De klassieker van de Amerikaanse film uit het begin van de jaren negentig bevat ook dit werk van Gregg Araki, een vreselijk grappig, aangrijpend verhaal over twee seropositieve kerels die het allemaal niet kunnen verdragen, George Bush (toen president) de schuld geven en het allemaal op een lopen zetten voor een laatste (?) uitspatting. De film bevat de typische schattige homojongens, de vriendelijke nicht met haar eigen heteroproblemen, geweld en belachelijk afgezaagde Araki-dialoog. En wat denk je? Het werkt op de een of andere manier allemaal! Aan het eind zijn de twee hoofdpersonen sympathieke mensen met wederzijdse gevoelens. De slotscène is een van de gedenkwaardigste in de onafhankelijke film van de jaren negentig.
The cutting edge of early '90's American film includes this work by Gregg Araki, a frightfully funny, harrowing tale of two HIV positive dudes who can't stand it all, blame (then president) George Bush, and take it all on the road for a final (?) spree. The film contains the typical cute gay boys, friendly fag-hag with her own hetero issues, violence, and ridiculously corny Araki dialogue. And guess what? It somehow all works! By the end the two protagonists are likeable people with relatable feelings. The closing scene is one of the most memorable in indie cinema of the '90's.