'Het is een geluk als Mifune uit de kelder naar boven komt...'<br />Ik verwachtte niet veel van Mifune. De afgelopen zomer had ik de kans gekregen Lars von Triers Idioterne (Dogme 2) in een theater te zien. Ik vond het prachtig, terwijl zoveel anderen er een hekel aan hadden. Toen zag ik met Kerstmis Festen (Dogme 1). Het was geweldig. Om het af te maken zocht ik, met veel pijn, _Dogme 3, Mifunes sidste sang_ en _Mifune_ in Amerika op. Zoals ik al zei, ik verwachtte niets. De hoogste score die ik het ooit in de theaters zag krijgen was 3 sterren, gemiddeld. Goed <0xE2><0x80><0x93> niet geweldig. Maar de meeste critici gaven het een lagere score.<br />Eindelijk vond ik het, en ik ging ernaar zitten kijken, even na half twee's nachts. Eerst was ik lichtelijk verbaasd. Omdat ik verliefd was geworden op Dogme 1 & 2, verwachtte ik meer krankzinnigheid, meer gedurfdheid. De seksscène aan het begin van de film was daar het begin van, en daarna de inleiding van een clandestien verleden en een gezinsvervolg op die belofte, evenals de inleiding van een prostituee. Maar dan gaat het de andere kant op. Mifune wordt eigenlijk een tamelijk ontspannen familiedrama, en een tamelijk bevredigend drama ook. De stemming van de film lijkt een beetje op de laatste scènes van _The Undraagbare Lichtheid van het Zijn_, waarin Daniel Day Lewis en Juliette Binoche zich terugtrekken van de corruptie van de grote stad naar een eenvoudig leven op een boerderij. <br />Mifune is traag, in die zin dat het zijn karakters de kans geeft zich te ontwikkelen, en ze bloeien op tot een grote diepte. En we zien de relaties tussen de karakters opbloeien. Kresten heeft zijn achterlijke broer Rud al enige tijd niet meer gezien. Nu heeft hij de kans om hem opnieuw te leren kennen. Ze schenen vrienden te zijn geweest toen ze jonger waren, maar Kresten was verhuisd, en was vastbesloten om alle sporen van zijn familie uit te wissen (in feite is de reden waarom hij naar huis moet gaan als zijn vader sterft, om ervoor te zorgen dat zijn broer geen kwaad wordt gedaan). Hij kan niet weggaan; als hij dat doet, kan zijn broer in een inrichting worden opgenomen. Door een zeer amusant voorval kunnen ze zich een broodnodige huishoudster veroorloven, Liva, de prostituee die we kort daarvoor in Kopenhagen hebben ontmoet. Ik heb haar personage horen beschrijven als eendimensionaal, typerend, de hoer met het hart van goud. Dat is niet waar. Zo'n personage is ze niet, en ze is ook niet het tegenovergestelde, de overspelige, leugenachtige, diefachtige, ik-heb-het-allemaal-gedaan-en-jij-kunt-me-niet-veranderen-hoer. Ze lijkt een normaal mens die misschien niet de juiste keuzes in het leven heeft gemaakt. Ze heeft niet echt spijt van de keuzes die ze heeft gemaakt. Het is niet zo dat ze in de film ooit klaagt dat ze een prostituee is. Ze verlaat Kopenhagen niet om haar leven te veranderen, maar om weg te komen van een mogelijk kwaad dat mogelijk afkomstig kan zijn van een stalker die haar aan de telefoon heeft lastiggevallen. Het is alleen zo dat als ze bij Kresten en Rud thuis komt, ze niet verwacht dat ze gevoelens voor hen zal ontwikkelen (hé, het zijn allebei geweldige kerels! Het is moeilijk om ze niet aardig te vinden). Uiteindelijk nodigt ze haar broer Bjarke uit om ook een tijdje bij hen te komen wonen. Hoewel hij een opstandige tiener is, voelt hij zich al snel thuis in het huis.<br />De plot is nooit dik, en dat zou ook niet moeten. De personages ontwikkelen zich voor onze ogen. De problemen lijken op die waarmee iedereen in zijn leven te maken kan krijgen. Alles ontwikkelt zich prachtig, de plotpunten zijn volkomen ongedwongen. Ze voelen echt aan als ze gebeuren, en ze hebben mij met hun emoties meegebracht. Maar aan het eind maakt de film een grote misstap. Of eigenlijk twee. Een personage, Gerner, die tijdens de hele film bestaat, maar er nooit bij schijnt te horen, valt het vredige huishouden aan. Zijn personage is volkomen overbodig. En dan is er die vreemde aanval op het huis, vooral op Kresten, op dezelfde dag als Gerner heeft aangevallen, door een heel bordeel van prostituees, Liva's vriendinnen uit Kopenhagen. Wat ze in Lolland en in het huis doen is mij een raadsel. De aanval is volkomen dwaas, ze pinnen Kresten vast en gieten alcohol in zijn keel tot hij het bewustzijn verliest. Het einde van de film is ook een beetje zwak. Ik wou eigenlijk dat het wat langer had geduurd. Ik zou graag een soort verhandeling hebben gezien, in plaats van een stel niet-overtuigende gebeurtenissen.<br />Nog één ding: Iben Hjejle. Zij is een geweldige actrice. Ik heb haar eerder in 2000 in High Fidelity gezien en vond haar goed. Hier, waar haar rol veel substantiëler is, straalt ze. De andere acteurs zijn hier ook allemaal geweldig, maar zij is fantastisch. Ze is onconventioneel mooi, maar toch ook mooi. Als ik haar ooit ontmoet, zal ik moeten zeggen: 'Hé, ik vond je geweldig in Mifune.' Ik geef de film een 9/10, een van de beste films die in het jaar 2000 in de Verenigde Staten zijn uitgebracht.
