De typische Georgiaanse film van Georgi Danelia, Ne Goryuy (1969) alias Don't Grieve, is losjes gebaseerd op de roman 'Mon oncle Benjamin' van de Franse schrijver Claude Tillier (1801-1844). De roman speelt zich af op het platteland van het 18e-eeuwse Frankrijk. De Grote Franse Revolutie ligt nog in het verschiet, maar een aantal van de stormachtige voortekenen zijn al zichtbaar in de maatschappij. Benjamin, de plaatselijke dokter, is een lid van de plaatselijke maatschappij, een goed opgeleide, vriendelijke, democratische persoon die de armen vaak gratis behandelt. Dat maakt hem erg populair bij de plaatselijke bevolking, maar het helpt hem zeker niet met zijn bankrekening. Hij is verliefd op de mooie Manette, die ook gek op hem is, maar nauwlettend in de gaten wordt gehouden door haar vader, die zijn dochter 'zijn kleine kapitaal' noemt en vastbesloten is haar maagdelijkheid te beschermen tot het moment dat het huwelijkscontract is getekend... Ik heb het boek nooit gelezen, en uit de beschrijving klinkt het als een charmante, zeer Franse roman, maar ik ben gefascineerd door de gevolgen van het verplaatsen van de personages en enkele plotelementen van 18e-eeuwse Frankrijk naar het begin van 20e-eeuwse Georgia-Griekenland. Ik zou denken dat Danelia degene was die al die kleurrijke, gedenkwaardige personages heeft bedacht die zich zo thuis voelen in zijn geboorteland Georgia-Griekenland, het land van lange, prachtige tradities, met inbegrip van de kunst van het maken en drinken van wijn, het zeldzame talent voor muziek dat alle Georgiërs schijnen te bezitten, een zeer unieke humor en een hoge erecode. Toen we gisteravond samen met mijn man naar de film keken, zei hij: wat een geweldig voorbeeld van een kunstfilm, en ik was het helemaal met hem eens. t Grieve is een volmaakte kunstfilm, visueel mooi, diepzinnig maar geestig, soms droevig en filosofisch maar nooit op een prekerige arrogante manier maar optimistisch, die het leven met al zijn schoonheid en droefheid bejubelt, vol belangstelling, vol liefdevolle ironie en begrip voor de ietwat excentrieke maar zeer menselijke personages. Het belangrijkste is dat de film warm en vriendelijk is, hij kijkt niet op zijn kijkers neer zoals sommige kunstfilms. Je hoeft geen filmfanaat te zijn om ervan te houden, ermee te leven, ernaar te glimlachen en te zuchten, om de goedhartige jonge dokter Benjamin (zijn eerste rol in een Danelia-film over de beroemde zanger en acteur Wachtang Kikabidze, met wie Danelia nog twee films zou maken, waaronder een van mijn allergrootste favorieten, Mimino) te volgen op zijn reis door de wegen en bergen van Georgia. Of te gast te zijn op een van de feestjes waar de vrienden bijeenkomen om het leven te vieren van de oude dokter Levan, die op zijn eigen dodenwake te gast wilde zijn, om te horen wat zijn vrienden over hem te zeggen hebben als hij sterft terwijl hij nog leeft, en wie de kleur van zijn kist mag kiezen. Toen ik de film zag, dacht ik dat het een soort film was die Federico Fellini misschien wel leuk zou hebben gevonden. Het verbaasde me helemaal niet dat ik het artikel over Danelia vond waarin hij Fellini als zijn belangrijkste regisseur noemt. Ik kwam er ook achter dat volgens Danelia, de beroemde Sovjetregisseurs, Leonid Gaiday (de schepper van vele geliefde komedies) en Sergei Paraszhanov (de visionair die ik niet hoef voor te stellen, de film van een andere Danelia, een sprookje over de Amerikaanse jongen Huck Finn, Sovsem propashchiy) van een andere Danelia-film hielden en negatief over Don't Grieve spraken, terwijl Fellini er veel lof over uitsprak. Ik durf nog iets verder te gaan en te veronderstellen dat maestro Fellini misschien een paar beelden en zelfs de aura en sfeer van Don't Grieve in gedachten hield toen hij in 1973 Amrarcord maakte. Het is maar een gedachte, want er is iets essentieels dat beide films met elkaar verbindt. Beide Artists keerden terug naar hun wortels, naar de plaatsen waar ze zo intens van hielden, naar de mensen die ze zich herinnerden, van wie ze hielden en die ze wilden eren. Beide films hebben een hoop glimlach door de tranen heen. Beide zijn kunstfilms die rechtstreeks de harten van de kijkers zouden raken. Beide zijn meesterwerken.<br />Ik denk dat ik Georgi Danelia ga toevoegen aan de lijst van mijn favoriete regisseurs. Hij heeft een paar briljante films gemaakt in mijn favoriete genre, dramedy, zelfs tragikomische films die grappig en bitterzoet zijn, schrijnend en subtiel, aards en verheffend, zacht en stralend. Toen ik de lijst opzocht van de films die hij geschreven of geregisseerd heeft, verbaasde het me dat hij geen enkele slechte film heeft gemaakt sinds hij in 1960 begon met het winnende verhaal van een jonge jongen, Seryozha. Veel van Danelia's films behoren tot mijn favorieten, en ik weet zeker dat ze tot zijn legioen van fans behoren. t grieve, Afonya (1975), Mimino (1977), Osenniy marafon (1979) alias Autumn Marathon of Sad Comedy, wat een heel passende titel is voor deze film en voor het hele genre dat Danelia praktisch heeft uitgevonden, en dat al meer dan twintig jaar Kin-Dza-Dza's favoriete cultfilm is, is briljant en verdient onze ware liefde en oprechte dankbaarheid voor de onvergetelijke momenten van filmisch geluk.
