763.<br />En de vraag is: hoe vaak krijgen we een close-up te zien van Ben Gazzara die met zijn hand over zijn gezicht wrijft terwijl hij er niet in slaagt enige emotie over te brengen in 'The Killing of a Chinese Bookie' van John Cassavetes? Ik neem aan dat filmfans bewonderd moeten worden om hun ruimdenkendheid... hoe verschrikkelijk een film ook is, een groep bioscoopbezoekers ergens zal hem 'briljant' of misschien zelfs 'geniaal' noemen. Sterker nog, sommige films krijgen meer bijval naarmate ze afschuwelijker zijn: als ik twee uur lang een bakstenen muur zou filmen en er een soundtrack van elandenneuken aan zou toevoegen, zou ik misschien wel een Oscar krijgen. En ik zou gegarandeerd een betere film hebben dan deze.<br />'<br />' 'The Killing of a Chinese Bookie' is <0xE2><0x80><0x93> bij gebrek aan een betere omschrijving <0xE2><0x80><0x93> een misdaadfilm met karakters. Het is ook een uithoudingstest: scènes worden zo lang uitgerekt dat ze slaapverwekkend zijn, slordige, geïmproviseerde dialogen vliegen voorbij en kletteren op de grond, en het grootste deel van de film is gewijd aan het zielige, onrealistische floorshow in een stripclub/cabaret van Gazzara's 'Cosmo'-personage.<br />Ten eerste: moeten we echt geloven dat iemand zou betalen om zo'n morbide en deprimerende show te zien? Mannen gaan naar stripclubs om borsten, wangen en lipstick te zien, om te dobbelen en dronken te worden en een noot te kraken in de champagnekamer. Hier wil Cassavetes ons laten geloven dat de meisjes dansen in slecht gechoreografeerde themanummers, terwijl een dikke, flamboyante MC-nummers zingt voor kartonnen rekwisieten van de kleuterschoolkwaliteit. En zo nu en dan laat een van de meisjes een tepel zien. Het idee dat dit geschikt is als amusement voor volwassenen is vandaag de dag nog net zo absurd als in 1976; dit is een regisseur die zich overgeeft aan zinloze, sentimentele overdramatiek. Helaas zijn deze scènes tien keer beter dan de rest van de film.<br />Gazzara heeft gokschulden bij een paar plaatselijke gangsters, en gelukkig voor ons heeft de regisseur elk beeld van deze actieloze scène opgenomen! De film is opgesierd met stiltes, talmende opnamen, fatale close-ups en personages die zonder aanwijsbare reden kreunen. Ik snap wat Cassavetes van plan was, echt waar, maar hij gaat zo ver dat ik binnen een kwartier gevoelloos ben geworden. Een langzaam draaiende film die de acteurs de tijd geeft om zich te uiten en adem te halen op het scherm kan prachtig zijn... maar er gebeurt zo weinig in termen van karakter en verhaal dat het een stunt wordt, en nog een irritante ook.<br />De maffia dwingt Cosmo een Chinese bookmaker te vermoorden om zijn gokschulden af te betalen, en het is zo'n anticlimax dat het bijna lachwekkend is. Hij loopt het huis van de Chinees <0xE2><0x80><0x93> dat een zwaarbewaakt fort zou moeten zijn <0xE2><0x80><0x93> binnen met ongeveer evenveel moeite als wanneer hij een Taco Bell binnenstapt. Zijn ontsnapping bestaat uit een lichte jogging en een busrit (je hebt me gehoord) en dan is hij weer terug in zijn club om naar de meisjes te kijken die hun show opvoeren, zich er gelukkig niet van bewust dat de meute nu van plan is hem te vermoorden om hun sporen uit te wissen.<br />En zo komen we bij de beste scènes van de film: de scènes met Timothy Carey. Carey was een karakterspeler <0xE2><0x80><0x93> echt krankzinnig <0xE2><0x80><0x93> met rollen in _Paths of Glory_, _The Killing_ en _The World's Greatest Sinner_. Pas als hij op het witte doek staat, komt de film tot leven en krijgt hij een doel... zelfs met een onderontwikkeld personage en een dubieuze regie slaagt Carey erin een blijvende indruk te maken. Jammer genoeg verdwijnt hij in een gril die als een slecht plot werkt en laat hij ons weer een uur van nietsheid achter.<br />O, Cosmo is kennelijk in zijn buik geschoten toen hij de Coolie afmaakte, een scène die de regisseur gewoon niet wilde filmen! Nu loopt hij rond met wat in werkelijkheid een van de meest bloederige, pijnlijke wonden van het menselijk lichaam is <0xE2><0x80><0x93> maar op de een of andere manier houdt Cosmo al het bloed binnen en voelt hij niets van de pijn! (Ik ben dol op uw dappere zoektocht naar de Absolute Realiteit, meneer Cassavetes...) De magische kogelwond verdwijnt gewoon terwijl Cosmo zijn vriendinnen bezoekt, twee maffiamoordenaars ontwijkt, een motiverende toespraak houdt voor zijn werknemers en een monoloog voor één man op het toneel van het cabaret opvoert... HOORAY! Het was nooit zo leuk om in je buik te worden geschoten!<br />Of saai. Zelfs deze onwaarschijnlijke reeks wordt gefilmd in COMA-VISION, en je bidt om een kogel in je eigen buik om de pijn te laten ophouden. Hoor eens, zo kan ik nog wel even doorgaan. De film is een pretentieuze tijdverspilling... Cassavetes verdrinkt een potentieel dynamisch misdaadverhaal met eindeloos holle vullingen. Als je denkt dat je het kunt maken, wens ik je veel succes, maar omdat ik je echt tijd wil besparen, raad ik je aan om door te gaan.<br />We beginnen maandag met de foto van de bakstenen muur!<br />GRADE: DONDERDAG.
