Dit is de eerste Amerikaanse film die met succes de naturalistische stijl van de Europeanen, vooral de Fransen en de Belgen, heeft overgenomen, al minstens tien jaar lang, en wordt het niet eens tijd? Hij volgt drie schoolmeisjes in de wijk Crown Heights in Brooklyn tijdens de laatste dagen van hun zomervakantie tussen de eerste en tweede klas, en doet wat alle goede kunst hoort te doen: hij ontdekt het universele in het bijzonder. Hoewel de bezigheden van de meisjes uiterlijk conventioneel zijn <0xE2><0x80><0x93> jongens, seks, populariteit, geld, vrijheid en kleding <0xE2><0x80><0x93> zien we een glimp van hoe hun hele leven wordt gevormd, de universele verbinding tussen karakter en lotsbestemming.<br />Het naturalisme is compleet, compleet. De film ademt, blijft in het moment, bewoont de echte tijd. Het verhaal vertelt zichzelf. Het medium en zijn artefacten zijn voor deze ene keer niet de boodschap. De film brengt zonder aarzelen en naar waarheid het perspectief van de jeugd van zijn personages over; hij legt zijn eigen volwassen betekenis of moraal op. Details komen uit zichzelf naar voren, worden nooit geduwd en lijken daardoor des te echter en krachtiger door hun understatement. Ook al is er veel moeite gedaan om de authentieke sociale realiteit van Crown Heights, deel uitmakend van het grootste zwarte getto van New York en een van de gevaarlijkste gewelddadige plekken in de Verenigde Staten, vast te leggen, het onderwerp is de jeugd in het getto, niet het getto zelf. Met regelmatige tussenpozen wordt de film onderbroken door een explosie van kleur, beweging en geluid. Verder blijft de camera heel dichtbij, heel intiem, een geduldige, sluwe en onopvallende waarnemer. De taal is rijk, spontaan, het acteerwerk transparant. Sommige scènes springen eruit, zoals de meisjes die rondhangen en elk haar diepste fantasieën onthullen. Lanisha's bekentenis dat ze een dood door willekeurig geweld heeft geaccepteerd is de meest schokkende, een van de diepste littekens van het getto. Dat ze haar verwarring en angst met haar moeder deelt, is al even ontroerend en op een prachtige, niet-sentimentele manier bevestigd. Alle drie de meisjes worden opgevoed door alleenstaande moeders, van wie er maar één, Lanisha, een vader in haar leven heeft (en, niet geheel toevallig, is zij van de drie degene die het meest emotioneel stabiel en empathisch tegenover anderen is, en degene die het meeste zelfrespect heeft). Twee van hen hebben astma, een ziekte die in de binnenstad onevenredig veel voorkomt. Geweerschoten, iets wat dagelijks gebeurt, onderbreken hun gesprek maar heel even. Slechts een van de meisjes, Joy, voelt hoop, heeft het gevoel dat ze de toekomst in de hand heeft, terwijl de andere twee al bij wisselende mate wanhoop hebben geaccepteerd.<br />Dit is verreweg de beste dramatische Amerikaanse film die ik in jaren heb gezien. Zie hem, zie hem, zie hem.
This is the first American film to successfully adopt the naturalistic style used by Europeans, particularly the French and Belgians, for at least a decade, and isn't it about time? Following three high school girls in the Crown Heights neighborhood of Brooklyn during the last days of their summer break between freshman and sophomore years, it does what all good art should: it discovers the universal in the particular. Even though the girls' preoccupations are outwardly conventional--boys, sex, popularity, money, freedom, and clothes--we glimpse how their whole lives are being shaped, the universal interface between character and destiny.<br /><br />The naturalism is whole, complete. The film breathes, stays in the moment, inhabits real time. The story tells itself. The medium and its artifacts, for once, are not the message. The film unwaveringly, truthfully conveys the childhood perspective of its characters; it does not impose its own adult meanings or morals. Details emerge of their own, are never pushed, and thus seem all the more real and powerful for their understatement. Even though great pains have been taken to capture the authentic social reality of Crown Heights, part of the largest Black ghetto in New York City and one of the most dangerous violent places in the US, the subject is childhood in the ghetto, not the ghetto itself.<br /><br />Documentary footage of the practice sessions of a marching band, the Jackie Robinson Steppers, punctuate the film at regular intervals with an explosion of color, movement, and sound. Otherwise, the camera stays very close, very intimate, a patient, sly, and unobtrusive observer. The language is rich, spontaneous, the acting transparent. Some scenes standout, such as the girls lolling about, each revealing her deepest fantasies. Lanisha's confession of her acceptance of a death by random violence is the most shocking, one of the deepest scars of the ghetto. Her sharing with her mother her confusion and fear before the stark challenges of adult life is equally moving, and beautifully, unsentimentally affirmative.<br /><br />Social realities are respected, not propagandized: All three girls are being raised by single moms, only one, Lanisha, has a father active in her life (and, not coincidentally, of the three she is the most emotionally stable and empathetic to others, and the one with the most self-respect). Two of them suffer from asthma, a disease disproportionately prevalent in the inner city. Gunfire, an accepted daily occurrence, only momentarily interrupts their conversation. Only one of the girls, Joy, feels hope for, feels she has control over the future, while the other two to varying degrees have already accepted despair.<br /><br />This is by far the best dramatic American film I've seen in years. See it, see it, see it.