Afgezien van het feit dat de dialogen gewoonweg verbluffend goed zijn en de ene absurde snedige opmerking na de andere voortbrengen, voelt de plot van de film meer aan als een grap ten koste van de structurele kritiek dan als een structurele tekst op zich.<br />Kortom, het is op zijn best multi-gelaagd amusement, met een sterke centrale hoofdpersoon (Jobert) en grote Europese locaties.
Besides its dialogue being simply stunning in piling up repartee after absurdist repartee,the very plot of the film feels more as a joke at the expenses of structuralist critique than a structuralist text per se.<br /><br />In short, it is multi-layered entertainment at its best, with a strong central characterization (Jobert) and great European locations.