De gevoelige kwestie van verkrachting is in de loop van de jaren in films heel formulair geworden. De conflicten waarbij een vrouw haar belager voor het gerecht brengt door te bewijzen dat ze verkracht is, ondanks het grote ongeloof en zelfs de hoon. Schrijver/regisseur Douglas Tirola's 'A Reason to Believe' is onder die omstandigheden zeker geen uitzondering, maar de stereotiepe (en zelfs opzichtige) beschrijvingen van mannen en vrouwen en andere situaties maken deze film heel ongeloofwaardig.<br />Zoals veel films die zich afspelen in universiteitsomgevingen, zijn de personages in Reason, die lid zijn van studentenverenigingen en studentensociëteiten, zowel promiscue als dol op alcohol en drugs. Deze genoegens zijn essentieel voor het vikingfeest dat wordt gegeven door de Bèta-faculteit, waar de gasten schaars gekleed zijn in toga's en drank, high worden en geneukt. Op dit feest wordt Charlotte (Allison Smith) verkracht door de corpsbal en vriend Jim (Jay Underwood). Omdat Charlottes kleding niet conservatief was en ze met Jim danste en omdat ze niet fysiek met Jim worstelde toen hij haar verkrachtte, is het niet verwonderlijk dat niemand haar gelooft als ze beweert dat zijn avances ongewenst waren, vooral omdat Jim tegen die tijd al tegen zijn hele faculteit heeft opgeschept over zijn ontmoeting met Charlotte. Haar vriend Wesley (Danny Quinn), die niet alleen niet op het feest was, maar ook tegen Charlotte zei dat hij niet wilde dat ze kwam omdat hij bang was dat ze eruit zou zien als een'studentengroepje', en de symbolische blower Potto (Keith Coogan) die wel getuige was van de verkrachting, maar er verder weinig over losliet. Want wie zou zijn verhaal geloven, aangezien hij op dat moment aan de drugs was? Ondanks Wesley's jaloezie is het belachelijk dat hij Jim sneller zou geloven dan Charlotte, maar ja, de eerste keer dat Wesley zijn liefde voor Charlotte uit, is tijdens een seksperiode.<br />Verdere stereotypen worden opgetekend door Linda (Georgia Emelin) en haar campusvrouwen. Linda is een keiharde feministe. Ze trekt alle registers open ten behoeve van haar groep en de meeste vrouwen op de campus, zoals het eisen dat de decaan het politierapport van een verkrachtingsslachtoffer openbaar maakt, haar haat voor alle studentenverenigingen uitspreekt en zelfs Jims vriendin Judith (Kim Walker) tijdens het vikingfeest als prostituee aanwijst. De aanwezigheid van Linda en haar medemarxisten is ironisch, want nadat Charlotte is verkracht, neemt ze geen contact meer op met iemand die anoniem is of vertrouwelijke informatie verstrekt, zoals een therapeut of een wetshandhaver. In plaats daarvan neemt ze contact op met het crisiscentrum op de campus en spreekt ze met een van Linda's vriendinnen. De hoofdrolspelers in de film die uiteindelijk het hele verhaal aan Linda vertellen, die het incident arrogant gebruikt om haar eigen vrouwenkwesties naar voren te brengen.<br />De grootste tekortkoming van de film is de actie die Charlotte besluit te ondernemen. In een poging publiciteit te vermijden (alsof dat met Linda gezien worden dat zou kunnen) en tijd die ze in een rechtszaal doorbrengt, brengt Charlotte haar zaak voor de schooldirectie, die, hoewel ze geen echt bewijs of feedback van een advocaat hebben (en Linda misschien wel de mond wil snoeren), tot de conclusie komt dat Jim Charlotte daadwerkelijk heeft verkracht. Voor straf wordt Jim niet gearresteerd, maar gewoon van school gestuurd. Ik zal niet ontkennen dat dit overeenkwam met het einde dat ik graag had willen zien, maar het beperkt de film te veel tot de sfeer van een universiteit en de afwezigheid van mensen die noch student, noch docent zijn, maakt het verhaal over verkrachting niet geloofwaardig.<br />Ik geef deze film vier sterren, want de acteurs hebben duidelijk het materiaal waarmee ze moesten werken tot het uiterste uitgebuit, en wat de productie betreft, de crew is erin geslaagd hun lage budget tot het uiterste te benutten. Als eerste schrijver/regisseur zijn Tirola's bedoelingen zowel sentimenteel als nobel. Helaas is het enige geloofwaardige aspect van deze film over verkrachting de verkrachting zelf.
