Nathan Detroit (Frank Sinatra) is de manager van het oudste drijvende dobbelspel van New York, en hij heeft 1000 dollar nodig om een nieuwe locatie te bemachtigen. Vol vertrouwen in zijn kansen wedt hij op de grootste speler van de stad, Sky Masterson (Marlon Brando), dat hij de stijve zendelinge Sarah Brown (Jean Simmons) niet het hof kan maken. _Guys and Dolls_ (1955) is zo'n geweldige musical omdat hij behendig de contrasterende stijlen van film en toneel combineert. Tijdens een oogverblindende openingsscène bewegen massa's voetgangers zich in het ritme, ze stoppen en beginnen alsof ze reageren op aanwijzingen van achter de coulissen. Zelfs de loopbewegingen zelf zijn gestileerd en hoekig, halverwege tussen lopen en dansen. New York City is een fonkelende werveling van art-decokleuren en beweging, een fantasiewereld die zo ver van de werkelijkheid verwijderd is dat zelfs de onderwereld van het ondergrondse gokken en het misdadige geweld volmaakt geniaal lijkt.<br />Terwijl ik deze recensie schrijf, hoor ik dat Jean Simmons op de leeftijd van 80 jaar is overleden. Ongelooflijk genoeg was dit de eerste keer dat ik haar in een film zag, en toch heeft ze me van het begin af aan verblind. Haar idealistische en seksueel onderdrukte Sarah komt na een drankgelag in Havana uit haar schulp en geeft een aanbiddelijk speelse vertolking van 'If I Were A Bell' ten beste. Hoewel Simmons en Brando allebei geen zanger waren, besloot producent Sam Goldwyn hun zang niet te beknotten, met als argument dat 'If I Were A Bell'... 'If I Were A Bell' was. 'Misschien klink je niet zo goed, maar jij bent het in elk geval.' Ondanks Goldwyns achterbakse zelfvertrouwen doen de twee er goed aan om zelf hele musicalnummers te zingen. Simmons suggereert dezelfde kinderlijke levendigheid die Audrey Hepburn misschien in de rol heeft gelegd, en Brando straalt zo'n zelfvertrouwen en charisma uit dat het niet uitmaakt dat zijn zangstem er niet helemaal bij is.
Nathan Detroit (Frank Sinatra) is the manager of the New York's longest- established floating craps game, and he needs $1000 to secure a new location. Confident of his odds, he bets the city's highest-roller, Sky Masterson (Marlon Brando), that he can't woo uptight missionary Sarah Brown (Jean Simmons). 'Guys and Dolls (1955)' is such a great musical because it deftly blends the contrasting styles of film and stage. During a dazzling opening sequence, crowds of pedestrians move in rhythm, stopping and starting as though responding to backstage cues. Even the walking movements themselves are stylised and angular, halfway between a walk and a dance. Mankiewicz's New York City is a glittering flurry of art deco colour and movement, a fantasy world so completely removed from reality that even the business of underground gambling and criminal thuggery seems perfectly genial. <br /><br />As I write this review, I've just received word that Jean Simmons has passed away, age 80. This, unbelievably, was the first time I'd seen her in a film, yet she dazzled me from the beginning. Her idealistic and sexually-repressed Sarah comes out of her shell following an alcohol binge in Havana, letting loose with an adorably playful rendition of "If I Were A Bell." Even though both Simmons and Brando were non-singers, producer Sam Goldwyn decided not to dub their vocals, contending that "maybe you don't sound so good, but at least it's you." Despite Goldwyn's backhanded confidence, the pair both do well to carry entire musical numbers themselves. Simmons suggests the same child-like liveliness that Audrey Hepburn might have brought to the role, and Brando exudes such self-assurance and charisma that it doesn't matter that his singing voice isn't quite there.