Normaal gesproken hou ik van films als 'The Silver Chalice' (Paul Newmans eerste film), waarin acteurs van wie ik meestal hou laten zien dat zij ook in stinkfilms kunnen spelen. Deze film was anders. Een tijdje was het leuk om Richard Burton een idiote dialoog in een stomme plotlijn te zien opzeggen, en het slecht te doen. Ongeveer halverwege begon het 'genot' te slijten, en het begon heel erg pijn te doen om iemand zo slecht te zien doen. Ik moest mezelf dwingen om de hele film te zien, en zelfs het opbeurende einde (de 'goede' sprinkhaan/mens-overwinning op de'slechte' sprinkhaan/mens) kon deze film niet redden.
Normally I enjoy movies like "The Silver Chalice"(Paul Newman's first feature), in which actors I usually enjoy show that they, too, can be in movies that stink. This movie was different. For a while it was fun to watch Richard Burton recite idiotic dialogue in a stupid plot line, and do it badly. About half way through, the "enjoyment" started to wear off, and it began to hurt badly to watch someone be SO bad. I had to force myself to watch the entire movie, and even the uplifting ending (the "good" locust/human triumphs over the "bad" locust/human) could not save this movie.