Soms bekijk ik lijsten van de beste 10, 20 of 25 Amerikaanse tv-programma's uit de geschiedenis, en als ik er geen (Magnum P.I.) in vind, zeg ik dat de makers van deze lijst misschien: zo arm zijn dat ze er niet naar kijken, of zo aandoenlijk dom en idioot zijn dat ze het vergeten zijn, of er wel naar hebben gekeken maar weigerden er iets over te zeggen (mensen die ik helemaal niet wil kennen!)<br />(Magnum P.I.) is de beste van zijn soort. Gewoon de actie, de komedie en het drama. Het had alles wat de standaard vormde voor elk ander gelijksoortig werk: goede personages, frisse sfeer, ontroerende momenten, grote productie, geweldig schrijven, gevoelige cinematografie, geniale muziek, topacteurs, filmische leiding en gedenkwaardige 164 afleveringen die nooit slecht waren en altijd volmaakt. (Misschien een die over de tweelingbroer van Higgins gaat, en over weinig andere, maar hé, het zijn uiteindelijk toch mensen.)<br />(Magnum) betekent voor mij 2 tijdperken in mijn leven. Het eerste toen ik een kind was in de jaren tachtig en (Magnum) was het gegarandeerde hoogtepunt van de lol. Het tweede was na mijn tijd. Ik heb filmstudies gedaan en scripts geschreven, en toen ik ontdekte hoe dit programma in elkaar zat, was elke aflevering van de herhalingen zo'n les over hoe je een klassiek werk moet maken, en ook nog eens een heleboel amusement. Het punt is dat het op een slimme manier belichaamde wat volgens mij de ultieme formule is: een beetje lol en een beetje ernst. Het is niet helemaal een programma over een aardige rechercheur in Hawaï die de slechteriken slaat, mooie baby's kust en tussendoor saxofoon speelt; eigenlijk is hij dat met meer. Het was een prachtig boek vol wijsheid met pakkende, bedachtzame zinnen, lessen over vriendschap, een manifest over de misvormde generatie die zijn beproevingen toch wel kon overtreffen (in feite was de show voornamelijk tegen de oorlog in Vietnam gericht, en hij deed het nauwelijks om iedereen een plezier te doen), een kans om een held op aarde te worden, te leren dat het leven van onschatbare waarde is, dat je het ondanks alles in ere moet houden, en dat zorgeloos en gezond leven de beste wraak is op alles! Zie je, of het nu een regenachtige of een zonnige dag laat zien, het kan ook de schoonheid van beide uitdrukken door erover na te denken. Ik hield van de hoofdformule van de karakters: een brein (Higgins), spieren (TC), een hart (Rick), en dat alles in gematigde mate (Magnum). Om nog maar te zwijgen van de duidelijke relatie tussen (Higgins) en (Magnum), die zich ontwikkelt van Engelse gentleman vs. onvervalste Amerikaan, naar strenge vader en opstandige zoon, naar vrienden, heel verschillende vrienden die op elkaar lijken en van elkaar leren, met alle voorgaande symptomen onder de oppervlakte. Dat was zo uniek en creatief als het bijna allemaal was. 2 delen waarin hij liet zien hoe sterk hij als acteur is, en hoe diep Magnum kan gaan als personage en als show.<br />Dit is een show die mijn ogen, mijn hart en mijn hersenen zo ongeveer elke keer geweldig kan voeden. Het markeerde een tijdperk. En bij de reclame voor de dvd zou je een stem horen zeggen: 'Het zijn de jaren tachtig', en ik denk dat die stem niet alleen het tijdperk kan definiëren, maar ook het beste ervan. Dat is een werk dat met elke stap vooruit iets beters wilde laten zien, en niet tevreden was met alleen een grappig tijdverdrijf. In één woord: ik hou van Magnum. Als kinderherinnering en als volwassen manie. Ik heb altijd geloofd dat de hemel de plek is waar 'Magnum' voortdurend wordt gespeeld, zonder reclame ook nog! Dus toen ik zelf een lijst maakte van de beste 10 tv-programma's ooit, vond ik op de eerste plaats geen andere concurrent dan het beste 'Magnum, P.I.'. Het is een onsterfelijk moment van extase dat je in een bepaalde stemming brengt. Voor mij staat het gelijk aan een 'Magnum opus'. Als elke serie er maar iets van heeft, zouden we betere hebben die na het kijken zowel in ons hart als in ons hoofd blijven hangen.<br />P.S.: Ik heb een uitvoerige recensie over dit programma geschreven. s magische elementen in een van zijn belangrijkste afleveringen (4 ren 1: Thuis Van De Zee), die je op zijn eigen pagina kunt vinden.
