Billy Crystal heeft alle slechte eigenschappen van films overgenomen, zoals 'A League of Their Own', waarin sentimentaliteit de overhand krijgt over wat in de handen van iemand anders een interessant verhaal had kunnen zijn. De troebele muziek, de flashbacks, de kartonnen personages maken van deze film een verspilling van twee uur en tien minuten. Het gebruik van slow motion aan het eind was pijnlijk en de slotakkoorden waren afgezaagd.<br />Is er ooit een goede honkbalfilm geweest? 'A League of Their Own' was onderhoudend, maar plakkerig zoet. 'Bang The Drum Slowly' kon niet helemaal tippen aan het boek. 'Field of Dreams' was manipulatief en afgezaagd, en geen woordgrapje. En dan heb ik het nog niet eens over monsterlijke dingen als 'The Babe Ruth Story' of Ronald Reagan als Grover Cleveland Alexander. Ik heb de documentaire van Hank Greenberg niet gezien, maar het lijkt me dat er domweg niet genoeg in het spel zit om er een fatsoenlijk drama van te maken. De negendelige documentaire van Ken Burns bewijst dat.
Billy Crystal has copied all of the worst features of movies, such as "A League of Their Own," that let sentimentality overwhelm what might have been an interesting story in someone else's hands. The gloppy music, the flashbacks, the cardboard characters all make this movie a waste of two hours and ten minutes. The use of slow motion at the end was painful and those closing notes were trite.<br /><br />Has there ever been a good baseball movie? "A League of Their Own" was entertaining, but sticky sweet. "Bang The Drum Slowly" didn't quite measure up to the book. "Field of Dreams" was manipulative and corny [no pun intended]. And that's not even counting monstrosities like "The Babe Ruth Story" or Ronald Reagan as Grover Cleveland Alexander. I haven't seen the Hank Greenberg documentary, but it appears to me that there simply is not enough in the game to make a decent drama out of. Ken Burns' nine-part documentary proves the point.