O hemel, wat was ik dol op deze film. Hij was echt. Hij was de waarheid. En ja, hij was opera-achtig. Dit is geen typische documentaire. Hij heeft je nooit iets voorgehouden, hij liet je gewoon zien wat er na Katrina is gebeurd en liet je zelf beslissen hoe je je voelde. Sommige mensen hebben een probleem met dat soort films, want als mensen een documentaire zien, verwachten ze dat ze ergens in getraind zijn of dat er tegen hen wordt gepredikt. Deze film doet dat niet.<br />Maar hij laat wel het hele spectrum van de mensheid zien. Je hebt mensen die echt vreselijke en echt verbazingwekkende dingen doen. Als iemand die bij de dierenbescherming werkt, slaat deze film de spijker op zijn kop. Je ziet zo veel afschuwelijke en prachtige dingen, en dat houdt je op de been.<br />De meeste documentaires die ik zie, lijken op een 60 Minutes-nieuwsspecial of een A&E-biografie: je ziet een heleboel beelden van mensen die ergens naartoe lopen terwijl een stem je 'de feiten' vertelt. Een Amerikaanse Opera is meer dan feiten; het is emotie die zich op het scherm afspeelt. De meeste documentaires raken je in je hart; deze film raakt je in je buik. Een Amerikaanse Opera is niet voor watjes.<br />Je zult huilen, lachen, boos worden, juichen voor de helden, en bovenal zul je het theater verlaten omdat je iets wilt doen. Deze film activeert je. Je verlaat de film met een gevoel van persoonlijke trots, een roep om in actie te komen: iemand kan de wereld niet veranderen door één dier te helpen, maar hij kan wel de wereld van dat dier veranderen.<br />Een snelle noot op de soundtrack: de muziek in deze film is in de trant van Garden State <0xE2><0x80><0x93> heel aards, organisch en nuchter. Mijn iTunes is enorm gegroeid door het onontdekte, verbazingwekkende talent dat deze film naar het witte doek brengt.
Oh my goodness, I loved this movie. It was real. It was truth. And yes, it was operatic. This is not a typical documentary. It never preached to you, it simply showed you what happened after Katrina and leaves you to decide how to feel. Some people have a problem with movies like that because when people see a documentary, they expect to be schooled in something or preached to. This film doesn't do that.<br /><br />But it does show the whole spectrum of humanity. You have people doing really awful and really amazing things. As someone in animal rescue, this film hits the nail on the head. You see so many horrible and wonderful things and it is both that keep you going.<br /><br />Most documentaries that I see look like a 60 Minutes news special or A&E Biography: you see lots of shots of people walking up and away from things while a voice over tells you "the facts." An American Opera is more than facts; it's emotion playing out on screen. Most documentaries hit you in the heart; this film hits you in the gut. An American Opera is not for wimps.<br /><br />You will cry, laugh, get angry, cheer for the heroes, and most of all, you will leave the theater wanting to do something. This film activates you. You leave the film with a sense of personal pride, a self-call to action: one person cannot change the world by helping one animal, but they can change the world of that animal.<br /><br />A quick note on the soundtrack: the music in this film is in the vein of Garden State  very earthy, organic, and down-to-earth. My iTunes has grown a lot because of the undiscovered, amazing talent this film brings to the big screen.