Ik zag de Jed-figuur als bestaand in Joe's verbeelding, opwellend uit zijn onderbewuste om hem te kwellen. Ja, Jed was bij de triggering event, maar hij kwelt Joe zonder iemand anders te noemen, en daagt hem uit over het moeilijkste onderwerp voor veel Engelse intellectuelen: liefde voor je buurman. Joe wijst in het openbaar de liefde van de hand in zijn lezingen en privé tegenover vrienden: volgens hem is het alleen maar 'biologie'. Natuurlijk maakt deze overtuiging dat hij zich er niet van bewust is dat hij zijn inwonende geliefde beledigt. Hij zit gevangen in zijn onvermogen om lief te hebben. Jeds geuite liefde maakt Joe buitengewoon ongemakkelijk, en hij gebruikt allerlei uitvluchten om eraan te ontsnappen. Deze passage van de film, ruwweg de eerste helft, was voor mij veelzeggend. Het gaat over een centraal Engels probleem. Toen de plot zich ontwikkelde en Jed uit de schaduw opdook en Joe's leven binnendrong, dacht ik dat de film een beetje uit de rails liep. Joe werd nooit geconfronteerd met zijn onvermogen om lief te hebben, en Claire ging bij hem weg. De symbolische weergave van deze ramp was briljant theatraal, maar riep wel een paar moeilijke kwesties van de plot op die onzeker werden aangepakt. Als je deze film een stalkerfilm noemt, is dat net zoiets als zeggen dat Hamlet over geestelijke gezondheid gaat: hoe meer je de stalker ziet en hoe minder de geest rondwaart, hoe minder de film je zal boeien en uitdagen.
I saw the Jed figure as existing in Joe's imagination, welling up from his unconscious mind to haunt him. Yes, Jed was at the triggering event but he haunts Joe without reference to anyone else, and challenges him on the most difficult subject for many English intellectuals: love for thy neighbour. Joe dismisses love publicly in his lectures and privately to friends: according to him it's just "biology". Naturally, this conviction makes him unaware of insulting his live-in lover. He is trapped inside his inability to love. Jed's professed love makes Joe extremely uncomfortable, and he uses all sorts of evasions to escape it. This passage of the film, roughly the first half, was rivetingly significant to me. It is dealing with a central English issue. As the plot developed and Jed emerged from the shadows into Joe's life I thought the film lost its way a little. Joe never confronted his inability to love, and Claire left him. The symbolic representation of this disaster was brilliantly theatrical, but raised some difficult issues of plot resolution that were uncertainly handled. To call this picture a stalker film is like saying Hamlet is about mental health: the more you see the stalker and the less a haunting, the less the film will entertain and challenge you.