Ik weet niet zeker of ik het lage cijfer van deze film op IMDb kan verklaren, want ik vond het een opmerkelijke actie-/surfende film, vol uitstekende acteurs en onvergetelijke momenten. Je hebt het filmdebuut van Maureen O'Hara, die een jonge vrouw speelt die zich inlaat met een groep piraten als ze van Ierland naar Engeland reist om bij haar tante Patience (Marie Ney) en haar gewelddadige echtgenoot Joss (Leslie Banks) te logeren. Al snel komen we erachter dat de plaatselijke magistraat, sir Humphrey (Charles Laughton), het meesterbrein is achter hun plan om schepen te verleiden tot het tot zinken brengen aan de kust van Cornwall, de zeelieden te vermoorden en hun lading te stelen. Ze raakt bevriend met een jonge piraat (Robert Newton) die door de anderen wil worden opgehangen voor het jatten van de buit, en samen proberen ze een nieuwe overval te voorkomen.<br />Het verhaal zelf is heel interessant en voert ons naar een locatie en een periode in de Engelse geschiedenis waar we niet veel over horen. De kleding van de piraten en de locaties waar ze wonen hebben iets prachtig slonzigs. Hitchcock en zijn schrijvers lijken helemaal weg van de levensstijl van de schurken. Het verhaal komt uit een boek van Daphne Du Maurier, die kennelijk een van Hitchcocks favoriete auteurs was (hij maakte ook films van haar _Rebecca_ en _The Birds_, die allebei veel bekender waren dan deze film). Helaas zijn veel elementen van het verhaal erg voorspelbaar <0xE2><0x80><0x93> Laughtons gedrag vanaf het allereerste begin verschilt in niets van de 'heer' voor wie O'Hara hem nogal naïef aanziet, ook al heeft ze hem een zak munten naar zijn landgenoten zien gooien nadat hij een weddenschap over haar schoonheid had verloren. Ik neem aan dat de film op een bepaald niveau een waarschuwing is over de misleiding van het uiterlijk <0xE2><0x80><0x93> Joss begint een sympathieker personage te lijken dan sir Humphrey, vooral wanneer hij zich tegen het eind in feite voor Mary (O'Hara) opoffert. Dit is een vrij standaard melodrama <0xE2><0x80><0x93> je hebt een onmogelijke liefde tussen de oom en de tante; de conventies van het melodrama (om nog maar te zwijgen van het PCA) zullen hem niet in staat stellen zijn misdaden te ontlopen, maar zijn liefde voor zijn vrouw is oprecht, dus staat de schrijver hem toe de "opoffering" te doen, zodat dit conflict zichzelf oplost op een manier die het publiek bevredigt. De hele film lang is er een aanwijzing dat Joss seksueel geïnteresseerd is in Mary. Alleen in de opoffering laat hij zijn ware aard zien.<br />Maar dan heeft de film nog een verrassing voor ons <0xE2><0x80><0x93> Laughton.' Het personage van sir Humphrey wordt steeds irrationeler, tot we aan het eind een punt bereiken waarop Mary net als wij allemaal beseft dat hij volslagen krankzinnig is. Dit wordt voornamelijk duidelijk door de relatie tussen sir Humphrey en zijn bediende Chadwick (Horace Hodges), een relatie die vage homo-erotische connotaties heeft (misschien gewoon een fantasie van Laughton, hoewel het Hitchcock niet kan zijn ontgaan). Het ontroerende is dat sir Humphrey na Chadwicks vertrek een andere bediende vraagt om op Chadwick te passen, omdat hij zich zorgen maakt over de geestelijke gezondheid van de andere man! Dat is slechts een van de voorbeelden van buitenissige humor die Hitchcock in deze film gebruikt, waarbij hij de humor vaak gebruikt om de intensiteit van de spanning af te zwakken en te verminderen. Als James (Newton) bijvoorbeeld de troepen heeft verzameld en probeert Sir Humphrey te arresteren, stopt hij net lang genoeg bij het landgoed van Sir Humphrey om een van zijn fatterige handlangers de kans te geven te zeggen: 'Hé, je draagt mijn uniform!' Ik zou niet kunnen zeggen dat ik nog andere typische 'directiehanden' heb gezien, behalve de pan die Laughton als collaborateur ontmaskert. Hara kon met haar ogen doen wat ze wilde nadat Laughton haar mond had dichtgebonden; ze was duidelijk van nature getalenteerd als filmactrice. Laughton is altijd moeilijk in te schatten omdat hij zo graag speelt en zoveel plezier heeft in de rol dat zijn prestaties er soms onder lijden, en hij was een kerel met een wereld van talent... zozeer dat het lijkt alsof hij er genoeg van krijgt en andere dingen doet, soms dingen die werken en soms dingen die niet werken. Ik zou zeggen dat deze film een 7 of 8 van de 10 op de 'Laughton-schaal' is. Hij is al griezelig genoeg in de eerste scènes en zijn speelsheid werkt goed bij de 'gek'. Het werk van Leslie Banks in de film was naar mijn mening waarschijnlijk het indrukwekkendst, omdat hij ook het breedste personage had om mee te werken, en erin slaagde om dit personage als mens te laten functioneren.<br />Het was in elk geval een uitzonderlijke Britse film uit die tijd, die ons een nogal ongebruikelijk verhaal gaf dat met grote vaardigheid was gefilmd en werd gespeeld door een groep getalenteerde acteurs.
