Flynn, die vooral bekendstaat om zijn stoere rollen (en zijn slaapkameravonturen!) neemt een andere aanpak bij deze film, en die werkt uitstekend. Flynn speelt Jim Corbett, de bokskampioen uit het echte leven, en zet zijn charme volledig in terwijl hij van een verstikte bankbediende in San Francisco een beroemde bokser wordt, terwijl hij ondertussen een oogje houdt op societydeb Smith. Hij en zijn beste vriend Carson zijn aanwezig bij een illegaal gevecht met blote vuisten en worden gearresteerd, samen met tientallen andere mannen (en een hond!) onder wie een vooraanstaand rechter. De volgende dag krijgt hij via Smith de kans om toegang te krijgen tot de privéclub van de rechter. Hij maakt van de gelegenheid gebruik om zich in de gunst van de exclusieve leden te wroeten en een plekje te bemachtigen als inwonende bokser van de club. Zijn ongebruikelijke bedrevenheid in de sport zorgt er al snel voor dat hij het tegen iedereen opneemt, tot en met de wereldkampioen John L. Sullivan (Bond.) Flynn is hier ronduit betoverend. In deze rol is hij het toonbeeld van charme, charisma en aantrekkingskracht. Hij ziet er fantastisch uit (vooral in een katerscène met zijn haar in de war en in een wit vakbondspak) en doet vrijwel al zijn eigen stuntwerk (indrukwekkend!). Zijn tekst is verrukkelijk en hij is geloofwaardig en sympathiek en tegelijkertijd dubbelhartig en schurkachtig. Smith straalt uit elke porie klasse en smaak uit en is een goede partij voor Flynn. In dit stadium had hij een vrouwelijke tegenspeler nodig die zijn avances en reputatie kon weerstaan (hij werd op dat moment van ontucht met een minderjarige beschuldigd) en dat doet ze bewonderenswaardig. Ze walgt van zijn frisheid en galante houding, maar kan er niets aan doen dat ze zich door hem laat betoveren. Bond is ongelooflijk potig, gespierd en groot, maar toch teder als dat in het script vereist is. Een jonge, uitbundige Carson zorgt voor een amusante ondersteuning. Frawley is zijn betrouwbare, chagrijnige zelf als Flynns manager. De rest van de cast is ook uitstekend, inclusief Flynns onstuimige familie en een assortiment saaie Nob Hill-types. Het geheel is prachtig opgesteld en goed geco<0xC3><0xB6>rdineerd. Een paar kostuums zijn verbazingwekkend. Sommige van Smiths japonnen neigen naar het opzichtige, maar ze past heel goed bij de opgestoken kapsels. Het is een geweldige blik in de eerste dagen van het kampioenschap boksen, maar het is ook zoveel meer. Een deel ervan (zoals de karaktertrekken die Flynn laat zien) is voor de amusementswaarde versterkt of overdreven, maar een groot deel is authentiek (zoals de methoden en kostuums in de vechtscènes). Eén regel is bijzonder gedenkwaardig: 'Ik geloof dat je me liever hebt dan ik jou, maar het is heel goed mogelijk dat ik meer van je hou dan jij van mij.' 's klassieke romantische dialoog (en er zitten ook meer dan een paar zinspelingen in het script).
Flynn, known mostly for his swashbuckling roles (and his bedroom antics!) takes a different tack with this film and it works beautifully. Playing real-life boxing champ Jim Corbett, Flynn turns on the charm full blast as he makes his way from a stifled San Francisco bank teller to a celebrated pugilist, all the while setting one eye on society deb Smith. He and best pal Carson attend an illegal bare-knuckle fight and are arrested along with scores of other men (and a dog!) including a prominent judge. The next day, he gets a chance, via Smith, to gain entrance to the judge's private club. He uses this opportunity to weasel his way into the good graces of its exclusive members and land a spot as the club's resident boxer. His unusually adept skill in the sport soon has him taking on all comers, up to and including the world champion John L. Sullivan (Bond.) Flynn is downright magical here. He is the epitome of charm, charisma and appeal in this role. He looks terrific (especially in a hangover scene with his hair mussed and wearing a white union suit) and does virtually all of his own stuntwork (impressively!) His line delivery is delicious and he is credible and sympathetic and at the same time duplicitous and rascally. Smith exudes class and taste from every pore and is a good match for Flynn. At this stage, he needed a female costar who could stand up to his advances and reputation (he was undergoing statutory rape charges at the time) and she does so admirably. She is repulsed by his freshness and cavalier attitude, yet can hardly help but fall under his enchanting spell. Bond is incredibly burly, brawny and towering, yet tender when the script calls for it. Amusing support is provided by a young and ebullient Carson. Frawley is his dependably cantankerous self as Flynn's manager. The rest of the cast is excellent as well including Flynn's rambunctious family and an assortment of stuffy Nob Hill types. The whole thing is beautifully appointed and securely directed. A few of the sets are amazingly presented. Some of Smith's gowns border on the garish, but she suits the upswept hairstyles very well. It's a terrific glimpse into the earliest days of championship boxing, but it's also so much more. Some of it (like the character traits shown by Flynn) is enhanced or exaggerated for entertainment purposes, but a lot of it is authentic (like the methods and costumes shown in the fight scenes.) One line is particularly memorable: "I believe you like me more than I like you, but it's entirely possible that I love you more than you love me." It's classic romantic dialogue (and there are more than a few zingers sprinkled throughout the script as well.)