Na de gloeiend hete remsporen op het asfalt van de kwajongensachtige 'The Gumball Rally' biedt Paul Bartels karakteristieke, uitgestreken, eigenzinnige, sluw subversieve foto van de cross-country-raceauto een opgewekt apocalyptische visie die verwant is aan de anarchistische wereldvisie die te zien is in de al even dolle 'Freebie and the Bean', de werkelijk verknipte 'The Mad Bomber' en de volkomen geschifte 'The Candy Snatchers': al die luidruchtige, banden jankende, rubber verscheurende, metaal verbuigende auto-ongelukken die hierin voorkomen, spelen een cruciale rol in Bartels foto's. Het is een vrolijke, scheve en gelige weergave van een wereld die voortdurend in rep en roer is, waar elk gevoel van evenwicht, rust en evenwicht vaak op een zenuwslopende manier wordt verstoord (een woeste knokpartij bij een benzinestation, een schermutseling bij de Jersey Turnpike, een enorme opeenhoping van auto's, in het bijzonder).<br /><br />Onder de deelnemers aan de race bevinden zich David Carradine als de flegmatieke, stugge, zenuwslopende ex-bokser Coy 'Cannonball' Buckman, de toekomstige 'Hill Street Blues'-echtgenote Veronica Hammel als Buckmans trouwe, kribbige, aan karate doende politievriendinnetje, Archie Hahn als Buckmans betrouwbare, maar zwakke monteur Zippo, en een geweldig gestoorde Bill McKinney als Buckman's vriend Bill McKinney. Robert Carradine en de beeldschone Belinda Balaski als een lief, stralend Californisch surfersstel, een hilarisch mallotige Gerrit Graham als een zielige, niet-getalenteerde, ambitieuze country-and-westernzanger/songwriter, Mary Woronov in haar gebruikelijke venijnige, kwajongensachtige en agressieve, seksueel dubbelzinnige, keiharde, gemene modus, Stanley Clay als een hippe soulbroer met een grote bek, en een weerzinwekkend arrogante James Keach als een verwaande, neerbuigende Duitse chauffeur die voortijdig aan zijn einde komt. Onder de mensen die vanaf de zijlijn naar de race kijken, bevinden zich Dick Miller als Buckman's' Bartel als een zingende, pianospelende, Cole Porter-minnende maffiacapo, Martin Scorsese en Sylvestor Stallone als onderwereldfiguren, Joe Dante en Allen Arkush als sullige autofreaks, de filmster David Arkin uit de Robert Altman-film als de schuchtere bediende van een kruidenierswinkel, Jonathan Kaplan als pompbediende, de eeuwige leeghoofdige Louisa Moritz in een van haar gebruikelijke met bolle hersens gevulde blonde bimbo-rollen, Patrick Wright als de rijke vent die de race sponsort, en zelfs de legendarische B-filmpionier Roger Corman als een stijve officier van justitie (!).<br /><br />De vreemd duistere, fatalistische toon, de ongebreidelde amoraliteit, de intens lelijke dialoog ('Wat probeer je in godsnaam te doen, achterlijke idioot?'), en de verschillende smerige speltactieken van de race. s van de deelnemers die zich er vrolijk mee bezighouden, de nutteloze, ineffectieve smerissen, de opportunistische spleetogen van de media, Tak Fujimoto's waanzinnig heen en weer schietende, hyperactieve, duizelingwekkende cinematografie, de misplaatste, slinkse, smerige dubbele deals die in stand worden gehouden door de door de maffia gesteunde raceofficials, de algehele onplezierigheid van de voornamelijk gemene en verachtelijke personages (zelfs Carradines moreel ambivalente 'held' is niet erg sympathiek of aantrekkelijk), de losse, krakkemikkige verhaalstructuur, een griezelige openingsscène uit een nachtmerrie, en vooral het moorddadige, woeste pandemonium op de open autowegen waar auto's total loss worden gereden en worden opgeblazen, zorgt voor een gevoel van een uitzinnige, onbeheersbare, non-stop gekkenhuis dat even verwarrend als uiterst opwindend is. De walgelijk veilige en gezuiverde 'Cannonball Run'-junkies hebben niets te zoeken bij deze verrukkelijk duivelse en ernstig verknipte automatenhalsband.
