In de afgelopen week heb ik twee films gezien met dezelfde titel, die allebei gaan over het leven van de laatste koningin van Frankrijk, Marie-Antoinette (1755-1793). Beide films beginnen als Marie 15 is en ze uit haar geliefde Wenen vertrekt om te trouwen met de toekomstige Lodewijk XVI, de Dauphine van Frankrijk, die één jaar ouder is dan zij. In tegenstelling tot de film van Coppola, W.S. Van Dyke's film uit 1938, gaat die over het koninklijke paar tijdens hun gevangenschap en helemaal tot aan de guillotine. Het laatste hoofdstuk over het leven van Marie Antoinette, van juli 1789 tot aan haar executie in 1793, is gevuld met verliezen, nederlagen en de grootste tragedie. We zijn getuige van een mislukte poging van de koninklijke familie om het land te verlaten, waardoor zowel de koning als de koningin voor het gerecht moesten verschijnen wegens hoogverraad: de terechtstelling van haar echtgenoot onder de guillotine, de scheiding van haar zoon, die haar op de dag van de dood van Lodewijk xiv werd ontnomen, de rechtszaak die tegen haar werd aangespannen en de in gevangenschap gestorven zoon, toen hij twaalf jaar oud was. Zijzelf werd onder andere beschuldigd van seksueel misbruik van haar zoon. Op deze afschuwelijke beschuldiging antwoordde de voormalige koningin, 'de weduwe Capet' of kortweg 'Antoinette Capet', met de oprechte koninklijke waardigheid: 'Als ik niet heb geantwoord, komt dat doordat de natuur zelf weigert te reageren op een dergelijke aanklacht tegen een moeder...' Ik hield niet van Sophia Coppola's saaie horror in roze, maar ik genoot wel van de oudere film die op 10 oktober 2006 voor het eerst op dvd werd uitgebracht. De film, die bijna zeventig jaar geleden is gemaakt, heeft alles in zich om een succes te worden. Met 157 minuten speeltijd is de film een en al beweging en luchtigheid. Het is een overdadige, verbijsterende grandeur die perfect de gouden jaren van Hollywood weergeeft, en ik weet zeker dat de kijkers er nog jaren van zullen genieten. Daar zijn meerdere redenen voor. Een van die redenen is het intelligente script, gebaseerd op de beroemde biografie van Stefan Zweig: 'Marie Antoinette: Het portret van een doorsnee vrouw' De liefdesscènes tussen Marie Antoinette (Norman Shearer) en de Zweedse graaf Axel de Fensen (Tyrone Power <0xE2><0x80><0x93> denk alleen maar aan de jonge Alain Delon, maar dan hartstochtelijker) zijn verfijnd en emotioneel zonder al te sentimenteel te worden. Ook het acteerwerk moet vermeld worden. Iedereen straalt in de film, te beginnen met de machtige en extravagante Louis XV (John Barrimor) aan wie de beroemde frase 'Na mij de zondvloed' toebehoort. Die bleek profetisch te zijn. Lodewijk xiv (Robert Morley stal bij zijn filmdebuut praktisch de show en werd genomineerd voor de prijs voor de beste bijrol), de kleinzoon van Lodewijk xiv, werd meegesleurd in de Franse Revolutie, ook al was hij zelf relatief bescheiden, bescheiden en moreel. Lodewijk xiv, gespeeld door Robert Morley, zou een uitstekende slotenmaker zijn geweest. Hij zou een gehoorzame en loyale burger zijn geweest en misschien een gelukkige vader van het gezin, ergens in de rustige provincie. In plaats daarvan werd hij de koning van Frankrijk, die zijn dagen zou eindigen onder de guillotine. Joseph Schildknaap is fantastisch als de slangachtige, intrigerende Philippe Joseph II, hertog van Orléans die zijn naam had veranderd in Citoyen Philippe de général, die de Franse Revolutie steunde, in de Assemblée Nationale voor de dood van de koning stemde, maar niettemin werd geguillotineerd tijdens het schrikbewind van Lodewijk xiv, heel kort na Lodewijk xiv. Norma Shearer speelt heel overtuigend een naïeve, doorsnee jonge vrouw aan het begin van de film, en ze laat je in de eerste scènes vergeten dat ze twintig jaar ouder was dan Antoinette. Naarmate haar personage volwassener wordt en verandert, verandert ook haar vertolking, die in de laatste scènes hartverscheurend en heel ontroerend wordt. De 'Laatste Avondmaal'-scène is gewoon onvergetelijk, met zowel Morley als Shearer op het toppunt van hun kunnen. Ik kan nog een hele tijd doorgaan met het prijzen van een bekwame regisseur, een meesterlijk geënsceneerde set en decors, aandacht voor de kleine details, bewegende en geloofwaardige intieme scènes en historische accuratesse <0xE2><0x80><0x93> hoe je het ook bekijkt.
