Na veertig minuten was ik klaar om op te houden met kijken naar 'Into Great Silence'.<br />Ik had geen problemen met de traagheid van de film, hoewel die traag is. Ik had geen problemen met het religieuze onderwerp, of met de artistieke opnamen. Ik voelde me niet op mijn gemak als voyeur.<br />'Into Great Silence' heeft geen voice-over, geen uitleg over het kloosterleven en geen verhaalstructuur. Het grootste deel van de tijd kijkt de kijker naar monniken die hun dagelijkse taken verrichten: bidden, eten, handarbeid verrichten.<br />Aangezien er niets tussen hen en ons komt, voelde ik me ongemakkelijk <0xE2><0x80><0x93> dat ik naar vreemden staarde. Dus hield ik op met kijken. Ik dacht er een tijdje over na en herinnerde mezelf eraan dat de monniken erin hadden toegestemd gefilmd te worden en dat ze niet stiekem gefilmd werden.<br />Ik begon weer naar de film te kijken en vond hem leuker. Terwijl ik ernaar keek, ging ik over op het langzame tempo. Mijn verwachtingsniveau paste zich aan bij het tempo van de film.<br />Dit is de beste film die ik ooit heb gezien om het soort leven te vangen dat iemand in primitief isolement leidt <0xE2><0x80><0x93> een leven dat ik het geluk had zelf een tijdje te leven. Stofdeeltjes in bundels zonlicht, het geluid dat een schaar maakt als hij door stof knipt, het fysieke uithoudingsvermogen dat nodig is om de arbeid te voltooien, de smaak van de meest voorkomende maaltijden: alles wordt allesomvattend, zonder dat de verslavende moderne samenleving je ziel uitzuigt.<br />Het feit dat de film ook de toewijding van de monniken aan Christus weergeeft, is een bonus. Hoe meer mensen begrijpen wat het christendom is, hoe beter. Het kloosterleven is niet de enige uitdrukking van het christendom, maar wel een belangrijke. Zoals historici ons voorhouden, hebben de monniken de fundamenten van Europa gelegd, niet alleen in hun wetenschap en hun geloof, maar ook in hun industrie en landbouw. Ik hoop dat de kijkers de film een kans willen geven, ook de kijkers die in het begin misschien ongeduldig worden door de traagheid en het verschil.
I was ready to stop watching "Into Great Silence" after forty minutes.<br /><br />I did not have a problem with the film's slowness, although it is slow. I did not have a problem with the religious topic, or the arty shots. I was uncomfortable being a voyeur.<br /><br />"Into Great Silence" has no voice-over narration, no explanation of monastery life, and no narrative structure. Much of the time, the viewer is staring at monks attending to their daily functions: praying, eating, doing manual labor.<br /><br />Given that nothing comes between us and them, I felt uncomfortable -- that I was staring at strangers. So, I stopped watching.<br /><br />I thought about it for a while, and reminded myself that the monks had agreed to be filmed, and were not being filmed surreptitiously.<br /><br />I began watching the film again, and liked it better. While watching it, I moved into its slow pace. My expectation level meshed with the film's pace.<br /><br />This is the best film I've seen for capturing the kind of life one lives in primitive isolation -- a life I was lucky enough to live for a while myself. Motes of dust in shafts of sunlight, the sound a pair of scissors make while cutting through cloth, the physical stamina needed to complete labor, the taste of the most common repasts: all become all-encompassing, without addictive modern society to suck at one's soul.<br /><br />that the film also conveys the monks' commitment to Christ is a bonus. The more people who come to understand what Christianity is, the better. The monastery life is not the only expression of Christianity, but it is a significant one. Monks, as historians remind us, created the foundations of Europe, not just in their scholarship and their faith, but also in their industry and agriculture.<br /><br />I hope viewers will give the film a chance, including viewers who might become impatient with its slowness and its difference at first.