In het Genootschap der Mannen is kritiek op alles wat mannelijk is niet aan de orde. Verre van dat! Het is een sociaal commentaar dat eens goed kijkt naar wat wij in de maatschappij'relaties' noemen. Het gaat over de manier waarop vrouwen echt teleurgesteld worden als ze altijd voor de'slechte jongen' vallen. Het gaat over de manier waarop mannen geen echte mannen zijn als ze niet hardvochtig, emotieloos en onecht zijn. Ik zal het uitleggen.<br />Uiteindelijk is het Chad die de hele beproeving begint en eindigt... hij is het die de laatste staak in Christines hart drijft. En toch is het ook Chad die door de bedrijfsladder omhoog klimt, Chad die zich met zijn charme in Christines hart dringt. De enige die echt iets voor Christine voelt, is Howard. De enige die uiteindelijk alleen en gebroken thuiskomt (en in een trappenhuis de benen neemt) is Howard. Aan het eind van de film schreeuwt hij uit alle macht om Christines aandacht te trekken, maar hij wordt niet gehoord. En wij ook niet.<br />De waarheid is dat iedere man die de onafhankelijkheid heeft om geen kille, gevoelloze klootzak te worden, aan het kortste eind trekt bij de maatschappij. En in de moderne samenleving is er een groot man voor nodig om niet Chads voorbeeld te volgen en de overhand te krijgen. De moraal van dit verhaal is simpel: aardige mannen eindigen als laatsten.<br />De hele film is dus gebaseerd op een centrale metafoor. In wezen is de moderne onderneming een manifestatie van LaButes 'Company of Men', een entiteit die om fundamentele mannelijkheid vraagt. De onderneming is een modern slagveld, en er is geen ruimte voor beleefdheid.
In the Company of Men is not a criticism of all things male. Far from it! It is a social commentary that takes a good hard look on what we in society like to call "relationships." It's about the way women really do set themselves up for disappointment when they always fall for the "bad boy." It's about the way men aren't really men unless they are hard-hearted, unemotional, and unreal. Let me explain.<br /><br />In the end, it's Chad who starts and ends the entire ordeal- it is he who drives the final stake into Christine's heart. And yet it is also Chad who makes his way upwards through the corporate ladder, Chad who charms his way into Christine's life, Chad who goes home to loving wife. Why? Because he is what society looks for in a man. And the only one to ever figure it out is Howard. The only one who really feels anything for Christine is Howard. The only one who ends up alone and broken (throwing up in a stairwell) is Howard. At the end of the movie, he screams at the top of his lungs, trying to get Christine's attention- but he is not heard. Neither are we.<br /><br />The truth is, any man who has the independence not to become a cold, unfeeling b*****d gets the short end of the stick from society. And in modern society, it takes a man of great will not follow Chad's example and come out on top. The moral of this story is simple: nice guys finish last.<br /><br />The entire movie is thus built upon a central metaphor. In essence, the modern corporation is a manifestation of LaBute's "Company of Men," it is an entity that calls for fundamental male-ness. The corporation is a modern day battlefield, and there's no room for politeness.