Wallace Shawn en Andre Gregory spelen Wallace Shawn en Andre Gregory. Ja, het verhaal gaat dat deze twee oude vrienden net als in de film bij elkaar kwamen na Andre's terugkeer van een ontwakende levensreis door Azië, en tijdens het eten spraken ze over filosofie, leven/dood en existentialisme. Ze waren zo betrokken, ontroerd en geamuseerd door hun heel diepe en betekenisvolle gesprek, dat ze er allebei in toestemden hun avond in een film te veranderen. En niet één keer tijdens de film krijg je het gevoel dat ze zich probeerden te herinneren wat ze hadden gezegd op de avond van het oorspronkelijke gesprek. Het ging gewoon vanzelf, omdat hun ideeën en meningen werden gevoed door hartstocht en overtuiging. Hun enthousiasme vertaalde zich in hun ogen, gezichtsuitdrukkingen en onrustige handen. Ik werd zo in beslag genomen door hun gesprek, dat de gedachte om twee uur lang in een restaurant te zitten niet één keer bij me opkwam. Ik ben altijd geboeid geweest door films die zich beperken tot één decor, een claustrofobische omgeving, of het nu één kamer, één huis of één plek is. Deze films maken een betere karakterontwikkeling mogelijk door de intimiteit van de omgeving. Alfred Hitchcock, Roman Polanski en Sidney Lumet kenden de grote kracht van een enkel decor en begrepen dat grote verhalen nooit worden gedreven door beelden, special effects of geestdodende chaos, maar door het personage(s) <0xE2><0x80><0x93> al het andere dient het personage en niet andersom. Als je niet werd gegrepen, overtuigd of gefascineerd door een personage <0xE2><0x80><0x93> als het je niets kon schelen <0xE2><0x80><0x93> is de film mislukt. En hoewel visuele elementen, aantrekkelijke acteurs, special effects en overdreven actie een film meer waarde geven, definieert het een film niet. Daarom leven de films die alle attributen, behalve interessante personages, hebben, korter dan de tijd die het kost om ze te maken. De reden waarom Die Hard het van Rambo heeft gewonnen, is dat we om John McClane gaven, van hem hielden en hem echt hebben leren kennen.<br />Wat het fascinerendst is aan 'My Dinner with Andre', is dat het ALLEEN maar personages heeft. Er zijn geen explosies, gevloek, seks, CGI en al die troep die al generaties lang hersenloze filmbezoekers heeft aangetrokken, maar eerder een intiem verhaal van twee vrienden die bijpraten en praten over verloren tijd. Deze film is niet alleen een karakterstudie, maar het idee van een enkele scène is nog een stap verder gegaan, want twee uur lang, terwijl je hele idee van de buitenwereld wordt uitgewist, zie je geen enkel huis of kamer, maar één enkele tafel. Je enige visuele kompas zijn messen, vorken, borden en close-ups van Wallace en Andre. Het grootste voordeel van deze film is dat hij ons het gevoel geeft dat we met hen aan tafel zitten, dat we een bijdrage leveren aan de ideeën en gedachten van het gesprek. Elke keer dat er een verrassende wending of onthulling is, voelen we ons net zo trots en gepassioneerd als zij.<br />Het grootste geschenk dat de film zijn kijkers geeft, is zijn opmerkelijke verhaallijn. Het script is nooit saai. Andre, die het meest aan het woord is, heeft altijd onze aandacht. Zelfs als we niet helemaal begrijpen wat hij zegt, vertaalt zijn obsessieve verlangen om ons iets te vertellen zich via zijn lichaam, en we luisteren graag en proberen alles te begrijpen. Beide mannen hebben een ongelooflijke woordenschat (beiden zijn echte theaterproducenten) en er werden nooit onbeholpen of saaie woorden gesproken. Elk woord leek in hun filosofische debat van de ander afhankelijk te zijn. Omdat deze film volledig op dialogen is gebaseerd en geen visuele interpretatie heeft, creëert onze geest de onze. Dat is de kolossale kracht van de film. Je kijkt naar de te mannen en hun tafel, maar je gedachten zijn altijd elders en proberen wijs te worden uit hun gevoelens en inzichten. Met andere woorden, je bent er wel, maar je bent er niet. Hun woorden voeden onze hersenen met rijke en aangrijpende beelden, maar er is geen andere locatiefotografie, set-up of computergraphics nodig en er wordt geen geweld gebruikt voor goedkope aandachtstactieken.<br />'My Dinner With Andre' kan op vele manieren worden opgevat. Het herinnert je eraan hoe geweldig het was om een vriend te hebben met wie je urenlang kon praten over filosofie, wetenschap of wat dan ook, zonder dat je je bewust was van verloren tijd. In dat opzicht is het een tijdloos verhaal van vriendschap. Een andere interessante dimensie van de film is dat Wallace het publiek vertegenwoordigt in zijn tegenzin om al Andre's filosofische opvattingen te accepteren. We geven via hem uiting aan onze zorgen, meningen en meningsverschillen. Maar Andre weerlegt al onze opmerkingen en kritieken met het zelfvertrouwen van een profeet. De film gaat over Andre en zijn vijf jaar durende afwezigheid van huis en theater. Zijn reizen naar Tibet en India waren het gevolg van zijn werk/levensangst, die hun tol eiste van zijn leven dat werd gekenmerkt door het'schrijversblok', tot het punt waarop zijn greep op het leven twijfelachtig werd. Zijn ervaringen in Azië maakten hem bewust van de ware werkelijkheid van het leven en de theorieën, vragen, ideeën en waarheden die hem uit zijn robotdood deden ontwaken en het bestaan van de westerse cultuur belastten, vormen het middelpunt van de film. Je zult gehypnotiseerd worden door tegengestelde visies die uiteindelijk samenkomen in één enkel begrip tussen vrienden, een einde dat je urenlang aan het denken en nadenken zal zetten, met meer dan genoeg gespreksstof voor degenen die het geluk hadden dit meesterwerk met jou te zien.<br />Ik kan over deze film praten tot het speeksel in je mond opdroogt en er een madeliefje op je tong groeit. Deze film is zo diep en meesterlijk tot stand gekomen. Niets heeft me voorbereid op de perfecte evaluatie van alle gedachten, angsten en filosofische ideeën die ik ooit heb gehad. Of je het eens bent met wat er aan tafel wordt gezegd of niet, je zult er ongetwijfeld van weglopen als 'Gymnopedie voor piano'. Op de achtergrond hoor ik muziek en ik denk aan wat een geweldige avond je net hebt gehad met twee heel intelligente en interessante mensen. Die zul je nooit vergeten!
