Als je de gemiddelde IMDB-lezer bent, geniet je waarschijnlijk zo nu en dan van een goede actiefilm, maar je benaderdt actiefilms met een zekere behoedzaamheid en scepsis (dat kan ik je niet kwalijk nemen, ook al ben ik zelf een actiejunkie). Als je zo'n soort kijker bent, zou ik (voor jou) een 6,5 geven voor _Hard-boiled_. Voor jou is dit een typische 'goede' actiefilm <0xE2><0x80><0x93> intense, perfect uitgevoerde actie, originele actie, getoond op de melodie van een makkelijk te vergeten en af en toe beledigend verhaal.<br />Voor actiejunkies is deze film een makkie, want het enige wat er echt toe doet is dat de actie grandioos is en de andere elementen, zo niet stellar, niet. Het dempt genoeg van de actie om echt een verschil te maken.<br />Als we het verschil splitsen, krijgen we een 8/10 <0xE2><0x80><0x93> een uitmuntende score.<br />Hardboiled is de ultieme John Woo/Chow-Yun Fat-samenwerking. Chow speelt een compromisloze Hong-Kong-agent die 'werkt' samen met een undercoveragent (een ex-Tony Leung) in de wapensmokkelorganisatie. Als ik 'werkt' zeg, bedoel ik 'brengt duizenden kogels, kogels en explosieve projectielen naar HUN000 maffiosi-slechteriken'. Deze film bevat een enorme hoeveelheid geweervuur. Vrijwel iedereen die je op het scherm ziet, sterft op een gegeven moment. Degenen die niet sterven, komen vaak gevaarlijk dicht bij de dood, voordat ze opstaan en verdergaan alsof er niets is gebeurd. De schutters in deze film beschikken over magische krachten waardoor ze ongeveer 100 kogels uit een Beretta kunnen afvuren zonder te hoeven herladen. En de topfiguren lijken zich slechts vaag zorgen te maken over het verlies van onschuldige levens <0xE2><0x80><0x93> in een theehuis, of in een groot ziekenhuis <0xE2><0x80><0x93> behalve natuurlijk het leven van baby's <0xE2><0x80><0x93> zolang ze de toptriad-man maar kunnen doden. En het verhaal... tja... niet onsamenhangend, maar op veel punten volkomen ongeloofwaardig.<br />Realistisch? NEE. Is het verhaal goed? NEE. Is dit relevant? Niet echt. Zie je, je kijkt naar een John Woo-film voor twee dingen: sterke hoofdpersonen, sterke hoofdpersonen die zich een weg naar succes schieten in surrealistisch gechoreografeerde schietscènes. Maar stel dat ik niet alleen daarvoor naar een film wil kijken?' Nou, deze film dwingt je daartoe! Als je al tegen actie kunt, zit je de hele tijd aan het scherm gekluisterd. Chow is een goede acteur, en Tony Leung is hier waarschijnlijk nog beter <0xE2><0x80><0x93> ze maken de verplichte verhaallijnen meeslepend, en als ze met hun wapens gaan schieten, kun je je ogen niet van ze afhouden. In slow motion zie je kogels, explosies, pleisterwerk en vonken alle kanten op vliegen, terwijl de acteurs en stuntmannen zich acrobatisch door de lucht bewegen terwijl ze het vuur van de vijand ontwijken. Het is een beetje moeilijk om te beschrijven hoe geweldig dit eigenlijk is, dus je moet me maar op mijn woord geloven. Laat ik volstaan met te zeggen dat niemand zo goed kan schieten als Woo, hoewel iedereen en zijn moeder het proberen. (James Camerons techniek met zware wapens en gespierde kerels is de andere manier om te schieten, en is in zijn eigen, beperkter recht geweldig.) Als je een fan bent van Face/Off, een Amerikaanse John Woo-film die eigenlijk helemaal niet slecht is, weet je wat je kunt verwachten <0xE2><0x80><0x93> maar vermenigvuldig dat met 100.<br />Het verhaal en het realisme zijn niet goed, maar dat maakt geen verschil. Als je het ongeloof laat varen en meegaat in de stroom, word je getrakteerd op actie van de allerbeste kwaliteit. Er zijn echter elementen in deze film die het een beetje vertragen. De meeste daarvan gaan, volgens mij, over Woo's gewelddadige afbeeldingen. Het is duidelijk dat de man zwelgt in bloed. Verschillende keren zie je bloed overvloedig en onnatuurlijk vloeien <0xE2><0x80><0x93> op een muur, een bureau, zelfs op het gezicht van een man of een baby. Hoewel de handeling over het algemeen uitzinnig en snel is, zijn deze opnamen langzaam, weloverwogen en recht in je gezicht. Waarom? Om tegemoet te komen aan onze laagste instincten, zoals in een goedkope slasherfilm. Nu actiescènes en het acteerwerk zo goed zijn, is het g<0xC3><0xAA>nant om te zien hoe zulke nodeloze bloedspetters worden toegevoegd. Maar dat is niet alles! De 'goede' personages in het script zijn niet moreel corrupt: je kunt zien dat ze actief proberen andere agenten of onschuldige omstanders te ontwijken. Dit is oppervlakkig. De personages zijn niet corrupt; het uiteindelijke script is dat wel. Minstens 50 onschuldige mensen, onder wie patiënten in een ziekenhuis, sterven gewelddadig. De film toont dit niet als een afgrijselijke gebeurtenis, maar eerder als een onderdeel van het decor, kanonnenvoer; de film krijgt er zelfs een behoorlijk verachtelijke vorm van vermaak door, vooral in een scène waarin een baby voorkomt (maak je geen zorgen! de baby is niet gewond).<br />Technisch gesproken is de film perfect. Esthetisch gesproken is hetzelfde waar, met uitzondering van de muziek, die af en toe extreem sentimenteel is (de sax die plotseling aanspringt tijdens 'emotionele' momenten is ondraaglijk <0xE2><0x80><0x93> is dat een of andere HK-film-ding, of wat?).<br />Zulke negatieve dingen leiden af. Je vermogen om dergelijke afleidingen te negeren bepaalt uiteindelijk of je dit een 5 of een 9 geeft. Als het iets menselijker was, zou ik het een 9 geven. Zoals het er nu voorstaat, geef ik het op: 8/10.
