Een groot en wijs regisseur (zijn naam zal onbekend blijven) heeft eens opgemerkt: Een film is gevaarlijk, al was het alleen maar vanwege de stemming die hij kan oproepen, en de keuze van het tijdstip waarop je een film wilt zien is even belangrijk als de film die je verkiest te zien. Als je jong was, is dit het soort film dat beslist je stemming zal veranderen, ongeacht de stemming waarin je verkeerde voordat je hem bekeek. Fukusaku Kinji, de regisseur van deze prachtige les, heeft opgemerkt dat het Japanse sociale systeem ten tijde van deze film de jongeren van het land aanmoedigde om te proberen een weg voor zichzelf te vinden, om NIET zo gemakkelijk ontmoedigd te worden door mislukking, en dat mislukking in werkelijkheid een weg is om opnieuw te beginnen. Fukusaku verkent niet alleen de mogelijkheden die de jeugd bezit, maar waadt ook door het delicate onderwerp van het criminele karakter dat in ons allen bestaat.<br />Wat begint als een groep vrienden verwordt uiteindelijk (letterlijk) tot EEN. Aan het eind van deze film staat er nog maar één vriend overeind, en zijn opmerking tegen zichzelf is dat hij ook wel weer opnieuw zal beginnen, want per slot van rekening is er altijd hoop. Misschien was Fukusaku op een brutale manier wel cynisch in zijn weergave van de jeugd in deze film.<br />Na een nacht in de gevangenis worden de jongemannen van de jeugd bijvoorbeeld vrijgelaten, bruisend van energie en vol hoop, en ze besluiten hun geld bij elkaar te leggen om een vrachtwagen te kopen. Hier laat Fukusaku ons zien dat de jeugdgevangenis een prachtige gelegenheid kan zijn om jezelf te ontdekken. Ik betwijfel of veel jongeren dat zouden doen. Niettemin begint het verhaal hier... Uiteindelijk gaat elke jongeling verloren <0xE2><0x80><0x93> slachtoffers van misdaad, omstandigheden of gemiste kansen, waarvan meneer Fukusaku ons zou willen laten geloven dat onder de teleurstelling ook de kans schuilt. Cynisch? Misschien. Maar Fukusaku laat ons ook zien dat de natuur van de jeugd niet inhoudt dat ze zich moet opwinden (hoogstwaarschijnlijk omdat het zo eenvoudig is om een ramp aan te richten). Het is een tijd voor introspectie, een tijd om te proberen en jezelf uit te dagen <0xE2><0x80><0x93> om iets te zijn waarvan je misschien niet gelooft dat je het kunt zijn. Heel eenvoudig... er is altijd hoop.<br /><0x3E><0x3E> Opwinding is een subtiele bitterzoete film. Te zien op een vroege regenachtige middag met de lichten uit en de gordijnen open. Een film die zowel cynisch als optimistisch is. Misschien realiseerde Fukusaku Kinji zich uiteindelijk, net als die grote regisseur die lesgaf op fluistertoon in de filmtaal, dat films op zichzelf al stemmingen zijn, slaven van het Genre waaraan ze moeten gehoorzamen. Er zullen er ongetwijfeld velen zijn die RAGE nooit als een van de grote regisseurs zullen beschouwen, maar naar mijn bescheiden mening is het veruit het meest verhelderende beeld in zijn meesterlijke oeuvre.
A great and wise director (whom shall remain nameless) once remarked A movie is dangerous if only for the mood it may evoke, and the choice of when to see a movie is just as important as the movie you choose to see. IF YOU WERE YOUNG, is the kind of movie that will definitely change your mood, no matter the mood you were in prior to viewing it. Fukusaku Kinji, the director of this wonderful lesson, has remarked that during the time of this film the Japanese Social System was concerned with encouraging the youth of the country to try and find a way for themselves, to NOT be so easily discouraged by failure and that failure in reality is a path to starting again. Fukusaku not only explores the potential possessed by youth but he also wades through the delicate subject of the criminal nature that exists in us all.<br /><br />What starts out as a GROUP of friends eventually BOILS (literally) down to ONE. Only one friend remains standing at the end of this film and his remark to himself is that HE TOO WILL START OVER because after all there is always hope. Perhaps in a cheeky kind of way Mr. Fukusaku was being cynical in his portrayal of youth in this film.<br /><br />For example: after spending a night in Jail the young men of youth are released, bounding with energy and full of Hope deciding to pool their monies to buy a truck. HERE Fukusaku shows us that JAIL for wayward youth can be a wonderful opportunity for self discovery. I doubt many youth would find that to be the case, Nevertheless this is where the story begins...EVENTUALLY each youth is lost---victims of crime, circumstance or missed opportunity after each of which Mr. Fukusaku would have us believe that underneath disappointment lies opportunity. Cynical? Perhaps. YET Fukusaku also shows us that YOUTH by it's very nature is NOT a time to RAGE (most likely because of how simple it is for disaster to strike) BUT a time for introspection, a time to TRY and challenge oneself--- to be something one may not believe one can be. Quite simply... there is always hope.<br /><br />RAGE is a subtle bittersweet film. To be watched on an early rainy afternoon with the lights out and the curtains open. A film that is both cynical and optimistic. Perhaps in his end, Fukusaku Kinji realized, like that great director who lectured on whispers in film language, that films in themselves ARE moods, slaves to the Genre they must obey. Sure there may be many who will never consider RAGE to be one of the great directors best but in my humble opinion it is easily the most enlightening picture in his masterful oeuvre.