Dat lijkt de boodschap te zijn van Raw Deal, een absurde Schwarzenegger-film uit de jaren tachtig, waarin een ingewikkeld complot van maffiaoorlogen en bedriegerij wordt opgelost met een regen van perfect gemikte, door wraak gemotiveerde kogels.<br />Arnold speelt Mark Kaminsky, een sheriff uit een klein stadje die vroeger bij de FBI zat, voordat hij gedwongen werd ontslag te nemen omdat hij een man die een klein kind had verkracht genadeloos had geslagen. Zijn vrouw (Blanche Baker) haat hem omdat hij ontslag heeft genomen in plaats van voor zijn baan te vechten. Ze verveelt zich in het kleine Amerika en vraagt haar daarom een taart te bevriezen met een vloek erop. Nadat ze die naar zijn hoofd heeft gegooid, komt Arnold terug met de onsterfelijke zin: 'Je moet niet drinken en bakken.' Dat soort gedeprimeerde maar merkwaardig humoristische sfeer hangt over het hele uur en de veertig minuten van Raw Deal, als Mark door zijn oude baas Harry (Darren McGavin) wordt binnengehaald om de maffia van Patrovita te infiltreren en van binnenuit ten val te brengen. Algauw is de verbitterde echtgenote zo goed als vergeten als Mark zijn eigen dood in scène zet door een olieraffinaderij op te blazen. (Waarschijnlijk een effectieve manier om een dood in scène te zetten, maar zou een gezagsgetrouwe sheriff zijn dood in scène zetten op een manier die een enorm rampzalige oliebrand garandeert? Het complot sjokt voort, dwars door bedrog en verraad, waarbij diverse politiemensen, gangsters en de obligate geliefden betrokken zijn (Kathryn Harrold, die sindsdien weinig steun heeft gekregen, ook al doet zijn vrouw vreselijk tegen hem en is hij technisch gesproken dood, hij is nog steeds een plichtsgetrouw getrouwd man). Arnold wacht zijn tijd af, maakt grappen en voert strijd met de minimale bedreigingen die zich voordoen, tot een verrassende aanslag hem ertoe brengt zijn weken van zorgvuldige planning te vergeten en iedereen in de maffia eenvoudigweg te vermoorden. Het is jammer dat die aanslag niet eerder heeft plaatsgevonden, dat zou iedereen die erbij betrokken was een hoop tijd hebben bespaard. Wacht, maak daar maar een hoop tijd van. Het einde van de schietpartij wordt voorafgegaan door een vreemde scène waarin Arnold zijn enorme arsenaal te voorschijn haalt en elk wapen liefdevol inspecteert en laadt. De scène is met zo'n uitputtende ijver gefilmd dat hij alleen als seksueel kan worden omschreven. Wat de climax van de strijd zelf betreft, Arnold breekt de voorruit van zijn auto, stopt _Satisfaction_ van de Rolling Stones in het cassettedeck en rijdt rond over een bouwterrein, schietend naar willekeur.<br />Het feit dat hij de scène op zo'n belachelijke manier aanpakt, bewijst dat deze film nooit als een opwindende actiefilm had kunnen werken. Als de held zo onkwetsbaar is dat hij rockmuziek kan draaien terwijl hij zijn vijanden neerschiet, dan...' Het publiek heeft geen belang bij zijn lot. Zodra Arnold zich bij de meute aansluit, weten we dat iedereen behalve hij aan het eind dood zal zijn, en niet alleen dat, hij zal beloond worden voor zijn massamoord (Hij wordt in zijn functie hersteld omdat hij ruwweg vijftig man heeft gedood, negenenveertig meer dan ervoor nodig was om hem er <0xC3><0xBC>berhaupt uit te schoppen). Als een dwaze actie van Arnold kan deze film tot op zekere hoogte gelachen en genoten worden, maar nooit zonder te erkennen dat het vermaak voor het grootste deel ten koste gaat van de film.
That seems to be the message of Raw Deal, an absurd Schwarzenegger vehicle from the 1980s, in which an intricate plot of mob wars and double-crosses is resolved with a hail of perfectly aimed, vengeance-fueled bullets. <br /><br />Arnold plays Mark Kaminsky, a small-town sheriff who used to be in the FBI, before he was forced to resign because he brutally beat a man who had raped a small child. His wife (Blanche Baker) hates him because he resigned instead of fighting for his job, she's bored in small-town America, prompting her to ice a cake with an expletive frosted on the top. After she throws it at his head, Arnold returns with the immortal line, "You should not drink and bake."<br /><br />That sort of depressed but oddly humorous atmosphere permeates all hour and forty minutes of Raw Deal, as Mark is brought in by his old boss Harry (Darren McGavin) to infiltrate the Patrovita mob and bring it down from the inside. Soon the bitter wife is all but forgotten as Mark fakes his own death by blowing up an oil refinery. (Probably an effective way to fake a death, but would a law-loving sheriff fake his death in a way that ensures a hugely disastrous oil fire?)<br /><br />The plot trudges along through double-crosses and betrayals involving various police officers, mobsters, and the obligatory love interest (Kathryn Harrold, given little do since, even though his wife is awful to him and he's technically dead, he's still a dutiful married man). Arnold bides his time, cracking jokes and doing battle with the minimal threats that come along, until a surprising hit prompts him to forget his weeks of careful planning and simply kill everyone in the mob. It's a shame that hit hadn't happened earlier, it would have saved everyone involved a good deal of time. Wait, make that a RAW deal of time.<br /><br />The shoot-em-up ending is preceded by a odd scene in which Arnold takes out his vast arsenal, and lovingly inspects and loads each weapon. The scene is filmed with such drawn out zeal that it could only be defined as sexual. As for the climactic battle itself, Arnold breaks the windshield off his car, pops "Satisfaction" by the Rolling Stones in the tape deck, and drives around a construction site firing at will. <br /><br />Handling the scene in a such a ridiculous manner speaks to the way this movie could never have worked as an exciting action movie. When the hero is so invulnerable that he can put on rock tunes as he blows away his enemies, there's no audience investment in his fate. As soon as Arnold joins the mob we know everyone but him is going to be dead at the end, and not only that, he will be rewarded for his mass genocide (He gets reinstated for killing roughly fifty men, forty-nine more than it took to get him kicked out in the first place). As silly Arnold-tinged action, this movie can be laughed at, and enjoyed to a certain extent, but never without acknowledging that for the most part the entertainment is at the movie's expense.