The quintessential Georgian film of Georgi Danelia, Ne goryuy (1969) aka Don't Grieve is loosely based on the novel by French writer Claude Tillier (1801-1844) "Mon oncle Benjamin" The novel takes place in the country side of the 18th Century France. The Great French Revolution is still ahead but some of its stormy signs are present in society. Benjamin, the local doctor is a soul of a local society, the educated, friendly, democratic person who often treats the poor for free. It makes him very popular with the locals but most certainly does not help with his bank account. He is in love with a beautiful Manette who is also crazy about him but is being watched closely by her father who called his daughter "his small capital" and is determined to protect her virginity until the moment the marriage contract has been signed... I never read the book, and from description it sounds like a charming very French novel but I am fascinated with the results of moving the characters and some plot elements from 18th Century France to the beginning of 20th century Georgia-Grusiya. I would think that it was Danelia who came up with all the colorful memorable characters that feel so much at home in his native Georgia-Grusiya, the land of long and wonderful traditions, including Art of making and drinking wine, rare music talent that all Georgians seem to possess, very unique humor, and high code of honor. When we watched the film last night together with my husband, he said, what a great example of an Art film, and I so agree with him. Don't Grieve is a perfect Art movie, visually beautiful, deep but funny, at times sad and philosophical but never in a preachy arrogant way but optimistic, celebrating life with all its beauty and sadness, full of interest, loving irony and understanding for its slightly eccentric but very human characters. What is the most important, the film is warm and gentle, it does not look down at its viewers as some of the Art pictures do. You don't have to be a movie buff to love it, to live with it, to smile and sigh at it, to follow the good-hearted young Doctor Benjamin (first role in a Danelia film of famous singer and actor Wachtang Kikabidze with whom Danelia would go on to make two more films including one of my all time favorites, Mimino) on his journey through the roads and mountains of Georgia. Or to be a guest on one of a kind party where the friends gather to celebrate life of the old doctor Levan who wanted to be a guest on his own wake, to hear what his friends have to say about him when he dies while he is still alive, and who gets to choose which color he prefers for his coffin. When I watched the film I thought that it is a sort of movie that Federico Fellini might have liked. I was not surprised at all to find the article about Danelia where he names Fellini his number one director. I also found out that according Danelia, the famous Soviet directors, Leonid Gaiday (the creator of many beloved comedies) and Sergei Paraszhanov (the visionary whom I don't have to introduce loved another Danelia's film, fairy tale about American boy Huck Finn, Sovsem propashchiy) felt and spoke negatively about Don't Grieve while Fellini praised it highly. I dare go a little further and just guess that perhaps Maestro Fellini kept in mind some images and the very aura and atmosphere of Don't Grieve when he was making Amrarcord in 1973. Just a thought, because there is something essential that connects both films. Both Artists came back to their roots, to the places that they love deeply, to the people they remembered, loved and wanted to honor. Both films have a lot of smiles through the tears. Both are Art movies that would get directly to the hearts of the viewers. Both are masterworks.<br /><br />I think I am going to add Georgi Danelia to the list of my favorite directors. He has made some of the brilliant pictures in my most favorite genre of dramedy, even tragicomedies that are funny and bitter sweet, poignant and subtle, earthy and uplifting, gentle and shining. When I looked up the list of the movies he has written/directed, I was amazed at the fact that he has not made a single bad film since he started back in 1960 with the Award winning story of a young boy, Seryozha. Many of Danelia's films are among my favorites, as I am sure they are among his legions of fans. The man behind 'Seryozha, Sovsem propashchiy (1972) which is an adaptation of Mark Twain The Adventures of Huckleberry Finn, 33, Ya shagayu po Moskve (1964) aka Walking the Streets of Moscow, Ne goryuy (1969) aka Don't grieve, Afonya (1975), Mimino (1977), Osenniy marafon (1979) aka Autumn Marathon or Sad Comedy which is a very fitting title for this movie as well as for the whole genre that Danelia practically invented, and the cult favorite for over 20 years Kin-Dza-Dza (1986), is brilliant and deserves our true love and genuine gratitude for the unforgettable moments of cinematic happiness.