Sonatine is de laatste film in Takeshi Kitano's trilogie over de yakuza. De eerste twee films zijn Gewelddadige agent en Boiling Point. Sonatine is in zekere zin een combinatie van deze twee films, en het is de beste van deze uitmuntende trilogie, en Sonatine staat ook aan de top in Kitano's filmografie met Hana-Bi. Sonatine vertelt het verhaal van de middelbare yakuza-baas Murakawa (gespeeld door Kitano) en zijn bende die naar Okinawa gaat om een paar yakuza-oorlogen te beslechten en de vrede te herstellen in de criminele onderwereld van Japan. Ze worden daar echter vele malen aangevallen en ze worden gedwongen naar een prachtig strand te gaan en daar een paar dagen te blijven om te wachten op orders uit Tokio, van de hogere yakuza-autoriteiten. Wat volgt zijn alle unieke elementen van zowel _Gewelddadige agent_ als _Boiling Point_, en een adembenemend en adembenemend mooi kunstwerk.<br />Alle elementen uit Kitano zijn zo mooi mogelijk aanwezig. De scènes zijn vaak zonder al te veel dialoog, en de film is heel symbolisch en kalm. De gezichten behoren tot de belangrijkste elementen in Kitano's films, omdat er zoveel te lezen valt uit de gezichten van de personages. Kitano heeft dit zeer persoonlijke element gecreëerd en het is altijd aanwezig in zijn films. De ambiance van de van nature mooie en onbedorven kust is met de camera zo briljant vastgelegd als we van Kitano kunnen verwachten. Deze film is een resultaat dat geboren zou zijn als Kitano een script had waarin maar één woord voorkwam: Beauty. Een soortgelijke mooie film is zijn Hana-Bi en Bolletje heeft ook deze elementen.<br />De elementen van schoonheid zijn bloemen, voetzoekers en kleuren in het algemeen. De scènes op het strand waar de gangsters spelen en plezier maken zijn zo levendig en zo optimistisch dat je gemakkelijk de neiging krijgt om tijdens die scènes in huilen uit te barsten, en ik moet zeggen dat de genoemde Hana-Bi, vertaald in het Engels als Vuurwerk, minstens zo'n krachtige ervaring is. Het thema van Sonatine is dat die wrede en gewelddadige mensen terugkeren naar de tijd dat ze nog onschuldig waren en vrij van alle slechtheid van de wereld. Ze spelen zo emotioneel en toegewijd dat het duidelijk is dat ze weten dat er een betere plek is dan deze wereld. Het meisje dat wordt verkracht is misschien de enige in de film die niemand kwaad zou doen en ze is hier als een engel. Ze weet en heeft veel geleerd over het leven aan het eind, en let goed op de film en de aftiteling, want na de aftiteling komen er nog meer beelden. De muziek in Sonatine is buitengewoon mooi en droevig, en behoort tot de mooiste muziek die ik ooit heb gehoord. De componist is dezelfde als in Brother en Hana-Bi, en het werk is ook in die recentere films even meesterlijk. Het geweld in Sonatine is even plotseling en onherroepelijk als in andere Kitano-films, en zijn films laten de werkelijke gevolgen en het gezicht van het geweld zien als een communicatiemiddel voor zwakke zielen. Kitano's films zijn voor veel mensen veel te moeilijk om te begrijpen, dus het heeft geen zin om te proberen zijn films aan het grote publiek te laten zien, en aan mensen die in films alleen zien (als ze al zien!) wat uitgelegd en gezegd wordt. Als iemand zonder argumenten of begrip voor deze kunstvorm zegt dat een Kitano-film slecht, stom, onnodig en buitensporig gewelddadig, onverklaard of iets anders van de gebruikelijke uitspraken is, heeft het geen zin die 'opvattingen' serieus te nemen of ze als opmerkelijk te beschouwen omdat mensen die dat zeggen precies dingen zien die er NIET zijn.<br />Sonatine is een van Kitano's meest meesterlijke films en is een van de redenen waarom Japanse (en Oriënt-) cinema zo uniek is. Sonatine krijgt van mij een tien en maakt Takeshi Kitano tot een van de meest gevoelige, symbolische, stijlvolle en opmerkelijke filmmakers van onze tijd, en zijn films zullen voortleven als belangrijke stukken uit de geschiedenis van de Japanse en wereldcinema.
Sonatine is the last film in Takeshi Kitano's yakuza related trilogy. The first two films are Violent Cop and Boiling Point. Sonatine is, in a way, a combination of these two films, and it is the greatest in this outstanding trilogy, and Sonatine ranks also to the top in Kitano's filmography with Hana-Bi. Sonatine tells the story of middle aged yakuza boss Murakawa (played by Kitano) and his gang's trip to Okinawa to settle some yakuza wars and return the peace to the criminal underworld of Japan. However, they are assaulted many times there and they are forced to go to beautiful beach location and spend some days there and wait for orders from Tokyo, from the higher yakuza authorities. What follows is all the unique elements from both Violent Cop and Boiling Point and totally stunning and breath takingly beautiful piece of art.<br /><br />There are all the Kitano elements as beautifully present as possible. The scenes are often without too much dialogue, and the film is very symbolical and calm. The faces are among the most important elements in Kitano's films, as there are so many things to be read from characters' faces. Kitano has created this very personal element and it is always there in his films. The setting at the naturally beautiful and uncorrupted seaside has been captured with the camera as brilliantly as we can expect from Kitano; this film is a result that would be born if Kitano had script in which read only one word: Beauty. Similarly beautiful film is his Hana-Bi and Boiling Point has also these elements. <br /><br />The elements of beauty among others are flowers, firecrackers and colors in general. The scenes at the beach as the gangsters play and have fun are so full of life and certain positivism, it is easy to feel a need for crying during those scenes, and I must say that at least equally powerful experience is the mentioned Hana-Bi, translated to Fireworks in English. The theme of Sonatine is that those brutal and violent humans return to the time when they were still innocent and free of all the wickedness of the world. They play so emotionally and devotedly that it is clear they know there is a better place to be than this world. The girl that is raped is perhaps only person in the film who would not hurt anyone and is like angel here. She knows and has learnt many things about life by the end scene, and make sure you watch the film thoroughly and the end credits, too, as there is more imagery after the credits.<br /><br />The music in Sonatine is outstandingly beautiful and sad, and is among the greatest musical experiences I've had the pleasure of hearing. The composer is the same as in Brother and Hana-Bi, and the work is as masterful in those more recent films, too. Violence in Sonatine is as sudden and irrevocable as in other Kitano films, and his films really show the real results and face of violence as a weak souls' tool of communicating. If someone considers Kitano's films gratuitously violent, they miss the whole point of the films; these film analyze and tell more about violence than most Hollywood films have ever done, but to admit this, one has to be able to interpret movies and really understand the abilities and power of Cinema. Kitano's films are far too difficult for many to understand, so it is no use trying to show his films to mainstream audience and people who see (if see!) in films only what is explained and said with easy means. If someone says without arguments or understanding to this art form some Kitano film is bad, stupid, gratuitously and excessively violent, unexplained or something else of the usual statements, it is no use taking those "opinions" seriously or consider them noteworthy because people who say so see exactly things that are NOT there.<br /><br />Sonatine is one of Kitano's most masterful pieces of cinema, and is among the reasons why Japanese (and Orient) cinema is so unique. Sonatine gets 10 out of 10 rating from me, and makes Takeshi Kitano one of the most sensitive, symbolic, stylish in every sense and remarkable film makers of our time, and his films will live as important pieces of history of Japanese and world cinema.