Toen ik elf of twaalf was, vond ik dit de coolste film die ooit was gemaakt. En waarom ook niet? Er waren een paar geweldige actiescènes, heel goede helden en heel akelige schurken. Op dat niveau is de film perfect. Nu ik wat ouder ben, vind ik de film nog steeds leuk, alleen niet zo leuk als vroeger. Hij staat in elk geval niet in mijn top tien.<br />In de jaren dertig is de drooglegging in volle gang, en de maffiabaas uit Chicago, Al Capone (Robert De Niro), heerst met bommen, steekpenningen en machinegeweren over zijn imperium. Aangezien de drooglegging erg impopulair is bij het Amerikaanse volk, wie zal het tegen Capone opnemen? En daar komt de jonge, kaarsrechte financieel agent Elliot Ness (Kevin Costner) binnen, die het juiste wil doen, maar beseft dat de vereiste methoden veel onorthodoxer zijn, gezien het corrupte politiekorps en zo. Hij schakelt de hulp in van een oudere straatagent (Sean Connery in een Oscar-winnende voorstelling), een onbenullige accountant (Charles Martin Smith) en een jonge politiecadet die een scherpschutter is met een pistool (Andy Garcia) en begint Capone 'op de Chicago-manier' te grazen te nemen. Na veel schietpartijen, drankinvallen en moordaanslagen komt het allemaal neer op een beslissende krachtmeting <0xE2><0x80><0x93> op het dak van een overvol gerechtsgebouw! <0xE2><0x80><0x93> tussen Ness en Capones belangrijkste handlanger, Frank Nitti (Billy Drago). De film is, zoals al is opgemerkt, veel trouwer aan de oorspronkelijke tv-serie met Robert Stack dan aan de historische gegevens, waarvan hij vrijwel geen gelijkenis vertoont, niet dat dat noodzakelijkerwijs een probleem is. In het echte leven waren er wel een stuk of tien 'Untouchables', wier succes zeer beperkt was en die nooit aan echte schietpartijen met Capone meededen (hoewel Capone minstens twee keer heeft geprobeerd Ness te vermoorden). Capone beschouwde Ness als een publiciteitsstunt om hem dwars te zitten, meer niet; de twee hebben elkaar zelfs nooit persoonlijk ontmoet. Frank Wilson en de belastingdienst hadden heel wat meer te maken met de tenlastelegging van Capone dan Ness en de Untouchables. En natuurlijk leefde Frank Nitti nog meer dan tien jaar nadat Capone in de gevangenis was beland.<br />Dat gezegd hebbende: wat maakt het uit? Dit was bedoeld als een leuke, stijlvolle actiefilm, geen historische documentaire. De film is uiterst authentiek in zijn aandacht voor historische details, en hoewel hij een beetje overdreven is, slaagt hij erin zijn voornaamste doel te bereiken: vermaak. De film was bedoeld als een kruising tussen een stijlvolle gangsterfilm en een goeie, ouderwetse politie-en-roversfilm, en was daar zeer succesvol in.<br />Het acteerwerk is in alle opzichten geweldig, met name Costner en Connery geven een van hun beste optredens. Costner levert een bewonderenswaardige prestatie door Ness in iets meer dan twee uur te laten veranderen van een groentje in een wereldverbeteraar (de scène waarin hij schreeuwt tegen het lijk van een gangster die hij heeft moeten vermoorden is een van de weinige zwakke momenten in de film) in een taaie, keiharde veteraan. Connery doet het geweldig als Malone, de oudere, schuldbewuste politieman die Ness' mentor wordt (hoewel zijn doodsscène een beetje overdreven is, ik moet toegeven dat ik huilde toen ik hem voor het eerst zag!). Garcia en Smith hebben iets minder te doen, hoewel ze allebei hun momenten hebben (Smith die illegale whisky drinkt tijdens de hinderlaag op de brug, en Garcia's eerste confrontatie met Ness en Malone). De Niro, die carrière heeft gemaakt met het spelen van gangsters, neemt de logische stap om de enige beroemde gangster aller tijden te spelen, Al Capone, en DeNiro, de method-acteur die hij is, slaagt er geweldig in om de rol te spelen, geluid te maken en te spelen, ondanks het feit dat de film maar heel weinig tijd op het witte doek heeft doorgebracht (komt er ooit iemand uit deze film die zich de beruchte honkbalscène niet herinnert?). Drago past in de rol van een snerende, eendimensionale schurk en slaagt erin om van Nitti een dreigend en zelfs charismatisch personage te maken, ook al heeft hij weinig om mee te werken. Andere getalenteerde karakteracteurs <0xE2><0x80><0x93> Richard Bradford, Jack Kehoe, Patricia Clarkson, Brad Sullivan, Del Close, Clifford James <0xE2><0x80><0x93> maken de cast compleet.<br />Waar de film echter in uitblinkt, zijn de actiescènes. Het clandestiene konvooi bij de Canadese grens is gewoonweg opwindend, en de spannende schietpartij op het dak tussen Ness en Nitti is ook buitengewoon gedenkwaardig. Maar wat de show steelt, is het prachtig uitgevoerde eerbetoon aan 'Potemkin' in Union Station, waar Ness en Stone proberen de boekhouder van Capone te arresteren, zijn lijfwachten uit te schakelen en een kinderwagen te redden die de trap af komt huppelen. De hele scène wordt bijna in slow motion opgenomen, en is onbeschrijflijk intens en zelfs mooi.<br />Ennio Morricone levert een schitterende score, en ik weet niet waarom hij er zo'n hekel aan heeft, zoals hij in interviews zegt. Het is waar, het is niet te vergelijken met zijn werk voor de films van Sergio Leone, maar wat is dat wel? Hij zorgt voor een opbeurende, heroïsche score die de sfeer en de toon van de film perfect weergeeft (hoewel het hartverscheurende 'Death Theme', gespeeld op een solo-saxofoon, volgens mij het beste nummer is).<br />Over het geheel genomen is 'The Untouchables' NIET een geweldige gangsterfilm, zoals 'The Godfather' of 'Once Upon A Time In America', en ook is het geen accuraat verslag van de echte gebeurtenissen die hij beschrijft. Maar het is een leuke, uiterst stijlvolle, goed gemaakte en aangename film, en wat dat betreft kan ik hem van ganser harte aanbevelen.<br />Score: 8/10.
