De Spikes Gang is opgericht in de tijd dat Ron Howard een typische golly-gee-junkie was, net een paar maanden na _American Graffiti_, en in hetzelfde jaar dat Howards tv-serie _Happy Days_ werd uitgezonden. Dus daar was hij, nog steeds precies zoals hij was toen hij die golly-gee-junkie van een tiener was. Hij was wat hij was, en dat is precies wat hij was. Howard is daarna nog een tijdje doorgegaan met zijn acteercarrière, door de jaren zeventig heen, maar hij is nooit echt uit dat keurslijf gekomen. Als hij wat langer was blijven acteren, had hij misschien zijn repertoire kunnen uitbreiden. Of, aan de andere kant, misschien ook niet.' Het is maar goed dat hij dat niet heeft gedaan, want hij heeft inderdaad een opmerkelijke carrière achter de camera opgebouwd.<br />Waar het om gaat, is dat er hier sprake is van een verrassing, een verschil tussen deze en andere auto's waarin Ron Howard speelde, want hier speelt Ron Howard een beetje tegen de achtergrond, niet helemaal de onschuldige jongen die we gewoonlijk zien. Dit verhaal heeft een scherp randje, een ernstig, staalhard randje, soms subtiel, soms niet, maar het is er beslist altijd, en Les (Ron Howards personage) en zijn twee maten leren een paar dingen over het leven op de harde manier, harder dan je in die tijd in een film van Ron Howard zou verwachten. Een ander aspect van deze film is een precair aspect. Soms lijkt het erop dat de film een soort komedie is, een amusant verhaal over volwassen worden, maar op andere momenten lijkt het een dodelijk serieus drama. Robert Fleischer was een ervaren en ervaren regisseur. Hij wist wat hij deed en hij deed het goed.<br />Lee Marvin is erg goed in deze film, zoals hij meestal was in bijna al zijn optredens. Dat alleen is al voldoende om hem te prijzen. En dat is niet het enige.<br />Ik zou deze film willen vergelijken met The Shootist. Hoewel de verhalen en de thema's die ze schilderen heel verschillend zijn, en de dynamiek van de personages heel anders is, functioneren de twee films niettemin op ongeveer hetzelfde niveau, en er zijn inderdaad enkele overeenkomsten. Ron Howard leert harde waarheden over het leven van Lee Marvin. Ron Howard leert harde waarheden over het leven van John Wayne. De schutter staat bekend als de laatste film van John Wayne. De Spikes Gang heeft zo'n haak niet, en dus raakte hij in de vergetelheid. Maar ik vermoed dat iemand die de ene film leuk vindt, de andere ook leuk zou vinden, en ik vind ze allebei leuk. Ik kan de Spikes Gang aanbevelen.
The Spikes Gang was made back in the days when Ron Howard was your prototypical golly gee whiz teenager, just a number of months after American Graffiti, and in the same year which Howard's TV sitcom Happy Days premiered. So there he was, still right smack dab right there in the midst of being the golly gee whiz teen-aged lad. He was what he was, and that's exactly what he was. Howard stayed with his acting career for awhile after this, through the 70s, but he never really broke out of that mold. If he had stuck with acting a little longer perhaps he might have been able to broaden his range. Or, on the other hand, maybe it's for the best that he didn't, since he actually did go on to have a remarkable career behind the camera.<br /><br />The point being is that there is a bit of a surprise here, a difference between this and other Ron Howard acting vehicles, because here Ron Howard actually plays slightly against type, not entirely the innocent lad we usually see. This story has an edge, a serious steely edge, sometimes subtle, sometimes not, but definitely always there, and Les (Ron Howard's character) and his two buddies learn some things about life the hard way, harder in fact than one might have expected in a Ron Howard movie in those days. Another edge this film dances on is a precarious edge, at times the film dangles towards being a comedy of sorts, an amusing coming-of-age story, but at other times towards a deadly-serious drama. Robert Fleischer was an experienced and accomplished director. He knew what he was doing, and he did it well.<br /><br />Lee Marvin is very good in this movie, as he usually was in most all of his performances. That alone is enough to commend it. And that's not all there is.<br /><br />I would compare this movie to The Shootist. While certainly the stories and the themes they paint are very different, and the the dynamics of the characters are very different, the two films nevertheless operate on about the same plane, and some similarities do exist. Ron Howard learning hard truths about life from Lee Marvin. Ron Howard learning hard truths about life from John Wayne. The Shootist is noted for being John Wayne's last movie. The Spikes Gang has no such hook, and so it fell into obscurity. But my guess is that someone who likes one film one would like the other, and I like them both. I recommend The Spikes Gang.