Ik beschouw mezelf als een liefhebber van Bob Dylan binnen de matiging, en ik heb met volle teugen genoten van de vorige documentaire over zijn eerdere Europese tournee, _Don't Look Back_. Ik heb altijd gehoord (ik weet niet of het waar is of niet) dat Dylan zelf niet wilde dat het document werd vrijgegeven, en nu ik het hele verhaal eindelijk heb moeten doormaken, is het niet moeilijk te begrijpen waarom. Slimme zet van je, Zimmy <0xE2><0x80><0x93> veel slimmer dan alles wat je in de film zelf hebt laten zien. Het heeft praktisch geen zin om naar deze film te kijken, want het is een geestdodende mengelmoes van geluiden en beelden die nooit bij elkaar komen zodat de kijker er geen greep op kan krijgen. We willen horen wat Dylan te zeggen heeft op zijn arrogante persconferenties, en we willen graag van zijn songteksten kunnen genieten. Maar door de stompzinnige montage van deze puinhoop (naar verluidt door Bob Dylan zelf <0xE2><0x80><0x93> geen wonder <0xE2><0x80><0x93>) raak je volledig gedesillusioneerd en onbevredigd. Het is een verwrongen reis in het verstrooide brein van een gedrogeerde dichter/rockster, en hoewel sommigen proberen te rationaliseren dat dit op zich al een prestatie is, is het een reis die ik gemakkelijk had kunnen missen.<br />Het brandpunt van de film, zoals ik in de dichte mist heb geprobeerd te gissen, is Bobs rampzalige tournee door Europa in 1966, de tournee waar hij 'door het lint ging' en alle folkpuristen beledigde. Tussen alle wazigheid door zien we een paar boze gezichten in de menigte die Dylan een'verrader' noemen, en dat zijn nog maar een paar van de meer samenhangende fragmenten die verspreid liggen tussen al het afval. De liedjes worden voortdurend halverwege afgebroken, en zelfs nu nog lijkt het alsof Zimmy de opstelling van sommige van die nummers heeft veranderd, waardoor ze te veel op hun album-tegenhangers lijken om er echt in te komen.<br />Dylan zet zichzelf de hele film voor schut, en het is een goede film over hoe roem, geld en een beetje macht iemand naar het hoofd kunnen stijgen en aan hem kunnen worden verspild. Nergens is dat duidelijker te zien dan tijdens een 'uitstapje' van 15 minuten dat...' '... staat meestal op een paar exemplaren van EET THE DOCUMENT... er staan twee grote legenden in, Dylan en toen <0xE2><0x80><0x93> Beatle John Lennon, achter in een limousine. Een geweldige kans, nietwaar? Fout. Want meneer Dylan lijkt er meer in geïnteresseerd om uit zijn dak te gaan op het een of ander, terwijl Lennon <0xE2><0x80><0x93> zelf ook niet onbekend met drugs, hoewel hij zich bij deze gelegenheid veel beheerster gedraagt <0xE2><0x80><0x93> cool overkomt, terwijl zijn medepassagier meneer Dylan met een dikke tong praat, weinig zinnigs zegt en geleidelijk zo ziek wordt dat hij in de camera moet kotsen. Al die tijd probeert John Lennon met een beetje humor Dylan uit zijn tent te lokken, maar het lukt niet.' Het heeft geen zin; Bob is gewoon te stoned om scherp te stellen. Echt jammer. Hier zijn twee grote legenden samen voor de camera, maar Dylan lijkt niet geïnteresseerd in een goed gebruik van deze historische ontmoeting. Dit is drugs, jongens <0xE2><0x80><0x93> dit zijn jullie hersenen over drugs. Deze misselijkmakende 'limorit' maakt niet echt deel uit van de 'voltooide' film (er zitten maar een paar seconden van in), en dat is jammer, want het is beslist het meest fascinerende wat er is gefilmd, zij het om alle verkeerde redenen.
I consider myself a fan of Bob Dylan within moderation, and I thoroughly enjoyed the previous documentary about his earlier European tour, DON'T LOOK BACK. I'd always heard (don't know if it's true or not) that Dylan himself did not want EAT THE DOCUMENT released, and after finally getting to suffer through the entire thing, it's not hard for me to understand why. Smart move there Zimmy - much smarter than anything you put across in the film itself. There is practically no point to watching this film, as it's a mind-melting mishmash of sounds and images that never come together to allow the viewer to get a grip on them. We want to hear what Dylan is saying in his arrogant press conferences, and we'd like to be able to enjoy his song lyrics. But the inane editing of this mess (supposedly by Bob Dylan himself - no wonder -) leaves you completely disillusioned and unsatisfied. It's a distorted trip into the scattered brain of a drugged out poet/rock star, and although some try to rationalize that this in itself is some sort of achievement, it's a journey I could easily have done without.<br /><br />The focal point of the film, as I've tried to surmise through all the dense fog, is Bob's disastrous 1966 tour of Europe, the one where he "went electric" and offended all the folk purists. In between all the haze we get to see a few angry faces in the crowds calling Dylan a "traitor", and those are only a few of the more coherent snippets scattered amongst all the debris. Songs are continually cut off midway, and even as early as now it seems Zimmy had begun altering the arrangement of some of them, thus making them too unlike their album counterparts to really get into.<br /><br />Dylan makes a fool of himself throughout this film, and it's a good picture of how fame, money and a little power can go to someone's head and be wasted on them. Nowhere is this more in evidence than during a 15 minute "outtake" that's usually tagged onto some copies of EAT THE DOCUMENT... it features two great legends, Dylan and then-Beatle John Lennon, riding in the back of a limousine. A terrific opportunity, right? Wrong. Because Mr. Dylan seems more interested in getting smashed out of his skull on something or other while Lennon - no stranger to drugs himself though much more composed on this occasion - comes across as cool, while his co-passenger Mr. Dylan is slurring his words, making little sense, and gradually becoming so ill to the point of needing to vomit into the camera. Through all of this, John Lennon attempts a little humor to snap Dylan out of it, but it's no use; Bob is just too zoned out to focus. A real shame. Here are two great legends together for the camera, but Dylan doesn't seem to be interested in putting this historic meeting to good use. THIS is drugs, kids -- this is your brain on drugs. This nauseated "limo ride" is not actually part of the "finished" film (it only includes several seconds of it), and that's too bad, as it's certainly the most fascinating thing shot, though for all the wrong reasons.