Wallace Shawn and Andre Gregory play Wallace Shawn and Andre Gregory. Yes, as the story goes, these two old friends caught up much like in the film after Andre's return from an awakening journey of life through Asia and during dinner discussed philosophy, life/death and existentialism. They were so involved, moved and amused by their very deep and meaningful conversation that they both agreed to turn their night into a film. And not once during the film do you get the feeling that they were trying to remember what they said the night they had the original conversation. It just came naturally, because their ideas and opinions were fueled with passion and conviction. Their enthusiasm translated through their eyes, facial expressions and fidgety hands. I was so embroiled in their conversation, that the thought of sitting in a restaurant for two hours never crossed my mind once. I've always been compelled by films that are confined to a single set, a claustrophobic surrounding, whether it be one room, one house or one place. These films enable better character development because of the intimacy of the setting. Alfred Hitchcock, Roman Polanski and Sidney Lumet knew the great power of single sets and understood that great stories are never driven by visuals, special effects or mindless mayhem but by character(s) - everything else serves the character and not vice versa. If you were not taken, convinced or fascinated by a character - if you didn't care - the film has failed. And while visuals, attractive actors, special effects and over-the-top action adds value to a film, it however does not define a film. That is why those films which possess all attributes other than interesting characters have shelf lives shorter than the time it took to make them. The reason why Die Hard succeeded over Rambo is because we cared, loved and really got to know John McClane. <br /><br />What is most fascinating about 'My Dinner With Andre' is that it ONLY has characters. There is no explosions, swearing, sex, CGI and none of the garbage that has attracted brainless movie goers for generations, but rather an intimate story of two friends catching up and talking about lost time. Not only is this film a character study, but the single-setting idea was taken a step further because for two hours while your whole notion of the outside world is erased you do not see a single house nor a single room, but a single table. Your only visual compass are knives, forks, plates and close ups of Wallace and Andre. The pure magic of 'My Dinner With Andre' is its ability to make us feel like we are sitting at the dinner table with them, contributing to the ideas and thoughts of the conversation. Every time there is a surprise twist or revelation we feel as proud and passionate as they are. <br /><br />The greatest gift the film bestows upon its viewers is its remarkable storytelling. The script never bores. Andre, who does most of the talking, always has our attention. Even when we don't quite understand what he is saying, his obsessive eagerness to tell us something translates through his body and we are happy to listen and try to make sense of everything. Both men have an incredible grasp of language (both are real Theatre producers) and never were there any awkward or dull words spoken. Every word seemed to be dependent on the other in their philosophical debate. It is because this film is completely dialog driven and lacks visual interpretation that our minds create our own. That is the colossal power of the film. You look at the too men and their table but your mind is always elsewhere trying to make sense of their feelings and insights. In other words, you are there but you aren't. Their words feed our brains with rich and poignant imagery, yet no other location photography, sets or computer generated graphics are required and no violence is employed for cheap attention tactics. <br /><br />'My Dinner With Andre' can be taken on many levels. It reminds you of how great it was to have a friend you could spend hours with talking about philosophy, science or whatever have you for hours on end and be completely oblivious to lost time. In that respect it is a timeless story of friendship. Another interesting dimension to the film is how Wallace represents the audience in his reluctance to accept all of Andre's philosophical views. We voice our concerns, opinions and disagreements through him. However Andre counters all our remarks and criticisms with confidence of a prophet. The film centers on Andre and his five year absence from home and theater. His travels to Tibet and India came as work/life anxieties took their toll on his life characterized by 'writer's bloc' to the point where his grasp on life was questionable. His experiences in Asia enlightened him to life's true reality and those theories, questions, ideas and truths that awoke him from his robotic death and taxes existence of Western Culture are the film's focus. You will find yourself mesmerized by opposing views which in the end combine into a single understanding between friends, an ending that will have you thinking and reflecting for hours, with ample conversation material with those who were fortunate to watch this masterpiece with you. <br /><br />I can talk about this film until the saliva in your mouth dries and your tongue grows a daisy. This film is just so deep and masterfully realized. Nothing prepared me for it's perfect evaluation of all the thoughts, anxieties and philosophical ideas i've ever had. Whether you agree with what is said at the table or not, you will no doubt walk away from it as "Gymnopedie for Piano" plays in the background, thinking about what a great night you've just had with two very intelligent and interesting people. And you will never forget it!