Het moet zo'n 35 jaar geleden zijn dat ik deze film in een 'Art House'-theater heb gezien. Maar hij heeft nog steeds een sterke, blijvende indruk achtergelaten.<br />Er is één scène op de dansvloer die me de adem benam. Power draagt een jacquet en een witte das. Young draagt een satijnen jurk tot op de grond, die haar elegante gestalte tot op de laatste centimeter omhult. Ze dansten als een jonge god en godin.<br />Ik weet nog dat ik dacht: 'Op dat moment moeten zij de twee mooiste mensen op aarde zijn geweest.' Ik herinner me verder niets van de film, behalve dit moment. Maar het is voldoende. Soms is er maar één scène voor nodig om een indruk achter te laten die de herinnering aan een film tientallen jaren levendig houdt. In een tijdperk waarin klasse en stijl niet gewaardeerd, gevierd of begrepen worden, is een film als deze een herinnering aan deze woorden 'betekenen' <0xE2><0x80><0x93> of op zijn minst 'betekenen'.
It must be 35 years or so since I saw this film in an "Art House" Theatre. But it still has left one, strong, lingering impression.<br /><br />There is one scene on the dance floor that took my breath away. Power is wearing a tailcoat and white tie. Young is in a satin floor length gown that clung to even inch of her elegant form. They were dancing like a young god and goddess.<br /><br />I remember thinking, "At that moment in time, they had to be the two most beautiful people on the face of the earth." I recall nothing else about the film save this moment. But it's quite sufficient.<br /><br />Sometimes, all it takes is just one scene to leave an impression that makes the memory of a film vivid for decades. In an era when class and style are neither appreciated, celebrated or understood, a film like this is a reminder of these words mean -- or at least meant.