Met gemengde gevoelens ging ik de bioscoop binnen. De premisse <0xE2><0x80><0x93> een team wetenschappers dat met een reusachtige bom werd gestuurd om onze stervende zon naar het normale niveau terug te brengen <0xE2><0x80><0x93> leek me het ergste soort B-filmmateriaal. Ik kon me de uitgeknipte personages, de clichés van de plot en een lading wetenschappelijke fouten al voorstellen. Maar deze film is geregisseerd door Danny Boyle (Trainspotting, 28 dagen later), dus wie weet kon hij dezelfde toverkunsten uithalen als bij de zombiefilms in het subgenre van ramp-in-de-ruimte. Het verbaast me dat Sunshine op al deze punten is geslaagd.<br />Cillian Murphy, ster van 28 dagen later, keert terug als scheepsfysicus Capa. Hij en de rest van de 8 bemanningsleden van de bom Icarus II, ter grootte van Manhattan, zijn op een missie om de zon te repareren, die gevaarlijk aan het afkoelen is. 16 maanden later wordt er iets ontdekt waardoor de plannen worden gewijzigd. De vorige ( mislukte) expeditie wordt ontdekt en ontdekt dat ze in de omloopbaan van onze ster ronddrijft. Op het moment dat Capa het besluit neemt om van koers te veranderen voor de Icarus I, beginnen de dingen mis te gaan. Een kleine vergissing leidt tot groot gevaar, wat nog meer chaos veroorzaakt en de wanhopige redders van de mensheid dwingt om nog gevaarlijker risico's te nemen enzovoort, wat uiteindelijk uitmondt in een krankzinnige en moordzuchtige overlevende die met een gemotoriseerd scalpel door het schip stormt.<br />Totdat het schip de Icarus I bereikt. Het is allemaal zo Apollo 13 en zo goed. Opvallende personages, prachtige lange shots en een tamelijk bekend decor (kijk uit voor de cockpit). Maar als Sunshine een psychologische thriller probeert te zijn en een sciencefictionfilm en een horrorfilm en een actiefilm, begint het allemaal vreselijk mis te gaan als film. Hij verliest zijn richting uit het oog <0xE2><0x80><0x93> misschien omdat Danny Boyle het te druk heeft met over de schouders van de jongens van de grafische afdeling te kijken en te zeggen: 'O, dat ziet er cool uit. Hé, zullen we de helft van de actie verdoezelen? Of er pseudo-subliminale beelden instoppen? Of het scherm vervagen? Het beeld stopzetten? Voeg er iets spookachtigs aan toe! En daar! Enblurthis! enputaflashoflightdaar!' Ieder beeld dat Boyle uitprobeert, ziet er op zichzelf heel, heel cool uit en verloopt meestal goed, maar als hij ze in de film gooit zoals Picasso dat met verf doet, wordt het al heel snel heel vermoeiend. Eerlijk gezegd krijg ik er hoofdpijn van als ik eraan terugdenk.<br />Welk plot ook vol gaten zit, sommige zijn misschien wel verklaard, maar ik moet tijdens die opnamen met mijn ogen hebben geknipperd. Het ergste is bijvoorbeeld dat ze het effect van de zwaartekracht van de zon grotendeels lijken te negeren. Als een voorwerp parallel aan de draaiing van de zon wordt geworpen, zou de zwaartekracht het in een boog naar zich toe moeten trekken, maar in plaats daarvan reizen ze in een volkomen rechte lijn. Bah.<br />'Het' Het is zo jammer dat Sunshine uiteindelijk zo onbegrijpelijk en willekeurig blijkt te zijn, omdat het zo vol zit met goede ideeën. Het is duidelijk dat ze te veel tegelijk probeerden te doen en niet kritisch genoeg waren om de dingen weg te doen die niet nodig waren of niet werkten. Maar goed, het thema van'minder erg dan het kwaad' dat doorklinkt, geeft zeker stof tot nadenken. Het is verfrissend om zulke verstandige figuren te zien die weten wat er op het spel staat. Zou je een vriend doden om de mensheid en het hele zonnestelsel te redden? Wat dacht je van drie vrienden? Meer? Dat is de vraag, nietwaar...?<br />Ik kan je deze film niet aanraden. Hij is slim, hij is o zo mooi, hij is goed gespeeld... maar het is onder zijn eigen gewicht in elkaar gezakt tot niets meer dan door de zon verschroeid sterrenstof. Ga naar Pitch Black kijken, of zoek die oude VHS van Apollo 13, Alien of de Afgrond op. Wat dan ook. Alleen niet dit.
I went into the cinema with mixed expectations. The premise - a team of scientists sent with a giant bomb to return our dying sun to normal levels - seemed B-movie material of the worst kind. I could just imagine card-board cut-out characters, clichéd plot twists and a truck of scientific errors. Yet this is directed by Danny Boyle (Trainspotting, 28 Days Later) so who knew, maybe he could work the same magic he did on zombie flicks on the disaster-in-space sub-genre. I am surprised to report Sunshine delivered on all of these points.<br /><br />Cillian Murphy, star of 28 Days Later, returns as ship's primary physicist, Capa. He and the rest of the 8 crew members of Manhattan-sized bomb Icarus II are on a mission to fix the Sun, which is cooling perilously. 16 months in and something forces a change of plan. The previous (failed) expedition is discovered floating in orbit of our star. It's when Capa makes the decision that they change course for the Icarus I that things start going wrong. One small mistake leads to great danger, which causes more havoc and forces the desperate saviours of humanity to take even more dangerous risks and so on, all culminating in an insane and murderous survivor rampaging through the ship with a motorised scalpel.<br /><br />Up until actually reaching the Icarus I, it's all so Apollo 13 and so good. Spot-on characterisation, beautiful long shots and rather familiar set design (watch out for the cockpit). But it's when Sunshine tries to be a psychological-thriller and a sci-fi and a horror flick and an action movie that it all starts to go horribly wrong as a film. It loses direction - maybe because Danny Boyle is too busy looking over the computer graphics guys' shoulders and saying "Ooh, that looks cool. Hey, how about we obscure half the action? Or put in pseudo-subliminal images? Or blur the screen?Orstoptheframe? Addsomeghostingthere!Andthere!Andblurthis! Andputaflashoflightthere!" Individually, each graphic trick that Boyle tries looks really, really cool and usually flows properly but when he throws them into the movie like Picasso throws paint, it gets very tiring awfully quickly. Quite frankly, it gives me a headache even to remember it.<br /><br />What plot is full of holes, too. Some may actually have been explained but I must have blinked during those frames. For example, and worst by far, is that they seem to ignore the effect of the Sun's gravity for the most part. If an object is thrust parallel with the spin of the Sun, gravity should pull them towards it in a curve but instead they travel in a totally straight line. Bah.<br /><br />It's such a shame that Sunshine ends up so incomprehensible and random because it is packed full of good ideas. It's apparent that they tried to do too much at once and weren't critical enough to get rid of the stuff that was un-necessary or didn't work. Still, the 'lesser of two evils' theme running through certainly makes food for thought. It's refreshing to see such sensible characters who know what's at stake. Would you kill a friend to save humanity and all the solar system? What about three friends? More? That's the question isn't it...<br /><br />I can't recommend watching this film. It's smart, it's oh so beautiful, it's well acted... but it has collapsed under its own weight into nothing more than sun-scorched stardust. Go watch Pitch Black, or dig out that old VHS of Apollo 13, Alien or the Abyss. Anything. Just not this.