Er is zoveel gezegd over deze film <0xE2><0x80><0x93> het meeste ervan heel positief. Voor degenen die van films met weinig plot of karakterontwikkeling houden, is deze film voor hen. Hij gaat over eenzaamheid en isolement. Hij wordt ook heel langzaam afgedraaid. Pretenties komen ook bij me op omdat ons, de kijker, gevraagd wordt belangrijke onlogische plotpunten te accepteren, waarschijnlijk omdat dat zo kunstig lijkt. Kom op. Ons wordt gevraagd te geloven dat een heel aantrekkelijke, stijlvolle jonge vrouw na een paar afspraakjes zou instemmen met een huwelijk met een veel oudere, eenzame man die blijkbaar niet veel persoonlijkheid heeft. Als de reden dat ze dat doet is dat hij haar alle designerkleding kan geven die ze maar kan kopen, dan moet ze wel een heel oppervlakkig iemand zijn. Toch lijken deze twee mensen het huwelijksgeluk te vinden, hoewel haar klerenkast steeds groter wordt tot er een hele kamer voor in beslag moet worden genomen om haar gebrek aan zelfbeheersing te compenseren. Eh, werkelijk! Niet één keer wordt verslaving als een ernstige persoonlijkheidsstoornis beschouwd. In plaats daarvan wordt ons gevraagd schoonheid te vinden in het feit dat deze twee niet bij elkaar passende figuren met ernstige problemen gelukkig zijn, behalve dan die olifant (of moet ik zeggen kledingpaard) in het midden van de kamer. Misschien bekijk ik deze film vanuit een al te letterlijk gezichtspunt, maar toen ik wegging, dacht ik dat ik erin geluisd was. De foto's zijn indrukwekkend, net als de voorstellingen. Jammer dat de film net een gelukskoekje is. Niet veel voedingswaarde, met een boodschap die niemand serieus neemt.
So much has been said about this film - most of it very positive. For those who love films with little plot or character development, this film is for them. It is about loneliness and isolation. It is also very slowly paced. Pretension also comes to my mind because we, the viewer, are asked to accept significant illogical plot points presumably because it seems artful to do so. Come on. We are asked to believe a very attractive, stylish young woman would, after a few dates, agree to marry a much older, lonely man who apparently does not have much personality. If the reason she does is because he can provide for her all the designer clothes she could buy, she must surely be a very superficial person. Yet, these two apparently find marital bliss although her clothes closet gets bigger and bigger to the point a whole room has to be taken over to accommodate her lack of control. Uh, really!!! Not once is addressed addiction as a serious personality disorder. Rather we are asked to find beauty in that somehow these two mismatched characters with serious problems are happy except for that elephant (or should I say clothes horse) in the middle of the room. I am perhaps viewing this film from too literal a viewpoint yet I came away thinking that I have been snookered. The photography is impressive as are the performances. Too bad the film is like a fortune cookie. Not much food value with a message no one takes seriously.