When I was 11 or 12, I thought that this was the coolest movie ever made. And why not? It had some great action scenes, extremely good heroes, and extremely nasty villains. On that level, the film is perfect. Now that I'm a bit older, I still enjoy the film a lot, just not as much as I used to. It certainly isn't on my top ten list.<br /><br />In the 1930's, Prohibition is in full swing, and Chicago mob boss Al Capone (Robert De Niro) rules over his empire with bombs, bribes, and machine guns. Since Prohibition is very unpopular with the American people, who's going to stand up to Capone? Enter straight-laced young Treasury Agent Elliot Ness (Kevin Costner), who wants to do the right thing but realizes that the methods required are much more unorthodox, what with the corrupt police department and all. He enlists the help of an aging beat cop (Sean Connery in an Oscar-winning performance), a nebbish accountant (Charles Martin Smith) and a young police cadet who's a crack shot with a pistol (Andy Garcia) and begins taking down Capone "the Chicago way". After many shootouts, liquor raids, and assassinations, it all comes down to a climactic showdown - on the roof of a crowded courthouse! - between Ness and Capone's chief henchman, Frank Nitti (Billy Drago).<br /><br />The movie is, as has been pointed out, much more faithful to the original television series with Robert Stack than the historical record, of which it bears virtually no resemblance, not that that is necessarily a problem. In real life, there were up to a dozen "Untouchables", whose success was very limited, and never got into any actual shootouts with Capone (though Capone did try to kill Ness himself on at least two occasions). Capone thought of Ness as a publicity seeking nuisance, nothing more; the two never even met face-to-face. Frank Wilson and the IRS had a LOT more to do with Capone's indictment than Ness and the Untouchables ever did. And of course Frank Nitti lived for over a decade after Capone was jailed.<br /><br />That being said: who cares? This was intended as a fun, classy action movie, not a historical documentary. The movie is extremely authentic in attention to period detail, and though a bit over-the-top, it succeeds in its primary objective: to entertain. The movie was meant as a cross between a classy gangster film and a good old-fashioned cops'n'robbers shoot-'em-up, and was highly successful at that.<br /><br />The acting is great all around, with Costner and Connery in particular giving one of their best performances. Costner does a creditable job at making Ness go from a greenhorn do-gooder (the scene where he yells at the corpse of a gangster he's had to kill is one of the movie's few weak moments) to a tough, hard-assed veteran in a little over two hours, no mean feat. Connery does a great job as Malone, the aging, guilt-ridden cop who becomes Ness's mentor (though his death scene is a bit overdone, I must admit I actually cried the first time I saw it!). Garcia and Smith have somewhat less to do, though each have their moments (Smith sipping bootleg whiskey during the bridge ambush, and Garcia's initial confrontation with Ness and Malone). De Niro, who made a career playing gangsters, takes the logical step of playing THE single most famous gangster of all time, Al Capone, and DeNiro, Method actor that he is, does a great job managing to look, sound, and act the part, despite very limited screen time (does ANYONE come away from this film not remembering the infamous baseball scene?). Drago fits the part of a sneering, one-dimensional villain, and manages to make Nitti a menacing and even charismatic character despite having little to work with. Other talented character actors - Richard Bradford, Jack Kehoe, Patricia Clarkson, Brad Sullivan, Del Close, Clifford James - round out the cast.<br /><br />Where the movie excels, however, are its action sequences. The ambush of Capone's bootleg convoy at the Canadian border is simply exhilarating, and the suspenseful rooftop shootout between Ness and Nitti is extremely memorable as well. But what steals the show is the wonderfully done "Potemkin" homage in Union Station, where Ness and Stone try to apprehend Capone's book keeper, take out his bodyguards, AND save a baby carriage pluming down the stairs. Virtually the whole scene is done in slow motion, and is indescribably intense and even beautiful.<br /><br />Ennio Morricone provides a wonderful score, and I'm not sure why he dislikes it so much, as he's said in interviews. True, it's not up to par with his works for Sergio Leone's films, but what is? He provides an exhilarating, heroic score which captures the feel and tone of the movie perfectly (though for my money, the heartbreaking "Death Theme", played on solo saxophone, is the best track).<br /><br />Overall, "The Untouchables" is NOT a great gangster film, like "The Godfather" or "Once Upon A Time In America", nor is it an accurate account of the real-life events it portrays. But it's a fun, extremely stylish, well-made and enjoyable film, and on that score, I can wholeheartedly recommend it.<br /><br />Score: 8/10.