In dit korte stuk van nog geen uur hebben we alleen het verhaal, dat, hoewel het in 1915 gewaagd was, tegenwoordig tam lijkt. Er zijn geen productiewaarden, regisseurstechnieken of prestaties die ook maar in de verste verte boven het louter adequate uitstijgen. Het interessantst is het einde, waar de raciale intolerantie van deze tijd zich manifesteert met een rechtszaal die opstaat om de Aziaat te lynchen die de blanke vrouw heeft gebrandmerkt omdat ze zich niet aan haar deel van de afspraak heeft gehouden. De maatschappij tolereert hem dan misschien als een speeltje, maar hij mag nooit denken dat hij een van hen is. Doe geen moeite dit uit te zoeken, tenzij het thema van de raciale onverdraagzaamheid je interesseert.
In this short, under an hour feature, all we have is the narrative, which, although risque in 1915, seems tame today. There are no production values, directorial technique or performances that are in any way above the merely adequate. What is most interesting is the ending where the racial intolerance of the age manifests itself with a courtroom rising to lynch the Asian who has branded the white woman for failing to keep up her end of their bargain. Society may tolerate him as a plaything, but he must never think he is one of them. Don't bother seeking this out unless the racial bigotry theme interests you.