Op een koude avond aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog in Rusland drinkt de vrouw van een diplomaat (Tilda Swinton) thee met een heel eigenaardige sleepbootkapitein die Benjamin Button (Brad Pitt) heet. Als ze hem vraagt waar hij vandaan komt, antwoordt Benjamin: 'New Orleans... Louisiana.' Swintons personage antwoordt: 'Ik dacht niet dat er een andere stad was.'<br />Dit moment komt ongeveer veertig minuten voor het begin van de film die zich afspeelt op het terrein van een vrouw (Julia Ormond) die haar stervende moeder (Cate Blanchett) voorleest uit het dagboek van Benjamin Button terwijl de orkaan Katrina over New Orleans raast. De geest van een verloren gewaand New Orleans spookt door David Finchers lyrische bewerking van F. Scott Fitzgeralds korte verhaal over een man die ouder wordt. Het valt niet te ontkennen dat deze film vijf jaar geleden niet gemaakt had kunnen worden, niet alleen omdat de technologie er niet was om het proces van veroudering achterstevoren te laten plaatsvinden, maar het zou ook een heel andere film zijn geweest als scenarioschrijver Eric Roth niet in staat was geweest de film te maken met Blanchett op haar sterfbed, terwijl de orkaan Katrina haar leven letterlijk wegvaagt. Het verhaal hangt aan een zijden draadje en de film wordt verteld als een fabel, maar de realiteit van de grotere mysteries van het leven spreekt boekdelen over niet alleen de dood van een man of een vrouw, maar ook de dood van een stad en de dood van een manier van leven. De technische aspecten van de film zijn voor een groot deel bepalend voor het geloof dat het publiek in het verhaal heeft: de make-up, de CGI, de details van het decor en de kostuums. Als je goed kijkt, kun je dingen vinden die je niet kunt uitstaan, zoals de lichaamloze stem van Cate Blanchett die op een klein meisje is afgestemd, maar Fincher bouwt het allemaal naadloos op. Qua omvang en sentiment lijkt 'The Curious Case of Benjamin Button' een volslagen afgang voor een regisseur die gewoonlijk geobsedeerd is door duisterder, gewelddadiger verhalen, maar Fincher heeft zijn plot altijd graag laten beginnen (denk aan 'Zeven' of 'Panic Room') of eindigen (denk aan 'Het Spel' of 'Fight Club') met een gimmick, en hij heeft die altijd mooi gevonden. Fincher is altijd al een filmmaker geweest die geobsedeerd was door de meest geavanceerde technologie (denk maar aan de VIPER-camera die werd gebruikt voor de film 'Zodiac'). Fincher levert voortreffelijk werk met zijn nauwgezette opbouw van deze elementen (met een fraai compliment voor de ingetogen score van Alexandre Desplat), en hij wint het publiek echt voor zich met zijn flashbacks in flashbacks die op zo'n charmant gestileerde manier worden gedaan dat ze ons eraan herinneren dat we naar een film kijken die boven elke andere schijn geniet.<br />Door de centrale locatie van het verhaal van de oorspronkelijke setting van Baltimore naar New Orleans te verplaatsen, opent Roth de film op een nieuwe manier. Als Daisy ouder wordt en de wereld van Manhattan naar Rusland en Parijs doorkruist, blijven de harten van de personages verenigd in New Orleans. Roth, die ook het thematisch gelijkende Forrest Gump heeft geschreven, doorspekt zijn scenario met veel gedenkwaardige gebeurtenissen uit de twintigste eeuw, maar die momenten ebben en stromen door Benjamins leven, net zoals de andere personages ons laten zien dat het leven slechts uit momenten bestaat. Geen ervan duurt eeuwig.<br />De bijrollen (onder andere een moedige vertolking van Taraji P. Henson als Benjamins adoptiemoeder die een verpleeghuis runt) zijn fantastisch en geven Pitt en Blanchett de kans om te schitteren als filmsterren. Natuurlijk, deze twee hebben waarschijnlijk elders betere voorstellingen gegeven, maar hier hebben ze rollen gekregen waarvoor ze het best herinnerd kunnen worden, lang nadat hun sterrenkracht is afgezwakt.<br /><br />In een jaar waarin de films met de meeste impact (zoals 'The Dark Knight') de angsten en gedachtengangen van de tijden waarin we leven hebben aangeboord, is het nogal passend dat een film als 'The Curious Case of Benjamin Button' aan het eind van het jaar opduikt. Het zou zo'n film moeten zijn die het publiek in vervoering brengt in een doodse stilte, maar het is ook het soort film dat meestal onmiddellijk een reactie oproept. Oppervlakkig bezien probeert het een tijdloos verhaal te vertellen, maar op een bitterzoete manier bewijst het juist het tegenovergestelde. Filmsterren als Pitt en Blanchett, films als deze, verhalen, fabels, dromen, steden als New Orleans... geen van die dingen zijn tijdloos. Tijdloosheid is alleen maar een vlucht van de verbeelding... zoals het idee van een man die achterstevoren oud wordt.<br />Maar wat een prachtige vlucht is het.
