Deze film was de eerste van Boris Karloff in kleur. Als zodanig illustreert hij dat het zinloos is om de eerste van wat dan ook te zijn als de film geen samenhang, intelligentie en een fatsoenlijk script ontbeert. De plot begint met de kijkers mee te nemen naar een oud theater, waar Karloff avond na avond te zien is. Hij heeft de sympathie van het theaterpersoneel. Het schijnt dat hij tien jaar geleden verloofd was met de prima donna-zangeres van het theater en dat ze zouden gaan trouwen. Maar op de avond voor het huwelijk verdween ze, en sindsdien is hij <0xE2><0x80><0x93> kennelijk gebroken van hart <0xE2><0x80><0x93> elke avond teruggekomen alsof hij op haar wachtte. Dit had het begin van een intrigerende film kunnen zijn. Helaas vonden de scriptschrijvers het niet gepast om het publiek te laten genieten van Karloffs ogenschijnlijke tragedie. In plaats daarvan valt hij in zijn stoel in slaap en zien we zijn onderbewuste onthullen wat er is gebeurd. De prima donna heeft de bruiloft in een verbitterde ruzie afgezegd en Karloff heeft haar vermoord (maar omdat ze alleen waren, kon hij het lichaam verbergen en zijn sporen uitwissen). Dus in plaats van met publiekelijke steun voor Karloff te spelen, laat de scriptschrijver zien dat hij zijn typische boosaardige rollen aankan. De enige die vermoedt dat Karloff niet is wat hij lijkt te zijn, is Gale Sondergaard <0xE2><0x80><0x93> ze herinnert zich hoe haar vroegere ma<0xC3><0xAE>tresse die avond was, en er waren tekenen dat ze onzeker was over de bruiloft. Maar ze had nooit iets concreets om mee te werken.<br />De impresario van het theater is Thomas Gomez. Een van zijn musici/componisten (Turhan Bey) is geïnteresseerd in het bevorderen van de carrière van een nieuwe zangeres, Susannah Foster, met wie hij een relatie heeft. Gomez is bereid haar in te huren. Maar Karloff, die de arts van het theater is, ziet Foster (die hem doet denken aan de dode prima donna). Gefixeerd als hij op haar is, besluit hij achter haar aan te gaan (hoewel ze steeds banger voor hem wordt). Dit is de opzet van de intrige en hoe die uiteindelijk leidt tot de onthulling van het lot van de dode vrouw. Het is een afgezaagde intrige, voornamelijk omdat er weinig chemie is tussen Foster en Karloff (hoewel dat geen fatale tekortkoming is <0xE2><0x80><0x93> hij is op haar gefixeerd, ze hoeft geen enkele fascinatie voor hem te tonen). Sondergaard is verspild (af en toe, naarmate de film vordert, onthult ze haar vermoedens). Gomez, gewoonlijk zelf een tamelijk goede schurk, speelt zijn joviale kant als de impresario. Wat Turhan Bey betreft, hij toont grote belangstelling voor Foster <0xE2><0x80><0x93> en ze wordt gezongen in een van zijn nieuwe operettes (de muziek is een staaltje van Schuberts Marche Militaire). Het eindresultaat is dat de kijker (na verloop van tijd) niet erg geïnteresseerd is in het lot van deze personages. Zelfs als Karloff (op een gegeven moment) Ludwig Stossel om zeep helpt, voorkomt ons gebrek aan belangstelling voor de 'kleine oude wijnmaker' dat we ons al te veel zorgen gaan maken (Ludwig herstelt zich overigens). Gezien het feit dat de film voorzien is van een laag A-filmglans (door gebruik te maken van kleurstoffen) is het ironisch dat het hele effect in feite weggegooid is. Wat de fans van Boris Karloff er niet beter op maakt, is dat hij een jaar na de flop van deze kleurenfilm een van zijn beste voorstellingen gaf in Val Lewton's. In een zwart-witfilm met een dik script. In plaats van technicolor hadden de productiemensen zich op het schrijven en plotten moeten concentreren. Ik geef het alleen een '3' omdat het visueel goed is, maar verder was het een verspilling van tijd en geld.
This film was the first one to star Boris Karloff that was in color. As such, it illustrates that to be the first of anything is meaningless if the film lacks coherence, intelligence, and a decent script. The plot begins by taking the viewers into an old theater, where Karloff is shown coming night after night. He has the sympathies of the staff of the theater. It seems that ten years earlier he was engaged to the prima donna singer at the theater, and they were to get married. But on the night before the marriage she vanished, and he - broken hearted (apparently) - has returned every night ever since as though waiting for her.<br /><br />Now this could have been the start of an intriguing film. Unfortunately the scriptwriters did not see fit to leave the audience tantalized by Karloff's apparent tragedy. Instead, he falls asleep in his chair and we see his subconscious revealing what happened. The prima donna broke off the wedding in a bitter argument, and Karloff killed her (but as they were alone, he was able to hide the body and cover his tracks). So instead of playing with audience support for Karloff, the script writers show he is up to his typical evil roles.<br /><br />The only one who suspects that Karloff is not what he seems is Gale Sondergaard - she remembers what her former mistress was like that night, and there were signs that she was uncertain about the wedding. But she never had anything concrete to work with.<br /><br />The theater impresario is Thomas Gomez. One of his musicians/composers (Turhan Bey) is interested in furthering the career of a new singer, Susannah Foster, whom he is dating. Gomez is willing to put her on. But Karloff, who is the theater's doctor, sees Foster (who reminds him of the dead prima donna). Fixed on her, he decides to pursue her (although she is increasingly frightened of him).<br /><br />This is the set-up for the plot, and how it eventually leads to the revelation of the fate of the dead woman. It is a tired plot, mostly because there is little chemistry between Foster and Karloff (although that is not a fatal flaw - he is fixed on her, she need not show any type of fascination towards him). Sondergaard is wasted (occasionally, as the film progresses, she reveals her suspicions). Gomez, normally a considerably good villain himself, plays his jovial side as the impresario. As for Turhan Bey, he shows great interest in Foster - and she is shown singing in one of his new operettas (the music of which is a steal from Schubert's Marche Militaire).<br /><br />The end result is that the viewer is not deeply interested (after awhile) in the fates of these characters. Even when Karloff (at one point) knocks out Ludwig Stossel, our lack of interest in the "little old wine maker" actor prevents us getting too concerned (Ludwig recovers by the way). Given that the film was supplied with a grade A film gloss (by using color stock) it is ironic that the whole effect is basically thrown away. It does not help matters, to the fans of Boris Karloff, that one year after this color-film flop, he gave one of his greatest performances in Val Lewton's THE BODY SNATCHER as Grey the Coachman - in a black and white film with a meaty script. Instead of Technicolor, the production people should have concentrated on good writing and plotting. I will give it a "3" only because it is visually good, but otherwise it was a waste of time and money.