Ik had dit aan het eind van de jaren tachtig op PAL VHS gezien; het is een ondoordachte (en misplaatste) poging om het peperdure, met sterren bezaaide avonturenspektakel The Guns of NAVARONE (1961) te moderniseren, geregisseerd door dezelfde regisseur en met een van de hoofdrollen (Anthony Quinn) in de meer toelaatbare jaren zeventig (met nieuwerwetse klodders geweld, seks en smerige taal). Omdat ik wist dat de film een slechte reputatie had (voornamelijk dankzij Malcolm McDowells buitensporige bijdrage als de schurk), besloot ik er nog eens naar te kijken toen hij onlangs op Cable TV werd vertoond.<br /><br />De film gaat over een herder annex ervaren bergbeklimmer (een nogal sombere Quinn) die in de bergen woont. Ze worden onderweg geholpen door een groep rondtrekkende zigeuners (onder leiding van Christopher Lee) en McDowell is de maniakale SS-officier die hen achtervolgt.<br />De reis is een aaneenschakeling van problemen, voornamelijk veroorzaakt door Neals slechte gezondheid (een werkelijk ondankbare rol voor de Oscarwinnende actrice), waar Quinn weinig geduld voor heeft. Uiteindelijk besluit ze hen van de last te bevrijden en vertrekt ze om in de sneeuw te sterven (Quinn en Bozzuffi voelen haar uit de hut komen waar ze zitten). We zijn allemaal beschut, maar doen niets om haar tegen te houden!) waarna Mason Quinn probeert aan te vallen omdat hij haar ertoe heeft aangezet, maar valt na een paar passen plat op zijn gezicht in de sneeuw (dat deed me op de een of andere manier denken aan een scène uit een van de Naakt geweer-films waarin George Kennedy een paar bullebakken neersabelt omdat ze zijn partner hebben mishandeld en zelf tot moes geslagen wordt!). Lee sterft vervolgens een vurige dood door toedoen van de sadistische McDowell, behalve dan dat de spanning die er was, wordt vernietigd doordat die voortdurend wordt doorkruist met de vlucht van de centrale groep!<br />Maar goed, de film. De voornaamste bron van vermaak is McDowell, vooral door zijn kitscherige kledij als kok, terwijl hij de gevangen Lonsdale martelt, door zijn onderbroek met swastika's (tijdens de scène waarin hij Lenz verkracht) en zelfs door voor een spiegel de Fuehrer te imiteren (door zijn haar <0xC3><0xA0> la Hitler te scheiden, de zwarte kam als provisorische snor boven zijn lippen te houden en zichzelf de nazigroet te brengen). Het was toch niet zo gek dat hij van dit alles overging op CALIGULA van Tinto Brass (1979). Maar het ergst van alles is de climax als een gestoorde en gewonde McDowell in de hut verschijnt (nadat hij op miraculeuze wijze een lawine heeft overleefd die hij zelf heeft veroorzaakt! en vernietigt op bloedige wijze de resterende leden van de groep (die uiteindelijk slechts een uitzinnige fantasie blijkt te zijn), na een laatste dwaasheid die in zijn eigen hoofd wordt uitgevoerd, en die in feite wordt verraden door er fragmenten tussen te zetten van scènes die al eerder zijn voorgevallen! en dat h<0xC3><0xAD>j degene is die ten onder gaat. Te midden van dit alles lijkt de indrukwekkende score van Michael J. Lewis uit de toon te vallen, vooral als je bedenkt dat de actiescènes met te weinig tussenpozen zijn opgenomen, en zeker niets om over naar huis te schrijven als je ze vergelijkt met de typische oorlogsfilms van zijn soort.
I had watched this on PAL VHS during the late 1980s; it's an ill-advised (and misguided) attempt to update the big-budget, star-studded WWII adventure spectacle spearheaded by THE GUNS OF NAVARONE (1961)  by the same director and featuring one of its leads (Anthony Quinn), no less  for the more permissive 1970s (with new-fangled dollops of violence, sex and foul language). Being aware of its bad reputation (mostly due to Malcolm McDowell's outrageous contribution as the villain), I decided to give it another look when it turned up recently on Cable TV.<br /><br />The film involves a shepherd-cum-experienced mountain-climber (a rather glum Quinn) who's asked by the French resistance (in the figures of Marcel Bozzuffi and Michel Lonsdale) to take a prominent nuclear scientist (James Mason) and his family (including wife Patricia Neal and daughter Kay Lenz) across the Pyrenees to safety in neutral Spain; along the way, they're helped by a group of traveling gypsies (led by Christopher Lee), while McDowell is the maniacal SS officer in pursuit.<br /><br />The journey is fraught with problems  mainly caused by Neal's poor health (a really thankless role for the Oscar-winning actress), with which Quinn has little patience. Eventually, she decides to rid them of the burden and goes away to die in the snow (Quinn and Bozzuffi feel her emerging from the cabin where they're all sheltered, but do nothing to stop her!)after which Mason tries to attack Quinn for pushing her to this, but falls flat on his face in the snow after only a couple of paces (this bit somehow reminded me of a scene from one of the NAKED GUN films in which George Kennedy lashes at a couple of bullies for mistreating his partner and ends up getting beaten to a pulp himself!). Lee, then, expires in a fiery death at the hands of the sadistic McDowell  except that whatever tension there was here is destroyed by its being continually cross-cut with the flight of the central group!<br /><br />However, the film's main source of entertainment is McDowell  especially via his campy attire as a chef while torturing the captured Lonsdale, his Swastika-imprinted underpants (during the scene in which he rapes Lenz), and even while mimicking the Fuehrer in front of a mirror (parting his hair a' la Hitler, putting the black comb above his lips as a makeshift moustache, and giving himself the Nazi salute). Surely it was no great stretch for him to go from this to Tinto Brass' CALIGULA (1979)! Worst of all, though, is the climax as a deranged and wounded McDowell turns up at the cabin (after having miraculously survived an avalanche he caused himself!) and bloodily exterminates the remaining members of the groupwhich transpires to be merely a delirious fantasy  one final folly enacted in his own head, and given away really by being intercut with snippets from scenes that have gone on before!  and that he's the one to perish. In the face of all this, Michael J. Lewis' sweeping score seems out of place  especially when considering that the action sequences are too few and far between, and certainly nothing to write home about when compared to the typical war movies of its ilk.