Er zijn een paar redenen om deze goed uitgevoerde film te zien.<br />Een daarvan is Brooke Shields in haar enige geloofwaardige rol, als een opstandig, egocentrisch kreng dat niet alleen over seks leert, maar ook over liefde. Ze is natuurlijk oogverblindend mooi en amper puberaal, en het is noodzakelijk om verder te gaan dan dat. Het is niet echt relevant of ze deze film wel of niet had moeten maken. Daar is de film te goed voor. Handen omhooggooien en met onze ogen rollen is een beetje alsof je 'Lolita' interpreteert als een eenvoudig verhaal over pedofilie. Puur pragmatisch bekeken deed Shields' spelen van die rol niemand kwaad. In elk geval deed het haar daaropvolgende carrière geen kwaad, voor zover die er was. Toegegeven, er is geen enkele manier om onze eigen gevoelens van walging tegen te gaan. Zo denk ik over films als Friday the 13th of Halloween. Ik walg meer van moord dan van seks, dus ik ben duidelijk verknipt. Shields geeft haar meer talent om hier te spelen, als Violet, dan in al haar andere films bij elkaar. En het is ook geen een-op-een-optreden. Ze ontwikkelt zich van een vulgaire betweter tot een wezen met echte emoties. Aan het eind van het verhaal neemt haar moeder haar mee bij de oudere man met wie ze getrouwd is. De camera beweegt langzaam naar haar bevende gezicht. Malle sluit af met een stilstaand beeld van dat adembenemend mooie, hartverscheurend trieste gezicht.<br />Malle is nog een reden waarom deze film de moeite waard is. Hij was een geweldige verhalenverteller, ook al waren de verhalen een beetje dun, zoals die van Polly Platt hier. Zijn specialite de la maison was de studie van een gemeenschap. Hij was bijna antropologisch in zijn benadering. Als hij ons niet de sociale structuur en eidos geeft van een Franse kostschool, dan is het Atlantic City, of een hoerenkast in New Orleans in 1917. We leren het milieu vrij goed kennen, hoewel we niet veel van de stad zelf zien, alleen het huis zelf, de achtertuin geplaveid met coquina die onder iedereen knerpt.' We leren het meubilair in het huis kennen <0xE2><0x80><0x93> enorme, zware dingen, overdadig volgepropt, overdadig versierd, met te veel veters en roosjes voor de ramen. New Orleans was een vreemde stad, een mengelmoes van allerlei etnische tradities. Er zit een beetje hoodoo in de plot. (Madame Livingston spreekt haar cliënten aan met 'M'sieur'.) Edgar Degas bezocht familie in New Orleans. Nu is het helaas niet veel meer dan een van de vele grote steden in het zuiden, met het Quarter als een soort themapark. Let ook op de montagetechniek van Malle. Als je verwacht dat een shot verdwijnt, oplost of wordt weggesneden, gebeurt dat niet altijd. Het beeld blijft hangen, soms lang na de opname. Keith Carradine stribbelde bijvoorbeeld tegen toen Shields van hem werd afgepakt.<br />Veel van deze schoonheid (laten we zeggen: een hart is een hart) wordt mogelijk gemaakt door de voortreffelijke fotografie van Sven Nyquist, de medewerker van Ingmar Bergman. Hij maakt het ons bijna mogelijk om de hitte en de vochtigheid en het massieve mahonie van de bar te voelen.<br />De afbeelding van het bordeel is overtuigend realistisch, en de algehele sfeer is er een van terloopse jaloezie, nukkigheid, naaktheid, praktischheid en wederzijdse steun. De vrouwen (en de klanten) sluiten vluchtige vriendschappen. Als ze weggaan, gebeurt dat zonder speciale ceremonie. Daarom is de liefde die zich tussen Carradine en Shields ontwikkelt zo schokkend als maar kan. Het is de enige echte verbintenis die in de film wordt getoond. Er is een overvloed aan betrokkenheid van de kant van de mensen die hebben bijgedragen aan deze zeer goede film.
There are a couple of reasons to see this well-executed movie.<br /><br />One is Brooke Shields in her only believable performance, as a defiant self-absorbed brat who learns not just about sex but about love. She is, of course, dazzlingly beautiful and barely pubescent and it's necessary to get beyond that. Value judgments about whether she should or should not have made this movie aren't really relevant. The movie is too good for that. Throwing up our hands and rolling our eyes is a little like interpreting "Lolita" as a simple story about pedophilia. Looked at pragmatically, Shields' playing this role hurt no one. Certainly it didn't hurt her subsequent career, what there was of it. There isn't any way to stop our own feelings of disgust at times, granted. I feel that way about movies like Friday the 13th or Halloween. I'm more disgusted by murder than by sex so I'm clearly warped. Shields packs more talent into her playing here, as Violet, than she did into all of her other movies put together. And it's not a one-note performance either. She develops from a vulgar know-it-all into a creature of real emotion. At the end of the story, her mother is taking her away from the older man she has married. The camera slowly moves in on her trembling face. She's silent but the froufraws in her hair quiver with regret. Malle ends it on a freeze frame of that drop-dead gorgeous, wrenchingly sad face.<br /><br />Malle is another reason this movie is worth while. He was a great story teller, even when the stories were a bit thin, as Polly Platt's is here. His specialite de la maison was the study of a community. He was almost anthropological in his approach. If he doesn't give us the social structure and eidos of a French boarding school, then it's Atlantic City, or a New Orleans whorehouse in 1917. We get to know the milieu pretty well, although we don't see much of the actual city, only the house itself, its back yard paved with coquina crunching under everyone's shoes, the palms and banana plants, the anoles. We get to know the furniture inside the house -- massive heavy things, overstuffed, overdone, overlaced, rose windowed. New Orleans was an odd city, a blend of all sorts of ethnic traditions. There's a bit of hoodoo thrown into the plot. (Madame Livingston addresses her clients as "M'sieur.") Edgar Degas visited relatives in New Orleans. Now, alas, it's becoming not much more than another big Southern city with the Quarter serving as a kind of theme park. Note too Malle's editing technique. When you expect a shot to disappear, to dissolve or be cut away from, it doesn't always happen. The image lingers, sometimes long beyond our expectations. Keith Carradine balked when Shields is taken away from him, for instance.<br /><br />Much of this beauty (let's call a heart a heart) is made possible by the superb photography of Ingmar Bergman's collaborator, Sven Nyquist. He makes it possible for us to almost feel the heat and the humidity, and the solid mahogany of the bar.<br /><br />The depiction of the cat house is convincingly realistic, the general atmosphere being one of casual jealousy, petulance, nudity, practicality, and mutual support. The women (and the clients) form fleeting friendships. When they leave, it's without any particular ceremony. That's why the love that develops between Carradine and Shields is as shocking as it is. It's the only real commitment shown in the film. There is an abundance of commitment on the part of the people who contributed to this very good film.