Paul Anderson maakt films die ongelooflijk goed beginnen. Elke keer dat ik een film van Paul W.S. Anderson zie, kijk ik de eerste twintig minuten en denk ik: 'Hé, dit zou wel eens goed kunnen zijn!' Hij wekt verwachtingen, maakt je opgewonden, haalt al zijn beste trucs tevoorschijn... en dan, na ongeveer 30 minuten, wordt het een zootje. Als je erover nadenkt, lijden al zijn films, van _Event Horizon_ tot _ Resident Evil_, aan die aandoening. _AVP_ is geen uitzondering.<br />In de openingsscène zag ik hoe een ongelooflijk gestileerd alien-achtig silhouet in een satelliet veranderde. En toen ging het naar een hightech-lab, en toen naar de woestijn, en toen naar een gletsjer. Terwijl Paul Anderson zijn team van hoofdrolspelers verzamelde, had de film duidelijk de sfeer van 'Close Encounters of the Third Kind' of 'Jurassic Park'. Nu ik erover nadenk, had hij zelfs alle attributen van een Spielberg-film. De kers op de taart was het moment dat de rijke magnaat Weyland, die de zoekactie organiseerde, de acteur bleek te zijn die 'Bishop' speelde in _Aliens_. Ik had zin in het ritje. Ik greep mijn popcorn en gespte mijn gordel vast. Ik dacht dat Paul Anderson eindelijk zijn draai had gevonden als filmmaker... en hij had geen beter moment kunnen uitkiezen. Hier was de eenwording van twee van mijn favoriete SF/Horror-personages. Als Paul Anderson ooit een echte regisseur zou worden, dan was het nu. Ik glimlachte, kneep in de hand van mijn date. Dit zou geweldig worden...<br />En toen begon het te kloten. Eerst langzaam, bijna alsof Anderson dacht dat als hij ons maar een geweldige opening gaf, we misschien zouden vergeten dat de rest van de film verschrikkelijk was. Ik dacht dat het slecht zou gaan als de helden een piramide binnengaan die ze duizenden (miljoenen?) meter onder een poolstation hebben gevonden. Gek, ja... maar ik geloof het nog steeds. En dan wagen onze helden zich in dat oude gebouw en zitten gevangen in de piramide omdat ze hebben besloten een paar Predator-geweren mee te nemen. Je zou denken dat deze mensen nooit Raiders of the Lost Ark hadden gezien. Ik bleef maar wachten tot iemand een stierenzweep te voorschijn zou toveren. Het enige wat er nog aan ontbrak waren de vliegende pijltjes en de grote kei.<br />Op dat punt in de film kreeg ik een heel levendig beeld voor ogen van Paul Anderson die in zijn woonkamer stond, met dvd's van _Alien, Predator, Raiders of the Lost Ark_ en _Cube_ op de vloer, en hij stond daar om ze allemaal onder te pissen en maniakaal te lachen. Ik maak geen grapje. Dat beeld flitste door mijn hoofd. Maar goed, toen ik mezelf er eindelijk uit had geschud, werden er dus mensen aangevallen door mensen die hun gezicht tegen dat van de ander drukten en die in een hoog tempo de Matrix naspeelden (en alle andere actiefilms die daarna zijn gemaakt). In gedachten voegde ik _The Matrix_ toe aan de dvd's op Pauls vloer, bedekt met urine. Diezelfde mensen baren een paar minuten later buitenaardse wezens. Plotseling werd de draagtijd voor buitenaardse wezens teruggebracht tot drie dagen. Ik denk dat ik daar het meest kwaad over was. Ik wilde alleen maar midden in de nacht naar Paul Andersons huis rijden, hem beetpakken en zeggen: 'Er zijn hier regels waar je aan moet denken, Paul. Het zijn er niet veel, maar je moet wel respect hebben voor de films die ervoor zijn gemaakt. Ik begrijp dat het je werk een beetje moeilijker maakt omdat je een verhaal over een buitenaards wezen wilt vertellen, en je moet het al vrij vroeg in het verhaal uit iemands borst laten barsten... maar je krijgt een hoop geld om een slimme manier te bedenken om het te laten werken.'<br />Maar toch bleef ik kijken. Ik was nu zo ver gekomen, ik moest het gevecht om de titel zien. Ik zag logge Predators met belachelijke dreadlocks vechten met al even logge buitenaardse wezens. Het enige wat ik kon denken was: jeetje, wat is het heet in die pakken. Je kon de latex bijna ruiken. Toch zijn er ook leuke momenten, dus ik blijf kijken.<br />En dan raakt de hoofdpersoon bevriend met een Predator en gaan ze samen op jacht naar buitenaardse wezens, net als Butch en Sundance. Dit gaat allemaal veel geld kosten, want je moet toekijken hoe onze heldin een maf spelletje charades speelt met de Predator. Als de Predators gaan acteren, weet je dat je in de problemen zit. De laatste gevechtscène met de koningin van de buitenaardse wezens is best goed. Ik begon me zelfs weer te amuseren in de laatste tien minuten van de film. En toen herinnerde ik me dat ik hetzelfde voelde voor Resident Evil. Die laatste scène met Milla in de stad was geweldig. Ik moest mijn P.W.S. Misschien maakt hij films die heel goed beginnen en eindigen, en vult hij ze dan met bewerkt vlees. Als ik ooit nog eens een van zijn films wil zien, loop ik na twintig minuten naar buiten, ga iets te eten halen en kom dan terug voor de laatste tien minuten om te zien wat ik ervan vind.
