Als er een filmmaker was die een introspectieve film over seks zou maken, zou het moeilijk zijn om een veelbelovender kandidaat te vinden dan Woody Allen. Nadat hij in zo ongeveer al zijn eerste films seksuele gewoonten en praktijken had aangeroerd, was het vooruitzicht dat Allen een heel sjabloon zou blootleggen om de daad van seks en seksualiteit in het algemeen voor een film grondig te onderzoeken, een kolfje naar zijn hand. Helaas is dat nooit Allens bedoeling geweest, want hij levert een van zijn minst complexe films af, waarbij hij zijn kenmerkende psychologische karakteranalyse en overpeinzingen verruilt voor een reeks losse, vaak enkele grappen die betrekking hebben op diverse niet met elkaar verbonden seksuele kwesties en situaties. Hoewel deze atypische inspanning nauwelijks een slecht resultaat is, schiet _Alles wat je altijd al over seks wilde weten * maar niet durft te vragen_ tekort in zijn potentie, de gedurfde, uitdagende en hilarische filmische verkenning die had kunnen culmineren in iets leuks, schattigs en vaak heel grappigs, maar nooit helemaal bevredigend was.<br />Het wordt duidelijk dat Allen het concept van de roman als een los kader heeft gebruikt om een reeks leuke verhaallijnen aan elkaar te rijgen, waardoor het geheel van de film overdadig op gel lijkt, zelfs voor een reeks korte verhalen die niets met elkaar te maken hebben. Zo'n gebrek aan samenhang zou vergeeflijker zijn als de grappen zelf niet zo raak waren in termen van kwaliteit. Het lijdt geen twijfel dat als de film geestig is, Allens meest gedenkwaardig maf en geïnspireerd is: zijn hulde aan de Italiaanse filmkunst, zijn omgang met het exhibitionisme is hilarisch en moeiteloos stijlvol, een verfilming van kitscherige sciencefiction waarin een reuzenborst het platteland teistert, is een vrolijk hysterische waanzin, en zijn legendarische laatste schets, waarin hij de werking van de hersenen en het sperma tijdens de geslachtsgemeenschap beschrijft, is een meesterwerk van komische sluwheid en genialiteit. Deze schetsen zouden echter veel aangenamer zijn als ze niet doorspekt waren met evenveel komische blunders: veel, zoals de openingsscène, waarin Allens middeleeuwse 'dwaas' probeert een koningin te verleiden, en de 'Wat is mijn perversie?' Het verhaal is briljant, maar veel te uitgesponnen, vreugdeloos en schokkend weinig geestig.<br /><0x3E> Het is onthutsend om zo'n amateuristisch verhaal gekoppeld te zien aan een sporadische komische genialiteit, die de indruk wekt dat de korte films in een periode van verscheidene jaren zijn gemaakt, terwijl Allen in die tijd cinematologisch rijpte. Aangezien dit niet het geval was, suggereert de film als geheel een onthutsende dwaling in het sluwe cinematografische bewustzijn dat Allen later als filmmaker definieerde. Deze fluctuerende kwaliteit maakt Allens film tot een curiosum. Het aansnijden van gevoelige onderwerpen is een hachelijke zaak: de ene scène, waarin de spanning van het travestiespel aan bod komt, eindigt ermee dat het wordt geclassificeerd als een ernstige geestesziekte op een manier die waarschijnlijk satirisch bedoeld is, maar bij gebrek aan kwaliteitsfilmschrijvers wordt de morele houding van het stuk onbehaaglijk dubieus. Dit kan de kern van het probleem van de film aan het licht brengen <0xE2><0x80><0x93> aangezien Allens komische kracht in het algemeen ligt in zijn geestige, opmerkzame dialoog <0xE2><0x80><0x93> en de ernstige stoornis in het filmen kan verklaren waarom de film, zelfs tijdens de meest klassieke scènes, niet echt bevredigend is. Niettemin getuigt het voor Allen als regisseur van het feit dat zelfs met zo'n potentieel rampzalige filmklus, zelfs wanneer er ernstige fouten in het spel zijn, zo'n gewaagde onderneming onstuitbaar plezierig en gedenkwaardig blijft <0xE2><0x80><0x93> het is alleen jammer dat wat de film betreft 'prettig' niet het juiste woord is, gezien de komische diepte en de psychologische resonantie die een meer zelfverzekerde Allen uit het onderwerp had kunnen halen.<br />Als Woody Allen zijn vier rollen speelt, toont hij in zijn begintijd zijn grotere zelfvertrouwen als artiest dan als filmer, waarbij alle personages (van de opgewonden hofnar tot de behoedzame Italiaan tot de nerdachtige sciencefictionheld tot het neurotische sperma) charmant en oneerbiedig slim genoeg zijn om zelfs de meest slordige schetsen van plezier te voorzien. De rest van de cast levert prettige prestaties, maar ze ontvlammen niet met het bewustzijn en het komische zelfvertrouwen dat in de meeste andere werken van Allen te vinden is. Het grootste succes is een schandalig tedere en aangrijpende vertolking van Gene Wilder, als een goedhartige dokter die toevallig verliefd wordt op een schaap. Deze sodomiesequentie had jammerlijk kunnen mislukken, als Wilder zich niet zo volledig aan de rol had gewijd. Hij is zo verstandig om het eerlijk te spelen in plaats van overdreven maf, en weet de sympathieën en harten van de kijker met zijn oprechte, idealistische ogen in een bijna alarmerende mate te vangen. Afgezien van deze twee levert Lynn Redgrave een warm en charmant pseudo-middeleeuws gebabbel als een subtiel verleide koningin, kauwt John Carradine boosaardig op het decor als een waanzinnige geleerde en wordt Lou Jacobi verrukkelijk vertrapt tijdens het tussenstuk, maar verder komen er weinig gedenkwaardige prestaties uit de bus.<br /><br />Ondanks het potentieel dat inherent is aan de premisse van de film, beperkt Everything You Always Want to Know About Sex * But We were Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across Across De gebruikelijke keurige coherentie en introspectieve boventonen bemoeilijkten zelfs de meest opzwepende, plezierige gedeelten van het werkelijk thuiskomen.<br /><br />- 7/10/10.
