Super Dimensional Fortress Macross: Do You Remember Love? Ah, wat een naam en wat een film. Dit is de klassieke Japanse animatiefilm. Alleen al de naam roept nostalgische herinneringen op aan gisteren, toen ik van de vierde klas naar huis rende om de laatste aflevering van Robotech te zien, naar mijn eerste Anime-congres ging en de ware kracht van de ongeredigeerde serie besefte, evenals deze ongelooflijke film die het verhaal vertelt. De muziek, de personages, de animatie en het verhaal zijn precies de dingen die me in eerste instantie aan de Japanse animatiefilm hebben aangetrokken. En nog steeds, zelfs na al die jaren, houdt SDFM:DYRL niet alleen stand, maar is het nog steeds een kracht om rekening mee te houden. Dit is voor een groot deel te danken aan het creatieve talent en de verhalenvertellerskwaliteiten van Shoji Kawamori. Zijn filmografie mag dan klein zijn, het is wel een voorbeeld van kwaliteit boven kwantiteit. De Macross-serie van Kawamori maakte reusachtige transformerende robots, zingende jonge sterretjes, heldhaftige jongens met slaphangende haren en melodramatische drama's die bij duizenden fans over de hele wereld populair waren. Wie droomde er nou niet van om ooit een Walkure te vliegen, of een meisje te ontmoeten dat net zo pittig en sexy was als Lynn Minmay of net zo beeldschoon en slim als Misa Hayase? Of die nooit wenste dat hun haar net zo koel was als de blauwe lokken van Max of de warrige bos haar van Hikaru? En wie zou nooit hebben verlangd naar de ervaringen en vriendschappen die de Defensiemacht deelde tijdens de strijd tegen de aanval van de Zentradi-troepen? Zonder Kawamori zou geen van deze vragen ooit mogelijk zijn geweest. Voor mij is dit alsof ik me een jeugd probeer voor te stellen zonder Star Wars.<br />SDFM:DYRL is de kern, een verhaal over een invasie van buitenaardse wezens. De Zentradi, een ras van buitenaardse wezens dat alleen voor oorlog is geschapen, zijn erop gebrand een verloren gegaan schip op te sporen, de Macross, de sleutel tot de universele kracht van de Protocultuur. Protocultuur is de universele materie waaruit alle dingen zijn geschapen en zij geeft leven aan degenen die haar bezitten. De Zentradi spoort dit verloren schip op, dat op Aarde is geland. De mensen van de Aarde leren, zij het in beperkte mate, de macht van de Macross kennen en zijn in staat met een paar honderd overlevenden naar de uiterste grenzen van de ruimte te ontsnappen en zo het voortdurende kat-en-muisspel tussen de Zentradi en de mensen in gang te zetten. Hoewel dit verhaal oppervlakkig gezien vrij elementair is, werd de werkelijke waarde van de Macross in de ogen van het publiek bepaald door de investering die het in de personages deed.<br />De animatie zelf is heel mooi, hoewel ze naar de digitale maatstaven van vandaag misschien wat primitief lijkt. Het is echter een prachtig voorbeeld van de verschillen tussen Japanse en westerse animatie. Terwijl westerse animatie, met name studio's als Disney en Warner Bros. De Japanse regisseurs en kunstenaars hebben altijd meer belangstelling gehad voor het maken van waanzinnig gedetailleerde tekeningen. Sommige Japanse regisseurs beweren dat Japanse animatie in feite een mengeling is van de gedetailleerde stillevens van manga en de vloeiendheid van traditionele westerse animatie. Daarom is het een kunstvorm die op zichzelf noch uit een stripboek, noch uit een tekenfilm bestaat. Macross is een perfect voorbeeld van deze ideologie. Hoewel de animatie misschien niet extreem vloeiend is, krijgen we wel enorm gedetailleerde stadsgezichten, landschappen en ruimtelijke grenzen te zien, en ook mechanische en karakterontwerpen om een moord voor te doen. En hoe kan ik ook maar het woord Macross in de mond nemen zonder op z'n minst een korte vermelding van de muziek? Kentaro Haneda, die de oorspronkelijke muziek heeft gemaakt, heeft ervoor gezorgd dat de muziek en de muziek net zo boeiend waren als de film zelf, en hij heeft er ook voor gezorgd dat elke noot van elke song perfect paste bij wat er op het scherm te zien was. Omdat de muziek in het hele Macross-verhaal zo'n ingewikkelde rol speelde, moest de muziek wel van de allerbeste kwaliteit zijn, en dat was ook zo.<br />SDFM:DYRL is een klassieker in elke betekenis van het woord. Een film die vandaag de dag nog net zo goed is als twintig jaar geleden. Sommige films komen niet overeen met de herinneringen die we eraan hebben, en naarmate we ouder worden, verliezen sommige films hun kracht. SDFM:DYRL daarentegen wordt een baken van licht om ons te herinneren aan de redenen waarom we verliefd zijn geworden op Japanse films.
