Ik heb deze film gekocht vanwege Louise Beavers. Ik was onder de indruk van haar optreden in Mr. Blandings Build His Dream House, waarin ze zich in haar al te korte verschijningen bij sterren als Cary Grant, Myrna Loy en Melvyn Douglas meer dan staande houdt. En ik werd niet teleurgesteld. Ze is werkelijk het solide middelpunt van deze film en de ware ster ervan. Ze is als een soort vroege actrice met een geweldige uitstraling op het scherm, en haar manier van acteren verschilt opmerkelijk van die van haar collega-acteurs in deze film, die in hun imitatie van het leven overkomen als echte leeghoofden (of, zullen we zeggen, ontwerpersproducten?) Ik denk eigenlijk dat dit niet zozeer een film over ras is, maar over Delilahs waarden, en in dat opzicht is het een heel andere film dan de remake uit 1957. Hoewel ze een hard en moeilijk leven heeft gehad, is Delilah een evenwichtig en principieel mens. En ze heeft kennis, zowel op filosofisch als op praktisch gebied. Ze accepteert haar plaats in de maatschappij (dat is een persoonlijke keuze, let wel) en probeert er het beste van te maken. De wereld van Big Dreams is niet de hare. Dat ze een andere vrouw ontmoet met de durf en de vasthoudendheid van een hardvochtige kapitalist is, gezien in die context, een soort ongelukje. Die andere vrouw ontdekt en misbruikt Delilah.' Delilahs waarden leiden tot commercieel succes, Delilahs portret wordt letterlijk een merk (tussen haakjes, een prachtig art-decoontwerp, een beetje zoals dat van oom Ben). Ze neemt het succes gracieus op, hoewel het haar niet echt kan schelen. En ze weet dat er altijd dingen zijn die je niet met geld kunt kopen en die je persoonlijke geluk hoogstwaarschijnlijk zullen bepalen. De dochters van de twee alleenstaande moeders lijken het symbool te zijn van de gemene waarheid, dat er kwesties zijn die de wil van een moeder eenvoudigweg te boven gaan en aan de goddelijke macht moeten worden overgelaten. Delilahs dochter wil ook alleen maar een leeghoofd zijn (dat is een persoonlijke keuze, let wel). Ze vindt het heerlijk om op te gaan in de anonieme menigte van onze moderne tijd, die in een winkel sigaren verkoopt (Fredi Washingtons beste scène). Haar moeder kan er niets aan doen.<br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> Aan het eind van de film sterft Delilah, waarschijnlijk aan een gebroken hart. De wereld van de leeghoofden was te veel voor dat archaïsche type goede, moederlijke vrouw. Ze laat een vacu<0xC3><0xBC>m achter en de mensen kijken weemoedig naar haar gestileerde portret dat eeuwig over flikkerende elektrische pannenkoeken op het enorme reclamebord op een dak draait. Dit zal altijd een waarlijk moderne film blijven.
I purchased this movie because of Louise Beavers. I was impressed with her performance in Mr Blandings Build His Dream House where she does more than hold her own in her all too short appearances with stars like Cary Grant, Myrna Loy and Melvyn Douglas. And I was not disappointed. She really is the solid center of this movie and its true star. She is like some sort of early method actress with a terrific screen presence, and her stile of acting differs remarkably from the more affected ones of her acting colleagues in this movie who come through as real airheads (or, shall we say designer products?) in their imitation of life.<br /><br />Basically I think this is less a movie about race but about Delilah's values  and in this aspect it is an entirely different movie than the remake of 1957. Although beset by a hard and difficult life, Delilah is a balanced person of principle. And she has knowledge, on philosophical as well as practical ways. She accepts her place in society (that is a personal choice, mind you) and aims to make the best out of it. The world of Big Dreams is not hers. Her meeting another women with the daring and the tenaciousness of a dye hard capitalist is, seen in that context, a sort of an accident. This other woman discovers and exploits Delilah's knowledge, first on a small then on a very large scale. Delilah's values lead to commercial success, Delilah's portrait becomes literally a brand (incidentally, a beautiful Art Deco design, not unlike Uncle Ben's). She takes success gracefully, although she does not really care about it. And she knows, there will always be things money can't buy and they most probably will determine your personal happiness. The daughters of the two single mothers seem to symbolize the mean truth, that there are issues that are simply beyond a mother's will and have to be left to godly powers. Delilah's daughter just wants to be an airhead too (that is a personal choice, mind you). She is most happy blending in with the anonymous general crowd of our modern times selling cigars in a store (Fredi Washington's best scene). There's nothing her mother can do about it.<br /><br />MINOR SPOILER AHEAD At the end of the movie, Delilah dies, probably of a broken heart. The world of airheads was too much for that archaic type of good, motherly woman. She leaves a vacuum behind, and people wistfully watch her stylized portrait eternally turning over flickering electric pancakes on the huge billboard on a rooftop. This will forever be a truly modern movie.