I'm not sure if I can explain the low rating of this film overall on IMDb, because I thought it was a remarkable action/suspense film, full of excellent actors and unforgettable moments. You've got the screen debut of Maureen O'Hara, who's playing a young woman who gets involved with a group of pirates when she travels from Ireland to England to stay with her aunt Patience (Marie Ney) and her abusive husband Joss (Leslie Banks). Very quickly we find out that the local magistrate, Sir Humphrey (Charles Laughton), is the mastermind behind their scheme of tricking ships into wrecking on the shores of Cornwall, murdering the sailors and stealing their cargo. She befriends a young pirate (Robert Newton) who the others want to hang for skimming the take and together they set about trying to prevent another robbery.<br /><br />The story itself is very interesting and takes us to a location and period in English history that we don't hear much about. There's a wonderful seedy quality to the clothing of the pirates and the locations they inhabit. Hitchcock and his writers seem infatuated with the lifestyle of the thugs. The story is from a book by Daphne Du Maurier, who was apparently one of Hitchcock's favorite authors (he also did films of her "Rebecca" and "The Birds", both much more well known than this film). Unfortunately a lot of the story elements are very predictable -- Laughton's behavior from the very beginning is far from the "gentleman" who O'Hara seems to take him for rather naively even though she's seen him toss a bag of coins to his compatriots after losing a bet on her beauty. I suppose on a certain level the film is a warning about the deception of appearances -- Joss starts to seem like a more sympathetic character than Sir Humphrey, especially when he essentially sacrifices himself for Mary (O'Hara) towards the end. This is fairly standard melodrama -- you have an impossible love between the aunt and the uncle; the conventions of melodrama (not to mention the PCA) will not allow him to escape punishment for his crimes, but his love for his wife is true so the writer allows him to make the "sacrifice" so that this conflict will resolve itself in a way that satisfies the audience. All through the film there's a hint that Joss might be sexually interested in Mary. Only in the act of sacrifice does he reveal his real nature.<br /><br />But then the film has yet another surprise for us -- Laughton's character becomes more and more irrational until we reach a point by the end where Mary realizes along with the rest of us that he's actually completely insane. This is revealed largely through the relationship between Sir Humphrey and his manservant Chadwick (Horace Hodges), one that has vague homo-erotic connotations (possibly just a fanciful invention of Laughton, though Hitchcock couldn't have failed to have noticed it). Touchingly, Sir Humphrey bids another servant to watch over Chadwick after he leaves because he's worried about the other man's mental health! That's just one of the examples of offbeat humor that Hitchcock employs in this film, often using the humor to offset and relieve the intensity of the suspense. For example when James (Newton) has gathered the troops and is trying to arrest Sir Humphrey, he stops by Sir Humphrey's estate just long enough for one of his foppish hangers-on to comment "hey, you're wearing my uniform!" I couldn't say I noticed any other typical "director's touches", except the pan that reveals Laughton as the collaborator. I'm not a huge expert on Hitchcock in particular though, but I have noticed the humor involved in his suspense scenes, a device he also used in "The Lady Vanishes" and all the way through "North by Northwest." The performances are all solid. I liked what O'Hara was able to do with her eyes after Laughton tied her mouth up; she was clearly naturally talented as a screen actress. Laughton is always tough to assess because he likes to play around so much and have so much fun inhabiting the role that it sometimes damages his performance, and he was a guy with a world of talent.... so much so that it seems like he gets bored with it and does other things, sometimes things that work and sometimes things that don't. I'd say this film is a 7 or 8 out of 10 on the "Laughton scale." He's sufficiently creepy in the early scenes and his playfulness works nicely with the "madman" angle that the writers wanted to take towards the end. Leslie Banks' work in the film was probably the most impressive in my opinion because he also had the broadest character to work with, and managed to make this character work as a human being.<br /><br />Certainly an exceptional British film from the period, giving us a rather unusual story filmed with great skill and played by a group of talented actors.