Ik moet van het begin af aan zeggen dat ik 'Fingers' niet heb gezien. Sommige critici blijven bidden en zeggen dat het veel beter was. Echt waar? Ik heb er tot nu toe nog niet van gehoord (niet dat ik zo'n filmkenner ben!). Ik ben een normaal mens die naar de bioscoop gaat om een film te zien waar je je vrienden moeilijk over kunt vertellen zonder te blozen (omdat hij zo'n poëtische titel heeft, lyrisch, zoals sommigen zeggen). Dat zijn alleen maar mijn indrukken.<br />Zodra ik de bioscoop uit kwam, zag ik de combinatie makelaar-getalenteerde pianist. Het was hoe dan ook hoogst onwaarschijnlijk, maar Romain Duris maakte het bijna geloofwaardig. Ik vond hem een briljant acteur. Ik keek ernaar en kon het niet geloven, een acteur van dezelfde rang als Daniel Auteuil... ik kan me geen jonge Amerikaanse acteur voorstellen die daaraan kon tippen. Hij maakte het hele verhaal geloofwaardig, want ik ben ook geen fan van klassieke muziek, en ik heb die muziek van die film altijd in mijn hoofd gehad. Hoe dan ook, ik zie de film als een verhaal over falen. Je beseft dat je op het verkeerde spoor zit en je wilt terug, je doet alles wat in je macht ligt om je vroegere zelf te worden, maar uiteindelijk faal je. En dat was, denk ik, toen zijn hart ophield met kloppen. Toen hij faalde bij de auditie. Ik denk, op een metaforische manier, dat het daarna voor altijd ophield met kloppen, hoewel hij bleef leven. Maar dat is mijn eigen pathetische en pessimistische visie. Mijn vriend, die de film met me heeft gezien, zei dat de titel verwijst naar zijn emotie wanneer hij de voormalige pianoleraar van zijn moeder ziet. Ik denk dat dat een optimistischer visie is!<br />O, en ik vergat nog het belangrijkste. Het gaat net zo goed om volslagen krankzinnige en krankzinnige moed om je leven om te gooien als het gaat om falen, en het zou geprezen moeten worden dat het dat laat zien. In 9 Amerikaanse films uit 10 besluit de verloren held zijn leven in eigen hand te nemen, hij vecht en vecht en verliest dagen en nachten, hij zweet en bloedt en... verrassing! Eindelijk wint hij, zijn inspanning wordt beloond! Wat een troost! Laten we even een buiging maken voor een film die dares laat zien dat in deze situaties, in 9 gevallen na 10, JE VERLIET. En daar moet je ook mee leven.
I must state from the very beginning that I have not seen "Fingers". Some critics keep praying it and saying how much greater it was. Really? I haven't heard of it so far (not that I am much of a film connoisseur!). I am a normal human being who went to the cinema to see a film very hard to tell friends about without blushing (because it has such a poetic title, lyrical, as some put it). These are just my impressions.<br /><br />The moment I went out of the cinema hall, I though the combination real estate mobster - gifted pianist was highly unlikely in any case, but rendered almost believable by Romain Duris. I thought he was a brilliant actor. I watched and couldn't believe it, an actor of the same rank as Daniel Auteuil...can't think of a young American actor to match. He DID render the whole thing believable, because I am not a fan of classical music either, and I had that music from that film in my mind ever since. Anyway, I see the film as a story about failure. You realize that you are on the wrong track and you want to go back, you do everything in your power to gain your former self, but you ultimately fail. And that is, I think, when his heart stopped beating. When he failed the audition. I think, in a metaphorical way, it stopped beating forever afterward, although he kept on living. But this is my own pathetic and pessimistic view. My friend, who saw the film with me, said the title refers to his emotion when he sees his mother's former piano tutor. I guess that's a more optimistic view!<br /><br />oh and I forgot the most important thing. It is equally about totally mad and insane courage to turn your life around as it is about failure, and it should be praised for showing that. In 9 American movies out of 10 the lost hero decides to take life in his own hands, strives and struggles and fights, loses days and nights and sweats and spills blood and...surprise! He finally wins, his effort is rewarded! How comforting! Let's just take a bow for a moment before a film which DARES show that actually, in these situations, in 9 cases after 10, YOU LOSE. And have to live with that, as well.