De opzettelijke traagheid van de camera die door de scènes beweegt; de manier waarop personages op elkaar reageren met weinig meer dan blikken, glimlachjes en beleefde gebaren die veel meer impliceren dan wat ze zeggen; het thema van een starre samenleving en de vrouw die die zonder het te weten verstoort met haar'schandalige' gedrag; het verhaal van een onderdrukte liefdesrelatie. Dit zijn niet de dingen die Martin Scorcese tot films maken zoals hij bekendstaat als een filmmaker van agressieve, extreem gewelddadige films over voornamelijk Italiaans-Amerikaanse mensen in een ruige stad in New York. Maar hoewel het verhaal over de upper-class WASP gaat, zijn de visuele indrukken van hem, en het geweld is volledig inwendig, emotioneel, en zo niet verwoestender. De visuele houding van deze film is contemplatief, maar niet minder betrokken. Omdat er zoveel subtekst schuilgaat achter de gebeurtenissen die in dit tijdperk van onafhankelijkheid worden verteld, zou elke andere benadering de impact van de ontknoping hebben verminderd. _Scorcese_ maakt gebruik van een enorme hoeveelheid visuele trucjes om te benadrukken naar wie of wat we moeten kijken: Pfeiffer en Day-Lewis die in de spotlights staan terwijl ze in de pauze van een toneelstuk een rustig gesprek voeren; een overlappende reeks vluchtige beelden uit fragmenten van correspondentie tussen de personages; een vertraging van ongeveer vijf seconden in een belangrijke scène (wanneer Pfeiffer opstaat uit haar stoel, door een kamer vol gasten loopt om met Day-Lewis te gaan praten, zoals Woodward het verwoordt) Het was niet de gewoonte voor een dame om op te staan... en met een andere man te praten.'). Zijn techniek dwingt ons echt naar het verhaal te kijken, naar details te zoeken, openlijk en heimelijk, want net als de eerste montage van bloeiende rozen aan het begin van de aftiteling, is dit een film van diepe overpeinzingen <0xE2><0x80><0x93> niet vanwege de weelderige beelden, maar vanwege het subtiele spel van traditie dat achter de gordijnen wordt gespeeld, net buiten het gezichtsveld van de camera. Niets is wat het lijkt en in het uitzonderlijke geval van Winona Ryders ongelooflijk sluwe vertolking van May Welland, wordt dat waar: ze weet veel meer dan haar personage laat merken en als ze dat doet, is het echt.' Ze is zich bewust van de aantrekkingskracht die Ellen Olenska op haar man uitoefent en voedt hem daar zelfs terloops mee, om hem aan het eind, wanneer alles is onthuld en er niets meer aan te doen valt, aan zich te ketenen. En dat maakt de film uiteindelijk zo tragisch en emotioneel ontwrichtend: dat de ware liefde bewust wordt vertrapt in plaats van door familietradities, wat de overweldigende hypocrisie is van de mensen die de tijdloze roman van Edith Wharton bewonen.
The deliberate slowness of the camera as it moves throughout scenes; the way characters react to one another with little more than glances and smiles and polite gestures who imply much more than what they say; the theme of a rigid society and the woman who unknowingly disrupts it with her "scandalous" conduct; the story of a repressed love affair: this is not the stuff that makes Martin Scorcese films as he's more known as a filmmaker of aggressive, extremely violent films depicting mainly Italian-Americans in a gritty New York City. However, while the story is upper-crust WASP, the visual imprints are his, and the violence is completely internal, emotional, equally if not more devastating.<br /><br />Contemplative, but no less involving, is the core of this movie's visual attitude. With so much subtext just simmering underneath the events told in THE AGE OF INNOCENCE, any other approach would have reduced the impact that its denouement reveals. Scorcese uses a tremendous amount of visual tricks to emphasize what or whom we should look at: spotlighting Pfeiffer and Day-Lewis as they enjoy a quiet conversation during the intermission in a play; overlapping series of fleeting images from snippets of correspondence between characters; slowing the action down for about five seconds in a key scene (when Pfeiffer gets up from her seat, crosses a room full of guests to go talk to Day-Lewis as Woodward narrates "It was not the custom for a lady to get up ... and talk to another man."). His technique forces us to really watch the story, to look for details, overt and covert, since like the opening montage of roses in bloom at the beginning of the credits, this is a movie of deep contemplation -- not because of the lush images, but because of the subtle game of tradition which is being played behind the curtains, just out of the camera's view. Nothing is what it seems, and in the exceptional case of Winona Ryder's incredibly sly portrayal of May Welland, that becomes true: she knows much more than her character reveals, and when she does so, it's only with a loving glance. She is aware of her husband's attraction to Ellen Olenska, and even casually feeds him into it, only to chain him to her at the end when all is revealed and nothing can be done. And this is what makes the movie so ultimately tragic and emotionally jarring: that true love is consciously allowed to be crushed in lieu of family tradition, which is the overwhelming hypocrisy of the people inhabiting Edith Wharton's timeless novel.