Hoeveel van de gemiddelde Amerikaanse bevolking zou zich amuseren met het kijken naar twee saaie, levenloze mannen van middelbare leeftijd die 2 uur en 18 minuten lang een schaakspel spelen? Ik kan je verzekeren dat dat een vrij klein aantal is. Persoonlijk vind ik het heerlijk om te schaken, maar als je me zou dwingen om te gaan zitten en naar mensen te kijken die het doen, zou ik na het eerste halfuur al zelfmoord willen plegen. Zo voelde ik me toen ik naar _Sleuth_ keek. De hele film is absoluut niets anders dan twee mannen die een saai spel spelen van de opening tot de afsluiting. Er is geen camera die het huis de hele speeltijd niet verlaat. De meeste variatie in de hele film bestaat uit een paar kleine veranderingen in kleding en een paar gezichtsuitdrukkingen. De hele film bestaat uit rechttoe rechtaan dialogen en verder niets. De hele film bestaat uit twee lange, saaie scènes, waarvan er één ongeveer in het midden verandert. Als je minder tijd hebt om je te concentreren dan de gemiddelde persoon met het syndroom van Down, verveel je je al voor het eind van de dertig minuten. Er zit ongeveer evenveel amusement in _Sleuth_ als in het kijken naar boomstronken die wegrotten, en dat is misschien nog wel overdreven, want als je dat doet, kun je tenminste je eigen verbeelding gebruiken. Hier krijg je de meeste verbeeldingskracht van twee mannen, vier muren en een waanzinnige hoeveelheid saaie gesprekken. Als dat een beschrijving is van wat u als een onderhoudende film beschouwt, zal _Sleuth_ ervoor zorgen dat u op het puntje van uw stoel blijft zitten.<br />De mensen zouden zeggen dat de gespreksscènes waar ik het over heb'slimme intriges' bevatten. Met andere woorden, de gespreksscènes bevatten een leuk, voorspelbaar verdraaiing van de plot die draait om alle clichés die we hebben gezien sinds de camera werd uitgevonden. Er is niets slims aan de plot. Natuurlijk zitten er een paar verdraaiingen in waardoor je met een 'Ai, dat was leuk!'-glimlach van je stoel opstaat, maar het zijn dezelfde verdraaiingen van de plot die je al talloze keren hebt gezien. Dit is een cliché-moordverhaal, mensen. Het is niet een of ander hyper-origineel idee. Als je als kind één Sherlock Holmes-episode hebt gezien, dan weet je dat.' Ik heb alles gezien wat deze film te bieden heeft. Als de plot echt slim of creatief was, zou hij iets nieuws of anders doen.<br />Het andere probleem met de plot <0xE2><0x80><0x93> al noem je het een plot <0xE2><0x80><0x93> is dat het zo voorspelbaar is. Nee, je hebt misschien geen aanwijzingen over wie wie heeft vermoord of wie er dood is en wie niet, maar doet dat er eigenlijk wel toe? Het resultaat is altijd hetzelfde. Je krijgt altijd het antwoord en er zijn altijd maar twee opties. Het is de meest basale onvolwassen plot die de mens kent. Ik heb tekenfilms gezien die deze plot tot schande maakten. Wie kan het nog wat schelen? Ik gebruik die metafoor vaak in mijn recensies, maar een film die zo onorigineel is, is als een mop die je op de kleuterschool hebt gehoord, en dan probeert iemand je te laten lachen om die mop als je al 80 jaar bent. Het heeft geen zin. Het is zinloos. Zelfs als je jezelf dwingt om te lachen, ben je nog steeds geïrriteerd.<br />Ik begrijp dat deze film in de jaren zeventig is gemaakt. Mensen zullen hem verdedigen door te zeggen: 'Toen hij uitkwam, was er niets wat erop leek!' En ze hebben het helemaal mis. Het enige wat ze doen, is hun diepe gevoel van nostalgie verdedigen. In werkelijkheid was deze film in 1972 net zo onorigineel als in 2009. En weet je wat nog triester is? Films zoals deze worden nog steeds gemaakt, en ze krijgen nog steeds veel bijval. Ik word er kotsmisselijk van. We zitten niet te wachten op nog zo'n papieren-detective-moordzaak met hetzelfde voorspelbare resultaat. Wat het detectivegenre nodig heeft, is rijpheid. In plaats van nog meer kinderfilmscripts zoals dit te produceren, waarom zou je dan niet eens een, je weet wel, een echt verhaal bedenken om het mysterie te ondersteunen? Dat is iets wat regisseurs/schrijvers in de jaren zeventig duidelijk nog niet in de gaten hadden, en het is iets wat ze vandaag de dag nog steeds niet in de gaten hebben. In plaats van je te richten op een plot, waarom zou je je dan niet richten op een verhaal? Over het geheel genomen is _Sleuth_ pure tijdverspilling. Er zitten een paar intelligente hoogdravende zinnen in, maar die zou ik van mijn stervende grootvader kunnen krijgen. Waarom moet ik naar een zinloze film kijken om die te horen? En op dezelfde manier zou ik hetzelfde voorspelbare niveau van mysterie kunnen bereiken als bij het alleen spelen van het Clue-bordspel. Waarom moet ik daarvoor naar een zinloze film kijken? Hoe meer ik erover nadenk, des te minder ik in Speurder zie. Hij is lang, saai, saai, zinloos, lam, traag, oninteressant, flinterdun, voorspelbaar, irritant, pathetisch.<br />En bovenal is Speurder precies hetzelfde verhaal dat je al honderden keren hebt gezien, en toch verwacht hij dat je erin meegaat. Dat is nog eens een slimme grap.<br /><0x3E><0x3E><br /><0x3E><0x3E> 0/10.
