'Quelques Jours en Septembre' is een zeer ambitieuze eerste film voor de Argentijnse auteur Santiago Amigorena, en het is er een om van te smullen. Gezien het relatief grote budget (naar Europese, onafhankelijke maatstaven) en een cast om een moord voor te doen, verkwist Amigorena het vanaf het begin.<br /><br />Op 5 september 2001 wordt een Franse geheim agent, Irène Montano, benaderd door een voormalige Amerikaanse collega, Elliot, die hem vraagt zijn dochter mee te nemen naar Parijs. Maar als Elliots geheime Amerikaanse zoon en een gevaarlijke huurmoordenaar, John Turturro, komen opdagen, wordt de afspraak geannuleerd. Irène komt er al snel achter dat Elliot geheime informatie heeft over ophanden zijnde gebeurtenissen in de Verenigde Staten. De afspraak wordt verplaatst naar 10 september in Venetië. De kinderen gaan met William Pound naar Venetië voor een confrontatie met Elliot.<br />De film van Amigorena mist merkwaardig genoeg spanning. Het is een van de minst opwindende thrillers die ik ooit heb gezien. Het verband met 11 september 2001 is een intrigerend idee, maar het loopt vast en gaat uiteindelijk verloren in het slecht ontwikkelde verhaal. Maar erger dan dat is het lege gevoel dat de 2 belangrijkste scènes achterlaten.<br />De eerste gaat over de verlaten bijeenkomst in Parijs, wanneer William Pound in het hotel arriveert om Irène en Elliot te verrassen. Dit zou het hoogtepunt van de film moeten zijn, maar Amigorena slaagt er niet in het publiek te boeien met slappe montage en te veel close-ups. Dit is geen goede film.<br />De tweede belangrijke scène is de laatste confrontatie tussen Irène en Pound. Deze is zelfs nog erger. De regisseur slaagt er totaal niet in om het spannend te maken en verlaat de film met een doffe kater.<br />In de tussentijd krijgen we een mengeling van thriller en komedie met een vreemd familiedrama waarin Irène en Elliots kinderen proberen de ongrijpbare Amerikaanse spion te vinden. In deze delen van de film zijn maar weinig sterke punten te vinden.<br />Zoals gespeeld door Juliette Binoche is Irène een interessante figuur die op zoek is naar een betere film. We horen dat ze een Franse geheim agent was die in het begin van de jaren negentig betrokken was bij activiteiten in het Midden-Oosten. Nu heeft ze een kantoorbaan, of, zoals ze het zelf uitdrukt, ze is spionne.<br />Het is verfrissend om in een dergelijke film een vrouw te zien die net zo stoer en interessant is als een mannelijke tegenspeelster. Binoche grijpt de rol met beide handen aan en is heel anders dan haar gebruikelijke personage. Helaas wordt ze in de steek gelaten door het script, waarin ze op het ene moment eend- en schapengeluiden maakt en op een ander moment een kussengevecht houdt. Maar als ze aan het werk is als geheim agent, met een pistool in haar hand, is ze fascinerend.<br />Net zoals William Pound John Turturro wordt ondermijnd door het script. Het personage is volkomen belachelijk. Een huurmoordenaar die zijn analist opbelt nadat hij iemand heeft vermoord en die Homer citeert als hij zijn bebloede mes schoonmaakt nadat hij een Italiaanse agent heeft gewurgd. Het komt volslagen belachelijk over en het gaat te ver om een interessante of machtige Nemesis voor Irène te zijn. Waarom hij er zo op gebrand is om Elliot te pakken te krijgen, wordt nooit goed uitgediept.<br />Als Elliot heeft Nick Nolte een paar scènes aan het eind. Hij geeft de film wel wat meer gewicht en belichaamt het raadsel van Elliot dat de film heeft gecreëerd, maar helaas is het te laat.<br />De technische specificaties van de film zijn eersteklas, en Inspecteur Christophe Beaucarne levert topwerk met de beelden. Parijs is een door neon verlichte, van regen doordrenkte stad, terwijl Venetië wordt gefilmd vanuit een intiem, ansichtkaartachtig gezichtspunt. De film vervaagt vaak, een visueel beeld van Irènes gezichtsvermogen zonder haar spektakel, maar ook een metafoor voor de vervaagde realiteit van het internationale terrorisme en de betrokkenheid van de Amerikaanse en Europese geheime diensten.<br />Uiteindelijk heeft 'Quelques Jours en Spetembre' weinig aanbevelenswaardigs. Een film met het potentieel en de cast om iets bijzonders te worden, wordt op geen enkel niveau verwezenlijkt en Amigorena slaagt er niet in om een duidelijk regisseursmerk op deze wanordelijke ratjetoe te zetten.<br />De film eindigt met een nieuwsbericht uit de stad New York op de ochtend van 11 september. Wat Irène vervolgens deed, zou volgens mij een paar dagen in september veel interessanter zijn geweest dan de dagen die we van de 5e tot die noodlottige dag in 2001 hebben meegemaakt.
