Ik heb er echt een hekel aan om negatief te zijn, maar ik kon geen enkele positieve kant aan deze film ontdekken. Ik kon me niet met een van de personages identificeren of om een van de personages geven. Het acteerwerk was vaak onbeholpen en voelde onrealistisch aan, ook al was de stijl van filmen zelf filmisch. De beweging van de camera in de hand leidde af en vestigde de aandacht op zichzelf. Losse, onsamenhangende montage, waarbij de camera onnodig in extreme close-ups van gezichten overging. De film had pretentieuze momenten en leek nergens toe te leiden. Er was meer dan genoeg om te onderzoeken en mogelijk te zeggen over postnatale depressie, maar deze film lijkt alleen maar het oppervlak te hebben afgetast en ons veel boze en verwarde mensen te hebben laten zien en niets meer. Zinloos en saai.
I really hate to be negative but, I could not see any redeeming features to this film. I could not identify with or care about any of the characters. The acting was often awkward and felt unrealistic even though the style of film-making was cinema-verite. The hand-held camera's motion was distracting and brought attention to itself. Loose and rambling editing with the camera teetering into extreme facial closeups unnecessarily. The film had pretentious moments and seemed to lead nowhere. There was plenty of potential to explore and possibly comment upon post-partum depression but this film seems only to have skimmed the surface and shown us many angry and confused people and nothing more. Pointless and boring.