Ik ben dol op films met oplichters, of op oplichters die ingewikkelde trucs bedenken om hun doel te bereiken en dan de zonsondergang tegemoet rijden met hun misgelopen winst. Films als Confidence met Ed Burns (en ook Rachel Weisz) en Matchstick Men met Nicolas Cage en Sam Rockwell amuseren me elke keer als ik ernaar kijk, en ik zou ook graag De gebroeders Bloom aan die lijst willen toevoegen.<br />Geschreven en geregisseerd door Rian Johnson, wiens enige filmcredits tot nu toe de uitstekende Brick zijn, met De gebroeders Bloom bewijst hij dat hij het kan. Het is niet de eerste keer dat hij een stunt uithaalt en hij blijft zijn creatieve, visuele oog voor prachtige beelden tonen en zijn talent om een verhaal over 2 oplichters tot sprookjesproporties op te krikken.<br />Mark Ruffalo en Adrien Brody spelen de titulaire broers Stephen en Bloom, die samen met hun Japanse handlanger Bang Bang (Rinko Kikuchi) die alles behalve stil is, de wereld als oplichters te lijf gaan en de rijken een deel van hun geld afhandig maken door hun leven binnen te dringen, een plan op te stellen, het uit te voeren en dan weer te verdwijnen, meestal met de dood als lokaas, zodat ze er ongehinderd vandoor kunnen gaan. De proloog is bijzonder gedenkwaardig en stijlvol gepresenteerd, en geeft een beeld van het stadium waarin deze twee weesjongens uiteindelijk hun roeping in de wereld zouden vinden en hun karakters zouden vormen.<br />En karakters zijn wat je van Johnson mag verwachten, want hij heeft twee broers gecreëerd die net zo verschillend zijn als de linker hersenkwab en de rechter. In Stephen heeft hij het meesterbrein opgesloten, de breinen achter de multi-step-zwendel, die elk zo beknopt zijn beschreven als een-lijntjes, dat ze ook worden gebruikt als tussentitels om de film logisch in hoofdstukken te verdelen. Voor Stephen is het doel het middel, en hij is ervan overtuigd dat het doel alle middelen heiligt.' Het is een ijskoude man, die alleen maar genegenheid voelt voor zijn broer Bloom, die op hem past terwijl zij zich verdedigen tegen de harde werkelijkheid van de wereld.<br />In Stephens zwendelverhalen komt Bloom tot leven, hij is de innige, nadrukkelijke acteur en hij wordt de katalysator voor het grote plan van het duo. Adrien Brody brengt veel gevoeligheid in de rol, hij is de timide van de broers, hij verlangt ernaar een rijker, bevredigender leven te leiden dan het leven dat gebaseerd is op bedrog en altijd een marionet is van het script van zijn broer, zo gemanipuleerd dat er sprake is van vertrouwensbreuk en een voorval uit zijn jeugd dat zijn geheugen voor altijd achtervolgt (die inleidende scène is ook ongelooflijk geestig). Ongetwijfeld houden ze er allebei een heleboel geld aan over, maar het materialisme kan de hunkering naar een zinvoller leven niet bevredigen, en dus ook niet Stephens besluit om ermee op te houden, tot wanhoop van Stephen.<br />De uitmuntende karakterschetsen strekken zich ook uit tot de hoofdfiguur van het verhaal, de Penelope van Rachel Weisz, een rijke erfgename die tussen haar eigen vier muren vastzit, tijd besteedt aan het verzamelen van hobby's en een aangeboren vaardigheid, geen plannen voor de toekomst heeft en alleen maar voor het moment leeft. Zowel in Penelope als in Bloom vinden ze onmiddellijk een band, zijn ze kluizenaars in een grot en nu bij elkaar, en vinden ze het des te meer de moeite waard om uit hun schulp te kruipen. Dit verhaal gaat ook over hoe ze samen opgroeiden en een gemeenschappelijke band vonden, tussen henzelf en de wereld. Het wordt ook een romantische film, waarbij Penelopes aanstekelijke enthousiasme op Bloom wordt overgedragen, waarbij dat beetje optimisme de negativiteit die de laatste voortdurend voelt, wegvaagt en je in de stemming brengt om hen allebei ook aan te moedigen.<br />Je kunt de film niet beoordelen zonder de productiewaarden te noemen. Oost-Europa zorgde voor een groot deel voor de pittoreske achtergrond waarop het verhaal werd verteld, met jetvluchten van de ene plaats naar de andere, terwijl de kostuums en pakken die in de film werden gebruikt, voornamelijk in zwart en/of wit, gewoon schitterend waren ontworpen, zodat je ze allebei kon aanmoedigen. Ik kijk nog eens goed naar hoe mooi ze zijn (of komt dat doordat de sterren het charisma hebben om ze te vertolken?).<br />The Brothers Bloom is een esthetisch verrukkelijke film, die je niet mag missen vanwege de geweldige cast en de strakke, geestige verhaallijn. Ik heb er zelfs zo van genoten dat het een van mijn favoriete films van het jaar is. Jammer dat hij maar in één zaal in Singapore draait, dus zorg ervoor dat je een film meemaakt die heel bijzonder is in vergelijking met de huidige oogst van belabberde kaskrakers.
