Ik moet meteen bekennen dat ik een gunstige voorkeur heb voor 'Times Square'. Ik herinner me dat ik vlak voordat de film werd uitgebracht de trailer heb gezien en dat ik werd overgehaald door de scène in het ziekenhuis waarin Nikki de bloemen begint op te eten. Aangezien ik maar 10 seconden in de trailer was, mag ik wel zeggen dat ik meteen met de film in aanraking kwam. Dezelfde trailer zit bij de dvd en ik was blij te zien dat mijn herinnering aan de gebeurtenis klopte. Nadat ik de film zelf had gezien, ben ik naar buiten gegaan en heb ik het dubbelalbum gekocht, dat nog steeds van mij is. <br /><0x3E> Ik weet nu meer van films dan 25 jaar geleden en dankzij het commentaar op de dvd (van regisseur Allen Moyle en Robin Johnson, die Nikki speelde) weet ik nu een heleboel over de totstandkoming van 'Times Square'. Helaas was Robins medespeler Trini Alvarado (Pammy) niet beschikbaar voor het commentaar. Hoewel de meeste kijkers Nikki als de hoofdpersoon beschouwen, moet Nikki eigenlijk Pammy spelen (zoals Charlize Theron Christina Ricci's reactieshots in 'Monster' nodig heeft), plus dat Pammy's scènes zonder Nikki een van de beste in de film zijn en dat Pammy het personage is dat alle veranderingen in het verhaal ondergaat, dus je kunt niet echt zeggen dat de ene belangrijker is dan de andere. <br />'Times Square' onderging hetzelfde lot als 'The Magnificent Ambersons' van Orson Welles veertig jaar eerder. De producenten namen de definitieve versie voor hun rekening, filmden sommige scènes opnieuw, verwijderden andere en gaven een versie uit die niet de visie van de regisseur weergaf. Blijkbaar heeft niemand ooit de verwijderde beelden voor beide films kunnen vinden. Hoewel 'Times Square' nog meer werd verminkt dan 'Ambersons', lijkt het minder beschadigd te zijn. Deels komt dat doordat de oorspronkelijk beoogde versie nooit de perfectie van de oorspronkelijke 'Ambersons' zou hebben benaderd. Misschien nog belangrijker is dat 'Times Square' een korrelige documentairestijl van Haskel Wexler heeft die eenvoudig de verhaalelementen van het verhaal overstijgt. Dus veranderingen in de verhaallijn konden de oorspronkelijke ambiance niet wegnemen, noch dat Times Square uit 1979 er nog steeds uitzag als een spookwereld <0xE2><0x80><0x93> iets wat zelfs toen al een spookwereld was.<br />Moyle wenste nu dat hij de productie niet had verlaten na een meningsverschil over het opnemen van extra nummers (zodat ze een dubbelalbum konden maken) omdat zijn aanwezigheid dan tenminste enige schadebeperking zou hebben gehad. Producer Robert Stigwood ('Saturday Night Fever', 'Saying Alive', 'Jesus Christ Superstar', Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band) was vastbesloten om weer een van zijn musicaluitbuitingsfilms uit te brengen die bedoeld was om veel geld te verdienen met de soundtrack. Dit komt door de toevoeging van het volstrekt ongepaste 'Help Me'. (The Bee Gees) gaat de film in feite op dat nummer draaien, hoewel ze halverwege de aftiteling overschakelen op iets toepasselijkers.<br /><br />De commercialisering van de film hield ook in dat alle voor de hand liggende toespelingen op een lesbische relatie tussen de twee meisjes werden geschrapt. Dat was waarschijnlijk een commerciële fout, want een publieke controverse zou het aantal bezoekers misschien zelfs hebben doen toenemen. Ironisch genoeg zou Moyle, als de lesbische invalshoek was gebleven, van uitbuiting zijn beschuldigd, omdat het echt niet nodig is voor de verhaallijn. En de veranderingen in het script die nodig waren toen Alvarado weigerde topless te dansen, zorgden er ook voor dat Moyle er niet uitzag als een uitbuiter.<br />Hoewel wat overblijft grote continuïteit en problemen met karakterontwikkeling heeft, werkt de kern van het verhaal misschien wel beter. Twee emotioneel beschadigde meisjes <0xE2><0x80><0x93> poolse tegenpolen <0xE2><0x80><0x93> hechten zich aan elkaar en helpen elkaar. Het eindigt met Altmans coole 'Kansas City'-draai waarin het schijnbaar zwakkere meisje het stoere meisje gaat beschermen.<br />Ik vind het mooi hoe Pamela's vader het eindelijk doorheeft en zich terugtrekt en haar laat doorgaan met Nikki te helpen tot ze het gevoel heeft dat Nikki zonder haar verder kan. Je realiseert je eerst hoe sterk en samenhangend Nikki Pammy heeft gemaakt aan het eind van mijn favoriete montagescenario. Nadat ze Pammy heeft weggestuurd, gooit Nikki hun kamer overhoop, probeert zonder succes zelfmoord te plegen en stort volledig in bij het radiostation. Dit wordt afgewisseld met een opname van Pammy die voor haar vaders huis staat. Steeds weer opnieuw, zoals ze eerder in de film hadden afgesproken in momenten van totale wanhoop. Het geluid van deze kreten wordt uitgebreid tot de ochtend nadat ze een shot van hun havengebouw hebben gemaakt. Johnny komt de schijnbaar lege kamer binnen en tilt de deken op, waarop een vredig slapende Pammy te zien is die op haar duim zuigt <0xE2><0x80><0x93> ze is teruggekomen om Nikki te helpen.<br />Een ander hoogtepunt is de scène waar ik het al over had, waarin Nikki in hun ziekenhuiskamer de bloemen opeet. Wat dit zo bijzonder maakt, is de kijkrichting. Moyle verbindt ons voor het eerst met Pammy door ons Nikki vanuit haar auto te laten zien. Later plaatst hij ons weer in Pammy's auto terwijl Nikki Pammy er non-verbaal van overtuigt dat ze met haar het ziekenhuis moet verlaten. De scène bij de uitgang van het ziekenhuis is alleen geloofwaardig omdat de eerste scène ons er al op heeft voorbereid.<br />Ten slotte is er Nikki's 'ze graven dood op me'-regel.