During the last week, I saw two movies with the same title that both focus on the life of the last Queen of France, Marie-Antoinette (1755-1793). Both films start when Marie is 15 and she leaves her beloved Vienna to marry the future Luis XVI, the Dauphine of France, one year her senior. Unlike the Coppola picture, W.S. Van Dyke's 1938 film, takes the royal couple through their imprisonment and all the way to the guillotine. The final chapter of Marie Antoinette's life from July 1789 until her execution in 1793 is filled with losses, falls, and deepest tragedy. We witness an unsuccessful attempt of Royal family to leave the country that brought both, the King and the Queen to the trial for treason; execution of her husband on the guillotine, separation from her son who was taken from her on the very day of Louis XVI's death, brought to court to testify against her, and died in captivity when he was 12 years old. She herself was accused among the other things in sexual abuse of her son. To this horrible accusation, the former queen, "the Widow Capet" or simply "Antoinette Capet" replied with the genuine royal dignity, "If I have not replied it is because Nature itself refuses to respond to such a charge laid against a mother..." <br /><br />I did not like Sophia Coppola's boring horror in pink but I truly enjoyed the older film which was released on DVD for the first time on October 10, 2006. The movie made almost 70 years ago has everything right. With 157 minutes of the run time, it moves and breezes freely. It is lavish, staggering grandeur that perfectly represents the golden days of Hollywood and I am sure it still will attract and amaze the viewers many years from now. There are multiple reasons for it. One of them is the intelligent script based on the famous biography by Stefan Zweig, "Marie Antoinette: The Portrait of an Average Woman" which focuses on the human emotions of the ordinary people who happened to live and die during the extraordinary times. The love scenes between Marie Antoinette (Norman Shearer) and the Swedish count Axel de Fensen (Tyrone Power -just imagine the young Alain Delon but more passionate) are exquisite and emotional without being overtly sentimental. Acting also must be mentioned. Everybody shines in the film starting with powerful and extravagant Louis XV (John Barrimor) to whom belongs the famous phrase, "After me, the deluge." It turned out to be prophetic. Louis XVI (Robert Morley in his film debut practically stole the show and earned the nomination for the Best Supporting Actor), the grandson of Louis XV, was swept away in the French Revolution--even though he himself was relatively modest, unassuming, and moral. Louis XVI as played by Robert Morley would've made an excellent locksmith. He would've been an obedient and loyal citizen and perhaps a happy father of the family somewhere in the quiet province. Instead, he had became the King of France who would end his days on the guillotine. Joseph Schildkraut is marvelous as the snake-like intriguing Philippe Joseph II, Duke of Orléans who had changed his name to Citoyen Philippe Égalité, supported the French Revolution, voted on the National Assembly for the death of the king but was nonetheless guillotined during the Reign of Terror very soon after Louis XVI. Norma Shearer is very convincing playing a naïve average young woman in a beginning of the movie and she makes you forget that she was 20 years older than Antoinette in the first scenes. As her character matures and changes, her performance changes, too, becoming heartbreaking and very touching in the last scenes. The "Last Supper" scene is simply unforgettable with both Morley and Shearer on the peak of their abilities.<br /><br />I can go on for long time praising a competent directing, masterfully created set and decorations, attention to the small details, moving and believable intimate scenes and historical accuracy  any way you look at it, "Marie Antoinette" (1938) is a triumph of film-making and I highly recommend it.