'As Good As It Gets' kan bogen op een schitterende, verrukkelijke combinatie van prachtig, energiek acteerwerk en een opmerkelijk helder en effectief scenario. Jack Nicholson is perfect als de obsessief-compulsieve sikkeneurige Melvin Udall, die een paar van de vreemdste en merkwaardigste neigingen bezit die ooit door scenarioschrijvers zijn bedacht; zijn Udall is zo menselijk, zo oprecht, zo oprecht en zo grillig, en Nicholson perfectioneert hem in zo'n mate dat geen moment van zijn filmoptreden ongewenst of oninteressant is: naar mijn mening is dit Nicholsons beste optreden uit zijn carrière, en een van de meest eerbiedige optredens in de filmgeschiedenis. Wat een boeiend, fascinerend verhaal: een gekwelde, onzekere man helpt een gekwelde, onzekere serveerster (in verschillende opzichten gekweld en onzeker) en de twee vormen een onwaarschijnlijke relatie, van verre kennissen (Hunt roept zelfs dat Nicholson gek is op het meest ongemakkelijke moment van de film) tot praktische zielsverwanten (Nicholson aan Hunt: 'Ik heb het gevoel dat ik de enige ben die weet dat jij de grootste vrouw ter wereld bent') door een reeks tegenslagen, zelfonderzoek en wederzijdse banden. Kinnears personage Simon heeft een duidelijk doel: hij moet zowel de brug als de scheidingswand tussen Nicholson en Hunt zijn, en hij identificeert zich met zijn personage met mededogen en begrip, aangezien hem in zijn leven vaak onrecht is aangedaan. Het meest merkwaardige aan een verhaal als dit, met zulke onnodig veel verschillende personages: een miserabele kluizenaar, een prikkelbare, maar onzekere serveerster en een gevoelige, intelligente, maar misdeelde homoseksueel, is dat ze in hun onmiskenbare verschillen veel van dezelfde problemen hebben, en die problemen brengen ze uiteindelijk allemaal bij elkaar, zij het nauwelijks op een beschaafde manier. Ik kon praktisch elk element in dit geweldige, verrukkelijke meesterwerk van voorbeeldige romantische komedie, met zijn onuitwisbare acteerwerk (Oscars meer dan verdiend), zijn grillige, ontroerende scenario ('Dit was neonlicht boven "Good Will Hunting"' De beste romantische komedie, zeker de beste film van 1997, en een van de grootste films aller tijden, slaagt erin om, ondanks alle tegenslagen in het leven die ons ervan weerhouden gelukkig te zijn, die ene belangrijke stap te zetten in het omkeren van ons lot, in het'stoppen met pillen' en om ons leven en onze verlangens te laten schitteren en verwezenlijken, zoals dit verhaal het leven afbeeldt. De beste romantische komedie, zeker de beste film van 1997, en een van de grootste films aller tijden, slaagt erin om in praktisch elk onderhoudend en vertederend filmisch respect te slagen.
"As Good As It Gets" boasts a splendid, delightful combination of wonderful, zesty acting and a remarkably bright and effective screenplay. Jack Nicholson is pitch-perfect as the obsessive-compulsive curmudgeon Melvin Udall, who possesses some of the strangest and most curious tendencies ever concocted by screenwriters; his Udall is so human, so heartfelt, so genuine, and so whimsical and Nicholson perfects him to such a degree that not a moment of his screen time is unwanted or uninteresting: in my valid opinion, this is Nicholson's best performance of his career, and one of the most reverent performances in film history. What an engaging, enthralling story: an troubled, insecure man helps a troubled, insecure waitress (troubled and insecure in different respects), and the two form an unlikely relationship from being distant acquaintances (Hunt even exclaims that Nicholson is crazy in their most uncomfortable moment in the film) to practical soul mates (Nicholson to Hunt: "I feel that I'm the only person that knows that you are the greatest woman alive"), through a series of misfortunes, self-explorations, and mutual bondings. Kinnear's character Simon has the distinct purpose in being both the bridge and the divider of Nicholson and Hunt's relationship, and he identifies with his character with compassion and understanding, as he has frequently been wronged throughout his existence. The most curious aspect to a story such as this, involving such unduly, diverse characters: a miserable recluse, a zesty, yet insecure waitress, and a sensitive and insightful, yet wronged homosexual, is that in their distinct differences, they share many of the same problems, and these problems eventually bring them all together, although hardly in a civilized manner. I appreciated practically every element in this wonderful, delightful masterpiece of exemplary romantic comedy, in its indelible acting (Oscars well deserved), its whimsical, touching screenplay (This was neons above "Good Will Hunting"'s quality) and its comforting morale, that despite all of the great odds in life which prevent us from being happy, we can perhaps find it within ourselves to take that one important step in reversing our fortunes, in "stopping with taking pills" and to allow our lives, and our desires to shine and be realized, as this story depicts life. The best romantic comedy, certainly the best film of 1997, and one of the greatest films of all time, "As Good As It Gets" succeeds in practically every entertaining and endearing cinematic respect. **** out of ****