Pijnlijk saai, met bijna de hele filmopnamen van het eigenlijke kruiswoordpuzzel-kampioenschap in een Marriot in Connecticut. Deze film was duidelijk bedoeld om de Gespikkelde te imiteren, maar was bij lange na niet zo leuk als de laatste, een film die de achtergronden en gezinsdynamiek van de kinderen onderzocht en die hen daarna liet zien bij de wedstrijd.<br />Oké, de kruiswoordpuzzels in de New York Times zijn leuk, en gemaakt door briljante mensen. Ik snap het. Maar is het een wonder dat de naamgenoot van de krant zo enthousiast was over deze film?<br />Hoewel close-ups van angstige gezichten bedoeld waren om de toeschouwer de opwinding te laten voelen die onder de deelnemers broeide, kregen we nooit de kans hen te leren kennen, en trouwens ook niet veel om hen te geven. Het enige inzicht dat we een van de jonge kanshebbers konden bijbrengen, was dat hij snel kruiswoordpuzzels op zijn computer oploste.
Painfully dull, with nearly the entire movie live action of the actual crossword puzzle championship at a Marriot in Connecticut. This movie was clearly intended to imitate Spellbound, but was not nearly as fun as the latter, a movie that explored the children's backgrounds and family dynamics and THEN showed them at the competition.<br /><br />O.K. the New York Times crossword puzzles are fun, and created by brilliant people. I get it. But is it any wonder that the newspaper namesake raved about this movie?<br /><br />Although close-up shots of faces in angst were designed to make the watcher feel the excitement brewing among the contestants, we didn't ever get a chance to know them, or for that matter, care much about them. The closest insight we got to one of the top young contenders was watching him do crossword puzzles rapidly on his computer.