Het feit dat de hoofdfiguur o zo COMPLEX is, wil nog niet zeggen dat de film interessant wordt. En het feit dat Robert Duvall een van de beste acteurs ter wereld is, wil nog niet zeggen dat hij ook een geweldige regisseur en scenarioschrijver wordt. 'The Apostle' ondersteunt het idee dat grote acteurs slechte regisseurs zijn.<br />Het is duidelijk dat ik tot de minderheid behoor. Net als een charismatische prediker met een goedgelovige kudde lijkt deze film een groot aantal respectabele critici en leken te hebben misleid, onder wie mijn broer, van wie ik hou en die erop stond dat ik deze film keek. Of ik hem kan vergeven, staat nog te bezien. Zoals veel door acteurs geregisseerde projecten, kraakt ook dit onder het gewicht van het enorme ego van de schepper. Zoals iemand anders hier terecht opmerkte, is Duvall veel te oud om een man te spelen die in 1939 nog een peuter was, wiens moeder op zijn vrouw lijkt, die getrouwd is met Farrah Fawcett en die over Miranda Richardson zou kwijlen zonder dat ze hem uitlachte omdat hij een vieze oude man was. Blijkbaar wilde Duvall geen jongere acteur Sonny laten spelen omdat hij de kans om te preken niet kon weerstaan.<br />En predikt hij ooit. De hele tijd. Minstens 80 procent van de scènes bestaat uit zijn preken. Als minnaar van Sonny moeten we nog steeds 20 minuten preken, zingen, schreeuwen en de Heer prijzen voordat de politie hem eindelijk weg kan voeren. Een echte preek zou niet zo lang duren als deze film 2 uur en 14 minuten duurt. 'De apostel' is een preek die af en toe wordt onderbroken door een punt uit de plot.<br />En tenzij Sonny snel de dringend noodzakelijke nederigheid zou krijgen, kon het me niet schelen wat er van hem werd. Hij is een verachtelijke figuur, maar zijn odium is niet erg interessant, want we horen keer op keer tot onze verbijstering dat hij de Heer liefheeft en dus geen schurk is. Hij is complex. Blijkbaar bedroog hij zijn vrouw omdat ze het erover hadden. Waarom ze niet één rokkenjagersscène hadden kunnen vervangen door een van de vele preken-scènes is onbekend. Wat de film zo saai maakt is dat dit zogenaamd complexe personage zich niet ontwikkelt. Hij verandert niet. Hij ondergaat zelf geen enkele spirituele ervaring, ondanks het feit dat hij een moordzuchtige dronkaard is. De zin 'Dokter, genees uzelf' komt in me op. Je zou hier kunnen zeggen: 'Prediker, red uzelf.'<br />Waarom er zoveel mensen zingen over deze films is vreemd, maar niet helemaal een mysterie. Een briljant acteur regisseerde het. Het gaat over serieuze zaken en het probeert iets Anders te doen. De omgeving is landelijk, wat veel mensen schijnt te bevallen. En het lijkt er zeker op dat het zijn best doet om niet voor amusement te worden aangezien. Nee, het streeft ernaar Hoge Kunst te zijn. Dat het ambities heeft, wil nog niet zeggen dat het in die ambities slaagt. Het is een langdurig, zelfvoldaan, eentonig, saai, minder weerzinwekkend project.
Just because the main character is oh so COMPLEX does not mean the movie is going to be interesting. And just because Robert Duvall is one of the greatest actors in the world does not mean he is also going to be a great director and screenplay writer. "The Apostle" certainly supports the idea that great actors make lousy directors.<br /><br />Obviously I am of the minority opinion. Much like a charismatic preacher with a gullible flock, this movie seems to have bamboozled a large number of respectable critics and laypeople, including my brother whom I love and who insisted I watch this movie. Whether I will be able to forgive him remains to be seen.<br /><br />Like many actor-directed projects, this one creaks under the weight of its creator's humongous ego. As somebody else here rightfully pointed out, Duvall is way too old to play a guy who was a toddler in 1939, whose mother looks like his wife, is married to Farrah Fawcett and who would slobber over Miranda Richardson without her laughing at him as a dirty old man. Apparently Duvall did not want to let a younger actor play Sonny because he could not resist the chance to preach.<br /><br />And does he ever preach. All the time. At least 80% of the scenes consist of him preaching. (SPOILER COMING) Even when he is about to be arrested for the murder of his wife's lover, we still have to put up with 20 minutes of preaching and singing and shouting and praising the Lord before the police can finally lead him away. An actual sermon would not go on as long as this movie does at two hours and 14 minutes. "The Apostle" is a sermon punctuated by the occasional plot point.<br /><br />And unless Sonny was going to get some sorely needed humility quickly I did not care what became of him. He is a despicable character but not very interesting in his odium because as we hear over and over ad nauseum he Loves the Lord and therefore is not a villain. He is Complex. He has Weaknesses. Apparently he cheated on his wife because they talk about it. Why they couldn't have substituted one womanizing scene for one of the many preaching scenes is unknown. What makes the movie so boring is that this supposedly complex character does not develop. He does not change. He does not undergo any spiritual experiences himself despite the fact that he is a murderous drunk. The phrase "Physician, heal thyself" comes to mind. One could say here "Preacher, save thyself."<br /><br />Why so many people are singing this movies praises is odd though not entirely a mystery. A brilliant actor directed it. It is about Serious Matters and it attempts to do something Different. Its settings are rural which seems to charm a lot of people. And it certainly seems to go out of its way to avoid being confused with entertainment. No, it aspires to be High Art. Just because it has aspirations does not mean it succeeds in those aspirations. It is a prolonged, self-congratulatory, one-note, boring, plot less abomination.