Dit was de tweede van de drie films die Irving Berlin schreef voor de Astaire-Rogers-franchise en het is verreweg de grootste en het is enigszins ongebruikelijk dat twee van de nummers worden gespeeld door Harriet Hilliard, terwijl de rest verdeeld en/of gedeeld moet worden tussen de hoofdrolspelers. Zoals gewoonlijk hoeft de plot ons niet te boeien, hoewel het voor de goede orde gebaseerd was op een toneelstuk, Shore Leave, dat ook de basis vormde voor een Broadway-musical, Hit the Deck. Iedereen die Shore Leave in het theater heeft gezien, zal wel even verbaasd zijn geweest omdat de rollen die Fred en Ginger speelden voor de film waren bedacht, maar wat er, zoals altijd, toe doet is de muziek, de tekst en het hoefgetrappel, en dat komt allemaal uit de juiste fles. Het is een afwijking van de andere titels in de franchise, in die zin dat 1) we Astaire piano ziet spelen <0xE2><0x80><0x93> in het echte leven was hij een begenadigd pianist en heeft hij verscheidene liedjes gecomponeerd, waarvan er één, ik...' Het is het enige nummer uit de serie waarin hij een militair speelt, zij het een ex-hobbyist die bij de marine is gegaan nadat hij door zijn danspartner Ginger is gedumpt. Hij voert een weinig bekend maar uitstekend Berlijns nummer op, ik zou liever een band leiden en een duet doen met ik doe al mijn eieren in een mand, maar het uiteindelijke nummer is het profetische <0xE2><0x80><0x93> in 1936 waren de dreunen van de Tweede Wereldoorlog al te horen <0xE2><0x80><0x93> _Let's Face The Music And Dance_, een van de krachtigste ballads die het team ooit heeft gezongen. Dus wat maakt het uit dat Randolph Scott een houterig mannetje is, zonder paard of revolver binnen handbereik, en dat Harriet Hilliard het scherm niet bepaald in de fik steekt; we kwamen voor Fred en Ginger en de enige vraag is: leveren ze af? Antwoord: in overvloed.
This was the second of three films that Irving Berlin wrote for the Astaire-Rogers franchise and it has by far the largest score and is somewhat unusual in that two of the numbers are performed by Harriet Hilliard leaving the rest to be divvied and/or shared between the principals. As usual the storyline needn't detain us though for the record it was based on a play, Shore Leave, that also served as the basis for a Broadway Musical, Hit The Deck. Anyone who actually saw Shore Leave in the theatre may have been momentarily bemused inasmuch as the roles played by Fred and Ginger were created for the movie but what matters, as always, is the music, lyrics and hoofing and this is all out of the right bottle. It's a departure from the other titles in the franchise in that 1) we get to see Astaire play the piano - in real life he was an accomplished pianist and composed several songs, one of which, I'm Building Up To An Awful Let-Down, had a lyric by Johnny Mercer and spent a couple of weeks in the charts - and it is the only one of the series in which he played a serviceman, albeit an ex-hoofer who enlisted in the navy after being dumped by dancing partner Ginger before the story starts. He gets to perform a little-known but excellent Berlin number, I'd Rather Lead A Band as well as duetting on I'm Putting All My Eggs In One Basket but the ultimate number is the prophetic - in 1936 rumbles of World War II were already being felt - Let's Face The Music And Dance, one of the most potent ballads ever performed by the team. So what if Randolph Scott is a little wooden and fish-out-of-water without either a horse or a six-gun within easy reach and Harriet Hilliard doesn't exactly set the screen on fire; we came to see Fred and Ginger and the only question is, do they deliver. Answer: In spades.