De film Boston Strangler uit 2006 is geen remake van de film uit 1968 met dezelfde naam, omdat ze een totaal ander perspectief hebben op de historische basis van de respectievelijke verhalen, hoewel beide versies proberen feiten en fictie over gebeurtenissen in het begin en midden van de jaren zestig met elkaar te combineren. De versie uit 1968 aanvaardde als feit dat Albert DeSalvo, die de moorden op 13 vrouwen bekende, de Boston Strangler was. De film uit 2006 (waar in deze recensie uitsluitend naar wordt verwezen) wekte twijfels over de vraag of DeSalvo de Boston Strangler was. De film is een lowbudget, onafhankelijke film en je kunt hem vertellen. Als iemand hier rekening mee houdt, en ik ben daar persoonlijk toe bereid, dan heeft de film een paar sterke punten. De film is geregisseerd door Keith Walley. Het personage van Albert DeSalvo wordt gespeeld door Mauro Lannini en het personage van rechercheur Riley door Jason David. DeSalvo was een bestaand persoon die dertien moorden bekende en vervolgens in de gevangenis werd vermoord. Riley is een fictief personage, dat in de film wordt gebruikt om twijfel te zaaien over de geldigheid van DeSalvo's bekentenis. Lannini gaf een huiveringwekkend geloofwaardige rol als DeSalvo en David gaf een sterke rol als sceptische rechercheur. Voor het merendeel werden de minder belangrijke personages op een adequate manier neergezet, hoewel er een paar regels waren die op een stijve manier werden uitgesproken en een paar regels die overdreven werden. Tegen het eind van het verhaal gaat het achtergrondverhaal over Riley twee keer over tot het geven van onvoldoende informatie over wat er aan de hand is. Als we dit fictieve subplot krijgen, dan moet het beter worden ontwikkeld. Er zijn twee anachronismen in dit periodestuk die me opvielen. In één scène zei een personage: 'Ze zoeken allemaal naar hun 15 minuten', een kennelijke verwijzing naar een uitspraak van Andy Warhol in 1968, drie jaar na de uitspraak in de film. Ik beken dat ik het tijdstip van Warhols verklaring moest opzoeken, en het is een triviaal punt. Voor sommige mensen is het andere anachronisme misschien ook triviaal, maar ik vond het hoogst irritant. Het tijdstip waarop rechercheur Riley voor het eerst in de film te zien was, werd vastgesteld op maart 1965, iets meer dan een jaar nadat de Beatles voor het eerst opdoken in de show van Ed Sullivan, tot schrik van de meeste volwassenen met hun haar dat niet helemaal tot op de schouders viel. Niet alleen had rechercheur Riley langer haar dan de Beatles bij Ed Sullivan droegen, het was ook nog eens zeer stijlvol. Dit zou ongeveer hetzelfde zijn als wanneer een politieagent voor zijn dienst kwam opdagen met paars stekeltjeshaar en een clownsneus van rood rubber. Dat zat me tijdens de film zo dwars dat ik mijn waardering voor de film van redelijk tot middelmatig verlaagde.
The 2006 movie Boston Strangler is not a remake of the 1968 movie with that same name, since they have completely different perspectives on the historic basis of the respective stories, although both versions attempt to blend fact and fiction about events in the early to mid 1960s. The 1968 version accepted as fact that Albert DeSalvo, who confessed to the murders of 13 women, was the Boston Strangler. The 2006 movie (which this review will exclusively refer to from now on) raised doubts on whether DeSalvo was the Boston Strangler. The movie is a low-budget, independent film and you can tell it. If a person makes allowances for this, which I am personally willing to do, then the movie has some strong points. The movie is directed by Keith Walley. The character of Albert DeSalvo is played by Mauro Lannini and the character of Detective Riley is played by Jason David. DeSalvo was a real person who confessed to 13 murders and was subsequently murdered in prison. Riley is a fictional creation, used in the movie to raise doubts about the validity of DeSalvo's confession. Lannini gave a chillingly believable performance as DeSalvo and David gave a strong performance as a skeptical police detective. For the most part, the less important characters were portrayed in an adequate manner, although there were some lines that were delivered in a stiff manner and a few lines were overdone. Close to the end, the back story about Riley jerks ahead twice, giving insufficient information about what is going on. If we're given this fictional subplot, then it needed to be developed better. There are two anachronisms in this period piece that jumped out at me. In one scene, a character said, "They're all looking for their 15 minutes," an apparent reference to a statement by Andy Warhol made in 1968, three years after the time of the statement in the movie. I confess that I had to look up the time of Warhol's statement and it is a trivial point. To some people, the other anachronism might also be trivial but I found it highly annoying. The time of Detective Riley's first appearance in the movie was identified as March 1965, slightly more than a year after the Beatles first appeared on the Ed Sullivan show, shocking most adults with their not-quite-shoulder-length hair. Not only did Detective Riley have longer hair than the Beatles wore on Ed Sullivan, it was highly styled. This would be roughly the equivalent today of a police officer showing up for duty wearing purple spiked hair and a red rubber clown nose. This bothered me so much through the movie that it lowered my estimation of the movie from fair to mediocre.