Ik zag _Social Misfits_ voor het eerst op aanbeveling van een vriend. Ik verwachtte de gebruikelijke onafhankelijke film, vol gaten in de plot, fouten in het script en clichés, maar ik kan tot mijn genoegen zeggen dat ik aangenaam verrast was. Een van de beste dingen aan de film was dat hij een stuk samenleving gebruikte waar in Hollywood meestal niet mee wordt omgegaan en dat hij eerlijk en realistisch presenteerde, zonder enige glazuurlaag. Het is het verhaal van een groep problematische tieners die naar een niet-overheids, particulier gefinancierd rehabilitatiekamp worden gestuurd. Het is de bedoeling dat de tieners in het kamp hun problemen onder ogen zien, zij het op een nogal onorthodoxe manier. Dit gebeurt door hen te dwingen 48 uur samen in één kamer door te brengen. Het is meteen duidelijk dat er botsingen en spanningen zullen zijn tussen de personages, allemaal met hun eigen etnische achtergrond en overtuigingen. De film toont een goede mengeling van rassen, klassen en gedragsproblemen, die allemaal aan het licht komen met een zelfbeklag van slechts één personage. Bepaalde gebeurtenissen brengen hen bij elkaar en helpen hen hun verschillen opzij te zetten ter wille van het morele fatsoen.<br />De jonge acteurs hebben allemaal hun rol goed vertolkt op een manier die zowel geloofwaardig als goed ingestudeerd is. De film was goed geacteerd omdat ze er echt uitzien als ze zijn.' De film is op z'n zachtst gezegd bondig, gaat bijna af en toe als een documentaire over het echte leven, en hij herhaalt zich niet en is ook niet saai. De plot heeft aan het eind een beetje een wending met een van de onthullingen van de hoofdpersoon over zijn probleem, wat de zaak nog wat scherper maakt. Ik kan hem absoluut aanbevelen als je een stukje echte jeugd in Amerika wilt, zonder suikerlaagje. De titel van de film zei het al: 'Een wake-up call voor Amerika.'
I first saw 'Social Misfits' under the recommendation of a friend. I was expecting your usual independent film, filled with plot holes, script errors, and cheesy cliches, but I am glad to say that I was pleasantly surprised. One of the best things about the movie was that it took a piece of society that usually isn't dealt with in Hollywood, and presented it honestly and realistically, without any icing on top. It is the story of a group of problematic teenagers, sent to a non-governmental, privately-funded rehabilitation camp. It is the camp's intention to bring the teens face to face with their problems, although in a rather unorthodox manner. This is done by forcing them to spend 48 hours together in one room. Straightaway, it is obvious that there will be clashes and tension between the characters, all with their own ethnic backgrounds and beliefs. The film presents a good mix of races, classes, and behavioural problems, all of which come to light with a self-confession from but one character. Certain events bring them together and help them to put their differences aside for the sake of moral decency.<br /><br />The young actors all did a good job of representing their parts in a manner that is both believable and well-fitted. The movie was well cast in the fact that they actually look like they're teenagers, without glamourous effects to gloss it over. To say the very least, the movie is to the point, runs almost at times like a real-life documentary, and it neither repetitive nor boring. The plot has a bit of a twist at the end with one of the character's revelation of his problem, which adds a sting. I definitely recommend if you want a piece of true life youth in America, without the sugar coating. The movie's tagline said it well, "A wake up call for America."