Iedereen die nieuw is in het ongelooflijk ambitieuze werk van Takashi Miike, zal zich wel twee keer bedenken voordat hij deze opzienbarende film als zijn eerste ervaring met deze werkelijk buitenissige regisseur beschouwt. In overeenstemming met Miikes praktijk om elk werk dat op zijn pad komt aan te pakken en vervolgens zijn eigen gevoeligheden in het script te tatoeëren, is dit in wezen een vrij basale yakuza-thriller met een moreel dubbelzinnige agent die achter een bende aan zit waar zijn broer, een advocaat, bij betrokken is. Wat de film echter uit het domein van het aloude, het aloude, haalt, is de volkomen onverschrokken houding die we tegenwoordig in de film zien. t dat mooie koele, zuivere geweld dat zo geliefd is bij de Amerikaanse film <0xE2><0x80><0x93> dit is akelig, pijnlijk en HURTS! Dat gezegd hebbende, het tempo is halsbrekend, de personages zijn ongewoon zonder dat ze alleen maar worden belast met banale excentriciteiten, Miikes gevoel voor humor onthult zichzelf en de meest onverwachte momenten, en zijn camera is nooit precies waar je hem verwacht, waardoor het moeilijk is om weg te kijken van het scherm, wat het ook is dat hij je laat zien! Het heeft niet de 'Omigod'-afsluiting van 'Dead or Alive', maar als je niet teergevoelig bent, is dit het moment om je bij de Miike-bende aan te sluiten voordat hij op de 'nieuwe John Woo'-verlanglijst van een of andere studio in Hollywood terechtkomt...
Anyone new to the incredibly prolific Takashi Miike's work might want to think twice about making this startling film their first experience of this truly maverick director. In keeping with Miike's working practice of taking any work that comes his way and then grafting his own sensibilities onto the script, this is at heart a fairly basic yakuza thriller, with a morally ambiguous cop chasing a gang which his lawyer brother has fallen in with. What takes the movie out of the realms of the same-old same-old however, is the utterly unflinching attitude so some of the most sudden and horrific violence seen in today's cinema. And this isn't that nice cool, clean violence so beloved of US cinema - this stuff is nasty, painful and HURTS! That said, the pace is breakneck, the characters are unusual without being just being burdened with stock eccentricities, Miike's sense of humour reveals itself and the most unexpected moments, and his camera is never quite where you expect it to be, making it hard to look away from the screen, whatever he might be showing you! It doesn't have the "Ohmigod" ending of "Dead Or Alive," but if you're not squeamish, now's the time to get on board the Miike bandwagon before he ends up on some Hollywood studio's "new John Woo" shopping list...