In één woord: ondraaglijk. Ik kreeg het advies om na afloop een paar artikelen te lezen over de filosofische betekenissen van deze film, maar nadat ik de eindeloze 115 minuten van de film had uitgezeten en langzaam was geplet onder de opgeblazen symboliek en de lavastromen van de onderdrukking, leek het me beter om gewoon mijn reacties op de film te melden. Wie gaat er tenslotte naar een film met een syllabus in de hand? En deze film was belabberd. De hoofdrolspeler Claude Laydu draagt vanaf het begin van de film tot aan het eind hetzelfde vermoeiende en irritante masker van kwelling dat praktisch niet te onderscheiden is van de eeuwige, saaie voice-over van de film. De ene film over de andere heen filmen zou beter zijn geweest dan het publiek aan beide te onderwerpen, want in wezen komt het op hetzelfde neer: de priester van Ambricourt is een ellendig menselijk wezen. Het verhaal, over een vervolgd priester die een getraumatiseerde rijke familie probeert te helpen, doet niets om zijn personages ook maar enigszins interessant of sympathiek te maken, want de familie is een stel onaangename mafkezen en de priester zelf komt over als een nieuwsgierige lastpost. Het laatste half uur suggereert een of andere adembenemende boodschap over genade en het lijden van één man dat gelijkstaat aan dat van anderen, maar door alle toegeeflijke close-ups van een lijdende Laydu en de vage onderliggende tekst in Robert Bressons script, voelde ik alleen maar: eindelijk, het is voorbij, laten we een ijsje nemen. Interessant voor fans van de fanatieke Bresson-fanaat Paul Schrader, alleen al om te zien hoeveel elementen van karakter en setting Schrader in zijn eigen scenario's en films gebruikte, met name 'Taxidriver', 'Raging Bull' en 'Light Sleeper'.
In one word: excruciating. I was advised to read some articles about this film's philosophical meanings afterward, but, having sat through the movie's interminable 115 minutes and being slowly crushed beneath its bloated symbolism and lava-flowing oppressiveness, it seemed better to just report my reactions to the movie. After all, who goes to see a movie with a syllabus in hand? And this flick was dismal. Lead actor Claude Laydu, from the film's opening to its end, wears the same wearying and annoying mask of agony as to be practically indistinguishable from the film's eternal, dreary voice-over. Filming one over the other might have worked better than subjecting an audience to both, as they basically say the same thing: The priest of Ambricourt is a wretched human being. The story, about a persecuted priest who tries to help out a troubled rich family, does nothing toward making its characters remotely interesting or sympathetic, as the family are a bunch of unpleasant weirdos, and the priest, himself, comes across as a nosy pest. The last 30 minutes suggests some breath-taking message about grace and one man's suffering equaling that of others, but due to all the indulgent close-ups of a suffering Laydu and the vague subtext in Robert Bresson's script, all I felt was, Finally, it's over, let's have some ice-cream. Interesting for fans of Bresson fanatic Paul Schrader, just to see how many elements of character and setting Schrader carried into in his own scripts and movies, especially "Taxidriver", "Raging Bull" and "Light Sleeper".