Om het eenvoudig te zeggen: ik ben niet dol op westerns. En omdat ik er nooit een van begin tot eind heb uitgekeken, besloot ik naar 'My Darling Clementine' te kijken en het helemaal te zien, hoe pijnlijk het ook voor me was. In het begin was het, zoals verwacht, een kwelling. Ik vond het acteren lachwekkend, het decor (je standaardtoetje, paarden en cowboys) saai en de muziek en de timing op het randje van pijnlijk. Maar nadat ik mezelf geestelijk had opgepept om door te blijven vechten, begon het na de eerste twintig minuten een stuk gemakkelijker voor me te worden. Om me te concentreren op de cinematografie, en hoe John Ford erin slaagde om zelfs de saaiste situaties (saai, volgens mij) er af en toe verbluffend mooi uit te laten zien, werd het een stuk interessanter.<br />Tot slot kan ik niet zo ver gaan om te zeggen dat ik aan het eind van de film van de film genoot. Hoe goed hij ook was gemaakt, hij was goed genoeg voor mij om helemaal tot het eind te blijven zitten, en dat alleen al maakt indruk op me.
To put it simply, I am not fond of westerns. And having never sat through one from beginning to end, I decided to watch "My Darling Clementine" and see it all the way through, no matter how painful it was for me. At first it was excruciating as expected. I found the acting to be laughable, the scenery (your standard dessert, horses and cowboys) boring and the music and its timing teetering on the edge of painful. However, after mentally pep talking myself to struggle on, after the first 20 minutes it began to be quite a bit easier for me to endure. Focusing in on the cinematography, and how John Ford managed to make even the dullest situations (dull according to me that is) look quite stunning at times, made it a lot more interesting. <br /><br />In conclusion, I can't go so far as to say that I enjoyed the movie by the end of it. However it was made well enough for me to sit all the way through to the very end, and that in itself impresses me.