Ik vond hem in een goedkope dvd-doos. Ik herkende hem meteen als 1 van de 2 films die ik had gezien toen ik een uitgehongerde (en nogal letterlijke) student was die voor het eerst van huis was, in 1973, en ik kon de verleiding niet weerstaan om hem op te pakken en te bekijken, zo veel jaar later.<br />Zoals andere recensenten hebben opgemerkt, is de promotie voor de film knap, eh, fantasievol. Er is niet veel seks (nou ja, nauwelijks), heel weinig naaktheid, elke verwijzing naar homoseksualiteit is voorbijgaand en irrelevant, er is geen andere verschrikking dan de verschrikking van moord en een gewelddadige dood door mes en pistool (hebben we nog meer nodig? ) en is niet gericht op het bovennatuurlijke, afgezien van het feit dat de schurken in zwarte massa's liefhebberen <0xE2><0x80><0x93> er zijn geen bovennatuurlijke gebeurtenissen, geen feitelijk contact met de duivel <0xC3><0xA0> la Rosemary's Baby of Devil's Advocate.<br />Het is dus eigenlijk een detectiveverhaal. Het apparaat om parallelle tijdlijnen te volgen voegt enige spanning en spanning toe (precies wat er met dit meisje gebeurde, en of de detective de zaak zal oplossen); ik ontdekte echter dat de spanning ergens in het midden van de film een hoogtepunt bereikte, en dat de tocht naar het einde min of meer ploeterde naar de conclusies van beide tijdlijnen over het weer.<br />Onrealistische (zoals ik ze me voorstel) scènes droegen zeker bij tot dat ploeteren. Op een gegeven moment zegt een ge<0xC3><0xBC>niformeerde politieman te midden van een hevig vuurgevecht tegen de aankomende rechercheur: 'Hij is daarboven en hij heeft een van onze mensen gegijzeld', waarna hij weer verder schiet in de richting vanwaar hij gekomen is. Eh, ja.<br />Er zijn onverwachte genoegens te beleven door af en toe naar obscure films te kijken, en hoewel ik over het algemeen vrij weerstand kan bieden aan het 'o, wauw, daar ben ik geweest'-effect, vond ik de vintage-opnamen uit 1972 van 'Place Jacques Cartier' en 'Rue St. Paul Est', ruim voor de wederopstanding van de wijk als 'Old Montreal', toch wel een verrassing.
I picked this up in a cheap DVD bin. I immediately recognized as 1 of 2 movies that I saw when I was a starving (pretty much literally) student living away from home for the first time, in 1973, and couldn't resist picking it up and giving it a look, that many years later.<br /><br />As other reviewers have noted, the promotion for the movie is pretty, ahem, imaginative. There's not a lot of sex (hardly any, actually), very little nudity, any reference to homosexuality is passing and irrelevant, there is no horror other than the horror of murder and violent death by knife and gun (we need more???), and it is not oriented towards the supernatural beyond the fact that the villains dabble in black masses -- there are no otherworldly events, no actual contact with the devil a la Rosemary's Baby or Devil's Advocate.<br /><br />So it's really a detective story. The device of tracking parallel time-lines does add some suspense and tension (exactly what did happen to this girl, and will the detective crack the case); however, I found that the tension peaked somewhere around mid-movie, and the trip to the end more or less plodded to anti-climatic conclusions to both time-lines.<br /><br />Unrealistic (as I imagine them) scenes certainly contributed to that plodding effect. At one point, amidst wild gunfire, a uniformed policeman tells the arriving detective, "he's up there and he's got one of our men as hostage", and then resumes shooting in the general direction. Uh, yea.<br /><br />Now, there are unexpected pleasures to be wrought from watching obscure movies now and then, and while I generally am pretty resistant to the 'oh wow, I've been there' effect, I did find the 1972 vintage shots of 'Place Jacques Cartier' and 'Rue St. Paul Est', well before the resurrection of the area as "Old Montreal' to be such a surprise.