Ik heb een VHS-kopie van deze film en ik heb hem een paar keer gezien en hij is altijd even verrukkelijk. Sommige andere recensies worden ongetwijfeld belemmerd door het feit dat je hem maar één keer hebt gezien of niet goed hebt opgelet. Zo wordt in minstens twee gevallen de rol van Shirey Temple gespeeld als student in plaats van als middelbare scholier.<br />Om de intermenselijke dynamiek van het verhaal te begrijpen, laten we beginnen met twee van de grote acteurs in deze film, Rudy Vallee en Ray Collins. Collins speelt een psychiater die advieswerk doet voor het strafrechtsysteem en die zijn nicht wil zien, een politierechter, gespeeld door Myrna Loy, die getrouwd is. Vallee speelt een hulpofficier van justitie die romantisch geïnteresseerd is in Loys karakter, maar gefrustreerd wordt door haar gebrek aan belangstelling en de openlijke vijandigheid van Collins. Met haar carrière en de zorg voor haar tienerzus die door Temple wordt gespeeld, is Loy tevreden met haar strijd met Vallee, maar ze houdt hem op afstand.<br />Voor degenen die moeite hebben met de rol van de 'vrouwelijke rechter' in de jaren veertig <0xE2><0x80><0x93> er waren er een paar, vooral omdat veel jonge mannelijke advocaten de oorlog in waren gegaan en kansen hadden laten liggen voor vrouwen in juridische carrières <0xE2><0x80><0x93> speelt Loy een lagere rechter, en ze heeft familie in het systeem (de voornoemde oom en nog iemand die een gepensioneerde rechter lijkt te zijn). Je moet ook weten hoe laat het was om te begrijpen dat 'bobby-soxer' verwijst naar jonge meisjes die sokjes dragen met de bovenkant naar beneden ('bobby' betekent 'ingekort'). Nog een historische opmerking <0xE2><0x80><0x93> minstens één recensent heeft opgemerkt dat er een zweem van pedofilie zit in de relatie tussen de personages die door Temple en Grant worden gespeeld (minder heftig in vergelijking met The Major And The Minor met Ray Milland en Ginger Rogers die doen alsof ze twaalf zijn). Dit is een enigszins anachronistische opvatting aangezien de trend is geweest om de wettelijke leeftijd van toestemming en de leeftijd voor het huwelijk te verhogen in de twee generaties die ons scheiden van de tijd dat deze film werd gemaakt. Het idee dat het schoolmeisje en de playboy-kunstenaar met elkaar uitgingen of trouwden, zou in een middenklassemilieu als dit een beetje schandalig zijn geweest, maar de meeste mensen zouden het niet per se misdadig hebben gevonden.<br />Dus nu komen we bij de dwaze schoolmeisjesverliefdheid die het personage van Shirley Temple koestert ten opzichte van de beschaafde, wereldse, knappe en enigszins losbandige kunstenaar die door Cary Grant wordt gespeeld. Dit is een vast onderdeel van veel romantische komedies. Er is zelfs een interessante parallel tussen Shirley die dagdroomt dat Cary Grant een ridder op een wit paard is en de romantische mijmeringen van Reese Witherspoons personage in _The Importance of Being Earnest_. Onze tienerheldin in deze film is een beetje wat we nu een 'drama queen' zouden noemen. Dat zien we niet alleen aan haar relatie met de oudere kunstenaar, maar ook aan de manier waarop ze teruggrijpt op haar schoolvriend die vertelt hoe knap hij zal zijn in zijn uniform (hij heeft net zijn oproep voor militaire dienst gekregen).<br />Als onze oom de psychiater (Collins) op het idee komt om de kunstenaar (Grant) het hof te laten maken met de bobby-soxer (Temple) tot ze genoeg van hem heeft, speelt hij een dubbel <0xE2><0x80><0x93> of zelfs driedubbel <0xE2><0x80><0x93> spelletje. Hij wil wat hij als een echte man beschouwt (Grant) in de nabijheid van de rechter (Loy) brengen en hij wil de hulpofficier van justitie (Vallee) irriteren, want hij verwacht dat hij onder de vergelijking zal lijden.<br />De kunstenaar aanvaardt zijn ongebruikelijke vorm van proeftijd met tegenzin en begint al snel een andere, meer begerenswaardige kant van de rechter te zien, maar telkens wanneer ze in elkaars buurt komen, komt er iets tussen dat hen ervan weerhoudt hun gevoelens te erkennen. Intussen cultiveert de kunstenaar sluw de vriendschap van de ex-vriend om hem in het gezelschap van onze hulpofficier van justitie te houden. De scène op de dorpspicknick, waar de artiest en de hulpofficier van justitie om linten en de aandacht van de rechter strijden, is hilarisch, vooral omdat onze hulpofficier van justitie de jongens van de middelbare school omkoopt om haar artiest te helpen de hulpofficier te verslaan. En de latere scène in de nachtclub is ook een echte winnaar.<br />De chemie tussen Grant en Loy hier is niet de grootste, Mr. Blandings Bouwt Zijn Droomhuis is op dat gebied veel beter, maar ze geven een goed beeld van zichzelf als aarzelende minnaars. Loy was altijd fantastisch als de directe partner van een komische acteur, die ze in meer dan tien koppelingen met William Powell vervolmaakte (I Love You Again, Love Crazy, the Thin Man, enz.). In het grootste deel van deze film heeft Grant weinig speelruimte voor zijn fysieke komedie (vooral niet in vergelijking met Bringing Up Baby of Monkey Business) en daarom is de picknickscène echt schitterend, maar zijn gezichtsuitdrukkingen en stem halen het beste uit de beperkte mogelijkheden, vooral in de nachtclubscène, waar veel gebeurt in een kleine ruimte en Cary Grant nog steeds schitterend is.<br />Deze film is een beetje gedateerd, en ik denk niet dat je hem vandaag de dag nog met dezelfde charme en onschuld zou kunnen maken. Maar het is een genoegen om het op zijn eigen voorwaarden te zien en ik kan het van harte aanbevelen.
