De songs, waaronder een paar van Sinatra's beste, zijn verreweg het beste deel van de film. Maar de rest is bijna niet om aan te zien, vergeleken met het origineel, 'Four Daughters'.<br />John Garfield gaf een voorstelling in 'Four Daughters' die hem van de ene op de andere dag tot een sensatie maakte <0xE2><0x80><0x93> en terecht. Zijn Mickey is een complex personage dat Garfield absoluut vastnagelt met een voortreffelijk genuanceerde voorstelling. Mickey is een pessimist, maar hij is geen piekeraar. Hij ploetert door het leven als een nogal afstandelijke cynicus. Maar zijn soort cynisme is niet echt bitter. Mickey is eerder berustend dan bitter. Zijn personage is het resultaat van de omstandigheden, niet zijn aangeboren karakter. Dat maakt zijn personage sympathiek. Sinatra daarentegen draagt het gewicht van de wereld op zijn schouders. Hij is erg op zichzelf en verbitterd. Hij heeft niets van de onverschillige onverschilligheid van Garfield. Terwijl Garfield sympathie oproept, roept Sinatra (op zijn best) medelijden op. De mogelijkheid bestaat dat Garfields personage in de familie Tuttle zou kunnen passen, als er een beetje geluk bij kwam kijken. Maar dat zal Sinatra nooit doen; hij doet het zelfs nooit. Zelfs als hij de ivoren toetsen van de nieuwe gelukkige afloop laat tinkelen, lijkt hij nog steeds een in zichzelf gekeerde piekeraar. Zijn personage is het resultaat van zijn karakter, niet van zijn omstandigheden. Dus als zijn omstandigheden verbeteren, is zijn personage onveranderd. De gelukkige afloop is een vreselijk trucje, maar het zou veel beter hebben gewerkt bij Garfield. 's Mickey dan met die van Sinatra.<br />Evenmin voelde ik ooit een chemie tussen Frank Sinatra en Doris Day die me ervan overtuigde dat ze echt een verliefd stel waren dat ik toe wilde juichen. Maar zo voelde ik me wel over John Garfield en Priscilla Lane. Er was nooit zo'n groot verschil in persoonlijkheid tussen Garfield en Lane als tussen Sinatra en Day. En ik voelde veel meer chemie tussen Garfield en Lane dan tussen Sinatra en Day. De mogelijkheden die Garfield en Lane leken te hebben, maken de dood van Mickey zo tragisch. Voor Sinatra en Day heb ik die mogelijkheden nooit gevoeld. Sinatra's dood zou niet half zo tragisch zijn geweest. Evenmin lijkt zijn leven de belofte van vervulling van die mogelijkheden in zich te dragen. De kloof tussen het personage van Sinatra en dat van Day is enorm. Geen enkele verandering van omstandigheden kan daar iets aan veranderen.<br />Kortom, ik had geen hekel aan de Mickey die Garfield speelde; ik had geen hekel aan de Mickey die Sinatra speelde.<br />Ten slotte is de Gig Young-figuur in deze remake absoluut overbodig in het nieuwe verhaal. Waarom zou ik me om hem druk maken? Laat Sinatra gewoon de man zijn die bij de Tuttles komt logeren.
The songs, including a couple of Sinatra's best, are easily the best part of this movie. But the rest is nearly unwatchable compared with the original, "Four Daughters."<br /><br />John Garfield delivered a performance in "Four Daughters" that made him an overnight sensation - and deservedly so. His Mickey is a complex character that Garfield absolutely nails with a superbly nuanced performance. Mickey is a pessimist, but he is no brooder. He mucks through life as a rather detached cynic. But his brand of cynicism is not really bitter. Mickey is more resigned than bitter. His persona is the result of circumstances, NOT his innate character. That is what makes his character sympathetic.<br /><br />By contrast, Sinatra carries the weight of the world on his shoulders. He is very self absorbed and bitter. He has none of the devil-may-care insouciance of Garfield. While Garfield evokes sympathy, SInatra evokes pity (at best). There is the possibility that Garfield's character could actually fit into the Tuttle family, given a change of luck. But Sinatra's never will; indeed, he never does. Even while tinkling the ivories in the new happy ending, he still seems like a self- absorbed brooder. His persona is the result of his character not his circumstances. So, when his circumstances improve, his persona is unchanged. The happy ending is a terrible contrivance, but it would have worked much better with Garfield's Mickey than with Sinatra's.<br /><br />Nor did I ever once feel any chemistry between Frank Sinatra and Doris Day that convinced me they truly were a loving couple who I wanted to cheer for. But I did feel that way about John Garfield and Priscilla Lane. There was never such a huge contrast in personality between Garfield and Lane as there was between Sinatra and Day. And I sensed much more chemistry between Garfield and Lane than between Sinatra and Day. The possibilities that seem to be in reach for Garfield and Lane are what makes Mickey's death so tragic. I never sensed those possibilities for Sinatra and Day. Sinatra's death would not have been nearly as tragic. Nor does his survival seem to offer the promise of fulfillment of those possibilities. The gulf between Sinatra's character and Day's character is huge. No mere change of circumstances can change that.<br /><br />In sum, I didn't dislike the Mickey portrayed by Garfield; I didn't like the Mickey portrayed by Sinatra.<br /><br />Finally, the Gig Young character in this remake is absolutely superfluous to the new story. Why even bother with him? Just have Sinatra be the guy who comes to stay with the Tuttles in the first place.