In de jaren zeventig geloofden sommige jonge regisseurs echt dat het mogelijk was om films voor de televisie te maken, in plaats van 'tv-films' (één aflevering van 90 minuten of de langere, nog minder filmische'miniseries'). De bekendste van deze pogingen was Spielbergs 'Duel', maar tot ongeveer 1983 kwamen er af en toe goede films uit, tot ongeveer 1983, toen het 'Day Na'- fenomeen plaatsvond, waardoor de republikeinen zoveel druk op de tv-producenten uitoefenden dat ze nooit meer iets riskants op de televisie probeerden uit te halen.<br />Deze film zou heel goed de beste van Peter Hyam kunnen zijn. Hij gaat in elk geval prat op de beste latere rol van Richard Boone als een afgetobde rechercheur en op een overtuigende rol van Michael Dunne als zijn tegenspeler. Het camerawerk, het geijsbeer, de dialogen, zijn allemaal onopvallend, maar dat moet ook wel <0xE2><0x80><0x93> dit is een hommage aan de film noirs uit de jaren veertig, geen poging om ze in 'Chinatown' opnieuw tot leven te wekken. Daarom zit er ook een hoop humor in, maar het wordt nooit kitscherig, en het staat ook niet in de weg van een strak, klein mysterie dat gedoemd is slecht voor iedereen af te lopen <0xE2><0x80><0x93> de rechercheurs slagen er uiteindelijk alleen maar in het verhaal te kunnen vertellen (en ze zijn slim genoeg om te weten dat ze hun adem niet moeten verspillen door het te vertellen). Er heerst een algemeen gevoel van 'het leven gebeurt' De sfeer van de film is onmiskenbaar, zoals ook het geval was met de film noirs aan het eind van dat genre, toen het na de Tweede Wereldoorlog in onbruik raakte. Ondanks de ingetogen aanpak is de film zeer gedenkwaardig vanwege de sfeer en de personages. Ik heb hem in geen jaren gezien en denk er nog steeds met plezier aan terug. Waarschijnlijk een verloren gewaande film (al denk ik dat je alles op internet kunt vinden), en het zou de moeite waard kunnen zijn om hem opnieuw te ontdekken.
Back in the 1970s, some young directors really believed it was possible to make movies for television, rather than "TV movies" (one-episode 90 minute TV shows or the longer, even less cinematic soap opera 'miniseries'). The best known of these efforts was Spielberg's "Duel," but there were good films appearing now and again all the way up 'till about 1983, which saw the "Day After" phenomenon, following which Republicans put such pressure on TV producers, they never attempted anything risky on broadcast TV again.<br /><br />This movie may very well be Peter Hyam's best. It certainly boasts the best later performance by Richard Boone as a washed-out detective and a knock-down performance by Michael Dunne as his side-kick. The camera-work, the pacing, the dialog, are all low-key, but need to be - this is an homage to the noir films of the forties, not a "Chinatown" attempt to resurrect them. Consequently there's a great deal of gentle humor here, but it never gets campy, and doesn't get in the way of a tight little mystery that is doomed to end badly for everyone - the detectives succeed in the end only because they live to be able to tell the tale (and are smart enough to know not to waste their breath telling it). There's a general feeling of 'life happens" pervading the film - as was also the case for the noir films toward the end of that genre as it faded after WWII. Despite the low-key approach, the film is highly memorable for its atmosphere and characterizations. I haven't seen it for years and I still think of seeing it with pleasure. Probably a lost film (although I suppose you can find anything on the internet), this could be well worth the research to rediscover.