Superdroevige misdaadfilm van Pou-Soi Cheang, de regisseur van 'Home Sweet Home'. Tonaal deed het me denken aan Billy Tangs 'Run and Kill', hoewel het niet zo gepolijst is als dat. Niettemin is het een innemend, onvolmaakt stukje verminking over een Cambodjaanse eenling, Pang (Edison Chen), die in Hongkong aankomt om een advocaat te vermoorden. Terwijl hij op de vlucht is, vermoordt hij de partner van agent Sam Wai, die, om het nog erger te maken, midden in een bespreking zit met zijn stervende vader, dus begint Sam een krankzinnige, obsessieve klopjacht op Pang die uitmondt in bijna tien lijken en meedogenloos geweld. Er moet de laatste tijd iets aan de hand zijn, want ik...' Ik heb de laatste tijd nog nooit zo veel mensen elkaar tot moes zien slaan als nu. Dit is grimmig, akelig spul, en daarom ben ik er zo dol op, en ik juich de neerwaartse vibratie toe. Het is visueel fascinerend en het geluidsontwerp is heel uniek. Theatraal spiraalt alles naar beneden, tot elke figuur zichzelf vindt in een wereld van krijsende pijn. Een subplot over Pangs gehechtheid aan een seksueel misbruikt meisje voegt diepte aan het verhaal toe en levert een verrassende vierde akte op, waarin een fraaie akte van groteske chirurgie voorkomt.
Ultra-grim crime drama from Pou-Soi Cheang, the director of "Home Sweet Home". Tonally, it reminded me of Billy Tang's "Run and Kill", although it's not as polished as that. Nevertheless, it's an engaging, flawed bit of mayhem about a Cambodian loner, Pang (Edison Chen), who arrives in Hong Kong to kill a lawyer. While fleeing the scene, he kills the partner of cop Sam Wai, who, to add insult to injury, is in the midst of dealing with his dying father, so Sam begins an insane, obsessive manhunt for Pang that results in close to a dozen dead bodies and relentless violence. There must be something in the air lately because I've never seen so many humans beating the pulp out of each other as I have lately. This is grim, nasty stuff, which is why I'm so partial to it, and I applaud its downbeat vibe. It's visually arresting and the sound design is very unique. Dramatically, everything spirals downwards until every character finds him- or herself in a world of screaming pain. A subplot involving Pang's attachment to a sexually abused girl adds depth to the story and spawns a surprise fourth act which boasts a fine act of grotesque surgery.