Je weet dat er verhalen zijn die tegenslag zijn om te overwinnen, onstabiel om stabiel te worden, verward om te weten. Dit is geen gelukkig verhaal, ik heb alle frustrerende stukjes in de film gezien, ik heb mijn shirt over mijn hoofd getrokken als hij met zijn enorme gestotter probeerde te debatteren, ik dacht dat het goed was, omdat ik aan het eind een paar scènes zal zien waarin hij zijn gestotter eindelijk kwijt is. Dat heb ik niet gezien.<br />Misschien had ik het verkeerde idee toen ik deze film zag, ik was er vanaf het begin tot misschien wel de laatste scène van overtuigd dat ik een inspirerende transformatie zou zien, waarin ik geen medelijden meer met het kind zou hebben, en dat bedierf mijn kijk op de film. Het enige waar ik tijdens de hele film aan kon denken was niet waar die jongen het over had, waar hij aan dacht, maar hoe hij praatte. Het is net een film waarin de hoofdpersoon eruitziet als een bunyip, je kunt alleen maar denken aan de hoofdpersoon die eruitziet als een bunyip, en niet echt aan wat hij/zij zegt. Ik was ervan overtuigd dat de onvermijdelijke verandering in zijn manier van praten zou zitten, dus was ik niet echt geïnteresseerd in zijn opvattingen over de liefde, want het spijt me, ik wil niemand beledigen, maar zo'n spraakgebrek hebben, dat kan ik niet.' Ik kon het niet verdragen om dat de rest van mijn leven te moeten aanhoren, je moet proberen er iets aan te doen. Ik dacht dat die film daarover ging! Luister, ik weet zeker dat wat die jongen zei belangrijk en betekenisvol was, maar ik was op zoek naar meer botte veranderingen die noodzakelijk waren om aan het eind van de film te kunnen zeggen: wauw, dat was goed. Het gestotter was een middel om een boodschap over liefde over te brengen, terwijl ik de hele film doorging met denken dat het juist het tegenovergestelde was, dat alle toespelingen op liefde ervoor zouden zorgen dat hij zijn gestotter kwijtraakte. Geen afschuwelijke film, maar toen ik hem uitgekeken had, voelde ik me afschuwelijk. Eerlijk gezegd heb ik geen behoefte aan een happy end, maar wat ik wel nodig heb is een beetje licht. Aan het eind van 'Eternal Sunshine of the Spotless Mind' bleef ik achter met het idee dat de hoofdpersonen, ondanks het ontbreken van een cliché van een happy end, niet verdoemd waren, dat ze terug konden krabbelen van de thema's in de film. Aan het eind van 'Rocket Science' had ik het gevoel dat de jongen nooit van zijn gestotter af zou komen, en wanneer was zijn laatste debat ook weer, toen hij zich tot de jury wendde en zei: 'Ik vermoord het goed?' dat hij het in feite niet goed had gedaan, hij had het niet goed gedaan, dat kun je niet. Er was geen groei te bespeuren.<br />Was het zo moeilijk om een happy end te bedenken?!
You know how there are stories that are adversity to triumph, unstable to stable, confused to knowing. This is not a happy story, i sat through all the frustrating bits in the movies, putting my shirt over my head whenever he tried to debate with his enormous stutter, thinking its okay, because I'm gonna see some scenes at the end where he has finally lost his stutter. I didn't. <br /><br />Maybe i had the wrong idea when i watched this movie, i was convinced from start till perhaps the last scene, that i was going to see an inspiring transformation, where i would no longer feel sorry for the kid, and that marred my view on the film. All i could think about during the whole film is not what this kid was talking about, what he was thinking about, but how he was speaking. Its like a movie where the main character looks like a bunyip, all you can think about is this main character looks like a bunyip, and not really what he/she is saying. I was convinced the inevitable transformation was going to be in his speaking patterns so i wasn't particularly interested in his views on love, because I'm sorry, i don't mean to be offensive to anybody but having a speech impediment as BAD as that, is something i couldn't bear to hear for the rest of my life, you have to try and do something about it. I thought thats what this movie was about! Look I'm sure what the kid was saying was important, and meaningful, but i was looking for more blunt changes that were imperative to me saying at the end of the movie, wow that was good. The stutter was a vehicle to portray a message about love when i went through the whole movie thinking it was the opposite, that all the references to love would make him lose his stutter. Not a horrible movie, but after i finished watching it, i felt horrible, Im a bit tired of movie producers thinking 'it will be more meaningful if we deprive the movie of a happy ending'. To be honest, i don't need happy endings, but what i do need is some light. At the end of 'Eternal Sunshine Of The Spotless Mind' i was left thinking, despite its lack of a cliché happy ending, that the main characters were not doomed because of it, that they could bounce back from the issues in the movie. I felt at the end of 'Rocket Science' that the kid was never going to get rid of his stutter, and when did his last debate and he turned to the judges and said 'Im killing it right?' that he was in fact, not killing it, he sucked, you can't debate in a musical tone, there was no growth there. <br /><br />Was it that hard to put a happy ending in!?!