Dit is een van de slechtste films die ik ooit heb gezien. Met meedogenloze emotionele manipulatie boven op houterig acteerwerk & een afschuwelijk script. Kijk eens hoe slecht de wereld Sam behandelt. Kijk eens hoe goed deze sukkel zijn dochter behandelt. Hoe puur zijn liefde is, hoe corrupt & zelfzuchtig de 'normale' mensen zijn. Bla bla bla. Geef me die lege popcornzak, ik gooi hem weg.<br />Het is niet zo dat het verhaal geen punt heeft, maar dat de gruwelen overdreven worden, dat de boodschap in industriële hoeveelheden wordt doorgegeven. Het is alsof je een theelepel suiker in je koffie verwacht & dat er in plaats daarvan twee liter sacharine in wordt gegoten.<br />De onhandige manipulatie is...' Het blijft niet beperkt tot het script, met houterige, clichématige karakterisering & o zo voor de hand liggende regie- & filmtrucs. Zie hoe de scènes in technicolor zijn als Sam bij zijn dochter is, maar een koude, blauwe, bijna monochrome kleur hebben tijdens de rechtbankscènes. Subtieler lijkt het wel.<br />dit niet het sterke punt van deze film is & waar er een kans is om een punt te maken met een voorhamer wordt die met zichtbaar enthousiasme aangegrepen.<br />Michele Pfiefer is normaal gesproken om naar te kijken, maar dit moet haar eerste rol zijn waar ik niet naar kan kijken. Ze doet haar best met de rol, maar uiteindelijk probeert het rammelende verhaal & de dialoog haar te laten schitteren terwijl ze een dode albatros om haar nek draagt. God mag weten waarom ze erin heeft toegestemd deze kalkoen aan haar cv toe te voegen. Misschien leek het op dat moment een goed idee. Misschien betaalde het gewoon goed & was de huur van haar herenhuis hoog genoeg.<br />Sean Penn is gewoon duivels slecht, niet overtuigend & misselijkmakend als Sam. Laura Dearn slentert voorbij alsof ze iets vies heeft geroken. De rest van de cast zwelgt gewoon in het sentiment, ondergedompeld in de verpletterende sentimentaliteit.<br />Deze hele film stinkt. Het enige gedeelte waar er een heel klein beetje afwisseling is, is de soundtrack, waar de nummers van de Beatles worden gespeeld. Zelfs hier is dit bedorven, om te beginnen zijn het allemaal mooie sub-standaard-covers van andere bands & zelfs dan krijgen we alleen maar fragmenten. Als je bedenkt hoeveel geweldige filmideeën nooit iets bereiken, moet je je wel afvragen hoe die berg stront ooit op het scherm is gekomen. Ik gaf het een '1' bij de msdb-stemming, maar ik zou er een dikke nul voor hebben gegeven als dat had gekund.
This is one of the worst movies I've ever seen. With relentless emotional manipulation piled on top of wooden acting & a dreadful script. See how bad the world treats Sam. See how good this simpleton is to his daughter. How pure his love, how corrupt & selfish the "normal" people are. Blah blah blah. Pass me that empty popcorn bag, I'm gonna hurl.<br /><br />It isn't that the story hasn't got a point, but that it is horrificaly overplayed, the message being delivered in industrial amounts. It's like expecting a teaspoon of sugar in your coffee & getting 2lbs of sacharrine dumped in it instead.<br /><br />The clumsy manipulation isn't limited to the script, with wooden, cliched characterization & oh so obvious directorial & cinemagraphic tricks. Notice how the scenes are technicolor when Sam is with his daughter, but have a cold, blue, almost monochrome color during the court scenes. Sublety seems<br /><br />not to be this film's strong point & wherever there is a chance to drive a point home with a sledgehammer the opportunity is taken to do so with obvious enthusiasm.<br /><br />Michele Pfiefer is normally watchable, but this has to be her first role where I couldn't bear to look. She does her best with the part, but ultimately the clunking story & dialogue leave her trying to shine while carrying a dead albatross round her neck. God only knows why she agreed to add this turkey to her resume. Maybe it seemed a good idea at the time. Maybe it simply paid well & the rent on her mansion was due.<br /><br />Sean Penn is simply diabolically bad, unconvincing & puke inducing as Sam. Laura Dearn ambles through looking like she's smelt something bad. The rest of the cast simply wallow around, subsumed by the crushing sentimentality.<br /><br />This whole film stinks. The one area where there is some very limited relief is the soundtrack, where Beatles tunes are played. Even here this is spoiled, for a start they're all pretty sub standard covers by other bands & even then we only get snatches.<br /><br />When you consider how many great film ideas never get anywhere you have to wonder just how this pile of poop ever got onto the screen. I gave it a "1" on the IMDB voting, but I would have given it a big, fat zero if I could have.