WAARSCHUWING: MOGELIJK SPOEDELIJK SPOILER!<br />Als je je kunt vinden in het uiterst onplezierige onderwerp, dan biedt deze film een overdosis aan buitensporig campy melodrama. Verrassend genoeg is deze film in de loop der jaren meerdere malen gekopieerd en ingekort, hoewel het moeilijk te bevatten is dat een filmmaker geïnspireerd kan zijn door dit ordinaire drama. Geen van beide Hemingway-vrouwen kan hier acteren (hoewel Mariel er in de loop der jaren op is vooruitgegaan), Anne Bancroft is de enige klasse in haar rol van openbaar aanklager, en Chris Sarandon is beurtelings zielig en onbedoeld hilarisch als de grijnzende, slijmerige slechterik van het stuk. De laatste scène, waarin Margaux haar geweer pakt en Sarandon na zijn laatste schokkende nummer achternazit, is bedoeld om opwindend te zijn, maar ontlokt in plaats daarvan een hartelijk gegrinnik. Voeg daar een berucht schrille en lugubere muziekscore van Michel Polnareff aan toe en je hebt een waarlijk schuldig genoegen, ook al voel je je waarschijnlijk groezelig en heb je een hete douche nodig na het zien ervan.
**WARNING: POSSIBLE SPOILER**<br /><br />If you can get by the extremely unpleasant subject matter, this film does offer a heaping helping of outrageously campy melodrama. Surprisingly enough, this movie has been copied and ripped-off several times over the years, although it's hard to fathom ANY filmmaker being inspired by this trashy drama. Neither one of the Hemingway women can act here (although Mariel HAS improved over the years), Anne Bancroft offers the only touch of class as a prosecuting attorney, and Chris Sarandon is by turns pathetic and unintentionally hilarious as the smirking, smarmy bad guy of the piece.<br /><br />Veteran director Lamont Johnson can't make a silk purse out of this sow's ear of a script, which is stuffed to bursting with howlingly bad dialogue and outlandish situations. For example, the final sequence, where Margaux grabs her shotgun and chases Sarandon down after his latest shocking act is meant to be exciting but elicits hearty chuckles instead. Add a notoriously shrill and spacy musical score by Michel Polnareff and you have a true guilty pleasure, even though you're likely to feel grubby and needing a hot shower after viewing it. Don't say you weren't warned.