Voor 1991 had ik, als Transformers-fanaat, nooit belangstelling gehad voor games. Maar toen ik in Woolworths een draaiende demo zag van de originele Sonic op de Megadrive (ook wel Genesis genoemd) zag ik iets bijzonders en ik zeurde mijn ouders aan hun hoofd om die game voor me te kopen. Toen ik eenmaal voor het eerst met Sonic door dat synonieme oker- en bruingeblokte landschap was geracet, was ik verkocht. Mijn actiefiguurtje van Optimus Prime zou nooit meer het daglicht zien.<br />Tegenwoordig ben ik een gamefanaat die op Teeside een graad in het onderwerp heeft behaald, en ik heb het alleen aan die blauwe egel te danken dat ik zo ver ben gekomen. Ik was dolblij toen Sonic Adventure werd aangekondigd. Het beloofde een 3D-interpretatie van Sonics 16-bit-avonturen, en het zou de gameplay en richting van de serie bevorderen. Bovendien was gen Sonic-maker Yuji Naka bezig met de ontwikkeling van zijn hoofd. Nadat ik een eeuwigheid had gewacht op een fatsoenlijke 3D-Sonic-game, was ik niet ontevreden, maar wel dorstig naar meer.<br />Het zal je niet verbazen dat Naka een sequens aankondigde met de toepasselijke naam 'Sonic Adventure 2'. Sinds de aankondiging had ik de dagen geteld tot ik het kon spelen. Op 23 juni kreeg ik eindelijk de kans om Naka's laatste werk te zien. Een spel ter ere van de tiende verjaardag van Sonic, geproduceerd door de man die hem heeft gemaakt, zou hoge verwachtingen wekken, en ik geloof dat deze game daar meer dan aan heeft voldaan.<br />Het eerste wat me opviel, en ik geloof dat het voor iedereen die het spel voor het eerst speelt hetzelfde zou zijn geweest, was de verbazingwekkende kwaliteit van de graphics. Het eerste niveau, duidelijk geïnspireerd door San Francisco, ziet er prachtig uit en loopt met 60 fps, zonder een spoor van vertraging en sneller dan Sonics 2-D games, wat ik een prestatie in 3-D vind. Het geïnspireerde ontwerp van het eerste niveau is voorzien van de kenmerkende sonische smaak met alles wat synoniem is aan de karakterlussen, hellingen, snelheidsvermeerdering, duizelingwekkende valpartijen enzovoort. Grinding, duidelijk bedoeld om de zich momenteel ontwikkelende jeugdsportbeweging aan te spreken, is nog zo'n nette toevoeging die door het hele spel heen terugkomt. Grafisch wordt het spel naarmate het vordert steeds ongelooflijker. Levels met een egyptische invloed hebben de eigenschap dat ze het reliëf in kaart brengen, en ik zou zelfs willen zeggen dat het beter is dan alles wat ik tot nu toe op een console of pc heb gezien, inclusief de zogenaamd superieure PS2. Zonder al te veel te onthullen zijn de themaniveaus tegen het eind misschien wel het meest indrukwekkend. De levels van Sonic zijn altijd ongelooflijk gedetailleerd en er gebeurt voortdurend iets. Zelfs in het eerste spel op de Megadrive probeerde het Sonic Team (de ontwikkelaars) een 'levende' gamewereld te creëren, met sprankelende wateren, bewegende wolken en kleine, veelkleurige lichtflitsen op de vloer. SA2 zet deze geweldige trend voort en vermijdt de saaie, statische uitstraling van veel andere games in het genre. Alle levels in het spel zijn ook ongelooflijk fantasievol en fris van ideeën, terwijl ze tegelijkertijd een sterke speelstructuur behouden in het scoringssysteem en de doelstellingen van de spelers. Een kleine klacht die ik zou hebben, zou zijn dat ik graag wat meer zou hebben teruggegrepen naar de esthetische routes van het origineel, ik denk dat dit spel af en toe een beetje korrelig en realistisch probeert te zijn, waarbij je vergeet dat Sonic in wezen een stripfiguur is. Er zijn ook een paar ideeën die volgens mij niet al te goed in een Sonic-spel passen. Het hele bovennatuurlijke subthema met de geesten en de 'koning boem boe-baas'-baas lijken allemaal een beetje misplaatst en eerlijk gezegd een beetje slap.<br />De soundtrack van het spel is iets waar ik gemengde gevoelens over heb. Als soundtrack is hij fantastisch. Jun Senoue (de componist) heeft een uitzonderlijk goede kwaliteit en een gevarieerd aanbod van muziek gemaakt die geschikt is voor elke smaak, variërend van rock, hiphop (de beat van Knuckles is deels goed) tot techno. Maar de soundtrack is niet echt Sonic. Met een paar opvallende uitschieters zou ik dit soort muziek niet echt in verband brengen met een Sonic-spel, het is over het algemeen te serieus en het is een soort van de klassieke tekenfilmachtige, springerige melodieën die je in eerdere spellen tegenkwam. De Sonic-cd (1993) had het soort muziek dat ik graag in dit spel had willen horen. Maar de snelle muziek die hier te horen is, past goed bij de actie op het scherm. <br />Sonic Adventure 2 is een spel dat lang meegaat, niet alleen vanwege de klassieke Sonic Team-modus waarin ze nooit falen, maar vooral vanwege de omvang van het spel. 33 levels, elk met 5 verschillende uitdagingen, betekent dat er veel te beleven valt. SA2 is ook extreem moeilijk, en soms heel genadeloos. Omdat veel games tegenwoordig worden gecensureerd omdat ze een kort leven hebben, is SA2 een leuke aanvulling op de gamesbibliotheek.<br />Ik heb niet genoeg ruimte om mijn bewondering voor dit spel volledig te rechtvaardigen. Ik heb het niet echt gehad over het meeslepende verhaal of de briljante gameplay, of de Chao <0xE2><0x80><0x93> het ongelooflijke kunstmatige leven <0xE2><0x80><0x93> zoals in tamagotchis, maar dan geavanceerder. <br />Naka, de man die verantwoordelijk was voor de hele Sonic-serie, NiGHTS, Phantasy Star Online en vele andere klassieke en pioniersgames, heeft met Sonic Adventure 2 nog een juweeltje aan zijn cv toegevoegd. Hoewel er enkele ideeën zijn die niet werken, is het Naka ongetwijfeld gelukt om de magie en essentie van Sonic in een 3-D wereld te behouden. Iets wat vaak verloren gaat in de overgang van een 2-D wereld. Het is alleen jammer dat de console die deze game vertegenwoordigt over een paar jaar niet meer zal bestaan. De potentie die dit spel biedt, laat zien dat de Droomcast technisch gezien gemakkelijk kan wedijveren met wat er daarna komt.<br /><br />