I'm quite the sucker for films with con jobs, or about con-men going about designing elaborate ruses to rip off their mark, and then riding off into the sunset with their ill gotten gains. Films such as Confidence starring Ed Burns (and also Rachel Weisz) and Matchstick Men with Nicolas Cage and Sam Rockwell never fail to entertain me each time I watch them, and I'd want to add The Brothers Bloom to that list as well.<br /><br />Written and directed by Rian Johnson, whose only film credit so far is the excellent Brick, with The Brothers Bloom he proves that he's not a one hit hack job, and continues to showcase his very creative, visual eye for beautiful images, and possession of a very keen storytelling sense in elevating a story about 2 con-men into fairy tale proportions.<br /><br />Mark Ruffalo and Adrien Brody play the titular brothers Stephen and Bloom, who together with mute-by-choice Japanese sidekick Bang Bang (Rinko Kikuchi) who's anything but quiet, take on the world as confidence tricksters, milking the rich for some of their spare change by entering their lives, setting up the game plan, executing it to a tee, then disappearing, more often than not with Death roped in so that they could get away scot free. The prologue is most memorable and stylishly presented, setting the stage in which these two orphan boys would eventually find their calling in the world, and shape their characters.<br /><br />And characters are what you must credit Johnson with, creating two brothers who are as different as the left and ride lobe of the brain. In Stephen he has crated the mastermind, the brains behind the multi-step con game each so succinctly written as one-liners that they are also used as inter-titles to logically slice the film into chapters. To Stephen, the end will justify any means, and he's quite the stone cold one with genuine affections only for his brother Bloom, looking out for him as they defend themselves from the harsh realities of the world.<br /><br />In Stephen's con stories does Bloom come alive, being the intimately emphatic actor and becoming the catalyst for the duo's grand scheme of things. Adrien Brody brings about a lot of sensitivity to the role, being the timid of the brothers, yearning to live a richer, more fulfilling life than one which is based on deceit and always a puppet of his brother's script, manipulated to such an extent that calls for betrayal of trust, and an incident from childhood that forever haunts his memory (that introductory sequence is incredibly sassy too). Undoubtedly it leaves them both with plenty of money, but materialism cannot satisfy the itch for a more meaningful life, and thus his contemplation of quitting, to Stephen's despair.<br /><br />The excellent character pieces also extend to the main wildcard in the story, that of Rachel Weisz's Penelope, a rich heiress stuck in her own four walls, spending time collecting hobbies and an innate array of skills, with no plans for the future and just living for the moment. In both Penelope and Bloom, they find an instant connection, being hermits in a cave, and now with each other, finding it all the more worthwhile to emerge from their shells. This story is also of their tale of growing up together and finding common connection, between themselves and the world. It also becomes a romantic movie for a little while, with Penelope's infectious enthusiasm being rubbed off and onto Bloom, that bit of optimism dousing out the negativity constantly felt by the latter, and get you in the mood to cheer both of them on as well.<br /><br />One cannot review the film without making mention the production values. Eastern Europe provided much of the picturesque backdrop on which the story got told, jet-setting from one locale to another, while the costumes and suits used in the film, primarily in black and/or white, were simply gorgeously designed, that you'd do a double take at how pretty they look (or is it because the stars have the charisma to carry them off).<br /><br />The Brothers Bloom is an aesthetically gorgeous movie, and one that shouldn't be missed for its wonderful cast and tightly woven and witty storyline. In fact I enjoyed it so much, that it ranks amongst my favourites of the year. A pity that it's only screening at one hall in Singapore, so make it a point to experience a film that's wildly exceptional from the current crop of stale summer blockbusters.