De Franse pseudo-verfijning komt in deze flinterdunne komedie goed tot uiting, met Miou-Miou als een vrouw die besluit van haar beroep haar beroep te maken door mensen voor te lezen. Wat natuurlijk gebeurt, is dat haar sensualiteit en levensbevestigende uitgelatenheid de teksten voor haar cliënten gaan beïnvloeden en veranderen. Het heeft allemaal een zekere weldoordachte charme, ook al wordt het grillige woordspel vrij vaak aanmatigend, en uiteindelijk verliest het die charme wanneer wordt besloten dat het personage Marie haar waardigheid bewaart door te weigeren pornografisch materiaal van De Sade voor te lezen aan een bejaarde rechter en zijn vrienden, terwijl ze er geen moreel bezwaar tegen heeft zich door een andere cliënt te laten verleiden. Op dat moment slaat de film, die discreet was geweest in zijn behandeling van seksualiteit, de kijker plotseling in het gezicht met close-ups van het naakte kruis van de actrice, en begint de hele oefening meer op een vrouwenhater te lijken: uiteindelijk krijg je het gevoel dat noch het personage, noch de actrice in de grap thuishoort. Dit wordt niet bevorderd door de irritant innemende maar slappe vertolking van Miou-Miou, die niet gedijt in een dergelijke rol <0xE2><0x80><0x93> er is eigenlijk niets om te spelen. Er is eigenlijk ook niets om naar te kijken.
The Gallic pseudo-sophistication runs pretty thick through this wafer-thin comedy, featuring Miou-Miou as a woman who decides to make a profession out of reading aloud to people. What transpires, of course, is that her sensuality and life-affirming giddiness enter into and transform the texts for her clients. It all has a certain well-measured charm, even if the whimsical wordplay gets overbearing quite often, and ultimately it loses this charm when it is decided that the character Marie is maintaining her dignity when refusing to read aloud pornographic material by de Sade for a geriatric judge and his friends, while finding no moral objection in allowing herself to be seduced by another client. At this point, the movie, which had been discreet in its treatment of sexuality, suddenly whacks the viewer in the face with closeups of the actress's naked crotch, and the whole exercise starts appearing more conspicuously misogynist: ultimately one gets the sense that neither the character nor the actress is in on the joke. This is not aided by the gratingly winsome yet flaccid performance by Miou-Miou, who does not thrive in this kind of role - there is really nothing to play here. There is really nothing to watch, either.