Videogames had never interested me before 1991, being a Transformers buff. However after seeing a rolling demo of the original Sonic on the Megadrive (aka Genesis)in Woolworths, I saw something special and pestered my parents into getting me THAT game. Once I had raced Sonic through that synonymous ochre and brown chequered landscape for the first time, I was hooked. My Optimus Prime action figure was never to see daylight again.<br /><br />Nowadays I am a videogames enthusiast studying a degree in the subject at Teeside, and I only have that blue hedgehog to thank for getting me this far. <br /><br />As the Sonic Series has easily been my favourite series of games, I was delighted when Sonic adventure was announced, promising a 3-D interpretation of Sonics 16-bit exploits as well as progressing the series gameplay and direction. Also, gaming gen Sonic creator Yuji Naka was to head development. After waiting an eternity for a proper 3-D Sonic game I was not dissapointed but was left thirsty for more.<br /><br />Not suprisingly, Naka announced a sequal, aptly named 'Sonic Adventure 2'. Since the announcement, I had been counting the days until I got to play it. On June 23rd, I finally got to experience Naka's latest work.<br /><br />A game to commemorate the 10th anniversary of Sonic, produced by the man who created him was going to have high expectations, and I believe this game has more than met up to them.<br /><br />The first thing that struck me, as I believe would have been the same for anyone else playing the game for the first time was the astounding quality of the graphics. The first level, clearly inspired by San Francisco looks beautiful, running at 60 fps, not a hint of slowdown and speeding along faster than Sonics 2-D games, which I feel is some achievement in 3-D. The inspired design of the first level has been given the trademark sonic flavour with everything synonymous with the character- loops, ramps, speed boosts, vertigo inducing drops etc. Grinding, clearly intended to appeal to the currently developing youth sport movement is another neat touch that echo's throughout the entire game. Graphically the game gets more and more incredible as it progresses. Levels with egyptian influence contain texture mapping quality that I would go as far to say that it beats anything I have seen so far on any console or PC, including the supposedly superior PS2. Without revealing too much, the space themed levels towards the end are perhaps the most impressive graphically. Sonic levels have always been incredibly detailed with something constantly happening. Even in the first game on the Megadrive, Sonic Team (the developers) would strive to create an 'alive' gameworld, with sparkles in the water, moving clouds and tiny multi-coloured flashing lights in the floor. SA2 continues this awesome trend and avoids the dull, static look of many games in the genre. All of the levels in the game are also incredibly imaginative and fresh in gameplay ideas, whilst retaining a strong play structure in the scoring system and player objectives. One minor complaint I would have would be that I would have liked a little more harking back to the originals aesthetic routes, I think this game trys to be a little to gritty and realistic at times, forgetting Sonic is essentially a cartoon character. There are also a few ideas that that I don't believe fit into a Sonic game too well. The whole supernatural sub-theme with the ghosts and the 'king boom boo' boss all seem a bit of a mis-fit and a tad lame to be honest.<br /><br />The soundtrack of the game is something I have mixed opinions about. As a soundtrack, it is fantastic. Jun Senoue (the composer) has produced an extremely high quality and varied range of music to suit all tastes, ranging from rock, hip-hop (Knuckles tune is particually good)to techno. However the soundtrack is not really Sonic. With a few notable exeptions, I wouldn't really associate this type of music with a Sonic game, it is generally too serious and is some way of the classic cartoony, bouncy tunes that were found in the earlier games. Sonic CD (1993) had the kind of music I would have liked to have heard in this game. However, the fast pace of the music that is here does suit the action on screen well.<br /><br />Sonic Adventure 2 is a game that will last, not only because of the classic Sonic Team gameplay, in which they never fail, but the sheer size of the game impresses. 33 levels each with 5 separate challenges means that there is a lot of gameplay to be had. SA2 is also extremely difficult, and quite unforgiving at times. With many games today being critisised for having a short life, SA2 comes as a nice addition to anyones games library.<br /><br />I don't have enough room to fully justify my admiration for this game, I havn't really talked about the gripping narrative or the brilliant gameplay, or the Chao- the incredible artificial life- sort of like tamagotchis only more advanced.<br /><br />Naka, the man responsible for the entire Sonic series, NiGHTS, Phantasy Star Online among many other classic, and indeed pioneering games, has added another gem to his CV with Sonic Adventure 2. Although granted, there are some ideas that don't work, there is no doubt that Naka has managed to retain the magic and essence of Sonic in a 3-D world. Something that is often lost in the transition from a 2-D world. It is just a shame that the console that this game is representing will cease to exist in a years time. The potential this game shows, shows that the Dreamcast could compete technically with whats next with ease. <br /><br />