'Ik wil dat je naar me luistert, oké? Want ik vraag je om een gunst, Chrissy. Ik sta voor je in hetzelfde pak dat ik op de begrafenis van mijn vader draag, en ik vraag je om een gunst. Over zestien uur moet ik op LAX landen, en ik heb die kist nodig om door de douane te komen, want daar staat een lijkwagen op me te wachten. En ik heb die lijkwagen nodig om mij en die kist naar een begraafplaats te brengen. Waarom? Waarom, Chrissy, kan ik hem niet gewoon naar een uitvaartcentrum brengen en alles regelen? Waarom kan ik er niet echt de tijd voor nemen? Omdat ik wil dat het gebeurt. Ik wil dat het voorbij is. Ik moet alleen... Ik moet mijn vader begraven.'<br />'White Rabbit' is een aflevering die zich het best herinnert door zijn iconische toespraken: één flashback, één in het heden, beide door Jack, en beide vanuit een andere invalshoek belicht in het programma. Zijn flashbacktoespraak is belangrijk om Jack en zijn 'doe het nou maar' en 'ga zo snel mogelijk verder'-filosofieën te begrijpen. Later in de serie zien we vaak dat Jack probeert weg te vluchten uit zijn verleden, hoewel het hem soms verscheurt. De leden van het kamp hebben uiteenlopende gradaties van bereidheid om samen te leven, en sommigen, onder wie Jack, lijken op verschillende momenten voor en tegen die moraal in te gaan. Hoe dan ook, het is dat idee dat het kamp verenigt, en als ze eenmaal uit elkaar gerukt worden, lijkt het veel waarschijnlijker dat ze in hun eentje sterven. Maar het spreekt ook voor Jack zelf. Lockes woorden en Jacks vruchteloze jacht leiden hem er uiteindelijk toe zijn rol als leider vol vertrouwen op zich te nemen.<br />Maar de episode heeft meer om herinnerd te worden dan deze twee toespraken. Het is een belangrijke episode in de geschiedenis van het programma als we kennismaken met de rol van Christian Shephard (tenzij je de korte opname van Walkabout meetelt), zijn eerste van een lange reeks schijnbaar steeds belangrijkere optredens. We hebben ook onze eerste gesprek tussen Jack en Locke over wetenschap en geloof, hoewel het minder een discussie is en Jack meer twijfelt aan Lockes verklaring van wat er met hem gebeurt. Het is toepasselijk dat eilandjunk Locke de eerste is die de bizarheid van hun situatie opmerkt. Hij gaat nog een stap verder met Charlies 'Waar zijn we?' en noemt hun situatie ongetwijfeld positief, iets wat alleen Locke zou doen: 'Deze plek is anders. Hij is bijzonder. De andere zijn dat niet.' In latere seizoenen verzet Jack zich nog lange tijd tegen Lockes standpunt, maar uiteindelijk beseft Jack dat dit gesprek het moment was waarop hij naar Locke had moeten gaan luisteren.<br />De episode is op de meeste niveaus aardig. John Terry geeft Christian Shephards eerste dialoog vorm in flashbacks en creëert een personage dat we onmiddellijk willen zien, en dat blijkt niet al te lang te hoeven wachten. Terry O'Quinns eerste van vele mythische monologen is goed verteld en gedenkwaardig. Matthew Fox is een sterke hoofdrol en geeft beide toespraken vorm, die natuurlijk alleen maar de kracht van de toch al sterke episode benadrukken. De subplot is sterk en de identiteit van de mogelijke waterveroorzaker is onvoorspelbaar. Bovendien, zoals altijd het geval was in seizoen 1, wordt de komende episode briljant in gang gezet zonder af te wijken van de huidige. Sun bedankt Jin omdat hij haar water heeft gehaald, en hij antwoordt: 'Dat doen echtgenoten nu eenmaal,' hoewel we Jin tot dan toe niet als een bijzonder begerenswaardige echtgenoot hadden beschouwd, en de volgende episode, 'Huis van de Rijzende Zon', geeft Suns perspectief van hoe hij op en van het eiland is geweest.<br />Maar dit is Jacks episode, en zijn eilandverhaal en zijn flashbackverhaal bevatten allebei een mislukking en een achtervolging. Beide verhalen beginnen met Jack die iemand niet kan redden en het daar moeilijk mee heeft. In de flashbacks zegt Jacks vader tegen hem dat hij er niet tegen kan om een held te zijn, terwijl Boone op het eiland min of meer hetzelfde denkt.<br />In beide verhalen zit hij achter zijn vader aan, en hoewel hij hem alleen in de flashbacks te pakken krijgt, zijn de uitkomsten van beide verhalen hetzelfde, in die zin dat Jack niet krijgt wat hij wil. In de flashbacks wil Jack zich verzoenen met Christian, maar in plaats daarvan vindt hij hem dood. Hoe dan ook, hij heeft zijn vader gevonden. Op het eiland ziet Jack zijn vader en probeert hem te vinden. Hij wordt onderbroken door Locke, die op zoek is naar water. Jacks zoektocht eindigt niet met het vinden van zijn vader, zoals hij had gewild, hoewel hij wel het water vindt dat het kamp nodig heeft, en hij stapt naar voren en wordt de leider, ondanks het feit dat hij eerder die dag Joanna's leven niet heeft kunnen redden. Jack hier bewijst dat zijn vader het mis had en toont het kamp dat hij heeft 'wat nodig is'.<br />'Laat hem met rust. Het is nu 6 dagen geleden en we wachten nog steeds. We wachten tot er iemand komt. Maar stel dat dat niet gebeurt? We moeten ophouden met wachten. We moeten de dingen op een rijtje zetten. Vanmorgen is er een vrouw gestorven, alleen maar omdat ze ging zwemmen, en hij probeerde haar te redden, en nu wilt u hem aan het kruis nagelen? Dat kunnen we niet doen. Alleman voor zichzelf gaat het niet redden. Het is tijd om te gaan organiseren. We moeten bedenken hoe we hier kunnen overleven. Ik heb water gevonden. Vers water, in de vallei. Bij het eerste licht zal ik een groep meenemen. Als je niet mee wilt, zoek dan een andere manier om een bijdrage te leveren. Vorige week waren de meesten van ons vreemden voor je, maar nu zijn we er allemaal. En god mag weten hoe lang we hier zullen blijven. Maar als we niet samen kunnen leven, zullen we alleen sterven.'<br />Uitverkoren optredens: Matthew Fox, Terry O'Quinn, John Terry.<br />Uitverkoren scène: Jack en Locke in het bos.
