Verrassend mild voor Pam Grier, bedoeld voor het zwarte publiek van de jaren zeventig, is het niet erg goed, ondanks een gevarieerd rooster van verdwaasde ondersteunende talenten, onder wie Jim Backus, Yaphet Kotto, Scatman Crothers, Godfrey Cambridge, Carl Weathers van 'Rocky', Ted Lange van 'The Love Boat', en Eartha Kitt, die zoals gewoonlijk doet alsof ze een ademloze modeontwerpster is. Grier (die er prachtig uitziet) heeft de rol van een beroepsfilmer die een moordcommando opspoort dat het op zwarte politici heeft gemunt. Campy-onzin is niet bepaald 'The Manchurian Candidate', hoewel het hier en daar wel een fris momentje heeft. De apotheose van de vuurgevechten op de schietbaan is saai en de film lijkt goedkoop, maar Kotto steelt de film bijna als Griers sidekick.
Surprisingly mild vehicle for Pam Grier, targeted at the black urban audiences of the 1970s, isn't terribly good despite a varied roster of bemused supporting talents, including Jim Backus, Yaphet Kotto, Scatman Crothers, Godfrey Cambridge, Carl Weathers from "Rocky", Ted Lange from "The Love Boat", and Eartha Kitt, hamming it up as usual playing a breathless fashion designer. Grier (looking lovely) is cast as a professional shutterbug tracking down an assassination ring who target black politicians. Campy nonsense is hardly "The Manchurian Candidate", though it does have a fresh moment here and there. The assembly-line shootout-climax is tired, and the film's production seems cheesy, but Kotto just about steals the picture as Grier's sidekick. ** from ****