Super Dimensional Fortress Macross: Do You Remember Love? Ah, what a name and what a movie. This is what classic Japanese Animation is all about. Just the name itself conjures up nostalgic memories of yesterday, running home from fourth grade to catch the latest episode of Robotech, to attending my first Anime convention and realizing the true power of the unedited series as well as this incredible film which retells the story. The music, the characters, the animation and the story are the very things that attracted me to Japanese animation in the first place. And still, even after all of these years, SDFM:DYRL not only holds up, but is still a force to be reckoned with.<br /><br />This is due, in no small part, to the creative talent and storytelling capabilities of Shoji Kawamori. Although his filmography may be small, it is an example of quality over quantity. Kawamori's Macross series made giant transforming robots, singing pop-idol young starlets, heroic floppy haired boys, and melodramatic drama popular to thousands of fans across the globe. Who in their right mind never dreamed of someday flying a Valkyrie, or meeting a girl as spunky and hot as Lynn Minmay or as gorgeous and smart as Misa Hayase? Or who never wished that their hair were as cool as Max's blue locks or Hikaru's tangled mop? And who never wished for the experiences and friendships shared by the Defense Force as they battled the onslaught of the Zentradi forces? Without Kawamori, none of these questions would have ever even been possible. To me, this is like trying to imagine a childhood without Star Wars.<br /><br />SDFM:DYRL is at it's core, a story of an alien invasion. The Zentradi, a race of aliens created for only war are hell-bent on tracking down a lost ship, the Macross, which is the key to the universal power of Protoculture. Protoculture is the universal matter from which all things were created and it gives life to those who have it. The Zentradi track down this lost ship, which has landed on Earth. The humans of Earth learn, to a somewhat limited degree, the power of the Macross, and are able to escape with a few hundred survivors to the outer reaches of space, thus setting in motion the constant game of cat and mouse between the Zentradi and the humans. Although this story is quite basic on the surface, what really set Macross apart from the other giant-invading-robot movies/series was the investment the audience had in the characters.<br /><br />The animation itself is quite beautiful, although it may seem somewhat primitive by today's digital standards. It is, however, a great example of how Japanese animation differs from its Western counterparts. While Western animation, especially concerning studios such as Disney and Warner Bros., put more energy into creating smooth animated movement, the Japanese directors and artists have always been more interested in creating insanely detailed drawings. Some Japanese directors have claimed that Japanese animation is actually more of a mix between the detailed still drawings of manga and the fluidity of traditional Western animation, thus it is an art form in and of itself being neither comic book nor cartoon. Macross is a perfect example of this ideology. Although the animation may not be extremely fluid, what we are given are vastly detailed cityscapes, landscapes and space frontiers, as well as mechanical and character designs to die for.<br /><br />And how can I possibly even mention the word Macross without at least a brief mention of the music? Kentaro Haneda, who created the original music, made sure that the score and songs were as captivating as the film itself, as well as making sure every note of every song fit perfectly with what was being shown on screen. After all, with music playing such an intricate roll in the entire Macross saga, the music really needed to be top notch  and it was.<br /><br />SDFM:DYRL is a classic in every sense of the word. A movie that is just as good today as it was almost 20 years ago. Some films do not live up to the memories we have of them, and as we get older some films lose their power. SDFM:DYRL on the other hand, becomes a beacon of light to remind us of the reasons we fell in love with Japanese films in the first place.