De James Dean-film had er veel beter uit kunnen zien als het een speelfilm was geweest, in plaats van een film die gevoelig is voor de beperkingen van een tv-film. Dat wil zeggen dat de filmmakers op hun hoede moeten zijn voor de tijd en waarschijnlijk ook voor de inhoud. Wat we als eindproduct hebben, is ondanks een mooie voorstelling van James Franco als de legendarische James Dean weinig meer dan een verheerlijking van de man als een mythisch popicoon. Zelfs de meer 'authentieke' emotionele momenten zoals de wankele relatie tussen de jonge acteur en zijn van hem vervreemde vader zijn zo strak ingeperkt in openlijke dramatisering in plaats van iets levensechters. Alles aan James Dean, zoals hij hier wordt beschreven, lijkt minder op inzicht in zijn achtergrond en zijn opkomst van een arme tiener uit Indiana tot een iconische acteur die halverwege zijn succes zijn leven moest beëindigen, en meer op James Dean als een stuk geënsceneerde drama's dat alleen maar een mythisch wezen schiep en minder op een verklaring van een echt persoon.<br />Stel je bijvoorbeeld voor dat je een kijker was die weinig van James Dean wist. Misschien had je een paar films gezien of had je hem, net als Elvis, altijd gezien als de 'begrepen' vertolking van jeugdige desillusie en misdadigheid (meer het laatste dan het eerste, aangezien onze cultuur rebellie meer viert dan simpele ontevredenheid). Maar als je deze film hebt gezien, wat kom je dan te weten over James Dean? Ik denk dat het andere dilemma bij het maken van een film over James Dean is dat hij zo jong was en nog steeds op weg om beroemd te worden toen hij stierf, dat er niet veel belangrijke momenten in zijn leven zijn die kunnen worden uitgerekt tot een anderhalf uur durende film. Hier krijgen we wel een beetje te zien, maar niet echt veel om mee te spelen. Afgezien van stukjes over het meisje in de studio met wie hij bevriend raakt, de Italiaanse actrice met wie hij een tijdje samenwoont, de vriendschap met Martin Landau en de relatie met zijn vader, is er eigenlijk niet veel om op af te gaan. Omdat ik niet veel van James Dean weet, weet ik niet of er in zijn jonge leven veel was wat de moeite van het opnemen van een film waard was. Het kan zijn dat degenen die het dichtst bij hem stonden en die echt iets over zijn achtergrond konden vertellen, zijn vertrokken. Het lijkt erop dat, als hij zo afstandelijk was als ze beweren, het misschien moeilijk was om het verhaal achter de man te krijgen, zelfs door degenen die hem in het echte leven kenden. Maar misschien is dat de reden waarom het subplot met zijn vader zo geforceerd lijkt.<br />Helaas is er veel stijl, maar weinig inhoud. En het is misschien niet helemaal de schuld van de filmmakers.
The James Dean movie might have been done much better had it been a feature film rather than one susceptible to the limitations of a made for TV movie. That is, where the filmmakers have to be wary of time and probably, content constraints. What we have as a final product, despite a nice performance by James Franco as the legendary James Dean, is little more than celebration of the man as a mythical pop culture icon. Even the more "authentic" emotional moments such as the rocky relationship between the young actor and his estranged father are so tightly bound in overt dramatizations rather than something more lifelike. Everything about James Dean, as portrayed here, seems less like insight into his background and his rise from a poor, Indiana teen to iconic actor who's life was cut short mid-success, and more like James Dean as a piece of staged dramas only adding more to creating a mythical creature and less to explaining a real person.<br /><br />Consider, for example, if you were a viewer who had known little about James Dean. Perhaps you had watched a few movies or, like Elvis, had always noticed him as the "understood" representation of juvenile disillusionment and delinquency (more the latter than the former, since our culture celebrates rebellion more so than simple dissatisfaction). But after having watched this film, what do you really learn about James Dean? I think the other dilemma of making a film about James Dean is that he was so young and still in the process of rising to fame when he died, that there doesn't seem to be many significant points of his life that can be stretched into an hour and a half film. Here, we do get a little, but not really much to play around with. Other than seeing bits about the girl at the studio he meets and becomes friendly with, the Italian actress he lives with for a while, befriending Martin Landau, and the relationship with his father, there really isn't much to go on. Not knowing much about James Dean, I don't know if there was much in his young life that could merit filling the time for a movie. It may be that those who were closest to him that could really give the trivia about his background have passed on. It seems that, if he was as distant as they claim him to be, maybe it was hard to get the story behind the man even by those who knew him in real life. But perhaps this is the reason why the subplot with his father seems so entirely forced.<br /><br />Unfortunately, there is a lot of style, but very little substance. And it may not have entirely been the fault of the filmmakers.