De pijn is het enige wat je afleidt van de afknapper van de film. De plotlijn is net zoiets als kijken naar acteurs die uit hun gebruikelijke rol van down-syndroomporno proberen te breken, en de hoofdfiguur ziet eruit als een gefrituurd, in kaas gedrenkt vloerkleed dat ranzig manhaftig is gemaakt door de bastaardneef van ET. Vanaf dat punt gaat het bergafwaarts. Er zitten zoveel plotgaten in dat ik het gevoel had dat mijn tanden uit hun kassen werden gerukt, alleen maar door de gerechtvaardigde woede, dat ik de minuten die deze film uit mijn leven bloedde uit mijn ziel voelde druipen. Ik heb het gevoel dat als ik naar beneden kijk, ik de gehavende resten zal zien van de persoon die ik was voordat ik deze film zag, drijvend in een poel van mijn verloren menselijkheid.
The pain is the only thing that will distract you from the terminal suck of the movie. The plot line is like watching actors trying to break out of their usual roles of downs syndrome porn and the main character looks like a deep-fried shag carpet soaked in cheese made rancid manlove to ET's bastard cousin. It goes downhill from there. Wrought with so many plot holes I felt like my teeth were being jarred from their sockets just from the righteous fury, I felt the minutes this movie was bleeding from my life dripping out of my soul. I feel that if I look down I will see the tattered remains of the person I was before I saw this movie floating in a pool of my lost humanity.