Bondarchuk was weliswaar geen jonge man toen hij opdracht kreeg aan dit project te werken, maar hij was nog steeds een beginneling als regisseur met slechts één enkele film, een succesvolle bewerking van een kort verhaal uit de Tweede Wereldoorlog, op zijn naam. Bondarchuk was natuurlijk al tien jaar een gevestigde naam als acteur, maar toneeltalent betekent weinig achter de camera, en als regisseur was hij jammerlijk onvoorbereid op een productie van deze omvang. En dat is te zien aan de warrige composities die vooral opvallen in groepsscènes, vaak onfortuinlijke cameraposities, voorstellingen van wild wisselende kwaliteit, want de regisseur was kennelijk zo overweldigd door de enorme taak die de acteurs aan hun eigen lot overlieten, dat hij onhandige voice-overs heeft laten inspreken die klinken als radio-uitzendingen.<br />De film Oorlog en vrede van Vidor was waarschijnlijk de voornaamste reden dat de Sovjetregering geen kosten wilde sparen voor deze productie. De vertoning in de Sovjet-Unie van de film van de Vidor veroorzaakte nogal wat opschudding. Bondarchuk wilde in elk geval de grootste kracht van de Hollywoodfilm evenaren en zijn eigen Audrey vinden. Zijn uiteindelijke keuze was Ljoedmila Savelyeva, een vrolijk, donkerharig ding met grote ogen dat inderdaad een beetje op Hepburn lijkt. Helaas was ze een Kirov-balletdanseres zonder acteerervaring of talent, dus het is geen verrassing dat het vriendelijkste woord dat ik kan vinden om haar optreden te beschrijven'verschrikkelijk' is.<br />Hoewel je zou verwachten dat Russische acteurs, die dezelfde taal spreken als Tolstojs personages, hen beter begrijpen dan buitenlanders, blijkt uit deze _Oorlog en vrede_ vaak dat dat niet het geval is. De revolutionaire omwenteling veegde de dunne bovenlaag van de Russische culturele bodem weg, waar de wereld van Oorlog en Vrede uit voortkwam, dus een groot deel van de grote namen van Russische acteurs die bij deze productie betrokken zijn, ziet er vaak net zo onnozel uit als Amerikanen die Shakespeare spelen (ik bedoel natuurlijk niet dat Amerikaanse acteurs dat kunnen). Van de drie hoofdpersonen is alleen Bondarchuks Pierre prijzenswaardig, maar zelfs hij was te oud voor de rol en voelde zich in het begin niet op zijn plaats.
While Bondarchuk was by no means a young man when he was commissioned to work on this project, he was still a novice director with only a single pictures, a successful adaptation of a short WWII story, to his name. Bondarchuk of course had already been an established acting star for a decade but thespian skills mean little behind the camera, and as a director he was woefully unprepared to undertake a production of such scale. And it shows through muddled shot compositions especially apparent in group scenes, often unfortunate camera positions, performances of wildly varying quality for the director was apparently so overwhelmed by the sheer magnitude of the task actors were apparently left to their own devices, awkward voiceovers that sound like radio broadcast announcements.<br /><br />Vidor's "War and Peace" was probably the main reason that prompted the Soviet government to spare no expense on this production. The USSR release of the Vidor's picture made quite a splash. Certainly, Bondarchuk wanted to emulate the greatest strength of the Hollywood film and find his own Audrey. His final choice, Lyudmila Savelyeva, a big-eyed sprightly dark-haired thing indeed somewhat resembles Hepburn. Unfortunately she was a Kirov ballet dancer without neither acting experience nor talent, so unsurprisingly the most kind word that I can find to describe her performance is "awful".<br /><br />Though it might be expected that Soviet actors, speaking the same language as Tolstoy's characters, would have better understanding of them than foreigners but this War and Peace often proves that not to be the case. The revolutionary upheaval swept away the thin upper layer of Russian cultural soil, that the world of War and Peace grown out of, so a good share of these big name Soviet actors involved in this production often look as clueless as Americans performing Shakespeare ( I don't mean of course that American actors can't possibly play Shakespeare credibly, but you'll know what I mean if you witnessed American members of the cast in Branagh's adaptations). Of the three main characters only Bondarchuk's Pierre is commendable, but even he was too old for the part and feels out of place in the early going.