We zien hoe de meester hier zijn ambacht probeert aan te scherpen. Het begin van de film is het begin van alles. Sterker nog, Hitchcock heeft het in bijna al zijn films uitstekend gedaan. Dus in die eerste tien minuten maken we kennis met de angst en de dreiging die over het Embankment hangen, zoals een Jack the Ripper-achtige moordenaar dat met zijn slachtoffers doet. Ivor Novello heeft moeite om zich gedeisd te houden. Gezien de reden waarom hij daar is, zou je denken dat hij zou kunnen proberen wat minder achterdochtig te zijn. Maar dan zouden we geen film hebben en ook niet de ultieme maffiamentaliteit. De jonge heroïne twijfelt nooit aan hem, al zou ze dat wel moeten doen. Hij loert rond, gaat er's nachts vandoor en lijkt de perfecte verdachte. Afgezien daarvan zijn er zoveel stemming en sfeer aan het werk. Hitchcock gebruikt alles wat het zwart-witmedium kan doen om deze film vooruit te helpen. De menigtescène aan het eind is van onschatbare waarde: Hitchcocks man alleen. Als hij aan het hek hangt, te uitgeput om zichzelf te bevrijden, wordt hij een soort Christusfiguur; de 'Romeinen' joelen naar hem. Dit werkt beter dan de latere geluidsversie, hoewel die ook heel interessant is. HItchcock weet dit voor elkaar te krijgen en moet er veel vertrouwen in hebben gehad.
We can see the master attempting to hone his craft here. The beginning of the film sets up everything. As a matter of fact, Hitchcock did a great job with exposition in almost every one of his films. So those first ten minutes introduces us to the terror and threat that hangs over the Embankment as a Jack the Ripper type murderer does in his victims. Ivor Novello has trouble keeping a low profile. Considering why he is there, one might think he could try to be a little less suspicious. But then we would not have a movie nor the ultimate mob mentality at work. The young heroin never doubts him, though she really should. He lurks around, runs out at night, and seems like the perfect suspect. All that aside, there is so much mood and atmosphere at work. Hitchcock uses everything that the black and white medium can do to move this picture along. The crowd scene at the end is priceless: Hitchcock's man alone. When he is hung up on the fence, too exhausted to free himself, he becomes a sort of Christ figure; the "Romans" jeering at him. This works better than the later sound version, although that is also pretty interesting. HItchcock is able to pull this off and it must have given him great confidence.