face. "Off the Black" will do that to you.