Dus dit is wat ik weet. Je kunt een regisseur vertrouwen als je van zijn/haar werk houdt, en dat vertrouwen kan zelfs worden versterkt als de regisseur zijn eigen werk produceert, zoals in het geval van Steven Soderbergh met 'Che'. Ik mag die Soderbergh wel omdat hij controle heeft over zijn werk, maar dat is niet de enige reden. Voorheen, in 'Traffic', liet hij met zijn handcamera zien dat hij precies wist wat hij deed; en dat hij het op verschillende manieren kon doen (het zwart-wit in 'The Good German', om maar een voorbeeld te noemen) en met verschillende genres.<br />Ik mag Soberbergh omdat hij stijl heeft, een bepaalde stijl; en omdat hij kan schieten als weinig regisseurs. In dit eerste deel van zijn 'Che' combineert hij alle vormen en stijlen die hij tijdens het filmen heeft uitgeprobeerd en het resultaat is ongetwijfeld zijn meest ambitieuze project, maar is het ook zijn beste? Dat is een heel moeilijke vraag die vanuit verschillende invalshoeken bekeken kan worden en die ik met 'nee' zal beantwoorden.<br />De film is vanaf de eerste minuut Soderberghs meest ambitieuze werk, met veel data en verschillende plaatsen en foto's uit kranten die een snelle historische reconstructie proberen te geven. We zien Che in zwart-wit praten met mensen die we niet meteen kunnen thuisbrengen en Soderberghs camera dwaalt door zijn knie tot hij een icoon vindt: Che's sigaar. Algauw beantwoordt Guevara vragen die niet specifiek van aard zijn, maar die preciezer worden om de structuur van de film te definiëren: een verwarrende rit heen en weer door de tijd die om Che heen draait, maar waarin veel mensen en veel plaatsen voorkomen.<br />Het script, geschreven door Peter Buchman en gebaseerd op een paar memoires van Che zelf, lijkt duidelijk een getrouwe reconstructie van de tijd die Che doorbracht met de Guerilla en de steden die hij en het leger veroverden, zijn relatie met Fidel, de levensfilosofie die hij had, zijn idee van revolutie... 'Ja, het zijn te veel mensen, te veel plaatsen, te veel dingen; ik zei toch dat het ambitieus was en zo.' Het is niet de meest onderhoudende rit voor een kijker.<br />'Che, El Argentino' is een goede film omdat hij blijkbaar in alles slaagt wat hij probeert te doen, en het is duidelijk dat het geen kleinigheid was. Maar de reden van het woord'schijnbaar' is dat ik er moeilijk achter kon komen wat Soderbergh precies probeerde te doen. Sommige dingen weet ik en kan ik raden: hij schoot op veel plaatsen en door verschillende perioden heen, dus zijn filmografie heeft waarde en zijn redacteur Pablo Zumárraga nog meer; hij schoot meer actiescènes dan in zijn vorige films en hij slaagde erin de grofheid en het gebrek aan'spectaculairheid' over te brengen. De scènes in zwart-wit, waarin Del Toro en Soderbergh als enigen aan het werk zijn, zijn briljant.<br />Het moet gezegd: de prestatie van Benicio Del Toro is briljant, maar niet alleen door wat je op het witte doek ziet. Zelfs als zijn bewegingen en houding het werk uitdrukken van iemand die een historische figuur intens heeft bestudeerd en voor zijn doel en God weet wat nog meer heeft gereisd, is zijn samenwerking met Soderbergh van cruciaal belang. De antwoorden die hij door de hele film heen geeft en de structuur ervan definiëren, staan bijvoorbeeld duidelijk opgetekend in de montage; en zelfs als ze de kijker helpen het te begrijpen, laten ze de natuurlijkheid los. De montage moet zijn werk veel geholpen hebben; een werk dat wint op de momenten dat zijn Che rustig en vredig is. Dan begrijpen we hem beter en geloven we hem, maar er zijn ook momenten dat hij pure woede uitstraalt en zo natuurlijk en overtuigend is dat we ons afvragen waar hij die emoties al die tijd heeft bewaard.<br />Zoals je ziet, is het een briljant werk, vol tegenstrijdigheden. Je zou de uitvoering gemakkelijk als slecht kunnen beoordelen, omdat hij niet Argentijns klinkt of omdat hij dat niet is.' Het klinkt in elke scène hetzelfde, maar dat zou niet eerlijk zijn, zeker niet als je weet dat de grote acteur Del Toro Del Toro is.<br />Alles wat ik heb geschreven brengt me terug naar één of twee vragen, een groep vragen die leidt tot: 'Wat was Soderberghs poging?' Als je een film maakt over Che Guevara, een symbolisch 'icon' (zoals de film op een gegeven moment vermeldt), loopt iedereen rond met een zak over zijn hoofd en een halsband om en weet soms niet waarom ze zijn foto's bij zich hebben. Wilde Soderbergh ons laten zien wie Che was? De echte Che? Is het met een boek dat door Che zelf is geschreven voldoende om zijn boodschap te begrijpen? En hoe moet hij het op het witte doek brengen? Is dit een biopic? Een historische film? Ik vind het allemaal veel te algemeen. Soderbergh heeft ervoor gezorgd dat hij de geschiedenis en de twee kanten van Che liet zien, de kant die door iedereen als goed wordt beschouwd en de kant die altijd als slecht wordt aangeduid. Het is een goede beslissing, alsof Soderbergh dit aspect van zijn film niet zou willen bespreken, alsof hij niet tegen iemand zou willen vechten. Waarom heeft hij de film dan gemaakt? Misschien zijn mijn conclusies verkeerd en zal het tweede deel me iets anders vertellen, maar die laatste vraag is het niet waard om te worden gesteld, want 'Che' is een goede film en dat is genoeg.
