Normaal gesproken ben ik een fan van Studio Ghibli. Ondanks mijn voorliefde voor deze film (ik heb me koppig vastgeklampt aan de hoop tot de aftiteling, ondanks alle rationaliteit), beschouw ik de tijd die ik ernaar heb gekeken als verspilde moeite, en hier is de reden: het verhaal dwaalt doelloos rond, zonder verrassingen (je kunt niet verdraaien wat er niet is, denk ik) en komt tot een conclusie die de kijker in feite in de eerste 5 tot 10 minuten van de film maakt.<br />Hoewel de film een'snijdfilm'-achtige film zou moeten zijn, is het jammer dat het leven dat wordt gesneden zo saai is. Er zijn veel gemiste kansen waarin iets opwindends had kunnen gebeuren, of er had iets onthuld kunnen worden om de hoofdpersonen meer diepgang te geven (en zo de kans te vergroten dat de kijker iets van empathie met hen ontwikkelde).<br />Doe thuis je raam open en kijk 70 minuten naar voorbijgangers in plaats van naar deze film. Je zult blij zijn dat je dat hebt gedaan.
Normally, I'm a Studio Ghibli fan. Despite being predisposed towards liking this movie (I stubbornly held out hope until the end credits, despite all rationale,) I consider the time I spent watching it as waste, and here's why: The story wanders around aimlessly, with zero surprises (you can't twist what's not there, I guess) and reaches a conclusion that the viewer basically makes during the first 5-10 minutes of the film.<br /><br />While the movie is supposed to be a "slice of life" type of film, it's too bad the life being sliced is a boring one. There are many missed opportunities where something exciting could have happened, or something could have been revealed to add depth to the main characters (and thus increase the chances of the viewer developing some hint of empathy with them.) <br /><br />Open your window at home, and spend 70 minutes watching passersby instead of this film. You'll be glad you did.