Dit is het soort bagger dat buitenlandse films in de Verenigde Staten een slechte reputatie heeft bezorgd: buitensporige intellectualiteit, gebrek aan actie, tot vervelens toe herhalen van thema's, eindeloos navelstaren, enzovoort. Voor een project van een middelbare scholier zou dit acceptabel zijn, maar voor een beroepsfilmer is het een volslagen teleurstelling. Aangezien de kijker alleen maar kan staren naar eindeloze, statische presentaties van dezelfde acteurs, zou het op zijn minst leuk kunnen zijn als ze zeer aantrekkelijk waren. Helaas zijn ze dat niet. Jeanne Balibar is redelijk aantrekkelijk, net als Bruno Todeschini. (Balibar trekt op een gegeven moment haar shirt uit, maar haar tieten zijn nauwelijks iets om je over op te winden.) De rest van de cast kan maar beter onzichtbaar zijn. Laat ik benadrukken dat dit saaie stukje werk 2,5 uur duurt. Er is nauwelijks genoeg materiaal voor een film van 60 minuten.
This is the sort of crap film that gave foreign films in the US a bad reputation: Excessive intellectuality, shortage of action, repetition of themes ad nauseam, interminable navel-gazing, etc. For a high-school student's project, this would be acceptable, but for a professional filmmaker, it is a total disappointment. Since all the viewer can do is stare at endless, static presentations of the same actors, it might at least be fun if they were highly attractive. Alas, they are not. Jeanne Balibar is moderately attractive, as is Bruno Todeschini. (Balibar does take her shirt off at one point, but her tits are hardly something to get excited over). The rest of the cast would better be unseen. Let me emphasize that this piece of tedium is 2.5 HOURS LONG. There's barely enough material here for 60 minutes worth of movie.