Ik heb onlangs de gelukkige (ongelukkige?) gelegenheid gehad om de volledige, ongekuiste versie van 'Bring It On' te zien op het gratis filmkanaal van mijn studentenhuis. Om de een of andere reden moet ik elk bewijs van het bestaan van deze film uit mijn gedachten hebben gebannen zodra ik er vier jaar geleden van hoorde. Ik zeg dit omdat ik me de première van deze belangrijke film helemaal niet kan herinneren.<br />Het had net zo goed zo kunnen blijven, want het is een afschuwelijke film. Je zou naar een trailer van een cheerleaderfilm kunnen kijken en kunnen zeggen: 'Wat een saai concept. Dit wordt waarschijnlijk een saaie, platvloerse film.' Nou, die persoon zou volkomen gelijk hebben.<br />Om de plot van 'Bring It On' samen te vatten: het is een afgrijselijke film. Ik moet zeggen dat er niet veel te beleven valt. Het eerste verhaal draait om een cheerleaderswedstrijd, en blijkbaar heeft de oude leidster van het cheerleadersteam al hun routines gestolen van een school in de binnenstad. Dat betekent dat ze uit het niets een nieuwe routine moeten verzinnen met de wedstrijd om de hoek, anders worden ze vernederd.<br />Hoe aangrijpend dat ook klinkt, het is vrij moeilijk om medelijden te hebben met de hoofdpersonen. Er hangt niets af van het idee dat 'ze moeten winnen', en de personages lijken op zijn best clichématig. Kirsten Dunst speelt de nieuwe cheerleader met een sterk gevoel voor rechtvaardigheid, Eliza Dushku is de nieuwe rekruut 'bad girl' en de rest heeft de typische accenten en houdingen van de valleimeisjes. De wrijving tussen Eliza en de andere meisjes lijkt zonder enige reden in de film te verdwijnen, en daarna is het hele team tamelijk oninteressant.<br />Het ergste deel van de film zou het 'rivale' cheerteam moeten zijn van wie ze al hun danspassen hadden gestolen. Ik schaam me voor de vrouwen die die rollen speelden, omdat ze minstens dertig jaar minderheden hebben geportretteerd. De grappenmakende, straatvechtende, vingerknippende groep Afro-Amerikanen en andere minderheden zijn een wandelende satire van de hiphopcultuur.<br />De grootste verrassing van de film is dat ik erachter kom dat het een komedie is. De reden dat dat een verrassing is, is dat het niet grappig is. Er zijn een paar leuke momenten, maar ik zou niet willen zeggen dat er scènes waren die de moeite van het lachen waard waren. Een paar grappen, waarvan ik moet toegeven dat ik ervan heb genoten. 'Dat zijn geen spiritusvingers. Dat zijn spiritusvingers.'<br />Deze film heeft een vrolijke kant, hoewel hij erg oppervlakkig is. In elke scène slagen ze er op de een of andere manier in Kirsten Dunst in heel veelzeggende en verleidelijke outfits te krijgen. Ze slagen er op de een of andere manier in haar borsten in elk deel van de film te accentueren zonder dat er meestal een decolleté te zien is. Dat gezegd hebbende, was het hoogtepunt van de film voor mij de scène in de autowasstraat waarin Eliza en Kirsten allebei onder het zeepsop zaten en kleine bikini's droegen. Werkelijk, zulke momenten waren het enige wat me wakker hield tijdens de film.
I recently have had the fortunate (unfortunate?) opportunity of watching the full, uncut version of "Bring It On" on my dorm's free movie channel. For some reason, I must have blocked out any evidence of this movie's existence from my mind as soon as I heard of it four years ago. I say this because as I cannot remember this major movie's release at all.<br /><br />It might as well have stayed that way, because this is a horrible movie. One might look at a trailer for a cheerleader movie and go, "What a boring concept. This is probably going to be a boring, flat movie." Well, that person would be completely correct.<br /><br />To sum up the plot of "Bring It On," I would have to say there isn't much of one. The primary story revolves around a cheer competition, and apparently the cheer team's old leader stole all of their routines from an inner city school. This means they have to come up with a new routine from scratch with the competition right around the corner, or suffer humiliation.<br /><br />As gripping as that sounds, it's pretty hard to feel compassion for the protagonists. There isn't anything riding on the idea that "they must win," and the characters seem cliché at best. Kirsten Dunst plays the new head cheerleader with a strong sense of justice, Eliza Dushku is the new recruit "bad girl," and the rest have typical valley girl accents and attitudes. The friction between Eliza and the rest of the girls seems to disappear quickly into the movie for no reason, and after that, the whole team is pretty uniformly uninteresting.<br /><br />The worst part of the movie would have to be the "rival" cheer team that they had stolen all their dance routines from. I am shamed at the women who played those roles, because they've set back minorities 30 years at least. The wise-talking, street-fighting, finger-snapping group of African Americans and other minorities are a walking satire of hip-hop culture.<br /><br />The biggest surprise of the movie is when I found out that it's a comedy. The reason that's a surprise is because it's not funny. There are a few cute moments, but I wouldn't say there were any guffaw-worthy scenes. A few jokes I concede that I enjoyed. "Those aren't spirit fingers. THESE are spirit fingers."<br /><br />There is a bright side to this movie, though shallow it very much is. In every single scene, they somehow manage to get Kirsten Dunst in very telling and alluring outfits. They somehow manage to accentuate her breasts in every part of the movie without having to show cleavage most of the time. That being said, the highlight of the movie for me was the carwash scene where Eliza and Kirsten both were covered in soap-lather while wearing small bikinis. Honestly, moments like that were the only thing that kept me awake through the movie.