Toen ik de naakte rug van de vrouw zag, waarop met rode lippenstift 'Vrouwenkiesrecht' stond geschreven, wist ik dat dit weer zo'n stinkzender van HBO zou zijn. We weten dat dit netwerk goede programma's kan maken, zoals Band of Brothers, maar in de meeste gevallen produceren ze anachronistische kluchten die vermomd zijn als geschiedenis. Sommige van deze personages zijn echt gebeurd, maar andere zijn verzonnen om tegemoet te komen aan de sentimentele neigingen van de producent, de schrijver en de regisseur. In de geschiedenisbronnen die ik heb geraadpleegd, kon ik geen bewijs van de Leightons vinden. Ik heb niet uitgebreid gezocht, maar hun verhaal leek ook verzonnen. Suffragettes waren over het algemeen zelfstandige, serieuze vrouwen, geen pruilende trutten die rondhingen op schommels met bladeren die om hen heen dwarrelden terwijl de hiphop uit de speakers schalde. Wat was er aan de hand met die afschuwelijke soundtrack? Ik heb jarenlang lesgegeven op de universiteit, en mijn studenten verbaasden me vaak met hun vermogen om verhalen uit andere tijdperken te waarderen. Hip-hop heeft geen plaats in een historische film. Geen wonder dat Amerikaanse studenten aan hersenatrofie lijden. Als je mensen nooit uitdaagt, kunnen ze niet leren en groeien. Toen ik in de jaren zeventig naar de briljante Shoulder to Shoulder (het Britse verhaal over hun suffragettebeweging) keek, had ik nooit verwacht Led Zeppelin of The Who op de soundtrack te horen. Dat had ik ook niet gewild. Periodemuziek is nodig om stemming en toon te creëren. Net als die walgelijke kostuums, die gewoon helemaal verkeerd waren. De decors zagen er ook anachronistisch uit, niet minder dan de geluidsstudio's waar iedereen uit komt. Telkens als de personages naar buiten gingen om in de kou te staan, kwam er geen condens mee met hun adem. Ik kan goedkope, nepproducties niet uitstaan, en dat is wat we maar al te vaak in deze Amerikaanse stukken zien. Veel van de liedjes waren nogal wellustig, net als de overbodige scènes van de lelijke Swank (ze is een fatsoenlijke actrice, maar ze is nauwelijks aantrekkelijk) die in de badkuip masturbeert, compleet met te veel opnamen van haar overbelaste lippen. Ben Weissman, de zogenaamde cartoonist-liefdesrelatie, was een fictieve creatie. Dit soort gefictionaliseerde liefdesverhalen midden in een biopic lijkt de kijkers niet alleen te beledigen, maar ook de historische vrouwen die zwaar hebben geleden voor hun zaak. Op een paar uitzonderingen na waren vrouwen op dit moment nog maar net publieke femmes-fatales, maar veel van deze liedjes hadden een sletterige toon. Afgezien van deze gebreken sleepte de film beslist op veel plaatsen aan. Kijk maar naar Schouder aan Schouder. Amerikaanse suffragettes verdienen een betere behandeling dan deze doelloze rotzooi.
I knew when I saw the woman's naked back scrawled with Votes For Women in what appeared to be red lipstick that this would be yet another stinker from HBO. We know this network is capable of good efforts, such as Band of Brothers, but more often than not, they produce anachronistic potboilers masquerading as history. While some of these characters lived, others were created to suit the mawkish tendencies of the producer, writer and director. I could find no evidence of the Leightons in the history sources I consulted. I didn't do an exhaustive search, but their story also felt contrived. Suffragettes in general were single-minded, serious women, not pouty little twits who mooned about on swings with leaves swirling all over them while hip-hop blasted. What was up with that hideous soundtrack? I taught college for years, and my students often amazed me with their capacity to appreciate stories from other eras. Hip-hop has no place in a historical film. No wonder American students suffer from brain atrophy. If you never challenge people, then they cannot learn and grow. When I watched the brilliant Shoulder to Shoulder (the British tale of their suffrage movement) during the 70s, I never expected to hear Led Zeppelin or the Who in the soundtrack. I wouldn't have wanted to. Period music is necessary to create mood and tone. Likewise, those disgusting costumes, which were just plain wrong. The sets looked anachronistic, as well, no less as soundstagey as all get out. Whenever the characters went outside to stand in the cold, no condensation emerged with their breaths. I can't abide cheap, phony productions, and that is what we too often get in these American pieces. Many of the songs were rather lascivious, as were the gratuitous scenes of the homely Swank (she is a decent actress, but she is hardly attractive) masturbating in the bathtub, complete with too many shots of her over-collagened lips. Ben Weissman, the so-called cartoonist/love interest, was a fictional creation. This sort of fictionalized love story in the midst of a biopic seems nothing short of insulting to the viewers, as well as to the historical women who suffered greatly for their cause. With just a few exceptions, women were only just emerging as public femme-fatales at this point, but many of these songs had a slutty tone. In addition to these flaws, the film definitely dragged in many places. Watch Shoulder to Shoulder instead. American suffragettes deserve better treatment than this aimless mess.