Net als andere recensenten was ik van plan deze film binnen een paar minuten te mijden vanwege de sobere kwaliteit. Zwart-wit, grofkorrelig, met blote beenderen gefilmd, en met een vreemde, rustige manier van kijken naar onhandige mensen.<br />Een man die nog maar één stap verwijderd is van Adam in zijn pogingen om de kost te verdienen, komt plotseling in aanraking met een ziekelijke, zwangere vrouw met wie hij vriendschap sluit en die hij in leven houdt door het strakke koord waar hij al op leeft, tot het uiterste gespannen, nog verder uit te rekken.<br />Maar dan, terwijl het verhaal zich ontvouwt, besef je dat het zwart-wit moest zijn; het moest die ruwe, korrelige kwaliteit hebben. Dat is de aard van het verhaal. Dat is de kracht ervan. Ik ben het ook met de andere recensenten eens dat als (zoals sommigen van ons hebben geopperd) de vrouw en haar kind waren geschreven om Black te spelen, dat voor elk aspect van de film een nieuw niveau van ontroering zou opleveren. En dat kun je lezen terwijl je kijkt en die nuances voor jezelf waarderen, hoewel ze niet in de film worden verwoord.<br />Ik had ook de vreemde gedachte terwijl ik keek hoe geweldig het zou zijn geweest als Johnny en June Carter Cash de hoofdrollen hadden gespeeld, aangezien deze film in hun hoogtijdagen is gemaakt. Maar dat is mijn probleem. Maar zelfs nu is dit nog een zeldzaam stukje steenkool dat onder de druk van moeilijke tijden een diamant blijkt te zijn. Niet te missen.
Like other reviewers, I was going to avoid this movie within the first few minutes because of its austere quality. Black and white, gritty, bare-boned filming and direction looking at awkward people in a strangely quiet way. <br /><br />A scraping by man that is one step away from Adam in implements scratching out a living suddenly comes by an ailing pregnant woman who he befriends and keeps alive by stretching the tight shoestring he's already living on, taut to its limit.<br /><br />But then, as the story unfolds, you realize it HAD to be shot in black and white; it had to have that raw, gritty quality. That's the nature of the story. That's the power of it.<br /><br />I agree, too, with other reviewers that if (as some of us have been theorizing) the woman and her child were written to be Black, that would bring several new levels of poignancy to every aspect of the film. And you can read that in as you watch and appreciate those nuances for yourself though they're not spelled out in the film. <br /><br />I also had the strange thought while watching of how great it would have been to have Johnny and June Carter Cash playing the leads, since this film was made in their heyday. But that's just me.<br /><br />Yet even as it is, this is a rare piece of coal that under the pressure of tough times shows itself to be a diamond. Not to be missed.