Zonder de recensies uit die tijd na te trekken is het pure speculatie of deze schaamteloze oplichterij van Meet Me in St. Louis onopgemerkt is gebleven. Het is mogelijk dat de critici en/of de kijkers in die tijd niet zo analytisch waren, maar daar staat tegenover dat er nog geen tien jaar voorbij waren gegaan voordat de Musical Queen van het Warner-concern het opnam tegen de ex (net) Musical Queen van MGM. Er zijn aanwijzingen in overvloed; beide waren gebaseerd op dierbare herinneringen die zich voordeden als korte verhalen <0xE2><0x80><0x93> respectievelijk van Sally Benson en Booth Tarkington; beide waren charmant (maar met een vleugje van de 'cutes'). In beide verhalen valt het meisje van de familie voor de jongen van hiernaast (die deze keer naar de jongen aan de overkant van de straat is verhuisd). Beide families konden bogen op een openhartige dienstmeid in de respectievelijke gedaanten van Marjorie Main en Mary Wickes, plus een jongste lid (Margaret O'Brien, Billy Gray) wier sterke verhalen resulteren in misverstanden die leiden tot fysieke mishandeling. Beide families hebben zelfs sneeuwpoppen. In de meeste gevallen staan de acteurs goed tegenover hun tegenspelers, hoewel Rosemary de Camp in de moederrol van Mary Astor misschien niet zo effectief zou zijn geweest als Astor in het spelen van'slecht'. Mary Wickes heeft veel meer warmte en aantrekkingskracht dan Marjorie Main, Gordon McCrae kan beter zingen dan Tom Drake en Gray hadden een kleine voorsprong op O'Brien. Wat die laatste mist, is Minnelli's oog voor kleur en inrichting en een score van Ralph Blane en Hugh Martin, die sterk vertrouwen op beproefde cijfers uit die periode (1917 tegen 1903 van St. Louis). Als je het vandaag de dag bekijkt, is het zeer bezienswaardig en vakkundig gemaakt, maar over het geheel genomen vind ik dat Meet Me in St. Louis het best tot zijn recht zou komen over pakweg vijftig jaar.
Without checking out reviews of the time it's pure speculation whether this blatant rip-off of Meet Me In St Louis went undetected. It's possible that critics and/or viewers weren't so analytical back then but against that is the fact that less than a decade had passed before the Musical Queen of the Warner lot went up against the ex (just) Musical Queen of MGM. There are clues a plenty; both were based on well-loved reminiscences masquerading as short stories - by Sally Benson and Booth Tarkington respectively; both featured charming (but with a touch of the 'cutes') American families; both were set in the Mid-West, Missouri and Indiana respectively; both featured Leon Ames as Banker patriarch; in both stories the girl of the family falls for the Boy Next Door (who, this time around has relocated to the Boy Across The Street); both families boasted an outspoken maid in the respective shapes of Marjorie Main and Mary Wickes plus a youngest member (Margaret O'Brien, Billy Gray) whose tall stories result in misunderstandings that lead to physical assault. Both even have snowmen for God's sake. In most cases the actors stand up well to their counterparts though Rosemary de Camp in the Mary Astor mother role would perhaps not have been as effective as Astor at playing 'bad' as Astor did in The Maltese Falcon. Mary Wickes has far more warmth and appeal than Marjorie Main, Gordon McCrae could sing better than Tom Drake and Gray had a slight edge on O'Brien. What the latter lacks is Minnelli's eye for color and decor and a score by Ralph Blane and Hugh Martin, relying heavily on tried-and-true numbers from the period (1917 against the 1903 of St Louis). Seen today it's highly watchable and competently done but overall I feel that Meet Me In St Louis would come off best in say another fifty years from now.