Wat een boeiende en emotioneel geladen karakterstudie had kunnen zijn, wordt volledig ondermijnd door de voorspelbare factor. Fox is oké als Nathaniel Ayers, de door Julliard opgeleide muzikant die ervan droomt met het Walt Disney-orkest te spelen tot zijn aanvallen van schizofrenie hem de straat op jagen en hem uiteindelijk de laan uit sturen. Op zoek naar een goed verhaal om zijn tanende carrière te stimuleren, leert verslaggever Steve Lopez------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- <0xE2><0x80><0x93> je kiest het vervolgnummer <0xE2><0x80><0x93> en als je te veel melodrama uit de jaren dertig ophangt, is het enige wat er nog op het scherm te zien is een uitgebrande schil van een film. Hij is afgezaagd, banaal, volkomen voorspelbaar en speelt veel te vaak in op onze gevoelens. Ik zeg het niet graag, maar dit is het soort film dat, als je zegt dat je er een hekel aan had, je een lelijk gezicht bezorgt. Ik zou echt willen dat ik iets positiefs over deze film kon zeggen, maar dat kan ik echt niet. Het acteerwerk maakt het enigszins goed, maar niet goed genoeg om er meer dan één ster aan te geven. Hij is puur gemaakt voor tv-films. Niet de moeite waard om je tijd aan te besteden.
What could have been an engaging-and emotionally charged character study is totally undermined by the predictable factor. Fox is OK as Nathaniel Ayers, the Julliard trained musician who dreams of playing with the Walt Disney orchestra until his bouts with schizophrenia drive him into the street and ultimately skid row. Looking for a good story to boost his flagging career, reporter Steve Lopez {Robert "rehab" Downey } gets to know him and tells his story. Taking every element of the classic "how we hit the skids" movies, borrowing very liberally from "A Beautiful Mind", taking the bogus "feel good" attitude of films like "Rocky"-you pick the sequel number-and whipping up too much 1930s style melodrama all that is left on the screen is a burnt out shell of a movie. It is corny, trite, utterly predictable and plays way too often on our sentiments. I hate to say it, but this is the kind of movie that, if you say you hated it, people will give you bad looks. I really wish I could say something positive about this film, but I really can't. The acting redeems it somewhat, but not enough for me to give it more than one star. Strictly made for TV movie stuff. Not worth your time.