Ik had het geluk om 59 van de 89 minuten van deze tv-film te zien en kan hem aanbevelen aan iedereen die geïnteresseerd is in de cultuur van Avant Garde Duitsland in de jaren twintig van de twintigste eeuw, de link tussen Weill en het Amerikaanse musical-, opera- en musicalgenre, de relatie tussen Weill, Bertolt Brecht en Lotte Lenya. Het is een film die Weills migratie van Duitsland naar Amerika verkent en fragmenten uit de muziek die hij tussen 1920 en 1950 in beide landen schreef. De film toont een eclectische cast die zijn muziek interpreteert en daarbij de sfeer van zijn werk blootlegt, waardoor de kijker de relatie kan ontdekken tussen de cabaretscene van Berlijn in de jaren twintig en 30'. De muziek van dit programma is van een onmiskenbare sfeer en ik vond dat Weill en zijn muziek er uitstekend in tot hun recht kwamen. Nick Cave zingt zijn beroemdste lied voor de 'Threepenny Opera', Mack the Knife (een favoriet van Frank Sinatra en vele anderen). Lou Reed zingt een nummer, Teresa Stratas zingt Youkali en een ander nummer prachtig, Elvis Costello zingt 'Lost in the Stars' en William S. Burroughs geeft een gesproken/gezongen vertolking van 'What Keeps Mankind Alive' wat op zich al verbazingwekkend is. De songs in dit programma creëerden een sfeer die onmiskenbaar was en ik vond dat de behandeling volkomen in overeenstemming was met Weill en zijn muziek. Er zijn een aantal stemmen van Lotte Lenya (Weills vrouw) die bekende liedjes uit zijn catalogus zingen en zelfs Bertolt Brecht zingt een nummer. Het wordt afgewisseld met industriële en militaire beelden uit Hitlers Duitsland en gaat verder met vroege opnamen van Amerika. Ik vond dat de film met liefde werd geproduceerd en genoot er met volle teugen van, met als enige teleurstelling dat ik de hele film niet te pakken kreeg. De muziek is zo meeslepend als je je maar kunt voorstellen van een man die als gelijkwaardig werd beschouwd en die samenwerkte met Langston Hughes, Moss Hart, Maxwell Anderson, Ira Gershwin, Bertolt Brecht en een reputatie opbouwde van een mengelmoes van klassieke opera, volksmuziek en dissonante jazz. Ondanks het feit dat de vorige recensenten Weill niet vertrouwden, heeft zijn werk de aandacht getrokken van bekende kunstenaars uit het verleden en dat blijft zo. Rise Stevens, Beatrice Arthur, Adolph Green, Gertrude Lawrence, Danny Kaye, Chita Rivera, Ann Miller, Sting, Tom Waits, Marianne Faithful, Marc Almond, The Doors, Dagmar Krause, David Bowie, Ute Lemper enzovoort.<br />Dit is een film die gebruikmaakt van een montage van beelden, liedjes en muziek om tot een begrip te komen, het is geen lineair verhaal, hoewel het wel zijn leven onderzoekt in een lineaire weergave van zijn bewegingen en werken. Het is fascinerend en aangrijpend en het is niet zomaar een film, het overstijgt de categorie en wordt op punten kunst. De presentatie op tv ging vergezeld van ondertitels voor de nummers die af en toe in het Duits worden gezongen. De beslissing om dit te doen geeft de kijker het voordeel dat hij kan luisteren naar de expressieve kwaliteiten van de woorden en de muziek, met een vertaling als hulpmiddel. Ik kan deze film niet genoeg aanbevelen.
I was lucky enough to see 59 out of 89 minutes of this tv film and would recommend it to anyone who is interested in the culture of Avant Garde Germany in the 1920's, the link between Weill and the American musicals genre, opera, the relationship between Weill, Bertolt Brecht and Lotte Lenya. It is a film that explores Weill's movement from Germany to America and extracts of the music he wrote in both countries from the 20's to 1950. The film shows an eclectic cast interpreting his music and in the process revealing the atmosphere of his work and allowing the viewer to discover the relationship between the cabaret scene of Berlin in the 20's and 30's and the birth of the American musical and a connection to modern opera. Nick Cave sings his most famous song written for the "Threepenny Opera", Mack the Knife(a favourite of Frank Sinatra and many others). Lou Reed does one number,Teresa Stratas sings Youkali and another number beautifully, Elvis Costello sings "Lost in the Stars" and William S. Burroughs gives a spoken/sung rendition of "What Keeps Mankind Alive" which is pretty amazing in itself. The songs in this programme created an atmosphere that was unmistakable and I found the treatment totally sympathetic to Weill and his music. There are a number of voice overs of Lotte Lenya(Weill's wife)singing well known songs from his back catalogue and even Bertolt Brecht singing a number. It is intercut with industrial and military images from Hitler's Germany and goes on to show early footage of America. I thought the film lovingly produced and enjoyed every second of it, my only disappointment being that I did not manage to catch the whole film. The music is as compelling as you would imagine from a man was considered the equal of and collaborated with Langston Hughes, Moss Hart, Maxwell Anderson, Ira Gershwin, Bertolt Brecht and made a reputation blending classical opera, folk music and dissonant jazz. Despite the previous reviewers lack of familiarity with Weill his work has attracted interpretation by well known artists of the past and continues to do so e.g. Rise Stevens, Beatrice Arthur, Adolph Green, Gertrude Lawrence, Danny Kaye, Chita Rivera, Ann Miller, Sting, Tom Waits, Marianne Faithful, Marc Almond, The Doors, Dagmar Krause, David Bowie, Ute Lemper and so on.<br /><br />This is a film that uses a montage of images, voice overs, songs and music to create an understanding, it isn't a linear narrative throughout although it does explore his life in a linear representation of his movements and works. It is fascinating and poignant and is not just a film, it transcends the category and at points becomes art. The presentation on tv was accompanied by subtitles for the occasional number sung in German. The decision to do this gives the viewer the advantage of listening to the expressive qualities of the words and music with a translation to aid understanding. I cannot recommend this film highly enough.