Wat was dit in godsnaam? Kennelijk had iemand Stephen King en Sartre in hetzelfde semester gelezen. We krijgen existentiële angst vermengd met goedkope horror. Er waren momenten die verontrustend waren, maar die werden allemaal door afgrijselijke muziek, computerspelletjes of acteerwerk in de kiem gesmoord.<br />Het probleem met dit soort bizarre verhalen is dat ze lui aanvoelen. Zelfs het werk van David Lynch voelt soms zo aan, en net als bij zijn interessante shows en films duurt het veel te lang. En helaas duurt dit maar 98 minuten.<br />De cast was aantrekkelijk, en dat is zo ongeveer de grens. Ik neem aan dat het aanslaat op gevoelens van pubers en de angst voor eenzaamheid die we allemaal hebben, maar het doet het gewoon niet.' De laatste scène maakt de personages sympathiek genoeg voor ons om ons zorgen te maken over hun lot... wat dat ook geweest mag zijn.
What the heck was this. Somebody obviously read Stephen King and Sartre in the same semester. We get existential angst mixed in with cheap horror. There were moments that were disturbing but each one was canceled out by horrible music, CGI, or acting.<br /><br />The problem with weird narratives like this is that it feels lazy. Even David Lynch's work feels like that at times, and just like his interesting shows and movies it runs far far too long. And sadly this is only 98 minutes.<br /><br />The cast was attractive, and that is about the limit to this. I suppose it touches on feelings of adolescents and the fear of loneliness we all have, but just doesn't make the characters likable enough for us to care about their fates...whatever they were. The final scene leaves the whole thing ambiguous.