Geselecteerde intellectuelen, en belangrijke mensen die speciaal zijn uitgekozen om het menselijk ras te leiden als er eenmaal een thermonucleaire oorlog over de aardbol woedt, komen tot de ontdekking dat ze ondergronds voor hun leven moeten vechten in hun chique, door de overheid (zogenaamd) beveiligde schuilkelder, goed uitgerust met alle middelen die ze als vampiervleermuizen maar nodig kunnen hebben, die zich in een spelonkachtige ruimte bevindt die voor hen geheim is, en die binnendringt en aanvalt wanneer de groep het kwetsbaarst is. Omdat de groep via bandopnamen een vrouwelijke begeleider krijgt, die hun activiteiten van de ene dag op de andere begeleidt en een vast schema biedt waarop ze in leven kunnen blijven, komt de groep in conflict met Raymond Couzins, een schreeuwlelijk die vaak slechte gevoelens oproept met zijn voortdurende gepraat over samenzweringstheorieën en dronken beledigingen. Maar misschien schuilt er een kern van waarheid in wat hij zegt, want dr. Peter Macomber (Bradford Dillman) heeft een geheim dat alleen maar bijdraagt aan de verslechterende geestestoestand van de groep als geheel. In het besef dat ze slechts deel uitmaakten van een experiment om te zien hoe een groep samen kon functioneren in een geïsoleerde situatie, hopen de leden van de groep dat er een signaal Washington heeft bereikt, want als Couzins bij een onhandig ongelukje belangrijke elektrische apparatuur beschadigt, wat de dood van een lid tot gevolg heeft, hebben ze weinig alternatieven meer. Majoor Gordon Ellis (Richard Jaeckel) bedenkt een methode die heel gevaarlijk kan zijn. Iemand zou in een liftschacht kunnen klimmen van 170 voet hoog, die een deur naar buiten zou kunnen openen, waardoor hij de kans zou krijgen om hulp in te roepen. Ondanks de vijandige gevoelens van de groep jegens hem en zijn regering, die hen in een moeilijke crisis hebben gebracht, komt Macomber met een idee om de vleermuizen te doden, door ze te elektrocuteren, door ze met bloed als aas op te zuigen.<br />Ik moet zeggen dat dit een aangename vorm van vermaak was. Zeker, de speciale effecten zijn tamelijk inferieur aan de moderne technische verbeteringen, maar ik scheen er niet veel last van te hebben, omdat ik het zo leuk vond om naar de cast te kijken en omdat het uitgangspunt heel plezierig was. Het is in wezen een mengeling van de altijd betrouwbare 'dierenaanval'. Ik denk dat Dillman in werkelijkheid het emotionele gewicht laat zien dat zijn karakter inhoudt door zijn bekentenis en door te laten zien dat hij geloofde dat het experiment voor het heil van de mensheid was. Ik genoot met volle teugen van Cooper als de tegenstander, en Jaeckel is een genot als de oprechte soldaat, die de taak heeft de ondergrondse schuilkelder in bedrijf te houden, ondanks een reeks tegenslagen die dat bijna onmogelijk maken. Ik genoot ook van de confrontatie tussen de beschuldigende Couzins die beweerden dat Ellis misschien achter een samenzwering zat om hen in de schuilkelder te houden. Jaeckel en Cooper brengen wat vuurwerk. Sommige voorstellingen zijn overspannen, zoals vaak het geval was bij films met karakterspelers in de hoofdrol, maar ik denk dat de spanning en de deprimerende situatie die degenen die tussen twee vuren zaten, in de greep hield, een dergelijke opleving van emoties rechtvaardigde. Ik denk dat Woody's beklimming van de liftschacht heel spannend was. Ik heb op mijn nagels gebeten. Ik denk wel dat het verhaal stof tot nadenken geeft en een perfecte tijdcapsule is van wat er in die tijd in het land omging.
Selected intellectual minds, and important folks deemed special for forwarding the human race once a thermonuclear war is to rage across the globe, find themselves fighting for their very lives underground in their fancy governmentally (supposedly)secure bomb shelter well equipped with all the resources they could possibly need as vampire bats, which rest within a cavernous area secret to them, enter and attack when the group is most vulnerable. With a female assigned, via taped recording, guiding their day to day activities, offering a planned regimen for them to survive on, the group find themselves at odds with Raymond Couzins, a loudmouth who often stirs up bad vibes with his constant talk of conspiracy theories, and drunken insults. Yet, perhaps there is some truth to what he's saying as Dr. Peter Macomber(Bradford Dillman)holds a secret which will only add to the worsening mental state of the group as a whole. Realizing that they were merely part of an experiment on how a group could function together in an isolated situation, had such a catastrophic event taken place, the group hope that a signal had reached Washington, for Couzins, in a bumbling mishap that damages important electrical equipment resulting in the death of a member, leaves them with few alternatives left. Major Gordon Ellis(Richard Jaeckel)comes up with a method that could be quite dangerous..someone could climb an elevator shaft 17oo feet which could open a door to the outside providing a chance for contacting help. Macomber, despite the group's hostile feelings towards he and his government which put them in their difficult crisis, comes up with an idea on how to kill the bats, through electrocution by suckering them with blood as bait.<br /><br />I must say that this was a pleasant form of entertainment. Sure, the special effects are rather inferior to today's modern technical improvements, but they didn't seem to bother me all that much because I found the cast so much fun to watch, and the premise was quite enjoyable. It's essentially mixes the always-reliable "animals attack" premise with the theme of nuclear war and how mankind could deal with such a thing. Perfectly capping these elements with a government conspiracy plot yielding terrified characters in search of an exit. Perfectly 70's carrying the sensibilities of the time, with a cast of familiar faces. I thought Dillman has a startlingly good scene where he admits to who he really is and the hoax that has put them all in grave danger..I think Dillman realistically displays the emotional weight his character is bearing in both coming clean with his confession while showing that he believed that the experiment was for the betterment of mankind. I thoroughly enjoyed Cooper as the antagonist, and Jaeckel is a delight as the sincere army man, burdened with keeping the underground shelter under operation despite a series of set-backs that make that nearly impossible. I also loved this confrontation between the accusing Couzins claiming Ellis was perhaps behind a conspiracy to keep them in the shelter..Jaeckel and Cooper produce some fireworks. Some performances are overwrought, as often was the case for Made-for-television movies with character actors, but I think the situation stressing and depressing those caught between a rock and a hard place, warranted such heightened emotions. I think Woody's elevator shaft climb was quite suspenseful..it sure had me biting my nails. I do think the story provides some food for thought, and is a perfect time capsule of what was on the minds of the country at that time.