Paul Anderson makes movies that start off incredibly well. Every time I see a Paul W. S. Anderson movie, I watch the first twenty minutes and think "Hey, this might actually be good!" He raises expectations, gets you excited, pulls out all of his best tricks... and then somewhere around 30 minutes in, it turns to garbage. If you think about it, all of his movies from Event Horizon to Resident Evil suffer from this malady. AVP is no exception.<br /><br />In the opening scene, I watched an incredibly stylized alien-like silhouette turn into a satellite. And then it cut to a high tech lab, and then out to the desert, and then out to some glacier. As Paul Anderson assembled his team of protagonists, the movie had a distinct "Close Encounters of the Third Kind" or "Jurassic Park" vibe. In fact, now that I think about it, it had all the trappings of a Spielberg movie. The cherry on top of the sundae was when the wealthy tycoon Weyland, who was organizing the search party, turned out to be the actor who played "Bishop" in Aliens. I was on for the ride. I gripped my popcorn, I buckled in. I thought Paul Anderson had finally come into his own as a filmmaker... and he couldn't have picked a better time. Here was the unification of two of my favorite Science Fiction/Horror characters. If ever Paul Anderson was going to step up and be a real director, the time was now. I smiled, I squeezed my date's hand. This was gonna be great...<br /><br />And then, it started to suck. Gradually at first, almost as if Anderson was thinking that if he just gave us a great opening we might forget about the fact that the rest of the movie was terrible. I figured things were going badly when the heroes enter a pyramid that they've found thousands (millions?) of feet beneath an arctic whaling station. Hokey, yes... but I'm still buying it. And then, our heroes venture inside this ancient edifice and are trapped inside the pyramid because they decided to take some Predator guns. You'd think these people never saw Raiders of the Lost Ark. I kept waiting for someone to bust out a bull whip. The only thing that was missing was the flying darts and the big boulder.<br /><br />At this point in the movie, I got a really vivid mental picture of Paul Anderson standing in his living room, with DVD copies of Alien, Predator, Raiders of the Lost Ark and Cube laid out on the floor, and he's standing there taking a leak on all of them and laughing maniacally. I'm not kidding. That image flashed through my head.<br /><br />Anyway, so when I finally shook myself out of it, there were people that were getting attacked by face-huggers that were bullet-timed a la the Matrix (and every other action movie since). I mentally added The Matrix to the DVDs on Paul's floor, covered with urine. These same people give birth to aliens a mere five minutes later. Suddenly the gestation period for aliens shortened by like three days. I think that might have made me angrier than anything. I just wanted to drive to Paul Anderson's house in the middle of the night, grab him and say, "There are rules to think about here, Paul. Not a lot of them, but you do need to respect the movies that came before. I understand that it makes your job a little tougher because you want to tell a story about an alien, and you need to have it bust out of somebody's chest pretty early in the story... but you're getting paid a lot of money to figure out a clever way of making it work."<br /><br />But even so, I kept watching. I had come this far, I needed to see the title bout. I watched clunky Predators with ridiculous dreadlocks fight with equally clumsy Aliens. All I could think was, "Gee, I bet it's hot inside those suits." You could practically smell the latex. Still, there are some fun moments, so I keep watching.<br /><br />And then the protagonist becomes best friends with a Predator and they go off to hunt Aliens together like Butch and Sundance. All of this comes at great expense as you are forced to watch our heroine playing a goofy game of charades with the Predator. When Predators start acting, you know you're in trouble.The end fight scene with the Alien Queen Mum is pretty good. I actually started to enjoy myself again in the last ten minutes of the movie. And then I remembered that I felt the same way about Resident Evil. That last shot with Milla in the city was great. It made me rethink my P.W.S. Anderson theory. Maybe he makes movies that begin and end really well, and then fills them with processed meat. If I ever choose to see another one of his movies, I'm going to walk out after twenty minutes, go get something to eat, and then come back for the last ten and see how I feel about it.