Lange tijd waren fans van de oorspronkelijke GREY GARDENS-documentaire waarschijnlijk blij dat deze 'film'-behandeling van het onderwerp een paar leemten zou opvullen in het achtergrondverhaal van deze twee unieke bewoners van de oosterse samenleving <0xE2><0x80><0x93> 'Hoe zijn ze hieraan gekomen?' is de vraag die altijd bij je opkomt als je naar de verbazingwekkende kroniek van de gebroeders Maysles uit 1975 kijkt. Maar ik betwijfel of iemand een film had verwacht die bijna 70 procent van zijn looptijd doorbrengt met het saaiste gefictionaliseerde melodrama sinds jaren, en dat de vervagende diva's van de vervallen, gotische ruïne die we zo goed kenden en liefhadden (of haatten, zoals het geval is) tot een bijgedachte reduceert. Dit is het soort tv-film waarvan je zou verwachten dat hij is toegewezen aan mensen als Melissa Joan Hart en Loni Anderson (of, misschien, Delta Burke!). En misschien hadden mensen als zij er negentig minuten lang plezier aan kunnen beleven, waardoor de waarde van het kamp aanzienlijk zou zijn gestegen.<br />De twee hoofdrolspeelsters zijn natuurlijk het aantrekkelijkst voor iedereen die naar deze film kijkt <0xE2><0x80><0x93> en ze zijn allemaal, in verschillende mate, teleurstellend. Maar samen vormen ze een ramp. Jessica Lange komt als Big Edie het dichtst in de buurt van een overtuigende vertolking, omdat ze haar personage van binnenuit opbouwt en niet...' 'Minder is meer' is een onschatbare richtlijn voor acteurs, maar soms moet je gewoon een beetje meer over de top gaan, zelfs in de richting van het groteske, als het een personage beter uitbeeldt. Drew Barrymore daarentegen is afhankelijk van de constructie van Kleine Edie van buitenaf, en hij heeft kennelijk niet genoeg tijd in die huid doorgebracht om die ooit te bezitten. Je ziet de radertjes voortdurend bewegen <0xE2><0x80><0x93> Accent! Accent! Accent! <0xE2><0x80><0x93> maar je krijgt nooit de natuurkracht te zien die de echte Kleine Edie was. Het grootste probleem is natuurlijk dat deze twee tegenpolen elkaar in elke scène waar ze samen in spelen tegenkomen en dat de twee sterren niet in dezelfde film spelen.<br />De afbeelding van Al en David Maysles als kartonnen uitsneden was ook gewoonweg weerzinwekkend. Dat twee van zulke wandelende stukken cellofaan een documentaire konden maken die zo vol passie en waarheid was, is onbegrijpelijk.<br />Het was fascinerend om naar het item 'Making of' te kijken dat op de dvd-uitgave staat en dat herhaaldelijk wordt afgewisseld met scènes uit de originele documentaire en scènes uit de HBO-film. Er zijn verschillende momenten geweest waarop ik niet meer wist of ik nu naar Jessica Lange of naar de echte Grote Edie keek <0xE2><0x80><0x93> het 'geduld', vooral als ze in bed lag te kwijnen, leek zo op elkaar. Hetzelfde gebeurde nooit met Barrymore en Kleine Edie. Telkens als de echte Kleine Edie op het scherm verschijnt, schiet het energieniveau 10 keer zo hoog. Haar katachtige nerveuze aandacht, de intense blik in haar kleine kraaloogjes, die Kamikaze-bewegingen naar de camera <0xE2><0x80><0x93> niets van dat alles was aanwezig in Barrymores optreden.<br />Ik gaf de film hier een driesterrenrecensie, alleen maar om te erkennen dat het een uitstekende productie was <0xE2><0x80><0x93> de kostuums waren vooral spectaculair (en ongewoon accuraat in de scènes uit de jaren veertig en vijftig). Ik zal nog wel tien keer naar de echte Beales van East Hampton kijken voordat ik deze travestie een tweede keer doorsta.
Long-time fans of the original GREY GARDENS documentary were probably pleased that this "movie" treatment of the subject would fill in some gaps in the back story of these two unique denizens of Eastern society -- "How did they get to this?" is the question that always comes to mind when watching the Maysles Brothers' astonishing 1975 chronicle. But I doubt that anyone was expecting a movie that spends close to 70% of its running time wallowing in the most boring fictionalized melodrama seen outside of network television in years and which relegates the fading divas of the dilapidated, Gothic ruin we so knew and loved (or hated, as the case may be) to an afterthought. This is the kind of TV movie one would expect to be assigned to the likes of Melissa Joan Hart and Loni Anderson (or, perhaps, Delta Burke!). And maybe the likes of them could have turned this into a fun wallow for 90 minutes or so, upping the camp value considerably.<br /><br />The two lead actresses, of course, are the draw for everyone who watches this movie -- and they are each, to different degrees, disappointing. Collectively, though, they're a disaster. Jessica Lange comes closest, as Big Edie, to a convincing portrayal, since she builds her character from the inside out and doesn't depend on impersonation, but still falls short because she holds back (as has always been her habit as an actress), especially in the later scenes. "Less is more" is an invaluable guideline for actors, but sometimes you just have go a little bit more over the top, even toward the grotesque, when it depicts a character more accurately. Drew Barrymore, on the other hand, depends on constructing Little Edie from the outside in, and obviously didn't get to spend enough time in that skin to ever own it. You get to see the gears moving constantly -- Accent! Accent! Accent! -- but you never get to see the force of nature that was the real Little Edie. The biggest problem, of course, is that these two opposite approaches clash in every scene they're in together and the two stars don't appear to be acting in the same movie.<br /><br />The depiction of Al and David Maysles as cardboard cutouts was just appalling, too. That two such walking pieces of cellophane could have come up with a documentary that was so full of passion and truth is incomprehensible.<br /><br />It was fascinating to watch the "Making of" featurette that is included on the DVD release, which repeatedly alternates between scenes from the original documentary and scenes from the HBO movie. There were several times when I got lost as to whether I was looking at Jessica Lange or the real Big Edie -- the *demeanour*, especially when she was languishing in bed, was so similar. The same thing never happened with Barrymore and Little Edie. Whenever the real Little Edie appears on screen the energy level shoots up 10-fold. Her cat-like nervous attention, the intense gaze in her beady little eyes, those Kamikaze lurches at the camera -- none of those things were present in Barrymore's performance.<br /><br />I gave the film a rating of three here, just to acknowledge the excellent production values -- the costumes, especially, were spectacular (and unusually accurate in the '40s and '50s scenes). But I'll watch the real Beales of East Hampton a dozen times again before I sit through this travesty a second time.