Met het recente kassucces van de nieuwste remake van _The Texas Chainsaw Massacre_ uit 1974, is het de moeite waard om terug te kijken naar Tobe Hoopers oorspronkelijke horrorklassieker.<br />De film vertelt een vrij eenvoudig verhaal. Een groep van vijf tieners die door het landelijke Texas rijden, stuit op een gestoorde, kannibalistische familie. Psychologische terreur en kettingzagen volgen.<br />Maar ondanks deze eenvoud, wat is het toch met _The Texas Chainsaw Massacre_ dat het zijn publiek zo goed weet te bekoren? Afgezien van een herdenkingsscène waarin een ontmoeting plaatsvindt, is de film niet bijzonder bloederig naar de huidige maatstaven. De personages en de feitelijke angsten van de film zijn niet zo opmerkelijk.<br />De kracht van _The Texas Chainsaw Massacre_. De latere van deze twee hoofdbestanddelen van de grote gruwel wordt vaak weggelaten in moderne griezelfilms <0xE2><0x80><0x93> vooral in die welke door de grote Hollywood-motor worden aangedreven. In plaats daarvan moet elk mysterie worden verklaard, elk masker uiteindelijk van het gezicht van een monster worden getrokken, en geen moment van uitleg wordt gespaard. Het is interessant om op te merken dat de filmmakers achter de nieuwste film van _The Thinker_ ervoor kozen om alle drie deze stilistische ondeugden in hun remake te verwerken.<br />In het origineel kruipt het gevoel van angst en toenemende paranoia in langzame maar gestage golven over de kijker heen. De eerste scène van de film laat een ontwijd graf zien met een voice-over van het radionieuws, onmiddellijk gevolgd door een openingsscène tegen een achtergrond van bulderende zonnevlammen. Dit, samen met wat loos astrologisch geklets van een van de tieners in het begin, leidt tot een gevoel van kosmische wanorde in de eenzame heuvels van Texas waar ze doorheen trekken.<br />Vragen over het masker van de schurk of het veld met auto's onder camouflagenetten worden aan de kijker overgelaten om zelf te beantwoorden. In het ergste geval worden ze, bij het missen van een acceptabel antwoord, gedwongen om die verschrikkelijke en grenzeloze kloof van de verbeelding te overdenken: het onbekende.<br />In het' In de latere stadia wordt de film een kakofonie van snerpende kreten, bloeddoorlopen ogen, gelach en knarsende machines. Je wordt gedwongen terug te denken aan de zonnevlammen in de openingstitels van de film. In de climax van de beroemde dinerscène is er een gevoel van kosmische krachten die de werkelijkheid binnendringen en die omvormen tot een grove bespotting van de orde, alsof de wereld niet meer is dan een tv- of radiosignaal dat tot waanzin wordt vervormd door zonnevlammen.<br />In de 29 jaar sinds _The Texas kettingzaag Massacre_ zijn er talloze imitaties en vier nieuwe films in de franchise geweest, waarvan drie remakes. Maar hoe geliefd en invloedrijk de oorspronkelijke klassieker ook is geweest, velen die de visie ervan willen navolgen, lijken de ware kracht ervan over het hoofd te zien.
With the recent box-office success achieved by the latest remake of 1974's `The Texas Chainsaw Massacre,' it's worth looking back at Tobe Hooper's original horror classic.<br /><br />	The movie tells a fairly simple tale at heart. A group of five teenagers driving through rural Texas happen upon a deranged, cannibalistic family. Psychological terror and chainsaws ensue.<br /><br />	Yet despite this simplicity, what is it about `The Texas Chainsaw Massacre' that continues to succeed so with its audience? Outside of one memorial scene involving a meet hook; the movie is not particularly gory by today's standards. The film's characters and actual scares are not that remarkable.<br /><br />	The power of `The Texas Chainsaw Massacre' lies in its atmosphere and in what H.P. Lovecraft called `the oldest and strongest kind of fear': the fear of the unknown. The later of these two staples of great horror is often cast aside in modern horror movies-especially in those churned out by the great Hollywood engine. Instead, every mystery must be explained away, every mask ultimately pulled from a monster's face, and not a moment of exposition is spared. It is interesting to note that the filmmakers behind the latest `Chainsaw' film chose to implement all three of these stylistic vices in their remake.<br /><br />	In the original, the feeling of dread and mounting paranoia creeps over the viewer in slow but steady waves. The first scene in the film depicts a desecrated grave with a voiceover of radio newscast, immediately followed by an opening credits sequence set against a backdrop of roaring solar flares. This, along with some idle astrological chatter on the part of one of the teenagers early on, leads to a feeling of cosmic disarray in the lonely Texas hills they traverse.<br /><br />	Questions about the villain's mask or the field of cars under camouflage netting are left for the viewer to answer on his or her own. At worst, in the loss of any acceptable answer, they are forced to ponder that terrible and limitless gulf of the imagination: the unknown.<br /><br />	In it's later stages, the film becomes a cacophonous world of throat-peeling screaming, blood-shot eyes, laughter, and grinding machinery. One is forced to recall the solar flares in the film's opening credits. In the climax of famous dinner scene, there is a feeling of cosmic forces pressing in on reality and warping it into some crude mockery of order, as if the world were but a TV or radio signal distorted into madness by flares on the surface of the sun. <br /><br /> In the 29 years since `The Texas chainsaw Massacre' hit theaters, there have been countless imitators and four additional films in the franchise, three of them remakes. Yet as loved and influential as the original classic has been, many who would seek to emulate its vision seem to overlook its true strengths.