Deze film zou absoluut niet 'The Razor's Edge' mogen heten. Dat deze film die titel gebruikt, doet afbreuk aan de voortreffelijke roman die zo goed geschreven is door de schrijver W. Somerset Maugham. Wat het boek juist zo geweldig maakt, is dat het verhaal wordt verteld door een bron van buiten <0xE2><0x80><0x93> zodat Larry altijd alleen maar een constructie is van iemand anders, iemand die we nooit echt kennen, die net zo mysterieus blijft als zijn zoektocht en zijn gevoel van verlichting. Met Murrays film hebben we niet eens het personage dat geacht wordt het verhaal te vertellen <0xE2><0x80><0x93> het is alsof je probeert The Great Gatsby te filmen, maar dan zonder Nick Carraway. De film vervangt de geweldige eigenschappen die Maugham in Larry heeft geïnvesteerd <0xE2><0x80><0x93> een onbeschrijflijke glimlach die de warmte en edelmoedigheid van zijn hart toont; een geest die nooit in woede uitbarst, die een Christusachtige waardigheid aanneemt die de zuiverste versie van altruïsme suggereert die bekend is, onbezoedeld door eigenbelang; een ongrijpbaar soort dat we nooit kunnen inkapselen <0xE2><0x80><0x93> en verandert ze in Murrays eigen sterke punten: geestige replieken gericht aan saaie mensen, lage emoties, alcoholisme in combinatie met uitbarstingen, clownesk voor de camera. Murrays Larry is niet de zuivere ziel die een beroemde schrijver in zijn ban hield <0xE2><0x80><0x93> hij is de man uit 'Ghostbusters', die zo nu en dan probeert serieus te zijn. Veel van deze eigenschappen zijn een vloek voor het personage dat hij gaat spelen - en ik had gehoopt een totaal andere kant van Bill te zien.<br />De plotveranderingen zijn belachelijk: Larry rijdt in een ambulance in plaats van in een vliegtuig; hij gaat met Gray mee in plaats van alleen; Sophie en haar man trouwen in het begin in plaats van later; Larry en Isabel gaan met elkaar naar bed; Sophie is een prostituee in plaats van een hoer en ze wordt echt verliefd op Larry in plaats van plichtsgetrouw, zoals in het boek - de enige manier waarop het te begrijpen is dat ze hem verlaat. Het indiscrete geschreeuw in een waardig restaurant vernietigt de bevalligheid van haar karakter; de confrontatie tussen Sophie en Isabel is om gek van te worden, banaal en destructief voor elke subtiliteit die de film zou willen bewaren. Gray is niet de alledaagse allemansvriend, maar een of andere spinachtige figuur van het soort dat zogenaamd oorlogvoerende vrienden is met Larry, die een dwaze diepte toevoegt aan een relatie die beter in zijn ijle staat kan worden gelaten, zoals in het boek. Om Larry's karakter zin te geven, moet hij tijdens de oorlog met rust worden gelaten, liever dan dat een maat uit Chicago zijn overgang gadeslaat. Het eindresultaat is een smaak van vlakke, nogal saaie personages die bij een soapopera horen in plaats van bij de gastheer die door Maugham is gecreëerd, individuen die soms slechte beslissingen nemen, maar die we desondanks nooit helemaal kunnen veroordelen. In het boek wordt ons etherische beeld van Larry getemperd door de meevoelende portretten van Suzanne en Elliot en Gray en Isabel en Sophie. In de film moeten we het doen met een ongelooflijke Murray die voor de camera acteert, maar die nooit ook maar in de buurt komt van de ernst en rigor mortis van Maughams Larry.
By no means should this movie be called "The Razor's Edge." That this movie uses that title demeans the excellent novel so well crafted by the novelist W. Somerset Maugham. Part of what makes the book wonderful is the frame narration by an outside source--so that Larry is always just a construction by another, a person we never really know, who remains as mysterious as his quest and his sense of enlightenment. With Murray's movie, we don't even have the character who is supposed to tell the story--it is like trying to film The Great Gatsby, except without Nick Carraway.<br /><br />The movie transmogrifies the wonderful qualities that Maugham invests in Larry--an indescribable smile that shows the warmth and generosity of his heart; a spirit that never rises to anger, that gives in a Christ-like manor which suggests the purest version of altruism known, untainted by self-interest; an elusive sort that we never can encapsulate--and changes them into Murray's own strong suits: witty retorts directed at dull people, low emotion alcoholism coupled with outbursts, clowning for the camera. Murray's Larry is not the pure soul who captivated a famous writer--he is the man from "Ghostbusters," trying every now and then to be serious. Many of these qualities are anathema to the character he is to be portrayingand I was hoping to see some completely different side of Bill.<br /><br />The plot changes are ridiculous: Larry drives an ambulance instead of flying a plane; he goes with Gray rather than by himself; Sophie and her husband are married at the beginning rather than later; Larry and Isabel sleep with each other; Sophie's a prostitute instead of a whore and she falls truly in love with Larry rather than dutifully, as she does in the novelthe only way that her leaving him makes sense. Isabel's indiscrete shouting in a dignified restaurant wrecks the grace of her character; the confrontation between Sophie and Isabel is maddeningly trite and destructive to any subtlety that the movie might wish to preserve. Gray, rather than being the commonplace everyman, is instead some spidery sort supposedly war-mates with Larrya foolish depth to a relationship better left at its tenuous state, as the book does. In order for Larry's character to make sense, he needs to be left alone during the war, rather than have some mate from Chicago there to observe his transition.<br /><br />The end result is a palate of flat, rather dull characters who belong to a soap opera rather than the host created by Maugham, individuals who make poor decisions at times, but who, nonetheless, we can never wholly condemn. In the book, our ethereal vision of Larry is tempered by the compassionate portraits of Suzanne and Elliot and Gray and Isabel and Sophie. In the movie, we must subsist wholly on an unbelievable Murray playacting for the camera but never even approximating the earnestness and rigor of Maugham's Larry.