Dertig jaar na de eerste vertoning komt de derde versie van 'A Star Is Born' eindelijk op dvd uit, in een pakket dat de meest toegewijde fans van Barbra Streisand zou moeten plezieren. Daar hoor ik ook bij, want ik heb haar net tijdens een concert zien zingen, onder andere het feministische nummer 'Woman in the Moon' uit deze film uit 1976. Het carrière-polariserende verhaal van de film is zo'n stevige stapel Hollywood-clichés dat er variaties van bestaan in andere films, waaronder Streisands eigen 'Funny Girl'. Deze keer gaat het over de toenmalige muziekscene en volgt de afgezaagde plot van de zelfvernietigende rockster John Norman Howard tijdens zijn duikvlucht in de carrière, net als hij clubzangeres Esther Hoffman ontmoet, die op haar grote doorbraak wacht. Voor John Norman is Esther zijn laatste kans op geluk, en zij voelt zich op haar beurt aangetrokken tot de van nature fatsoenlijke, creatieve muzikant onder de massa. In de meest cruciale scène van de film geeft hij Esther haar grote kans bij een benefietconcert, en dan begint haar carrière pas echt. Het is onvermijdelijk dat hij de mislukking van zijn carrière niet aankan in het licht van haar fenomenale succes, en als je bekend bent met een versie van dit verhaal, dan weet je de rest. De film slaagt er nog steeds in me te boeien, ook al weet ik dat hij schaamteloos geënsceneerd en manipulatief is. Ondanks de vele gebreken heeft hij nog steeds een zekere emotionele resonantie.<br />Hoewel Streisand in haar beste jaren de ideale keuze lijkt om een opkomende zangeres te spelen, is haar personage op het witte doek gewoon te sterk en te voorspelbaar om Esther geloofwaardig te kunnen spelen. Hetzelfde kan gezegd worden van haar acteerstijl, aangezien het script rekening lijkt te houden met haar zachtere, meer op volwassenen gerichte materiaal dat in de verder geharde wereld van de arenarock wordt geaccepteerd. Vanaf het moment dat ze haar hoofd opsteekt als het middelpunt van de Oreo's, kan ze dat niet meer.' Het kan niet anders of ze komt over als een gevestigde ster. Ik kan haar die misstap vergeven omdat ze een ongeëvenaard zangtalent is, maar wat minder vergeeflijk is, is dat ze Esther eerder schril dan schrijnend maakt wanneer de ellende van John Norman overweldigend wordt. Dit creëert een merkwaardig verwarrende dynamiek in het laatste deel van de film wanneer het minder gaat over wat de climax heeft veroorzaakt dan over Esthers reactie daarop. Dit wordt afgesloten met een acht minuten durende close-up van haar herdenkingsvoorstelling <0xE2><0x80><0x93> geweldig, behalve wanneer ze tegen het eind helaas John Normans stijl nabootst. <br />Kristofferson daarentegen geeft gedurende de hele film een uitmuntende voorstelling. Hij weet een niveau van eerlijkheid te bereiken dat de film steunt en dat zijn gevoelens van liefde, trots en wrok jegens Esther tastbaar maakt. In deze context levert hij zijn grommende, van wodka doordrenkte optreden. Wat ik verder altijd vreemd vind aan deze versie is dat alle bijrollen naar de achtergrond worden gedrongen, alsof ze niet bestaan, tenzij ze in contact staan met de twee hoofdrolspelers. De enigen die opvallen zijn Paul Mazursky als John Normans nuchtere manager Brian en Gary Busey als Bobbie, de cynische bandleider van zijn band. De oudere cameraman Robert Surtees zorgt voor een mooie glans op de film, hoewel er een zekere korreligheid in de film blijft hangen. De soundtrack, die in die tijd een groot succes was, bestaat uit een mengelmoes van verschillende stijlen uit de jaren zeventig <0xE2><0x80><0x93> sommige nummers zijn nog steeds goed ('Everything', 'Woman in the Moon', 'Watch Closely Now'), andere zijn overgegaan in kitsch ('Queen Bee'), 'I Believe in Love' van Kenny Loggins en natuurlijk het onvermijdelijke 'Evergreen'.<br />De print van de dvd van 2006 is schoon en het geluid is dankzij de digitale remaster heerlijk fris. Het feit dat Streisand meespeelt, is de voornaamste lokroep van de figuranten, te beginnen met haar commentaar op de film. Ze geeft inzichtelijke informatie over de ontstaansgeschiedenis van de film, de casting en de naar verluidt problematische productie. Ze is ook verfrissend openhartig over de grootheidswaan van Jon Peters, haar kappersvriendje dat de film werd. Ik zou alleen willen dat ze meer commentaar had kunnen leveren op de scènes die rechtstreeks te maken hebben met wat er op het scherm te zien is. Ze heeft ook de neiging om dezelfde anekdotes te herhalen als ze er zin in heeft, bijvoorbeeld dat het vermoeiend wordt om voor de derde keer te horen dat degene die de chauffeur speelt een vriend van Peters was. Ik denk dat een tweede commentator haar nog meer goudklompjes had kunnen opleveren.<br />Er is een kledingtest van een aantal amusante kleding uit 1970, met name Kristoffersons poncho van een soort wol en een oranje polyester shirt. Er zijn ook twaalf verwijderde scènes bij met Streisands optionele commentaar. Een ervan is een komische broodbakscène die me eraan herinnert hoe graag ik Streisand in kluchtige komedies zie. Een andere is een uitgebreide scène waarin ze 'Evergreen' op de gitaar speelt voor een met ontzag vervulde Kristofferson, die daarna in slaap valt. Het interessantst is een alternatieve versie van de muzikale finale met snelle stukken, die volgens mij door Streisand gebruikt hadden moeten worden. De theatertrailers voor alle drie de versies van 'A Star Is Born' zijn ook opgenomen.
