'The Black Dahlia' is een lange, opgeblazen, verwarrende, zelfingenomen, artistiekerige film die ondermijnd wordt door misplaatste, absurde plotwendingen, naïeve symboliek, een totale minachting voor de geschiedenis en lachwekkende overacting, waardoor Robert Townes zware, moeizame vervolg op 'Chinatown', 'Two Jakes' (1990), eruitziet als een spannende thriller.<br />Het meest opvallende verschil tussen 'Dahlia' en andere klassiekers van het meer recente genre is dat 'L.A. Confidential' stevig geworteld is in de jaren vijftig en 'Chinatown' zich afspeelt in de jaren dertig, maar dat De Palma's film oppervlakkige wortels heeft 'eens in Los Angeles'. Een film die zich afspeelt in 1943-47, waarin de hoofdpersonen een stomme film bezoeken ('The Man Who Laughs' 1928 <0xE2><0x80><0x93> de personages zitten op het balkon, dat in de lelijke tijd van de segregatie voorbehouden was aan zwarten. Oeps!) heeft niets dan minachting voor het verleden, dat op duizend manieren wordt weerspiegeld, van het slordige haar van mannelijke acteurs en hun onvermogen om hoeden fatsoenlijk te dragen tot een lachwekkende lesbische nachtclubscène waarin K.D. Lang met hoge hoed en rokkostuum 'Love for Sale' zingt, wat in plaats van de klassieke film noir-tijd te verbeelden het meest doet denken aan 'Bugsy Malone', een veel accuratere film.<br />In vrijwel elk aspect van deze film kun je fatale fouten vinden zonder veel moeite te hoeven doen <0xE2><0x80><0x93> de moeilijkste taak bij het beoordelen van de film is om je alles te herinneren wat eraan mankeert.<br />Ten eerste is er Josh Friedman's film _Love for Sale_. 'Ze lijkt op dat dode meisje! Hoe ziek ben je?') niet helemaal 'Ze is mijn zus en mijn dochter', is het wel? Dan zijn er nog de verkeerde acteurs (Kirshner is 31, veel te oud om de 22-jarige Black Dahlia te spelen), de weelderige productieontwerpen van Dante Ferretti (woonden de politiemannen zo van het salaris van de LAPD? Wie had dat kunnen denken?), muziek (Mark Isham in het geheel voorspelbare 'klagende trompetmuziek'-genre), vreemdsoortige kostuums voor de zondagse vrijetijdskleding voor de mannen, najaarscollecties voor de vrouwen (Jenny Beavan), tot en met de publieksscènes, die zo druk zijn dat je er bijna door afgeleid wordt. En ik wou dat ik de sigarettenhouderfranchise in deze film had. Dan zou ik een rijk man zijn. Zelfs special effects worden misbruikt, met een aardbeving die geen ander doel dient dan het onderstrepen van een duidelijke plotwending. Toegegeven, het veel te complexe verhaal is bijna niet te volgen, maar in dit geval moet De Palma ervan uitgaan dat het publiek een IQ heeft van rond de 50. En in tegenstelling tot de schokkende en pijnlijk realistische scène in 'Chinatown' is het veel ergere geweld dat de Black Dahlia wordt aangedaan amusant nep. Als De Palma hoopte een slasherfilm te maken, dan is hij daar niet in geslaagd.<br />En dat geldt ook voor Vilmos Zsigmond' De afdeling Filmgeschiedenis ontkomt aan een tik op de vingers voor een belachelijke film over een lesbische vrijgevochten vrouw (vermoedelijk gemaakt tegen een prijs die het gecombineerde budget overschrijdt van alle pornofilms die tussen 1920 en 1950 zijn gemaakt), en een zelfbewuste en overdreven gedetailleerde scène waarin de partners Blanchard (Eckhart) en Bleichert (Josh Hartnett) een vuurgevecht aangaan, gevolgd door de camera die langzaam van de ene verdieping naar de andere van een appartementencomplex gaat, op weg naar een wazige opname van het dak van het gebouw voordat hij uiteindelijk het lichaam van de Black Dahlia op een braakliggend terrein in het aangrenzende blok ontdekt. Als visueel verhaal is dit een grandioze en ellendige mislukking.<br />En dan is er nog iets.' Fiona Shaw, die zoveel decors verorbert dat ze met spoed naar een mondchirurg moet zijn gegaan om de splinters te laten verwijderen.<br />En nu we het daar toch over hebben - misschien komt het daardoor dat het hart van de film zo zwak klopt - er is heel weinig van de Black Dahlia in 'The Black Dahlia', die alleen maar ver in het beeld opduikt.