Net als met _Streetcar Named Desire_ heb ik dit nu twee keer gezien en ik kan nog steeds niet zeggen dat ik het zou aanbevelen, behalve dan James Michael Bobby (de Cowboy) als zijn verleidelijke, wispelturige Blanche Dubois. Of hij nu zijn noodlot najaagt door te luieren, te stoeien of hout te hakken in de woestijnhitte, de Cowboy is een vreemde, hartgrondige vertolking van een tedere, verdwaalde jongen op het randje van gekte, vooral in scènes met Elyse Mirto als de gekke, verdwaalde mevrouw die nog teder is, ondanks het feit dat ze gek is van Gregory Christian als haar manipulatieve, laffe, bedrieglijke echtgenoot (stel je Jeff Goldblum zonder charme voor). Maar goed, de tweede keer dat ik ernaar keek, spoelde ik de laatste 5 minuten terug en kwam ik er eindelijk achter dat dit een sprookje is vanaf de openingsscène, waarin een oplichter ons laat weten dat hij niet voor geld te koop is. Aangezien de hele voorstelling onder een grote boom in de achtertuin kon worden opgevoerd, zijn de woorden hier het belangrijkst, zodat de personages in de voorstellingen hun verhaal kunnen vertellen. Maar het verhaal kiest voor de schittering van een sprookje in plaats van de tijdloze waarheden, soms duister, die de grote verhalen gedenkwaardig maken.<br />De dialoog ontwikkelt de rol van de mevrouw als een vrouw die er op wrede wijze van overtuigd is dat het haar schuld is dat ze...' Het afgelopen jaar heeft ze zelfs geen genegenheid mogen ontvangen en ze doet haar best om alles recht te zetten. Haar fantasie is dat alles altijd zo is geweest. Het script laat goed zien dat Manus, die haar bij het minste blijk van frustratie een kreng noemt, dat doet als een wreed excuus voor zijn onvolgroeide menselijkheid. Manus' fantasie is dat hij de fatsoensnormen van een getrouwde man door de keel van zijn vrouw kan proppen en dan nog een stukje van het verwachte fatsoen heeft om de Cowboy te verleiden. Maar in plaats van te verleiden, te tarten en te verdraaien, zoals Manus duidelijk geboren is, geeft hij zich door de fantasie van de auteur over aan de Cowboy, die zijn wens voor een noodlottige sprookjesromance in elk geval op de traditionele manier van de bedrieger uit het sprookje in vervulling laat gaan. Jammer dat deze overgave aan klatergoud in plaats van de waarheid de deur dichtslaat voor de potentiële dynamiek van tragische spanning, waardoor een melodrama slap in elkaar zakt als de leeggelopen boezem van een belle in een schemerige salon, die met een briefopener haar vochtige pols kietelt.
As with Streetcar Named Desire, I've seen this twice now, and still can't say I'd recommend it, except for James Michael Bobby (the Cowboy) as its seductive, off-kilter Blanche Dubois. Whether he's pursuing his fate by lolling, cavorting, or chopping wood in desert heat, the Cowboy is an odd, heartfelt portrayal of a tender, lost boy on the edge of crazy, especially in scenes with Elyse Mirto as the crazy, lost Mrs. who's still tender, despite being crazed by Gregory Christian as her manipulative, cowardly, deceitful Hubby (imagine Jeff Goldblum without charm).<br /><br />Still, the second time I watched it I rewound the last 5 minutes and finally figured out that this is a fairy tale right from the opening scene, where a hustler lets us know that money can't buy him. Since the entire show could be put on under a big tree in the back yard, the words matter most here, so that the performances have characters to inhabit in telling their story. But the story settles for the tinsel of a fairy tale rather than their timeless truths, sometimes dark, that make the great ones memorable.<br /><br />Dialogue develops the role of the Mrs. as a woman who's been cruelly convinced it's her fault she's been denied even affection for the last year, doing her best to set things right. Her fantasy is that things ever were. The script is good in showing that Hubby, who calls her a bitch at her least expression of frustration, does so as a cruel excuse for his stunted humanity. Hubby's fantasy is that he can stuff married respectability down his wife's throat and still have a piece of its expected decency to tempt the Cowboy. But rather than tempt, taunt, and twist, as Hubby is clearly born to do, he's rushed by the author's fantasy into surrendering to the Cowboy, who's wish for a fateful, fairy tale romance is at least granted in a fairy tale's traditional trickster manner.<br /><br />Too bad this surrender to tinsel rather than truth slams the door on the potential dynamics for tragic tension, leaving a melodrama limply collapsed like the deflated bosom of a disheveled belle in a dim parlor, teasing her damp wrist with a letter opener.