"I want you to listen to me, okay. Because I'm asking you a favor, Chrissy. I'm standing in front of you in the same suit that I'm wearing to my father's funeral and I'm asking you a favor. In 16 hours I need to land at LAX, and I need that coffin to clear customs because there's going to be a hearse waiting there. And I need that hearse to take me and that coffin to a cemetery. Why? Why, Chrissy, can't I just bring him to a funeral home and make all the arrangements? Why can't I really take my time with it? Because I need it to be done. I need it to be over. I just -- I need to bury my father." <br /><br />"White Rabbit" is an episode best remembered for its iconic speeches: one flashback, one in present, both by Jack, and both revisited on the show from other perspectives. His flashback speech is important in understanding Jack and his "just do it" and "move on as quickly as possible" philosophies. Later in the series we frequently see instances of Jack attempting to run from his past, although it sometimes consumes him.<br /><br />Jack's on-island speech is less character-specific though; it can be applied to everyone. All the show's characters have varying degrees of willingness to live together, and some of them, including Jack, appear to go for and against that moral at different times. Regardless, it's that idea that unites the camp, and once they do get torn apart, they seem far more likely to die alone. But it speaks wonders for Jack himself too. Locke's words and Jack's wild goose chase ultimately lead him to accept his role as leader with complete confidence.<br /><br />The episode has more to be remembered for than these two speeches though. It is an important episode historically as we are introduced to the character of Christian Shephard (unless you count the brief setup in Walkabout), in his first of a long line of seemingly more and more important appearances on the show. We also have our first science/faith talk between Jack and Locke, although it's less of an argument, and more of Jack doubting Locke's explanation of what's happening to him. Appropriately enough, island junkie Locke is the first to note the bizarreness of where they are, taking Charlie's "Where are we?" just one step further, while all the while referring to their situation as undoubtedly a positive thing as only Locke would: "This place is different. It's special. The others don't want to talk about it because it scares them. But we all know it. We all feel it." Jack opposes Locke's stance for a long time in later seasons, but eventually Jack realizes that this conversation was where he should've started listening to Locke.<br /><br />The episode is likable on most levels. John Terry nails Christian Shephard's first scene of dialogue in flashbacks, creating a character we just want to see more of instantly, and it turns out we don't have to wait too long. Terry O'Quinn's first of many mythical monologues is well-delivered and memorable. Matthew Fox is a strong lead, and nails both his speeches, which of course only seal the already strong episode. The subplot is strong, and the identity of the eventual water culprit is unpredictable. Furthermore, as was always season 1's strength, it brilliantly sets up the upcoming episode without taking away from the current one. Sun thanks Jin for getting her water, and he replies "That's what husbands do," although up til then, we hadn't seen Jin as a particularly desirable husband, and the next episode, "House of the Rising Sun", gives a closer look at Sun's perspective of how he has been on and off the island.<br /><br />But this is Jack's episode, and his island story and his flashback story each feature a failure and a chase. Both stories open with Jack failing to save someone and having difficulty coping. In the flashback, Jack's father tells him he doesn't have what it takes to cope with being a hero, while on the island, Boone more or less assumes the same out loud.<br /><br />In both stories, he is chasing his father, and although he only catches him in the flashback, the outcomes of both stories are similar in that Jack doesn't get what he's after. In the flashback, Jack wants to reconcile with Christian, but instead he finds him dead. Regardless, he did find his father. On the island, Jack is seeing his dad and tries to find him. He's interrupted by Locke, who is looking for water. Jack's quest does not end with finding his father, as he wanted it to, although he does find the water that the camp needs, and he steps up and becomes the leader despite failing to save Joanna's life earlier that day. Jack here proves his father wrong, and shows the camp that he does have "what it takes".<br /><br />"Leave him alone. It's been 6 days and we're all still waiting. Waiting for someone to come. But what if they don't? We have to stop waiting. We need to start figuring things out. A woman died this morning just going for a swim and he tried to save her, and now you're about to crucify him? We can't do this. Everyman for himself is not going to work. It's time to start organizing. We need to figure out how we're going to survive here. Now, I found water. Fresh water, up in the valley. I'll take a group in at first light. If you don't want to go come then find another way to contribute. Last week most of us were strangers, but we're all here now. And god knows how long we're going to be here. But if we can't live together, we're going to die alone."<br /><br />Standout performances: Matthew Fox, Terry O'Quinn, John Terry.<br /><br />Standout scene: Jack and Locke's talk in the woods.