Nou, als je die ervaring hebt gehad, weet je waar ik het over heb. Het personage Zooni komt regelrecht uit de romantische romannetjes van de gezusters Brontë. Het sterke, wilskrachtige, intelligente meisje dat eropuit is haar prins te ontmoeten, de moeder die haar steunt, de mysterieuze, charmante minnaar, het eenzame huis in de rimboe, de gepensioneerde kolonel die de enige vriend van de familie is die af en toe een borrel komt drinken met de vader; het is er allemaal.<br />Fanaa is een van de meest intense romantische films die Bollywood in lange tijd heeft voortgebracht. Misschien wel sinds Silsila. Het koppelen van twee van de beste acteurs van onze generatie (misschien wel van alle tijden) had een verhaal nodig dat precies op Fanaa leek. Je moet de oppervlakte openkrabben om de passie van dit unieke liefdesverhaal te onthullen.<br />De regisseur, Kunal Kohli, heeft de mogelijkheden van deze koppeling bewonderenswaardig uitgebuit. Kijk maar naar het beeld van het nummer 'Dekho Na'. De camera lijkt zich nauwelijks van de twee gezichten te verwijderen. Er zijn talloze scènes in de film waarin alleen deze twee gezichten op het scherm te zien zijn. Het is moeilijk om aan andere acteurs uit het heden te denken die in staat zouden zijn om zo'n soort verhaal te vertellen. Uiteindelijk is de film van Zooni en Kajol komt naar voren met haar beste optreden tot nu toe. Rehan vraagt: 'KOI KISISE ITNA PYAR KAISE KAR SAKTA HAI?' en dat is te zien in Zooni's ogen. Wat een rol om een comeback te maken en wat een optreden om een comeback te maken! En Aamir blijft verrassen. Hij houdt zich staande in een verhaal dat voornamelijk over Zooni gaat en hij vult haar personage briljant aan. Zijn optreden is zo verbazingwekkend onderkoeld en toch zo krachtig. Rehan is een van de ingewikkeldste en moeilijkste personages die Aamir heeft gespeeld. En het gaat allemaal over de personages Rehan en Zooni, hun idealen, hun emoties, hun dromen en hun passie. Het is echt alsof je een negentiende-eeuwse Engelse roman leest. Het is niet gemakkelijk om een verhaal op deze manier te vertellen in een mainstreamfilm en dit is het moment waarop het verhaal hapert. De scène waarin Rehan Zooni uit de trein haalt en haar in zijn armen neemt, ziet er erg clichématig en vreselijk misplaatst uit. De clichéregel '... tere ishhoofdkwartier mein meri jaan fanaa ho jaye' wordt in de film keer op keer herhaald. Er zijn wat filmische vrijheden genomen in het scenario, zoals Rehan die het Indiase leger infiltreert en Zooni die met de radiozender rommelt en met de juiste mensen praat. De Urdu-versjes, die allemaal erg goed zijn, lijken de stroom een beetje tegen te houden. Ook lijkt de discussie over de politieke geschiedenis van Kasjmir tijdens de vergadering van de inlichtingenhoofden een beetje uit de pas te lopen. Een betere plek om die discussie te voeren zou een vriendelijk gesprek zijn geweest tussen Rehan en Zulfi (Zooni's informant). 's vader) bij een drankje.<br />Maar dit zijn kleine schermutselingen in een opmerkelijke film. Het verhaal blijft trouw aan de titel en als je van negentiende-eeuwse Engelse romans houdt, zou je dit boek gewoon prachtig vinden.
Well, if you have had that experience you will know what I am talking about. The character of Zooni is straight out of Bronte sisters' romantic novels. The strong willed, intelligent girl out to meet her prince, the supportive mother, the mysterious and charming lover, the lonely house in the middle of nowhere, the retired colonel as the only family friend who sometimes comes and shares a drink with the father; it's all there.<br /><br />Fanaa is one of the most intense romantic movies to have come out of Bollywood for a long time. Perhaps, since Silsila. The pairing of two of the best actors of our generation (maybe, perhaps of all time) needed a story just like Fanaa. You need to scratch the surface to reveal the passion of this unique love story. <br /><br />The director, Kunal Kohli has exploited the potential of this pairing admirably. Look at the picturisation of the song 'Dekho Na'. The camera hardly seems to move away from the two faces. There are innumerable scenes in the film where just these two faces share the screen.It is hard to think of any other actors from the present who would be able to pull off such a form of narration. Ultimately, the film belongs to Zooni and Kajol comes out with her best performance to date. Rehan asks, "KOI KISISE ITNA PYAR KAISE KAR SAKTA HAI?" and it shows in Zooni's eyes. What a role to make a come back and what a performance to make a comeback! And Aamir never ceases to surprise. He holds his own in a story primarily about Zooni and complements her character brilliantly. His performance is so amazingly understated, and yet so powerful. Rehan is one of the most complex and difficult characters played by Aamir. And it's all about the characters of Rehan and Zooni, their ideals, their emotions, their dreams and their passion. It's really like reading a 19th century English novel. It is not easy to narrate a story this way in a mainstream film and this is where the narration stumbles. The scene where Rehan takes Zooni from the train and carries her in his arms looks very cliché and awfully out of place. The tag line '.....TERE ISHQ MEIN MERI JAAN FANAA HO JAYE' is repeated to death in the film. There have been some cinematic liberties taken in the screenplay, like Rehan infiltrating the Indian Army, Zooni fumbling with the radio transmitter and speaking to the right people. The Urdu couplets, although all very good, seem to hold back the flow a bit. Also, the discussion on the political history of Kashmir at the meeting of the Intelligence Heads seems a bit off track. A better place to put that discussion would have been a friendly chat between Rehan and Zulfi (Zooni's father)over a drink.<br /><br />But these are minor skirmishes in a remarkable film. The story remains true to the title of the film and if you have a liking for 19th century English novels, you would simply love this one.