In 'Zwart gewaad' worden in feite geen grote compromissen gesloten, wat voor de meeste recensenten een grote teleurstelling is. Er zijn interessante personages, een verscheidenheid aan boodschappen, veel gevisualiseerde informatie, maar geen vereenvoudiging tot iets wat gemakkelijk te accepteren is. Geen sympathieke personages voor wie we enige daad of woord kunnen vergeven, geen overkoepelende, roerende boodschap, geen overdreven hoop. In feite, hoe is de film in zo'n complexe werkelijkheid terechtgekomen?<br />Terwijl de botsing tussen culturen wordt getoond, geldt dat ook voor de botsingen binnen culturen <0xE2><0x80><0x93> vooral tussen de eerste landen, maar ook conflicten tussen Europeanen. De film reduceert de levens van zijn personages niet tot een eenvoudige botsing, thema of plot. Het reductionistische aspect van de film is de ondermijning van de manier waarop mensen hun leven opbouwen rond karaktereigenschappen, waarden, verwanten, vijanden <0xE2><0x80><0x93> deze betekenissen worden, in contrast met de culturen en de ontwikkeling van de plot, getoond als onvoldoende en misleidend. We kunnen ons niet met de personages identificeren omdat hun liefdes en ideeën misleidend worden getoond.<br />Ik voelde me verkwikt en gedeprimeerd toen ik het op het scherm en op tv zag. In tegenstelling tot de morbide Europese kunstfilms uit de jaren zestig die het zinloze van het leven lieten zien door zinloze levens te verzinnen, toont 'Zwarte Mantel' mensen die ondergedompeld zijn in rijke levens <0xE2><0x80><0x93> hard, mooi, complex, meeslepend. De plot mag dan traag zijn, elke scène brengt je in een massa nieuwe realiteit, zodat je het gevoel krijgt dat je veel leert over hoe mensen leefden en geloofden en voelden. Door de personages een glimp te laten opvangen van de fout in hun constructie <0xE2><0x80><0x93> de ontoereikendheid van de liefde, de grenzen van het geloof, de dood van verwanten, de leegte van het stoïcisme <0xE2><0x80><0x93> vertroebelt de regisseur onze eigen hoop op die meest menselijke activiteit, het geven van betekenis aan het leven.<br />Ik denk dat dit een van de beste films is die ooit gemaakt zijn. In vergelijking daarmee is iets als Burger Kane zeker kinderlijk.
There are basically no big compromises made in "Black Robe," a source of great disappointment to most reviewers. There are interesting characters, a variety of messages, lots of visualized information but no reduction to something easy to accept. No personable characters for whom we can forgive any deed or word, no overarching stirring message, no overblown hope. In fact, how did the film get so much complex reality in?<br /><br />While the clash of cultures is presented, so are the clashes within cultures -- notably among the first nations but covering conflicts among Europeans as well. The film does not reduce the lives of its characters to any simple clash, theme, or plot.<br /><br />The reductionist aspect to the film is the undercutting of the way that people structure their lives around traits, values, kin, enemies -- these meanings are shown, by contrast among cultures and by plot development, to be insufficient and misleading. We cannot identify with the characters because their loves and ideas are shown to be misguided.<br /><br />I felt invigorated and depressed when I saw it on the screen and again on TV. Unlike the morbid European art films of the 60s that showed the meaningless of life by inventing meaningless lives, "Black Robe" shows people immersed in rich lives -- hard, beautiful, complex, compelling. While the plot may be slow, each scene draws you into a ton of immediate new reality, so you sense you are learning a lot about how people lived and believed and felt. By letting the characters glimpse the error of their constructions -- the insufficiency of love, the limits of faith, the death of kin, the hollowness of stoicism -- the director erodes our own hope for that most human of activities, giving meaning to life.<br /><br />I think this is among the best films ever made. Certainly something like Citizen Kane is childish by comparison.