Ik dacht er helemaal niet zo over, maar mijn vriend zei dat het eerste wat hij dacht toen hij de titel 'Midnight Cowboy' hoorde, was dat het een homofilm was. Op dat moment wist ik alleen dat er een verwijzing naar was gemaakt in die aflevering van 'Seinfeld' waarin Jerry probeert Kramer met die bus naar Florida te krijgen en Kramer helemaal ziek en met een bloedneus is.<br />De film was geweldig en verrassend vrolijk en niet zo pissig pretentieus en pessimistisch als sommige films die ik me niet eens kan herinneren omdat ze allemaal waardeloos zijn.<br />De plot bestond in wezen uit een naïeve jonge cowboy Joe Buck die naar New York gaat om te proberen een ritselaar te zijn (in feite een mannelijke prostituee), en denkt dat het hem zal lukken. Het zal een gemakkelijke prooi zijn, tot hij tegen de muur wordt geduwd door een vrouw die hem probeert te versieren en hem aanklaagt voor hun seksuele ontmoeting.<br />Dan ontmoet hij Enrico Salvatore Rizzo, die door iedereen 'Ratso' wordt genoemd, en ook door de leuke homo's die de draak met hem steken. Je denkt dat hij een schurk is, maar wel een aardige (zoals Han Solo of Lando Calrissian) en verrassend genoeg worden hij en Joe vrienden. De film is zo lief en hartverwarmend als je ziet hoe vriendelijk ze tegen elkaar zijn en zo. Rizzo blijkt in werkelijkheid een trieste, meelijwekkende man te zijn die erg ziek is, erg depressief en verlegen, en het vreselijk vindt om 'Ratso' te worden genoemd. en hij wil naar Florida, waar hij denkt dat het leven veel beter zal zijn en al zijn problemen opgelost zullen zijn, en daar zal hij leren koken en beroemd worden.<br />Het is hartverwarmend om te zien hoe Joe alles doet om hen allebei naar Florida te krijgen, samen met veel hilarische momenten (zoals Ratso die probeert eten te stelen op dat hippiefeestje, en wordt betrapt door de vrouw die zegt: 'Jee, nou, weet je, het is gratis. Je hoeft het niet te stelen.') en hij zegt: 'Nou, als het gratis is, dan steel ik het niet,' en dat klassieke moment dat helemaal niet in het script staat en niet op het programma staat, waarop Hoffman bijna wordt aangereden door die Taxi, en schreeuwt: 'Hé, ik loop hier! Ik loop hier!' Het acteren is zo geloofwaardig dat je nooit zou geloven dat Joe Buck later de gedistingeerde en gerespecteerde acteur Jon Voight zou worden, en dat Ratso Rizzo later de legendarische en geliefde Dustin Hoffman zou worden. Het is niet de eerste keer dat ze samenwerken in een hoofdrol, maar de chemie is zo intens.<br />En dan is er het trieste deel dat volgens mij nogal overdreven is om het 'deprimerend' te noemen. Ratso Rizzo stort tijdens de hele film in, kan nauwelijks lopen, nauwelijks eten, hoest veel, is ziek en bereikt een keerpunt in de bus op weg naar Florida. Hij heeft erg veel pijn en slechts een paar kilometer van Miami sterft hij in de bus. De buschauffeur verzekert iedereen dat er niets aan de hand is en rijdt door. Triest, maar niet op zo'n manier dat je naar huis gaat om te huilen en te mokken, alsof je net je hond van 13 jaar hebt verloren.<br />Al met al een geweldige film. En de soundtrack bestaat zo'n beetje alleen maar uit 'Everybody's Talking', dat de hele film lang op de juiste momenten wordt gedraaid. Een vreemde zet, maar wel een geweldige, want het nummer is goed en past perfect bij de toon van de film. Ga hem zien, hij is geweldig, ga hem kopen.
I didn't at all think of it this way, but my friend said the first thing he thought when he heard the title "Midnight Cowboy" was a gay porno. At that point, all I had known of it was the reference made to it in that "Seinfeld" episode with Jerry trying to get Kramer to Florida on that bus and Kramer's all sick and with a nosebleed.<br /><br />The movie was great, and surprisingly upbeat and not all pissy pretentious pessimistic like some movies I can't even remember because they're all crap.<br /><br />The plot basically consisted of a naive young cowboy Joe Buck going to New York trying to be a hustler (a male prostitute, basically), thinking it'll be easy pickings, only to hit the brick wall hard when a woman ends up hustling HIM, charging him for their sexual encounter.<br /><br />Then he meets Enrico Salvatore Rizzo, called "Ratso" by everyone and the cute gay guys who make fun of him all the time. You think of him as a scoundrel, but a lovable one (like Han Solo or Lando Calrissian) and surprisingly he and Joe become friends, and the movie is so sweet and heartwarming watching them being friendlier and such and such. Rizzo reveals himself to actually be a sad, pitiable man who's very sick, and very depressed and self-conscious, hates being called "Ratso" and wants to go to Florida, where he thinks life will be much better and all his problems resolved, and he'll learn to be a cook and be famous there.<br /><br />It's heartwarming watching Joe do all that he does to get them both down to Florida, along with many hilarious moments (like Ratso trying to steal food at that hippie party, and getting caught by the woman who says "Gee, well, you know, it's free. You don't have to steal it." and he says "Well if it's free then I ain't stealin' it", and that classic moment completely unscripted and unscheduled where Hoffman almost gets hit by that Taxi, and screams "Hey, I'm walkin' here! I'm walkin' here!"), and the acting is so believable, you'd never believe Joe Buck would grow up to be the distinguished and respected actor Jon Voight, and Ratso Rizzo would grow up to be the legendary and beloved Dustin Hoffman. It's not the first time they've worked together in lead roles, but the chemistry is so thick and intense.<br /><br />Then there's the sad part that I believe is quite an overstatement to call it "depressing". Ratso Rizzo is falling apart all throughout the movie, can barely walk, barely eat, coughs a lot, is sick, and reaches a head-point on the bus on its way to Florida. He's hurting badly, and only miles away from Miami, he finally dies on the bus. The bus driver reassures everyone that nothing's wrong, and continues on. Sad, but not in the kind of way that'd make you go home and cry and mope around miserably as though you've just lost your dog of 13 years.<br /><br />All in all, great movie. And the soundtrack pretty much consists just of "Everybody's Talking'" played all throughout the movie at appropriate times. An odd move, but a great one, as the song is good and fits in with the tone of the movie perfectly. Go see it, it's great, go buy it