Met dit derde uitstapje naar het veelbesproken horrorgenre verstevigde Jerry Warren zijn reputatie als de _avaunt-guarde_ -regisseur van de jaren vijftig. Hier gaat Warren schrijlings over de grens tussen 'auteur' en'metteur', door de thema's van Don Siegels 'Invasion of the Body Snatchers' (het jaar daarvoor uitgebracht) meesterlijk te herdefiniëren door middel van een paar in elkaar grijpende mise-en-scènes.<br />Zoals gewoonlijk laat Warrens onthutsend surrealistische beeldspraak veel vragen onbeantwoord. Wat moeten we denken van de agent op de foto? Wat moeten we denken van de strijd tussen de postfeminist dr. Myra en de prefeminist Pam? Is de rol van de kinderen een metaforische subversie van de heersende houding ten aanzien van de Koude Oorlog? Nou, nee.<br />Dit is gewoon de zoveelste ultra-cheapo Jerry Warren-special. Slecht acteerwerk, slechte regie, slechte filmopnamen, slechte dialoog <0xE2><0x80><0x93> met andere woorden, het gebruikelijke. Alleen voor slechte filmfans en manisch-depressieve mensen.
With this, his third foray into the much maligned horror genre, Jerry Warren solidified his reputation as *the* avaunt-guarde director of the 1950s. Here Warren straddles the line between "auteur" and "metteur", masterfully reconceptualizing the themes of Don Siegel's "Invasion of the Body Snatchers" (released the previous year) through a pair of interlocking mise-en-scenes.<br /><br />As usual, Warren's startlingly surrealist imagery leaves many questions unanswered. What are we to make of the cop in the picture frame? What are we to make of the struggle between the post-feminist Dr. Myra and the pre-feminist Pam? Is the role of the kids a metaphorical subversion of the prevalent Cold War attitudes of the time? Well, no.<br /><br />This is just another ultra-cheapo Jerry Warren special. Bad acting, bad direction, bad cinematography, bad dialogue - in other words, the usual. For bad movie fans and manic depressives only.