Amerika's tweede animatiefilm <0xE2><0x80><0x93> voor wat die titel ook waard mag zijn. Hoewel hij dateert uit de tijd dat animatiefilms nog hun weg moesten vinden, mist hij de eer van een pionier. Niet dat een pionier een slechte film beter maakt. Eerlijke kijkers moeten toegeven dat 'Sneeuwwitje' de zekerheid mist en, ronduit gezegd, niet zo goed is als de vijf volgende meesterwerken van Disney ('Pinokkio', 'Fantasia', 'Dombo', 'Bambi'). Maar 'Sneeuwwitje' laat tenminste de resultaten zien van jaren nadenken en meer manuren dan ik zou willen. Bovendien heeft het een echte charme <0xE2><0x80><0x93> omdat Disney zelfs in 1935 al wist wat hij wilde. De gebroeders Fleischer wilden gewoon iets afmaken, wat dan ook, voor een belachelijke deadline.<br />En dus hadden hun animators niet de tijd om te leren hoe ze alle mensen tot leven moesten brengen. (De animators van Disney begrepen het ook niet helemaal, maar waren wel zo verstandig om zich tot drie te beperken, waarvan er maar twee belangrijke karakters waren.) De lilliputters zijn de gebruikelijke Fleischer-creaties, op hun eigen manier best goed. De prins en de prinses zijn onhandige kniebuigingen in de richting van Sneeuwwitje. Gulliver zelf is helemaal gerotzooid. (Dat wil zeggen, er is een levende acteur gefilmd en de beelden <0xE2><0x80><0x93> tot en met de kreukels in zijn kleren <0xE2><0x80><0x93> zijn in tekeningen omgezet. Ik weet niet wie de acteur was, maar het schijnt dat ze hem hebben gezegd zich zo houterig en zo weinig mogelijk te bewegen.) Er is, om het zacht uit te drukken, een ernstig gebrek aan stijlen.<br />Je zou deze 'technische gebreken' kunnen noemen en ze vergeten, maar er is eigenlijk niets anders om de film goed te maken. De elementen van de plot passen net zo slecht bij elkaar als de tekeningen. Als het erop aankomt, zou ik 'Gullivers Reizen' als een liefdesverhaal beschrijven <0xE2><0x80><0x93> een liefdesverhaal met bijzonder weinig betrokken hoofdpersonen en een heleboel overtollige 'incidenten' <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen opvulling. Deze film heeft alle onhandigheid van een pionier zonder enige overtuiging.
America's second animated feature - for whatever that title may be worth. Although it dates from the days when animated films were still finding their feet it lacks the honour of being a pioneer. Not that being a pioneer makes a poor film any better. Honest viewers have to admit that "Snow White" lacks the assurance, and, bluntly, isn't as good, as Disney's five subsequent masterpieces ("Pinocchio", "Fantasia", "Dumbo", "Bambi"). But at least "Snow White" shows the results of years of consideration and more man-hours than I care to think about. In addition it has a genuine charm - due to the fact that even in 1935 Disney knew what he wanted. The Fleischer brothers just wanted to finish something, anything, before a ridiculous deadline.<br /><br />Consequently their animators didn't have time to learn how to animate all the humans. (Disney's animators didn't quite get it either, but had the sense to limit themselves to three, only two of which were major characters.) The Lilliputians are the usual Fleischer creations, good enough in their way. The prince and the princess are awkward genuflections in the direction of Snow White. Gulliver himself is entirely rotoscoped. (That is to say, a live actor was filmed and the footage - down to the very wrinkles in his clothing - was traced over into drawings. I don't know who the actor was but it seems they told him to move as woodenly, and as little, as possible.) There is, to say the least, a serious mismatch of styles.<br /><br />One might be willing to call these "technical flaws" and forget about them but there isn't really anything else to redeem the movie. The elements of the plot fit with each other as poorly as the drawings do. If pressed, I would describe "Gulliver's Travels" as a love story - a love story with singularly uninvolving protagonists and a good deal of excess "incident" - that is, padding. This film has all the clumsiness of a pioneer with none of the conviction.