Ik durf te wedden dat dit een van de grootste films van producent Val Lewton is en merkwaardig ondergewaardeerd wordt. We horen vaak over grote momenten in 'Cat People' uit 1942; vooral over de zwembadsequentie en een bijna hartverscheurend einde dat gepaard gaat met een angstaanjagende wandeling en een bus, of misschien worden we nog wel meer herinnerd aan grote taferelen van psychologische verschrikking in Lewtons andere films, met name 'I walked with a Zombie' (1943) en 'The Body Snatcher' (1945), maar we horen zelden over het gevoel van naderend onheil en escalerende angst dat optreedt tijdens 'Isle of the Dead', en dat komt pas als we beseffen dat een van de hoofdpersonen levend is begraven en het...' De krankzinnigheid die daaruit voortkwam, vermengde zich volmaakt met een uitbarsting van onderdrukt bijgeloof dat de kijker in de laatste vijftien minuten de stuipen op het lijf jaagt. Deze reeks werd slechts één keer geëvenaard; tegen het eind van Cormans 'Huis van Usher' uit 1960, dat gedeeltelijk over soortgelijke thema's ging. Afgezien van de briljante schrikmomenten lijkt de regie weinig meer dan toereikend, maar als je de film achter elkaar bekijkt, krijg je de indruk dat er een geleidelijke en doelbewuste draai aan de schroeven wordt gegeven en dat er maar een of twee echt alledaagse scènes nodig zijn om de plot en de personages naar voren te brengen. Naar de maatstaven van vandaag is de film misschien tam, 'toneelachtig' en traag, maar als je daar zit met het licht uit en het geluid op de hoogste stand, en je voorbereidt op wat oude atmosferische storingen en huiveringen in plaats van schokken en bloed, dan wacht je een ware traktatie.
For my money this is one of producer Val Lewton's greatest pieces and is, I fear, strangely undervalued. We often hear of great moments in 1942's 'Cat People'; most specifically the swimming pool sequence and an almost heart stopping moment involving a scary walk and a bus or we may further be reminded of great scenes of psychological terror in Lewton's other movies, notably 'I walked With a Zombie'(1943) and 'The Body Snatcher' (1945), but we seldom hear of the sense of impending doom and escalating terror evoked during 'Isle of the Dead' which comes to head when we realise that one of the primary characters has been buried alive and it's her consequent insanity blended perfectly with an eruption of repressed superstition that chills the viewer in the final fifteen or so minutes. Indeed this sequence was only ever equalled once; towards the end of Corman's 1960 'House of Usher' which dealt in part with similar themes. Boris Karloff acquits himself well as the troubled General Pherides, a man who has attempted to detach himself from aspects of his own past and that of his country but for whom spectres of both will arise to haunt him before he inevitably joins the soul of his long departed wife on their lonely island cemetery. Robson's direction, apart from the brilliant scare moments, may seem little more than adequate but successive viewings suggest a gradual and intentional turning of the screw with only one or two really pedestrian scenes required to move the plot and characters forward. By today's standards the movie may seem tame, 'stagey' and slow but if you sit there with the lights off and the volume turned up and prepare yourself for some old time atmospherics and chills rather than shocks and gore, you're in for a real treat.