Directeur Mike Nichols ('The Graduate') brengt het tragische verhaal naar het witte doek van de arbeidersheld Karen Silkwood (Meryl Streep), die onder mysterieuze omstandigheden om het leven kwam toen ze probeerde louche praktijken aan het licht te brengen in de Kerr-McGee-fabriek, de kerncentrale in Oaklahoma waar ze werkte. De film van Nichols gaat over Karen, haar vriend Drew (Kurt Russell) en hun kamergenote Dolly (Cher), die al dan niet een verrader van Karen was. In de film wordt gespeculeerd dat Dolly tegen Kerr-McGee heeft gezegd dat Karen bijzonder belastend bewijsmateriaal tegen hen had verzameld, wat inderdaad het geval was. Of Dolly haar eigen redenen had om die informatie te geven, valt nog te bezien. Maar met de hulp van een gedreven vakbondsvertegenwoordiger (Ron Silver) besluit Karen uiteindelijk een afspraak te maken met een verslaggever van de New York Times en het verhaal openbaar te maken. Karen Silkwood stierf op de dag van die geplande ontmoeting, in wat door velen wordt beschouwd als een moord met voorbedachten rade, door de hoge pieten van Kerr-McGee vermomd als een eenzijdig auto-ongeluk. Een jaar na Silkwoods dood ging de fabriek dicht, en er wordt nog steeds gediscussieerd over de vraag of plutonium van Kerr-McGee al dan niet werd geleverd aan ondernemingen in het Midden-Oosten. Het is een fascinerende zaak over de ethiek van de macht van een bedrijf, en ook over de nobele poging van één persoon om een corrupt systeem aan de kaak te stellen en te verbeteren. De film concentreert zich voornamelijk op de menselijke slachtoffers van voornoemde corruptie, en dat doet hij met een fantastische cast en een geweldig script. De film bestaat uit gelijke delen karakterstudie en bedrijfspolitiek, en het is ongetwijfeld aan de leiding van meneer Nichols te danken dat beide aspecten bewonderenswaardig slagen. Hoewel ik niet bepaald een fan ben van Meryl Streep, is Karen Silkwood een rol waarvoor ze duidelijk in de wieg is gelegd. Ze stort zich zo volledig in de rol dat de actrice volledig verdwijnt. Streep geeft Karen een toegankelijke, warme variëteit, en maakt haar tegelijkertijd sexy, onzeker, vulkanisch en meelijwekkend. Het script schrikt niet terug voor Silkwoods eigen af en toe twijfelachtige karakter, en het script is slim genoeg om haar niet heilig te verklaren. Russell geeft een van zijn meest realistische optredens, lichtjaren verwijderd van zijn zware werk in films als 'Big Trouble in Little China'. Hij heeft een geweldige chemie met Streep, en ook met Cher, en ik denk dat het met 'Silkwood' (en met 'Escape from New York') was dat hij zijn vroege Disney-carrière echt overschreed, en dat hij in aanmerking begon te komen voor betere, meer volwassen rollen. Cher, die onlangs haar filmdebuut had gemaakt in Robert Altmans 'Come Back to the Five and Dime, Jimmy Dean, Jimmy Dean', is uitstekend als de tedere, dubbelzinnige Dolly. Aan Karen (over de exacte informatie die ze aan Kerr-McGee heeft verstrekt) zijn de rillingen over de rug te lopen; er gaat iets verschrikkelijks schuil onder Dolly's reacties, en Cher speelt deze ongemakkelijke discussie met een afstandelijke, bescheiden genialiteit. Ik denk dat de rol van Dolly haar beste acteerprestatie tot nu toe is. Elke rol in de film werkt, met Diana Scarwid ('mammie liefste') in haar kleine rol als Dolly's minnares Angela. Het lijkt onmogelijk je iemand anders in deze rollen voor te stellen, of iemand anders dan Nichols die de film regisseert. Het is soms claustrofobisch en angstaanjagend, en op andere momenten is het subliem mooi en meeslepend. Niet om over naar huis te schrijven.
Director Mike Nichols ("The Graduate") brings to the screen the tragic story of working class hero Karen Silkwood (Meryl Streep), who died under mysterious circumstances while trying to expose shady practices at the Kerr-McGee plant, the Oaklahoma nuclear power plant where she worked. Nichols' film centers on Karen, her boyfriend Drew (Kurt Russell) and their roommate Dolly (Cher), who may or may not have been a traitor to Karen. It is speculated in the film that Dolly told Kerr-McGee that Karen had gathered some particularly damaging evidence against them, which indeed Karen had done. Whether Dolly had her own reasons for offering the information is still open to debate. But with the help of an impassioned union representative (Ron Silver) Karen eventually decides to meet with a reporter from the New York Times and make the story public. Karen Silkwood died the day of that planned meeting, in what many believe was an act of premeditated murder, disguised by the Kerr-McGee bigwigs as a single-car accident. The plant shut down one year after Silkwood's death, and there is still debate about whether or not plutonium from Kerr-McGee was supplied to Middle Eastern entities. It's a fascinating case about the ethics of corporate power, and also about one person's noble attempt to expose and improve a corrupt system. But "Silkwood" mostly focuses on the human casualties of said corruption, and it does so with a knock-out cast and a terrific script. It is equal parts character study and corporate-political expose, and it is no doubt due to Mr. Nichols' direction that both aspects succeed admirably. While I'm not particularly a Meryl Streep fan, Karen Silkwood is a role she was obviously born to play. She throws herself so fully into the part that the actress disappears completely. Streep brings an accessible, warm funkiness to Karen, and makes her at once sexy, insecure, volcanic, and pitiable. The script does not shy away from Silkwood's own occasionally dubious nature, and the script is smart enough not to canonize her. Russell gives one of his most realistic performances, light years beyond his heavy-handed turns in such films as "Big Trouble in Little China". He has a terrific chemistry with Streep, as well as with Cher, and I think it was with "Silkwood" (as well as "Escape From New York") that he really transcended his early Disney career, and began to be considered for better, more mature roles. Cher, who had recently made her film debut in Robert Altman's "Come Back to the Five and Dime, Jimmy Dean, Jimmy Dean", is excellent as the tender, ambiguous Dolly. Her scenes when Dolly is lying (?) to Karen about the exact information that she supplied to Kerr-McGee are chilling; there is something terrible just beneath the surface of Dolly's reactions, and Cher plays this awkward discussion with a distant, downplayed brilliance. I think the role of Dolly is her best film acting to date. Every performance in the film works, with Diana Scarwid ("Mommie Dearest") standing out in her small role as Dolly's lover Angela. It seems impossible to imagine anyone else in these roles, or anyone but Nichols directing the film. It is claustrophobic and frightening at times, and at other times it is sublimely beautiful and haunting. Not to be missed.