Deze gestoorde, unieke komedie werkt het best als je 4 of 5 noir/hardboiled detectivefilms hebt gezien. Want op dat moment begin je te merken dat de intriges in elkaar overlopen en in elkaar verstrikt raken. De grap is dat je met een beetje nadenken 20 van die films aan elkaar kunt knopen en iets krijgt dat er aardig op lijkt. Het resulterende mysterie en het resultaat van de opsporing in een verhaal dat niet erg logisch is, maar ja, veel noirs zijn ook niet erg logisch (The Big Sleep, Somewhere in the Night, Dark Passage). Bij noirs zijn de toon, de treffende composities en de morele code veel belangrijker.<br />Degene die dit in elkaar heeft geflanst, heeft er veel plezier aan beleefd. Er is een heel scala aan verschillende komedies om van te genieten. Sommige van de grappigste stukjes hebben alleen te maken met de nieuwe beelden (Martins bloedende knieën). Sommige zijn absurd/revisionistisch (Rachel Ward kan Martins commentaar horen). Een heleboel hebben te maken met de absurde plotlijnen die door de oude beelden worden geïntroduceerd, en die dan moeten worden geïntegreerd. Sommige grappen zijn flauwekul ('je borsten aanpassen', Bogart en zijn stropdassen). Andere zijn verschrikkelijk grappig ('Dat geneest nooit!') Er zitten ook een paar hysterische scènes in (Martins balletachtige uitwijkmanoeuvre voor de kogel van Alan Ladd). Sommige stukjes zijn grappig; Martin corrigeert voortdurend mensen als ze zijn naam verkeerd uitspreken (omdat ze met andere personages in andere films praten). Het is een hopeloze, post-afwijzingsanalyse van vrouwen. Dit alles is tien verdiepingen boven het gebruikelijke Adam Sandler-spul.<br />Als een academicus dit ooit als eerste voorbeeld van meta, of in elk geval als voorbeeld van intertekstualiteit zou beschouwen, zou het meer respect afdwingen. Als je het meer dan eens hebt gezien, is het interessant om te zien waarom <0xE2><0x80><0x93> niet alleen de plotpunten, maar ook de beelden moeten worden geïntroduceerd, soms heel soepel. Ik hoef er niet lang over na te denken om hiervan te genieten, maar als je van zorgzame films houdt, is dit een extra reden om erover na te denken.<br />Het nadeel is dat Reni Santoni irritant is en gecertificeerd ongetalenteerd. Hij lacht niet één keer.
This demented one-of-a-kind comedy works best if you've seen 4 or 5 noir/hard boiled detective movies. Because at that point you begin to notice the plots become conflated and entangled. The gag is that with a bit of thought you can splice 20 of them together and get something pretty similar. The resulting mystery and detection results in a story that doesn't make a whole lot of sense, but then lots of noirs don't make much sense (The Big Sleep, Somewhere in the Night, Dark Passage). For noir, the tone, the striking compositions and the moral code are much more important.<br /><br />Whoever pieced this together had a lot of fun with it. There's quite a range of different comedy to enjoy. Some of the funniest bits just involve the new footage (Martin's bleeding knees). Some of them are absurd/revisionist (Rachel Ward can hear Martin's voice-over narration) A whole lot of them involve the absurd plot lines introduced by the old footage, that then have to be integrated. Some running jokes are duds ("adjusting your breasts" Bogart and his ties). Others are awfully funny ("That's never gonna heal!") It also has some hysterical visuals (Martin's balletic dodge of Alan Ladd's bullet). Some of the patches are funny; Martin is constantly correcting people when they get his name wrong (because they're talking to other characters in other films) The two best comic moments involve a unique way to make coffee, and Martin's hopeless, post-rejection assessment of women. All of this is ten floors above the usual Adam Sandler dross.<br /><br />If an academic ever gave this its due as the first instance of meta, or at least an example of intertextuality, it would have more respect. If you've seen it more than once, it's interesting to see why - not just plot points - but visuals have to be introduced, sometimes quite smoothly. i.e. Martin gets drugged and offers to put on his pajama top (over his suit) because it's needed to match the schmo he's doubling in the next vintage clip. Too funny. You don't need to think hard at all to enjoy this, but if you like thoughtful movies, this offers a bonus level to consider.<br /><br />On the minus side, Reni Santoni is irritating and certifiably untalented. He doesn't deliver a single laugh.