Je zou kunnen wensen dat een idee dat zo goed is als de 'onzichtbare man' beter zou werken en in het tijdperk van de fantastische special effects zorgvuldiger zou worden aangepakt, maar dat is niet het geval. Het verhaal, de personages en uiteindelijk de hele laatste 20 minuten van de film zijn ongeveer zo vers als een film over een krankzinnige wetenschapper uit het begin van de jaren vijftig. Er zijn een paar geweldige momenten, voornamelijk te danken aan de verbazingwekkende special effects en het idee van een onzichtbare man die door de straten zwerft. Maar helaas, al snel bevinden we ons weer in de benauwde beslotenheid van het ondergrondse lab, wat betekent dat de rest van de film niet alleen voorspelbaar is, maar ook schematisch. De afgelopen 10 jaar zijn er heel veel remakes van oude films of tv-series geweest, en sommige daarvan hebben hun charmes. Maar het wordt steeds duidelijker dat het idee om oude klassiekers onder de neus te duwen van gretige gekken als Verhoeven (die ook zijn goede momenten heeft) een heel slecht idee is. Het is duidelijk dat het geld het belangrijkste probleem is: de tijd en energie die in het script worden gestoken zijn bij lange na niet genoeg, en als gevolg daarvan wordt 'Hollow Man' ernstig ondermijnd door clichés, sentimentele personages, voorspelbaarheid en een totaal gebrek aan diepgang.<br />Maar het enige wat echt indruk op me maakte, naast de special effects, was het gevloek. Als ze zo'n film maken, laten moderne producers die graag aan kinderen zien. Daarom is de taal (en soms het geweld en de seks) heel sober. Als de hele wereld de lucht in gaat, roepen de goeien 'O, verdomme!' en 'O, mijn god'. 'Hollow Man' verwerpt dat soort hypocrisie dankbaar en de personages mogen zeggen wat hun het meest natuurlijk voorkomt. Ik zeg niet dat vloeken de meest natuurlijke reactie is op iets wat verkeerd is gegaan <0xE2><0x80><0x93> maar het maakt het geloofwaardiger als iemand echt vloekt. Ik denk dat we Verhoeven daar dankbaar voor moeten zijn.
One could wish that an idea as good as the "invisible man" would work better and be more carefully handled in the age of fantastic special effects, but this is not the case. The story, the characters and, finally the entire last 20 minutes of the film are about as fresh as a mad-scientist flick from the early 50's. There are some great moments, mostly due to the amazing special effects and to the very idea of an invisible man stalking the streets. But alas, soon we're back in the cramped confinement of the underground lab, which means that the rest of the film is not only predictable, but schematic.<br /><br />There has been a great many remakes of old films or TV shows over the past 10 years, and some of them have their charms. But it's becoming clearer and clearer for each film that the idea of putting ol' classics under the noses of eager madmen like Verhoeven (who does have his moments) is a very bad one. It is obvious that the money is the key issue here: the time and energy put into the script is nowhere near enough, and as a result, "Hollow Man" is seriously undermined with clichés, sappy characters, predictability and lack of any depth whatsoever.<br /><br />However, the one thing that actually impressed me, beside the special effects, was the swearing. When making this kind of film, modern producers are very keen on allowing kids to see them. Therefore, the language (and, sometimes, the violence and sex) is very toned down. When the whole world blows up, the good guys go "Oh darn!" and "Oh my God". "Hollow Man" gratefully discards that kind of hypocrisy and the characters are at liberty to say what comes most natural to them. I'm not saying that the most natural response to something gone wrong is to swear - but it makes it more believable if SOMEONE actually swears. I think we can thank Verhoeven for that.