Een oud variététeam van Willy Clark (Walter Matthau) en Al Lewis (George Burns) was een van de bekendste, maar ze gingen uit elkaar omdat ze elkaar haatten. Meer dan 20 jaar later spraken ze af voor een tv-special... maar ontdekten dat ze elkaar nog steeds haatten. Willy's neef/agent (Richard Benjamin) probeert hen samen te laten werken.<br />Een grote hit in die tijd en George Burns kreeg er een Oscar voor als beste ondersteunende acteur. Ik vond het (een beetje) leuk. Het was geschreven door Neil Simon, dus het was een en al oneliners. Soms was het grappig, maar Willy en Al waren NIET seniel. Ik heb Matthau ook nooit gemogen. Ik heb hem nooit een goede acteur gevonden en iets aan hem zat me gewoon niet lekker. Bovendien is zijn personage hier zo sarcastisch dat je al snel genoeg van hem krijgt. Maar afgezien daarvan was het leuk. Burns is gewoon geweldig in het maken van oneliners en zelfs Matthau kon hem goed aan. Hun verbale gevechten zijn de beste scènes in de film. Benjamin is ook heel goed als Willy's neef die probeert hen samen aan het werk te krijgen. Voor mij is het de moeite waard om het alleen van Burns te zien. Die sprong is zijn carrière op een geweldige manier begonnen en twee jaar later had hij weer een hit met 'O god'. Dus dit is goed. Gewoon goed... niet geweldig. Door zijn karakter is het heel moeilijk om van hem te houden.
An old vaudeville team of Willy Clark (Walter Matthau) and Al Lewis (George Burns) were one of the best known but they broke up hating each other. Over 20 years later they agree to get together for a TV special...but find out they STILL hate each other. Willy's nephew/agent (Richard Benjamin) tries to get them to work together.<br /><br />A big hit in its day and it won George Burns an Oscar for Best Supporting Actor. I (somewhat) liked it. It was written by Neil Simon so its non-stop one-liners. Some of it was funny but making jokes of Willy and Al's senility was NOT. Also I never liked Matthau. I never thought he was a good actor and something about him just rubbed me the wrong way. Also his character here is so caustic you get sick of him quickly. All that aside this was fun. Burns is just great tossing off one-liners with ease and even Matthau was good matching him. Their verbal battles are the best sequences in the movie. Also Benjamin is very good as Willy's nephew trying to get the two of them to work with each other. For me it's worth seeing for Burns alone. This jump started his career in a big way and two years later he had ANOTHER hit with "Oh God". So, this is good. Just good--not great. Matthau's character really makes this hard to love. I give it a 7.