Ja, er worden hier geweldige voorstellingen gegeven. Helaas gebeuren ze in de context van een film die geen flauw benul lijkt te hebben van wat hij doet. Gedurende de eerste 45-60 minuten van de film vindt alle muziek plaats als realistische voorstelling. Na ongeveer een uur beginnen de personages die tot dan toe altijd met elkaar hadden gesproken, plotseling tegen elkaar te zingen. Om de boel nog meer in de war te brengen, nog iets verder weg, uit het niets, doen ze in feite 15 minuten lang een gezongen dialoog, waarna ze dat idee laten varen en overgaan op andere dingen, zoals een nummer dat begint in een jazzclub met een drummer en twee elektrische gitaren dat plotseling uitgroeit tot een volledig georkestreerd stuk met een massieve, ongeziene sectie strijkers. Boven op al die inconsistentie in de manier waarop de muziek wordt gebruikt, is het duidelijk dat de componisten niet in staat zijn om muziek te schrijven in de stijl die zogenaamd wordt geportretteerd. Terwijl de eerste paar stukken min of meer de Motown-sound uit de jaren vijftig nabootsen, is de rest van de film gewoon (slechte) Broadway-showmuziek. Het was de pure dwaasheid van fragmenten van een groep die een slechte imitatie van de familie Jackson weggaf en Eddie Murphy die van Little Richard naar James Brown naar Lionel Richie overging. Toen hij Stevie Wonder begon te imiteren, moest ik onwillekeurig hardop lachen. Dit was duidelijk zo'n film die me doet beseffen hoe weinig tijd ik op aarde heb en die me het gevoel geeft dat ik twee uur heb verspild door naar deze film te kijken.
Yes there are great performances here. Unfortunately, they happen in the context of a movie that doesn't seem to have a clue what it's doing. During the first 45-60 minutes of this all the music takes place as realistic performance. Suddenly, about an hour in, the characters who, until this point, had always spoken to each other, suddenly start singing to each other. To further confuse things, a little further in, out of nowhere, they actually do about 15 minutes of sung-through dialog, then seem to drop that idea and move on to other things, such as a number that begins in a jazz club with a drummer and two electric guitars suddenly turning into a fully orchestrated piece with a massive unseen string section. On top of all this inconsistency in how the music is used, is the composers' clear inability to actually write music in the style that is supposedly being portrayed. While the first couple of pieces do sort of mimic the 1950s Motown sound, the rest of the film is just (bad) Broadway show music. Then there's the pure silliness of snippets of a group doing a bad Jackson family imitation and Eddie Murphy morphing from Little Richard to James Brown to Lionel Richie. When he started channeling Stevie Wonder I couldn't help laughing out loud. This was clearly one of those films that make me appreciate how little time I have on earth and resent that I wasted two hours of it watching this film.