(Ik zal in deze recensie het punt aanwijzen waar de spoilers beginnen.) Mijn ontevredenheid is verdeeld: 30% toondoofheid, 70% lusteloos schrift.<br />De 30%: Ik ben het eens met de eerste commentaarstem over het gebrek aan diversiteit in de personages en de omvang van de verhalen. Het verbaasde me hoe deze film op zijn best de echte NYC treurig tekortdoet door een verzameling mensen en relaties te presenteren die zo beperkt zijn dat het lijkt alsof alleen de cast van _Gossip Girl_ er woont (dit komt van iemand die _Gossip Girl_ leuk vindt). Een paar minderhedenfiguren komen in de verhalen voor, maar die zijn verplicht, terwijl we de radertjes onder de film zo duidelijk kunnen zien, die ernaar streven 'divers' te zijn maar o zo tekortschieten. <br />De 70% is de reden dat alles tekortschiet. Alle personages, blank plus een paar minderheden voor de vorm, zijn eendimensionale, kartonnen uitsneden van menselijke concepten. Erger nog, hun interacties met elkaar zijn zo geënsceneerd dat het publiek voor elk tafereel in de film wordt getrakteerd op iets wat ik een 'grap' zou noemen: we krijgen een elementaire verwaandheid en dan een clou die een slimme draai moet krijgen. Maar zelfs als we ons cynisme even laten varen en zeggen: 'Oké, dat was een verrassing'... zijn de verhalen nog steeds niet interessant, omdat ze ook oppervlakkig zijn. Als je verhalen zodanig verzint dat hun bestaan uitsluitend afhangt van het onverwachtse einde, schrijf je grappen.<br />Spoilers beneden... De film probeert voornamelijk romantische verhalen te vertellen. Dat is prima. Maar romantiek is verbazingwekkend, diep en soms ingewikkeld. In deze 'romantische' verhalen spelen een meisje en een jongen die op een bepaald moment dezelfde locatie delen en elkaar aan kunnen kijken. Woorden worden uitgewisseld, gedachten worden geprojecteerd via de voice-over, maar ook zij slagen er alleen maar in om het publiek te laten weten dat de ene persoon zich tot de andere aangetrokken voelt.<br />Wat betekent dat er geen verleiding is (in de brede zin van het woord), geen spanning, en geen confrontatie of communicatie tussen de wil van twee verschillende mensen die hun bestaan met elkaar proberen te verzoenen om de Ander van dienst te zijn. Uiteraard zijn zijn woorden als hij haar probeert te versieren interessant om aan te horen en zijn we net zo geamuseerd als wanneer we naast hem hadden gezeten, maar dit verhaal heeft niets substantieels, behalve 'A dan B'. Dus het ontvouwt zich, als iets als een ansichtkaart dat zou kunnen 'ontvouwen', samen met alle andere verhalen: A dan B <0xE2><0x80><0x93> dat is het, het enige punt is dat die zich toevallig 'op de set' in Manhattan afspelen. Tussen haakjes, het enige Brooklyn dat we zien is de tekening van Coney Island; het enige Queens is het flikkerende beeld van een treinrit die wordt gemaakt door een figuur die naar de West Village gaat.<br />Het is gemakkelijk om films te kiezen die inspelen op alle gebruikelijke stereotypen van ras, geslacht, seksuele geaardheid, enzovoort. _New York, I Love You_ verdient echter een strengere blik vanwege de titel. We verwachten het echte New York te zien, en echte New Yorkers, maar in plaats daarvan hebben we het geselecteerde deel van een demografische groep voor ons uitgestald, de personages uit _The O.C.,_ plus een paar andere om de indruk te wekken dat we aandacht besteden aan diversiteit. Maar als we beter kijken naar wie die personages zijn, wordt de hele schijnvertoning een belediging van het idee van diversiteit en de rassen en culturen die de film beschamend n<0xC3><0xAD>ét vertegenwoordigt.<br />Bijvoorbeeld het verhaal met de latino en het kleine blanke meisje in het park, dat door twee dames wordt aangezien voor haar manny (mannelijk kindermeisje) terwijl hij in werkelijkheid de vader is. Niettegenstaande het feit dat de laatste scène van dit deel vanuit dramatisch oogpunt niet nodig was (het zou veel interessanter zijn geweest om er een eind aan te maken als de moeder en de vriend/stiefvader met het meisje weg paraderen), is het eerlijk gezegd een beetje walgelijk dat de scène waarin we zeker weten dat het meisje het echt heeft gedaan, zo walgelijk is. Zijn vader is een latino <0xE2><0x80><0x93> en dan moet hij ons ook nog vertellen dat hij een seksueel begeerlijke danser is. Hoezo, kan zijn vader niet gewoon een Zuid-Amerikaan zijn? Is het publiek, nu hij duidelijk een lekker ding is, beter voorbereid om te accepteren dat hij een kind heeft bij een blanke vrouw uit de middenklasse? Zijn we zo naïef om dat te verlangen? Alsof een Mexicaanse bouwvakker te onverteerbaar zou zijn.<br />Het is niet aan mij om te bepalen waar de film had moeten zijn. Maar in elke denkbare opbouw en plotwending wordt de weg van de minste weerstand gekozen. Al deze verhalen hadden interessanter kunnen worden gemaakt, zelfs als we gedwongen waren geweest de eendimensionaliteit van de personages die ze bevolken vast te houden, op zijn minst door niet te kiezen voor standaard en voor de hand liggende stereotypen. Een Aziatisch meisje dat in Chinatown woont en verlekkerd wordt bekeken door een sjofele oude blanke vent? Wat dacht je van een Aziatisch roofdier dat achter een blanke studente aan zit? Nogmaals, ik zeg niet dat de hele verwaandheid moet worden veranderd. Het is alleen dat elk verhaal, verdomme, zo afgezaagd is <0xE2><0x80><0x93> en daardoor niet duidelijk maakt waarom je van New York zou kunnen houden, buiten het banale. De echte manier om de film te verbeteren zou zijn om een script te schrijven dat de moeite van het lezen waard is. Ik geef toe dat de soundtrack aangenaam was, dat de film een goed tempo had (zelfs als wat er werd geijsbeerd, nou ja, bagger was) en dat veel scènes goed aanvoelden. De film was prima om naar te kijken, en ik zou niemand ervan weerhouden dat te doen. Het is echter veelzeggend dat de belangrijkste hulde die aan niet-details wordt betoond is als de oude operazanger zegt (parafraseert) 'Dat vind ik nou zo leuk aan New York: iedereen komt uit een andere stad.' Nou, dat zou je niet zeggen als je deze film ziet.
