In 2000 had Dominik Moll Harry aan ons voorgesteld in 'With a Friend Like Harry' (2000), een charismatisch en mysterieus personage dat bewonderenswaardig werd gespeeld door Sergi Lopez, die door te wensen dat Michels bron was opgedroogd, erin was geslaagd zijn vredige huishouden kapot te maken, hoewel het een beetje op het randje was. Vijf jaar later ging hij weer in de aanval met de langverwachte 'Lemming', opnieuw met Laurent Lucas in de hoofdrol. Deze keer is er niet één persoon die gemeen tegen hem doet, maar twee excentrieke mensen: André Dussollier en Charlotte Rampling. Er is een groot verschil met Molls vorige opus: 'Lemming' past helemaal niet bij de genialiteit van 'Met een Friend Like Harry' omdat het zo'n briljante film is.' De film is te warrig, te onsamenhangend om te bevatten, terwijl het eerste werk volkomen duidelijk was in het script en niet die ene fout in zijn logische manier van denken aangaf.<br />De film belooft grote dingen, maar verliest halverwege de vaart erin. Hij begint goed met een Chabrolisch aura om de ondeugden van een schijnbaar welgemanierd en respectabel echtpaar uit de hogere klasse door te laten schemeren. Beter nog, Moll heeft het vermogen om uit een banale situatie een onheilspellende sfeer te scheppen die de kijker een onbehaaglijk gevoel geeft. Is er iets banaalers dan een etentje met je baas? Maar als Rampling Dussollier de volgende vraag stelt: 'Was het een van je b******'s?' Een gevoel van onprettigheid overvalt de kijker en blijft in hem of haar zitten tot het midden van de film. En een griezelige Charlotte Rampling blinkt uit in een deel dat ambiguïteit, mysterie vereist. Haar motieven ten opzichte van Lucas en haar broze echtgenote Charlotte Gainsbourg blijven onduidelijk: probeert ze een eind te maken aan hun liefdesleven of is ze niet ten prooi aan waanzin? En je zou ook kunnen zeggen dat haar man, die net zo maf is als zij, het leven voor Lucas onmogelijk probeert te maken. Misschien probeert hij hen ook wel te splitsen. Hoe het ook zij, na deze gedenkwaardige avond neemt de film de weg van de fantastische film en je denkt dat we een eersteklas film in handen hebben. Halverwege de film wordt het ongewone karakter van de film langzaam en zacht uitgebroed, de relaties tussen de personages vervagen, de vreemdheid van de situaties alarmeert...<br />Helaas, halverwege de film gaat het bergafwaarts en de aandacht verwatert uiteindelijk in de ins en outs van een ingewikkeld en kronkelig verhaal <0xC3><0xA0> la David Lynch en de psychologische dwalingen van de hoofdrolspelers ontnemen de film alle charme en samenhang. Omdat de film te veel wil, verliest 'Lemming' zijn doelmatigheid en de hele crew verliest de plot. Molls werk wordt ook ontsierd door een knus einde dat de gemakkelijke weg kiest.<br />Als 'With a Friend Like Harry' een prominente plaats inneemt in mijn favoriete films van 2000, dan is 'Lemming' dat ook. Het heeft een eerste plaats in de categorie van de vervlogen hoop van 2005. Als je een David Lynch-fan bent, staat jouw naam erop en voor de anderen: wees voorzichtig!
In 2000, Dominik Moll had introduced us Harry in "With a Friend Like Harry" (2000), a charismatic and mysterious character admirably acted by Sergi Lopez who by wishing Michel's well had managed to break his peaceful household although it was a bit on the edge on a knife. Five years later, he returned to the attack with the long-anticipated "Lemming" starring once again Laurent Lucas. This time it's not one person who is nasty to him but two offbeat people: André Dussollier and Charlotte Rampling. There's a major difference with Moll's previous opus: "Lemming" doesn't match "With a Friend Like Harry"'s brilliance at all because it's too woolly, incoherent to hold water whereas the former work was absolutely clear in its script and didn't present the single mistake in its logical way of thinking.<br /><br />The movie promises great things but loses steam halfway through. It gets off to a good start with a Chabrolian aura to let the vices of a seemingly well-behaved and respectable upper-class couple show through. Even better, Moll has the capacity to create from a trite situation an ominous atmosphere which makes the viewer feel uncomfortable. Is there anything more trite than a dinner with one's boss? But when Rampling asks Dussollier the following question: "Was it one of your b******?", a feeling of unpleasantness invades the viewer and stays inside him or her until the middle of the film. And an eerie Charlotte Rampling excels in a part which requires ambiguity, mystery. Her motivations towards Lucas and her frail spouse Charlotte Gainsbourg remain undetermined: does she try to put an end to their love life or isn't she prey to madness? And one could also specify that her husband as weird as her tries to make life impossible to Lucas. Perhaps, he try to split them too. Be that as it may, after this memorable evening, the movie takes the way of the fantastic and one figures that we have a first-class movie between one's hands. The making evolutes on the razor's edge, the unusual nature of the movie is slowly and softly hatched, the relationships between the characters become blurred, the strangeness of the situations alarm...<br /><br />Alas, in the middle of the course, it's downhill and the attention ends up diluting itself in the ins and outs of a convoluted and tortuous story à la David Lynch and the protagonists' psychological drifts remove the flick all charm and all cohesion. Because it wants too much, "Lemming" loses its efficiency and the whole crew loses the plot. Moll's work is also marred by a cosy end which takes the easy way.<br /><br />If "With a Friend Like Harry" occupies a prominent place in my favorite movies made in 2000, "Lemming" has a prime place in the category of the dashed hopes of 2005. If you are a David Lynch buff, this one has your name on it and for the others: caution!