<br />In feite zijn de eerste 30 of 40 minuten gewijd aan bokswedstrijden tussen de twee rechercheurs, die de bijnaam 'Vuur' en 'IJs' hebben gekregen van de Symbolisme 101-school. (Ik weet dat het in het boek staat, maar dat is geen excuus.)<br />Dus waar is de Black Dahlia in deze verwarrende puinhoop? Ze bestaat helemaal op film. Natuurlijk heeft Elizabeth Short in het echte leven nooit een screentest gehad of zelfs maar een rol in een schooltoneelstuk gekregen, maar De Palma geeft haar er wel een en Kirshner, die haar uiterste best doet om 22 te spelen, maakt het zo meelijwekkend mogelijk door met opzet de beroemde monoloog van Vivian Leigh uit 'Gejaagd door de wind' voor te lezen.<br />De manier waarop de plaats van het misdrijf is behandeld? Belachelijk, zelfs naar de maatstaven van Hollywood. Vintage zwart-witte politieauto's zwermen door de straten en rechercheurs brullen instructies als in een politieserie uit de jaren zeventig waarin haaiensprongen worden gemaakt, maar die elke goede rechercheur al zou kennen. Hetzelfde geldt voor het mortuarium.<br />En dan zijn er nog de contrasterende liefdes- en seksscènes, en het is duidelijk dat De Palma geen idee heeft hoe ze die moet opvoeren. De seksscène tussen Harnett en Johansson speelt zich af in de eetkamer, waar Bleichert, overmand door hartstocht, het tafelkleed wegscheurt, de borden alle kanten op slingert en zijn gang gaat met Lake. De partituur van Isham is weelderig romantisch, een vreemd contrasterende muziekkeuze, en een dergelijke amour is beslist slecht voor het Havilland-porselein en het Baccarat-kristal.<br />De liefdesscène tussen Swank en Harnett is al even amusant met Bleichert en Linscott die een gesprekje voeren in bed terwijl zij niets anders draagt dan enorme parels in haar oren en een lange bijpassende halsketting met parels ter grootte van kleine uien, wat, zo stel ik me voor, een nogal hobbelige rit garandeert.<br />En over die gekke Linscotts. Bleichert weet precies hoe hij rijke mensen een moord moet laten bekennen: Gebruik hun kostbare antiquiteiten als schietschijf. De laatste keer dat ik het controleerde, hadden politierevolvers zes patronen, dus tenzij Bleichert van plan was er een te gebruiken terwijl hij herlaadde, kan ik me niet voorstellen wat hij dacht te gaan doen na zijn zesde vraag. Maar ja, niet iedereen kan een kristallen kroonluchter op de grond laten kletteren met één schot, en sommigen van ons hebben er twee nodig.<br />En als je toch bezig bent, Bucky, haal dan ook maar een paar van die clownsschilderijen tevoorschijn.
"The Black Dahlia" is a long, bloated, confusing, self-important, self-consciously artsy movie undermined by miscasting, absurd plot turns, naive symbolism, an utter disdain for history and laughable overacting that make Robert Towne's ponderous, plodding "Chinatown" sequel, "Two Jakes" (1990), look like a taut thriller.<br /><br />The most marked difference between "Dahlia" and other classics of the more recent genre is that although "L.A. Confidential" is firmly planted in the 1950s and "Chinatown" takes place in the 1930s, De Palma's film has shallow roots "once upon a time in Los Angeles." Clearly, a movie nominally set in 1943-47 in which the lead characters attend a silent movie ("The Man Who Laughs, " 1928--note that the characters are sitting in the balcony, which was reserved for blacks back in the ugly days of segregation. Oops!) has nothing but contempt for the past, which is reflected in a thousand ways, from male actors' scruffy haircuts and inability to wear hats properly to a laughable lesbian nightclub scene featuring K.D. Lang in top hat and tails singing "Love for Sale," which rather than depicting the classic film noir era is most evocative of "Bugsy Malone," a far more accurate film.<br /><br />One can find fatal flaws in virtually every area of this movie with little effortin fact the most difficult task in critiquing the film is remembering everything that's wrong with it.