Ik had over deze film gehoord van Roger Eberts lijst van geweldige films, dus besloot ik hem te proberen. Anime is een recente interesse van me, en ik was onder de indruk van 'Geestengevangen' en 'Prinses Mononoke', maar slechts een vage waarschuwing van anderen over deze film was de enige voorbereiding die ik had voor de negentig minuten van deze film. Deze film leek in niets op 'Geestengevangen' of 'Prinses Mononoke'. Voor een animatiefilm verraste 'Graf van de Vuurvliegjes' me door de stijl waarin hij werd geportretteerd. De sfeer van deze film leek op die van de Italiaanse neorealistische films uit de jaren vijftig, zoals 'Umberto D' van De Sica. Maar de film had ook de precisie en de zorg van wat er op het doek werd geportretteerd, zoals Yasujiro Ozu en zijn 'Tokio Story', 'Floating Weeds' en zijn andere meesterwerken.<br />Net als De Sica en andere Italiaanse neorealistische regisseurs schetst 'Grave of the Fireflies' het leven zoals het werkelijk is; in deze film was het de nasleep van de bombardementen op een Japanse stad in de Tweede Wereldoorlog. Er wordt niets achtergehouden, maar er wordt niets in je gezicht geduwd en gefabriceerd zoals in sommige populaire Vietnam-oorlogsfilms. Net als bij Japanse regisseurs als Ozu is de manier waarop dit verhaal wordt geportretteerd uiterst zorgvuldig. In deze film worden veel kussenshots gebruikt; dat betekent dat er een scène wordt afgedraaid en dat er dan statische opnamen van het landschap worden gemaakt (die niet noodzakelijkerwijs verbluffend mooi hoeven te zijn), maar het geeft het publiek wel wat tijd om na te denken over wat er is gebeurd. Voor een film van slechts negentig minuten is 'Greve of the Fireflies' een zeer goed ontwikkelde film, met alleen datgene wat van wezenlijk belang is, met grote en vredige kussenshots voor contemplatie en meditatie. Ook maakt deze film, net als Ozu's film, veel stills, vooral in belangrijke scènes waar de emoties op hun hoogtepunt zijn voor een animatiefilm. De achtergrondbeelden bewegen zelden, behalve bij het tonen van een panoramisch uitzicht. En net als Ozu richt deze film zich ook op familieproblemen, altijd een geliefd onderwerp voor Yasujiro Ozu. Het gaat over een tienerjongen en zijn jongere zus die proberen om de nasleep van een bomaanslag op hun stad te verwerken. Dat is alles wat ik wil zeggen over de plot van deze film.<br />De combinatie van dit Italiaanse neorealisme en Yasujiro Ozu's camera-achtige ethiek maken van deze film een geweldige film om naar te kijken. Maar omdat deze film een geanimeerde film is, kunnen de invloedrijke combinaties bijna iedereen verrassen. Een animatiefilm kan de zaken in de mise-en-scène vereenvoudigen om het essentiële te versterken en zo meer emotie in de film te brengen. Maar er zit zoveel zorg in deze film dat hij zijn respect verdient als waarschijnlijk een van de beste films ooit (echt of geanimeerd). Omdat hij is geportretteerd in een alledaagse sfeer, zijn de emoties die hij oproept krachtig. Dit is absoluut de beste animatiefilm aller tijden, en kan op de lijst van de top twintig van de krachtigste films staan.
I heard about this movie from Roger Ebert's list of great movies, so I decided to give it a try. Anime is a recent interest of mine, and I was impressed with "Spirited Away" and "Princess Mononoke", but only a faint warning from others about this movie was the only preparation I had for the ninety-some minutes of this film. This film was nothing like "Spirited Away" or "Princess Mononoke". For an animation film, "Grave of the Fireflies" surprised me in the style it was portrayed. The atmosphere of this movie was seemingly like the Italian neorealist films of the 1950s, like De Sica's "Umberto D.", but it also had the precision and care of what was portrayed on the screen like Yasujiro Ozu and his "Tokyo Story", "Floating Weeds", and his other masterpieces.<br /><br />Like De Sica and other Italian neorealist directors, "Grave of the Fireflies" simply portrays life as it truly is; in this movie it was the aftermath of the World War II bombings on a Japanese town. Nothing is held back, but nothing is shoved into your face and fabricated like some popular Vietnam War movies. Like Japanese directors like Ozu, there is a great care in how this story is portrayed. Pillow shots are utilized greatly in this movie; that means that a scene will be played out, and then there will be static shots of scenery (not necessarily have to be stunningly beautiful), but it gives the audience some time to contemplate on what happened. For only a ninety-minute film, "Greve of the Fireflies" is a very well-developed movie with only what is essential, with great and peaceful pillow shots for contemplation and meditation. Also like Ozu especially, this movie utilizes many still shots, especially in key scenes where the emotions are at its unprecedented peaks for an animation film. Rarely will the background frames move, except in displaying panoramic views. And also like Ozu, this movie keeps the focus on family struggles, always a favorite topic for Yasujiro Ozu. It is about a teenager boy and his younger sister trying to cope with the aftermath of a bombing on their town. That is all I will say about the plot of this film.<br /><br />The combination of this Italian neorealism and Yasujiro Ozu's camera-like ethics make this film a great film to watch. But because this film is an animated film, the influential combinations can take almost anybody by surprise. Animation can simplify matters in the mise-en-scene to amplify the essential and thus creating more emotion out of this film. But there is so much care in this film that it deserves its respect as probably one of the best movies (real or animated) ever. Since it is portrayed in an everyday-type feeling, the emotions running are powerful. This is definitely the best animation film ever, and can be on the list of the top twenty most powerful films.