Richard Pryor heeft de grootste moeite met het geforceerde, slappe, idiote materiaal van 'Moving'. Na elke poging om mensen aan het lachen te maken, lijkt er een ongemakkelijke stilte te vallen, terwijl het publiek consequent blijft zwijgen of, erger nog, een diepe zucht slaakt bij deze ongelooflijk niet-grappige film. Er wordt wild geaarzeld tussen slapstick en doodgewone onzin, maar er wordt niet meer dan twee keer gegrinnikt, waardoor je je bijna geneert dat je hebt zitten kijken. Laat je niet misleiden door de symbolische verschijning van Rodney Dangerfield, want die is bijna helemaal dronken, en de rol van Randy Quaid is zo irritant dat hij al snel saai wordt. Heel beslist niet aan te bevelen.
Richard Pryor struggles mightily with the forced, weak, idiotic material in "Moving". After each effort at generating laughs, there seems to be an uncomfortable silence as the audience consistently remains silent, or worse yet, sighs at this unbelievably unfunny movie. Vacilating wildly between slapstick and just plain nonsense, there are no more than two chuckles, and it leaves you feeling almost embarrassed for having watched. Do not be misled by the token appearance of Rodney Dangerfield, because he is almost totally wasted, and Randy Quaid's character is so repetitively abrasive, he quickly becomes boring. Very definitely not recommended. - MERK