Eerst de plot: een politieman onderzoekt een mysterieuze reeks seriemoorden waarbij de lichamen worden aangevallen, over een aanzienlijke afstand worden verplaatst en in minder dan een minuut systematisch worden ontleed. Zijn aandacht wordt getrokken door een aantrekkelijke blondine (Maryam d'Abo) die op verschillende plaatsen delict opduikt. Het wordt vreemd als hij haar probeert te ondervragen, want ze rent, en als hij haar achtervolgt is ze opmerkelijk atletisch, en ze schiet op hem met een straalpistool. <br />Het blijkt dat de moordenaar een gedaanteverwisselaar is, een buitenaardse misdadiger met psychische krachten, en dat zij (de blondine) de enige overlevende is (de medische officier) van het gevangenisschip waaruit het ontsnapt is, en dat nu kreupel is en in een baan om de aarde draait. Ze is op jacht gegaan omdat het het menselijk ras zal uitroeien.<br />Dit heeft alle clichés die ooit in een science-fictionfilm voorkomen: glimpen van een geschubd monster dat in het donker op de loer ligt, straalgeweren, ruimteschepen, zombies en mensen die met open mond voor buitenaardse shuttles staan en zeggen: 'Ik geloof het niet.' Het is echt een B-film. Maar ik vind het een goede film. Waarom vind ik hem dan zo leuk?<br />Ik vind hem vooral leuk vanwege Ta'ra (de rol van d'Abo). Dat komt voor een deel doordat Maryam d'Abo absoluut beeldschoon is, compleet met catsuit en prachtige stem, maar meer vanwege de diepte van de rol die haar gegeven wordt en de vaardigheid waarmee ze hem speelt. Ze is alleen, tot ze bevriend raakt met de politieman, en wordt afgesneden, en jammerlijk slecht toegerust om met haar vijand af te rekenen. Toch gaat ze er goedgemutst naartoe en trekt de ongelovige rechercheur aan zijn been over haar buitenaardse vermogens (als ze eenmaal haar gelijk heeft bewezen). In het begin lijkt ze een normaal mens van de Aarde, als ze de bewoners van de Aarde beschrijft als 'een menselijk ras'. Maar geleidelijk aan komen er verschillen. Het zijn deze dingen, en de manier waarop ze worden behandeld, die de personages diepte geven.<br />Op een gegeven moment ontdekt hij bijvoorbeeld dat ze één bijzonder uitzonderlijke gave heeft. Als ze beseft dat hij deze gave niet deelt, is haar reactie: 'En jij zegt dat ik niet normaal ben!' Het was niet bij haar opgekomen dat hij het niet zou kunnen. Deze verschillen veroorzaken af en toe verrassing, humor en soms ergernis. Maar ze leert ze in haar voordeel te gebruiken, en als ze ze combineert met haar vrouwelijke listen, met een knipoog en een knikje, kan ze heel effectief zijn.<br />Ze speelt in de film niet de gebruikelijke bijdehante, brutale, pittige <0xC3><0xBC>ber-ruimtestrijder, die alles verknalt en geen blad voor de mond neemt, wat deze film had kunnen verpesten. In plaats daarvan gebruikt ze haar hersens (inclusief haar kennis van biowetenschap), is ze goedgehumeurd en charmant, en neemt ze nauwelijks haar toevlucht tot vuurkracht, en dan nog alleen als laatste redmiddel. (Haar vriend de politieman doet het meeste verknallen.) De dialoog werkt goed en is vaak origineel (verwijs naar Ta'ra's mening over het zelfvernietigingssysteem van ruimteschepen). <br />Deze eigenschappen geven de personages diepte en dragen zo bij aan het realisme en de spanning.<br />En de special effects zijn redelijk goed, met uitzondering van de gebruikelijke onzin over wat er in vacu<0xC3><0xBC>m gebeurt.<br />Dus geef ik de film een 8 uit 10.<br />De volgende tv-serie was niet zo goed. Het wordt een soort standaardpolitieserie, met straalgeweren. En Ta'ra's personage heeft niet de diepte. Ze ontwikkelt bijvoorbeeld plotseling het vermogen om superwapens te ontwikkelen. Waar komt dat vandaan bij de medische officier van ons schip? Als je op een andere planeet gestrand was, hoeveel moderne wapens denk je dan dat je zou kunnen bouwen? Ik denk het niet!
First the plot: A policeman investigates a mysterious set of serial killings in which the bodies are attacked, moved a considerable distance and systematically dissected in less than a minute. His attention is caught by an attractive blonde (Maryam d'Abo) who turns up at various murder scenes. Things get weird when he attempts to question her, for she runs, and when he pursues her, she is remarkably athletic, and, she shoots at him with a ray gun.<br /><br />It turns out that the killer is a shape shifting alien criminal with psychic powers, and that she (the blonde) is sole survivor (the medical officer) of the prison ship from which it has escaped, and which is now crippled and in orbit around the Earth. She has come hunting it because it will wipe out the human race.<br /><br />This has every cliché ever to appear in any science fiction movie: glimpses of a scaly monster lurking in the dark, ray guns, space ships, zombies and gob-smacked humans standing comically in front of alien shuttles going "I don't believe it". Furthermore, it is guilty of that old filmmakers' favourite, the vacuum of space which transmits sound and in which fires burn freely. This is really B grade stuff. But I think it is a good movie. So why do I like it so much?<br /><br />I like it principally because of Ta'ra (d'Abo's character). This is partly because Maryam d'Abo is absolutely gorgeous, complete with her catsuit and beautiful voice, but more to the point because of the depth of the role she is given and the skill with which she pulls it off. She is alone, until she befriends the policeman, and cut off, and woefully ill-equipped to deal with her foe. Yet she approaches it with good humour, pulling the leg of the incredulous detective (once she has proved her bona-fides) about her alien abilities. Initially, she seems like a normal Earth person, describing the inhabitants of Earth as "a human race". However, gradually, differences emerge. It is these things, and the way they are treated, which give the characters depth.<br /><br />For example, at one point he discovers she has one particularly extraordinary ability. When she realizes he doesn't share this gift, her response is "And you say I'M not normal!" It hadn't occurred to her that he couldn't do it. These differences cause occasional surprise, humour and, sometimes, exasperation. But she learns to use them to advantage, and when she couples them with her feminine wiles, with a wink and a nod, she can be quite effective.<br /><br />She doesn't go through the movie as the standard smart-mouthed, sassy, kick-but uber space trooper, blowing everything away and taking no lip, which is what could have ruined this movie. Instead she uses her brains (including her knowledge of bio-science), good humour and charm, and barely resorts to firepower and then only as a last resort. (Her policeman friend does most of the blowing away.) The dialogue works well, and is often original (refer to Ta'ra's opinions on space ship self-destruct systems).<br /><br />These qualities give the characters depth and, thus, add to the realism and tension.<br /><br />And the special effects are reasonably good, with the exception of the usual nonsense about what happens in vacuums.<br /><br />So I give the movie an 8 out of 10.<br /><br />The subsequent television series wasn't as good. It becomes something of a standard cop programme, with ray guns. And Ta'ra's character hasn't the depth. For example, suddenly she develops an ability to develop super-weapons. Where did that come from in our ship's medical officer? If you were stranded on another planet, how many advanced weapons do you think you could build? I don't think so!