Het mag dan een groots epos zijn, maar Kenneth Branaghs monumentale vertolking van wat misschien wel de populairste tragedie van William Shakespeare is, lijdt onder het gewicht van zijn vier uur durende speeltijd en vergt beslist enig uithoudingsvermogen. Twee volledig gescheiden scènes zouden waarschijnlijk beter zijn om een film te kunnen waarderen die beslist eersteklas filmwerk is. Hoewel ik dit meesterwerk absoluut als zodanig erken, moet ik bekennen dat ik weinig enthousiasme kan opbrengen voor de flamboyante bardenstijl, zijn retoriek (en hij kan zo goed uit zijn woorden komen) en zijn vele tierelantijnen. Zo verliest 'Hamlet' aan kracht naarmate het zijn greep verliest.<br />Van Patrick Doyles muziek tot Alex Thomsons cinematografie tot Tim Harveys 'Hamlet' De film, met zijn verfijnde decors, is een feest van visuele en auditieve verrukkingen, wat een compliment is voor een goede cast. Branagh heeft drie enorme schoorsteenmantels op zich genomen om zich aan te passen, te regisseren en te spelen. Zijn aanpassing is voortreffelijk, zijn richting krachtig, maar tegen de tijd dat hij de rol van Hamlet kreeg, leek de spanning zichtbaar te worden; toch doet hij het uitstekend in een rol die ongelooflijk veel van hem vergt. Derek Jacobi verslindt de sinistere Claudius vol leedvermaak, en Julie Christie is de meest theatrale als zijn koningin, Gertrude. Richard Briers is fantastisch als Polonius, en Charlton Heston heeft opnieuw een sterke invloed op het toneel als de acteur King. Er komen nog veel meer mensen langs, onder wie Jack Lemmon (uitmuntend in een heel kleine rol), Billy Crystal, Dame Judi Dench, Sir John Mills, Sir John Gielgud, Sir Richard Attenborough en Gerard Depardieu. De acteerprijs gaat echter naar een van de grote toneelspeelsters van de afgelopen jaren, Kate Winslet. Haar rol is een ontroerende vertolking van de meest tragische figuur in deze hele affaire, Ophelia.<br />Om af te sluiten (voordat deze recensie langer duurt dan de film), moet ik zeggen dat de lengte van de film de kijker in feite op de proef stelt. Als je naar deze film kijkt, word je op een fantastische manier herinnerd aan de vele parels van wijsheid die we eruit hebben gehaald. 'Noch een geldschieter noch een lener is' of 'Wees trouw aan uzelve'. En natuurlijk: 'Zijn of niet zijn'.<br />De opening van twee uur vergt enige doorzettingsvermogen, maar als je erin slaagt op je plaats te blijven zitten, zul je zeker worden getrakteerd op een opwindende finale die vanaf de tragische begrafenis aan kracht wint.<br /><br />Maandag 8 juni 1998 - Hoyts Croydon.
Grand epic as it is, Kenneth Branagh's monumental rendering of what is perhaps William Shakespeare's most popular tragedy suffers under the weight of its four hour playing time and certainly takes some real staying power. Two entirely separate sittings would most likely be better in order to fully appreciate what is certainly high class film making. While I absolutely acknowledge this masterpiece as such, I must confess to a lack of enthusiasm for the old bards flamboyance, his rhetoric (and he sends himself up so well) and his many flourishes. Thus "Hamlet" loses its impact as it loses its grip.<br /><br />From Patrick Doyle's music to Alex Thomson's cinematography to Tim Harvey's exquisite sets, the movie is a feast of visual and aural delights, which compliments a fine cast. Branagh has taken on three huge mantels, adapting, directing and playing. His adaptation is superb, his direction strong, but by the time he got to the role of Hamlet, the strain seemed to be showing; yet still he does a fine job in what is an incredibly taxing role. Derek Jacobi gobbles up the sinister Claudius with glee, and Julie Christie is most dramatic as his queen, Gertrude. Richard Briers is marvellous as Polonius, and Charlton Heston is once again a strong screen influence as the player King. Many others drop by, including Jack Lemmon (superb in a very small role), Billy Crystal, Dame Judi Dench, Sir John Mills, Sir John Gielgud, Sir Richard Attenborough and Gerard Depardieu. The acting prize though must go to one of the great thespian discoveries of recent years, Kate Winslet. Hers is a moving portrayal of the most tragic figure in this whole affair, Ophelia.<br /><br />To finish (before this review goes on longer than the film), I must say it is the length that really tests the viewer in this movie. Branagh has directed with purpose, giving many important, impacting scenes. Too many of them outstay their welcome. Watching this film holds a fantastic reminder of the many pearls of wisdom we have garnered from it. "Neither a lender nor a borrower be" or "Be true to thyself". And of course: "To be or not to be".<br /><br />The opening two hours does take some perseverance, but if you do manage to stay tuned you are sure to be treated to a rousing finale which gathers momentum from the tragic funeral onward.<br /><br />Monday, June 8, 1998 - Hoyts Croydon