2054. Parijs is een Escher-tekening met mensen en voertuigen die zich op verschillende niveaus voorthaasten in een duidelijke hommage aan Fritz Langs Metropolis. Parijs is zowel ultramodern als aan het afbrokkelen in verval. En in de flits tussen twee surveillancerondes wordt een knappe, jonge medisch onderzoeker ontvoerd, net nadat ze haar zus in een verlopen nachtclub heeft achtergelaten. Een stoere politiecommandant stelt een onderzoek in. Vergelijkingen met Sin City zijn onvermijdelijk in grimmig zwart-wit, met de sombere gangen, donkere steegjes en één bronlicht dat kenmerkend is voor de hardste film noir. Maar het verhaal heeft meer te danken aan Masamune Shirow en William Gibson dan aan Frank Miller, want hightech surveillance, bijna onzichtbare stealth-pakken en meedogenloze superbedrijven maken net zo goed deel uit van het landschap als wapens en auto's. De film wekt nooit echt de onheilssfeer op van Gibsons cyberpunkvisie, met zijn hightech-zware marginale personages die botsen met industriële types van bedrijven die allemaal hun eigen ministerie van Angst lijken te hebben, maar de kijker krijgt beslist het gevoel dat het toekomstige Parijs geen Utopia is en de toekomstige wetenschap niet bepaald welwillend is. En terwijl de politieprocedure zich ontvouwt, worden we meegenomen naar de duistere krochten van individuele ambities onder het glanzende vernis van het gecultiveerde pr-imago van Avalon. Het bewerkingsproces dat hier wordt gebruikt, levert een beeld op dat het midden houdt tussen B&W-stripboeken en de volgende generatie rotoscopen, en is, afhankelijk van je smaak, fascinerend of opdringerig. Niettemin is hier een groot visueel gevoel te zien, en het toekomstige Parijs wordt tot in de kleinste details weergegeven, waardoor het beeld een unieke aanblik krijgt, die beurtelings spartaans en barok is. De moeite van het bekijken waard.
2054. Paris is an Escher drawing with people and vehicles scurrying along at multiple levels in an obvious homage to Fritz Lang's Metropolis. Paris is both ultramodern and crumbling into decay. And in the blink between surveillance sweeps, a pretty young medical researcher is kidnapped just after leaving her sister in a seedy nightclub. A tough police captain investigates. Shown in stark black and white, with the gloomy corridors, shadowy alleys and single source lighting characteristic of the most hard-boiled of film noir, comparisons to Sin City are inevitable. But the story owes more to Masamune Shirow and William Gibson than to Frank Miller, as high tech surveillance, near-invisible stealth suits and ruthless super-corporations are as much a part of the landscape as guns and cars. The film never quite generates the doom-laden atmosphere of Gibson's cyberpunk vision, with its tech-heavy marginal characters clashing with industrial types from corporations that all seem to have their own Ministry of Fear, but the viewer definitely gets the sense that future Paris is no Utopia and future science is less than benevolent. And as the police procedural plot line unfolds we are taken into the darker recesses of individual ambition beneath the shiny veneer of Avalon corporation's cultivated PR image. The motion capture process used here produces a look somewhere between B&W comic books and next generation rotoscoping, and is either captivating or intrusive depending on your tastes. Nevertheless, a great visual sense is on display here, and future Paris is filled in down to the tiny details giving the picture a unique look which is in turns both spartan and baroque. Worth a look.