In haar autobiografie onthultLaureen Bacall dat Bogie haar had gezegd dat ze niet zulke waardeloze films moest maken als deze of iets dergelijks. Destijds werd Douglas Sirk bestempeld als 'huilebalken voor vrouwen', maar nadat hij was opgehouden met regisseren werd hij, althans in Europa, weer in de gunst gebracht. En toen hij 'geschreven op de wind' filmde, hoefde Sirk maar drie films te maken: 'bezoedelde engelen', 'een tijd om te liefhebben en een tijd om te sterven', zijn meesterwerk IMHO, en ten slotte 'Imitatie van het leven' (1960). Daarna was het stil. In feite interesseren de personages van Bacall en Hudson Sirk niet. Ze zijn te rechtlijnig, te deugdzaam. Dorothy Malone <0xE2><0x80><0x93> die een soort substituut was voor zijn voormalige Duitse ster Zarah Leander <0xE2><0x80><0x93> en haar broer Robert Stack hebben de meeste belangstelling voor de plot. Er wordt voortdurend een plot geconstrueerd, en het grootste deel van de film bestaat uit een lange flashback. De instabiliteit van de broer en de zus, afkomstig uit een familie van rijke Texaanse olieboeren, wordt op de voorgrond gedrongen door opzichtige kleren en rutilante auto's die op topsnelheid door een landschap van boortorens scheuren. Malones metamorfose aan het eind van de film is adembenemend: een mantelpakje en een chignon, spelend met een kleine boortoren: ze is klaar voor het leven, de rebel is getemd. Nu alleen, omdat ze Hudson kwijt is (maar hij was trouwens niet verliefd op haar). Dit einde is een beetje reactionair, maar melodrama is bij uitstek reactionair; drie jaar later, in 'nabootsing van het leven', krijgt Sarah-Jane (Susan Kohner) de schuld omdat ze haar plaats niet kent.
In her autobiography,Laureen Bacall reveals that Bogie told her that she should not make such dud movies as this one or something like that.At the time,Douglas Sirk was labeled "weepies for women",actually,he was restored to favor,at least in Europa,after he stopped directing.And when he filmed "written on the wind" ,Sirk had only three movies to make:"tarnished Angels","A time to love and a time to die",his masterpiece,IMHO,and finally" Imitation of life"(1960).Then there was silence. Actually Bacall and Hudson characters do not interest Sirk.They are too straight,too virtuous.Dorothy Malone -who was some kind of substitute for his former German star Zarah Leander-and her brother Robert Stack provide the main interest of the plot.A plot constructed continuously ,most of the movie being a long flashback.The instability of the brother and the sister ,from a family of rich Texan oil owners,is brought to the fore by garish clothes,and rutilant cars that go at top speed in a derricks landscape. Malone's metamorphosis at the end of the movie is stunning :suit and chignon,toying with a small derrick:she's ready for life,the rebel is tamed. Now alone,because she's lost Hudson (but anyway,he was not in love with her).This end is a bit reactionary,but melodrama is par excellence reactionary;three years later,in "imitation of life",Sarah-Jane (Susan Kohner) will be blamed because she does not know her place.