Burns en Ives werken samen aan een werk dat volledig voldoet aan de maatstaven van Ken Burns. Als kijkervaring is het alles wat je kunt verwachten.<br />En dan is er nog de inhoud.<br />Er is veel geklaagd over de veronderstelde vooringenomenheid van Burns' presentatie van de geschiedenis van het westen. Er is veel tijd besteed aan de manier waarop de Verenigde Staten de inheemse bevolking hebben behandeld, aan de misdaden van het Amerikaanse leger, aan de diefstal van land en aan de systematische pogingen om inheemse culturen uit te roeien. Er wordt geklaagd over het verlies van het tijdperk voor de blanke kolonisatie.<br />Is dit een evenwichtig perspectief? Misschien niet, hoewel ik niet denk dat het zo bevooroordeeld is als andere recensenten je willen doen geloven. De triomfen van het westen worden zowel verteld als de verliezen. Niet alle blanken worden afgeschilderd als slecht, noch worden alle inboorlingen afgeschilderd als onschuldig. Gebeurtenissen worden vaak gewoon verteld zoals ze gebeurd zijn, en de kijker kan zijn eigen conclusies trekken. Veel van de inhoud gaat helemaal niet over de inboorlingen.<br />Maar wat nog belangrijker is, is dat het een verhaal is dat verteld moet worden. Amerikanen zijn al meer dan een eeuw geïndoctrineerd met romantische verzinsels over het westen. Het lijkt niet te veel gevraagd om Burns de kans te geven de andere kant van het verhaal te vertellen. Een paar Hollywoodfilms waarin de inheemse bevolking van Amerika wordt afgeschilderd als nobele wilden <0xE2><0x80><0x93> overigens ook een plezierige fictie <0xE2><0x80><0x93> maken niet goed wat een eeuw van vooringenomenheid, verkeerde informatie en regelrechte leugens die aan Amerikaanse schoolkinderen worden geleerd, tenietdoet. Wat nog erger is, is dat deze fictie voor het grootste deel nog steeds aan Amerikaanse schoolkinderen wordt geleerd.<br />Met een tijdsduur van bijna negen uur is het Westen een ervaring die een aantal van je avonden in beslag zal nemen, maar het zijn negen uur die je kijk op de Amerikaanse geschiedenis kunnen veranderen.
Burns and Ives combine to produce a work that's very much up to Ken Burns' standards. As a viewing experience, it's everything you'd expect.<br /><br />And then there's the content.<br /><br />Much has been made about the supposed bias of Burns' presentation of the history of the west. A lot of time was spent on the way the US treated the indigenous populations, on the crimes of the US military, on the theft of lands, and the systematic attempts to eradicate native cultures. The loss of the age before white settlement is lamented. <br /><br />Is this a balanced perspective? Maybe not, although I don't think it's as biased as other reviews would have you believe. The triumphs of the west are told as well as the losses. Not all whites are painted as evil, nor are all natives painted as innocent. Events are often just told as they happened, and the viewer is left to draw their own conclusions. A lot of the content doesn't concern native Americans at all. <br /><br />More important that all of that, however, is that it's a story that needs telling. Americans have been indoctrinated with romantic fictions about the west for over a century. Giving Burns a chance to tell the other side of the story doesn't seem too much to ask. A few Hollywood movies that paint the indigenous people of America before westward expansion as noble savages - also a pleasant fiction, incidentally - does not make up for a century of bias, misinformation, and outright lies taught to American schoolchildren. What's worse is that for the most part, these fictions are still taught to American schoolchildren. <br /><br />At nearly nine hours, The West is an experience that will take up several of your evenings, but it's nine hours that may change the way you think about American history.