The sensitive issue of rape has, over the years, become very formulaic in films. The conflicts of which typically entail a woman bringing her assailant to justice via proving that she was raped despite ample disbelief and even ridicule. Writer/director Douglas Tirola's "A Reason to Believe" is certainly no exception under those circumstances, but stereotypical (and even ostentatious) characterizations of men and women and other situations make this film very unbelievable.<br /><br />Like many film's that take place in college settings, the characters in Reason who are members of fraternities and sororities are both promiscuous and fond of alcohol and drugs. These pleasures are essentials throughout the Viking party hosted by the Beta fraternity house, at which attendees are scantily clad in togas and drink, get high, and get laid. It is at this party that Charlotte (Allison Smith) is raped by frat boy and friend Jim (Jay Underwood). Since Charlotte's attire wasn't conservative and she was seen dancing with Jim and because she didn't physically struggle with Jim when he raped her, it is not surprising that no one believes her when she claims that his advances were unwanted especially since, by this point, Jim has already bragged to his entire fraternity about his encounter with Charlotte. Among Jim's fraternity brothers is Charlotte's boyfriend Wesley (Danny Quinn), who was not only absent from the party but who also told Charlotte that he didn't want her to attend it for fear that she would look like "fraternity groupie", and the token stoner Potto (Keith Coogan) who actually witnessed the rape but remains mostly quiet about it. After all, who is going to buy his story since he was on drugs at the time? Despite Wesley's jealousy, it is ridiculous that he would be much quicker to believe Jim over Charlotte, but then again, the first time Wesley expresses his love for Charlotte is during a period of sex.<br /><br />Further stereotypes are noted in Linda (Georgia Emelin) and her campus women's group, which, in many ways, desensitize the issue of rape. As a hardcore feminist, Linda pulls out all the stops for the benefit of her group and most of the women on campus such as demanding that the dean publish a rape victim's police report, voicing her hatred for all fraternities, and even referring to Jim's girlfriend Judith (Kim Walker) as a prostitute during the Viking party. The presence of Linda and her fellow feminists is ironic for after Charlotte is raped, she doesn't contact anyone who either anonymous or bound to confidentiality such as a therapist or law enforcer. Instead, she contacts the campus crisis center and speaks to one of Linda's cohorts who ultimately relays the entire story to Linda who arrogantly uses the incident bring her own women-related issues to the forefront.<br /><br />The film's greatest flaw is the action that Charlotte decides to take. In an effort to avoid publicity (as if being seen with Linda could that) and time spent in a court of law, Charlotte takes her case to the school's administration board who, despite having no real evidence or feedback from a lawyer (and perhaps to shut Linda up), conclude that Jim actually raped Charlotte. As punishment, Jim is not arrested, but just expelled. I will not deny that this was similar to the ending I would like to have see, but it confines the film too much to a college atmosphere and the absence of people who are neither students nor faculty members doesn't make for a believable story about rape.<br /><br />I give this film four stars for the actors in it clearly made the most of the material they had to work with and as far as production goes, the crew succeeded in making the most of their low budget. As a first-time writer/director, Tirola's intentions are both sentimental and noble. Unfortunately, the only the believable aspect of this film about rape is the rape itself.