Het is zo'n opluchting om een film te zien die zowel in Toronto speelt als Toronto als een van zijn belangrijkste sterren laat zien. Dat is eigenlijk niet meer gebeurd sinds 1970, toen Don Shebibs markante Canadese film 'Going Down the Road' ons vervulde met een buitengewoon gevoel van trots op onze Canadese cultuur. Dat is het eerste goede aan 'Een winterverhaal'.<br />Het volgende goede aan deze film is dat Telefilm Canada, ons federale culturele agentschap dat zich bezighoudt met de ontwikkeling en promotie van de Canadese filmindustrie, zo verstandig was om deze kleine indiese productie te financieren. Meer dan drie jaar geleden, toen de film worstelde om alle barrières te overwinnen die het onafhankelijke Canadese filmen zo moeilijk maken om het daglicht te zien, konden de producenten niet weten dat deze kleine film het fenomenale succes zou hebben dat het in heel Canada, Groot-Brittannië, Europa, de Verenigde Staten en het Caribisch gebied heeft bereikt.<br />Het derde goede aan 'Een winterverhaal' is de film zelf. Het feit dat hij, met empathie en aandacht, kijkt naar het geweld en de pijn die cultureel diverse buurten in steden over de hele wereld zijn binnengedrongen. En dat hij dat doet zonder de luidruchtige, bloederige theatraalheden van Hollywoods beste en slimste films. Het feit dat deze film (voor zover een 100-minutenfilm dat kan) het innerlijk leven onderzoekt van de mannen en vrouwen die gevangenzitten in hun dagelijkse zorgen en vreugden. Wat ze ook doen, ze blijven door barrières van racisme en armoede geïsoleerd van de voordelen en beloningen die westerse samenlevingen hun altijd hoopvolle immigranten blijven beloven. Vanwege deze kenmerken gelooft het publiek in landen over de hele wereld dat deze kleine Canadese film, die zich afspeelt in een gemeenschap in het centrum van Toronto, rechtstreeks tot hen en hun zorgen en belangen spreekt.<br />Het laatste, maar zeker niet het minst goede aan deze film is de regisseur Frances-Anne Solomon.' Solomons idee om de film als middel te gebruiken om gemeenschapszin te kweken, was geboren. Op zo veel mogelijk screenings hebben Solomon en een paar van haar acteurs het publiek uitgenodigd om te blijven en 'Talk it out' te zeggen. Publieken, jong en oud, van elke kleur, klasse, kaste en geloofsovertuiging, in Canada en elders, hebben deze uitnodiging gretig aangenomen en hun eigen levensverhalen toegevoegd aan de schrijnende ervaring van de film. Zo heeft 'A Winter Tale' ongetwijfeld meer bevrediging gegeven dan iemand ooit had verwacht.<br />Bij een van de eerste screening Het geeft me altijd hoop te weten dat er nog steeds Canadese managers zijn die, zoals Diane Boehm, bereid zijn een gok te wagen met Canadees talent dat relatief onbekend is in onze zogenaamde 'hoofdstroom', simpelweg omdat het Canadees is.
It's such a relief to see a film that's both set in Toronto and features Toronto as one of its principal stars. This hasn't really happened since 1970 when Don Shebib's landmark Canadian film "Going Down the Road" filled us with an extraordinary sense of pride in our Canadian culture. That's the first good thing about "A Winter Tale."<br /><br />The next good thing about this film is that Telefilm Canada, our federal cultural agency whose business is the development and promotion of the Canadian film industry, had the good sense to provide funding support to this small indie production. Telefilm decision makers could not have known, more than three years ago when the film was struggling to overcome all the barriers that make it so hard for independent Canadian films to see the light of day, that this little film would have the phenomenal success it has achieved  across Canada and in Great Britain, Europe, the United States and the Caribbean.<br /><br />The third good thing about "A Winter Tale" is the film itself. The fact that it looks, with empathy and thoughtfulness, at the violence and pain that has invaded culturally diverse neighborhoods in cities all over the world. And that it does so without the noisy, gory "shoot 'em up" theatrics of Hollywood's brightest and best. The fact that it explores (as much as any 100 minute film can) the inner lives of the men and women who are trapped within their day to day sorrows and joys. No matter what they do, they remain isolated by barriers of racism and poverty from the benefits and rewards that Western societies continue to promise their ever-hopeful immigrants. It is because of these features that audiences in countries all over the world believe that this little Canadian film, set in a downtown Toronto community, speaks directly to them and to their concerns and interests.<br /><br />The last, but by no means the least, good thing about this film is director Frances-Anne Solomon's idea to use it as a tool for community engagement. At as many screenings as possible, Solomon and some of her cast have invited the audience to stay around and "Talk It Out". Audiences, young and old, of every color, class, caste and creed, in Canada and elsewhere, have taken up this invitation eagerly and added their own real life stories to the poignancy of the movie experience. Thus," A Winter Tale" has fulfilled much more, I am sure, that anybody ever expected.<br /><br />At one of the first screenings that I attended about a year ago, Solomon thanked Diane Boehm for CHUM TV's providing the original funding to get this project going nearly eight years ago. It always gives me hope to know that there are still Canadian executives who, like Diane Boehm, are prepared to take a chance on Canadian talent that is relatively unknown in our so-called "mainstream", simply because it is Canadian.