Ik heb Pat Garrett en Billy the Kid vanavond weer gezien, na een paar decennia. Wat een teleurstelling. Als het waar is dat Sam Peckinpah zo kwaad was op de opnamen in de studio dat hij op het scherm heeft geplast, dan begrijp ik wel waarom. Het heeft te lijden van slechte casting, slechte montage en saai geijsbeer, en is vaak gewoon saai. Dat komt deels door Bob Dylans irritante muziek, die op de achtergrond maar doordraait als een plaat die maar niet aanslaat. Ze hadden een echte plaat moeten nemen, van iemand die echt weet hoe hij muziek moet schrijven. Stel je 'The Good, The Bad and The Ugly' voor zonder Ennio Morricone. De dramatische spanning in deze film had ernstig verbeterd kunnen worden door een intelligente soundtrack, en niet door amateuristisch Dylan-gejammer. Indertijd was het misschien hip, maar tientallen jaren later is het gewoon slecht. Ik hield wel van het korrelige, stoffige gevoel van realiteit in de sets en locaties. Maar hoe komt het dat iedereen grauw en korrelig is, behalve Kris Kristofferson, die in elke scène gladgeschoren is. Hij ziet er altijd glad en gepolijst uit, alsof hij net uit de make-uptrailer komt. Zouden wat stoppels en zand er niet realistischer uitzien bij een gezochte bandiet? Hij is ook te oud voor de rol Er zitten een heleboel grote fouten in deze film. Bob Dylan was er beslist een van. Hij is totaal niet op zijn plaats tussen al die beroemde personages als Jack Elam, Slim Pickens en Dub Taylor. Het is een lachertje om hem naast James Coburn te zetten, die een echte acteur is en heel geloofwaardig. Dylan is er duidelijk alleen maar ingeschreven om de soundtrack te verkopen. Een van de meest overgewaardeerde westerns aller tijden, en zeker niet een van de beste van Peckinpah.
I saw Pat Garrett and Billy the Kid again tonight after a few decades. What a disappointment. If the story is true that Sam Peckinpah was so angry at the studio cut that he urinated on the screen, I can see why. It suffers from bad casting, bad editing and dull pacing, and is often just plain boring. This is due in part to Bob Dylan's irritating music, which drones on and on in the background like a stuck record. They should have gone with a real score by someone who actually knows how to write music. Imagine "The Good, The Bad and The Ugly" without Ennio Morricone. The dramatic tension in this movie could have been seriously improved by an intelligent soundtrack, and not amateur Dylan-whining. At the time it might have been hip, but decades later it's just plain bad. I did like the gritty, dusty sense of reality in the sets and locations. But how come everybody is grizzled and gritty except for Kris Kristofferson, who is totally clean-shaven in every scene. He always looks waxed and buffed, like he just stepped out of the make-up trailer. Wouldn't some stubble and grit look more realistic on a wanted outlaw? He's also too old for the part, can't act worth a damn, and always speaks in his famous patented monotone drawl that he uses for every movie he's ever been in. There's a lot of major flaws in this movie. Casting Bob Dylan was definitely one of them. He's totally out of place with all the famous characters like Jack Elam, Slim Pickens, and Dub Taylor. Putting him beside James Coburn, who is a real actor and very believable, is a joke. Dylan was obviously written in for one reason only--- to sell the soundtrack. One of the most over-rated westerns of all time, and definitely not one of Peckinpah's best.