'Prijs' verbreedt mijn waardering voor de Australische film en de Australiërs. Het is een fascinerende afwijking van de goed onderzochte Australische thema's van bruuske humor en drinkgelagen. De Australiërs hebben ook gevoelens. Wie had dat gedacht? Het realisme van de film is korrelig en ruikt oprecht. De kern van het verhaal is diep menselijk. Het camerawerk is prachtig. Fenton en Horler hebben gezichten en lichamen die als landschappen worden behandeld, aanvankelijk schokkend vanwege hun karakteristieke en atypische attributen, maar uiteindelijk bekende elementen van het verhaal zelf worden. Briljant realisme. De bijrollen leveren fantastisch werk. Het is een gevarieerde verzameling personages, sommige geweldig, andere behoorlijk grijs. Ik zal deze film nog eens moeten zien. Ik weet dat hij een nieuwe ervaring zal opleveren. Maar voorlopig heb ik er een volle maag aan overgehouden.
"Praise" broadens my appreciation of Australian film and Australians. It is a fascinating departure from the well explored Australian themes of brusque humor and drinking gags. Australians have feelings too. Who knew? The realism of the film is gritty and smells genuine. The story's core is profoundly basic and human. The camera work is wonderful. Fenton and Horler have faces and bodies that are treated like landscapes, initially jarring for their distinctive and atypical attributes and eventually becoming familiar elements of the story itself. Brilliant realism. The supporting cast contributes wonderfully. It is a diverse collection of characters, some outstanding and others quite gray. I will have to see this film again. I know it will bring another enhanced experience. For now, however, it has left me full and still digesting.