Als je als filmmaker voldoende ervaring hebt opgedaan en de meeste kneepjes van het vak onder de knie hebt, besef je dat je voor een regisseur van een filmhuis het beste kunt doen door je gedachteloos te houden aan datgene wat je eerder tot succes heeft gebracht bij het festivalpubliek en de filmcritici. Het doet er niet toe dat je geen nieuwe ideeën hebt en dat je film hooguit het 'goede oude gevoel' teweegbrengt dat iedereen verwacht.<br />Dat is een lot dat Kaurismaki kennelijk niet heeft kunnen vermijden met zijn Lichten in de schemering. Volkomen gespeend van ALLE nieuwe of creatieve ideeën met betrekking tot wat we al eerder van hem hebben gezien, Kaurismaki.' Het verhaal is de zwakste aller tijden... Geen echte spanning, alleen maar hersenloze clichés over een totaal ongelukkige hoofdfiguur (nee, jongens, dit is geen ironie van de kant van de film, dit is gewoon het 'goede-oude-Kaurismaki-gevoel' waar we naar verlangen en het lijkt alleen maar te werken omdat zijn andere films op zichzelf al leuk waren). Plus wat sentimentele muziek erbij (wie had dat van Kaurismaki kunnen verwachten?), zonder de echte mogelijkheid voor de kijker om zich in de hoofdpersonen te verplaatsen (je voelt geen spijt, geen empathie, hoogstens woede over hoe onbekwaam ze zijn). En ten slotte, na 75 minuten, is deze film nog veel langer dan hij zou moeten zijn: weer een teken dat de frisse ideeën op zijn. Hé Aki, je kunt maar beter even uitrusten en terugkomen met iets wat meer aan jouw maatstaven voldoet. En mijn advies voor de potentiële kijker: bekijk de andere delen van de trilogie (The Man Without a Past, 2002; Drifting Clouds, 1996) en sla deze over.
When you get experienced enough as a filmmaker and you learned most of the tricks of the trade, you realise that the best thing to do for an art-house director is to stick mindlessly to whatever made you successful with the festival-going crowd and the film critics earlier. Never mind that you have no new ideas and that the most your film does is deliver the 'good old feeling' everyone expects.<br /><br />That's a fate Kaurismaki seems not to have been able to avoid with his Lights in the Dusk. Totally devoid of ANY new or creative ideas with respect to what we have seen from him before, Kaurismaki's feature recycles his lately trademark - and otherwise very appealing - darkish, yet basically cheerful coloured backgrounds and surroundings behind and around the actors. But the story is the most feeble ever... No real suspense, only mindless clichés about a totally hapless main character (no, this is not irony on the film's part, guys, this is just the 'good-old-Kaurismaki-feeling' we yearn for and it only seems to work because his other films were enjoyable on their own). Plus some sentimental music tossed in (who would have expected that from Kaurismaki? ;), without the real possibility for the viewer to relate to the characters (you feel no sorry, no empathy, only anger at most about how incapable they are).<br /><br />And finally, even at about 75 minutes, this movie is waaaay longer than it should be: another sign of running out of fresh ideas. Hey Aki, you'd better take a rest and come back with something that's more up to your standards. And my advice for the potential viewer: watch the other parts of the trilogy (The Man Without a Past, 2002; Drifting Clouds, 1996), and skip this one.