Als je de hele serie Italiaanse kannibalenfilms uit de jaren zeventig en tachtig al hebt gezien en hoopt dat Bruno Mattei, de regisseur van de Europese film _Schlock_ uit 2003, de subgenre nieuw leven inblaast, dan heb je het mis! _The Beving_, de titel waaronder ik dit zag, is in feite niet zozeer een vervolg op de eerste film als wel een bijna scène-voor-scène remake ervan. Jammer genoeg heeft het bijna niets van de impact van de oorspronkelijke film, wat het een beetje zinloos maakt. De afdruk die ik zag was in het Engels nagesynchroniseerd. Je kunt niet verwachten dat de dialogen overeenkomen met de monden of zo, maar de meeste acteurs zuipen en de dialogen zelf zijn zo afschuwelijk en onnatuurlijk (vooral de monologen voor de camera van de hoofdrolspeelster) dat het een voortdurende ergernis is. Bovendien is letterlijk alles wat ze doen afgezwakt van het origineel. Er is hier minder bloed, minder naaktheid, minder schokken en veel minder technische bekwaamheid te zien. Terwijl het origineel een meeslepende soundtrack had en fantastisch korrelig camerawerk, heeft dit een algemene geluidsband en ziet het eruit als een heel platte tv-film. Ze hebben niet eens de moeite genomen om zich aan het concept van 'gevonden opnamen' te houden, aangezien veel camera-opnamen duidelijk niet vanuit het perspectief van de personages zijn genomen. Eén pluspunt, in elk geval vanuit mijn gezichtspunt, is dat er veel minder daadwerkelijk geweld tegen dieren wordt gebruikt. Omdat het uit 2003 is en er nu bepaalde wetten gelden, had ik niet verwacht dat ik echt dierengeweld zou zien, dus ik was verbaasd toen ik hier een scène zag waarin een hagedis de keel wordt doorgesneden en zijn ingewanden eruit worden gehaald. Ik neem aan dat ze zich gedwongen voelden om dat te doen om dit op de een of andere manier met het origineel in verband te brengen, maar ik vond het niet nodig.<br />De plot is bijna identiek aan de oorspronkelijke film, met een groep van vijf mensen (in het origineel waren het er vier, maar ze voegden een blondine met grote borsten aan de groep toe) die diep de jungle in trekken om een documentaire over kannibalenstammen te maken. Onder leiding van de meedogenloze, op roem beluste vrouwelijke verslaggeefster Grace Forsythe (Helena Wagner) en haar aanvankelijk schoorvoetende voormalige minnaar Bob Manson (Claudio Morales), die ook verslaggeefster is, nemen de crew en een gids uiteindelijk hun toevlucht tot geweld om een reactie van de gedweeë inboorlingen af te stoten. Net als in de eerste film duwen, schieten, verbranden en verkrachten ze de arme inboorlingen in een poging om 'goede' beelden te krijgen. Dit eindigt natuurlijk met een enorme knal en ze worden een voor een opgejaagd en gedood door een stam die in de zogenaamde dialoog 'Het Onzichtbare Volk' wordt genoemd. Het scenario is ongeveer hetzelfde als in de eerste film, waarbij de beelden worden afgewisseld met mensen die naar een tv-station kijken. Een klein verschil is dat de beelden binnenkomen via een live satellietverbinding, in plaats van dat iemand de filmrolletjes opzoekt en ze later bekijkt. Het materiaal, en de opzet, zou een perfect commentaar kunnen zijn op de plotselinge hausse in'reality-tv' en hoe wanhopig het wordt om de kijkers te choqueren, maar deze film is niet ambitieus genoeg om zelfs maar te proberen de voor de hand liggende mogelijkheden uit te buiten. Hij heeft het veel te druk met het slecht klonen van zijn bronmateriaal.<br />Nu heeft de film wel wat bloed en wat naaktheid, dat moet ik toegeven. De twee hoofdrolspeelsters lijken één keer topless, maar de mannen trekken niet eens hun broek uit tijdens een groepsverkrachting. Het is ook bijna net zo effectief als de meeste andere films in dit genre, hoewel er veel bloed vloeit. Herinner je je die vrouwelijke shish-ka-bob uit de oorspronkelijke CH? Hier is die vervangen door een vrouw die alleen maar aan een paal is vastgebonden, wat niet al te schokkend is, hoewel de filmploeg doet alsof het dat wel is. De kannibalistische feesten zien er hier een beetje belachelijk uit, met de stamleden die zich gedragen als hersenloze zombies die zich als een slons volvreten terwijl ze zich volpropten met darmen en hersenen. Ze slaagden erin de 'abortus'-scène te overtreffen door de pas verwijderde foetus te laten vertrappen door de dames die hem eruit hadden gesneden. Het einde is een exacte kopie van het einde van CH, maar lang niet zo effectief. De Filippijnse schietlocaties waren acceptabel, net als de inboorlingendorpen en de kostuums, waardoor dit het beste te volgen was met een ruim gebruik van de doofknop.