I own a VHS copy of this film and have watched it several times and it never ceases to be delightful. Some of the other reviews are no doubt hampered by being the result of a single viewing or not paying attention. For example, at least two identify Shirey Temple's character as a college student rather than a high schooler.<br /><br />To understand the interpersonal dynamics of the story, let's start with two of the great supporting actors in this film Rudy Vallee and Ray Collins. Collins plays a psychiatrist who does consulting work for the criminal justice system and who wants to see his niece, a police court judge played by Myrna Loy, married. Vallee plays an assistant district attorney (ADA) who is romantically interested in Loy's character but is frustrated by her lack of interest and Collins' overt hostility. Between her career and caring for her teenage sister played by Temple, Loy is content to spar with Vallee but keeps him at arms length.<br /><br />For those who are having trouble with the "lady judge" in the 1940s angle - there were a few especially as lots of young male lawyers had gone off to the war and left opportunities for women in legal careers as in other fields, Loy plays a minor court judge, and she has relatives in the system (the aforementioned uncle and another who seems to be a retired judge). One also needs to know the times to understand that "bobby-soxer" refers to young girls wearing sox with the tops turned down ("bobbed" which means shortened). Another historical note - at least one reviewer has mentioned that there is a hint of pedophilia in the relationship between the characters played by Temple and Grant (mild by comparison to The Major And The Minor with Ray Milland and Ginger Rogers pretending to be 12). This is a somewhat anachronistic view as the trend has been toward raising the legal age of consent and the age for marriage in the two generations that separate us from the time this film was made. The idea of the high school girl and the playboy artist dating or marrying would have been a bit scandalous in a middle class milieu like this, but it would not necessarily have seemed criminal to most folks.<br /><br />So now we come to the silly schoolgirl crush which Shirley Temple's character conceives with regard to the urbane, sophisticated, handsome, and slightly rakish artist played by Cary Grant. This is a stock element of many romantic comedies. In fact, there is an interesting parallel between Shirley daydreaming that Cary Grant is a knight in shining armor and the romantic reveries of Reese Witherspoon's character in The Importance of Being Earnest. Our teen heroine in this movie is a bit of what we would now call a "drama queen." We see this not only in her relation to the older artist, but in the way she returns to her high school beau talking about how handsome he will be in uniform (he just got his draft notice).<br /><br />When our psychiatrist uncle (Collins) comes up with the idea of having the artist (Grant) pay court to the bobby-soxer (Temple) till she tires of him, he is playing a double - even a triple - game. He wants to put what he considers a real man (Grant) in close proximity to the judge (Loy) and he wants to irritate the assistant district attorney (Vallee) whom he expects will suffer by the comparison.<br /><br />The artist accepts his unusual form of probation reluctantly and soon begins to see another, and more desirable, side of the judge but each time they begin to get close something intrudes to keep them from acknowledging their feelings. Meanwhile, the artist craftily cultivates the friendship of the ex-boyfriend to keep him in our bobby-soxer's company.<br /><br />The scene at the community picnic where the artist and the ADA compete (sack races and such) for ribbons, and the attention of the judge, is hilarious, especially as our bobby-soxer bribes the high school boys to help her artist to beat the ADA. And the later scene in the nightclub is also a real winner.<br /><br />The chemistry between Grant and Loy here is not the greatest, Mr. Blandings Builds His Dream House is much better in that department, but they give a good account of themselves as reluctant lovers. Loy was always fabulous as the straight partner for a physical comic actor which she perfected in over a dozen pairings with William Powell (I Love You Again, Love Crazy, the Thin Man series, etc.). Through most of this film Grant has little scope for his physical comedy (especially as compared to Bringing Up Baby or Monkey Business) which is why the picnic sequence really shines, but his facial expressions and voice make the most of the limited possibilities, especially in the nightclub scene where there is a lot going on in a small space and Cary Grant still shines.<br /><br />This movie is a bit dated, and I don't think you could make it today with the same charm and innocence. But it is a joy to watch on its own terms and I highly recommend it.