Voor veel mensen waren Frank Zappa's tirades over de tegencultuur gevaarlijk, voor sommigen seksueel geladen en stimulerend, en voor anderen nog steeds vermoeid en saai. Op de een of andere manier slaagde hij erin een deal te sluiten met United Artists en een film te maken die uitmondde in een vrijzinnige muzikale tirade over drugs, seks, de kloof tussen generaties (muzikanten versus de gewone zakenman) en post-psychedelische expressie. Met MTV nog een jaar of 10 voor de boeg was dit de enige manier waarop Zappa en zijn Moeders (of Invention) hun ideeën bij elkaar konden brengen, maar helaas is het te rommelig om er iemand bij te betrekken die niet tot Zappa's kernpubliek behoort. Het is een serie sketches die na 'Laugh In' zijn gemaakt en die je misschien persoonlijk had kunnen bekijken, maar ze grijpen je niet, omdat ze er technisch gezien vreselijk uitzien. De film is groezelig, en ondermijnd door drugsinvloeden, en krijgt geen vorm. Bovendien hebben Bob Rafelson en de Monkees dit soort dingen voor het eerst gedaan (en gelikter, om een breder publiek te bereiken) met 'Head' in 1968.
To many people, musician Frank Zappa's counterculture rants were dangerous, to some sexually charged and stimulating, and still to others tired and boring. Somehow, he managed to cut a deal with United Artists and filmed what emerged as a free-form musical diatribe on drugs, sex, the gap between generations (musicians vs. the common businessman) and post-psychedelic expression. With MTV some 10 years off, this was the only way Zappa and his Mothers (of Invention) could bring their ideas together, but unfortunately it's too messy to involve anyone beyond Zappa's core audience. Ringo Starr, in Frank Zappa garb, has some curious speeches that attempt to clarify Zappa's concepts of society, and some of the rock music is indeed exciting, but Frank Z. is far too defensive to be much fun. Surely some of these directionless scenes are meant to be satiric, but his sense of humor is always undermined by a draggy, self-serious need to "teach us something". It's a post-"Laugh In" series of sketches which might've been personally felt out, but they fail to grab hold because, technically, they look terrible. Grungy, and undermined by druggy influences, the movie doesn't take shape. Besides, Bob Rafelson and the Monkees did this kind of thing first (and more slickly, to involve a wider audience) with "Head" in 1968.