Thirty years after its initial release, the third version of "A Star Is Born" finally comes to DVD in a package that should please the most devoted fans of Barbra Streisand. That would include me since I just saw her in concert singing among other numbers, the feminist anthem "Woman in the Moon" from this 1976 film. Easy to dismiss, the movie's career-polarizing story is such a sturdy pile of Hollywood-style clichés that variations of it exist in other films including Streisand's own "Funny Girl". This time reset to the then-contemporary music scene, the timeworn plot follows self-destructive rock star John Norman Howard on his deep-dive career descent just as he meets club singer Esther Hoffman who is awaiting her big break.<br /><br />Troubles dog their courtship from the outset, as John Norman (both names please) responds to grasping fans and bloodless DJs with random acts of violence (from which he inexplicably escapes prosecution). To John Norman, Esther represents his last shot at happiness, and in turn, she is drawn to the innately decent, creative musician underneath the façade. In the movie's most pivotal scene, he gives Esther her big break at a benefit concert, and her career takes off. Inevitably, he can't handle the failure of his career in light of her meteoric success, and if you are familiar with any version of this story, you know the rest. Directed by Frank Pierson (although Streisand's budding directorial talents are obviously on display), the film still manages to draw me in, even though I know it is shamelessly contrived and manipulative. It still has a certain emotional resonance despite its numerous flaws.<br /><br />Although Streisand in her prime seems like the ideal choice to play a rising singing star, her screen persona is simply too strong and predefined to play Esther credibly. The same can be said for her performing style since the script seems to make allowances for her softer Adult Contemporary-oriented material to be accepted within the otherwise hardened world of arena rock. From the moment she pops her head up as the middle of the Oreos, she can't help but come across as an established star. I can forgive the lapse simply because she is an unparalleled vocal talent, but what becomes less forgiving is how she makes Esther more strident than poignant when John Norman's woes become overwhelming. This creates an oddly discomfiting dynamic in the last part of the film when it becomes less about what caused the climactic event than Esther's response to it. This is capped off by an uninterrupted eight-minute close-up of her memorial performance - great except when she regrettably mimics John Norman's style toward the end.<br /><br />Kristofferson, on the other hand, gives a superb performance throughout, managing a level of honesty that grounds the film and makes palpable his concurrent feelings of love, pride and resentment toward Esther. He makes his vodka-soaked onstage growling work within this context. Otherwise, what always strikes me as strange about this version is how all the supporting characters are relegated to the background as if they didn't exist unless they were interacting with the two principals. The only ones who register are Paul Mazursky as John Norman's level-headed manager Brian and Gary Busey as his cynical band manager Bobbie. Veteran cameraman Robert Surtees provides a nice burnish to the cinematography though a level of graininess persists in the print. A big seller in its day, the soundtrack is a hodgepodge of different styles from the 1970's - some songs still quite good ("Everything", "Woman in the Moon", "Watch Closely Now"), some that have moved to kitsch ("Queen Bee", Kenny Loggins' "I Believe in Love") and of course, the inescapable "Evergreen".<br /><br />The print transfer on the 2006 DVD is clean and the sound gratefully crisp thanks to digital remastering. Streisand's participation is the chief lure of the extras beginning with her feature-length commentary. She gives insightful information about the genesis of the film, the casting and the reportedly troubled production. She is also refreshingly candid about the megalomania of Jon Peters, her hairdresser boyfriend who became the movie's producer, and her dissatisfaction with Pierson as a director. I just wish she could have provided more scene-specific comments that directly relate to what is on screen. She also tends to repeat the same anecdotes when the mood strikes her, e.g., it gets tiring to hear for the third time how the person playing the chauffeur was a friend of Peters. I think having a second commentator could have drawn out other nuggets from her.<br /><br />There is a wardrobe test reel that shows some amusing 1970's clothes, especially Kristofferson's mixed-fabric poncho and orange polyester shirt. There are also twelve deleted scenes included with Streisand's optional commentary. One is a comic bread-baking scene which reminded me how much I like Streisand in farcical comedies. Another is an extended scene in which she plays "Evergreen" on the guitar in front of an awestruck Kristofferson who then falls asleep. The most interesting is an alternate take on the musical finale incorporating fast cuts, which I agree with Streisand should have been used. Fittingly, the theatrical trailers for all three versions of "A Star Is Born" are also included.