Als het niet door Kragh-Jacobsen was gemaakt, zou het me verbazen.<br />Maar er zijn niet veel regisseurs die een film over een kind kunnen maken, een hele film met één kind als held, een hoofdfiguur, en die twee mogelijke valstrikken kunnen vermijden: ofwel een (meestal weinig intelligente) film maken voor kinderen (en volwassenen die erin kunnen geloven) en de held veranderen in een superheld die alle problemen kan oplossen en iedereen helemaal alleen kan verslaan, of een film maken waarin alle tragedies gebeuren met één kind, zodat het doelwit-volwassenenpubliek de emmer kan vullen door hun traanklieren leeg te zuigen.<br />Scandinavische schrijvers zijn beter dan alle anderen die een echte film kunnen maken over echte kinderen. Zij (zoals ik op een ander forum schreef) begrijpen kinderen alsof ze ze uitgevonden hebben. Helaas lijden sommige moderne, vooral Deense films aan Hollywoodisering en hoewel sommige goed kunnen zijn (zoals Klatretosen) behoren ze niet tot de grote traditie, ze zijn geen opvolgers van de grote films van vroeger.<br />Kragh-Jacobsen is geen typisch voorbeeld, maar wel een van de besten. 'Bird Street' is geen uitzondering, hij maakte verscheidene films over kinderen in heel andere situaties, maar wel in dezelfde stijl: die films gaan over kinderen, kunnen door kinderen bekeken worden, maar proberen vooral echte kinderen aan volwassenen voor te stellen. Maar hij werd wereldberoemd door 'Mifunes sidste sang'. Het is geen verrassing dat veel westerse landen Scandinavische kinderfilms mijden, omdat ze te verschillend zijn. Britse schrijvers deden vroeger iets in deze stijl (soms zelfs in een nog somberder stemming, zoals Loach), Amerikaanse kinderen zijn te infantiel (maar slaan volwassenen nog steeds...), Italianen zijn te volwassen (door de sociale context), Tsjechen vergaten dat ze kinderen hebben (en behoorden in de jaren zeventig tot de besten), zodat alleen Franse schrijvers naast Scandinaviërs kunnen staan. En deze films lijken geen publiek in de Verenigde Staten te hebben, niet omdat ze niet interessant zijn (voor kinderen), of zelfs niet omdat ze controversieel zijn (voor volwassenen). Aangezien de Verenigde Staten in bijna de hele wereld een mening hebben, kunnen dingen die daar niet worden geaccepteerd meestal geen internationaal succes hebben en worden ze veroordeeld tot de lokale regio.<br />'Gummi Tarzan' Het was een van de eerste films waarin serieus werd toegegeven dat pesten bestaat en een probleem is. 'Skyggen af Emma' (zijn beste werk naar mijn mening) verzet zich sterk tegen de wijdverbreide paranoia die ons leven zo ellendig maakt dat het bijna waardeloos is. In beide films zijn kinderen betrokken bij verschillende en stevige interacties met andere mensen.<br />'Eiland in Bird Street' is net zo'n eenmalig filmpje als 'Duel' van Spielberg. In tegenstelling tot een of andere duistere kracht die in Spielbergs vrachtwagenchauffeur naar voren komt, gaat deze film over een zeer herkenbare, maar even duistere kracht van het nazisme. En wat sommige andere commentaren als een fout beschouwen, vind ik briljant: Alex is geen superheld. Hij heeft niet veel uitzonderlijke dingen gedaan. Zijn grootste succes was dat hij het overleefde. Vaak had hij gewoon geluk. Er zijn geen stripfiguren die hem nadoen: hij is bang, hij verstopt zich zoals ieder normaal kind zou doen, en soms, als hij iets dappers lijkt te doen, komt dat meer door zijn hopeloze berusting. Maar tegelijkertijd kan hij nog steeds plezier hebben in kleine dingen, en ondanks de versnelde rijping houdt hij de ziel van het kind en komt zijn werkelijke leeftijd naar de oppervlakte wanneer de omstandigheden dat toestaan.<br />Twee gebreken: ten eerste de Engelse taal, en er is niets om die te rechtvaardigen. Ten tweede het einde, dat te onecht romantisch is voor de werkelijkheid (niet passend in de harde, wrede wereld van 100 minuten geleden), en te vaag, zo niet realistisch (om b.v. een nachtmerrie in doodsnood te zijn). <br /><br />Het zou geen van allen twijfels moeten oproepen bij degenen die geloven dat kinderen nog steeds kinderen zijn, ondanks wat de moderne samenleving hen probeert te maken tot wat ze zijn of ons probeert te laten geloven dat ze zijn. En als je zo iemand bent, zijn je kinderen er waarschijnlijk klaar voor om het samen met jou te zien.
If it wasn't made by Kragh-Jacobsen I would be surprised.<br /><br />But there are not many directors who can make a movie about a child, a whole movie with one child as a hero, a main character, and avoid one of two possible traps: either make a (usually low-intelligent) movie for kids (and adults who can believe it) and turn hero to superhero who can solve all problems and beat everybody all alone, or make a movie where all tragedies have to happen to a single child so the target adult audience can fill the bucket by draining their tear glandes.<br /><br />Scandinavian authors are better than any others able to make a real movie about real children. They (as I wrote on another board) understand children as if they had invented them. Unfortunately, some modern, especially Danish movies suffer from Hollywoodization and though some can be good (like Klatretosen) they don't belong to the great tradition, they don't succeed the great movies from former decades.<br /><br />Kragh-Jacobsen is not a typical example, but among the best. "Bird Street" is not exception, he made several movies about children in very different situations, but in similar style: these movies are about kids, can be watched by kids, but mostly try to present real kids to adults. However, he became worldwide famous by "Mifunes sidste sang". It's not a surprise because many western countries avoid Scandinavian kids movies, because they are too different. British authors used to do something in this style (sometimes even in darker mood like Loach), American kids are too infantile (but still beat adults...), Italians are too mature (because of social context), Czechs forgot that they have children (and were among the best in 70's), so only French authors can stand next to Scandinavians. And these movies don't seem to have audience in USA, either for not being interesting (for kids), or even for being controversial (for adults). As USA creates an opinion in almost whole world, things that are not accepted there usually can't make international success, and are convicted to stay within local region.<br /><br />"Gummi Tarzan" was one of the first movies which seriously admitted that bullying exists and is a problem. "Skyggen af Emma" (his best work in my opinion) strongly opposes modern world widespread paranoia that makes our lives miserable, almost worthless. In both movies kids are involved in different and firm interactions with other people.<br /><br />"Island on Bird Street" is a one-actor movie like Spielberg's "Duel". Unlike some dark power personalized in Spielberg's truck driver this movie deals with a very recognizable, yet equally dark power of nazism. And, what some other comments declare to be a fault, I find to be brilliant: Alex is not a superhero. He didn't do much exceptional things. His biggest success was that he survived. He often simply had luck. There are no cartoon Culkin tricks: he is afraid, he hides as every normal kid would do, and sometimes when he seems to do something brave, it is more because of hopeless resignation. But in the same time he can still feel joy in small things and in spite of accelerated maturation he keeps the soul of child and his real age comes to surface whenever allowed by the circumstances.<br /><br />Two flaws: First, English language, and there is nothing to justify it. Second, the ending which is too false-romantic for reality (not fitting in harsh, cruel world of former 100 minutes)), and too vague if not realistic (being e.g. a dream in agony).<br /><br />Neither of it should give second thoughts to any of those who believe that kids are still kids, despite what modern society tries to make them to be or make us believe they are. And if you are this kind of person, probably your children are ready to watch it with you.