Frank Cottrell Boyce heeft een hekel aan boeken over filmschrijven, maar gezien dit onsamenhangende, onsamenhangende uitje wil hij misschien wel naar de bibliotheek. Deze film, die op het eerste gezicht lijkt op The Mayor of Casterbridge, mist dramatische spanning, dramatische ironie, humor, personages die we kunnen liefhebben of verafschuwen, en vooral een plot dat zichzelf oplost op basis van de keuzes die de personages maken. Hardy's roman volgt het opstaan, vallen en dan weer opstaan van een machtig, twistziek individu. De tragische ironie van de roman is dat de 'dochter' voor wie de burgemeester alles opoffert niet zijn biologische dochter is. Deze plotlijn wordt door Boyce onverklaarbaar terzijde geschoven. Het berooft de climax van elke dramatische kracht, en Winterbottom probeert het gebrek aan emotie te compenseren met een vertoon van vuurwerk.<br />Net als Boyce doet Winterbottom zijn verhaal geen recht. Daniel geeft alles op voor zijn dochter, maar de emotionele impact wordt nooit op het publiek overgebracht. Elena zegt tegen Daniel dat hij Hope als dochter moet omarmen en haar de waarheid moet vertellen. Dat gesprek vindt plaats met de camera achter Daniel en Elena, hun gezichten in silhouet. Waarom zou je acteurs van het kaliber van Kinski en Mullan opvoeren als je het publiek niet wilt laten zien hoe ze op hun meest dramatische momenten acteren? De enige vader-dochter interactie tussen Daniël die met Elena trouwt en de cruciale scène waarin hij haar de waarheid vertelt, is een dansavond op de bruiloft, die in een prozaïsche, sobere lange shot wordt gefilmd. Als Daniël haar komt vertellen wat hij in het verleden heeft misdaan, doet hij dat op een nuchtere manier, zij rent weg en de innerlijke beroering die dit voor beide personen moet hebben veroorzaakt, wordt nooit onderzocht. Het is symptomatisch voor het feit dat het in deze film niet lukt om emotionele bogen of stoten te maken. Winterbottom lijkt niet de basisregels van actie <0xE2><0x80><0x93> re-actie <0xE2><0x80><0x93> te volgen. Als Hope zich voor het eerst aan Daniël vertoont met de kralen van de rozenkrans, is er eerst de schok <0xE2><0x80><0x93> dan niets. Een bespiegelend moment, waarin Daniël de kralen betast, is gewenst, maar wordt nooit aangeboden. Dalglish houdt van Hope, gaat met iemand anders naar bed, geeft zijn werk de schuld en krijgt vergiffenis. Een subplot over een spoorwegingenieur en een prostituee neemt meer tijd in beslag dan de romance tussen Hope en Dalglish. Op twee punten worden mensen doodgeschoten, maar wij gaan gewoon door met ons leven, zonder enig teken van verdriet of gevolgen voor de gemeenschap.<br />De film ziet eruit als een amalgaam van Winterbottoms Wonderland (de vuurwerkscène is in scène gezet en in scène gezet) en Miller en mevrouw McCabe. Maar er is geen sprake van het intens menselijke verlangen van de eerste of de broosheid en het mysterie van Altmans tweede. <br />Misschien als reactie op de niet bepaald inspirerende inspanningen van zijn medewerkers, lijkt Michael Nyman zich niet al te veel met deze film bezig te hebben gehouden. Hij tikt een paar noten op zijn Wonderland-plaat en legt die over De claim. Het enige wat de muziek deed, was me uit de film halen en me eraan herinneren hoe triest het is om te zien hoe een genie zijn eigen werk plagieert.<br />De claim ziet er hier en daar mooi uit, hoewel de met sneeuw bedekte pioniersstad vergelijkingen oproept met Altmans meesterwerk en opnieuw tekortschiet. Er zijn een paar mooie momenten, vooral wanneer Jovovitsj over Portugal zingt. Maar het is allemaal erg klef, slecht gedisciplineerd en ondergesneeuwd. Het ziet eruit als een werk in wording in plaats van een voltooide film. Boyce, Winterbottom en Nyman hebben het in het verleden allemaal beter gedaan en moeten dat weer doen.
Frank Cottrell Boyce is dismissive of screen writing books, but on the evidence of this disjointed, incoherent outing he may want to take a trip to the library. Bearing a superficial resemblance to The Mayor of Casterbridge, this film lacks dramatic tension, dramatic irony, humour, characters who we can love or loathe, and most essentially a plot that resolves itself on the basis of the choices the characters make. Hardy's novel traces the rise, fall, then rise again of a powerful, cantankerous individual. The novel's tragic irony is that the 'daughter' the Mayor sacrifices everything for is not, in fact, his biological daughter. This plot line is inexplicably discarded by Boyce. It robs the climax of any dramatic power, Winterbottom looking to compensate for the lack of emotional payoff with a show of pyrotechnics.<br /><br />Like Boyce, Winterbottom fails to do justice to the story. Daniel gives up all for his daughter, but the emotional impact is never relayed to the audience. Elena tells Daniel that to embrace Hope as a daughter he must tell her the truth. That conversation takes place with the camera behind Daniel and Elena, their faces masked in silhouette. Why cast actors of the caliber of Kinski and Mullan if you won't let the audience see them act in their most dramatic moments? The only father-daughter interaction between Daniel marrying Elena and the crucial scene where he tells her the truth, is a dance at the wedding relayed in a prosaic, underwhelming longshot. When Daniel comes to tell her of his past misdeed he does so matter-of-factly, she runs away, and the inner turmoil this must have caused for both individuals is never examined. It is symptomatic of the failure to manage any emotional arcs or beats in this film. Winterbottom does not seem to follow the basic rules of action-re-action. When Hope first reveals herself to Daniel with the rosary beads, there is shock - then nothing. A reflective moment, with Daniel fingering the beads, is called for but never offered up. Dalglish loves Hope, sleeps with someone else, blames it on his job, and is forgiven. A sub-plot involving a railroad engineer and a prostitute takes up more screen time than the Hope-Dalglish romance. At two points people are shot dead but we cut to life going on as normal, with no sign of grief or consequences for the community.<br /><br />The film looks like an amalgam of Winterbottom's Wonderland (the fireworks scene is recycled set-up for set-up) and Miller and Mrs. McCabe. However, it has neither the keenly felt human longing of the former or the frailty and mystery of Altman's latter.<br /><br />Perhaps in reaction to the less-than-inspiring efforts of his collaborators, Michael Nyman seems not to have bothered too much with this one. He re-jigs a few notes on his Wonderland score and layers it over The Claim. All the music did was take me out of the film and make me think how sad it is to see a genius plagiarizing his own work.<br /><br />The Claim looks nice in places, though the snow-covered pioneer town invites comparisons with Altman's masterpiece and once again falls short. There are some nice moments, most notably when Jovovich sings about Portugal. But it is all very bitty, ill-disciplined and under-realised. It looks like a work in progress rather than a finished film. Boyce, Winterbottom and Nyman have all done better in the past, and need to do so again.