Na de dood van Peter Sellers leek er weinig toekomst in de Pink Panther-serie te zitten, maar regisseur Blake Edwards slaagde er toch in om nog twee vervolgfilms te maken. The Trail of the Pink Panther was middelmatig, maar had grappige momenten; The Curse of the Pink Panther is een beetje te veel van het goede. Dit <0xE2><0x80><0x93> nummer zeven in de populaire serie <0xE2><0x80><0x93> is een zwakke komedie waarin de plot slecht in elkaar zit, de acteurs totaal onverschillig lijken en de komische momenten vermoeide herhalingen zijn van scènes uit eerdere films. Het is niet overdreven om te zeggen dat dit de slechtste aflevering van de serie is.<br />Dreyfuss (Herbert Lom) krijgt opdracht om met een supercomputer de grootste detective ter wereld op te sporen. Als deze geweldige rechercheur eenmaal is gevonden, zal hem de taak worden toevertrouwd om de vermiste inspecteur Clouseau op te sporen. Dreyfuss is echter niet van plan om te helpen bij de jacht op Clouseau (misschien herinnert u zich van eerdere films dat Dreyfuss door Clouseau op de rand van de waanzin is gedreven). Dus maakt Dreyfuss met opzet misbruik van de computer en vindt hij de slechtste rechercheur ter wereld <0xE2><0x80><0x93> de onbekwame New Yorkse agent Clifton Sleigh (Ted Wass). Sleigh reist naar Frankrijk en volgt een spoor van aanwijzingen, waarbij hij per ongeluk talloze aanslagen op zijn leven overleeft en in allerlei maffe situaties verzeild raakt terwijl hij de waarheid nadert. Onderweg kruist hij de degens met verschillende personages uit eerdere Pink Panther-films, voordat het publiek (maar niet Clifton Sleigh) uiteindelijk te horen krijgt wat er werkelijk van de ongelukkige inspecteur Clouseau geworden is.<br />Er zijn een paar compensaties te midden van de algemene onverschilligheid. Een zekere beroemde filmster, gespeeld door Turk Thrust II, treedt tegen het eind op als Clouseau, en heeft een grappige cameerol die de maniertjes imiteert die Sellers het personage heeft bijgebracht. De muziek van Henry Mancini is even pakkend als altijd, en er zijn af en toe scènes die tamelijk amusant zijn (bijvoorbeeld de scène waarin Wass op een reusachtige rubberen eend zit en de snavel suggestief tussen zijn benen uitsteekt). Al met al is The Curse of The Pink Panther helaas een erg slechte film. Met een speeltijd van bijna twee uur heeft de film meer nodig dan een paar amusante grappen en een goede cameo. Lang voor het einde (nou ja, lang voor het midden!) wordt het een saaie vertoning, en naarmate de plot zich ontvouwt, zou je steeds vaker willen dat de aftiteling snel kwam om een eind te maken aan de ellende. Hierna gaf Edwards de serie op, tot hij in 1993 een laatste film, getiteld The Son of The Pink Panther, toevoegde.
Following the death of Peter Sellers, the Pink Panther series seemed to have little future but director Blake Edwards still managed to grind out two further entries. The Trail Of The Pink Panther was mediocre but it had funny moments; The Curse Of The Pink Panther is a stretch too far. This - number seven in the popular series - is a feeble comedy in which the plot is poorly contrived, the actors look totally indifferent, and the comic moments are tired rehashes of scenes from the earlier films. It's no exaggeration to say this is the worst of the series.<br /><br />Dreyfuss (Herbert Lom) is assigned to use a super-computer to track down the world's greatest detective. Once found, this awesome detective will be entrusted with the task of finding the missing Inspector Clouseau. However, Dreyfuss has no intention of helping in the hunt for Clouseau (you may remember from earlier films that Clouseau drove Dreyfuss to the brink of insanity). Thus, Dreyfuss deliberately misuses the computer and finds the worst detective in the world - the inept New York officer Clifton Sleigh (Ted Wass). Sleigh travels to France and follows a trail of clues hither and thither, accidentally surviving numerous attempts on his life and getting into all manner of wacky situations as he closes in on the truth. Along the way he crosses swords with various characters from earlier Pink Panther films, before it is finally revealed to the audience (though not to Clifton Sleigh) what actually became of the hapless Inspector Clouseau.<br /><br />There are a few compensations amid the general air of indifference. A certain famous film star, billed as Turk Thrust II, makes a guest appearance as Clouseau near the end, and has a funny cameo role mimicking the mannerisms that Sellers had brought to the character. Henry Mancini's music is as catchy as ever, and there are infrequent sight gags which are fairly amusing (e.g. the scene where Wass sits on a giant rubber duck, only for the beak to poke out suggestively from between his legs). On the whole, alas, The Curse Of The Pink Panther is a very poor film. With a running time close to 2 hours, the film needs more than a couple of amusing gags and a good cameo appearance. Long before the end (heck, long before the middle!) it becomes a tedious affair, and as the plot unfolds one increasingly wishes that the final credits would hurry up and put an end to the misery. After this, Edwards gave up on the series until, in 1993, he belatedly added one final flick entitled The Son Of The Pink Panther.