Een oude man en een tienermeisje wonen ergens op zee op een voor anker liggende boot. Hij is van plan met haar te trouwen als ze zeventien wordt. Hoewel hij af en toe van hun drijvende huis weggaat om vistoeristen op te halen, doet zij dat nooit. Alleen de bezoekers schijnen te denken dat er iets vreemds aan de situatie is. De man en het meisje lijken gelukkig. In het begin. Een knappe jongeman die de boot bezoekt, brengt haar geleidelijk aan aan het twijfelen over haar situatie, tot grote ontsteltenis van de oude man.<br />Voor mij lijkt Hwal een metafoor van bezitterige liefde en verdergaan. Op het dramatische niveau slaan sommige dingen nergens op. Op het metaforische niveau wel, in elk geval tot op grotere hoogte. Als de oude man pijlen afschiet op mannen die met het meisje flirten of haar proberen te betasten, is er geen politieonderzoek of wraakzuchtig slachtoffer. Dit is alleen maar een manier om te laten zien dat je door jaloezie domme dingen doet die mogelijk anderen schade kunnen berokkenen. Als de boot waarop de oude man en het meisje woonden de boot volgt waarop het meisje met de jongeman probeert te vertrekken, maakt het niet uit dat de motor kapot is of dat er niemand aan het stuur zit. Oude relaties zijn moeilijk achter te laten.<br />De neerwaartse spiraal van jaloezie en bezitsdrang is hartverscheurend om te zien. Je weet gewoon dat er iets ergs gaat gebeuren. Liefde, of liever gezegd het risico van het loslaten ervan, maakt dat je elkaar pijn doet. Het verlies accepteren, de pijn accepteren en het loslaten is een uitweg.<br />Net als bij andere Kim Ki-Duk-films is het tempo hier rustig, de fotografie is prachtig en de hoofdpersonen brengen met weinig of geen woorden alle emoties over die ze nodig hebben.<br />Ik vond Hwal heel goed, maar het is misschien niet de beste Kim Ki-Duk-film die ik ooit heb gezien. Het einde is een beetje verwarrend en het thema van bezitterige liefde en de setting van een drijvend huis wordt ook verkend in de superieure Bom yeoreum gaeul gyeoul geurigo bom (2003).
An old man and a teenage girl live on an anchored boat somewhere out to sea. He plans to marry her at her 17th birthday. While he occasionally leaves their floating home to fetch fishing tourists she never does. Only the visitors seem to think there is something strange about the situation. The man and the girl seem happy. At first. A handsome young man who visits the boat gradually makes her question her situation, to the increasing dismay of the old man.<br /><br />To me Hwal seem to be a metaphor of possessive love and moving on. On the dramatic level some things don't make sense. On the metaphorical level they do, to a greater extent anyway. When the old man shoots arrows at men who flirts or tries to paw the girl there is no police investigation or vindictive victims. This is just a way to show that jealousy makes you do stupid things that potentially can hurt others. When the boat where the old man and the girl used to live follows the boat on which the girl tries to leave with the young man, it doesn't matter that the engine is broken or that no one is driving it. Old relationships are hard to leave behind.<br /><br />The downward spiral of jealousy and possessiveness are gut wrenching to watch. You just know something bad is about to happen. Love, or rather the risk of loosing it, makes you hurt each other. Accepting the loss, accepting the pain and letting go is a way out.<br /><br />Just like other Kim Ki-Duk movies the pace here is tranquil, the photography is beautiful, and the main characters manage the express all the emotions they need using few or no words.<br /><br />I really liked Hwal but perhaps it's not the best Kim Ki-Duk movie I've seen. The ending is a bit confusing and the theme of possessive love and the setting of a floating home are also explored in the superior Bom yeoreum gaeul gyeoul geurigo bom (2003).