Ik heb Resnais pas kortgeleden ontdekt, toen ik het meesterwerk Providence zag. Sindsdien heb ik uitgekeken naar zijn films, dus toen dit deel bleek te zijn van het Franse filmfestival, wist ik dat ik het moest zien.<br />Hoe zou ik het beoordelen? Eerst was ik daar niet zo zeker van. Hoewel het vanaf het begin zijn hilarische momenten had, begon ik me af te vragen of dit een film was die de moeite waard was om meer dan één keer te zien. Als hij door iemand anders dan Resnais was geregisseerd, was dat misschien wel zo.<br />Maar in de tweede helft kwam de film pas echt op gang. De ontmoeting tussen Dan en Gaelle (die tot dan toe tamelijk oninteressante personages waren geweest) was uitmuntend, en vrij realistisch en innemend. Dit maakte de conclusie des te hartverscheurender, ook al leken de gevolgen een beetje clichématig. Ook werd ik meteen warm van André Dussollier, die met zijn gezichtsuitdrukkingen zoveel kan zeggen.<br />Mogelijk waren de personages van Nicole en Charlotte de nadelen. Het was moeilijk om echt sympathie op te brengen voor de eerste, en ik vond de laatste een beetje vreemd <0xE2><0x80><0x93> het leek alsof ze overdreef voor het humoristische effect, wat prima was, maar als het erom ging een serieus punt te maken, wist je niet precies hoe je het moest opvatten. Het hele pornogedoe was ook een beetje maf en leek, behalve dat er af en toe werd gelachen, ook een beetje gekunsteld.<br />Maar die dingen deden niet echt af aan de film. De dialoog was uitstekend en het hoogtepunt (met uitzondering van de eerder genoemde ontmoeting) was het einde. Het leek erop dat Resnais had gewacht tot het einde van de film om wat kunstzinnigheid tentoon te spreiden, maar het werkte ongetwijfeld. De scène met de sneeuw die in het huis viel (die deels deed denken aan Tarkovski's _Sola's_ ) was geweldig, net als de laatste momenten waarin alle personages op bekende maar vervormde plaatsen te zien waren, om hun eenzaamheid en/of ongelukkigheid te tonen. De basissequentie is al vele malen eerder gedaan, maar door de manier waarop Resnais hem regisseerde, was hij een klasse beter dan de rest. Zoals iedereen je zal vertellen, kan het einde van een film cruciaal zijn, en het einde van deze film was fantastisch.<br />Een laatste opmerking: in dit geval vond ik de Engelse titel veel beter dan de Franse. 'Couers' (dat volgens mijn beperkte kennis van het Frans 'harten' betekent) is een beetje saai in vergelijking met de Engelse titel 'Privéangsten in openbare plaatsen', die misschien niet helemaal relevant is voor de film, maar toch een uitstekende titel is.
I only discovered Resnais very recently, when I saw the masterpiece Providence. Since then, I've been keeping an eye out for his films, so when this turned out to be showing as part of the French Film Festival, I knew I had to see it.<br /><br />How would I rate it? At first, I wasn't so sure. Although it had its hilarious moments right from the start, I was starting to wonder if this was a film worth watching more than once. Indeed, if it had been directed by anybody but Resnais, it may not have been.<br /><br />It was in the second half, though, that the film really hit its stride. The meeting between Dan and Gaelle (who up to that point were fairly uninteresting characters) was superb, and was quite realistic and engaging. This made the conclusion so much more heart-wrenching, even though the consequences did seem a little clichéd. Also, I immediately warmed to Andre Dussollier, who is able to say so much with his facial expressions.<br /><br />Possibly the drawbacks were the characters of Nicole and Charlotte. It was hard to really sympathize with the former, and I thought the latter was a little odd - it seemed like she was overacting for humorous effect, which was fine, but when it came to her making a serious point, you weren't sure how to take it exactly. The whole porn thing was a little wacky as well and, apart from creating some laughs, seemed a little contrived.<br /><br />Those issues, however, did not seriously detract from the film. The dialogue was excellent, and the highlight (with the exception of the afore-mentioned meeting) was the ending. It seemed like Resnais had been waiting to get to the end of the film just so he could pull off some artiness, but there is no doubt that it worked. The scene with the snow falling in the house (partly reminiscent of Tarkovsky's Solaris) was great, as were the final moments showing every character in familiar yet distorted places, to show their loneliness and/or unhappiness. The basic final sequence has been done many times before, but the way Resnais directed it put it in a class above the rest. As anyone would tell you, endings can be crucial to a film, and this film's ending was superb.<br /><br />One final comment - this was a case where I thought the English title was a lot better than the French one. 'Couers' (which I believe, from my limited knowledge of French, means 'hearts') is a little dull compared to the English title of 'Private Fears in Public Places' which, while perhaps not perfectly relevant to the film, is still an excellent title all the same.