De mens ervaart de dingen op de meest creatieve en erogene manier. Daarom kan een gebrekkige kunst net zo effectief zijn, zo niet effectiever, om je bewustzijn door een reeks emoties te sturen die zo snel en woest zijn dat de rede geen schijn van kans heeft om ze ooit in te halen. Deze film is een van die gebrekkige kunstvormen die door een gestoorde en surrealistische visie en verhaallijnen heen leven in de liefde en pijn van Bob Maconel, een rustige man die vanbinnen niet zo rustig was.<br />De presentatie is vaak karikaturaal en stereotiep, maar de emotie die wordt overgebracht is vaak zo rauw dat je er niet aan kunt ontsnappen. Bob is een gekwelde man die een leven leidt dat even saai is als kwellend. We kennen zijn verleden niet en weten niet hoe hij is geworden wat hij is. De trieste waarheid is dat het enige kleurrijke en interessante in zijn leven zijn moorddadige en suïcidale angst is, die energie en intensiteit die zo'n groot contrast vormden met zijn saaie en introverte uiterlijk, tot hij het op een dag allemaal losliet, op een soort onverwachte manier.<br /><br />In een samenleving vol bekwame denkers en voelers die wedijveren om beperkte mogelijkheden zijn er mensen die zich uiten in termen, mensen die zich uiten tegen de termen in en mensen die gewoon genegeerd worden. Bob is een genegeerde ziel. Maar het probleem is dat genegeerd worden zijn vermogen om te denken en te voelen niet vermindert. Bob gaf ons de kans om de geest te onderzoeken van mensen die vaak onzichtbaar zijn tot ze op de voorpagina's van de kranten verschenen, wat tegenwoordig steeds vaker gebeurt. Alleen worden we hier niet alleen geconfronteerd met de duistere en lelijke kant ervan, maar ook met de kwetsbare romantische kant ervan. Door al die vreemdheid en onbekendheid heen krijgen we een glimp te zien van de menselijke kant ervan, en worden we gehavend door de pure schoonheid ervan.<br />Ik kan de stijl van regisseren alleen beschrijven als creatieve eerlijkheid, aangezien eerlijkheid in de media van vandaag zo schaars is. Wat naar buiten toe werd verwoord, wordt overdreven om in overeenstemming te blijven met wat in iemands hoofd zit. Alleen al daarom was ik meer dan blij met de ervaring.<br />Ga het zien, met een begripvolle geest en een meelevende ziel. Laat het scala aan emoties over je heen spoelen, of het nu medelijden of verwondering is, haast je niet om te oordelen. Laat het je gewoon een tijdje achtervolgen.
Human perceive things in most wonderfully creative and erogenous ways. That's why a flawed art can be just as effective, if not more, in sending your conscious through a range of emotions so fast and furious that reason have no chance in hell to ever catch up. This film is one of those flawed art that through its deranged and surreal vision and narratives, you live the love and pain of Bob Maconel, a quiet man who was not so quiet within.<br /><br />The presentation is often cartoonish and stereotypical, yet the emotion that was conveyed are often bloody raw to a fault that you just can't simply escape. Bob is a troubled man who's life is as boring as it is tormenting. We don't know his past and how he became what he is. The sad truth is that the only colorful and interesting thing in his life is his homicidal and suicidal anguish, the held up energy and intensity that dramatically contrasted his drab and introverted appearance, until one day, he let it all loose, in a sort of unexpected way.<br /><br />In a society full of able thinkers and feelers competing for limited opportunities, there are those who express in terms, those who express against the terms and those who are simply ignored. Bob is an ignored soul. But the trouble is, being ignored doesn't diminish his ability to think and feel. Bob gave us a chance to explore the mind of those who's life are often invisible until they made the front page news, with increasingly frequent occurrence in today's society. Only here, we are not only presented with the dark and ugly side of it, but also the vulnerably romantic side as well. Through all of its oddity and obscurity, we get a glimpse of its human quality, and were left scarred by its sheer beauty.<br /><br />I can only describe the style of directing as creative honesty, as honesty is in such short supply in today's media. What was expressed outwardly is exaggerated in order to stay true with what locks inside a person's mind. For this alone, I was over joyed by the experience.<br /><br />Go see it, with a understanding mind and compassionate soul. Let the range of emotion washes over you, be it pity or wonderment, don't haste to judge. Just let it haunt you for a while.