Gisteravond heb ik het boek _Peyton Place_ uitgelezen en ik vond het geweldig om te zien hoe Hollywood de levensverhalen van de talloze personages in het boek interpreteerde. Ik vond het afschuwelijk om te zien hoe elk vrouwelijk personage werd ontdaan van haar individualiteit en onafhankelijke kracht. De laag uitgesneden jurken en 'gemakkelijke' levensstijl van één personage worden eenvoudigweg verklaard door het feit dat ze toegeeft dat ze het allemaal heeft gedaan om de jongen van wie ze al sinds haar zesde hield, zover te krijgen dat hij met haar zou trouwen. Wat er gebeurde met de krachtige vrouwenstemmen van Matalious, die zeiden wat ze dachten en hun eigen innerlijke kracht te pakken kregen. Een zeer teleurstellende kijk, zelfs voor een verhaal uit 1957. Ik had de roman niet woordelijk verwacht, maar ik had ook niet verwacht dat het ware drama van het leven volledig zou worden weggemoffeld. Zie de film maar, al was het alleen maar om te verklaren waarom onze ouders in de jaren zestig zo sterk tegen de moraal in opstand kwamen die ze in de jaren vijftig hadden geleerd.
I just finished the book Peyton Place last night and was excited to get the movie on laserdisc to see how Hollywood interpreted the true to life stories of the numerous characters in the novel. I was horrified to see every female character stripped away of her individuality and independent strength. One character's low-cut dresses and "easy" lifestyle are simply explained away by her admiting it was all to get the boy she loved since she was six to marry her. What happened to Matalious' strong female voices that spoke their mind and came to grips with their own inner strength. A very disappointing outlook even for a 1957 story. I did not expect the novel verbatim but also did not expect an entire whitewash of the true drama in life. See the movie if only to explain why our parents revolted so strongly in the sixties from the morals taught them in the fifties.