O. Mijn. God. Is. Deze. Film. Afschuwelijk.<br />Dat illustreert ongeveer hoe ongeveer 90% van dit stukje telefilmische doodgereden dieren in zijn werk gaat. De slow-motioncamera, die normaal gesproken wordt gebruikt, fungeert als een soort uitroepteken bij een actiescène. Hier wordt hij zo vaak gebruikt dat hij een ectoplastische smurrie van perioden en ellipsen wordt. Hier zijn een paar van de dingen die deze techniek n<0xC3><0xAD>ét in grimmig dramatisch reliëf weergeeft:<br />1) Veel dingen die exploderen.<br />2) Joanna Cassidy die gilt.<br />3) Joanna Cassidy's dochter die gilt. ('Mammie!!')<br />4) Joanna Cassidy's schoolbus die door de woestijn dendert.<br />5) Een 'kwaadaardige' pikzwarte Dodge Charger die door de woestijn achter Joanna Cassidy's schoolbus aan dendert.<br />6) Nog meer dingen die exploderen. <br />7) Alles ertussenin.<br />Onnodig te zeggen dat er niet veel gebeurt. Waarschijnlijk ruim 20 minuten actie in de echte tijd, samen met een verplicht maar slap verhaal. Wat onze briljante regisseur heeft gedaan is een actiesequentie nemen en die zo uitrekken dat hij twee uur kostbare zendtijd van het Amerikaanse Netwerk opvult. Niet uitknijpen... uitknijpen <0xE2><0x80><0x93> letterlijk, als een stukje Silly Putty, tot je er dwars doorheen kunt kijken. Ik neem aan dat het ingelijste verhaal bij nader inzien als 'uitknijpen' kan worden aangemerkt, want het vult inderdaad de toegestane tijd in, voegt nog wat uitleg toe en is zo volstrekt onbelangrijk dat het niet in mijn geheugen blijft hangen. Het enige wat ik me van het acteerwerk herinner, is dat Joanna Cassidy in de echte tijd op de soundtrack stond te gillen, terwijl ze op het scherm in slow motion gilde; ik weet nog dat het een belachelijke gil was, alsof de regisseur haar een orgasme gaf. Of misschien was het een kies die werd getrokken. Ik betwijfel of ze een Emmy heeft gekregen voor haar heldhaftige poging om met een uitgestreken gezicht door de film te komen. De enige dingen die ik me van de productie herinner (afgezien van de sloomheid en de eindeloze explosies) zijn de vreselijk achterlijke aanpassingen aan de Charger (huh huh, het rooster ziet eruit als waanzinnige ogen, huh huh, duivels, dauwig) en de opname van de agent die aan het begin van de film met hetzelfde wordt overgoten (in feite een soort van keurig effect <0xE2><0x80><0x93> zijn laars vliegt van zijn voet af).<br />Ik wil de nagelbijtende ontknoping niet prijsgeven, maar ik zal je een hint geven: er ontploft iets. En er begint iets niet. Tot. Het. Laatste. Mogelijke. Tweede. Einde. Burp.
O. My. God. Is. This. Movie. Horrible.<br /><br />That about illustrates what about 90% of this bit of telecinematic roadkill plays like. Slow-motion camera, used normally, acts as a kind of exclamation point to an action scene. Here it's used so much that it becomes and ectoplasmic sludge of periods and ellipses. Here are some of the things this technique manages not to render in stark dramatic relief: <br /><br />1) Lots of things exploding.<br /><br />2) Joanna Cassidy screaming.<br /><br />3) Joanna Cassidy's daughter screaming. ("Mommyyyy!!")<br /><br />4) Joanna Cassidy's school bus careening around the desert.<br /><br />5) An "evil-looking" *snicker* black Dodge Charger careening around the desert after Joanna Cassidy's school bus.<br /><br />6) More things exploding.<br /><br />7) Everything in between the above items.<br /><br />Needless to say, not a whole lot going on here. Probably a good 20 minutes of action footage in real time, along with a requisite but lame set-up story. What our brilliant director has done is take an action sequence and stretch it out enough to fill two hours of precious USA Network airtime. Not pad it out...STRETCH it out--literally, like a piece of Silly Putty, till you can see right through it. I guess the framing storyline qualifies as padding, on second thought, since it does fill out the allotted time, adds some exposition, and is absolutely inconsequential enough that it doesn't stick in my memory.<br /><br />The only thing about the acting that I do distinctly remember is Joanna Cassidy screaming in realtime on the soundtrack while screaming in slow motion on the screen; I remember the scream sounding ridiculous, as if the dubbing director was giving her a wedgie. Or maybe it was a tooth being pulled. I doubt she was nominated for any Emmys for her heroic effort to get through this movie with a straight face.<br /><br />The only things (besides the slo-mo and the endless explosions) I remember about the production are the awesomely retarded customization job on the Charger (huh huh, the grille looks like mad eyes, huh huh, diabolical, dewd) and the shot of the cop getting creamed by same at the beginning of the movie (actually kind of a neat effect--his boot goes flying off his foot).<br /><br />I don't want to give away the nail-biting denouement, but I will give you a hint: something explodes. And something doesn't start. Until. The. Last. Possible. Second. The. End. Burp.