Charlie Brown moedigt Snoopy aan om een of andere vaardigheid te leren. Snoopy leest een boek over magie en besluit een goochelshow op te voeren als de Grote Hondini. Hoewel een groot deel van de goocheltrucs niet werkt, slaagt Snoopy erin om Charlie Brown onzichtbaar te maken, maar het kost hem moeite om de bezwering ongedaan te maken. Het typische, warme en geestige script van Snoopy melkt het gevatte uitgangspunt uit tot een aantal zeer krachtige en hartverscheurende buiklachjes. Een van de hilarische, komische hoogtepunten is dat Linus flauwvalt als Snoopy zijn geliefde deken aan repen snijdt, dat Snoopy modder op Charlie Brown smeert, dat Snoopy een wit laken, een riem en schoenen over Charlie Brown heen legt, waardoor hij eruitziet als een geest, dat Charlie Brown eindelijk een trap tegen de bal krijgt terwijl hij onzichtbaar is, en dat Snoopy de altijd snerende Lucy laat zweven en haar in de lucht laat hangen. Er vindt nog een cool moment plaats als we het interieur van Snoopy's verrassend ruime en chique hondenhok te zien krijgen. De animatie is helder en kleurrijk. De uiterst funky-en-jazzy-muziek van Ed Bogus en Judy Munsen zorgt ervoor dat de boel blijft borrelen. Het hele programma heeft iets liefs en eenvoudigs, iets goedmoedigs dat onmogelijk te weerstaan of te verafschuwen is. Een buitengewoon grappige en onderhoudende rel.
Charlie Brown encourages Snoopy to learn some kind of skill. Snoopy reads a book on magic and decides to put on a magic show as the Great Houndini. Although a fair share of the magic tricks don't work, Snoopy does succeed in making Charlie Brown invisible, but has trouble figuring out how to reverse the spell. Charles M. Schulz's typically warm and witty script milks the nifty premise for several very strong and sidesplitting belly laughs: Among the hilarious comic highlights are Linus fainting when Snoopy cuts up his beloved blanket, Snoopy smearing mud on Charlie Brown, Snoopy putting a white sheet, a belt, and shoes on Charlie Brown which makes him look like a ghost, Charlie Brown finally getting to kick the football while invisible, and Snoopy levitating the ever-snarky Lucy and leaving her up in the air. Another cool moment occurs when we get to see the inside of Snoopy's surprisingly spacious and swanky doghouse. The animation is bright and colorful. The supremely funky'n'jazzy score by Ed Bogus and Judy Munsen keeps things bubbling throughout. Best of all, there's a sweet and simple good-natured quality to the whole show that's impossible to either resist or dislike. An extremely funny and entertaining riot.