I must confess up front to a favorable bias toward "Times Square". Just before its release I recall seeing the trailer and being won over by the scene in the hospital where Nikki begins eating the flowers. Since this was only about 10 seconds into the trailer it is fair to say that I immediately connected with the film. The same trailer is included with the DVD and I was happy to see that my memory of the event was accurate. After seeing the actual feature I went out and bought the double album, which I still own.<br /><br />I know more about films now than I did 25 years ago and thanks to the DVD commentary (by Director Allen Moyle and Robin Johnson-who played Nikki) I now know a lot about what went into the making of "Times Square". Unfortunately Robin's co-star Trini Alvarado (Pammy) was not available for the commentary. Although most viewers consider Nikki the central character, Nikki really needs Pammy to play off (much like Charlize Theron needs Christina Ricci's reaction shots in "Monster"), plus Pammy's scenes without Nikki are some of the best in the film and Pammy is the character who undergoes all the changes in the story, so you can't really say that one of them is more important than the other.<br /><br />"Times Square" suffered the same fate that Orson Welles' "The Magnificent Ambersons" did 40 years earlier. The producers took control of the final cut, re-shot some scenes, deleted others, and released a version that did not reflect the director's vision. Apparently no one has ever been able to find the deleted footage for either film. Although "Times Square" was butchered even more than "Ambersons", it seems to have been less damaged. In part that is because the originally intended version would never have approached the perfection of the original "Amberson's". Perhaps more importantly, "Times Square" has a Haskel Wexler gritty documentary style that simply transcends the narrative elements of the story. So changes to the storyline could not take away from its basic ambiance nor from its preservation of the look of 1979 Times Square-something that was even then a ghost world.<br /><br />Moyle now wishes he had not left the production after a dispute over including additional songs (so they could have a double album) because his continued presence would at least have had some damage control value. Producer Robert Stigwood ("Saturday Night Fever", "Saying Alive", "Jesus Christ Superstar", Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" ) was determined to release yet another of his musical exploitation films designed to make a lot of money on the soundtrack. This accounts for the inclusion of the completely inappropriate "Help Me" (The Bee Gees), the movie actually goes out on that song although they switch to something more appropriate midway through the credits.<br /><br />The commercialization of the film also included dropping all obvious hints of a lesbian relationship between the two girls. This was probably a commercial mistake because a public controversy might have actually increased attendance. Ironically, if the lesbian angle had remained Moyle would have been accused of exploitation because it is really unnecessary for the storyline. Likewise the script changes needed when Alvarado refused to dance topless saved Moyle from looking like an exploiter.<br /><br />While what survives has major continuity and character development issues, the core of the story may actually work better. Two emotionally damaged girls-polar opposites- bond and help each other. It ends with Altman's cool "Kansas City" twist where the seemingly weaker girl becomes protective of the tough girl. <br /><br />I like the way that Pamela's father finally gets it and backs away, letting her continue to help Nikki until she feels that Nikki can continue without her. You first realize how strong and together Nikki has made Pammy by the end of my favorite montage sequence. After ordering her out, Nikki trashes their room, tries unsuccessfully to commit suicide, and completely breaks down at the radio station. Inter-cut with this is a shot of Pammy standing outside her father's home. At the station Nikki is screaming "Pammy" over and over as they agreed to do earlier in the film in moments of total despair. The audio of these screams is extended into the morning after establishing shot of their dock building. Johnny comes into the seemingly empty room and lifts the blanket revealing a peacefully sleeping Pammy sucking her thumb-she has returned to help Nikki.<br /><br />Another highlight is the scene I already mentioned of Nikki eating the flowers in their hospital room. What makes this work is its point-of-view dynamic. Moyle artfully connects us to Pammy for the first time by allowing us to see Nikki from her POV. Later he places us back into Pammy's POV as Nikki non-verbally convinces Pammy to leave the hospital with her. The hospital exit scene only works credibility-wise because the first scene set us up for it.<br /><br />Finally there is Nikki's "people dig dyin on me" line.