Tranen van de Zwarte Tijger is zo'n film die je zo goed vermaakt dat het moeilijk is om er niet enorm van te genieten, al is het maar vanwege de uitbundigheid ervan.<br />Het verhaal is simpel. Dum, de Zwarte Tijger, is de beste schutter die er is. Hij werkt voor een ongeregelde groep huurlingen onder leiding van Fai, wiens motto is: 'Als je tegen Fai bent, ga je dood.' Als ze de kapitein van de militaire groep gevangennemen die hen probeert tegen te houden, moet Dum kiezen tussen zijn trouw aan zijn mannen of de wens van zijn oude vlam Rumpooey, die verloofd is met de kapitein. Dat is het wel zo'n beetje, maar het verhaal is niet de reden om naar deze film te kijken. De grootste aantrekkingskracht ligt in de stijl.<br />Het is prachtig om naar te kijken, met de sfeer van een western, maar in de stijl en kleuren van het Thaise theater, en vaak hilarisch door de tongue-in-the-wang humor. Er wordt veel geschoten en het is bloederig, maar toch volkomen onrealistisch. Toch is dat nooit de bedoeling. De openingsscène geeft de toon perfect aan. Terwijl Dum en zijn collega de schuilplaats Er zijn regelmatig muzikale intermezzo's, maar niet in de Bollywood-stijl, eerder liedjes die de emotionele toestand van bepaalde personages verklaren, waarbij het hoogtepunt het belangrijkste liefdesliedje is <0xE2><0x80><0x93> belachelijk sentimenteel <0xE2><0x80><0x93> en het cowboy-achtige _Bonanza-_ rijlied, een op country en western geïnspireerde, vrolijke melodie over eenzaamheid.<br />De vijf hoofdpersonen <0xE2><0x80><0x93> Dum, Rumpoey, Kumjorn, Fai en Mahesuan <0xE2><0x80><0x93> zijn fantastisch. Dum is een en al emotieloze precisie en onderdrukte gevoelens, een man van de daad die zijn diepgewortelde verlangen naar zijn vroegere liefde verbergt. Rumpoey, de geliefde, is in stilte hilarisch in die zin dat ze gewoon nooit iets lijkt te doen, een weloverwogen zijsprong naar het goedkope melodrama van de jaren vijftig. Maar de twee beste zijn Fai, een klassieke mitrailleur-en-vest-boef die de grappigste beelden schiet in zijn eerste vuurgevecht <0xE2><0x80><0x93> kijk uit, het is heel subtiel <0xE2><0x80><0x93> en Mahesuan, Dums rechterhand, die de gemeenste lach óóit heeft en die gebruikt als hij de kans krijgt, en ook nog een paar keer een briljant vuurgevecht. Zijn duel in het eerste halfuur is ook een van de grappigste beelden voor welke filmfan dan ook. Het is een heel gewelddadige film, maar het soort geweld dat echt komisch is, overmatig rood bloed (vindt men goedkope horror met een hamer), wordt tot een niveau van overdrijving gebracht dat je niet aan het kokhalzen maakt, maar je alleen maar aan het huiveren en lachen maakt. En daar gaat het om. Sommige mensen zeggen dat het gewoon verschrikkelijk is, maar het is willens en wetens verschrikkelijk. Het probeert nooit iets te zijn wat op hoogstaande kunst lijkt. En in zijn slechtheid is het vaak mooi en briljant.<br />Het enige probleem is dat de film de neiging heeft om in zijn trage shots een beetje te vertragen, maar nooit langer dan een paar minuten in wat slechts anderhalf uur van hilarische actie is. 10/10.<br /><0x3E><0x3E> Goed uiterlijk, goede sets, goed idee, veel plezier.<br /><0x3E><0x3E> Sackley.
Tears of the Black Tiger is one of those films that works so hard to entertain you, it is hard not to enjoy immensely, if only for its sheer exuberance.<br /><br />The story is simple. Dum, the Black Tiger, is the best shot there is. He works for a ragtag group of mercenaries lead by Fai, whose motto is, "If you're against Fai, you die". When they capture the captain of the military group trying to shut them down, Dum has to choose between his allegiance to his men or honouring the wish of his old flame, Rumpooey, who is engaged to the captain. That's about it really, but the story is not the reason to watch this film. Its main appeal lies in its style.<br /><br />Shot with the tone of a Western but in the style and colours of Thai theatre, it is beautiful to watch and often hilarious in its tongue-in-cheek over-the-topness. Shootouts are frequent and bloody, yet wholly unrealistic. Yet they are never intended to be. The opening sequence sets the tone perfectly. As Dum and his colleague raid the hideout of traitors to Fai, the film plays a particularly extravagant stunt twice, offering the title card "Did you get that? If not, we'll show it again!" in the middle, playing the same sequence in more detail. <br /><br />The set design and colouring of the film is exaggerated and lush, all deep reds and greens. There are frequent musical interludes, but not in the Bollywood style, rather songs which explain the emotional state of certain characters, the high point being the main love song - ridiculously over-sentimental - and the cowboy-esque Bonanza-style riding song, a country and western inspired, cheery melody about loneliness.<br /><br />The five main characters - Dum, Rumpooey, Kumjorn, Fai and Mahesuan - are wonderful. Dum is all emotionless precision and repressed feelings, a man of action who hides his deep-down longing for his former love. Rumpooey, the love interest, is quietly hilarious in that she just never seems to do anything, a knowing side-swipe to cheap melodrama of the 50's. Kumjorn is the dashing, slightly pompous good guy that you don't want to win, but don't want to die either. The two best though, are Fai, a classic machine gun and vest bad guy who has the films funniest shot in his first shootout - look out for it, its quite subtle - and Mahesuan, Dum's right-hand man, who has the best evil laugh EVER, using it whenever he gets the chance, also one half of an inspired shootout or two. His duel in the first half hour is also one of the funniest shots for any film fan.<br /><br />It is a very violent film, but the kind of violence that is truly comic-book, overly-red blood (think cheap hammer horror), taken to a level of exaggeration which rather than making you gag, just makes you wince and laugh. And that is the point. Some people have said that is just terrible, but it is knowingly terrible. It is never attempting to be anything like high art. And in its badness, it is often beautiful and brilliant.<br /><br />The only niggle is that it has a tendency to slow down a little in its lingering, slow shots, but never for more than a couple of minutes in what is only an hour and a half of mickey-taking, action packed hilarity.<br /><br />Good looks, good sets, good idea, great fun. 10/10<br /><br />Sackley