(I'll indicate in this review the point where spoilers begin.) My dissatisfaction is split: 30% tone-deafness, 70% lackluster writing.<br /><br />The 30%: I agree with the first commenter's synopsis about the lack of diversity in the characters and scope of the stories. I was surprised how, this film, at best, woefully shortchanges the real NYC by presenting a collection of people and relationships so narrow as to come across as if it's inhabited only by the cast of Gossip Girl (this is coming from someone who likes Gossip Girl). A few minority characters are written into the stories, but they are included by obligation, while we can see the gears under the film so clearly, striving to "be diverse" but falling ever-so-short.<br /><br />The 70% is why everything falls short. All characters, white plus a few token minorities, are one-dimensional, cardboard cutouts of people concepts. Worse, their interactions with each other are scripted in such a way that for each vignette in the film the audience is treated to what I'd say is a "gag": we get a basic conceit, then some punchline intended to be a clever twist. But even if we suspended cynicism for a moment to say, "Okay, that was a surprise"...the stories are still not that interesting, because they, too, are shallow. When you fashion stories so that their existence hinges solely on the unexpectedness of the ending, you're writing jokes.<br /><br />Spoilers below...<br /><br />The movie primarily tries to tell romantic stories. That's fine. But romance is amazing, deep, sometimes complex. These "romantic" stories each feature a girl and a boy who at some point share the same location and get to look at each other. Words exchange, thoughts are projected through voice-over, but they too only manage to communicate to the audience merely that one person is attracted to another.<br /><br />Meaning, there is no seduction (in the broad sense), no tension, and neither confrontation nor communion between the wills of two different people trying to reconcile their existence to accommodate the Other. The only story involving a superficial "seduction" is told just so the audience ends up being surprised that the guy (Ethan Hawke) gets outwitted by the girl he's hitting on, who unexpectedly turns out to be a hooker. Sure, his words when trying to pick her up are interesting to hear and we are amused as we'd be if we were next to them, but there is nothing of substance to this story outside of "A then B". So it unfolds, if something like a postcard could "unfold", with all the other tales as well: A then B--That's It, the only point being that these happen to occur "on set" in Manhattan. By the way, the only Brooklyn we see is the Coney Island sketch; the only Queens is the flickering of a train ride taken by a character traveling to the West Village.<br /><br />It's easy to pick at movies that play into all the common stereotypes of race, gender, sexual orientation, and so on. _New York, I Love You_, however, deserves to be held to stricter scrutiny because of its title. We expect to see the real New York, and real New Yorkers, but instead we have paraded before us the selected slice of a demographic, its characters flown in from The O.C., plus a few others to make it SEEM as if we are paying attention to diversity. But when we look closer at who those characters are, the whole sham becomes an affront to the very notion of diversity and the ethnicities and cultures the movie shamefully fails to represent.<br /><br />For example, the story with the Latino man with the little white girl in the park, who gets mistaken by two ladies as her manny (male nanny) when in fact he's the father. Notwithstanding the last scene of this part was unnecessary from a dramatic-construction point of view (it would have been far more interesting to end it when the mother and boyfriend/stepfather are strutting the girl away), it is frankly a bit disgusting that the scene where we learn for sure that the girl's father is Latino ALSO must inform us that he is a sexually desirable dancer. What, the dad can't be just some guy from South America? Now that he's obviously hot, is the audience better prepared to accept that he had a kid with a middle-to-upper-class white woman? Are we that naive as to require such? As if a Mexican construction worker would obviously be too unpalatable.<br /><br />It's not my place to dictate where the movie should have gone. But in every conceivable set-up and plot twist, the direction taken screams status quo, appeals to safety. All these stories could have been made more interesting, even if we were forced to keep the single-dimensionality of the characters inhabiting them, at the very least by not choosing from standard and obvious stereotypes. Asian girl living in Chinatown being leered at by a scraggly old white guy? How 'bout an Asian cougar pursuing a white college kid instead. Again, I'm not saying the entire conceit has to be changed. It's just that every. damn. story premise. is so hackneyed--and thus they fail to convey anything about why one might love New York, outside the trite. The real way to have improved the film would be to have written a script worth reading.<br /><br />I will concede the pleasantness of the soundtrack, the good pacing of the movie (even if what was being paced was, well, dredge), and the general feel of many of the scenes. The movie was just fine to sit through, and I wouldn't dissuade anyone from doing so. However, it is telling that the most significant homage paid to non-superficiality is when the old opera singer says (paraphrased) "That's what I love about New York: everyone's from a different place." Well, you wouldn't know it from watching this one.