Bepaalde onderwerpen <0xE2><0x80><0x93> in dit geval pedofilie <0xE2><0x80><0x93> zijn erg lastig als het op het scherm aankomt: het is heel gemakkelijk om over de schreef te gaan en iets puur schokkends te maken; dat is waarschijnlijk de grootste uitdaging, gewoon proberen het verhaal te vertellen zonder het publiek te vernietigen. Er zijn een paar goede voorbeelden van, misschien wel de'veilige' voorbeelden: Brockeback Mountain, Philadelphia of Crash lijken een evenwicht te hebben gevonden tussen de delicate onderwerpen en de noodzaak om het publiek op een effectieve, krachtige manier te benaderen.<br />In Mysterieuze huid worden we diep in het leven van Neil (Joseph Gordon-Levitt) en Brian (Brady Corbet) geduwd, twee jongemannen met een gemeenschappelijke achtergrond, al weten ze dat zelf niet. Neil is het grote personage in de film, deels omdat hij de vreemdste en gevaarlijkste reis onderneemt, of gewoon vanwege Levitts vertolking: zijn vreemdheid in elk aspect van het leven, zonder ooit verdoofd of afwezig te zijn; de manier waarop hij zijn kleren en zijn lichaam draagt, altijd hinkend en altijd geagiteerd; eenvoudigweg de uitdrukking op zijn gezicht, slim maar verloren. De hele film lang zien we de eindeloze ontmoetingen van Neil, die in elk ervan dieper gaat en zich voortdurend ontlaadt. Het komt tot een punt waarop de dood nabij lijkt.<br />Misschien is het gewoon een beetje te veel van het goede. Misschien was er geen andere manier. Ik herinner me dat het <0xE2><0x80><0x93> op een nogal kinderlijke manier <0xE2><0x80><0x93> een opluchting was om van het theater terug te sluipen naar het gewone leven: dat ik niet meer met die weegschaal hoefde om te gaan, dat ik me een beetje misselijk of bedrukt voelde door het leven, dat ik eindelijk klaar was met die reis onder de huid.
Certain topics  in this case pedophilia  are very tricky when it comes to an adaptation on screen: it's very easy to go over the top and make something purely shocking; that's probably the biggest challenge, simply trying to portray the story without annihilating the audience. There are a few good examples of this, perhaps the "safe" ones: Brockeback Mountain, Philadelphia or Crash, seem to have found a balance between the delicacy of the topics and the need to take it to the audience in an effective, powerful, way.<br /><br />In Mysterious skin we're pushed deep into the lives of Neil (Joseph Gordon-Levitt) and Brian (Brady Corbet), two young men with a common background, although they don't know it. Neil is the great character of the picture, partly because it is he that goes on the strangest and more dangerous journey, or simply because of Levitt's performance: his strangeness in every aspect of life, without ever being numb or absent; the way he wears his clothes and his body, always hitching and always agitated; simply the look on his face, smart but lost. Throughout the movie we see the endless encounters that Neil has, going deeper in each one,and continuously loosing himself. It comes to a point where death seems to be near by.<br /><br />Maybe it's just a little over the top. Maybe there was no other way. I remember that - in quite a childish way - creeping back from the theater, towards ordinary life, seemed a relief: not having to deal with that weigh anymore, feeling slightly sick or oppressed by life, finally done with that journey under the skin