Sometimes I review lists of the greatest 10, 20, or 25 American TV shows in history, and when I don't find (Magnum P.I) in one, I say maybe the makers of this list are : so poor to not watch it, or so pathetically dumb and fool to forget it, or watched it and refused to include it (folks I don't want to know at all!) <br /><br />(Magnum P.I) is the best of its kind. Simply the action, the comedy, and the drama. It had completely what made it the standard to measure any other similar work : good characters, fresh atmosphere, touching moments, big production, great writing, sensitive cinematography, genius music, top notch acting, cinematic direction, and memorable 164 episodes that were never bad and just perfect all the way.. (Maybe one concerning Higgins's twin, and few else but HEY, they're humans after all).<br /><br />(Magnum) for me means 2 eras in my life. The first when I was a kid at the 1980s and (Magnum) was the assured ride of fun. The second one was after I've studied cinema and writing scripts, that when I discovered how this show had it all, so every episode of the reruns was such a lesson about how to make a classic work and a great amount of entertainment too. The thing about it is that it embodied cleverly what I believe the ultimate formula : some fun + some seriousness. It's not wholly a show about nice detective in Hawaii who punches the bad guys, kisses the fine babies, and plays the saxophone badly in between; actually he is that yet with more.<br /><br />It was a lovely book of wisdom with catchy thoughtful lines, instruction about friendship, manifesto about deformed generation that could overstep its tribulation anyway (in fact the show was against the Vietnam war mostly, and with it scarcely to please all I think), a chance to be a down to earth hero, learning that life is invaluable, despite anything you must solemnize it, and how living careless and well is the best revenge out of anything ! See, whether it shows a rainy night or shinny day, it can represent the beauty of both with contemplating also.<br /><br />I liked the main formula of the characters : a brain (Higgins), a muscles (TC), a heart (Rick), and one got all of that temperately (Magnum). Not to mention the distinct relationship between (Higgins) and (Magnum), it develops from English gentleman vs. straight American, to severe father and rebel son, to friends, very different friends yet resemble each other and learn from each other, with keeping all the previous symptoms runs on and under the surface. That was unique and creative as nearly the whole thing.<br /><br />(Tom Selleck) was like the show itself : funny but can masterly be serious, for instance I'll never forget his performance at (Memories Are Forever)'s 2 parts where he assured how strong actor he is, and how deep Magnum can be as a character and as a show.<br /><br />Here is a show that can feed my eyes, my heart, and my brain superbly just about every time. It marked an era. And at the advertisement for it as DVD, you would hear a voice saying "it's the 1980s", I think it can define not only the era, but the best of it. That's a work wanted to present something better with every step ahead, and didn't satisfy with only being a funny pastime. In one word ..I love Magnum. As a child's memory, and as a grown-up's mania. I've always believed that heaven is that place where "Magnum" is being played continually and without commercials too ! So, when I made a list of my own for the best 10 TV shows ever, I found no competitor on the first rank but the greatest "Magnum, P.I.". It's an immortal moment of ecstasy which gets a certain mode to put you in the mood. It equals a "Magnum opus" for me. If only every show has something from it, we would have better ones that can last after watching in our sentiment as well as our brain.<br /><br />P.S : I wrote elaborately a review about this show's magical elements through one of its most important episodes (4 # 1 : Home From The Sea), which you can find at its own page.