Een magische rode paraplu en een verwijzing naar 'Supercallifragilisticexpialidocious!' karakteriseren 'The Nanny Diaries' niet als een'moderne Mary Poppins'. Als je een'moderne Mary Poppins' wilt maken, maak er dan in elk geval een fatsoenlijke film van.<br />'The Nanny Diaries', geregisseerd door Shari Springer Berman en Robert Pulcini, was gebaseerd op de roman _The Nanny Diaries_, geschreven door Emma McLaughlin en Nicola Kraus. Hoewel de regisseurs enkele van de bekende sterren van tegenwoordig speelden, zoals Scarlet Johanssen, Paul Giamatti, Laura Linley, Donna Murphy en Chris Evans, was de film saai en miste hij een hoofdthema.<br />De film begint met Annie Braddock (Johanssen) die is afgestudeerd en niet goed weet wat ze nu met haar leven aan moet. Annie heeft een aanvaring met een rijke jongen en zijn moeder in Central Park en gaat als kindermeisje werken voor de familie Upper East Side. De film zat vol met talloze clichés: ze voorkomt dat haar toekomstige kind in het park overreden wordt terwijl zijn moeder nergens te vinden is, ze moet in een schoenendoosachtige kamer naast de wasmachine wonen, ze betrapt Mr. X op het bedriegen van zijn vrouw en ze trekt de aandacht van de rijke 'Harvard Hottie' die op de twaalfde verdieping van het flatgebouw woont. De film was zo ongelooflijk voorspelbaar dat het grappig was.<br />Het enige wat de regisseurs goed hadden gedaan, was de cast. Nicholas Reese Art speelt Grayer, het verwende, eenzame, van plezier verstoken, schattige jongetje met de grootste bruine ogen die je ooit hebt gezien. Hij is verreweg de beste acteur in de film en het meest ontwikkelde personage. Johanssen speelde middelmatig. Haar emoties leken soms geforceerd, maar wie kan haar de schuld geven van het script waarmee ze moest werken. Laura Linley doet het goed als de krengerige, egocentrische Mrs X, en Paul Giamatti doet het fantastisch als de workaholic-vader, met misschien twee regels tekst.<br />De enige reden om deze film te zien zou zijn om hem met de roman te vergelijken, maar wees gewaarschuwd dat het een schandelijke teleurstelling zal zijn. De film was een afgezaagd cliché dat nooit verder had moeten komen dan de screening.
A magical red umbrella and a reference to 'Supercallifragilisticexpialidocious!' does not characterize "The Nanny Diaries" as a "modern-day Mary Poppins." If you were to make a "modern-day Mary Poppins," at least make it a decent movie.<br /><br />"The Nanny Diaries," directed by Shari Springer Berman and Robert Pulcini, was based on the novel The Nanny Diaries, written by Emma McLaughlin and Nicola Kraus. Though the directors cast of some of today's well-known stars like Scarlet Johanssen, Paul Giamatti, Laura Linley, Donna Murphy, and Chris Evans, the movie was bland and lacked a primary theme.<br /><br />The movie begins with Annie Braddock (Johanssen) a college graduate who is unsure what to do with her life now. After an "unexpected" run-in with a wealthy young boy and his mother in Central Park, Annie goes to work for the Upper East Side family as their nanny. The movie was full of countless clichés: saving her future charge from being run over in the park while his mother is nowhere to be found, being forced to live in a shoe box of a room next to the washing machine, catching Mr. X cheating on his wife, and catching the eye of the rich "Harvard Hottie" who lives on the 12th floor of the apartment building. The movie was so unbelievably predictable it was funny.<br /><br />The one thing the directors got right was the cast. Nicholas Reese Art plays Grayer, the spoiled, lonely, fun-deprived, adorable little boy with the biggest brown eyes you've ever seen. He is by far the best actor in the movie and the most developed character. Johanssen's performance was mediocre. Her emotions seemed forced at times, but who can blame her with the script she had to work with. Laura Linley does a decent job as bitchy self-centered Mrs. X, and Paul Giamatti does a fantastic job playing the workaholic father with maybe two lines total.<br /><br />The only reason to see this movie would be to compare it to the novel, but be forewarned that it will be an outrageous disappointment. The film was a cheesy cliché that should have never made it past screening.