If you're the average IMDB reader, you probably enjoy a good action movie every now and then, but you approach action films with a certain caution and skepticism (I can't blame you, even though I am an action junkie myself). If you're that kind of viewer, the score I would give (for you) for Hard-boiled is a 6.5. To you, this is a prototypical "good" action movie -- intense, perfectly executed, original action, shown to the tune of a forgettable and occasionally insulting story.<br /><br />To action junkies, this movie is an easy 9, because the only thing that really matters is that the action is superb and the other elements, if not stellar, don't detract enough from the action to really make a difference.<br /><br />Splitting the difference, we get an 8/10 -- an outstanding score.<br /><br />Hard-boiled is the ultimate John Woo / Chow-Yun Fat collaboration. Chow plays an uncompromising Hong-Kong cop who "works" together with an undercover cop (an EXCELLENT Tony Leung) in the triad gun-running organization. Now, when I say "works," I mean "launches thousands of bullets, slugs, and explosive projectiles into HUNDREDS of mafioso baddies." This film has a RIDICULOUS amount of gunplay. Pretty much everyone you see on screen dies at some point. Those that don't die often come perilously close to dying, before getting up and moving on as if nothing had happened. The gunmen in this film have magical powers that enable them to fire about 100 rounds from a Beretta clip without having to reload. And the top good guys seem only vaguely concerned about the loss of innocent life -- at a teahouse, or a large hospital -- except for tiny baby life, of course -- as long as they get to kill the top triad guy. And the story... well... not incoherent, but completely implausible at many points.<br /><br />Realistic? NO. Is the story good? NO. Is this relevant? Not particularly. You see, one watches a John Woo movie for two things: Strong lead characters; strong lead characters shooting their way to success in surreally choreographed gunplay scenes. "But what if I don't want to watch a movie just for that?" Well, this one forces you to! If you can stand action at all, you'll be glued to the screen the entire time. Chow is a good actor, and Tony Leung is probably even better here -- they make the obligatory story sequences compelling, and when they start firing their weapons, you can't take your eyes away. Slow-motion highlights bullets, explosions, and plaster and sparks flying every which way, even as the actors and stunt men acrobatically move through the air while evading enemy fire. It's a little hard to describe how great this really is, so you just have to take my word for it. Suffice it to say that no one does gunplay like Woo, although everyone and their mother tries. (James Cameron's technique with heavy weapons and muscular guys is the other way to do gunplay, and is great in its own, more limited right.) If you're a fan of Face/Off, an American John Woo movie that actually does not suck, you know what to expect -- but multiply that by 100.<br /><br />The story and realism are not good, but this makes no difference. Suspend disbelief, and go with the flow, and you're treated to prime-quality action. There ARE however, elements of this film that drag it down quite a bit. Most of them, to me, concern Woo's depictions of violence. It's obvious the man revels in blood. Several times, you see blood spurt copiously and unnaturally -- onto a wall, a desk, even a man's or baby's face. While the action is generally frantic and quick, these shots are slow, deliberate, and in-your-face. Why? To cater to our basest instincts, like a cheap slasher film. With action scenes and character acting done so well, it's embarrassing to watch such gratuitous gore added into the mix. But that's not all! The script's "good" characters are not morally corrupt: You can see them actively trying to avoid other cops or innocent bystanders. This is superficial. The characters aren't corrupt; the final script is. At least 50 innocent people, including patients at a hospital, die violently. The film doesn't display this as a horrific event, but rather as part of the scenery, cannon fodder; the film even gets pretty despicable amusement from this, particularly in one scene involving a baby (don't worry! the baby is not hurt).<br /><br />Technically speaking, the movie is perfect. Aesthetically speaking, the same is true, with the exception of the music, which is extremely cheesy at times (the sax that suddenly kicks in during "emotional" moments is unbearable -- is that some kind of HK movie thing, or what?).<br /><br />Such negatives are distracting. Your ability to ignore such distractions will ultimately determine if you give this a 5 or a 9. Were it a little more humane, I'd give it a 9. As it stands, I give it: 8/10.