Following hot on the scorching asphalt skid-marks of the impish "The Gumball Rally," Paul Bartel's characteristically deadpan, quirky, slyly subversive cross country road race car picture presents a blithely apocalyptic vision that's akin to the anarchic world views shown in the equally madcap "Freebie and the Bean," the truly twisted "The Mad Bomber," and the totally gaga "The Candy Snatchers": All those noisy, tire-yelping, rubber-shredding, metal-bending automobile mishaps featured herein play a crucial role in Bartel's merrily askew and jaundiced presentation of a world in constant uproar, where any sense of balance, tranquility and equilibrium gets messily disrupted on a frequent nerve-frying basis (a savage gas station fisticuffs scuffle and the wildly chaotic mondo destructo Jersey Turnpike massive car pile-up sequence in particular really hammer this point home).<br /><br />Among the race's contestants are David Carradine as stolid, tight-lipped, nerves-of-pure-brass ex-con champ Coy "Cannonball" Buckman, future "Hill Street Blues" regular Veronica Hammel as Buckman's loyal, fretful, karate-chopping police lady gal pal, Archie Hahn as Buckman's trustworthy, but feeble-minded mechanic Zippo, a gloriously crazed Bill McKinney as Buckman's chortling, maniacal, pistol-packing nutso rival Cade Redman (note the disconcertingly similar first and last names, a chilling blurring of the fine line between good and evil), Robert Carradine and the beauteous Belinda Balaski as a sweet, starry-eyed California surfer couple, a hilariously goofy Gerrit Graham as a pathetic no-talent aspiring country-and-western singer/songwriter, Mary Woronov in customary venomous b**chy and aggressive sexually ambiguous full-throttle nasty mode, Stanley Clay as a jive-talking hipster soul bro, and a repellently arrogant James Keach as a stuck-up, condescending German driver who meets a fiery untimely end. Among the folks watching the race from the sidelines are Dick Miller as Buckman's shady gambler brother, Bartel as a singing, piano-playing, Cole Porter-loving Mob capo, Martin Scorsese and Sylvestor Stallone as gangster flunkies, Joe Dante and Allen Arkush as geeky car buffs, Robert Altman film regular David Arkin as a timid grocery store counterman, Jonathan Kaplan as a gas station attendant, the eternally vacuous Louisa Moritz in one of her standard bubble-brained blonde bimbo parts, Patrick Wright as the rich guy who sponsors the race, and even legendary B-movie pioneer Roger Corman as an uptight district attorney (!).<br /><br />The strangely dark, fatalistic tone, rampant amorality, intensely ugly dialogue ("What the god**mn hell are you trying to to do, you f**got moron!?"), assorted foul play tactics the race's participants gleefully engage in, the useless, ineffective cops, opportunistic a**hole media, Tak Fujimoto's madly darting, hyperactive, vertigo-inducing cinematography, the crooked, string-pulling, game-rigging dirty double deals perpetuated by the mob-backed race officials, the general unpleasantness of the mostly mean and despicable characters (even Carradine's morally ambivalent "hero" isn't very likable or appealing), the loose, ramshackle narrative structure, a creepy opening credits nightmare sequence, and especially the murderously ferocious pandemonium on the open freeways cars getting trashed and blowing up real good smash 'em up vehicular carnage create a sense of deliriously out-of-control non-stop bedlam that's as profoundly discomfiting as it is utterly exhilarating. The disgustingly safe and sanitized "Cannonball Run" junkers ain't got nothing on this delightfully diabolical and severely bent gearhead treat.