Banderas blinkt uit in dit kluchtige stuk over de liefde van een man voor een vrouw die denkt dat niemand van haar houdt. Ook Jolie doet haar best, en ze geeft net genoeg van haar kwetsbaarheid prijs om de gemene trekjes in haar karakter te temperen, niet in de laatste plaats wanneer ze haar man niet één, maar twee keer probeert te vermoorden. Thomas Jane als tegenspeler houdt het hoge niveau vol. Het script draait en keert zonder ooit het thema, de verlossende kracht van de liefde, te laten zakken. Wat de Originele Zonde verhindert, is het camerawerk en de montage. In een scène in een bordeel vervormt de 360-graden-camera de randen van het beeld en veroorzaakt een gevoel van misselijkheid. Springcuts worden veel te vaak gebruikt en lijken niet op hun plaats in termen van het gevoel en de stijl van de film. Minder opdringerig vakmanschap zou het publiek in staat stellen het verhaal de volledige aandacht te geven die het verdient.
Banderas excels in this period grifter piece about a man's love for a woman who believes herself unlovable. Jolie pulls her weight, too, giving glimpses of just enough vulnerability to temper the extreme mean streak her character exhibits, not least when she attempts to kill her husband not once, but twice. Thomas Jane as antagonist keeps up the high-calibre acting. The script twists and turns without ever letting down its theme, the redeeming power of love. What stops Original Sin from being great is the camera-work and editing. In one scene in a brothel the 360- degree pan distorts the edges of the frame and induces nausea. Jump cuts are over-used, and seem out of place in terms of the feel and period setting of the film. Less obtrusive craftsmanship would allow the audience to give the story the full attention it deserves.