"Happiness is when Mifune comes up from the basement..."<br /><br />I did not expect much from Mifune. This past summer, I had gotten a chance to see Lars von Trier's Idioterne (Dogme 2) in a theater. I loved it, while so many others hated it. Then I saw Festen (Dogme 1) over Christmas. It was great. For completion, I searched out, with much pain, Dogme 3, _Mifunes sidste sang_, _Mifune_ in America. Like I said, I expected nothing. The highest rating I ever saw it receive when it was in the theaters was 3 stars, average. Good - not great. Most critics, however, scored it lower.<br /><br />I finally did find it, and I sat down to watch it, slightly past 1:30 AM. At first, I was slightly surprised. Having fallen in love with Dogme 1 & 2, I expected more insanity, more daring-do. The sex scene near the beginning of the film set that up, and then the introduction of a clandestine past and a family follow up on that promise, as well as does the introduction of a prostitute. But then it goes the opposite way. Mifune actually becomes a rather relaxed family drama, and a rather satisfying one, too. The mood of the film sort of resembles the final scenes of The Unbearable Lightness of Being, where Daniel Day Lewis and Juliette Binoche retreat from the corruption of the big city to simple life on a farm.<br /><br />Mifune is slow, in that it allows its characters to develop, and they blossom into a great depth. And we see the relationships between the characters bloom. Kresten has not seen his retarded brother, Rud, for some time. Now he has a chance to get reacquainted. They seemed to have been friends when they were younger, but Kresten had moved, and was determined to erase all traces of his family (in fact, the reason he must go home when his father dies is to make sure his brother is not harmed). He finds himself unable to leave; if he does, his brother may be committed to an asylum. Through a very amusing incident, they are able to afford a much-needed housekeeper to help them, Liva, the prostitute we met a short time earlier in Copenhagen. I have heard her character described as a one-dimensional, typical character, the Hooker with the Heart of Gold. This is untrue. She is not that kind of character, nor is she the opposite, the cheating, lying, thieving, I've-done-it-all-and-you-can't-change-me hooker. She seems like a normal human being who may not have made the right choices in life. She doesn't exactly regret the choices that she made. It is not as if she ever laments in the film being a prostitute. She leaves Copenhagen not to change her life, but to get away from some possible harm that may potentially come from a stalker who has been harassing her on the telephone. It's just that, when she gets to Kresten's and Rud's home, she does not expect to develop feelings for them (hey, they're both great guys! It's difficult not to like them). Eventually, she invites her brother, Bjarke, to live with them for a while, too. Although a rebellious teen, he quickly feels at home at the house. <br /><br />The plot is never thick, nor should it be. For the longest time, the characters just develop before our eyes. The problems seem like those that anyone might face in their life. <br /><br />Everything develops beautifully, the plot points are completely unforced. They feel real when they happen, and they brought me along with their emotions. The film takes a big misstep at the end, though. Actually, two. A character, Gerner, who exists during the whole film, but never seems to belong, attacks the peaceful household. His character is completely unnecessary. And then there is this weird attack on the house, especially on Kresten, on the same day as Gerner has attacked, by an entire brothel of prostitutes, Liva's friends from Copenhagen. What they are doing in Lolland and at the house is a mystery to me. The attack is utterly silly, they pin Kresten down and pour alcohol down his throat until he passes out. The very end of the film is also a little weak. I kind of wish it was a little more drawn-out. I would have likes some sort of exposition, instead of a bunch of unconvincing events.<br /><br />One more thing: Iben Hjejle. She is a great actress. I saw her in High Fidelity earlier in 2000, and thought she was good. Here, where her part is much more substantial, she shines. The other actors are all great here, too, but she is wonderful. I predict that she will be a pretty big star in the US one day. She is unconventionally beautiful, yet beautiful all the same. If I ever meet her, I will have to say, "Hey, I thought you were great in Mifune." I give the film a 9/10, one of the best films released in the US in the year 2000.