De vervolgfilm van regisseur Hooper op zijn grote kassucces _The Texas Chain Saw Mahsacre_ (1974) kan niet tippen aan zijn voorganger _The Texas Chain Saw Mahsacre_ of aan zijn eigen middelmatige reputatie als zwartgallig komisch macabere onderneming, die in wezen draait om een gestoorde hoteleigenaar diep in het moerasland, die zijn klanten voedt met een krokodil die in het moeras naast zijn hotel woont!<br />De film is in feite een beetje een rommeltje, over het algemeen slordig gemaakt en bevolkt door onaangename figuren (vooral Neville Brand als de grijze psychopaat, William Finley als de hoofdrolspeler van Brian De Palma's _The Wizard of Oz_ ). s FHANTOM VAN HET PARADISE NA 1974 was zichzelf als een mafkees die met zijn gezin in het hotel logeert, en een jonge Robert Englund als een boerenkinkel die zichzelf als de zelfbenoemde plaatselijke dekhengst beschouwt). Bovendien weet de film een handjevol Hollywood-veteranen in verlegenheid te brengen (Brand, Mel Ferrer als de stervende vader van een van de slachtoffers van de laatste, zou trouwens ook in een andere genrefilm van deze titel te zien zijn, Umberto Lenzi's Italiaanse zombiefilm, die ik voor deze uitdaging had willen aanschaffen, maar de nachtvertoning begon veel later dan geadverteerd en mijn vhs-band liep af: na, Stuart Whitman als de plaatselijke agent en Carolyn Jones als de verschrompelde madam van het plaatselijke bordeel). Marilyn Burns, de heldin van _Texas CHAIN SAW_, verschijnt als Finley's vrouw en wordt opnieuw vernederd door het grootste deel van de filmtijd vastgebonden op een bed door te brengen en, uiteraard, haar vocale akkoorden zo vaak mogelijk te repeteren!<br />Hoewel, zoals te verwachten was, verwerkte de film in zijn verhaal gratuite naaktheid van een verscheidenheid aan meisjes, en de beste scènes gaan over Finley en Burns' dochtertje dat op een haar na door Brandner wordt achtervolgd, die vervolgens de krokodil (die er niet zo goed uitziet, of zelfs maar zo veel) op haar loslaat! De abrupte, hoge finale roept zowel Hoopers eigen eerdere film op als Wes Cravens _THE HILLS HAVE EYES_ (1977), die ik toevallig op precies dezelfde dag heb gezien als deze; voor zover ik weet.' Ik ben me ervan bewust dat Michael Reeves' WITCHFINDER GENERAL (1968) de eerste was die deze uiterst effectieve praktijk toepaste.
Director Hooper's mainstream follow-up to his seminal THE Texas CHAIN SAW MASSACRE (1974) doesn't live up to its predecessor  or its own middling reputation as a blackly comedic macabre venture whose plot, basically, involves a crazy hotel owner deep in bayou country who feeds his customers to a crocodile living in the swamp adjoining his place!<br /><br />The film, in fact, is a bit of a mess  generally heavy-handed and peopled by obnoxious characters (especially Neville Brand as the grizzled psycho, William Finley  the titular figure of Brian De Palma's PHANTOM OF THE PARADISE [1974] himself  as a weirdo staying at the hotel with his family, and a young Robert Englund as a yokel who deems himself the self-appointed local stud). Besides, it manages to embarrass a handful of Hollywood veterans (Brand, Mel Ferrer as the dying father of one of the latter's victims  incidentally, he'd be featured in another genre offering by this title, Umberto Lenzi's Italian zombie flick, which I had intended to acquire for this challenge but its late-night screening began much later than advertised and my VHS tape ran out[!], Stuart Whitman as the local cop and Carolyn Jones as the wizened Madam of the local bordello). Marilyn Burns, heroine of Texas CHAIN SAW, appears as Finley's wife and is once again degraded by spending most of the running-time strapped to a bed and, obviously, giving her vocal chords another workout whenever possible!<br /><br />Though, as expected, the film incorporates gratuitous nudity by a variety of girls into its narrative, the best scenes involve Finley and Burns' little daughter being pursued within an inch of her life by Brand  who then unleashes the crocodile (which doesn't look that good, or even that much) on her! The abrupt high-pitched finale recalls both Hooper's own earlier film and Wes Craven's THE HILLS HAVE EYES (1977) which, coincidentally, I watched the very same day as this one; as far as I'm aware, Michael Reeves' WITCHFINDER GENERAL (1968) was the first to use this highly effective practice  concluding events on a downbeat tone despite the inherent happy ending