Is een film de moeite waard als de regie nog rommeliger is dan het acteerwerk, als het acteerwerk, op een of twee uitzonderingen na, g<0xC3><0xAA>nant amateuristisch is, als de plot uitgeknipt en saai is, als de grappen en komische accenten niet plat zijn, maar concaaf, en als de moord in de titel in vijfenvijftig minuten in de achtenvijftig minuten durende speeltijd is geperst? Ja, maar het scheelde niet veel.<br /><br />Murder with Music is een van de films met zwarte acteurs en entertainers die Hollywood in de jaren dertig, veertig en het begin van de jaren vijftig heeft geproduceerd om de gesegregeerde (officieel of in de bioscoop) bioscopen van Amerika te vullen. De naam van dit spel was minimal budgets and production values, maar met veel musicalnummers. De intriges zijn bijna irrelevant. Deze gaat over Lola (Nellie Hill), een zangeres in de nachtclub van Bill Smith (Ken Renard). Lola heeft aanbidders, onder wie een ontsnapte gevangene, een pianospeler en een verslaggever. Met af en toe een flashback zien we de komische vergissingen en verkeerde motieven, die voornamelijk voor de lol worden uitgehaald. Naarmate de tijd verstrijkt, wordt deze intrige steeds vermoeiender. Het acteren helpt niet veel. Nellie Hill heeft kennelijk maar twee films gemaakt. Ze was een knappe jonge vrouw met een stralende en warme glimlach, een eersteklas zangeres en een afschuwelijke actrice. Ken Renard, die een lange carrière had in secundaire rollen, vooral bij de televisie, speelt de hoofdrol. Hij is zelfverzekerd en competent. De waarde is dat er in achtenvijftig minuten negen grote musicalnummers in zijn gepropt. We hebben songs van Hill, tapdansende duo's, een komische song die goed gezongen werd door een grote man waar ik geen credits voor kon vinden, plus Noble Sissle en zijn orkest in een paar mooie swingnummers. Er is een productie die zogenaamd wordt uitgezonden op een primitief tv-toestel dat een daverend succes is: koormeisjes die voornamelijk gekleed zijn in bandana's en bananen dansen en stampvoeten en ons vertellen dat we'met je lip moeten draaien, ik ben een bangie uit Ubangy'. Er zijn echter twee eersteklas (en totaal vergeten) songs. Het nummer van Skippy Williams is een bluesy klassieker met een mooie melodie...<br /><0x3E><0x3E> Het is niet goed om van iemand te houden zoals ik van jou hou. Het is niet goed om van iemand te houden die niet van jou houdt.<br /><0x3E><0x3E> Ik kan het niet helpen dat ik van je hou en dat jij me ook bedriegt. Het is niet goed, maar ik kan het niet helpen omdat ik het doe.<br /><0x3E><0x3E> Ik zal je afwassen en afdrogen. Ik zal schoonmaken en je bed opmaken. Ik zal werken en aan je prutsen tot mijn gezicht kersenrood is.<br /><0x3E><0x3E> Ik kan het niet helpen dat ik wil werken en prutsen om bij jou te zijn. Het is niet goed, maar ik kan het niet helpen omdat ik het doe.
So is a movie worth watching when the direction is even clunkier than the acting, when the acting with only one or two exceptions is embarrassingly amateurish, when the plot is chopped up and dull, when the jokes and comedy relief aren't just flat they're concave, and when the murder in the title is barely squeezed in 55 minutes into the 58 minute run time? Yes, but just barely. <br /><br />Murder with Music is one of the movies featuring black actors and entertainers that Hollywood cranked out to fill America's segregated (officially or de factor) movie theaters in the Thirties, Forties and early Fifties. The name of this game was minimal budgets and production values, but with lots of musical numbers. The plots are almost irrelevant. This one features Lola (Nellie Hill), a singer in the nightclub owned by Bill Smith (Ken Renard). Lola has suitors, including an escaped convict, a piano player and a reporter. With off-and-on flashbacks we see the comedy mix-ups and mistaken motives that are played mostly for laughs. As time passes, this plot becomes really tiresome. The acting doesn't help much. Nellie Hill evidently only made two movies. She was a fine-looking young woman with a bright and warming smile, a first-class vocalist and an awful actress. Ken Renard, who had a long career mainly in secondary roles, especially in television, carries the acting load. He's assured and competent. The movie's value is that in 58 minutes nine major musical numbers are squeezed in. We have songs by Hill, tap-dancing duos, a comedy song well sung by a large man I couldn't find a credit for, plus Noble Sissle and his orchestra in some fine swing numbers. There's a production number supposedly being shown on a primitive television set that is gobstopping: Chorus girls dressed mainly in bandanas and bananas dance and stomp about telling us to "flip your lip, I'm a bangie from Ubangy." There are, however, two first class (and totally forgotten) songs. "Too Late, Baby" by Sidney Easton and Gus Smith is a clever swing number and "Can't Help It" by Skippy Williams is a bluesy torch song with a fine melody... <br /><br />It ain't right to love someone the way I love you like I do. It ain't right to love someone that don't love you. <br /><br />I can't help it if I love you and you're cheatin' on me, too. It ain't right but I can't help it 'cause I do. <br /><br />I'll wash and dry your dishes. I'll clean and make your bed. I'll work and slave around you 'Til my face turns cherry red. <br /><br />I can't help it if I want to work and slave to be with you. It ain't right but I can't help it 'cause I do.