Ik vond deze film de eerste keer toen ik op zoek was naar een paar werken over heksen waaraan Stéphane Rideau had meegewerkt, nog steeds in een uitzonderlijke staat van ontreddering door de verbazingwekkend mooie ren 'Les rozenaux sauvages' (in het Portugees Juncos Silvestres) van André Téchiné. Ik was op zoek naar soortgelijke films, in de tegenwoordige tijd. Toen vond ik ren 'Presque Rienna', een film waarin de regisseur Sébastien Lifshitz ons verrukkelijk verbijstert, en die een nominatie kreeg voor het festival van Cannes in 2000. Het verhaal gaat over twee jongens, de aardige telg van de buren, Mathieu (Jérémie Elkaïm) en Cédric (Stéphane Rideau), die elkaar in de zomervakanties ontmoeten. In een land ver van waar hij woont, brengt Mathieu dagen door op het strand met zijn zus. Daar ontmoet hij Cédric, een plaatselijke bewoner, met wie hij deze ontluikende en onthullende relatie begint, voornamelijk door middel van de sensuele en verleiderspersoonlijkheid die Stéphane Rideau aan zijn personages geeft (in _Les roseaux sauvages tous les gens_, 6 jaar jonger, bewaart hij nog steeds de onschuld van de zoete verleider, heks rijpt hier in ervaring). Een voorbeeld van het regisseren, van de amoureuze opeenvolging, van de intieme en biechtende beschrijving die wordt gegeven van een jongen die voor het eerst geconfronteerd wordt met zijn (nog steeds dubbelzinnige) seksualiteit en grote liefde. De eerste liefde, in haar verschrikkelijke voortgaande extase-wanhoop. Het beste van de film is het beste van Frankrijk: de vurige hartstocht, het verhitte en opgewonden rationalisme, de bruinige schoonheid, de eenvoudige en natuurlijke aanvaarding die de families ten deel valt, zij het niet zonder verbazing en eerste woede. Toch is er het strand, de lichtheid, de lichtheid en eenvoud van de zomer, de frisheid van de wind, de melodie van de golf & de 8217's, en de expressieve ogen van een introverte Elkaïm (weifelend, gekwetst, verward, gepassioneerd). De seks wordt niet vermeden of uitgebuit, ze wordt behandeld zoals ze is, zonder exhibitionistische bedoelingen. Vanwege het pure talent is dit een werk van uitzonderlijke kwaliteit, zonder goedkoop sentimentalisme, dat een onontkoombaar echt beeld toont van twee homoseksuelen in hun prille jeugd, als een gewoon mens, zij het met een sociale angst voor afwijzing en schaamte. Het is het waard gezien te worden, vooral door mensen die dol zijn op Franse films (hoewel het omslag van de dvd erg slap is, met de twee acteurs tussen tientallen sterren, ingesmeerd met brillantine). Een filmheks verdient, naar mijn mening, een 8-9!
I found this film the first time when I was searching for some works in witch Stéphane Rideau had participate, still in an extraordinary ravishment caused by the astonishingly beautiful «Les roseaux sauvages» (in Portuguese, Juncos Silvestres), by André Téchiné. I was searching for similar movies, in the come of age line. I found then «Presque Rien», a movie where the director Sébastien Lifshitz deliciously amazes us, earning a nomination by the Cannes festival in 2000. The story is about two guys, the kind «boy next door», Mathieu (Jérémie Elkaïm) and Cédric (Stéphane Rideau), who meet during the summer vacations. In a land far from where he lives, Mathieu spends is days at the beach with his sister. There he meets Cédric, a local, with whom he starts this estival and revealing relationship, much by means of the sensual and seducer personality that Stéphane Rideau gives his characters, (in «Les roseaux sauvages», 6 years younger, he still preserves the innocence of the sweet seducer, witch matures here in experience). Exemplar in directing, in the amorous sequence, in the intimate and confessing description that is made about a boys first facing his (still ambiguous) sexuality and great love. The first love, in its terrible progression ecstasy-despair. The best of the film is the best of France: the fervent passion, the hot and excited rationalism, the brownish beauty, the simple and natural acceptance made by the families, although not without surprise and first anger. Still, there is the beach, the luminosity, the lightness e simplicity of summer, the freshness of breeze, the surge&#8217;s melody, and the expressive eyes of an introverted Elkaïm (hesitant, hurt, puzzled, passionate). The sex is not avoided nor exploited, it is treated as it is, with no exhibitionist intention. In virtue of pure talent, this is a work of drama of uncommon quality, without cheap sentimentalism, showing an inevitably real image of two homosexual in their prime youth as any ordinary person, although with a social fear of rejection and shame. It is well worthy being seen, especially by those who adore French movies (although the DVD front cover is very lame, with the two actors in between tens of stars, greased with brilliantine). A movie witch, in my opinion, deserves an 8-9!