Deze semibiografische vertelling draait om een tegenslag in zijn geluk, maar om een charismatische barman die op weg is naar zelfvernietiging. Buscemi's tweede zelf geregisseerde/verzonken roman is trager dan sommigen zouden verwachten. Dit doet in geen enkel opzicht af aan de algehele genialiteit en charme die de lounge uitstraalt. Hoewel Tommy's personage oppervlakkig gezien medelijden en sympathie opwekt, zijn het zijn antiheldhaftige eigenschappen, egoïsme en hardvochtigheid die de film zo menselijk en geloofwaardig maken. Amerikaanse films die zo gepassioneerd en warm zijn als Trees Lounge draaien tegenwoordig niet meer zo vaak, met alleen The Station Agent nog in de buurt. Dus geniet ervan.
This semi-biographical tale centres around a down on his luck, yet charismatic bar fly, set on his way to self destruction. Buscemi'second self directed/penned feature is slower paced than some might expect. This in no way detracts from the overall brilliance and charm that trees lounge conveys. Tommy's character, while on the surface, demands both pity and sympathy. It's in his anti-heroic attributes ie. selfishness and callousness, that make the film so human and believable. American releases as passionate and warm as Trees Lounge do not come around as often anymore, with only The Station Agent coming close. So enjoy.