Ik was net klaar met het lezen van 'The Bostonians' van Henry James, en hoewel ik vond dat het een goed boek was en behoorlijk effectief in het vastleggen van de vele golven van emotie die door de vaak onaantrekkelijke personages stromen, kan ik niet zeggen dat ik erg onder de indruk was van de bekrompen satire. Dit driezijdige liefdesverhaal over een feministische oude vrijster, haar nogal domme beschermelinge en een zuiderlinge (ik vereenvoudig de zaken nogal wild) nam me meer in beslag dan goed voor me was, en toch had ik er een nare smaak van in mijn mond. Wat moet je denken van een verhaal waarin twee van de kwetsbaarste personages gekwetst worden door de 'held'? (Olive Chancellor in het heden, Verena Tarrant in de toekomst) en worden nobele idealen in de kiem gesmoord door onverdraagzaamheid, bruutheid en vrouwenhaat? De fobische houding van de auteur ten opzichte van het 'Boston-huwelijk' van de twee heldinnen lijkt een afspiegeling van die van de zuidelijke chauvinist Basil Ransom (wat afstotend is) en het boek komt er nooit helemaal overheen dat het de verdoemde vrouwen door en door vermenselijkt, terwijl ze worden ingepalmd door de Grote Blanke Man.<br />Gezien het feit dat ik vond dat het boek zulke afkeurenswaardige thema's had, had ik waarschijnlijk uit de film weg moeten blijven, maar aangezien films een lange geschiedenis hebben van 'vrije bewerkingen' van romans, dacht ik dat de filmversie van 'De Bostonianen' misschien enige vorm en richting zou kunnen geven aan James' boek. Soms overdreven geschreven, antifeministische jeremiade.<br />Nou ja, ik had het er maar bij moeten laten. De film is slaafs trouw aan het boek, op alle verkeerde manieren, heel ontspannen - en slaagt er nooit in de tekortkomingen ervan te verbeteren. Vanessa Redgrave is nogal opmerkelijk, net als Linda Hunt, maar alle anderen komen er belabberd af, met name die arme Christopher Reeve, die stoer probeert te zijn, maar Ransom nog weerzinwekkender maakt dan in het boek (wat ik niet voor mogelijk had gehouden).<br />Scènes beginnen en eindigen met zo weinig dramatische golving - of gevoel - dat ik me echt afvraag wat ik van de film zou hebben gevonden als ik het boek niet had gelezen (ik heb geen idee). Hoewel er een zwakke poging wordt gedaan om het einde minder seksistisch te maken dan in het boek, is het een geval van te weinig, te laat. 'De Bostonianen' blijft een politiek beledigend klein detail dat gemakkelijk over het hoofd wordt gezien, omdat het ook de misdaad van saaiheid begaat.
I just finished reading Henry James' "The Bostonians," and though I found the book to be a fine read and rather effective in capturing the many waves of emotion that flow through its often unappealing characters, I can't say I was taken much with its mean-spirited and narrow satire. This three-sided love story involving a feminist spinster, her rather dim protégée and a Southern knucklehead (I'm simplifying wildly here) involved me more than it should have, yet it left a bad the taste in my mouth. What is one to make of a tale in which two of the most vulnerable characters are left wounded by the "hero" (Olive Chancellor in the present, Verena Tarrant in the future) and noble ideals are trounced by bigotry, brutism and misogyny? The author's phobic attitude toward the "Boston Marriage" of the two heroines seems to mirror that of the southern chauvinist Basil Ransom (which is offputting) and the book never quite recovers from thoroughly humanizing the doomed females while setting them up to be trounced by the Great White Male. <br /><br />Given that I found the book to have such objectionable themes, I probably should have stayed away from the film, but since movies have a long history of "free adaptations" of novels, I though that perhaps the film version of "The Bostonians" might give some form and direction to James' sometimes overwritten, anti-feminist jeremiad.<br /><br />Well, I should have left well enough alone. The film is slavishly faithful to the book in all the wrong ways  LOTS of talking, VERY leisurely and never manages to improve upon its flaws. Vanessa Redgrave is rather remarkable, as is Linda Hunt, but everybody else comes off sorely lacking, especially poor Christopher Reeve who tries to be dashing but makes Ransom even more odious than in the book (which I didn't think possible). <br /><br />Scenes start and end with so little dramatic flow -or sense- that I really wonder what I would have made of the film had I not read the book (I don't think any of the behaviors of the characters would have made the least bit of sense). Though a weak attempt is made to make the ending less sexist than in the book, it's a case of too little, too late. "The Bostonians" still remains a politically offensive minor effort easily overlooked because it also commits the crime of being dull.