Wat een geweldige verrassing: gisteren belde mijn zus me om te vertellen dat er een nieuwe film van de regisseur van Brick draait op het Mill Valley Film Festival. 'Ik ben erbij!'<br />Nog voordat we de bioscoop binnengaan, weet ik al dat we iets heel anders te zien krijgen. Een paar zware jongens met metaaldetectors wenken ons dat we naar beneden moeten komen voor de verborgen camera's en eisen dat we onze mobiele telefoons uitzetten. Het verbaast me dat we onze schoenen niet hoeven uit te trekken. Endgame Entertainment wil beslist niet dat er iets uitlekt.<br />Eenmaal binnen verschijnt de regisseur, Rian Johnson, vlak voor het begin van de film, zo uit een vliegtuig uit Abu Dhabi. Hij geeft een kort interview met Mark Fishkin (al heel lang de regisseur van het festival) en komt over als een heel charmante, bescheiden, grappige en pretentieloze man. Ik mag hem meteen. Hollywood heeft hem (nog) niet gecorrumpeerd.<br />Net als Tarantino heeft Johnson films bestudeerd en maakt hij voortdurend verwijzingen naar The Classics, vooral uit de jaren veertig en vijftig. In tegenstelling tot Tarantino schrijft Johnson originelere verhalen en heeft hij een goede smaak en een veel zachtere inborst. Duidelijke invloeden zijn: Wes Anderson, The Cohen Bros, Billy Wilder, John Huston.<br />De film zelf? Instant classic. 's heeft alles wat je je maar kunt wensen in een film in Hollywood-stijl: charmante personages, ingewikkelde plot, tonnen grappen, een ongelooflijk mooie hoofdrolspeelster, weelderige decors en locaties en een algemeen gevoel van 'wat is dit leuk!'<br />En het is stijlvol ook. Het neemt niet zijn toevlucht tot nodeloze, sensatiebeluste seks en geweld. De schrijver respecteert en eert de intelligentie van het publiek, wat tegenwoordig maar al te zelden voorkomt.<br />Je kon merken dat de acteurs dol waren op het soms subtiele, soms simpele script, en genoten van de grillen en zwakheden van hun personages.<br />Over het geheel genomen slagen de gebroeders Bloom er bijna in om perfect te zijn. Eén foutje ligt in de resolutie, de laatste 5 minuten verandert de toon abrupt in donkerder. Zonder iets te verraden, vind ik dat het te slap was, gezien de luchtige en maffe sfeer die overheerste. De rest van het publiek leek er net zo over te denken, gezien de bedrukte stemming tijdens de aftiteling. Als de producenten een alternatief in petto hebben, stel ik voor dat ze dat gebruiken, dan moet het zelfs een beetje dubbelzinnig zijn.<br />Verder wil ik met alle plezier een bijdrage leveren aan de positieve roes. Ik denk echt dat Brothers Bloom een enorme hit zou kunnen worden, zelfs een tijdloze klassieker.
What a wonderful surprise: Yesterday my sister calls me and tells me that there's a new film by the director of Brick, playing at the Mill Valley Film Festival. "I'm there!"<br /><br />Even before we get in the theater, I know we're in for a different experience. A pair of toughs with metal detectors wave us down for hidden cameras and demand we turn our cell phones off. I'm surprised we didn't have to take our shoes off. Endgame Entertainment certainly doesn't want any leaks.<br /><br />Once inside, the director, Rian Johnson, shows up just before the show starts, fresh off a flight from Abu Dhabi no less. He gives a short interview with Mark Fishkin (long time director of the festival), coming off as a very charming, self-effacing, funny and unpretentious fellow. I like him immediately. Hollywood has not corrupted him (yet).<br /><br />Like Tarantino, Johnson has closely studied films and makes constant references and nods to The Classics, especially from the 40s and 50s. Unlike Tarantino, Johnson writes more original stories and has good taste and far gentler sensibilities. Obvious influences include: Wes Anderson, The Cohen Bros, Billy Wilder, John Huston.<br /><br />The film itself? Instant classic. It's got all the elements you could want in a Hollywood-style movie: Charming characters, plot twists, tons of gags, an incredibly beautiful leading lady, sumptuous sets and locations, and an overall sense "gee-whiz-isn't-this-fun!"<br /><br />And it's classy, too. It doesn't resort to needless, sensationalist sex and violence. The writer respects and honors the audience's intelligence, a all-too-rare occurrence these days.<br /><br />You could tell that the actors had a blast with the sometimes subtle, sometimes slap-stick script, relishing their characters' quirks and foibles.<br /><br />Overall, Brothers Bloom almost manages perfection. It's one fault lies in the resolution, the last 5 minutes where it's tone abruptly changes for darker. Without giving anything away, I feel that it was too heavy-handed, considering the generally light and wacky spirit that had predominated. The rest of the audience seemed to feel the same way, given the hushed mood as the credits rolled. If the producers have an alternate ending up their sleeves, I suggest they use it, even it has to be somewhat ambiguous. <br /><br />Otherwise, I'm happy to contribute to the positive buzz. I really think Brothers Bloom could be a huge hit, even a timeless classic.