Dat wil niet zeggen dat er niets waardevols in zit, maar iemand hier heeft het geschreven<br /><br />De waarheid is dat hij het verkocht en het werd<br />'Hollywoodized', gezuiverd en neergesabeld is puur en schokkend.<br />Op het toneel was dit een schreeuw, een woede tegen het onvermijdelijke: vallen.<br />Op de film is het een beetje klef en zoet, niet erg scherp.<br />Maar er zijn een paar interessante zinnen (meestal uit Mamets toneelstukken) die er wel in zitten.<br />'... en het probleem van het opofferen van het "zelf" om een "zelf" te worden.'<br />'... Lowe en Moore zijn mooi, maar het is niet genoeg.' s de omgeving<br /><br />personages die echt acteren en die interessant zijn, en als je goed kijkt<br /><br />kun je een paar goede acteurs in kleine rollen zien, zoals Megan Mullaly (Will<br />en Grace) Catherine Keener (Walking and Talking) en Ray Wohl (Arlisme).<br />Dit is beslist een film van en voor het zover is, hoewel niet zo pijnlijk gedateerd als St. Elmos Fire, zul je nog steeds lachen om sommige van de haarstijlen, de mode en de muziek.<br />De regisseur ging verder met 'dertig-en-nog-wat', waaruit je meteen kunt opmaken dat hij dat niet heeft gedaan.<br />hebben veel gemeen met David Mamet.
That's not to say there's not something of worth in it, but someone here<br /><br />claims that Mamet wrote this- the truth is, he SOLD it, and it became<br /><br />'Hollywoodized', sanitized and beaten down from it's pure and shocking<br /><br />form. On stage this was a howl, a rage against the inevitable- falling<br /><br />in love. On film, it's a little gooey and sweet, not much bite there,<br /><br />but a few interesting lines (usually all taken from Mamets play) that<br /><br />hit home about the difficulty of sacrificing 'self' to become a<br /><br />'couple'. Lowe and Moore are pretty, but it's the surrounding<br /><br />characters that actually act and are interesting, and if you look hard<br /><br />you can see some good actors in small roles, such as Megan Mullaly (Will<br /><br />and Grace) Catherine Keener (Walking and Talking) and Ray Wohl<br /><br />(Arli$$). This is definitely a film of and for it's time, although not<br /><br />quite as painfully dated as St. Elmos Fire, you'll still laugh at some<br /><br />of the hair styles and fashions and music. The director went on to<br /><br />create "thirtysomething", which tells you right there that he didn't<br /><br />have much in common with David Mamet. A curiosity, this film. .