Dit is een tamelijk routinematig misdaaddrama over drugs in New York. De ss Florentine legt aan en deponeert een krat medische dope, maar in plaats van dope zit er alleen maar zand in de krat. De purser heeft het gestolen, met medeweten van een van de passagiers, ene juffrouw Toni Cardell. Twee agenten van het ministerie van Financiën, Scott Brady en Richard Rober, grijpen de zaak aan en volgen de dope via een netwerk van zware jongens en moordenaars onder leiding van Yul Brynner. Ze slagen erin met hulp van de Amerikaanse kustwacht en ten koste van Brady's leven.<br />Maar ik had meteen een klein probleempje, namelijk dat er nergens een juffrouw Toni Cardell is. Het is het soort echte-schikse naam dat iemand zou kunnen verzinnen omdat hij goed klinkt, zoals 'Ellie Arroway' in Carl Sagans roman 'Contact'. Maar probeer maar eens een naam als Toni Cardell in een telefoonboek te vinden, vooral in Sjanghai. Ik daag je uit.<br />Ten tweede wordt het krat met de dope door douanebeambten geopend. Het is een groot krat, zo groot als een kleerkast, en het is helemaal met zand gevuld. De logische gevolgtrekking is dat er een heleboel dope ontbreekt, maar als de doos met narcotica ten slotte wordt ontdekt in een kastje in het Grand Central Station, is hij alleen maar groot genoeg om, laten we zeggen, drie woordenboeken te bevatten.<br />Dat zijn natuurlijk onbelangrijke dingen. Maar dit is een onbelangrijke film. Het is een routinefilm. Scott Brady is oké. Hij is een Ier met de gewoonte van Burt Lancaster om zijn kaken uitdagend naar voren te steken als hij kwaad is. Dat is best aardig. Zijn partner, Richard Rober, daarentegen, heeft praktisch niets te bieden, een nietszeggende, acceptabele, knappe contractspeler. Hij is degene die al in het begin uitgeschakeld had moeten worden, zodat Scott Brady de jacht kon voortzetten.<br />De beste prestatie, op zijn zachtst gezegd <0xE2><0x80><0x93> Yul Brynner met haar als de dubbelganger van Vladimir Poetin die aan het hoofd van de hele operatie staat. Wat een achtergrond had die vent. Een jood van het eiland Sachalin voor de Siberische kust, een baantje aan de Sorbonne in Parijs, een trapezewerker. 'The King and I' heeft hem roem gebracht, maar hem ook een dominante en weinig subtiele persoonlijkheid gegeven. Hier geeft hij zijn meest serieuze optreden. Hij is beminnelijk, knap, tenger zelfs. En omdat dit 1949 is, het jaar waarin de Koude Oorlog een onmiskenbaar feit werd, past zijn Russische accent in het tijdsschema. Hij is hier beter dan hij ooit later is geweest.<br />Maar, als geheel genomen, hebben we hier te maken met een goedkoop misdaaddrama van de Eagle Lion met zelfopofferende helden en meedogenloze schurken. Leuk om de kustwacht in actie te zien. Zelfs als de schrijvers en de regisseur Lazlo Benedict Brynner met zijn stompe revolver laten schieten op een twintig meter lange boot met een 20mm-kanon op de boeg. Jawel, maar dat was niets nieuws.
This is a pretty routine crime drama involving narcotics in New York. The SS Florentine docks and unships a crate of medical dope but instead of dope there is nothing but sand in the crate. The purser has stolen it, with the complicity of one of the passengers, a Miss Toni Cardell. Two Treasury agents, Scott Brady and Richard Rober, latch on to the case and track the dope through a network of heavies and murderers led by Yul Brynner. They succeed with the help of the U. S. Coast Guard and at the cost of Brady's life.<br /><br />Right away, though, I had a slight problem in that nobody anywhere is named Miss Toni Cardell. It's the kind of echt-schiksa name that somebody might dream up because it sounded right, like "Ellie Arroway" in Carl Sagan's novel, "Contact." But just try to find a name like Toni Cardell in a phone book, especially in Shanghai. I dare you.<br /><br />Secondly, the crate carrying the dope is opened by customs agents. It's a big crate, the size of a wardrobe, and it's filled entirely with sand. A reasonable inference is that a LOT of dope is missing, yet when the box of narcotics is finally discovered in a locker at Grand Central Station, it's only big enough to contain, say, three dictionaries.<br /><br />Those, of course, are minor things. Yet this is a minor movie. It's a routine track-'em-down mystery with T-men putting themselves in danger by posing as somebody else. Scott Brady is okay. He's an Irishman with Burt Lancaster's habit of sticking out his jaw in a defiant scowl when he's angry. It's rather likable. His partner, Richard Rober, on the other hand, has practically nothing to offer, a bland, acceptably handsome contract player. He's the one who should have been knocked off early on, allowing Scott Brady to continue the chase.<br /><br />Best performance, hands down -- Yul Brynner with hair as the Vladimir Putin look-alike who heads the whole operation. What a background the guy had. A Jew from Sakhalin Island off the Siberian coast, a stint at the Sorbonne in Paris, a trapeze artist. "The King and I" brought him fame but left him socked into a domineering and unsubtle persona. Here, he gives his most earnest performance. He's suave, handsome, delicate even. And -- this being 1949, the year when the Cold War became an undeniable fact -- his Russian accent fits the temporal template. He's better here than he ever was later.<br /><br />But, taken as a whole, what we have here is an inexpensive Eagle Lion crime drama with self-sacrificing heroes and ruthless villains. Nice to see the Coast Guard in action. Even if, to pump up the action, the writers and Lazlo Benedict, the director, have Brynner shooting his snub-nosed revolver at an 83-footer armed with a 20 millimeter cannon on the bow.<br /><br />Diverting, yes, but not much new.