"Quelques Jours en Septembre" is a very ambitious first film for Argentinian author Santiago Amigorena and it shows. Given a relatively big budget (by European independent standards) and a cast to die for, Amigorena squanders it all from the beginning.<br /><br />September 5th 2001, a French secret agent, Irène Montano, is contacted by a one time American colleague, Elliot, and asked to bring his daughter to meet him in Paris. However when Elliot's secret American son and a dangerous hit-man, John Turturro, show up the meeting is canceled. Irène quickly learns that Elliot has secret information concerning imminent events in the US. The meeting is rescheduled for September 10th in Venice. Irène and Elliot's children head to Venice with William Pound in toe for a showdown with Elliot.<br /><br />Amigorena's film is curiously lacking suspense. It is one of the least thrilling thrillers I have ever come across. The link with September 11th 2001 is an intriguing idea, but it gets bogged down and ultimately lost in the poorly developed narrative. But worse than that is the empty feeling the 2 major set-pieces leave.<br /><br />The first involves the abandoned Paris meeting when William Pound arrives at the hotel to surprise Irène and Elliot. This should be edge of the seat stuff and set up the entire picture, however Amigorena fails to engage the audience with flabby editing and too many close-up shots. High jinx this ain't.<br /><br />The second major set-piece is the final showdown between Irène and Pound. This is even worse. The director completely fails to make it thrilling and leaves the film with a flat hung-over feeling.<br /><br />In between we are given a mixture of thriller and comedy with an odd family drama thrown in as Irène and Elliot's children try to meet up with the elusive American spy. The films few strong points can be found in these sections.<br /><br />As played by Juliette Binoche, Irène is an interesting character in search of a better film. We learn that she was a French secret agent involved in Middle-Eastern activities in the early 1990s. Now she has an office job, or as she puts it she is a spy teacher.<br /><br />It is refreshing to see a female character in this sort of film who is every bit as tough and interesting as a male counterpoint. Binoche grabs the role with both hands and is very different to her usual persona. Sadly she is let down by the script which actually has her making duck and sheep noises at one point and having a pillow fight in another. But when she is shown at work as a secret agent, gun in hand, she is compelling.<br /><br />As William Pound John Turturro is undermined by the script. The character is entirely ridiculous. An assassin who phones his analyst after killing someone and who quotes Homer as he cleans his bloodied knife after garroting an Italian agent. It comes across as utterly ridiculous and too far out to be an interesting or powerful nemesis for Irène. Why he is so hell bent on getting Elliot is never properly explored.<br /><br />As Elliot Nick Nolte has a few scenes at the end. He does add some gravitas to the film and embodies the enigma of Elliot the film has created, but alas it is too much too late.<br /><br />The technical specs of the film are first rate, with DP Christophe Beaucarne doing top work with the visuals. Paris is a neon lit rain soaked city, while Venice is filmed from an intimate, non picture postcard point of view. The film often blurs in and out of focus, a visual trope of Irène's eyesight minus her spectacle, but also a metaphor for the blurred reality of international terrorism and the involvement of US and European secret services.<br /><br />In the end "Quelques Jours en Spetembre" has very little to recommend it. A film that had the potential and cast to be something special is not realized on any level and Amigorena fails to put a distinctive directorial mark on this disordered hodge-podge.<br /><br />The film ends on a breaking news report from New York city on the morning of September 11th. What Irène did next I suspect would have made a far more interesting few days in September than those we witnessed from the 5th to that fateful day in 2001.