Deze verfilming uit 1934 van de roman van Somerset Maugham maakte Bette Davis tot filmactrice. Ze had misschien een Academy Award voor haar prestatie kunnen winnen, maar de films werden uitgeleend, dus haar studio drong niet aan. Haar acteerwerk in deze film komt niet goed uit de verf, naar de maatstaven van vandaag. Als de harteloze serveerster die Philip, een gevoelige medische student, in de rondte laat draaien en bijna zijn leven ruïneert, is Davis veel te schril, bijna demonisch. Regisseur John Cromwell, die zijn actrices meestal goede prestaties liet leveren, was misschien overdonderd door deze film. Davis is goed te zien, zeker, maar ze is zo schril en roofdierachtig dat ze nauwelijks menselijk lijkt. Ik stel me de rol van Millie voor als rustiger, minder vrouwelijk dan Davis, met misschien iets van een robbedoes. Davis is zo'n sterke, directe aanwezigheid dat er geen zweem van geheimzinnigheid om haar heen hangt, waardoor de aantrekkingskracht die Philip op haar uitoefent openlijker masochistisch lijkt dan zou moeten.<br />Als Philip is Leslie Howard uitstekend. Zijn fletse, ietwat verlepte knappe uiterlijk is perfect voor deze mislukte estheet. Hij geeft zijn rol evenmin een persoonlijke interpretatie, zoals bijvoorbeeld Dirk Bogarde zou hebben gedaan, wat zijn werk een zeldzame helderheid geeft. Hij lijkt de situatie volledig onder controle te hebben, en dat zou ook moeten, want hij speelt een man met een rationeel intellect die in de greep is van irrationele emoties die hij niet kan beheersen of zelfs maar volledig kan bevredigen, want het voorwerp van zijn affectie raakt hem op een manier die hij niet kan begrijpen. Howard was een goede acteur, maar al te vaak gecast in standaard romantische rollen die hem dwongen terug te vallen op charme, die hij hier niet gebruikt.<br />Het is zo lang geleden dat ik het boek heb gelezen dat ik geen commentaar heb op de trouw aan de film. Ik denk dat het de geest van het verhaal goed genoeg weergeeft, en dat het een perfecte Philip Carey in zich heeft. De seksuele onderstromen zijn gedempt, en soms gedraagt Philip zich zo masochistisch dat bij gebrek aan sterke seksuele gevoelens men zich afvraagt of het personage wel goed bij zijn hoofd is, en zeker niet de bedoeling van meneer Maugham. Dankzij Howards acteerwerk blijft Philip scherp in beeld, zoals men in zijn verschillende reacties op Millie en zijn verlangens naar haar de uitersten kan zien waartoe een redelijk intellect in staat is om het irrationele te begrijpen, in hemzelf en in anderen.<br />Over het geheel genomen is het een heel goede film, soms een beetje gekunsteld door zijn leeftijd, maar hij roept een mooi beeld op van Londen, en hij wordt voor het grootste deel goed gespeeld.
This 1934 adaptation of Somerset Maugham's novel put Bette Davis on the map as a movie actress. She might have won an Academy Award for her performance but the films was made on loan, so her studio didn't push for her. Her acting in this one doesn't come off well by today's standards. As the heartless waitress who jerks Philip, a sensitive medical student, around and nearly ruins his life, Davis is way too shrill, almost demonic. Director John Cromwell, who usually elicited good performances from his actresses, was perhaps overwhelmed by this one. Davis is watchable, for sure, but so strident and predatory as to seem scarcely human. I imagine the character of Millie as quieter, less feminine than Davis, with maybe a touch of the tomboy. Davis is such a strong, immediate presence that's there's no air of mystery to her, which makes Philip's attraction to her seem more overtly masochistic than it should be.<br /><br />As Philip, Leslie Howard is excellent. His wan, somewhat wilted good looks are perfect for this failed aesthete. Nor does he impose a personal interpretation on the part, as, say, Dirk Bogarde might have done, which gives his work a rare clarity. He seems completely in control here, as he should be, playing a man with a rational intellect who is in the grip of irrational emotions he cannot manage or even fully satisfy, as the object of his affections moves him in ways he cannot understand. Howard was a fine actor, too often cast in standard romantic parts which compelled him to fall back on charm, which he doesn't use here.<br /><br />It's been so long since I've read the book I don't feel comfortable commenting on the movie's faithfulness to it. I think it captures the spirit of the story well enough, and that it has in Howard a perfect Philip Carey. The sexual undercurrents are muted, and at times Philip behaves so masochistically that in the absence of strong sex feelings makes one wonder about the character's sanity, surely not Mr. Maugham's intention. Thanks to Howard's performance, Philip remains firmly in focus, as one can see in his various responses to and yearnings for Millie the extremes to which a reasonable intellect will go to understand the irrational, in himself and in others. <br /><br />Overall, a very good film, a little stilted at times, due to its age, it evokes London nicely, and is well acted for the most part.