763.<br /><br />And the question is: How many times do we get to see a close-up of Ben Gazzara rubbing his hand over his face while failing to convey ANY emotion in John Cassavetes' "The Killing Of A Chinese Bookie"? I suppose film fans have to be admired for their open-minded attitudes... no matter how terrible a film is some group of moviegoers somewhere will declare it "brilliant," maybe even "genius." In fact, some movies get more critical acclaim the more awful they are: if I filmed a brick wall for two solid hours and added a soundtrack of moose humping I just might earn an Oscar nom. And I'd be guaranteed to have a film better than this one.<br /><br />"The Killing of a Chinese Bookie" is- for lack of a better description- a character-driven crime film. It is also an endurance test: scenes are stretched to mind-numbing length, sloppy, improvised dialogue flies by and crashes to the floor, and the bulk of the film is devoted to watching the pathetically unrealistic floor show at a strip-club/cabaret owned by Gazzara's "Cosmo" character.<br /><br />First of all, are we really supposed to believe that anyone would pay to see such a morbid and depressing show? Men go to strip clubs to see breast, cheek and lipp, to throw singles and get drunk and bust a nut in the champagne room. Here Cassavetes wants us to believe that the girls dance in poorly-choreographed theme numbers while a fat, flamboyant MC sings torch songs in front of kindergarten-quality cardboard props. And every now and again one of the girls pops a nipple. The idea of this passing for adult entertainment is as absurd today as it was in 1976; this is a director indulging in pointlessly-maudlin over-dramatics. Sadly these sequences are ten times better than the rest of the film.<br /><br />Gazzara incurs gambling debts with some local mobsters, and luckily for us the director included every frame of this action-free sequence! The movie is padded out with silences, lingering takes, fatal closeups and characters groaning for no particular reason. I get what Cassavetes was going for here, I do, but he does it to such a cloying extreme that I ended up going numb within the first fifteen minutes. A slowly-paced film that gives actors time to emote and breathe on screen can be wonderful... but there's so little going on in terms of character and story that it becomes a stunt, and a grating one at that.<br /><br />The mob strong-arms Cosmo into killing a Chinese bookie in order to pay off his gambling debt, and the sequence is so anti-climactic that it's almost laughable. He walks in to the Chinaman's house- supposedly a heavily-guarded fortress- with about as much difficulty as walking into a Taco Bell. His escape involves a light jog and a bus ride (you heard me) and then he's back at his club to watch the girls do their show, blissfully unaware that the mob now intends to kill him to cover up their tracks.<br /><br />And so we move into the best sequence of the film: the scenes with Timothy Carey. Carey was a character actor- truly insane- with roles in "Paths of Glory," "The Killing," and "The World's Greatest Sinner." Its only when he's on screen that the film is alive and gains some sense of purpose... even with an underdeveloped character and questionable directing Carey manages to create a lasting impression. It's too bad he vanishes on a whim that plays like a bad plot device, leaving us to another hour of nothingness.<br /><br />Oh, Cosmo was evidently shot in the belly while offing the Coolie, a scene the director just didn't feel like filming! Now he's walking around with what is in reality one of the most bloody, painful wounds to the human body- but somehow Cosmo holds in all the blood and feels none of the pain! (I love your brave quest for Absolute Reality, Mr. Cassavetes...) The magic bullet wound simply disappears while Cosmo visits his girlfriends, evades two mafia gunmen, gives a motivational speech to his employees and performs a one-man monologue on the cabaret stage... HOORAY! Being shot in the gut was never this much fun!<br /><br />Or boring. Even this implausible sequence is filmed in COMA-VISION, and you'll be praying for a bullet to your own abdomen just to make the hurting stop. Look, I could go on like this. The movie is a pretentious waste of time... Cassavetes drowns a potentially dynamic crime script with endlessly hollow filler. If you think you can make it, I wish you luck, but as a guy genuinely trying to save you time I urge you to move on.<br /><br />We start shooting the brick wall pic on Monday! <br /><br />GRADE: D