De openingsscènes geven enigszins de valse indruk dat we te maken hebben met een serieus en aangrijpend drama, maar daar hoef je niet bang voor te zijn, want amper tien minuten later zitten we tot onze nek in onzinnige kettingzagengevechten, ruwe vuistgevechten, lugubere dialogen en gratuite naaktheid! Bo en Ingrid zijn twee weeskinderen met een ongewoon hechte en zelfs lichtelijk perverse relatie. Kun je je voorstellen hoe je speels de handdoek van het naakte lichaam van je zus rukt en dan een paar minuten naar haar ongeschoren genitaliën staar? Nou, dat doet Bo bij zijn zus, en te oordelen naar haar gemaakte lach vindt ze het helemaal niet erg. Ziek, man! Hoe dan ook, als kinderen vluchtten ze met hun ouders uit Rusland, maar gemene soldaten vermoordden hun vader en moeder bruut. Een vriendelijke smokkelaar nam de voogdij over hen op zich en voedde Bo en Ingrid zelfs op tot ervaren smokkelaars. Als twintig jaar later de echte plot op gang komt, staan ze voor hun uiteindelijke queeste, als de mythische en ongelooflijk waardevolle diamant van het Witte Vuur toevallig in een mijn wordt gevonden. Er zijn maar weinig dingen in het leven die zo weinig betekenis hebben als de plot en de verhaalstructuur van 'Het Witte Vuur', maar het is in elk geval heel leuk om te zien. Meestal heb je geen idee wie wie in elkaar slaat en waarom (en ik durf te wedden dat de acteurs het nog minder begrepen), maar wat maakt het uit! Het geweld is grandioos grotesk en elke plotwending is prettig achterlijk. Het script raakt totaal in de war als Bo plotseling - en ik zal niet verklappen waarom - een vervanger voor Ingrid nodig heeft, en Fred Williamson komt de scène binnen met een grote sigaar in zijn mond en zijn slonzige zwarte vingers op de plaatselijke prostituees. Bo's voornaamste tegenstander is een Italiaanse griet met grote borsten maar een afschuwelijk accent, het belachelijke maar aanstekelijke herkenningsmelodie klinkt minstens tien keer door de hele film, er is de obligate 'we zijn verliefd'-montage en een heleboel andere attracties! Mijn god, wat een briljante ervaring. De oorspronkelijke Franse titel vertaalt zich als 'Life to Survive' En dat is bijzonder toepasselijk, want het is net zo zinnig als de rest van de film: niets!
Superbly trashy and wondrously unpretentious 80's exploitation, hooray! The pre-credits opening sequences somewhat give the false impression that we're dealing with a serious and harrowing drama, but you need not fear because barely ten minutes later we're up until our necks in nonsensical chainsaw battles, rough fist-fights, lurid dialogs and gratuitous nudity! Bo and Ingrid are two orphaned siblings with an unusually close and even slightly perverted relationship. Can you imagine playfully ripping off the towel that covers your sister's naked body and then stare at her unshaven genitals for several whole minutes? Well, Bo does that to his sister and, judging by her dubbed laughter, she doesn't mind at all. Sick, dude! Anyway, as kids they fled from Russia with their parents, but nasty soldiers brutally slaughtered mommy and daddy. A friendly smuggler took custody over them, however, and even raised and trained Bo and Ingrid into expert smugglers. When the actual plot lifts off, 20 years later, they're facing their ultimate quest as the mythical and incredibly valuable White Fire diamond is coincidentally found in a mine. Very few things in life ever made as little sense as the plot and narrative structure of "White Fire", but it sure is a lot of fun to watch. Most of the time you have no clue who's beating up who or for what cause (and I bet the actors understood even less) but whatever! The violence is magnificently grotesque and every single plot twist is pleasingly retarded. The script goes totally bonkers beyond repair when suddenly  and I won't reveal for what reason  Bo needs a replacement for Ingrid and Fred Williamson enters the scene with a big cigar in his mouth and his sleazy black fingers all over the local prostitutes. Bo's principal opponent is an Italian chick with big breasts but a hideous accent, the preposterous but catchy theme song plays at least a dozen times throughout the film, there's the obligatory "we're-falling-in-love" montage and loads of other attractions! My God, what a brilliant experience. The original French title translates itself as "Life to Survive", which is uniquely appropriate because it makes just as much sense as the rest of the movie: None!