Kal ho naa ho is een geweldig verhaal dat lachen en huilen tot in de perfectie combineert. Sommige kijkers vinden het vreemd dat er zoveel aandacht wordt besteed aan het verre van realistische optreden van SRK, en dat het doel van de film naar mijn mening totaal wordt gemist.<br />Het gaat veel verder dan technische zaken zoals realisme, in de richting van een sprookje dat te maken heeft met een multidimensionale reeks emoties en relationele situaties op een diep symbolisch niveau, en dat enigszins doet denken aan de onstuimige nieuwe golf van de jaren zestig op z'n best.<br />Poëzie mag niet kritisch worden bekeken vanwege haar gebrek aan realisme, maar moet van een afstand worden bekeken, en de innerlijke boodschap moet op een meer intellectueel niveau worden geïnterpreteerd, met openheid en een open hart. Als dat gebeurt, slaat kal ho naa ho in als een prachtig vuurwerk.
Kal ho naa ho is a great story combining laughter and tears to perfection. Some viewer comments strangely focus on SRK's far-from-realistic performance, totally missing the point of this film in my opinion.<br /><br />It goes way beyond technicalities such as realism, along the lines of a fairy tale dealing with a multi-dimensional range of emotions and relational situations at a deep symbolic level, somewhat reminiscent of the french new wave of the 60's at its best.<br /><br />Poetry should not be scrutinized for its lack of realism but rather taken in from a distance, its inner message interpreted at a more intellectual level, with candor and an open heart. A such, kal ho naa ho hits the mark much like a wonderful display of fireworks.