Ik had meer verwacht van deze film, en ik moet toegeven dat ik, nadat ik Fandango had gezien, een beetje teleurgesteld was, hoewel er een paar goede elementen in zitten. Vooral het begin is een beetje traag en zal zich waarschijnlijk te goed doen aan onbeduidende details (het feest bij Leroy is te lang, we weten heel goed in wat voor stemming die jongens verkeerden). Bovendien beslaat het verhaal twaalf jaar, van 1962 tot 1974, een tijdsspanne waarin de drie jongens geraakt hadden moeten worden door de gebeurtenissen in hun privéleven en door de geschiedenis, integendeel, ze blijven tot het allerlaatst een beetje onderontwikkeld. Het is natuurlijk onmogelijk niet met ze mee te voelen, ze zijn echt schattig, fascinerend, maar ik had meer psychologisch inzicht verwacht. Naarmate het einde nadert, krijgt de film meer ritme; de uiteindelijke confrontatie met de grote golf wordt in alle opzichten sterk weergegeven, de surfactie is werkelijk pakkend, we zien de sterke emotie wanneer we tegenover deze natuurkracht staan en ons ertegen verzetten, en we worden ook intiemer met de innerlijke emotionele wereld van de personages, waarschijnlijk omdat de confrontatie tussen mens en natuur, met het onmiskenbare gevoel van menselijke eindigheid in vergelijking met de grootheid van de natuur, altijd de ware kwaliteit van het menselijk leven toont. Ook voelen we uiteindelijk de sterke vriendschap van deze jongens die nu mannen zijn geworden, en we begrijpen hoe echte vriendschap de jaren en de kameraadschap van de jeugd overstijgt. Er is ook een gevoel van nostalgie naar de afgelopen jaren, maar met het idee dat wat we hebben meegemaakt altijd in ons toekomstige leven zal blijven als een kostbare schat. Onmiskenbaar levert de film ook grappige momenten op, vooral wanneer we zien hoe die kerels alle mogelijke fysieke en mentale ellende voorwenden om het spookbeeld van Vietnam te vermijden: echt amusant. Een film die ik een bioscoopbezoeker zou aanraden die geïnteresseerd is in de Amerikaanse filmverfilming van de jaren zestig en zeventig, maar waar ik hem voor waarschuwde dat cultfilms iets anders zijn.
I expected more by this movie, and let's admit that after having watched Fandango, I was a little disappointed, although some good elements are to be appreciated. Especially the beginning is a little slow and probably indulges in insignificant details (the party at Leroy's is too long, we perfectly know what kind of mood dominated those guys). Moreover, the story covers twelve years, from 1962 to 1974, a time-length during which the three boys should have been touched by the events of their personal lives and by history as well, on the contrary they remain a little underdeveloped till the very end. Obviously, it is impossible not to sympathize with them, they are really cute, captivating, but I expected more psychological insight. As it approaches the end, the movie gains rhythm; the final, in every sense, encounter with the big wave is rendered greatly, surfing action is truly gripping, we perceive the strong emotion when facing and struggling against this force of nature, and we also get more intimate with the characters's inner emotional world, probably because the confrontation between man and nature, with the undeniable sense of human finiteness as compared to the greatness of nature, always reveals the real quality of human life. It is also in the end that we sense the strong friendship of these boys having now turned men, and we understand how real friendship surpasses the years and the comradeship of youth. There is also a sense of nostalgia for the past years, but with the perception that what we experienced will always remain in our future lives as a precious treasure. Undeniable that the movie delivers also funny moments, mainly when we see these guys pretending every kind of physical and mental distress, in order to avoid the spectre of Vietnam: really amusing. A movie I would advise to a cinemagoer interested in the American film-rendering of the 60's 70's, but warning that cult movies are something different.