Mijn vriendin en ik besloten de film te gaan zien nadat we een groot artikel in de _New York Times_ hadden gelezen. We vonden het allebei een spannende film en waren geïntrigeerd door de volwassen aanpak. Het is geen kinderfilm, maar het probleem is dat het gewoon geen goede film is.<br />De plot, als je het al een plot kunt noemen, is praktisch nihil. Het verhaal loopt van het ene personage naar het andere, zonder enige logica. Ik denk dat je het een film op basis van personages zou kunnen noemen, maar de personages waren bepaald niet intrigerend. Ze komen niet erg geloofwaardig over of ze zijn gewoon saai. Ze lijkt nog niet te weten of dit een stukje van het leven moet worden of een surrealistische reis, en uiteindelijk lukt het haar geen van beide. Aan de realistische kant heb je de saaie oude man met wie niemand wil praten, de jonge volwassene die geen baan kan houden, een klein kind dat besluit dat zijn spaarvarken zijn favoriete speelgoed is, en nog een paar. Aan de surrealistische kant heb je een agressieve dakloze eikel die een engel wordt, een verloofde man die besluit dat hij liever rondhangt met miniatuurfeestmaatjes in plaats van te trouwen, en een man die al zijn haar afscheert voor een mooie vrouw en aan het eind een stoel wordt. Maak je geen zorgen over verklaringen, karakterontwikkeling of intrigerende dialogen, want die zijn er niet.<br />Als een plot zo zwak is, zijn de personages zo saai en is de afloop zo onbevredigend, dat het me moeite kost om hier enige positieve eigenschappen te vinden. De puberale opbouw doet er ook geen goed aan. ure9.99 wil een surrealistische filosofische reis zijn, maar het is voornamelijk een onderontwikkelde, onbevredigende reeks scènes die slecht in elkaar zitten. Het is bijna alsof iemand de film Waking Life heeft genomen, alle interessante dialogen en filosofie eruit heeft gehaald en er een armzalig excuus voor een plot aan heeft geplakt. Er is hier gewoon niet veel te zien, en met ure9.99 zul je zeker de zin van het leven niet vinden.
My girlfriend and I decided to see $9.99 after reading a large write up in the NY Times. We both like claymation, and were intrigued by the mature approach this movie was taking. It's not a kids film, but the problem is that it's simply not a good film.<br /><br />The plot, if you can even call it that, is practically non-existent. The story meanders from one character to another, with very little rhyme or reason. I guess you could call it a character-based film, but the characters were less than intriguing. They either come off as not very believable or just simply boring. The filmmaker can't seem to make her mind up whether this should be a slice of life or a surreal journey, and it ends up failing at both. On the realism side- you get the boring old guy no one wants to talk to, the young adult who can't hold down a job, a little kid who decides that his piggy bank is his favorite toy, and a few more. On the surreal side- you have an abrasive homeless jerk who becomes an angel, an engaged man who decides he'd rather hang with miniature party buddies instead of getting married, and a man who shaves off all his hair for a beautiful woman and then turns into a chair at the end. Don't worry about explanations, character development, or intriguing dialogue because there isn't any.<br /><br />When a plot is this weak, characters are this boring, and the conclusion is so unsatisfying, I struggle to find any redeeming qualities here. The sophomoric claymation certainly doesn't do it any favors either. $9.99 wants to be a surreal philosophical journey, but it's mostly just an underwhelming, unsatisfying series of vignettes that are poorly tied together. It's almost like someone took the film Waking Life, removed all the interesting dialogue and philosophy, and tacked on a sorry excuse for a plot. There's simply not much here worth watching, and you certainly won't find the meaning of life with $9.99.