Het komt zelden voor dat ik de behoefte voel om een recensie over deze site te schrijven, maar deze film is zeer de moeite waard omdat hij zo slecht is gemaakt en omdat het produkt zo bevooroordeeld is.<br />Ik voelde een duidelijke poging van de kant van de filmmakers om de Palestijnse familie af te schilderen als onbehouwen en onbetrouwbaar. We horen hen praten over de droefheid die ze voelen door de onderdrukking, maar de film is opgenomen en gerangschikt op een manier die ons het gevoel geeft dat de politiek onderdrukte bevolking de joodse Israëlitische bevolking is. We zien geen bewijs dat in verband staat met de positie van de Palestijnse tiener. We horen alleen van andere Palestijnen in de gevangenis. Ik begrijp dat er restricties zijn, maar de politieke aard van de restricties is bedoeld om vrede te voorkomen.<br />Toen ik uit de film kwam, had ik het gevoel dat de moeder van het slachtoffer egoïstisch was in haar rouw en volkomen gesloten vanwege haar eigen kant van het hek, zogezegd. Ze wilde nog steeds niet zien hoe de ouders van de bommenlegger waren gekwetst, en haar boze en gesloten woorden zorgden ervoor dat de laatste ontmoeting uit de hand liep. Het is realistischer, naar mijn idee, om te zien dat de Israëli's de kern van het probleem vormen; ze negeren smeekbeden om begrip en vrijheid, negeren verzoeken om erkenning voor het proces waarmee de Joodse bevolking het land verwierf. Ik heb hier twee sterren aan gegeven vanwege de zelfzuchtige zwakheden van de moeder, die normaal gesproken bewonderenswaardig zouden zijn in een documentaire, maar in het licht van het gebrek aan onpartijdigheid lijkt het allemaal uitbuitend. Ook vanwege de slechte montage, het gebrek aan achtergrondinformatie over de feitelijke gebeurtenis en ten slotte het gebrek aan een correcte weergave van de Palestijnse kant. Uiteindelijk is het een slechte documentaire en een slechte film. Ik geef toe dat dit gedeeltelijk het gevolg is van de politieke situatie, maar ik ben verplicht om de gebreken in richting op te merken, ongeacht het hartverscheurende en trieste onderwerp.
It's rare that I feel a need to write a review on this site, but this film is very deserving because of how poorly it was created, and how bias its product was.<br /><br />I felt a distinct attempt on the part of the film-makers to display the Palestinian family as boorish and untrustworthy. We hear them discuss the sadness that they feel from oppression, yet the film is shot and arranged in a way that we feel the politically oppressed population is the Jewish Israeli population. We see no evidence that parallels the position of the Palestinian teenager. We only hear from other Palestinians in prison. I understand restrictions are in place, but the political nature of the restrictions are designed to prevent peace.<br /><br />I came out of the film feeling that the mother of the victim was selfish in her mourning and completely closed minded due to her side of the fence, so to speak. She continued to be unwilling to see the hurt of the bomber's parents, and her angry and closed-minded words caused the final meeting to spiral out of control. It is more realistic, in my mind, to see the Israeli mindset to be a root of the problem; ignored pleas for understanding and freedom, ignored requests for acknowledgment for the process by which the Jewish population acquired the land.<br /><br />I have given this a two because of these selfish weaknesses of the mother, which normally would be admirable in a documentary, however in the light of the lack of impartiality, it all seems exploitative. Also for the poor edits, lack of background in the actual instance, and finally the lack of proper representation of the Palestinian side. Ultimately, it is a poor documentary and a poor film. I acknowledge this is partially the result of the political situation, but am obliged to note the flaws in direction regardless of the heart-wrenching and sad subject matter.