Ongetwijfeld een van de mooiste en pijnlijkste films die ik ooit heb gezien. Gedurende enige tijd in de film begreep ik niet waarom de regisseur had besloten zo veel afstand te houden tot de hoofdpersonen. En toen drong het plotseling tot me door: dit zijn mensen die verstrikt zitten in een veel groter historisch schilderij dat ze niet meer onder controle hebben, en het totale historische schilderij is belangrijker dan alle afzonderlijke details bij elkaar. Maar in de tweede helft van de film komt Angelopoulos dichter bij de hoofdpersonen, en krijgt de film een veel stevigere emotionele greep op je hart. Dit is een film over extreme menselijke pijn in roerige tijden die ons wordt aangedaan door menselijke trots en stommiteit, en het kost enige tijd en moeite om dit epos door te komen. Maar als je volhoudt, is het een ervaring die velen van ons volgens mij nooit zullen vergeten. De slotscène is gewoon... tja, wat kan ik zeggen?
Without doubt one of the most beautiful and painful films I have ever seen. For some time into the film I didn't understand why the director decided to keep so much distance to the main characters. And then suddenly it dawned on me: These are people caught up in a much larger historical picture  out of their control  and the total historical painting is more important than all the separate details together. However, in the second half of the movie, Angelopoulos moves closer on the main characters, and the movie takes a much firmer emotional grip of your heart. This is a movie about extreme human pain in troubled times  brought on us by human pride and stupidity  and it takes some time and effort to get through this epic. But if you hang in there, it's an experience I think many of us will never forget. The final sequence is justwell, what can I say?