Ik erger me vaak aan dit soort films, waarin te veel draden van personages met elkaar verweven zijn. Dit soort films besteedt meestal te weinig tijd aan de personages en moet dus vertrouwen op oppervlakkige plotwendingen en clichéconflicten. Ik zet Crash en Babel in deze categorieën. Beide films zijn best leuk, maar in de kern falen ze omdat ze zich te veel richten op de gebeurtenissen waar de personages mee te maken krijgen in plaats van op hun reactie daarop.<br />"Adrift in Manhattan". De ambitie hier is minder dan die van een Crash of Babel <0xE2><0x80><0x93> die is groter.' Niet om de moderne angst van de samenleving te verklaren of mondiale verbindingsschakels te leggen <0xE2><0x80><0x93> maar om eenvoudigweg het leven te onderzoeken van een kleine groep personages in een stad waarvan de levens toevallig met elkaar in verbinding staan. Als gevolg daarvan leren we hen echt kennen, zien we wat hen drijft (op schokkende wijze, door hun acteerwerk en de opnamen, en door niet oninteressante wendingen in de plot <0xE2><0x80><0x93> de meeste heftige gebeurtenissen die hen drijven, hebben zich voor de film afgespeeld) en dan zien we hoe het zich ontwikkelt. Er zijn geen keurige plotberekeningen. De personages blijven met hun leven achter, maar hopelijk met een meer ontwikkeld besef van waar ze in passen en hoe ze het in de hand kunnen houden. Voor mij is dit een geweldige vertelling en een perfecte film op basis van een personage.<br />Bovendien zijn bijna alle voorstellingen uitzonderlijk. Heather Graham lijkt zichzelf een heel andere kant op te hebben geduwd dan haar gemiddelde publiek. Iedereen die dacht dat ze alleen maar geschikt was voor een luchthartige rol (en daar reken ik mezelf ook toe) staat een opmerkelijke verrassing te wachten. Haar personage heeft veel verdriet, maar Graham overdrijft dat nooit. In plaats daarvan laat ze het verdriet voor zichzelf spreken, en het resultaat is onmiskenbaar ontroerend. Hetzelfde geldt voor een paar momenten die echt hysterisch zijn. Het is een openbaring om haar een komisch moment in een drama te zien spelen zonder het er dik bovenop te leggen. Victor Rasuk is op dezelfde manier uitzonderlijk, vooral gezien het gebrek aan echte lijnen dat hij heeft. Zijn ogen, zijn houding en zijn aarzeling geven zijn personage de diepte die het nodig heeft. Hij is een heel ander personage dan degene die we in _Victor Vargas_ zagen. Afstandelijk, verlegen, onzeker... en toch weet zijn camera hem daar overtuigend en effectief uit te halen. En misschien is de mooiste verhaallijn die van Dominic Chianese en Elizabeth Pena, wier aarzelende romance een van de tederste is die ik ooit op film heb gezien.<br />Deze film is een eerlijke 10. Alles in de film is verdiend. Het script is heel sterk, en op geen enkel punt overheersend of gekunsteld. De cinematografie is prachtig en geeft echt de sfeer van een echt, ruig Manhattan. En ten slotte is de invalshoek fantastisch. Gezien de krappe opzet van het script moet de film het van de opnamen hebben om de personages echt te laten zien en wat ze voelen. En dat doet hij uitzonderlijk goed. Ik kan het iedereen aanbevelen die van een goed gemaakt drama op basis van karakters houdt.
I often get annoyed at movies like this, where you get too many character threads interweaving. These types of films tend to spend too little time on the characters, and thus have to rely on superficial plot twists and clichéd conflicts. I put Crash and Babel in these categories. Both enjoyable enough films, but they fail at their core because they focus too much on the events that the characters face, rather than their response to them. <br /><br />Enter "Adrift in Manhattan." The ambition here is less than a Crash or Babel -- it's not trying to explain the modern angst of society or draw global interconnectedness links -- but rather to simply explore the lives of a small group of characters in a one city whose lives happen to intersect. As a result, we get to really know them, see what's driving them (shockingly, through their acting and the filming, and not uninteresting plot twists -- most of the intense events that drive them all took place prior to the film), and then watch how it unfolds. There are no neat plot resolutions. Rather, the characters are left with their lives, but hopefully with a more evolved sense of where they fit in it, and how to take control of it. For me, this is great storytelling and a perfect kind of character-based film. <br /><br />In addition, nearly all of the performances are exceptional. Heather Graham seems to have pushed herself in a completely different direction from her typical fare. Anyone who thought she was just fit for light-hearted role (and I include myself in that group) is in for a remarkable surprise. Her character is grieving heavily, but Graham never overdoes it. Instead, she lets the grief speak for itself, and the result is undeniably moving. Ditto for a handful of moments that are truly hysterical. It's a revelation to see her play a comedic moment in a drama without laying it on. Similarly Victor Rasuk is exceptional, particularly given the dearth of actual lines he has. His eyes, his posture, and his hesitancy give his character the depth that it needs. He's a completely different character from the one we saw in Raising Victor Vargas. Withdrawn, shy, insecure... and yet, his camera convincingly and effectively draws him out of that. And perhaps the sweetest storyline is that of Dominic Chianese and Elizabeth Pena, whose tentative romance is one of the most tender I've ever seen on film.<br /><br />This movie is an honest 10. Everything in it is earned. The script is very strong, and not overpowering or contrived at any point. The cinematography is beautiful, and really catches the flavor of a real and gritty Manhattan. And finally the direction is superb. Given the tightness of the script, the movie has to rely on shooting to really show us the characters and what they are feeling. And it does so exceptionally. I recommend it unequivocally to anyone who enjoys a very well crafted character-based drama.