Het acteren was verschrikkelijk. Vermoedelijk had John Schneider ooit talent, maar hij heeft het deze keer allemaal in de kleedkamer laten liggen. Sarah Lafleur, ook zo'n aantrekkelijke Canadese vrouw, is niet al te slecht, maar ze speelt te nietszeggend. Cloris Leachman is, neem me niet kwalijk, te oud. Lillian Gish zou het op deze leeftijd nog voor elkaar kunnen krijgen, maar mejuffrouw Leachman niet, vrees ik. Alle anderen lijken te zijn ontsnapt uit de toneelklas van de middelbare school. Misschien kwam het door de regie...<br />De CGI- alligators zijn middelmatig. Ik bedoel, ze zien er niet 'echt' uit, maar ze zien er wel gemeen uit. En het script. Aha, het script. Het schijnt dat ze geen materiaal meer hebben om te zeggen/doen, dus verzinnen ze een andere alligator. Zelfs hun 'oppasser' dacht dat er maar drie waren. Maar de actie houdt nooit op. De zoon van de sheriff blijkt, na een slechte valse start, grote cojones te hebben. Het is nooit nodig om door de verveling heen te snellen. En hoewel ik niet geloof dat ze het echt zo bedoelden, is deze film echt grappig. Het is een giller. Met een beetje meer panache en lef had Schneider het echt kunnen maken. Misschien kwam het door de regie...
The acting was terrible. Presumably John Schneider was once talented, but he left it all in the dressing room this round. Sarah Lafleur, another of those attractive Canadian women, isn't too bad, but she plays too bland. Cloris Leachman is, pardon my opinion, too old. Lillian Gish could pull it off at this age, but not Miss Leachman, I'm afraid. Everyone else seems to have escaped from middle school drama class. Maybe it was the directing....<br /><br />The CGI gators are mediocre. I mean, they don't look "real", but they do look mean. And the script. Ah, the script. It seems they run out of stuff to say/do, so they invent another gator. Even their "keeper" thought there were only three.<br /><br />But, the action never stops. The sheriff's son, after a bad false start, turns out to have major cojones. There is never a need to fast forward through the ennui. And, although I don't think they really meant it to be, this flick is really funny. It is a hoot. With a little more panache and pizazz, Schneider could have really hopped it up. Maybe it was the directing...