Ik was bij de première van deze film op het filmfestival van Toronto in 1997. Na de screening, toen de schrijver/regisseur en een paar leden van de cast aanboden om vragen te beantwoorden, nam niemand de moeite om die te stellen. Zelden is een film zo slecht geregisseerd (waarom zouden er in vredesnaam willekeurige beelden uit sommige scènes zijn geknipt?), slecht geacteerd (David Arquette, om Dorothy Parker te parafraseren, loopt niet het emotionele gamma van A naar B. Hij parkeert bij A en brengt een lunch mee) en volkomen zinloos. Personages gedragen zich volkomen uit hun rol vallend, alleen maar om de plot in bepaalde richtingen te dwingen. Uiteindelijk komt de film tot een volkomen willekeurig en zinloos einde dat 'je echt aan het denken moet zetten'. Helaas denk je dan: 'Nou, er zijn 90 minuten van mijn leven die ik nooit meer terugkrijg.'
I was at this film's premiere at the Toronto Film Festival in 1997. After the screening, when the writer/director and some cast members offered to answer questions, no one could even be bothered to ask any. Rarely has a film been so poorly directed (why on earth were random frames snipped out of some scenes?), wretchedly acted (David Arquette, to paraphrase Dorothy Parker, does not run the emotional gamut from A to B. He parks at A and brings a lunch) and utterly pointless. Characters behave completely out of character for no reason except to force the plot to move in certain directions. At long last, the film comes to a completely random and pointless end that's supposed to "really make you think." Unfortunately, what it makes you think is, "Well, there's 90 minutes of my life I'm never getting back."