Hoewel het een redelijk vervolg is, is Ring 2 een beetje een teleurstelling in die zin dat het probeert te veel draden en personages te weven, probeert te veel in gang te zetten en te veel personages te hebben en uiteindelijk op het eind een beetje verward en onsamenhangend wordt. Iets anders dat na het meesterwerk dat 'Ring' was, een teleurstelling is, is dat er geen grote schrikbeelden of uitmuntende scènes in zitten die passen bij de finale van de eerste film of de meest gedenkwaardige momenten.<br />Eén ding waar Ring 2 goed in is, is een reeks kleine schrikbeelden. Er hangt nog steeds een griezelige sfeer (alleen zonder de opbrengst van de eerste film). De scène waarin Shizuko haar haar kamt, over de vloer glijdt en met een griezelige uitdrukking op haar gezicht om de hoek gluurt, is een echt huiveringwekkend moment. Er is ook een effectieve scène waarin een overlevende van de eerste film de ziekenhuistelevisie aanzet.<br />en de andere patiënten in paniek raken bij het zien van de beruchte put. De verwarrende afloop geeft ons ook de terugkeer van Sadako (nu met het kleigezicht van haar echte lijk) die in de put klimt. De voortzetting van de stijl, de situaties en de personages uit de eerste film, verhindert dat dit alleen maar een op zichzelf staand vervolg is, maar het heeft de neiging nieuwe vragen te stellen en dan geen antwoorden te geven. Een zekere mate van dubbelzinnigheid wordt geïntroduceerd in het verhaal van Sadako, die in de eerste film een overtuigend kwaadaardige verschijning was (ondanks de prachtig ontroerende scène waarin Reiko haar lichaam in de put vindt en de schedel bijna de smurrie van zich af lijkt te schreeuwen). Het sympathieker beeld van Sadako wordt met succes gevolgd in de inleiding, 'Ring 0: Birthday'.<br />Een van de pluspunten van de film was Kyoko Fukada als Kanae, een jonge studente die de fout maakt een verslaggever op zijn woord te geloven. Ze schijnt in het echt een of andere popster te zijn, maar dat wist ik niet voordat ik onder de indruk kwam van haar optreden. Kanae is lief en schattig en lijkt het lot dat de verslaggever haar toebedeelt niet te verdienen, door haar schandelijk te manipuleren en vervolgens net zo lang te liegen tot het te laat is. De scène waarin de verslaggever vervolgens handig zijn schuld probeert uit te wissen met beelden van Kanae, werkt averechts en levert een van de gedenkwaardig griezelige scènes van de film op (maar ook een van de verwarrende plotdraden die ik pas echt begreep toen ik de FAQ op RingWorld las). Later is er een zekere bevredigende poëtische gerechtigheid wanneer Kanae giechelend en glimlachend achter de verslaggever in het ziekenhuis verschijnt. Uiteindelijk zal veel van de bevrediging die dit oplevert, voortkomen uit het grondwerk en de impact van de oorspronkelijke film. Maar het is een fatsoenlijke, zij het gebrekkige poging en het blijkt hier en daar nog steeds fascinerend en eng te zijn. Een veel beter vervolg dan veel andere. Het had alleen wat meer samenhang nodig.
While a decent enough sequel, Ring 2 is a bit of a disappointment in that it tries to weave too many threads and characters, tries to have too much going on and too many characters and ultimately gets a bit muddled and incoherent towards the end. Another thing that disappoints, after the masterpiece that was "Ring", is that it lacks any one big scare or standout sequence to match the first film's finale or most memorable moments.<br /><br />One thing that Ring 2 scores in is it's series of little scares. There is still a creepy atmosphere (just without the pay off of the first film). The scene with Shizuko combing her hair, gliding along the floor and peering round the corner with a eerie expression is a genuinely chilling moment. There's also an effective sequence where a survivor from the first film sets off the hospital television<br /><br />and the other patients start to panic at the sight of the infamous well. The confusing ending also gives us the<br /><br />return of Sadako (now with the clayface of her real corpse) climbing up the well. The continuation of style, situations and characters from the first film, prevents this from just being an unrelated sequel, but it tends to ask new questions and then provides no answers. A certain hint of ambiguity is introduced to the story of Sadako, who was a convincingly malevolent presence in the first film (despite the beautifully poignant scene where Reiko finds her body in the well and the skull almost appears to cry the gloop off from it). The more sympathetic view of Sadako is successfully followed up in the prequel "Ring 0: Birthday".<br /><br />One of the film's assets for me was Kyoko Fukada as Kanae, a young student who makes the mistake of trusting a reporter to keep his word. Apparently she's some kind of pop star in real life but I was unaware of that before being impressed with her performance. Kanae is sweet and cute and seems undeserving of the fate that the reporter gets her into, by shamefully manipulating her and then lying repeatedly until it's too late. The scene where the reporter then tries to conveniently erase his guilt along with footage of Kanae backfires on him and provides one of the film's memorably eerie scenes (but also one of the confusing plot threads that I didn't really understand until reading the FAQ at RingWorld). Later there is a certain satisfactory poetic justice when Kanae appears, giggling and smiling, behind the reporter in the hospital. Ultimately much of the satisfaction to be had from this<br /><br />sequel, comes from the groundwork and impact of the original film. However it is a decent, if flawed effort and still proves to be fascinating and creepy in places. A far better sequel than many. Just needed a bit more overall coherency.