De komedie draait natuurlijk allemaal om timing, en Delmer Daves, de regisseur, heeft geen gevoel voor timing en geen gevoel voor komedie. De ene scène na de andere valt in duigen, en sommige daarvan hadden in elk geval het potentieel om grappig te zijn. Hij zorgt voor een g<0xC3><0xAA>nante vertolking van Broderick Crawford als een slechtgehumeurde huurder die overdag slaapt, en schreeuwt tegen iedereen met zo'n moorddadige heftigheid dat je bang bent dat hij een moordpartij gaat ontketenen, terwijl het duidelijk een subplot is dat voor de lol moet worden gespeeld. Hij kan zijn ogen niet van haar afhouden) maar ze kunnen niet veel doen met het middelmatige materiaal. Victor Moore levert de enige lachsalvo's van de film als het nieuwsgierige mannetje dat de leiding heeft over het appartementengebouw, Willoughby.<br />Heel bekende plotlijn 'Local Hero' waar ik normaal gesproken een zwak voor heb, maar waar een filmmaker met een veel lichtere toon voor nodig is.
Comedy is all about timing, of course, and Delmer Daves, the director has horrible timing and no feel for comedy. Scene after scene falls flat, some of which at least had the potential to be funny. He elicits an embarrassing performance from Broderick Crawford as an ill-tempered tenant who sleeps during the day, and yells at everyone with such murderous violence you fear he's going to go on a killing spree, when it's obviously a subplot that's supposed to be played for yuks. Niven, as the pampered pianist, and Wyman, as a down-to-earth print model, are likable as always (and Wyman displays fantastic legs wearing white shorts in one scene where Niven literally can't take his eyes off her) but they can only do so much with the middling material. Victor Moore supplies the film's only laughs as the curious little man who runs the apartment building, Willoughby.<br /><br />Very familiar "Local Hero" plot line which I'm usually a sucker for but it requires a filmmaker with a much lighter touch.