Nadat ik mijn gedachten bijna zevenentwintig keer heb uitgewist, heb ik het gevoel dat ik deze recensie voor het complexe Franse drama _Read My Lips_ heb overwonnen. Omdat ik meer dan vijfhonderd recensies heb geschreven, ben ik nog nooit zo met mijn mond vol tanden komen te staan als bij het subtiele, maar inspirerende liefdesverhaal van regisseur Jacques Audiard. De gedachten werden uitgestort over wat er geliefd en gehaat was aan deze film, en hoewel de 'liefde' overheerste, waren het de elementen die gehaat werden die verdere discussies in mijn hoofd opriepen. _Read My Lips_ is een drama. Om precies te zijn is het een door karakter gedreven drama dat maatschappelijke onzekerheid verbindt met criminelen met de sleur van alledag. Dit is het moment waarop deze recensie begint af te brokkelen, het zijn al deze items <0xE2><0x80><0x93> maar het is veel, veel meer. Als kijker word je onmiddellijk meegesleept door de vertolking van Emmanuelle Devos van deze fragiele vrouw, Carla genaamd, wier kracht niet alleen verloren gaat aan de mannen in haar spreekkamer, maar ook aan haar gehoorproblemen. Audiard brengt ons ruw in haar wereld door telkens wanneer ze haar hulpmiddelen niet draagt geluid van het scherm te verwijderen, wat onmiddellijk onrust veroorzaakt, niet alleen bij de personages in de film, maar ook bij degenen die toekijken. Zonder geluid staat de wereld open voor elke mogelijkheid, en dat is beangstigend. Terwijl we toekijken hoe deze moeilijke en verwarrende vrouw haar leven begint, worden we vervolgens uit elkaar getrokken en krijgen we de kans om Paul te ontmoeten (op schitterende wijze gespeeld door Vincent Cassel), een slungelige man met glad achterovergekamd haar en een snor die net uit de gevangenis is ontslagen, dakloos, werkloos en door zijn reclasseringsambtenaar gedwongen om een baan te zoeken. Zo ontmoeten Carla en Paul elkaar. Er is dat moment van onmiddellijke, verwarrende aantrekkingskracht. Het moment waarop we denken dat zij van hem houdt, maar hij is donker (en hier wordt het nog leuker) en we denken dat hij van haar houdt, maar zij is donker. De voortdurende rolomkering creëert de toon van het onbekende. Op wie moeten we als kijkers het meeste medelijden hebben? Paul slaapt op kantoor, Carla helpt hem, Carla maakt een contract los voor een collega van een collega, Paul helpt haar, Carla's vermogen om de lippen van mensen te lezen komt goed van pas bij Paul. Het voortdurende heen en weer springen houdt je op je stoel, wachtend op de mogelijkheid dat er wat licht door deze donkere grot zal schijnen. Dat gebeurt nooit. Audiard kan dit verhaal niet zomaar laten plaatsvinden, hij stelt ons voortdurend voor aan nog meer personages, de een al even sjofel als de ander. Zelfs onze rots in de branding, onze solide basis met de reclasseringsambtenaar, staat op het spel als zijn vrouw verdwijnt in een subplot in deze film, waar ik me in eerste instantie kwaad over maakte, maar die na verdere discussie de hoofdmoot van de finale van deze film werd. Toch had dit allemaal niet kunnen gebeuren als onze personages er niet waren geweest. Devos' ernstige, alledaagse blik is adembenemend, terwijl ze haar imago voor Paul aanpast; de waarheid over haar schoonheid wordt ontdekt. Paul, de wildeman in de film, blijft de vriendschap voor zijn uiteindelijke eindspel schijnbaar misbruiken en misbruiken. En dan, precies zoals we aannemen, neemt Carla nog één laatste gedaante aan.<br />Audiard weet dat hij verbazingwekkende acteurs heeft die zijn personages spelen. Cassel en Devos zouden de hele tijd kunnen kaarten en ik zou nog steeds aan het eind van mijn stoel zitten. Het verhaal, waarschijnlijk het zwakste deel van deze film, is in het begin willekeurig. De verweven verhalen lijken in het begin niet met elkaar in verband te staan, maar Audiard laat ze stukje bij beetje met elkaar in verband komen. Ook dit deel van de reclasseringsambtenaar was zijdelings, maar die laatste scène heeft de einden tot op het bot geconsolideerd. Ik probeer niet vaag te klinken, maar dit complexe (en toch uiterst eenvoudige) verhaal is moeilijk uit te leggen. Er gebeurt van alles, maar het is aan jou om de stukken met elkaar in verband te brengen. Een favoriete scène is die waarin Carla probeert te ontdekken waar er wat geld wordt vastgehouden. Dat gebruik van geluid en scène was briljant. Het was gespannen, het was dramatisch, en het was alsof je een wie-weet-wat-mysterie voor je ogen zag ontvouwen.<br />In het begin dacht ik dat dit een middelmatige Franse film was die ik gemakkelijk kon vergeten als hij voorbij was, maar ik bleek het mis te hebben. 'Read My Lips' opent de discussie, niet alleen met de personages, maar ook met de situaties. In de ene scène steunt de ene man Carla, en in de volgende Paul. Als Carla een ontdekking doet in Pauls appartement, word ik heel boos. Audiard brengt de ware emotie op het scherm met zijn personages en ontwikkeling, en wat hij miste aan plot en wat de acteurs wel konden. Ik kan deze film met gemak aan iedereen aanbevelen, maar wees erop voorbereid dat dit geen film is die je in één keer bekijkt. Herhaal. Herhaal. Herhaal.<br />**************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************
