Met twee klassieke westerns onder zijn riem (Ride the High Country en The Wild Bunch) en een reputatie van opstandige non-conformist zou je denken dat Sam Peckinpah de ideale persoon zou zijn om het verhaal te vertellen van de wonderkind-bandiet, Billy the Kid. Je zou het mis hebben. Van het begin tot het eind is deze western een doelloze puinhoop. De scènes zijn slecht getimed en onsamenhangend. Het lijkt wel of hij op het strand is geschreven.<br />Kris Kristofferson is duidelijk te oud en te beperkt voor Billy. Net als Garrett vergaat het James Coburn veel beter met een stijlvolle en sierlijke voorstelling die een koel zelfvertrouwen uitstraalt, ook al is hij het niet met zichzelf eens. Bob Dylan levert een paar mooie muziek, maar zijn optreden is een g<0xC3><0xAA>nante vertoning. In kleine rollen stelen enkelen van de grote oude garde (Slim Pickens, Katy Jurado, Chill Wills, Jack Elam, R.G. Armstrong) elke scène waarin ze voorkomen.<br />Er zijn de vereiste langzame mo-scènes met bloedspetters en in één scène vervangen Chickens schorpioenen (zonder de symboliek) in een gruwelijk moment van mannelijke verbondenheid, maar Peckinpah staat Dylan voor het merendeel toe het tempo in de scènes te bepalen, waardoor ze traag en sentimenteel worden.<br />Op dit punt in zijn carrière was het duidelijk dat Peckinpah niets meer over had. Pat Garrett en Billy the
With two classic westerns under his belt (Ride the High Country and The Wild Bunch)and a reputation for being a rebellious non-conformist you would think Sam Peckinpah the ideal person to relate the story of the teen prodigy outlaw, Billy the Kid. You would be wrong. From start to finish this western is an aimless mess. Scenes are poorly paced and disjointed. It looks like it was edited on a beach. <br /><br />Kris Kristofferson is clearly too old and limited for Billy. As Garrett, James Coburn fares much better with a stylish and graceful performance that exudes a cool confidence despite being in conflict with himself. Bob Dylan supplies some fine music but his performance is an embarrassment. In minor rolls some of the great old guard (Slim Pickens, Katy Jurado, Chill Wills, Jack Elam, R G Armstrong) steal every scene they are in. <br /><br />There's the requisite slow mo blood spattering scenes of violence and in one scene Chickens replace scorpions (without the symbolism) in a gruesome moment of male bonding but Peckinpah for the most part allows Dylan's score to set the pace in scenes, rendering them sluggish and mawkish. <br /><br />At this point in his career it was clear Peckinpah had nothing left. Pat Garrett and Billy the Kid is a testament to how far and fast he had fallen.