Mary Pickford zei vaak dat Tess Skinner haar favoriete filmrol was. Goed gezegd! Ze speelde de rol twee keer, en voor deze versie, die ze zelf produceerde, moest ze niet alleen de rechten kopen van Adolph Zukor, maar moest ze hem zelfs krediet geven op de hoofdtitelkaart van de film. Onnodig te zeggen dat haar weergave van deze rol het meest innemend is. Volgens mij is de film zelf een van de meest fantastische ervaringen van de zwijgende film.<br />Inderdaad, regisseur John S. Robertson beweegt zijn camera geen centimeter van het begin tot het eind, maar in Robertsons vaardige handen doet deze aanstellerij er niet alleen niet toe, maar is het waarschijnlijk ook effectiever. Robertson, een creatieve kunstenaar van de eerste orde, is een meester in tempo, camerastandpunten en montage. Hij heeft van al zijn spelers ook briljant natuurgetrouwe voorstellingen gemaakt. Jean Hersholt, die de zware jongen speelt, is zo weerzinwekkend dat het moeilijk te geloven is dat dit dezelfde man is als de vriendelijke dokter Christian, terwijl Lloyd Hughes een van de beste acteerprestaties van zijn hele carrière levert. Het is misschien niet zoals mevrouw White het bedoeld had, maar het is een bewonderenswaardige bijdrage aan de plot, want anders zouden we er moeite mee hebben om uit te leggen waarom de dope een fortuin aan verdediging heeft uitgegeven, maar niet de geringste poging heeft gedaan om vast te stellen wie het wapen heeft afgevuurd waarmee zijn toekomstige zwager is gedood! Onnodig te zeggen dat deze bijzondere eigenschap van de sympathieke held wordt afgezwakt door Jack Ging in de gekuiste versie uit 1960, die ook de scherpe aanval van de auteur op het zelfvoldane, burgerlijke christendom volledig uitwist. Zie hoe de goed gewassen priester hier een paar stappen naar voren doet, verbaasd over de onderbreking, maar dan geen enkele poging doet om onze dappere kleine heldin te helpen bij het uitvoeren van de taken die hij zelf zogenaamd moest uitvoeren. Dit is inderdaad een zeer ontroerende scène, omdat hij zo realistisch wordt weergegeven.<br />'Tess' verschaft ook een inzicht in het werk van een andere voortreffelijke actrice, Gloria Hope, wier werk volledig beperkt was tot de zwijgende film. Ze trouwde in 1921 met Lloyd Hughes en ging in 1926 met pensioen om haar hele leven te wijden aan haar man en hun twee kinderen. Lloyd Hughes stierf in 1958, maar zij leefde tot 1976 en was gemakkelijk te bereiken in Pasadena, maar ik durf te wedden dat niemand de hersens had om haar te interviewen. Alweer een kans verspeeld!<br />Voor mij maakte Forrest Robinson slechts een middelmatige indruk als Skinner. Ik vond dat hij een beetje misplaatst was en een korte blik op zijn filmografie bewees het volgende: hij speelde meestal voor priester of rechter! Maar David Torrence was zoals gewoonlijk uitmuntend.<br />Al met al een dure productie met prachtige fotografie en fantastische productiewaarden.
Mary Pickford often stated that Tess Skinner was her favorite movie role. Well said! She played the part twice and for this version which she herself produced, she not only had to purchase the rights from Adolph Zukor but even give him credit on the film's main title card. Needless to say her portrayal of this role here is most winning. Indeed, in my opinion, the movie itself rates as one the all-time great experiences of silent cinema.<br /><br />True, director John S. Robertson doesn't move his camera an inch from start to finish, but in Robertson's skillful hands this affectation not only doesn't matter but is probably more effective. A creative artist of the first rank, Robertson is a master of pace, camera angles and montage. He has also drawn brilliantly natural performances from all his players. Jean Hersholt who enacts the heavy is so hideously repulsive, it's hard to believe this is the same man as kindly Dr Christian; while Lloyd Hughes renders one of the best acting jobs of his entire career. True, it's probably not the way Mrs White intended, but it serves the plot admirably, as otherwise we would have difficulty explaining why the dope spent a fortune on defense but made not the slightest attempt to ascertain who actually fired the gun that killed his future brother-in-law! Needless to say, this particular quality of the likable hero is downplayed by Jack Ging in the bowdlerized 1960 version which also totally deletes the author's trenchant attack on smug, middle-class Christianity. Notice how the well-washed priest here moves forward a pace or two in surprise at the interruption, but then makes no attempt whatever to assist our plucky little heroine in the performance of duties that he himself was supposedly ordained to administer. This is a very moving scene indeed because it is so realistically presented.<br /><br />"Tess" also provides an insight into the work of another fine actress, Gloria Hope, whose work was entirely confined to silent cinema. She married Lloyd Hughes in 1921 and retired in 1926 to devote her life completely to her husband and their two children. Lloyd Hughes died in 1958, but she lived until 1976, easily contactable in Pasadena, but I bet no-one had the brains to interview her. Another opportunity lost! <br /><br />To me, Forrest Robinson only made a middling impression as Skinner. I thought he was slightly miscast and a brief glance at his filmography proves this: He usually played priests or judges! But David Torrence as usual was superb.<br /><br />In all, an expensive production with beautiful photography and marvelous production values.