Kijk naar mij als ik dood, of als je dat liever hebt, The Cat's Victims of The Cat With the Jade Eyes is niet bepaald een van de opmerkelijkstegialli, maar het was wel een cultachtig succes dat in het Verenigd Koninkrijk tot een fraai ogende, geremasterde uitgave heeft geleid. Ik heb er meer van genoten dan van de meer hardcoregiallo-fans, hoewel het ook zijn problemen heeft. De film volgt Mara, die naar een apotheek gaat, maar uiteindelijk een moordenaar hoort en zo samen met haar vriendje probeert uit te zoeken wie haar heeft vermoord, bang dat zij in het vizier van de moordenaar zit. De film gaat bijna de helft van de tijd door zonder echt te laten zien wat er achter de moord steekt, maar de regisseur Antonio Bido gaat rustig te werk en houdt de film altijd in de gaten, met een mysterieus gevoel dat de onthullingen die zich ontvouwen des te bevredigender maakt. Hoewel in sommige opzichten voorspelbaar, wordt de plot op solide wijze uitgewerkt met een pittige en bevredigende finale en hoewel het tempo een beetje traag is, zijn er genoeg opvallende momenten om de vaart erin te houden. Er worden in deze film vrij weinig moorden gepleegd en ze zijn niet bloederig, maar de film bevat wel een absolute rip-snorter van een wurgsequentie, een van de beste voorbeelden van een dergelijke moordpartij die ik ooit heb gezien. De andere moorden zijn mooi uitgevoerd, spannend maar niet spectaculair, en ze worden geweldig geholpen door een aas, de score van een kobold uit de Trans Europa Express. Het grootste nadeel van de film is dat, hoewel verschillende elementen hem positioneren als _giallo_, de oorspronkelijke bedoeling een serieus dramaturgisch mysterie was (het script heeft een aantal herschrijvingen ondergaan om er een verkoopbare _giallo_ van te maken) en dat het dus nooit echt zo gespannen, verknipt of uitbundig kan zijn als het genre vraagt. Tegelijkertijd verdunnen de _giallo_ -stijlen de bedoeling om een serieuzere film te maken, zodat de meer artistieke neigingen (het vreemde gedeelte dat zich in Padua afspeelt) uiteindelijk leuk zijn maar niet op hun plaats. Het had eigenlijk op alle fronten wat meer nodig, meer wendingen, moorden en karakterontwikkeling. Maar ik had er nog steeds plezier in, Antonio Bido heeft een goed oog en kan zijn kunst goed beheersen, hij wist een paar spannende momenten te creëren, en Corrado Pani en Paola Tedesco leverden een paar aantrekkelijke aanwijzingen op. Hoewel het ongelijkmatig verliep, was ik aan het eind behoorlijk tevreden en bevredigde het mijn verlangen naar een Italiaanse thriller. En dat is het enige wat telt als het erop aankomt. Verre van essentieel dus, maar beslist de moeite waard om na te trekken, in elk geval voor genrecompletisten of mensen die er bijzonder nieuwsgierig naar zijn.
Watch Me When I Kill, or if you like, The Cat's Victims or The Cat With The Jade Eyes is hardly one of the most notable of gialli, enough of a cultish success to get a spiffy looking remastered release in the UK though. I enjoyed it more than the more hardcore giallo buffs seem to have done though it has its share of problems. The film follows Mara, who stops off to go to a pharmacy, but ends up overhearing a killer and thus ends up trying to puzzle out whodunit along with her boyfriend, afraid that she might be in the killers sights. The film moves along for near half its length without really getting into what the deal is behind the killing but director Antonio Bido handles things with quiet style and keeps the film ever watchable, with a sense of mystery that makes the unfolding revelations all the more satisfying. Though in some ways predictable the plot is worked out in solid fashion with a punchy and satisfying finale and while the pace is a bit slow there are enough notable moments to smooth the ride. Murders are fairly few in this one and not gory, the film does however include an absolute rip-snorter of a strangulation sequence, one of the best examples of such slaying I've ever seen in fact. The other kills are nicely done, suspenseful but not spectacular and helped tremendously by an ace, Goblin aping score from Trans Europa Express. The films main drawback is that whilst various elements position it as a giallo the original intention was a serious minded dramatic mystery (the script went through a number of rewrites to make it into a marketable giallo) and so it never really manages to be as tense, twisted or exuberant as the genre calls for. At the same time the giallo stylings dilute the intention of making a more serious film so its more artistic leanings (the odd section set in Padua) end up being fun but out of place. It basically needed a little more on all fronts, more twists, kills and character development. I still had a fine time with it though, Antonio Bido has a good eye and easy command of his art, crafting some cracking moments, and Corrado Pani and Paola Tedesco make for an appealing couple of leads. Though uneven, I was left pretty pleased by the end, it satisfied my craving for some Italian thriller fun pretty nicely. Which is all that counts when it comes right down to it. Far from essential then, but definitely worth at least checking out for genre completists or those particularly curious about it.