How much of the average American population would be entertained by watching two dull, lifeless middle-aged men play a chess game for 2 hours and 18 minutes? I can pretty much assure that number is pretty small. I personally love to play chess, but if you were to force me to sit and watch people do it, I'd feel like committing suicide after the first thirty minutes. That's about how I felt watching Sleuth. The entire movie is absolutely nothing but two men playing a dull game from the opening to the closing. There camera never leaves the house for the entire runtime. The most diversity in the entire movie is some minor clothing changes and some facial expressions. The entire movie is straight-up dialogue and nothing else. The entire movie is two long, dull scenes, with one scene change near the middle. If you have less of an attention span than the average person with Down syndrome, you'll be bored to the point of nausea long before the 30-minute mark. There is about as much entertainment value in Sleuth as there is in watching a tree stump rot, and that may even be an overstatement, because at least doing that you can use your own imagination. Here, the most imagination you get is two men, four walls, and an insane amount of bland conversation. If that describes what you consider an entertaining movie, Sleuth will keep you on the edge of your seat for sure.<br /><br />People would argue that the conversation scenes I reference carry the "clever plotting". In other words, the conversation scenes carry a cute, predictably plot-twisted story revolving around all the clichés that we've seen since the camera was invented. There is nothing clever about the plot. Sure it has a couple twists that will make you shed an "Awe, that was cute!" smile, but they're the same plot twists you've seen countless times. This is a clichéd murder story, folks. It's not some hyper-original idea. If you saw a single Sherlock Holmes episode as a kid, you've seen everything this movie has to offer. If the plot were truly clever or creative, it would do something new or different.<br /><br />The other problem with the plotif you even call it a plot; I don'tis that it's so predictable. No, you may not have any lead-ons as to who-killed-who or who's-dead-who's-not, but does it really matter? The outcome is always the same. You're always told the answer, and there's always only two options. It's the most basic immature plot line known to man. I've seen cartoons that put this plot to thumb-sucking shame. Who really cares anymore? I overuse the metaphor in my reviews, but a movie this unoriginal is like a joke you heard in kindergarten and then someone tries to make you laugh at that joke when you're 80-years-old. It's ineffective. It's pointless. Even if you force a laugh, you still feel annoyed.<br /><br />I understand this movie was made in the 70s. People will defend it by saying, "There was nothing like it when it came out!" and they're dead wrong. All their doing is defending their deep sense of nostalgia. In reality, this movie was just as unoriginal in 1972 as it is in 2009. And do you know what's sadder? Movies just like it are still being made, and they're still getting acclaim. It makes me sick. We don't need another paper-thing whodunit murder mystery with the same predictable results. What the mystery genre needs is maturity. Instead of pumping out more kindergarten level plot line movies like this, why not actually think of an, you know, actual STORY to support the mystery. That's something directors/writers obviously didn't get back in the 70s, and it's something they still don't get today. Instead of focusing on plots, why not focus on STORY? Overall, Sleuth is a complete waste of time. It has a couple of intelligent high-brow lines, but I could get those from my dying grandfather. Why do I have to watch a pointless movie to hear them? And, similarly, I could get the same predictable level of mystery of watching this movie from playing the Clue board gamealone. Why do I have to watch a pointless movie to do so? The more I think about it, I cannot find a single redeeming value in Sleuth whatsoever. It's long, boring, dull, pointless, lame, slow, uninteresting, paper-thin, predictable, annoying, pathetic . . .<br /><br />And most of all, Sleuth is exactly the same story you've seen hundreds of times, yet it expects you to be enthralled. Now THAT is a clever joke.<br /><br />0/10