In elk geval kwam er iets goeds voort uit Damon Runyons misplaatste poging om de maffia sentimenteel te maken. 'Guys and Dolls', de schijnbaar onverwoestbare musical, werd in 1955 opgenomen door Joseph L. Mankiewicz ('All About Eve') in een kleurrijke, plezierige film met een all-star cast, onder wie Vivian Blaine (uit de oorspronkelijke Broadway-show), Jean Simmons (met een personage dat een vreemde gelijkenis vertoont met Audrey Hepburn in 'Roman Holiday') en twee van de grootste hoofdrolspelers aller tijden, Frank Sinatra en Marlon Brando, die allebei kort daarvoor een Oscar hadden gewonnen voor de beste ondersteunende acteur ('From Here To Eternity') en beste acteur ('On the Waterfront') en die op het toppunt van hun kunnen waren. De alomtegenwoordige Sheldon Leonard voegt nog een bladzijde toe aan de verzameling gangsters op het witte doek. De film heeft een vrolijke, cartoonachtige uitstraling en doet denken aan de popart van het begin van de jaren zestig. De personages spreken gestileerd in het patois, kennelijk gebaseerd op Jiddische idioom. Hoewel de sociale houding en de geslachtsrollen van de film gedateerd zijn, is het allemaal erg leuk, en zelfs het vriendelijke geintje van het Leger des Heils is onschuldig en weerspiegelt geen echte animositeit met georganiseerde religie. Alleen al het zien van Sinatra en Brando in dezelfde film is reden genoeg om deze film te bekijken, maar hij heeft in zijn 149 minuten nog veel meer te bieden.
At least something good came out of Damon Runyon's misguided attempt to sentimentalize the Mafia. "Guys and Dolls," the seemingly indestructible stage musical, was captured on film in 1955 by Joseph L. Mankiewicz ("All About Eve") in a colorful, enjoyable movie that featured an all-star cast including Vivian Blaine (from the original Broadway show), Jean Simmons (whose character bears an odd resemblance to Audrey Hepburn in "Roman Holiday") and two of the all-time great leading men, Frank Sinatra and Marlon Brando, both of whom had recently won Oscars for Best Supporting Actor ("From Here To Eternity") and Best Actor ("On the Waterfront") and were on the top of their game. One listen to Brando singing "Luck Be a Lady Tonight" speaks volumes about where the early Dylan got his voice. Stubby Kaye steals the show as Nicely Nicely Johnson, who brings down the house with "Sit Down You're Rocking The Boat." The ubiquitous Sheldon Leonard adds yet another page to his rogue's gallery of screen gangsters. The film has a bright, cartoonish look, anticipating the Pop Art of the early 1960s. The characters speak in a stylized patois, apparently based on Yiddish idioms. Although the film's social attitudes and gender roles are dated, it's all great fun, and even the gentle kidding of the Salvation Army is harmless and reflects no real animosity toward organized religion. Just seeing Sinatra and Brando in the same film is reason enough to watch this movie, but it has lots of other attractions to offer during its 149 minutes.