Sinds het midden van de jaren zeventig heb ik een nostalgisch gevoel voor Woody Allens eerste films. Iedereen moet groeien, maar volgens mij is Woody in de verkeerde richting gegroeid. In de films na 'Annie Hall' leek hij soms te proberen Bergman te zijn en op andere momenten Fellini, terwijl ik altijd vond dat hij beter was als hij gewoon Woody was. Waarom? Omdat hij grappig was, en deze film is de grappigste van allemaal.<br />Dit is Woody op zijn grappigst, op zijn anarchistischst, op zijn meest oneerbiedigst, op zijn wildst. Hij is geschift in dezelfde zin dat de Marx Brothers op hun hoogtepunt waren. Hij is niet bang om segmenten te hebben die gewoon krankzinnig en ongelooflijk zijn. Ik vraag me af of David Reuben besefte dat Woody de spot dreef met zijn boek toen hij de rechten verkocht. Een klassieker.
Ever since the mid-70s, I have had a nostalgia for Woody Allen's early films. Everyone needs to grow, it's just that I think Woody has grown in the wrong direction. In the films that followed "Annie Hall" he seemed to be trying to be Bergman at times and Fellini at others, when I always thought he was better just being Woody. Why? Because he was funny, and this film is the funniest of them all.<br /><br />This is Woody at his zaniest, his most anarchic, his most irreverent, his wildest. It is zany in the same sense that the Marx Brothers were at their height. He isn't afraid to have segments that are just plain crazy and unbelievable. I wonder if David Reuben realized that Woody was actually mocking his book when he sold the rights. A classic. 8/10