'Om het maar heel vriendelijk te zeggen,' zegt de krachtige Broadway-theaterkoningin Carlotta Marin over Nanny Ordway, een jonge vrouw die hangend in de badkamer van het appartement van Peter en Iris Denver werd aangetroffen, 'het meisje was een kleine gruwel... een doorzichtige, stroperige bedriegster die een man ongeveer evenveel te bieden had als Coo Coo het vogelmeisje. Zelfs Peter, met al zijn stralende onschuld ten aanzien van vrouwen, zou geen moment in beweging gebracht kunnen zijn door die smoezelige kleine griezel.'<br />'Lotty,' zegt Peter, 'het meisje is dood.'<br />'Dat weet ik. En dat is precies de reden waarom ik weiger hardvochtig over haar te spreken.' En daarmee bevinden we ons midden in _Black Widow_, een moordmysterie over ambitie, obsessie en spijt. Het had onder de titel _Het leven, de ambities en de dood van Nanny Ordway_ kunnen heten. Omdat het ook over theatermensen gaat, bevat _Black Widow_ een paar stijlvolle dialogen, een paar slimme optredens en een paar venijnige relaties. En omdat de film is gebaseerd op een mysterie dat is geschreven door Hugh Wheeler (onder het pseudoniem Patrick Quentin), hebben we een verhaal over ongemakkelijke psychologische mogelijkheden met minstens twee geloofwaardige moordverdachten en een verhaal dat, naar mijn idee, bevredigend is en een beetje triest.<br />Maar is _Black Widow_ een eersteklas film? Niet echt, maar het is wel zo.' Als je van oudere films houdt, is er veel te lachen.<br />Nancy Ordway, 'Nanny' (Peggy Ann Garner), is een twintigjarige schrijfster in spe als ze in New York arriveert. Ze kent alleen een oude oom die op Broadway optreedt als hij een baan kan krijgen. Nanny heeft de neiging om hogerop te komen. Het duurt niet lang of ze heeft Peter Denver (Van Heflin) ontmoet, een succesvolle producer wiens vrouw, Iris (Gene Tierney) een mooie en beroemde actrice is. Iris zal een paar weken de stad uit zijn. Nanny ontmoet Brien Mullen (Reginald Gardiner), de buurman van Peter en Iris, die met zijn vrouw, de beroemde actrice Carlotta Marin (Ginger Rogers), net boven de Denvers woont in een al even chic penthouse. Brien is een zwakke maar charmante man die weet dat zijn welzijn afhangt van zijn heerszuchtige vrouw. 'Ik ben... nou ja, om heel eerlijk te zijn, ik ben de man van Miss Carlotta Marin,' zegt Brien als hij Nanny voor het eerst ontmoet. 'Ik heb natuurlijk zelf een naam, maar het lijkt me stom om die te gebruiken terwijl ik zoveel meer aandacht kan krijgen door gewoon te zeggen wiens man ik ben.'<br />Nanny heeft ook de eenentwintigjarige zoon van een rijke familie uit Boston voor zich ingenomen. Dat is nadat ze een uitnodiging had losgepeuterd om bij de zus van de jongeman in te trekken. Nanny is inmiddels bevriend met Peter, zelfs zo erg dat hij haar het appartement laat gebruiken om in te schrijven terwijl hij weg is.' In de film is Nanny op kantoor en is Iris nog steeds de stad uit. Met andere woorden, Nanny is een apart type.<br />Als Nanny op de avond dat Iris thuiskomt hangend in de badkamer van de Denvers wordt aangetroffen, duurt het niet lang voordat rechercheur Bruce (George Raft) vermoedt dat het geen zelfmoord is, maar moord... en Peter is de hoofdverdachte. Tegen het eind van de film weten we dat Peter koppig en wanhopig is, maar dat hij er langzaam achter komt wat er aan de hand is. Dan horen we dat rechercheur Bruce er ook achter komt wat er aan de hand is, en dat ons misschien een verrassing te wachten staat.<br />Het gevoel van spijt komt voor een deel voort uit sommige personages die we hebben leren kennen. We bewonderen ze misschien niet allemaal, maar we hebben ook geen hekel aan ze. Maar voor een deel komt het door de acteurs. Ze roepen allemaal herinneringen op aan betere tijden. Het is leuk om sterren als Ginger Rogers, Van Heflin, Gene Tierney, George Raft en Reginald Gardiner nog één keer hun werk te zien doen in een film die goed geschreven en geregisseerd is. We beseffen echter dat ze allemaal ofwel op de rand van de afgrond staan, ofwel op het punt om te vallen. Zelfs Peggy Ann Garner, een paar jaar geleden een belangrijke kinderster, was niet in staat deze rol om te zetten in een belangrijke volwassen status.<br />Voor degenen die graag mysteries lezen en er niet alleen naar kijken, zou een bezoek aan de tweedehandsboekenwinkels op zoek naar Patrick Quentin de moeite waard zijn. Wheeler werd in 1936 deel van Patrick Quentin, toen hij op 24-jarige leeftijd begon samen te werken met Richard Webb. Ze schreven ook onder verschillende andere pseudoniemen. Wheeler werd in de jaren vijftig, toen Webb met pensioen ging, de enige Patrick Quentin. De meeste Quentin-mysteries gaan over de Broadway-producent Peter Duluth (die om de een of andere reden in _Black Widow_ naar Denver is overgestapt). Om te beginnen de _Puzzle_ -serie die in 1936 begon met _A Puzzle for Fools,_ en daarna doorging met _A Puzzle for Players,_ voor Poppen, voor Krijgers, voor Duivels, voor Pelgrims. Wheeler was een goede schrijver, die ingewikkelde intriges met vaste personages en meer stijl ontwikkelde dan je zou verwachten. In de jaren zestig ging hij toneelstukken schrijven. In de jaren zeventig schreef hij de boeken voor de Sondheim-producties van _A Little Night Music_, _Sweeney Todd_ en _Pacific Intures_, en ook voor _Candide_. Door zijn succes in het theater vergaten de mensen helaas vaak dat hij Patrick Quentin was. Hij is de moeite van het lezen waard.
