Khamosh Pani zal in de Pakistaanse geschiedenis worden geboekstaafd als het belangrijkste kunstwerk en politieke werk sinds de oprichting van het land. Het verhaal beschrijft de periode (1979) waarin de democratisch gekozen premier Bhutto door de CIA werd vermoord en de fundamentalistische dictator generaal Zia ul-Haq werd geïnstalleerd. De film beschrijft de dood van de liefde en de geboorte van de haat als onderdeel van een voortdurende cyclus van geweld die dat deel van de wereld heeft belaagd. Religieuze intolerantie, onverdraagzaamheid en onwetendheid zijn de felste schurken van de film. De film is erin geslaagd de tragedie van de strijd van het Pakistaanse volk tegen het fanatisme en de geïmporteerde agenda's menselijker te maken. Wat ik vooral zo mooi vind aan deze film, afgezien van het feit dat hij technisch gezien opmerkelijk is, is het feit dat hij de dood of het doden niet verheerlijkt. Dit is geen Bollywood- of Lollywood-drama. Het prachtige, in gebarentaal geschreven script draagt bij aan de authenticiteit van deze levensechte filmvoorstelling van de mensen van het land. Deze film is dapper om de wreedheden van de volksverhuizing te erkennen, van het geweld tegen sikhs en tegen vrouwen dat deel uitmaakte van de afscheiding van India en Pakistan. Goed gespeeld, goed geschreven en buitengewoon goed geregisseerd. Bravo!
Khamosh Pani will go down in Pakistani history as the most important work of art and politic since the country's inception. The story documents the era (1979) of the CIA-assisted killing of the democratically elected prime minister Bhutto and the installation of fundamentalist dictator General Zia ul-Haq. The film chronicles the death of love and the birth of hate as part of a continuing cycle of violence that has besieged that part of the world. Religious intolerance, bigotry and ignorance are the fierce villains of the movie. The film has managed to humanize the tragedy of the Pakistani people's struggle with fanaticism and imported agendas. What I particularly love about this film, besides the fact that it is technically remarkable, is the fact that it does not glorify death or killing. This is not a Bollywood or Lollywood melodrama. Beautiful punjabi language script adds to the authenticity of this true-to-life cinema representation of the people of the land. This film is brave to acknowledge the atrocities of displacement; of the violence against Sikhs and against women that was part of the partition of India and Pakistan. Well acted, well written and extremely well directed. Bravo!