Een vertrapt meisje, een straathond en een voortvluchtige misdadiger. Klinkt als de High Sierra uit 1941, met inbegrip van de hoofdrolspeelster Ida Lupino. Maar het doet er niet toe dat deze elementen werden gerecycled, want Deep Valley is een echt kijkbaar 90 minuten durend Hollywood-drama. Natuurlijk, het is af en toe wat overdreven, vooral de huilerige afloop die uit alle macht wordt uitgebuit. Maar de film getuigt ook van de veeleisende hoge eisen die Hollywood aan studioproducties stelt <0xE2><0x80><0x93> kijk eens naar het prachtige boerderijtje dat er bijna uitziet alsof het door Katrina is getroffen, en naar het wegproject dat er zo echt uitziet dat ik denk dat het dat ook was. En dan is er ook nog de voortreffelijke fotoreportage van cameraman Ted Mc Cord, en de deskundige regie van studioster Jean Negulesco. Maar het allermooiste is nog wel de absoluut stralende Lupino in de centrale rol. Was er ooit iemand beter in het spelen van gevoelsrollen? Hier is haar stotterende, lijdzame boerendochter, wier enige vreugde haar hond en het buitenleven zijn, genoeg om de Rots van Gibraltar te verplaatsen, en het is beslist een Oscar waard. Over het buitenleven gesproken, het is ook een bewijs van de onderliggende romantiek van de film dat de geliefden hun toevlucht zoeken in de bevrijdende openheid van de natuur, en weg van de zegeningen van de beschaving. Want ieder van hen is gebrutaliseerd door maatschappelijke krachten die groter zijn dan zijzelf. Dane Clark is ook heel goed, ook al is hij nooit verder gekomen dan de tweede viool dan John Garfield <0xE2><0x80><0x93> en ook toen al was zijn strikte arbeiderspersoonlijkheid niet geschikt voor de opwaartse beweging van de jaren vijftig, en tegen die tijd was hij verdwenen. Hoe dan ook, deze supergladde film laat weer eens zien hoe prachtig vitale B-films uit het studiotijdperk kunnen zijn, en het is de moeite waard om ernaar te kijken.
A down-trodden girl, a mutt dog, and a criminal fugitive on the run. Sounds a lot like 1941's High Sierra, even down to lead actress Ida Lupino. But it doesn't matter that these elements got recycled, because Deep Valley is a really watchable 90 minutes of Hollywood melodrama. Sure, it's hokey at times, especially the weepy ending that's squeezed for all its worth. But the movie is also a testimonial to the demandingly high standards of Hollywood studio production-- scope out the great farm house that almost looks like Katrina hit it, and the road project that looks so real, I expect it was. There's also the exquisite b&w photography from cameraman Ted Mc Cord, along with expert direction from studio ace Jean Negulesco. But most of all, it's the absolutely luminous performance from Lupino in the central role. Was there anyone ever better at playing soulful parts. Here, her stuttering, long-suffering farm girl whose only joy is her dog and the great outdoors, is enough to move the Rock of Gibraltar, and is surely Oscar-worthy. Speaking of the outdoors, it's also a measure of the film's underlying romanticism that the lovers seek refuge in the liberating openness of nature, and away from the blessings of civilization. For each has been brutalized by societal forces larger than themselves. Dane Clark is very good too, even if he never got past second fiddle to John Garfield-- then too, his strictly blue-collar personality was a poor fit for the upwardly mobile 1950's, and by that white-collar decade, he was gone. Anyhow, this super-slick film again demonstrates how wonderfully vital B-pictures of the studio era could be, and is well worth a look see.