Muzieksuperster voelt zich bedreigd door een verknipte fan en huurt daarom een flegmatieke bodyguard in om haar te beschermen <0xE2><0x80><0x93> en wordt al snel verliefd op hem. Onzinnig gezever diende als de debuterende rekwisiet voor de echte-muziekdiva Whitney Houston, die van het toneel komt en redelijk werk aflevert. Kevin Costner daarentegen is ongelooflijk futloos; zijn soort machismo is niet in harmonie met de algemene kampsfeer die inherent is aan dit smakeloze scenario; hij lijkt niet bij de grap te zijn betrokken en komt over als moe en onverschillig. Dit lukte met het publiek door middel van Houstons musicalnummers; verder is het tweederangs gedoe, met een script dat heel weinig om het lijf heeft, en ideeën die zonder doel of doel op het scherm worden gegooid. Al met al teleurstellend. **van**.
Music superstar is threatened by a twisted fan and so hires a stolid bodyguard to protect her--and quickly falls in love with him. Nonsensical rubbish served as the debut acting vehicle for real-life music diva Whitney Houston, who does passable work off the stage. Kevin Costner, on the other hand, is enervated beyond belief; his brand of low-keyed machismo isn't in tune with the general air of camp inherent in this tacky scenario--he doesn't seem to be in on the joke and comes off seeming tired and indifferent. This got by with audiences via Houston's musical numbers; otherwise it is second-string stuff, with a script that makes very little sense, tossing ideas at the screen with no point or purpose. Disappointing throughout. ** from ****