De Zwarte Ballon begint met een onhandige dans tussen filmmaker en publiek, dat probeert te achterhalen of de gezonde acteur een autistisch personage speelt of lui de ziekte imiteert, een en al voor de hand liggende streepjes en g<0xC3><0xAA>nante brede gebaren. Filmmakers gebruiken geestelijke handicaps vaak voor oppervlakkige manipulatie (hello, The Proposition), waarbij de lijnen van de karakterisering pijnlijk duidelijk zijn.<br />Maar het wordt duidelijk dat de debuterende filmmaker Elissa Down in plaats daarvan een zeer goede en opmerkzame film heeft gemaakt. Een semiautobiografisch, coming-of-agedrama dat De Zwarte Ballon verbindt vanwege zijn openhartige verkenning van een moeilijk onderwerp. Hoewel ze kiest voor alle clichés die je je maar kunt voorstellen <0xE2><0x80><0x93> de aristocratische vader (Erik Thompson), de onvermoeibare moeder (Toni Collette), de vriendin die haar verlangens bevredigt (model Gemma Ward), de ruzies in de familie <0xE2><0x80><0x93> heeft Down deze naden met verrassend veel effect geweven.<br />De zestienjarige Thomas (Rhys Wakefield) is een kwajongensachtige, vaak met zichzelf bezig zijnde held, die zich voortdurend schaamt voor zijn autistische oudere broer Charlie (verbluffende nieuwkomer Luke Ford). Hoewel zijn zwangere moeder alleen maar in bed mag liggen, ontduikt Thomas vaak zijn verantwoordelijkheden en is hij geneigd tot intense verbittering. De Zwarte Ballon verduistert sneller dan je zou verwachten bij een Australisch drama en reflecteert oprecht op de repercussies van Thomas' egoïstische gedrag.<br />De richting van Down is heel sterk en visueel, vooral op de momenten dat Thomas' moeder in bed ligt. Het is een film vol g<0xC3><0xAA>ne en verdriet, die culmineert in een gewelddadige scène aan de eettafel. Het geweld hier is plotseling en verdient alle lof voor de onverwachte impact. Hoewel de film oprecht en ontroerend is, is hij nooit zoetsappig en hij beleeft zijn warme momenten door oprechte pijn en reflectie.
The Black Balloon opens with an awkward dance between filmmaker and audience, the latter trying to suss whether the able-bodied actor is playing an autistic character or is lazily impersonating the illness, all obvious ticks and embarrassingly broad gestures. Filmmakers often deploy mental disability for shallow manipulation (hello The Proposition), wherein the strings of the characterisation appear painfully obvious.<br /><br />It becomes apparent, however, that debut filmmaker Elissa Down has instead crafted a very fine and perceptive film, indeed. A semi-autobiographical, coming-of-age drama, The Black Balloon connects for its frank exploration of a difficult subject. Though she opts for every cliché imaginable- the ocker father (Erik Thompson), the tireless mother (Toni Collette), the wish-fulfilment girlfriend (model Gemma Ward), family strife- Down has weaved these seams for surprisingly effect.<br /><br />Sixteen year-old Thomas (Rhys Wakefield) is an impish, often self-involved hero, perpetually embarrassed by his autistic older brother, Charlie (astonishing newcomer Luke Ford). Though his pregnant mother is confined to bed rest, Thomas often shirks his responsibilities and becomes prone to intense bitterness. The Black Balloon darkens sooner than you would expect for an Aussie drama and honestly reflects upon the repercussions of Thomas' selfish behaviour.<br /><br />Down's direction is very strong and visual, especially in the moments of Thomas' embarrassment and anguish, culminating in a brutal sequence at the dinner table. The violence here is sudden and deserves full credit for its unexpected impact. Although heartfelt and touching, Down's film is never cloying and earns its warm moments through genuine pain and reflection.