Toen ik My Dinner with Andre voor het eerst zag, vond ik het maar niks. Het was precies het tegenovergestelde van wat ik dacht dat een film zou moeten zijn. Het leek allemaal gepraat en weinig actie of beweging (de formule voor pure film is precies het tegenovergestelde). Maar er bleef me iets bij, en ik had het geluk dat ik het nog een keer te zien kreeg. De tweede keer dat ik de film zag, was echt de moeite waard. Ik kon me oriënteren en kon het gesprek volgen dat heen en weer ging tussen de transcendentale en bijna mystieke verkenningen van Andre en de eenvoudige, praktische, alledaagse waardering van Wally. Opeens drong het tot me door dat wat er gebeurde veel meer was dan een ongewoon gesprek aan tafel <0xE2><0x80><0x93> het was een heen en weer gaan tussen de twee grote gezichtspunten in het leven. Andre's zoektocht naar de waarheid en de realiteit van de dingen, terwijl hij door bergen en woestijnen reist om die te vinden, heeft iets heerlijk opwindends en moedigs. Maar Wally's vermogen om het wonder van een rustige avond thuis te zien (en zelfs de autobiografie van Charlton Heston te lezen) of zijn boodschappen te doen en die op de lijst te zetten, heeft net zo'n opwindende en briljante kant. Beide mannen zijn geweldig, en je beseft dat dit niet alleen maar een hoop gepraat en geen actie is; zoals bij veel grote kunstwerken gebeurt alles vlak onder de oppervlakte <0xE2><0x80><0x93> alle actie speelt zich af in het rijk van de ideeën, niet in de fysieke beweging. Aan het eind zijn we, net als Wally, na het diner met Andre een heel stuk veranderd. Op de een of andere manier is de wereld iets mooier, iets levendiger, en zijn we iets beter in staat om de schoonheid ervan te zien en het wonder ervan te waarderen.
When I first saw My Dinner with Andre, I didn't like it. It was the opposite of what I thought a movie should be. It seemed to be all talk and little action or movement (the formula for pure cinema is just the opposite). However, something about it stuck with me, and I was lucky enough to catch it again. The second viewing of this film really paid off. I had my bearings and could follow the conversation as it flowed back and forth from the transcendental and almost mystical explorations of Andre to the simple, practical, everyday appreciations of Wally. It suddenly occurred to me that what was happening was much more than just an unusual dinner conversation--it was a back and forth between the two great viewpoints of life. There is something wonderfully exciting and courageous about Andre's search for the truth and reality of things as he travels to mountains and deserts to find it. But there is equally something as exciting and brilliant in Wally's ability to see the miracle of a quiet evening at home (even reading the autobiography of Charlton Heston) or doing his errands and crossing them off the list. Both men are wonderful, and one realizes that this is not just a lot of talk and no action; as with many great artworks, everything is going on just under the surface--all the action is in the realm of ideas, not in physical motion. At the end, like Wally, we come away from the dinner with Andre quite changed for the better. Somehow the world is a little more beautiful, a little more alive, and we are a little more able to see its beauty and appreciate the miracle of it all.