Deze film heeft vrijwel niets te maken met de oorspronkelijke 'Memphis Belle' uit 1944, behalve dan dat ik vermoed dat de bemanning van een B-17 bij hun laatste missie betrokken is. Misschien een paar duplicaten. Dat is het wel zo'n beetje.<br />Er zijn twee bijzonder goede kanten aan deze film. De ene is dat hij ons het gevoel geeft hoe het werkelijk is om aan boord van een bommenwerper te zijn in een gevechtssituatie, dat denk ik tenminste, omdat ik zelf nooit in zo'n situatie heb verkeerd. Maar ze hebben me overtuigd. Op de grond trilt het grote vliegtuig van de trillingen van de vier motoren als een Magic Fingers-matras. Alles en iedereen deint op hoge frequentie. We zien bommen die zijn bewapend in de vlucht. We zien hoe het doelwit eruitziet door het vizier van de bommenrichter. We voelen hoe het vliegtuig omhoog schiet nadat de paar ton bommen is losgelaten. En we zien een deel van de dynamiek van de bemanning. De bommenrichter heeft zich voorgedaan als dokter. De ene boordschutter speelt _grijp*_ met het religieuze medaillon van de ander.<br />Het andere opvallende aspect is de luchtfotografie, of de door de computer gemaakte beelden. Alles is zo helder, zo schoon, zo hemelsblauw, behalve die zwarte vlekken voor ons uit en de saaie B-17's die naar en uit de hel dreunen.<br />Het is ook heel opwindend als het eenmaal van de grond is. Dat is een deel van het probleem. Alles wat we zien gebeuren met de Memphis Belle is gebeurd met de een of andere bommenwerper van de 8th Air Force, maar nooit met hetzelfde vliegtuig op dezelfde missie. Het is alsof alle reële gevaren die deze vliegers bedreigen in een eendenpers zijn gestopt en op het scherm zijn gesmeten. Als je wel eens een film over vliegtuigen in nood hebt gezien, zul je zien dat er hier weinig vernieuwends te zien is. Een man die uit een gat in de romp bungelt (twee keer). De bijna-botsing na het opstijgen. De aanblik van het schip van een vriend dat ten onder gaat. Moeten we de zwaargewonde radiotelegrafist met een parachute boven Duitsland uitgooien in de hoop dat zijn leven gered zal worden? We raken door onze brandstof heen - gooien alles eruit wat we niet nodig hebben. s sing Danny Boy for geluk.<br />De hele film is een verzinsel, van het begin tot het eind, en alles is in grote letters gespeld, als in een kinderalfabet. De openingszinnen van een pr-man vertellen ons veel. 'Let's look now. We've got a guy from Omaha, then a Irishman from Boston', of zoiets. De pr-man (John Lithgow) blijkt een lulhannes ('Baloney is my business'), maar dat weerhoudt de schrijvers er niet van hem te gebruiken als het grofste middel om hun verhaal te vertellen.<br />De openingsscène, een dronken feest, is ontleend aan 'Das Boot', maar voor het geval je niet wist waarom het feest werd gegeven, is het je nu duidelijk gemaakt. 'Ik wil niet dood!' schreeuwt een dronkenlap naar de hemel. In 'Das Boot' laat Wolfgang Peterson je zelf ontdekken dat wanhoop tot dronkenschap leidde. Zijn schrijvers dachten dat je genoeg in je had om het te kunnen oppikken. Deze schrijvers denken daar anders over.<br />De dialoog is bespottelijk, zo uit een geintje uit 1944.<br />Kapitein tot de bemanning: 'Laten we hier onze beste bomvlucht ooit van maken.' Bemanningslid: 'In één keer raak!' Kapitein tot de bemanning: 'Jongens, niemand heeft ooit gezegd dat dit een en al pret en spelletjes zou worden. We zijn hier om een klus te klaren, dus laten we dat doen. Als wij het niet doen, zal iemand anders het moeten doen.' Er wordt vrijwel niet gevloekt. Het is voor ons oké om het bloed en de ingewanden van een man over zijn neus te zien spetteren, maar we mogen een doodsbange of een gewonde man niet horen schreeuwen of zelfs maar zien.<br />Ik denk dat het meest misselijkmakende wat er in deze film zit, vanuit poëtisch oogpunt gezien, die verdomde hond is. Zie je, net als in alle andere bombardementsfilms, het grondpersoneel dat gespannen wacht op de terugkeer van 'hun' vliegtuigen en bemanning? Ze spelen wat softbal om zichzelf af te leiden, maar kijken van tijd tot tijd naar de lucht. Ze hebben een hond. De hond is een afspiegeling van de angst van de mannen, die rondsluipen en bezorgd kijken. Op een gegeven moment laat hij zich op zijn buik vallen, met zijn kin in zijn voorpoten, en lijkt hij naar de lucht te kijken. Ik denk dat dit bekendstaat als de pathetische misvatting.<br />De schrijvers hebben in elk geval het conflict tussen de bemanningsleden over een paar verknipte liefdesaffaires op de grond weggelaten.<br />Nou ja, de film kan zijn didactische doel toch wel dienen. Kinderen die niet weten waarom deze oorlog _Tweede Wereldoorlog_ werd genoemd, kunnen er misschien iets van leren. (Een student aan een bekende universiteit complimenteerde Barbara Tuchman eens na een lezing over de Eerste Wereldoorlog en zei dat hij zich altijd had afgevraagd waarom de andere oorlog _Tweede Wereldoorlog_ werd genoemd. Voor de rest van ons: als je die hond kunt verdragen, kun je een opwindende en goed gefotografeerde oorlogsfilm aan.