"To put the kindest face on it," says forceful Broadway theater queen Carlotta Marin about Nanny Ordway, a young woman found hanging in the bathroom of Peter and Iris Denver's apartment, "the girl was a little horror...a transparent. syrupy little phony with about as much to offer a man as Coo Coo the Bird Girl. Not even Peter with all of his radiant innocence about women could have been stirred for one instant by that dingy little creep." <br /><br />"Lotty," says Peter, "the girl is dead." <br /><br />"I know. And that's precisely why I refuse to speak harshly of her." <br /><br />And with that we find ourselves in the middle of Black Widow, a murder mystery about ambition, obsession and regret. It might be subtitled The Life, Ambitions and Death of Nanny Ordway. Since it also is about theater people, Black Widow features some stylish dialogue, some clever performances and some back-biting relationships. And since the movie is based on a mystery written by Hugh Wheeler (under the pseudonym of Patrick Quentin), we have a story of uncomfortable psychological possibilities with at least two believable murder suspects and a story that, to my way of thinking, is satisfying and a bit sad. <br /><br />But is Black Widow a first-class movie? Not exactly, but it's a lot of fun if you like older movies. <br /><br />Nancy Ordway, "Nanny" (Peggy Ann Garner), is a 20 year-old want-to-be writer when she arrives in New York City knowing only an aging uncle who acts on Broadway when he can get jobs. Nanny has a way of moving up in the world. Before long she's met Peter Denver (Van Heflin), a successful producer, whose wife, Iris (Gene Tierney), is a beautiful and famous actress. Iris will be out of town for a few weeks. Nanny meets Brien Mullen (Reginald Gardiner), Peter and Iris' neighbor who, with his wife, the famous actress Carlotta Marin (Ginger Rogers), lives just above the Denvers in an equally swank penthouse apartment. Brien is a weak but charming man who knows his well-being depends on his imperious wife. "I'm...well, to be perfectly honest with you, I'm Miss Carlotta Marin's husband," says Brien when he meets Nanny for the first time. "I have a name of my own, of course, but it seems stupid to use it when I can get so much more attention simply telling whose husband I am." <br /><br />Nanny has also captivated the 21-year-old son of a rich Boston family. That's after she wangled an invitation to share digs with the young man's sister. Nanny by now has become friends with Peter, even to the point of his letting her use the apartment to write in while he's in the office and Iris is still out of town. Nanny, in other words, is a piece of work. <br /><br />When Nanny is found hanging in the Denver's bathroom on the evening Iris returns home, it's not long before Detective Bruce (George Raft) suspects it's not suicide, but murder...and Peter is the lead suspect. By the end of the movie we've learned Peter is dogged and desperate, but slowly figuring things out. Then we learn Detective Bruce is also figuring things out, and we may be in for a surprise. <br /><br />The sense of regret comes partly from some of the characters we've come to know. We may not admire them all, but we don't dislike them, either. Partly, though, it comes from the actors. All of them bring memories of better days. It's fun to see stars like Ginger Rogers, Van Heflin, Gene Tierney, George Raft and Reginald Gardiner do their stuff one more time in an A movie that's well written and directed,. We realize, however, that all of them are either on the slide downward or are just about to tip over. Even Peggy Ann Garner, a major child star a few years ago, wasn't able to parley this role into major adult status. <br /><br />For those who like to read mysteries and not just watch them, a trip to the used book stores in search of Patrick Quentin would be worth the time. Wheeler became part of Patrick Quentin in 1936 when, at 24, he began collaborating with Richard Webb. They also wrote under several other pseudonyms. Wheeler became the sole Patrick Quentin in the Fifties when Webb retired. Most of the Quentin mysteries feature Broadway producer Peter Duluth (changed to Denver for some reason in Black Widow). Start out with the Puzzle series that began in 1936 with A Puzzle for Fools, then on with A Puzzle for Players, ...for Puppets, ...for Warriors, ...for Fiends, ...for Pilgrims. Wheeler was a good writer who developed complex plots with solid characters and more style than you might expect. He turned to writing plays in the Sixties. In the Seventies he wrote the books for the Sondheim productions of A Little Night Music, Sweeney Todd and Pacific Overtures, as well as for Candide. His theater successes, unfortunately, tended to make people forget he was Patrick Quentin. He's worth reading again.