Deze lafhartige, aanstootgevende film had me om te beginnen al geïntrigeerd. De personages zijn de bekende ontheemde jongemannen die je vaak verveeld in een stadje aan zee ziet rondhangen. Robert is een buitenstaander, maar hij heeft zijn muziek die zijn ziel had kunnen zijn. In plaats daarvan maakt Clay van Robert een freak die een reis onderneemt naar cannabis en extase en met de verkeerde mensen in contact komt. Clay schijnt te geloven in 'herhaalkrankzinnigheid' en Robert eindigt de film als een moordzuchtige verkrachter. Je vraagt je af hoeveel ervaring deze jonge regisseur met het echte leven heeft. Niemand kan de arme Robert redden. Clay laat ons achter met de boodschap dat jonge Britse mannen onbeheersbaar zijn. Er wordt een zeer weinig subtiel verband gelegd met de Irakese opstandelingen; tijdens de nodeloos beeldende verkrachting worden we onderworpen aan explosies en oorlogsbeelden. De film toont het mannelijke groepsextremisme dat tot het uiterste wordt doorgedreven. De jonge bommenwerpers in Londen trekken een parallel met Clay's gehate weergave van de moderne man. Clay suggereert dat mannen er domweg niets aan kunnen doen dat ze vreselijke gewelddaden plegen. Het is een wonder dat de Britse filmindustrie geld toestaat om te investeren in films die zulke verdeelde propaganda bepleiten, terwijl het in Londen nog duizelt van de recente aanvallen. Dit is Clay's eerste film, ik zou het heerlijk vinden als het zijn laatste was.
This cowardly and offensive film had me intrigued to begin with. The characters are the familiar dispossessed young males frequently to be seen hanging around bored in a sea side town. Robert is an outsider but he has his music which could have been his soul. Instead Clay makes Robert into a freak who embarks on a journey into cannabis and ecstasy and getting in with the wrong crowd. Clay seems to believe in "reefer madness" and Robert ends the film as a homicidal rapist. One wonders how much experience of real life this young director has. No one can save poor Robert. Clay leaves us with the message that young British men are out of control. A very unsubtle link is made to the Iraqi insurgents; during the needlessly graphic rape we are subjected to explosions and images of war. The film shows male peer group extremism pushed to it's limits. The young bombers in London draw a parallel with Clay's hateful depiction of modern male. Clay implies that men simply cannot help themselves from inflicting terrible acts of violence. It is a wonder the British film industry allows money to be invested in films which advocate such divisive propaganda, when in London we are still reeling from the recent attacks. This is Clay's first film, I would be delighted if it is his last.