Na een jaar of veertig dacht ik alleen nog maar aan die film en herinnerde me hem als een heel grappige film. Dus ging ik natuurlijk naar IMDb en zocht hem op.<br />Ik was verbaasd dat de eerste recensie slecht was en herinnerde me hoe origineel en grappig het verhaal en de film waren.<br />Dus klikte ik op 'Meer recensies' en zag tot mijn vreugde dat ik gelijk had. Misschien was de ene recensent niet van plan om op dat moment te worden gecontracteerd, zoals ik, en stond ik op het punt om rechtstreeks naar Vietnam te gaan.<br />Ik zag het met vrienden van wie ik aannam dat de meesten hetero waren. Sommigen waren filmmakers en we 'braken gewoon in lachen'. En het punt is dat het hele publiek in een groot Hollywood-theater net zo hard lachte als in een klein galerietje.<br />De enige (SPOILER) in deze recensie is eigenlijk niet zo'n bedrieger; hij beschrijft gewoon een keurige scène. Ik wilde hem alleen niet bederven voor iemand die het geluk heeft de film te zien als hij ooit wordt uitgebracht. Zo grappig is de scène. Dus voor het geval deze film niet opnieuw wordt uitgebracht voor tv of verhuur, en als morgen Televangilist Pat Robertson Amerika's censuur wordt, daar gaan we...<br />Het beeld is hilarisch. Natuurlijk moeten de hetero's hun ouders uitnodigen om hun eenkamerappartement te zien. Bij het jongensbedrog hebben ze het gemeubileerd moeten laten zoals het was voordat ze het in bezit namen van de zeer homoseksuele vorige bewoners.<br />Ze konden er niets aan veranderen omdat ze werden onderzocht door de rekruteringscommissie, die niet geloofde dat ze homoseksueel waren, wat ze natuurlijk ook niet waren.<br />Toen de ouders en jongere broers en zussen (denk ik) die ene slaapkamer inliepen, lachten de jongens zo hard dat je de dialogen niet kon horen; dat wil zeggen, als de acteurs <0xC3><0xBC>berhaupt praatten.<br />Stel je een slaapkamer voor die is ingericht als een musical uit de jaren dertig of veertig, of zoals wijlen mijn ouders dat graag deden. O, wat had ik als kind een hekel aan die films.<br />Een slaapkamer die zo fel was ingericht dat hij schreeuwde: 'Dit is een vrouwenkamer.'<br />Maar wat de meeste gilletjes en lachsalvo's opleverde, was het grote rode hemelbed van de jongen dat ze verbrandden... verbrandden als een groot hart! Dat herinner ik me vandaag, veertig jaar later!<br />Geweldige, grappige film; ik wou dat ze hem terugbrachten.
I just thought of this film after about forty years and remembered it as a real funny feature picture. So, naturally, I went on IMDb and looked it up.<br /><br />I was surprised that the first(rotating?)review was bad and remembered how original and funny a story and movie it was.<br /><br />So, I clicked on "More reviews" and was glad to see that I was right. Maybe the one reviewer was not about to get drafted at the time as I was, and I faced going straight (no pun intended) to Nam.<br /><br />I saw it with friends most of whom I suppose were straight. Some were filmmakers and we just 'broke a gut' laughing. And the thing is, the entire audience was laughing just as hard in a major Hollywood theater, as they would have in a small art house.<br /><br />The only (SPOILER)in this review is really not much of a spoiler; it's just describing a neat scene. I just did not want to spoil it for someone lucky enough to see the movie if it is ever brought back. The scene is that funny. So just in case this movie is not re-released for TV or rental, and if tomorrow, Televangilist Pat Robertson is made America's censor, here goes ...<br /><br />It is the visual that is hilarious. Of course the straight boys have to invite their parents to see their one-bedroom apartment. In the boys deception they have had to leave it furnished just as it had been before their taking possession from the very gay prior tenants.<br /><br />They were unable to change anything because they were being investigated by the draft board, who did not believe that they were gay, which of course they were not.<br /><br />When the parents and younger brothers and sisters (I think) walked into the one bedroom, THAT THE BOYS WERE SHARING; I and everyone in the theater were laughing so hard, one could not hear the dialog; that is, if the actors were even talking.<br /><br />Picture a bedroom decorated like a '30s or '40s musical, or as my late parents used to love .. operetta movies featuring women's themes, with titles like, "Up in Central Park" and "Naughty Marietta" with Jeanette MacDonald and Nelson Eddy. Oh, how I hated those films as a kid. <br /><br />A bedroom decorated so strongly that it shouted-out, "Ths is a women's room."<br /><br />But what got the most screams of laughter was THE BOY'S BIG RED VELVET BED THAT THEY SHARED ... SHAPED LIKE A HUGE HART!!! I remember that today, forty years later!<br /><br />Great, funny film; I wish they would bring it back.