SERIES FOUR BLACKADder ging verder met: 'Ik ben de laatste van de kwispelende haasjes uit de gouden zomer van 1914.'<br />De laatste serie was in veel opzichten de duisterste en schrijnendste. De held van deze serie bevindt zich als kapitein in de eerste wereldoorlog in de loopgraven, samen met zijn oppasser Baldrick en zijn luitenant George, opnieuw gespeeld door Hugh Laurie. Twee van de vaste spelers zijn weer in de running, Fry en McInnery als de planners van het hoofdkwartier, die onze helden voortdurend proberen te slim af te zijn. Er worden vele manieren gevonden om uit de oorlog te komen, van het worden van oorlogskunstenaar tot het doen alsof je gek bent - een plan dat nooit zal werken, zoals Blackadder opmerkt: 'Wie zou hier nog een andere gek opmerken?' Er zijn twee geweldige koppelingen in dit verhaal: de afgestompte beroepssoldaat Blackadder staat mooi in evenwicht met de hogere klasse en de enthousiaste George. Ook op het hoofdkwartier maakt Lord Melchet (een soort generaal Haig-figuur) een vervangende vaderfiguur voor kapitein Darling. Het onderdeel van de show dat me altijd bijblijft is het einde, ondanks al hun plannen en complotten komt de dag waarop ze 'over de top' moeten gaan. en in de laatste scène zien we ze in slow motion een zekere dood tegemoet rennen, niet wat je zou verwachten van een mindere komedie.<br />Kapitein Blackadder: Vergeet uw stok niet. Luitenant George: Graag, meneer. Ik zou niet graag zonder dit een mitrailleur onder ogen komen.<br />dit ene gesprek tussen de twee vat de absurditeit van de situatie samen, er is niets zo bespottelijk als de werkelijkheid, denk ik.<br />Blackadder overspande bijna tien jaar en evolueerde van een cultshow voor gestoorde geschiedenisfanaten tot een prime time-show voor iedereen, en met inbegrip van een paar gedenkwaardige personages en scenario's in de loop van de tijd zullen we zoiets misschien nooit meer zien.
SERIES FOUR BLACKADDER GOES FORTH "I'm the last of the tiddly-winking leapfroggers from the golden summer of 1914. "<br /><br />In many ways the final series was the most dark and poignant. The hero of this series finds himself as a captain in the first world war holed up in the trenches with his batman Baldrick and his lieutenant George, played as a simple and well meaning fellow again by Hugh Laurie. Two of the regulars are back in the fold, Fry and McInnery as the HQ planners who our heroes are constantly trying to foil. Many ways are found to try to get out of the war, from becoming war artists to pretending to be mad a plan that will never work as Blackadder points out, "who would notice another mad man around here?". There are two great pairings in this, the jaded and career soldier Blackadder balances nicely with the upper class and enthusiastic George. Also back at HQ Lord Melchet (a sort of General Haig figure) makes a substitute father figure for the put upon Captain Darling. The piece of the show that always sticks in my mind is the ending, despite all of their schemes and plots the day comes when they have to go "over the top" and the final scene sees them running slow motion to certain death, not what yo would expect from a lesser comedy.<br /><br />Captain Blackadder: Don't forget your stick Lieutenant Lieutenant George: Rather, sir. Wouldn't want to face a machine gun without this.<br /><br />this one interchange between the two sort of sums up the hole absurdity of the situation, there's nothing so ludicrous as reality I suppose.<br /><br />Blackadder spanned nearly a decade and evolved from a cult show for deranged history buffs to prime time viewing for all and allowed for some memorable characters and scripts along the way, we may never see its like again. Fifth series anyone?