De jaren zeventig waren waardeloos, een schamele afspiegeling van de jaren zestig, een generatie die een kater had. Wat ik uit deze film en mijn bescheiden kennis van punk haalde, was dat je ofwel een grote óf een kleine punker werd en dat je daar geen enkele reden toe had. Ik besefte dat de punkers afwijkende meningen omarmden in de vorm van nietsdoen, en dat ook deden. Hun rebellie was de belichaming van wat ze als buitenstaanders zagen. Hoe paradoxaal dat ook klinkt, het is alsof ze de wereld en de mensen om hen heen verachtelijk, waardeloos afval vonden en het op zich namen om dat te worden. Je kunt het gruis van 1977 proeven en je voelt je er smerig door. Ik dacht dat ik deze film haatte, maar ik denk dat het daar juist om gaat. Het is walgelijk en verbijsterend, en er zit niets anders achter dan een paar beelden en flarden van ideologie.
The 70's were worthless, a paltry shadow of the 60's, a hangover of a generation. What I got from this film and my moderate modicum of knowledge of punk was that you either became corporate or rebelle and had no cause, ala the punks. I realized the punks embraced dissent in the form of doing nothing, and embracing it. Their rebellion was an embodiment of what they viewed outsiders as. As paradoxical as that sounds it's as though they thought the world and those around them were vile, worthless trash, and took it upon themselves to become that. You can taste the grit of 1977, and it makes you feel dirty. I thought I hated this film, but I think that's the point. It's vile, and digusting, has nothing behind it but some images and scraps of ideology.