After erasing my thoughts nearly twenty-seven times, there is a feeling that I can now conquer this review for the complex French drama, "Read My Lips". Having written over five hundred reviews, I have never found myself at such a loss of words as I did with director Jacques Audiard's subtle, yet inspirational love story. Thought was poured over what was loved and hated about this film, and while the "loves" overpowered, it was the elements that were hated that sparked further debate within my mind. "Read My Lips" is a drama. To be more precise, is a character driven drama which fuses social uncertainty with crime lords with the doldrums of everyday office work. Here is where this review begins to crumble, it is all of these items  but it is moremuch, much more. As a viewer, you are pulled in instantly by Emmanuelle Devos' portrayal of this fragile woman named Carla, whose strength is lost to the males in her office as well as her hearing difficulty. Audiard introduces us harshly to her world by removing sound from the screen whenever she is not wearing her aid, causing an immediate unrest, not only from the characters within the film, but to those watching. Without sound, the world is left open to any possibility, and that is frightening.<br /><br />As we watch this difficult and unsettling woman setting into her life, we are then uprooted and given the opportunity to meet Paul (played exquisitely by Vincent Cassel), a slicked-back hair, mustache-wearing lanky man who was just released from prison, homeless, jobless, and forced by his parole officer to get a job. This is how Carla and Paul meet. There is that moment of instant, unsettling attraction. The one where we think she loves him, but he is dark (and here is where it gets even more fun)  and where we think he loves her, but she is dark. The constant role reversal creates the tone of the unknown. Who, as viewers, are we to feel the most sympathy for? Paul sleeps in the office, Carla helps him; Carla looses a contract to a rival co-worker, Paul helps her; Carla's ability to read people's lips comes in handy for a make-shift idea for Paul. The continual jumps back and forth keep you on your chair, waiting for the possibility of some light to shine through this dark cave. It never does. Audiard cannot just allow this story to take place, he continually introduces us to more characters; one just as seedy as the next. Even our rock, our solid foundation with the parole officer is in question when his wife goes missing  a subplot to this film that at first angered me, but upon further debate was a staple finale for this film. Yet none of this could have happened if it weren't for our characters. Devos' solemn and homely look is breathtaking, as she changes her image for Paul; the truth of her beauty is discovered. Paul, the wildcard in the film, continues to seemingly use and abuse the friendship for his final endgame. Then, just as we assume one, Carla takes on one last shape.<br /><br />Audiard knows he has amazing actors capturing his characters. Cassel and Devos could just play cards the entire time and I would still be sitting at the end of my chair. The story, probably the weakest part of this film, is at first random. The interwoven stories seem unconnected at first, but Audiard lets them connect bit by bit. Again, the entire parole officer segment was tangent, but that final scene just solidified the ends to the means. Not attempting to sound vague, but this complex (yet utterly simple) story is difficult to explain. There is plenty happening, but it is up to you to connect the pieces. A favorite scene is when Carla is attempting to discover where some money is being held. That use of sound and scene was brilliant. It was tense, it was dramatic, and it was like watching a who-dun-it mystery unfold before your eyes.<br /><br />Overall, I initially though this was a mediocre French film that I could easily forget about when it was over  I was proved wrong. "Read My Lips" opens the floor for discussion, not just with the characters, but the situations. One will find themselves rooting for Carla in one scene, and Paul in the next. When a discovery is made in Paul's apartment by Carla, I found myself deeply angry. Audiard brought true emotion to the screen with his characters and development, and what he was lacking in plot  the actors were able to carry. I can easily suggest this film to anyone, but be prepared; this isn't a one time viewing film. Repeat. Repeat. Repeat.<br /><br />Grade: **** out of *****