Ik was erop voorbereid dat de combinatie Hepburn-Tracy me zou bevallen, maar de film is niet erg gedateerd. In 1952 was het waarschijnlijk een protofeministische verklaring dat Hepburn een conventionele maar saaie romance achter zich moest laten om haar ambities als atlete te verwezenlijken. En het was waarschijnlijk niet ongewoon voor een heldin uit 1952 om tegen haar ware liefde te zeggen dat ze iemand nodig had die over haar waakte. Maar zelfs vanuit het perspectief van de jaren zeventig, laat staan vanuit het perspectief van de eenentwintigste eeuw, is het duidelijk dat Hepburn mensen nodig had die haar uit de weg gingen, niet die over haar waakten.<br />Tracy draagt zijn blauwe boord niet op zijn gemak. Zijn strijdlust lijkt oprecht, maar het kost hem moeite zijn intelligentie verborgen te houden. Zoals altijd bij Hepburn en Tracy is er sprake van grote chemie, maar het script legt er een deken over voor een groot deel van de film, niet in staat om een natuurlijke, geleidelijke manier te vinden om de toenemende aantrekkingskracht tussen deze twee mensen van beide kanten van het spoor te laten zien. Alleen in Tracy's laatste regel van de film, die geacteerd lijkt, voelt de relatie ongedwongen aan.
I was prepared to love this Hepburn-Tracy pairing, but the movie doesn't date well. In 1952, it was probably a proto-feminist statement to have Hepburn leave a conventional but dull romance to fulfill her career potential as an athlete. And it was probably nothing unusual for a 1952 heroine to tell her true love that she needed someone to watch over her. But even from a 1970's perspective, much less a 21st-century's viewpoint, it's clear that Hepburn needed people to get out of her way, not watch over her.<br /><br />Tracy wears his blue collar uncomfortably. His pugnaciousness seems genuine, but it's a labored effort for him to keep his intelligence under wraps.<br /><br />As always with Hepburn and Tracy, there is the potential for great chemistry, but the script throws a blanket over it for much of the film, unable to find a natural, gradual way to show the increasing attraction between these two people from opposite sides of the tracks. Only in Tracy's last line of the film, which feels ad-libbed, does the relationship feel unforced.