Gun Shy is een veelbesproken film, die zich baseert op een steeds gangbaarder uitgangspunt, ingekapseld door schrijver en striptekenaar Peter David: komedies kunnen je vriend zijn. Veel mensen hebben de film afgedaan als een slappe afspiegeling van de clichés spuiende humor die grote successen boekte met Analyseer dit, Grosse Pointe Blank en The Sopranos. Hoewel Gun Shy zeker een paar opvallende zwakheden heeft, heb ik er in elk geval drie punten voor in mijn hoofd: de optredens van Liam Neeson en Oliver Platt, en een paar slimme montages.<br />Ik heb gemerkt dat Neeson een geweldig evenwicht heeft weten te vinden tussen de keiharde, onverschrokken undercoverpersonage en de in shock verkerende agent eronder. Het contrast wordt goed uitgebuit, vooral in de eerste scène bij de psychiater.' 's en de scènes waarin Charlie gevangen zit tussen Fulvio en de Colombianen.<br /><0x3E> Oliver Platt speelt een sadistische beenbreker met een hart van goud, en zijn vertolking steelt de show. Ik vond dat zijn vertolking van Fulvio veel meer realisme en sympathie uitstraalde dan die van Paul Viti van DeNiro. Platts 'Leven kan zoet zijn'-speech is veel overtuigender dan DeNiro's komische gebulder.<br /><0x3E> Ten slotte leverde de redacteur geweldig werk. Hij speelde Charlies afbrokkelende fa<0xC3><0xA7>ade van onverschrokkenheid, bouwde Fulvio's inleiding op als tegelijkertijd dreigend en absurd, en gebruikte tegen het einde van de scène in de bar een vreemd soort show-and-tell-techniek.<br /><0x3E> Een klein puntje waar ik van genoot was Charlies vertolking van Fulvio. Het gesprek over de undercoverlevensstijl deed me denken aan de film Rounders, waarin een insider een inkijkje gaf in de psychologie en de trucs van het gokken. Een onbelangrijk element, maar het droeg in hoge mate bij aan mijn plezier in beide films.<br />Dat gezegd hebbende, zijn er een paar dingen die ik had kunnen missen. Haal de maag-darmproblemen eruit (en het romantische subplot waar het op uitloopt) en je hebt een veel betere film. Het essentiële concept *doet* sterk denken aan de voornoemde drie films, en hij had wat meer aandacht kunnen gebruiken. Zoals het er nu voor staat, doet hij zijn best om verschillende komische en dramatische invalshoeken te gebruiken, maar slechts een paar komen er goed uit. Ik zou het aanbevelen als een lichte afleiding om met vrienden naar te kijken, aangezien zelfs een oppervlakkige analyse onwelkome vergelijkingen oproept met zijn succesvollere voorgangers. Ik ging met redelijke verwachtingen naar binnen en had het bij de eerste huurbeurt geweldig naar mijn zin. Verrassend genoeg keek ik na het kijken naar _Analyseer dit_ weer met vrienden naar _Gunstig_, en ik genoot er nog steeds van. Geef het een draai.
A much maligned film, Gun Shy bets on an increasingly common premise, encapsulated by novelist and comics writer Peter David: Cliches can be your friend. Many people have blasted the film as being a weak retread of the cliche-busting humour that found great success in Analyze This, Grosse Pointe Blank and The Sopranos. While Gun Shy definitely does have some glaring weaknesses, it does have at least three things going for it in my mind: the performances of Liam Neeson and Oliver Platt, and some clever editing.<br /><br />I found that Neeson struck a terrific balance between presenting the steely, fearless undercover persona and the shell-shocked cop underneath. The contrast is played up well, especially in the first scene at the psychiatrist's and the scenes where Charlie is caught between Fulvio and the Colombians.<br /><br />Oliver Platt is utterly hilarious as a sadistic leg-breaker with a heart of gold, and his portrayal steals the show. I thought his portrayal of Fulvio had a great deal more realism and sympathy to him than DeNiro's Paul Viti. Platt's "Life could be sweet" speech is far more convincing than DeNiro's comical bawling.<br /><br />Finally, the editor did a terrific job, playing up Charlie's crumbling facade of fearlessness, constructing Fulvio's introduction as simultaneously menacing and absurd, and using an odd kind of show-and-tell technique in the bar scene towards the end.<br /><br />One little point I enjoyed was Charlie's discussion of the undercover lifestyle, which reminded me of how the movie Rounders offered an insider's angle on the psychology and tricks involved in gambling. A minor element, but it contributed greatly to my enjoyment of both films.<br /><br />All that said, there are some things I could have lived without. Take out the gastrointestinal problems (and the throwaway romantic subplot it leads into), and you would have a much improved film. The essential concept *is* heavily reminiscent of the three aforementioned flicks, and it could have used a bit more focus. As it is, it tries hard to work in several comedic and dramatic angles, but only a few come off smoothly. I would recommend it as a light diversion to watch with friends, as even a cursory analysis draws unwelcome comparisons to its more successful predecessors. I went in with middling expectations and had a blast the first rental. Surprisingly enough, I watched Gun Shy again with friends after watching Analyze This, and I still enjoyed it. Give it a spin.