Dit belabberd verouderde produkt van de beste filmproducenten van het land is een verrassing. Een Desi-Bonnie en Clyde. De film werkt niet als een drama, of een liefdesverhaal, of een avontuur, of zelfs maar een komedie of een musical, maar als een lukraak product. De zwakte ligt in de dunne verhaallijn, die met een even zwak scenario en even oninteressante dialogen (verrassend geschreven door de topschrijver Jaideep Sahni) geen indruk maakt. De finesse van het nemen van foto's door regisseur Shaad Ali ontbreekt (vergeleken met zijn vorige 'Saathiya'). Een paar openingsscènes waren oké, die de toon van de film zetten, maar als de personages later uit hun rol vallen, wordt het verhaal levenloos. Songs and Music is zeer middelmatig en steunt het verhaal niet. De enige noviteit is de experimentele nadruk op een eerbetoon aan de films van de jaren zeventig in termen van bepaalde smakeloze decors, opzichtige kostuums, dansbewegingen en gebruik van achterwaartse projectie in een scène zouden allemaal inspirerend en verfrissend kunnen zijn als de film iets aan de inhoud te bieden heeft, maar het loopt allemaal op niets uit omdat alles hier zo voorspelbaar is dat het de nieuwsgierigheid volledig de kop indrukt. Het resultaat is een film die zelfs geen bizarre film of een rit in een achtbaan of een stompzinnig, immoreel vermaak is. Zelfs de fraaie uitvoeringen van het trio (Amitabh, Abhishek en Rani) brengen geen magische momenten, die zo belangrijk zijn voor een dergelijke film, en die in feite alleen werken bij de behandeling van bepaalde scènes. Ook de cameo's van de vele getalenteerde acteurs, zoals Raj Babbar, Prem Chopra, Ranjeet, Ravi Baswani, Rameshwari, Tania Zaetta, en vooral een nummer van mevrouw Rai, doen je je afvragen of het werkloosheid of onzekerheid was die hen ertoe bracht het te accepteren. Wat me nog het meest verbaasde is het feit dat alle reacties van het publiek op de televisie of de lovende recensies van deze film het over bepaalde kwaliteiten hadden, waarvan ik alleen maar wilde dat deze er ook over beschikte. Geheel in overeenstemming met zijn naam is de reactie die hij op het kijken oproept gelijk aan het barsten van een luchtbel. Terwijl het publiek alleen maar opgewonden zit te kijken, is Ghanti van het Einde het enige dat opgewonden wacht.
This miserably stale product coming from country's top movie production house is a surprise. A Desi Bonnie and Clyde, the film works neither as a drama, or a Love story or an adventure or even a comedy or a musical, but a confused haphazard product. The weakness lies basically in a thin story line, which an equally weak screenplay as well as uninteresting dialogs (surprisingly penned by ace writer Jaideep Sahni) doesn't bring impact. The finesse of taking shots by director Shaad Ali is also missing (compared to his previous "Saathiya"). A few opening scenes were okay which sets the tone of the film but later when the characters goes out of character, narration turns lifeless. Songs and Music is very mediocre and does not support narration. The only novelty is the experimental dig at paying tribute to the films of 1970s in terms of certain tacky sets, overdone-gaudy costumes, Dance movements as well as use of back projection in a scene could all have been inspiring and brought freshness if film has something to offer content wise but it all misfires as every thing here is so predictable that it kills the curiosity factor completely. The result- film fails as even a bizarre film or a roller-coaster road movie, or a mindless, tapori, immoral entertainment. Even, neat performances by the trio (Amitabh, Abhishek and Rani) also do not bring any magical moments, so vital for such film, which basically works on treatment of certain scenes. Also cameos done by host of talented actors viz. Raj Babbar, Prem Chopra, Ranjeet, Ravi Baswani, Rameshwari, Tania Zaetta, and above all an item number by Ms. Rai makes you wonder whether it is unemployment or insecurity which made them accept it. More than anything else, what surprised me most is the fact that all the telecast audience reactions or published reviews of this film talks about its certain qualities, which I only wish that this one possessed. Overall, true to its name, the reaction it evokes on watching is equivalent to burst of a bubble. While watching the only thing audience is waiting excitedly is Ghanti of The End.