Na Sing Baby Sing is dit mijn favoriete uitje van de Ritzen. Ze krijgen alleen de kans om af en toe een beetje geschift te zijn, maar als je ze ziet, vraag je je af waarom het oude Hollywood niet geschikter materiaal voor ze kon vinden. Ze hadden het soort gevatte, manische verbale babbel die het goed doet bij herhaalde bezichtigingen, submarx en beperkter in bereik, maar heel leuk om naar te kijken.<br />De kinderen die dit in '39 in de bioscoop zagen, zouden heerlijk geschrokken zijn van het schimmige huis, de maffe gorilla, de enge Bela en de sinistere Lionel, want tegenwoordig is alleen bloederig bloed nog voldoende. De film zelf heeft een beetje te lijden onder het feit dat hij is aangepast aan een toneelspel <0xE2><0x80><0x93> ik ben de tel kwijtgeraakt van de keren dat die dubbele deuren open- of dichtgingen <0xE2><0x80><0x93> maar de kwaliteit van de productie was over het algemeen goed genoeg om het er goed af te brengen. Patsy Kelly is een beetje irritant, maar ze had ook een paar goeie, slimme oneliners.<br />Al met al, als je houdt van volstrekt nietszeggende, nietszeggende oude komedies vanwege hun volstrekt nietszeggende, nietszeggende charme en niet vanwege de voltooiing van je sociologische proefschrift, dan zou je dit net zo leuk moeten vinden als ik.
After Sing Baby Sing, this is my favourite outing from the Ritzes. They only get the chance to be sporadically zany, but you see them and wonder why Old Hollywood couldn't find more suitable stuff for them. Theirs was the kind of snappy manic verbal patter that stands up well to repeated viewings, sub-Marx and more limited in range, but very watchable.<br /><br />The kids watching this in the cinema in '39 would have been delightfully scared by the shadowy house, the hokey gorilla, creepy Bela and sinister Lionel, for most nowadays only graphic gore will suffice. The film itself suffers a bit from being adapted from a stage play - I lost count of the times those double-doors were opened or closed - but the production values were generally high enough to carry it through OK. Patsy Kelly grates a little, but she had a few good smart ass one-liners too.<br /><br />All in all, if you like utterly throwaway inconsequential old comedy films for their utterly throwaway inconsequential charm and not for the completion of your University sociological thesis you should like this like me.