Een onwaar scenario bederft een verhaal over een jonge Perzische man & vrouw die te maken krijgen met bazige schoonouders en het krijgen van hun eigen kinderen.<br />LEILA speelt zich af in het conservatieve Iran. De vrouw is van top tot teen in het zwart gekleed. Een man kan trouwen en vier vrouwen onderhouden. Redelijke kijkers zullen rekening houden met culturele verschillen als het gaat om hoe bazige schoonouders worden getolereerd. Maar het verhaal over het krijgen van kinderen in LEILA wordt op een volkomen onwaarschijnlijke manier uitgespeeld.<br />Ten eerste moet het publiek van de film accepteren dat het adopteren van een kind of het insemineren van een jonge echtgenote minder harmonieuze handelingen zijn voor een pasgetrouwde. Een gelukkig gezinsleven is beter dan het idee een man (die echt niet wil hertrouwen) tot een huwelijk met een tweede vrouw te dwingen om voor de voortplanting te zorgen, waarbij de kinderen die daaruit voortkomen emotioneel worden opgeëist door de eerste vrouw, terwijl de biologische moeder (tweede vrouw) nog steeds in het huis woont en geen diepe band heeft met kinderen of man.<br />Ten tweede is er een scène in een weeshuis dat overstroomt van schattige kleine kinderen zonder moeders en vaders om voor hen te zorgen. De kinderen zijn onweerstaanbaar schattig en het lijkt erop dat geen jong getrouwd stel met ook maar een greintje moeder-moederinstinct zou kunnen vertrekken zonder minstens twee of drie kinderen te adopteren. Leila en haar man zijn echter volkomen walgend en ongeïnteresseerd. De echtgenoot is vaak net zo in de war als het publiek en Leila lijkt last te hebben van angststoornissen en depressies. Naarmate de film vordert, begint de kijker zich af te vragen of geen van deze personages misschien geschikt is als ouder.<br />Leila en haar man zijn financieel welgesteld. Ze rijden in een nieuwe auto, hebben mooie nieuwe apparaten in huis, en er lijkt geen gebrek aan geld te zijn. Er wordt verwezen naar het feit dat Leila's man in dienst is bij het bedrijf van zijn familie, maar niet één keer ziet de kijker de echtgenoot of een ander familielid aan het werk of wordt er ook maar één aspect van hun bloeiende bedrijf genoemd. Ook hier ontbreekt het realisme.<br />Herhaaldelijk, Leila.' De echtgenoot zet Leila af langs de kant van een drukke straat of een willekeurige snelweg om doelloos langs de kant van de weg rond te dwalen tot de echtgenoot na zijn middagboodschappen terugrijdt en haar oppikt. Deze bizarre voorvallen worden nooit verklaard, maar lijken te dienen als decor voor een gesprek over de persoonlijkheid van potentiële tweede echtgenotes terwijl elke huwelijkskandidate wordt geïnterviewd.<br />Het publiek in de bioscoop lachte op de verkeerde plaatsen, schudde het hoofd en mompelde ongelovig terwijl het verhaal werd onthuld. <br />Dank zij deze film kwam ik erachter dat Iran vallend gebladerte heeft, huizen met volledig moderne keukens, en dat het oké is om een conservatieve islamitische vrouw een parelketting te geven. Toen ik de film zag, vroeg ik me ook af, van top tot teen in het zwart gekleed, of een snoer witte parels echt zou opvallen. Waarom is zoiets me nooit eerder opgevallen bij een islamitische vrouw? Gedachten dwalen af als de geest zich verzet tegen het verhaal.
An untrue script ruins a tale of a young Persian husband & wife dealing with issues surrounding bossy in-laws and having their own children.<br /><br />LEILA is set in conservative Iran. Woman dress in black outer clothing head-to-toe. A man may marry and keep up to four wives. Reasonable viewers will make allowances for cultural differences when it comes to how bossy in-laws are tolerated. However, the having-children plot in LEILA is played out in a completely implausible manner.<br /><br />For one, the film's audience must accept that adopting a child or inseminating a young wife are less harmonious actions to a newlywed's continued happy home life than the notion of pushing a husband (who truly does not desire to remarry) to marry an additional wife for breeding purposes with the resulting children being emotionally commandeered by the first wife while the biological mother (second wife) still lives on in the home with no deep attachment to either children or husband.<br /><br />Second, there is a scene at an orphanage brimming with cute little children without mothers and fathers to care for them. The children are irresistibly cute and seemingly no young married couple with a speck of maternal-paternal instincts could leave without adopting at least two or three. However, Leila and her husband are utterly repulsed and uninterested.<br /><br />The husband is often as confused as the audience and Leila seems to have anxiety disorder and depression. As the movie progresses, the viewer starts to wonder if perhaps neither of these characters are fit to parent children.<br /><br />Leila and her husband are financial well off. They drive a new car, have nice new appliances in their home, and there seems to be no want for money. Reference is made to Leila's husband being employed in his family's business, however, not once does the viewer see the husband or any family member at work or mention one single aspect of their thriving business. Again, realism is lacking.<br /><br />Repeatedly, Leila's husband drops Leila off at the side of a busy street or random highway to aimlessly wander about the roadside until the husband drives back after his afternoon errands and picks her up. These bizarre occurrences are never explained but seem to serve as a plot device to gave a setting for discussing the personalities of potential second wives as each spousal candidate is interviewed.<br /><br />The audience in the movie house was laughing in the wrong places, shaking their heads and making murmurs of disbelief as the story was being revealed.<br /><br />Thanks to this film I learned that Iran has falling foliage, homes with completely modern kitchens, and that it is OK to give a conservative Islamic woman a pearl necklace. Watching the movie I also wondered, dressed in black from the top of the head, to toe, a string of white pearls would really stand out. Why have I never noticed such a thing on an Islamic woman ever before? Thoughts wander as the mind resists the story.