If you've already exhausted the entire series of Italian cannibal films from the 70s and 80s and are hoping this 2003 effort from Euro-schlock director Bruno Mattei might breath new life into the subgenre, think again! CANNIBAL HOLOCAUST 2: THE BEGINNING, the title I saw this under, is actually less a sequel to the first film than an almost scene-for-scene remake of it. Unfortunately, it has almost none of the impact of the original film, which makes it a bit pointless. The print I saw was dubbed into English. I would have preferred subs because the dubbing here is beyond awful. I don't expect the dialogue to match the lips or anything, but most of the voice actors sucked and the dialogue itself was so awful and unnatural-sounding (especially the lead actress' to-camera monologues) it was a constant annoyance. Furthermore, literally everything about this effort is toned down from the original. There's less gore, less nudity, fewer shocks and much less technical competence on display here. While the original had a haunting soundtrack and some fantastic grainy camera-work, this has a generic score and a very flat TV-movie look. They didn't even bother sticking with the "found footage" concept either, as many of the camera shots are obviously not taken from the perspective of the characters. One plus, at least from my perspective, is that there's far less actual violence directed toward animals. This being from 2003 and with certain laws now in place, I actually didn't expect to see ANY real animal violence, so I was surprised to see one scene here where a lizard has its throat cut and is gutted. I suppose they felt compelled to do that to somehow tie this in to the original, but I thought it was unnecessary.<br /><br />The plot is almost identical to the original film, with a group of five people (the original had four, but they added a big-breasted blonde to the proceedings) setting out deep into the jungle to do a documentary on cannibal tribes. Led by ruthless, fame-hungry female reporter Grace Forsythe (Helena Wagner) and her reluctant-at-first former lover Bob Manson (Claudio Morales), also a reporter, the crew and a guide eventually resort to violence to spurn a reaction from the docile natives. Just like in the original, they push around, shoot, burn and rape the poor natives to try to get some "good" footage. Of course this ends up backfiring in a big way and one-by-one they're hunted down and killed off by a tribe that the dubbed dialogue refers to as "The Invisible People." The framework is about the same as in the first film, with the footage being intercut with people at a TV station viewing it all. One slight difference is that the footage is coming in via a live satellite feed instead of someone finding film cannisters and viewing them later. The material, and the format, actually could make a perfect comment on the sudden boom in "Reality TV" and how desperate it is becoming to try to shock viewers, but this film isn't ambitious enough to even attempt to exploit the obvious possibilities there. It's much too busy trying to poorly clone its source material.<br /><br />Now the film does have some blood and some nudity, I'll give it that much. The two leading ladies appear topless one time, but the men don't even remove their pants during a gang rape scene. The gore isn't nearly as effective as most other films in this genre either, though there's plenty of blood being flung around. Remember that female shish-ka-bob from the original CH? Here it's replaced by a woman merely tied to a pole, which isn't too shocking, though the film crew acts as if it is. The cannibal feasts look a bit ridiculous here, with the tribesmen behaving like mindless zombies who make sloppy messes of themselves as they chow down on guts and brains. They did manage to one-up the "abortion" scene by having the freshly removed fetus getting stomped on by the ladies who cut it out. The ending is a carbon copy of the ending of CH, though not nearly as effective. Philippines shooting locations were acceptable, as were the native villages and costumes, which might make this best watched with liberal use of the mute button.