Ik moet zeggen dat deze documentaire een nogal armzalig eerbetoon is, zowel aan Robert Moog als aan de Moog-synthesizer om een heleboel redenen. Misschien dat u dit om dezelfde reden bekijkt (zoals het deze maand, december 2007, op The Movie Channel wordt uitgezonden) als ik (en dat is om te zien wat deze documentaire te zeggen had over de man en zijn instrument, filosofie en een deel van de geschiedenis van de ontwikkeling van de Moog-synthesizer en het bedrijf), maar de totale impact van dit stuk lijdt zowel onder wat er in de film is opgenomen als wat er is weggelaten.<br />Toegegeven, het is duidelijk dat deze film niet bedoeld was als een volledige historische weergave van de ontwikkeling van de Moog. Hetzelfde geldt voor de muziek, de musici, de interviews en andere opnamen, waaronder ook Robert Moogs eigen commentaar op zichzelf, zijn instrument en degenen die het instrument commercieel of tijdens optredens gebruikten. De soundtrack is ook nogal teleurstellend, vooral wat betreft wat er is gekozen als representatieve voorbeelden van Moog-optredens in de loop der jaren. Ik neem aan dat je (net als ik) goed op de hoogte moet zijn van de geschiedenis van de synthesizer om dit volledig te kunnen begrijpen. <br /><br />Ik ben het met andere recensenten eens dat Walter/Wendy Carlos slechts kort werd genoemd in deze documentaire, vooral als het gaat om het Moog-modulaire systeem (zoals vastgelegd in Switched-On Bach, The Well-Tempered Synthesizer, Switched-On Brandenburgs, Tron en anderen), die misschien wel de eerste en invloedrijkste opnamen van de Moog-synthesizer aller tijden waren. Ook ontbraken kunstenaars als Isao Tomita, Dick Hyman, Herbie Hancock, Tony Banks (Genesis) en nog veel meer die in de beginjaren van de Moog-synthesizer hebben opgenomen en opgetreden. In plaats daarvan concentreerde het stuk zich op Keith Emerson, Rick Wakeman, Bernie Worrell en een paar van de eerste partners en vrienden die samen met Moog aan de ontwikkeling ervan hadden gewerkt (Herbert Deutsch en andere tijdgenoten en persoonlijke vrienden van wijlen dr. Moog). Het interview met Wakeman en Worrell werd opgenomen in een lawaaiige gang en had (op zijn minst) effectiever kunnen zijn als het in een rustiger omgeving was opgenomen.<br />Het commerciële gebruik van de Moog-synthesizer concentreerde zich rond een nogal gedateerde bierreclame. Ik verwachtte misschien een interview met Suzanne A. Ciani, die op dit gebied oneindig veel prominenter was. In andere gevallen had de locatie van het gesprek (stad) een naam, maar niet de naam van de persoon die met Bob Moog sprak, en dat was ook teleurstellend.<br />Ik ben het ook met je eens dat bepaalde opmerkingen werden herhaald, vooral Bobs opmerking dat hij een idee had van wat er in het circuit van de Moog gebeurde als hij hem afspeelde. Aangezien hij ook de Theremin besprak (wat een belangrijk deel van deze documentaire leek te zijn) zou het aardig zijn geweest om wat commentaar toe te voegen over Miklos Rozsa en de rol die de Theremin speelde als de enige synthesizer die als 'orchestra-instrument' werd erkend. Ik heb het over veel filmmuziekopnamen van de Theremin, zoals Hitchcocks Spellbound en vele andere in de genres spanning en sci-fi. Er was weinig discussie over de andere Moog-synthesizermodellen buiten het modulaire systeem en de MiniMoog (zoals de PolyMoog, de MemoryMoog en andere).<br />De tussenliggende beelden, muziek en optredens waren nogal teleurstellend en onsamenhangend. Ik denk dat de regisseur een beter eerbetoon had kunnen bedenken aan een geweldig persoon, uitvinder, instrument, sociale en historisch significante muziektechnologie. Ik denk dat je, om zowel de man als zijn apparaat echt recht te doen, op zijn minst een documentaire van twee tot drie uur zou moeten presenteren.<br />Het pluspunt was dat het interessant was om de Moog in productie te zien en een deel van het optreden en de interviews, maar niet alles. In feite is een groot deel van de beelden enigszins komisch van aard als je terugkijkt naar de manier waarop ze werden gepresenteerd, in de begintijd van de synthese.
I must say that this documentary is a rather poor tribute both to Robert Moog and the Moog synthesizer for a myriad of reasons. Perhaps you might watch this (as it is being aired this month, December, 2007 on The Movie Channel (HD) for the same reason that I did (and that is to see what this documentary had to say about the man and his instrument, philosophy and some of the history behind the Moog synthesizer's and company's development), however the total impact of this piece greatly suffers both from what was included in the film and what was left out.<br /><br />Granted, it is obvious that this film was not intended to be a complete historical review of the Moog's development. The same applies to the music, musicians, interviews and other footage including Robert Moog's own comments about himself, his instrument, and those who used the instrument commercially or in performance. The soundtrack is also quite disappointing, especially in terms of what was chosen as representative examples of Moog performances over the years. I suppose you would have to be well-versed in the history of the synthesizer (as I am) to fully understand this.<br /><br />I agree with other reviewers in that Walter/Wendy Carlos was only briefly mentioned during this documentary, especially when it applies to the Moog modular system (as recorded on Switched-On Bach, The Well-Tempered Synthesizer, Switched-On Brandenburgs, Tron and others) which were perhaps the first and most influential recordings of the Moog synthesizer of all time. Also missing were such artists as: Isao Tomita, Dick Hyman, Herbie Hancock, Tony Banks (Genesis), and many more who recorded and performed with the Moog synthesizer during its early years. Instead, the focus of the piece centered around Keith Emerson, Rick Wakeman, Bernie Worrell and some of the early partners and friends who worked with Moog towards its development (Herbert Deutsch and other contemporaries and personal friends of the late Dr. Moog). The interview with Wakeman and Worrell was taped in a noisy hallway and could have been more effective (at the very least) by being taped in a quieter setting.<br /><br />The commercial use of the Moog synthesizer centered around a rather dated beer commercial. I was expecting perhaps an interview with Suzanne A. Ciani who was infinitely more prominent in this area. In other cases, the interview location (city) was titled, but not the name of the person speaking with Bob Moog and that was also disappointing.<br /><br />I also agree that certain comments were repeated, especially Bob's comment on having a feel of what was going on within the Moog's circuitry when he played it. Since he also discussed the Theremin (which seemed to be a major portion of this documentary) it would have nice to included some commentary about Miklos Rozsa and the role the Theremin played as the only recognized synthesizer as an "orchestral instrument." I am referring to many film score recordings which featured the Theremin, such as Hitchcock's Spellbound and many others in the suspense and Sci-Fi genres. There was little discussion about the other Moog synthesizer models outside of the modular system and the MiniMoog (such as the PolyMoog, MemoryMoog, and others).<br /><br />The in-between footage, music and performances were rather disappointing and disjointed. I think the director could have planned a better tribute to a wonderful person, inventor, instrument, social and historically-significant musical technology. I think to really do justice to both the man and his machine, you would have to present, at the very least, about a 2 to 3-hour-long documentary.<br /><br />On the plus side, it was interesting to see the Moog in production and some of the performance and interview footage, but not all. Actually, much of the footage is somewhat comical in nature when you look back at how it was presented, back in the early days of synthesis.