De filmversie van Cabaret is niet zozeer een aanpassing als wel een totale herziening van het succesvolle toneelspel. Het is een van de weinige filmmusicals die bijna door iedereen worden beschouwd als beter dan het Broadway-stuk dat er de inspiratie voor vormde. Heel ongebruikelijk voor die tijd besloot regisseur/choreograaf Bob Fosse om de liedjes te isoleren van de dramatische scènes en alle musicalnummers op het toneel te laten waar ze horen. Dit blijkt een dynamisch instrument te zijn bij het maken van films, want de fantastische nummers van John Kander en Fred Ebb vormen een aangrijpende combinatie met de gruwelijke achtergrond van de brute opkomst van de nazipartij in het Berlijn van de jaren dertig. Van het antisemitisme en het fascisme tot de biseksualiteit en de openlijke promiscuïteit, geen enkel onderwerp wordt in deze film die het taboe trotseert als 'onbespreekbaar' beschouwd.<br /><br />In een Oscar-winnende voorstelling straalt Liza Minnelli letterlijk een uitbundigheid uit die ze nooit ergens anders heeft kunnen hervinden, en ze neemt ook de tijd om bravourenummers van uitzonderlijke afmetingen uit te brullen, zoals 'Mein Herr', 'Maybe This Time' en natuurlijk het sublieme titelnummer. De Engelsman Michael York is slank en sexy als Minnelli's schaarse liefde, en Joey Grey heeft een Academy Award voor de beste ondersteunende acteur in de wacht gesleept voor zijn amusante en griezelige vertolking van de grote ceremoniemeester van de Kit-Kat-club. De in Duitsland geboren acteurs Helmut Griem en Fritz Wepper geven allebei verleidelijke optredens, en de joodse society-actrice Marisa Berenson is heel aandoenlijk als de enige ingénue van de film. Berensons Berlijnse accent is zo overtuigend dat ik ten onrechte aannam dat de in New York geboren actrice jarenlang in Duitsland heeft gewoond.<br />CABARET, die in totaal acht Academy Awards heeft gewonnen, waaronder die voor beste regisseur (de film heeft de Oscar voor de beste film aan THE GOUDAARD te danken), is een opmerkelijke film die met succes seksuele prikkeling en ondeugende humor combineert met grimmig sociaal commentaar en nachtmerrieachtig realisme (soms gelijktijdig en met muziek). De film is onderhoudend en aangenaam, maar bevat ook een spookachtige sfeer die nog lang na de film blijft hangen. Ik heb deze film de afgelopen 25 keer meer dan 30 keer gezien, en ik krijg elke keer weer de rillingen van de 'Tomorrow Belongs to Me'-sequentie. Dat soort blijvend effect komt in kunst van welk medium dan ook niet voor.
Less of an adaptation and more of a total reinvention of the successful stage play, the film version of Cabaret is one of the few movie musicals that is almost universally considered to be superior to the Broadway play that inspired it. Most unusual for the time, director/choreographer Bob Fosse made the ingenious decision to isolate the songs from the dramatic scenes, and keep all of the musical numbers on the stage where they belong. This proves to be a dynamic film-making device, as the terrific songs by John Kander and Fred Ebb create a harrowing juxtaposition to the haunting backdrop of the Nazi party's brutal rise to power in 1930's Berlin. From anti-Semitism and fascism to bisexuality and open promiscuity, there is no subject considered "off-limits" in this taboo-bucking motion picture.<br /><br />In an Oscar-winning performance, Liza Minnelli literally radiates with an exuberance that she was never able to recapture elsewhere, and also takes time to belt out bravura renditions of exceptional numbers like "Mein Herr," "Maybe This Time," and, of course, the sublime title song. Englishman Michael York is slender and sexy as Minnelli's occasional love interest, and Joey Grey picked up an Academy Award for Best Supporting Actor for his amusing and creepy performance as the Kit-Kat club's grand emcee. The German-bred actors Helmut Griem and Fritz Wepper both turn in seductive performances, and Jewish socialite Marisa Berenson is quite affecting as the film's sole ingénue. Berenson's Berlin accent is so convincing that I mistakenly assumed the New York-born actress was really German for years.<br /><br />Winner of eight Academy Awards in all, including Best Director (the film lost the Best Picture Oscar to THE GODFATHER), CABARET is a remarkable film that successfully combines sexual titillation and wicked humor with grim social commentary and nightmarish realism (sometimes simultaneously and with music). The film is entertaining and enjoyable, but also contains a haunting aura that lingers long after the picture has ended. I have seen this film more than 30 times over the past 25, and I get chills during the "Tomorrow Belongs to Me" sequence every single time. That type of lasting effect is not common in art work of any medium.