Dit had een heel goede film kunnen zijn, maar dat was het niet. Hoewel de plot niet erg plausibel was, was hij complex, vrij origineel en spannend. De scènes in het stedelijke Manila/Cavite, de ellendige armoede, het gevoel het leven te zien zoals het werkelijk is voor de massa's op de stedelijke Filippijnen, maakten de film tot een soort voorvechter van de armen en niet-geprivilegieerden, dit was machtig. Maar vrijwel alles van waarde in deze film werd overschaduwd door heel, heel slordig handwerk met camera's. De hand met camera's, die ogenschijnlijk bijdroeg aan de authenticiteit van de film, werd zo slordig bediend dat de kijkers ongemak of regelrechte misselijkheid ervoeren. Dit was absoluut onnodig en deed zowel afbreuk aan de plot als aan de kwaliteit van de film. Veel kijkers verlieten het theater in de eerste minuten van de film.
This could have been a very good film, but it wasn't. Although the plot wasn't very plausible, it was complex, fairly original, and provided suspense. The scenes of urban Manila/Cavite, the abject poverty, the sense of seeing life as it really is for the masses in the urban Philippines, made the film a proponent of sorts for the poor and unprivileged, this was powerful. However, virtually everything of value in this film was obviated by very, very sloppy hand-held camera work. The hand held cameras, while ostensibly adding to the authenticity of the film, were operated so sloppily that viewers experienced discomfort or outright nausea. This was absolutely unnecessary and significantly detracted from both the plot and the quality of the film. Many viewers exited the theater in the early minutes of the film.