This film has virtually nothing to do with the original "Memphis Belle" of 1944, except I suppose that it involves the crew of a B-17 on their final mission. Maybe a few duplicate shots. That's about it.<br /><br />Two notably good things about it. One is that it gives us the feeling of what it's really like to be aboard a bomber in combat, or at least I think it does, never having been in that situation myself. They've convinced me though. On the ground the big airplane shivers from the vibration of the four engines like a Magic Fingers mattress. Everyone and everything jiggles at high frequency. We see bombs armed in flight. We see what the target looks like through the bombardier's sight. We feel the airplane lurch upward after the couple of tons worth of bombs are released. And we catch some of the dynamics of the crew. The bombardier has posed as a doctor. One waist gunner plays grab*** with the other's religious medallion.<br /><br />The other outstanding feature is the aerial photography, or the computer-generated images. Everything is so crisp, so clean, so sky blue, except for those black blotches ahead and the drab B-17s droning their way to and from hell.<br /><br />It's extremely exciting too, once it gets off the ground. That's part of the problem. Everything we see happening to the Memphis Belle happened to one 8th Air Force bomber or another, but never to the same airplane on the same mission. It's as if all the very real dangers facing these fliers had been put into a duck press and slapped onto the plot. If you've seen airplane-in-jeopardy movies before, you'll find little that's innovative here. A man dangling out of a hole in the fuselage (twice). The near miss after takeoff. The sight of a buddy's ship going down. Should we throw the badly wounded radio operator out with a parachute over Germany in hopes that his life will be saved? We're running out of fuel -- throw out everything we don't need. Let's sing Danny Boy for good luck.<br /><br />The whole film is derivative, from the beginning to the end, and everything is spelled out in big letters like a child's alphabet book. The opening lines from a PR officer tell us a lot. "Let's see now. We have a guy from Omaha, then an Irishman from Boston," or something like that. The PR officer (John Lithgow) turns out to be a knucklehead ("Baloney is my business") but that doesn't stop the writers from using him as the crudest tool of exposition.<br /><br />The opening scene, a drunken party, is ripped off from "Das Boot," only here, in case you didn't know why the party was taking place, it's made plain for you. "I don't want to die!" one drunk screams at the sky. In "Das Boot" Wolfgang Peterson let you figure out for yourself that despair led to drunkenness. His writers thought you had enough in the way of inferential abilities to pick it up. These writers don't.<br /><br />The dialog is ludicrous, right out of a 1944 funnybook.<br /><br />Captain to crew: "Let's make this our best bomb run ever." Crew member: "Right down the pickle barrel!" Captain: "You bet!" Captain to crew: "Boys, nobody ever said this was gonna be all fun and games. We're here to do a job so let's do it. If we don't do it somebody else will have to come back and do it." There is virtually no swearing. It's alright for us to see a man's blood and guts splattered all over the nose, but we aren't allowed to hear a terrified or a wounded man shout **** or **** or even ****.<br /><br />I think the most nauseating bit that's included in this movie, from the point of view of poetics, is the damned dog. See, as in all other bombing movies, the ground crew are waiting tensely for the return of "their" airplanes and crew. They play desultory softball to distract themselves but glance into the skies from time to time. They have a dog. The dog mirrors the anxiety of the men, skulking around and looking worried. At one point he flops onto his belly, his chin buried in his paws, and seems to be looking airward. I think this is known as the pathetic fallacy.<br /><br />At least the writers left out the conflict of crew members about some mixed up love affairs back on the ground.<br /><br />Well -- the film may serve its didactic purpose anyway. Kids who don't know why this war was called World War TWO may learn something from it. (A student at a well-known university once complimented Barbara Tuchman after a lecture on World War I, saying he'd always wondered why the other was called WWII.) For the rest of us, if you can stomach that dog you can get through an exciting and well-photographed war movie.