So this is what I know. One can trust a director if one likes his/her work, and this trust can be even augmented if the director produces his own work, like the case of Steven Soderbergh with "Che". I like this Soderbergh because he has control over his work, but it's not the only reason. Before, in "Traffic", he showed with his hand-held camera that he knew exactly what he was doing; and that he could do it in several ways (the black and white in "The Good German", to put just an example) and with several genres. <br /><br />I like Soberbergh because he has style, a defined style; and because he shoots like few directors. In this first part of his "Che", he combines all the forms and styles he has tried when shooting and the result is undoubtedly his most ambitious project, but is it his best? That's a very difficult question that can be treated from different angles and that I'm going to answer with a 'no'. <br /><br />The movie is Soderbergh's most ambitious work from minute one, throwing in a lot of dates and different places and pictures of newspapers that attempt a quick historical reconstruction. We see Che speaking, in black and white, with people we can't instantly distinguish and Soderbergh's camera wanders through his knee until he finds an icon: Che's cigar. Soon, Guevara is answering questions that have no particular nature but start becoming more precise to define the structure of the film; a confusing ride back and forth in time that revolves around Che but includes a lot of people and a lot of places.<br /><br />The script, written by Peter Buchman and based on some memoirs of Che himself, clearly seems to be following a faithful reconstruction of the time spent by Che with the Guerilla and the towns he and the army conquered, his relationship with Fidel, the philosophy of life and work he had, his idea of revolutionYes, it's too many people, too many places, too many things; I told you it was ambitious and it's not the most entertaining ride for a viewer. <br /><br />"Che, El Argentino" is a good movie because it succeeds in apparently everything it attempts to do, and it's obvious it wasn't a little deal. However, the reason of the word 'apparently' is because I found it difficult to find out exactly what Soderbergh was trying to do. I know and can guess some things: he shot in many places and through different periods of time, therefore his cinematography has merit and his editor Pablo Zumárraga has even more; he shot more action sequences than in any of his previous films and he managed to transmit the crudeness and lack of 'spectacularity' of the confrontations of the time, supported by a precise score by Alberto Iglesias; he explored, visually, his main character from almost every angle anyone could think of and this denotes a firm collaboration with the actors who plays it. In fact, the scenes in black and white, where we can easily see that the only ones working where Del Toro and Soderbergh.<br /><br />It has to be said: Benicio Del Toro's performance is brilliant, but not entirely because of what you see on screen. Even when his moves and postures express the work of someone who has intensely studied a historical figure and traveled for his purpose and God knows what else, his collaboration with Soderbergh is also crucial. The answers he gives throughout the film and define the structure of it, for example, are clearly recorded in post-production; and even when they help the viewer understand, they loose naturalness. Edition must have helped his work a lot; a work that wins in those moments when his Che is quiet, peaceful. There we understand him better and believe him, but then there are moments when he irradiates pure rage and is so natural and convincing that we wonder where he had kept those emotions the whole time. <br /><br />So as you see, it's a brilliant work, of contradiction. One could easily judge the performance as bad, because he doesn't sound Argentinean or because he doesn't sound the same in every scene; but that wouldn't be fair, even more if you know the great actor Del Toro is. <br /><br />Everything I've written takes me back to one question, or two a group of questions lead by: "what was Soderbergh's attempt?". Doing a movie about Che Guevara, an emblematic 'icon' (as the movie mentions in one point) everyone carries around in bags and collars and sometimes can't answer why they're carrying his photographs. Did Soderbergh want to show us who Che was? The real Che? Is it enough with a book written by Che himself to understand his message? And how should he put it on screen? Is this a biopic? A historic movie?<br /><br />The way I see it, it's all too general. Soderbergh made sure he showed the history and both of Che's sides, the one everyone knows as good and the one that's always referred as bad. It's a good decision, as if Soderbergh wouldn't want to discuss this aspect of his film; as if he wouldn't want to fight anyone. Then why doing the film? Maybe my conclusions are wrong and the second part will tell me something else, but that last question isn't worth asking because "Che" is a good movie; and that's enough.