<br /><br />First, there's Josh Friedman's dialog: "She looks like that dead girl! How sick are you?"not quite "She's my sister and my daughter," is it? Then there's miscasting (at 31, Kirshner is much too old to play the 22-year-old Black Dahlia), opulent production design by Dante Ferretti (police officers lived like this on LAPD pay? Who knew?), music (Mark Isham in the entirely predictable "cue mournful trumpet" genre), odd costumingFriday casual for the men, fall collection for the women(Jenny Beavan), down to the crowd scenes, which are busy to the point of distraction. And I wish I had the cigarette holder franchise on this film. I would be a rich man.<br /><br />Even special effects are misused, with an earthquake that serves no purpose except to underline an obvious plot turn. Granted, the overly complex story is almost impossible to follow, but in this instance, De Palma must assume the audience has an IQ of about 50. And unlike the shocking and painfully realistic nose-slitting scene in "Chinatown," the far worse violence inflicted on the Black Dahlia is amusingly fake. If De Palma was hoping to make a slasher flick, he failed badly.<br /><br />Nor does Vilmos Zsigmond's cinematography escape a rap on the knuckles for a ridiculous lesbian stag film (presumably made at a cost surpassing the combined budgets of all blue movies produced from the 1920s to the 1950s), and a self-conscious and overly elaborate shot in which partners Blanchard (Eckhart) and Bleichert (Josh Hartnett) engage in a shootout, followed by the camera slowly rising up floor by floor of an entire apartment building, proceeding to a befuddling shot of the building's roof before it at last discovers the Black Dahlia's body in a vacant lot in the adjoining block. As visual storytelling, this is a grandiose and miserable failure. <br /><br />And then there's Fiona Shaw, who chews so much scenery that she must have been rushed to an oral surgeon to have the splinters removed.<br /><br />For that matterand perhaps this is what makes the heart of the film beat so faintlythere is very little of the Black Dahlia in "The Black Dahlia," who only surfaces far into the picture.<br /><br />In fact, the first 30 or 40 minutes are devoted to boxing matches between the two detectives, nicknamed "Fire" and "Ice" from the Symbolism 101 school of writing. (I know it's in the book, but that's no excuse).<br /><br />So where is the Black Dahlia in this confusing mess? She exists entirely on film. Of course in real life, Elizabeth Short never got a screen test or even appeared in a school play, but De Palma gives her one and Kirshner, trying her best at the impossible task of acting 22, makes it as pitiful as possible with an intentionally miserable reading of Vivian Leigh's famous monologue from "Gone With the Wind." <br /><br />The handling of the crime scene? Ridiculous even by Hollywood's lax standards. Vintage black-and-white police cars swarming the streets and detectives bellowing instructions like some shark-jumping 1970s cop show that any good investigator would already know. Ditto the morgue.<br /><br />Then there's the contrasting love/sex scenes, and it's obvious De Palma hasn't a clue how to stage either one. The sex scene, between Harnett and Johansson, occurs in the dining room, when, overcome with passion, Bleichert rips away the tablecloth, sending dishes everywhere, and has his way with Lake. Isham's score is lushly romantic, an oddly contrasting choice of music, and amour like this is sure tough on the Havilland china and the Baccarat crystal.<br /><br />The love scene, between Swank and Harnett, is just as amusing with Bleichert and Linscott having a little pillow talk while she's wearing nothing but huge pearl earrings and a long matching necklace with pearls the size of small onions, ensuring, I would imagine, a rather bumpy ride.<br /><br />And about those crazy Linscotts. Bleichert knows exactly how to make rich people confess to murder: Use their valuable antiques for target practice. The last time I checked, police revolvers hold six rounds, so unless Bleichert was planning to fight off one of them as he reloaded I can't imagine what he thought he would do after his sixth question. Then again, not everybody can send a crystal chandelier crashing to the floor with one shotsome of us need two.<br /><br />And while you're at it, Bucky, take out a couple of those clown paintings, please.