Wat ik verwachtte: een nogal slappe, overdreven stereotiepe beschrijving van een sportfanaat en een al even slappe, stereotiepe beschrijving van het meisje dat hem leuk vindt, maar dat het zwaar te verduren heeft omdat ze de tweede viool speelt in zijn overijverige steun aan zijn favoriete sportteam.<br />Wat ik kreeg: een neutraal verhaal waarin zowel de man als het meisje uiteindelijk toegeeft <0xE2><0x80><0x93> aan zichzelf en aan elkaar <0xE2><0x80><0x93> dat ze allebei passies in hun leven hebben, maar dat ze elkaar kunnen vergeven om de liefde die ze delen te redden.<br />Klinkt sentimenteel, maar met de ononderbroken humor en geweldige vertolkingen werkt dit verhaal! Barrymore is typisch Barrymore: die perfecte mengeling van lief, sterk en aanbiddelijk. Dat verwachten we van haar en dat heeft ze ook gedaan. Maar Fallon is de aangename verrassing in deze film. Hij brengt de perfecte mengeling van sportfanaat en waardering voor de normale dingen in het leven in de rol, zoals zorgen voor kinderen en zijn vriendin. Fallon brengt zijn tekst met subtiele perfectie. Hij kan zorgzaam zijn ('Je rende net voor me over het veld!') en tegelijkertijd in één adem worden verblind door zijn liefde voor de Red Sox ('Hoe voelde het gras? Een beetje sponzig?'). Fallons vertolking'maakte' de film. Hopelijk is deze film het begin van een betere filmcarrière voor Fallon, iets wat verder gaat dan de overdreven studentikoze humor die typerend is voor oud-studenten van de snl (d.w.z. Will Ferrell). Kortom, een film die het slachtoffer had kunnen worden van stereotiepe mannelijke en vrouwelijke personages, ging die beperking te boven en leverde non-stop komische dialogen, die door Fallon op briljante, subtiele wijze werden gebracht.<br />Hé, ik heb dit met mijn vrouw gezien - geen honkbalfan - en ze vond het net zo geweldig als ik. Het is geen 'Guy Flick' of een 'Chick Flick'. Het is een geweldige'maak-me-aan-lachen'-film. Ga hem zien!
What I expected: A rather lame overly-stereotypical portrayal of a sports-mad guy and an equally lame stereotypical portrayal of the gal who likes him yet suffers while being second banana to his overly zealous support for his favorite sports team.<br /><br />What I got: An even-handed story where both guy and gal end up admitting -- to themselves and each other -- that they each have passions in their lives yet each can forgive the other to save the love they share.<br /><br />Sounds sappy but with the nonstop humor and terrific performances this story works! Barrymore is classic Barrymore: that perfect blend of sweet, strong, and adorable. We expect that from her and she delivered.<br /><br />But Fallon is the nice surprise in this film. He brings to the role the perfect blend of sports nut combined with the appreciation for the normal things in life, like caring about kids and his girlfriend. Fallon delivers his lines with subtle perfection. He can be caring ("You just ran across the field for me!") and in the same breath be obliviously blinded by his love for the Red Sox ("How did the grass feel? Kinda spongy?") at the same time. Fallon's portrayal "made" the movie. Hopefully, this movie marks the beginning of a better film career for Fallon, something beyond the over-the-top sophomoric humor typical of SNL alums (i.e. Will Ferrell).<br /><br />In short, a movie that could have fallen victim to stereotypical male vs. female characters rose above that limitation and provided nonstop spot-on humorous lines, most delivered with brilliant subtlety by Fallon.<br /><br />Hey, I saw this with my wife -- not a baseball fan -- and she loved it as much as I did. It's neither a "Guy Flick" nor a "Chick Flick". It's a terrific make-you-laugh flick. Go see it!