If there were any filmmaker to make an introspective film about sex, one would be hard pressed to find a more promising candidate than Woody Allen. After touching upon sexual habits and practices in just about every one of his early films, the prospect of an entire template bared for Allen to strictly explore the act of sex and sexuality in general for the course of a film was ripe with possibility. Unfortunately, it appears such was never Allen's intention, as he delivers one of his least complex films, eschewing his trademark psychological character analysis and musings in favour of a series of patchy, often single joke gags pertaining to various unconnected sexual issues and situations. While this atypical effort is hardly a poor result, Everything You Always Wanted to Know About Sex *But Were Afraid to Ask does fall short of its potential, the daring, challenging and hilarious cinematic exploration which might have been instead culminating as enjoyable, cute, and often very funny, but never fully satisfying throughout.<br /><br />It becomes clear that Allen seized the concept of the novel as a loose framework to string together a series of punchlines, making the overall feel of the film appear overly patchy to properly gel together, even for a series of unrelated short narratives. Such a lack of cohesion would be more forgivable were the skits themselves not so hit and miss in terms of quality. There is no question that when funny the film is at Allen's most memorably zany and inspired: his homage to Italian film-making, dealing with exhibitionism is hilarious and effortlessly stylish, a send up of campy science fiction showing a giant breast rampaging the countryside is gleefully hysterical madness, and his legendary final sketch, detailing the inner workings of the brain and sperm during sexual intercourse is a masterpiece of comedic cunning and genius. However, these sketches would be far more enjoyable were they not punctuated with just as many comedic duds: many, such as the opening, with Allen's medieval 'fool' attempting to seduce a queen and the 'What's My Perversion?' game show, though brilliant premises, are far too drawn out, mirthless and shockingly unfunny. <br /><br />It is disconcerting to see such amateurish storytelling coupled with the sporadic comedic genius, giving the impression of the shorts being shot over a period of several years with Allen cinematically maturing in the process. As this was not the case, the film as a whole suggests a disconcerting lapse in the shrewd cinematic awareness which subsequently defined Allen as a filmmaker. This fluctuating quality makes Allen's touching upon sensitive subject matter a precarious matter: one skit, dealing with the thrill of cross-dressing, ends with it being classified as a serious mental illness in a fashion likely intended to be satirical, but in the absence of quality screen writing, the moral stance of the piece becomes uncomfortably questionable. This may expose the crux of the film's problem - given that Allen's comedic strength generally lies in his witty, perceptive dialogue, the severe lapse of confident screen writing may explain the film's inability, even during its most classic sequences, to truly satisfy. Nonetheless, it remains a testament to Allen as a director that even with such a potentially disastrous cinematic undertaking, even when severely flawed, such a daring undertaking remains irrepressibly enjoyable and memorable - it is just a shame that enjoyable is as far as the film reaches, considering the comedic depth and psychological resonance a more confident, present Allen could have mined from the subject matter.<br /><br />Performing his four roles, Woody Allen himself demonstrates his greater confidence as a performer than filmmaker in his early days, each character (from aroused jester to wary Italian to nerdy sci-fi hero to neurotic sperm) being charming and irreverently clever enough to instil enjoyment into even the shoddiest sketches. While the rest of the cast deliver enjoyable performances, they fail to ignite with the awareness and comedic confidence present in most of Allen's other works. The main standout is an outrageously tender and absorbing performance by Gene Wilder, as a good hearted doctor who happens to fall in love with a sheep. This sodomy sequence could have failed miserably, were it not for the complete conviction and commitment Wilder devotes to the role, having the good sense to play it straight rather than overly goofy, and in the process, capturing the viewer's sympathies and hearts with his earnest, idealistic eyes to an almost alarming degree. Apart from these two, Lynn Redgrave delivers pseudo-medieval babble warmly and charmingly as a subtly seduced Queen, John Carradine masticates scenery viciously as a crazed mad scientist, and Lou Jacobi is delightfully trod upon during the cross dressing skit, but otherwise few memorable performances emerge.<br /><br />Despite the potential inherent in the film's premise, Everything You Always Wanted to Know About Sex *But Were Afraid to Ask restricts its aims to entertaining and playing mildly upon public perceptions of various sexual practices and situations, offering little in the way of complexity or resonance. While the film can hardly be faulted for attempting to entertain, there is a constant sense of "what it" which plagues the film, the lack of Allen's usual neat coherence and introspective overtones stunting even the most uproariously enjoyable sections from truly hitting home.<br /><br />-7/10