Hoewel de film al sinds de première door critici en Visconti-fans is afgekraakt, denk ik dat dit waarschijnlijk Visconti's beste film is.<br />Om te beginnen ben ik nooit een fan van Visconti geweest. Ik heb hem altijd meer gezien als een getalenteerde etalagepop dan als een groot of zelfs maar een goed filmmaker (Bertolucci heeft zijn mantel geërfd). Het verbaasde me dan ook niet dat hij dacht dat hij een redelijke filmversie van Camus' grote roman kon maken. Dat hij dat toevallig ook nog eens deed, was een complete verrassing voor me.<br />Hoewel Mastroianni is verfilmd door een Franse acteur, maakt hij een uitmuntende Meursault. En Anna Karina is nog nooit zo mooi geweest (vooral in haar eerste naaktscène). De locaties zijn goed gekozen, maar het verhaal is niet geweldig. Het is vaak moeilijk om je te herinneren dat Visconti zich probeerde te houden aan de periode van de roman (Algerije, 1930). Er zijn een paar andere mooie uitvoeringen, en Giuseppe Rotunno gebruikt een palet van kleuren dat op zichzelf al een studie waard is.<br />Piero Piccioni riep een sombere, modernistische muzikale score op die de somberheid van het materiaal op gepaste wijze weet te vangen. Deze film is een onherkenbaar en bijna vergeten voorbeeld van wat een overschatte 'auteur' kan als budgetbeperkingen en een combinatie van een goede cast en een getalenteerde crew samenkomen in een zeer serieuze poging een grote roman aan te passen. (En hij is veel beter dan Visconti's latere nuffige bewerking van Manns 'Dood in Venetië'.)
Although completely panned by critics and Visconti fans ever since its release, I happen to think that this is probably Visconti's best film.<br /><br />For starters, I was never a Visconti fan. I always thought of him as a talented window-dresser rather than a great or even a good filmmaker (Bertolucci has inherited his mantle). So I wasn't surprised that he thought he could make a halfway decent film adaptation of Camus' great novel. That he happened to do so was a complete surprise to me.<br /><br />Though dubbed by a French actor, Mastroianni makes a superb Meursault. And Anna Karina was never more beautiful (especially in her first nude scene). The locations are chosen well, though it's often hard to remember that Visconti was trying to stick to the period of the novel (1930s Algiers). There are a handful of other fine performances, and Giuseppe Rotunno uses a palette of colors that is a study in itself.<br /><br />Piero Piccioni summoned up a bleak, modernist musical score that suitably catches the somberness of the material. This film is an unrecognized and almost forgotten example of what an overrated "auteur" can do when budget limitations and a combination of good casting and a talented crew come together in a highly serious attempt at adapting a great novel. (And it is far better than Visconti's later prissy adaptation of Mann's "Death in Venice.")