On a cold night on the eve of WWII in Russia, a diplomat's wife (Tilda Swinton) shares tea with a most peculiar tugboat man named Benjamin Button (Brad Pitt). When she asks him where is he from, Benjamin replies, "New Orleans...Louisiana." Swinton's character replies, "I didn't think there was any other." <br /><br />This moment comes about forty minutes into the film which has been established on the grounds of a woman (Julia Ormond) reading to her dying mother (Cate Blanchett) from the diary of Benjamin Button as Hurricane Katrina sweeps over New Orleans. The ghost of a New Orleans now lost haunts David Fincher's lyrical adaptation of F. Scott Fitzgerald's short story about a man who ages backwards. There's no denying this film couldn't have been made five years ago, not only because the technology wasn't there to make the process of aging backwards look real, but it would've also been a completely different movie as screenwriter Eric Roth wouldn't have been able to bookend the film with Blanchett on her deathbed as Hurricane Katrina comes to literally wipe away her life. The story is hung on a gimmick, and the film told as a fable, but there's grounding in the reality of life's greater mysteries that speaks volumes about not just the death of a man or a woman, but the death of a city and the death of a way of life.<br /><br />A big part of making the audience believe in the story falls on the film's technical aspects: the make-up, the CGI, the period-piece details of the film's set designs and costumes. If you look close enough, you can find things to nitpick, like the distracting disembodied voice of Cate Blanchett distorted onto a little girl, but for the most part Fincher constructs it all seamlessly. In terms of scope and sentiment, "The Curious Case of Benjamin Button" seems a complete departure for a director usually obsessed with darker more violent tales, but Fincher has always liked his plots to begin (think "Seven" or "Panic Room") or end (think "The Game" or "Fight Club") with a gimmick, and he's always been a filmmaker obsessed with cutting-edge technology (think of the VIPER camera used to film "Zodiac"). Fincher does a superb job with his meticulous construction of these elements (complimented nicely by Alexandre Desplat's subdued score), and he really wins the audience over with his flashbacks within flashbacks that are done in a charmingly stylized manner that remind us we're watching a movie that's meant to be enjoyed above any other pretense.<br /><br />By shifting the central location of the story from the original setting of Baltimore to New Orleans, Roth opens the film up to a new layer of interpretation. Though the episodic tale of Pitt's Benjamin growing younger while Blanchett's Daisy grows older spans the globe from Manhattan to Russia to Paris, the characters' hearts remain united in New Orleans. Roth, who also penned the thematically similar "Forrest Gump" peppers his screenplay with many momentous events from the 20th Century, but those moments ebb and flow through Benjamin's life just as the other characters do showing us that life is made only of moments. None of them last forever.<br /><br />The supporting players (including a gutsy performance from Taraji P. Henson as Benjamin's adoptive mother who runs a nursing home) are wonderful and allow Pitt and Blanchett to shine as the movie stars that they are. Sure, these two have probably given better performances elsewhere, but here they have been given roles for which they might be best remembered long after their star-power has dimmed.<br /><br />In a year when the films with the most impact (like "The Dark Knight") have been those that have tapped into the fears and mindset of the times we live in, it's rather fitting that a movie like "The Curious Case of Benjamin Button" comes along at the end of the year. It should be one of those movies that hold audiences rapt in hushed silence, but it's also the type of movie that usually receives instant backlash. I wonder how it will stand up over time. On the surface it attempts to tell a timeless tale, but in a bittersweet way proves the opposite. Movies stars like Pitt and Blanchett, movies like this, stories, fables, dreams, cities like New Orleans...none of these things are timeless. Timelessness is just a flight of the imagination...like the idea of a man aging backwards. <br /><br />But what a wonderful flight it is.