In wezen zijn er twee manieren om deze film te bekijken.<br />De eerste is om deze film te vergelijken met de roman waaruit hij gedeeltelijk is voortgekomen, 'The Power and the Glory' van Graham Greene. Dit zou helaas tot teleurstelling en een slecht begrip van John Fords motieven bij het maken van deze film leiden. Hoewel de personages en de situatie inderdaad uit het boek zijn overgenomen, is The Fugitive radicaal anders, niet alleen in de manier waarop de hoofdpersonen worden behandeld, maar nog belangrijker, in de boodschap die hij uitdraagt. John Fords meesterwerk beschreef hoe zelfs de meest verdorven en verachtelijke menselijke wezens door hun laatste daden van geloof en opoffering kunnen worden gered, maar hij wilde vooral laten zien hoe omstandigheden een laffe priester in een martelaar voor het geloof kunnen veranderen. Deze twee thema's mogen dan met elkaar in verband staan, ze tonen wel een verschil in de wereldvisie van de auteurs en hun begrip van geloof en verlossing. Men kan zeggen dat de code van die tijd het niet zou hebben toegestaan om een alcoholische en overspelige priester op het witte doek te vertonen, maar dan zou men de fundamentele filosofie van John Ford, wiens relatief conservatieve opvattingen op het gebied van moraliteit voor zo'n idee terugdeinsden, verkeerd begrijpen. <br />Dit brengt ons bij de tweede manier waarop deze film kan worden genoten en gewaardeerd, namelijk als John Fords werk van liefde en schuldig genot. Men zegt dat van alle meesterwerken die hij samen met Henry Fonda en anderen heeft gemaakt, en dat waren er veel, The Fugitive een van zijn meest persoonlijke favorieten was, ook al was het nooit een populair of kritisch succes. Ford projecteerde in zijn versie van het verhaal veel van zijn persoonlijke uitstapjes met betrekking tot zijn geloof. Allegorieën en nauwelijks subtiele verwijzingen naar Christus zijn in deze film in overvloed aanwezig, zij het nooit op een eenvoudige of afgezaagde manier. Het is eerder een prachtig gemaakt verhaal over een man.' De reis van angst en twijfel naar een beter begrip van zijn rol, hoe bescheiden ook, in de grote zaken van de wereld.<br />De fotografie is waarlijk een kunstwerk, met meesterlijk gebruik van licht en schaduw, helderheid en donker, close-ups van gezichten die worden vervormd door angst en stralenkransen van figuren die op standbeelden in kerkalkoven lijken. Fonda's optreden, altijd al perfect, bereikt hier nieuwe hoogten. Zijn meesterschap in het in bedwang houden van emoties, terwijl hij ze ongehinderd door het publiek laat sijpelen, geeft deze specifieke karakterisering een buitengewone kracht en complexiteit. Het zou, gegeven het onderwerp, verleidelijk zijn geweest om de priester te interpreteren als een bijna statische figuur. In plaats daarvan toont zijn priester, hoewel hij niet aan de drank of overspelig was, een nog grotere zwakte en karakterfout: gebrek aan geloof, diepe twijfel aan zichzelf en verachtelijke lafheid. Zijn angsten, twijfels en angsten en zijn geleidelijke aftakeling tot vernedering zijn in veel opzichten verontrustender, omdat ze in direct conflict staan met de opofferingen en morele kracht die een priester tijdens religieuze vervolging moet leveren.<br />Dolores del Rio is schitterend in haar Mary-Magdalena-bewerking als Pedro Amendariz, grandioos als de eeuwige Judas, verscheurd door liefde, haat, jaloezie en angst. Er is heel weinig dialoog, en in tegenstelling tot veel andere films van Ford, heel weinig van de gebruikelijke komische reliëfs die vaak de dramatische momenten in evenwicht houden. Toch is er nooit een saaie of onnodige scène. In deze film heeft John Ford iets beters in elkaar gezet dan een getrouwe vertolking van 'The Power and The Glory'. The Fugitive is een prachtig, oprecht verhaal over de kwetsbaarheid van de mens en zijn strijd om in tijden van crisis kracht en verlossing te vinden. In die zin is het een prachtig eerbetoon aan de roman van Graham Greene.
There are essentially two ways in which to view this movie.<br /><br />The first one is to compare and contrast this film with the novel from which it is loosely inspired, "The Power and the Glory" by Graham Greene. This would unfortunately lead to disappointment and a poor understanding of John Ford's motives in making this movie. While the characters and situation are indeed taken from the book, The Fugitive is radically different, not just in the manner in which the main characters are treated, but more importantly, in the message it carries. While Greene's masterpiece described how even the most outwardly depraved and despicable of human beings can be redeemed by their last actions of faith and sacrifice, John Ford was more concerned with showing how circumstances may transform a cowardly priest into a martyr for the faith. While these two themes may be related, they reveal a difference in their respective author's world view and understanding of faith and redemption. It may be argued that the code of those days would not have permitted the showing of an alcoholic and adulterous priest on screen, but this would be misunderstanding the fundamental philosophy of John Ford, whose relatively conservative views in matters of morality would have recoiled at such an idea.<br /><br />This brings us to the second way in which this movie can be enjoyed and appreciated, namely as John Ford's labour of love and guilty pleasure. It has been said that, of all the masterpieces he created with Henry Fonda and others, and there were many, The Fugitive was one of his all-time personal favorites, even though it was never a popular, nor critical success. Ford projected in his version of the story many of his personal trips regarding his faith. Allegories, and barely subtle Christ references abound in this movie, though never in a simple, nor trite manner. Rather, it is a beautifully-made story of a man's journey from fear and doubt to a better understanding of his role, no matter how modest, in the grand affairs of the world.<br /><br />The photography is truly a work of art, masterfully using light and shadows, brightness and dark, close-ups of faces distorted by anguish and halos of figures resembling statues in church alcoves. Fonda's performance, always perfect, reaches new heights here. His mastery at containing emotions, while letting them seep through the audience, undiluted, gives this particular characterization extraordinary strength and complexity. It would have been tempting to interpret the priest as an almost static character, given the subject matter. Instead, while his priest was neither alcoholic, nor adulterous, he displays an even greater weakness and flaw of character: lack of faith, profound self-doubt and abject cowardice. His fears, doubts and anguish and his gradual descent into debasement, are in many ways more disturbing since they are in direct conflict with the sacrifices and moral strength demanded of a priest during religious persecution.<br /><br />Dolores del Rio is magnificent in her Mary-Magdalena characterization, as Pedro Amendariz, superb as the perennial Judas torn by love, hate, jealousy, and fear. There is very little dialogue, and unlike many of Ford's movie, very little of the usual comic relief which often balances dramatic moments. Yet, there is never a dull or unnecessary scene.<br /><br />John Ford has crafted in this movie something better than a faithful rendition of "The Power and The Glory". Indeed, The Fugitive is a beautiful, heartfelt story about humanity's frailty and its struggle to find strength and redemption in times of crisis. In this sense it is after all a wonderful tribute to Graham Greene's novel.