Hoewel het oorspronkelijke Eerste Bloed zijn vergezochte momenten had, was het in sommige opzichten in elk geval opwindend. In Rambo: Eerste Bloed wordt de nadruk sterk op stripverhalen gelegd. Plausibiliteit wordt volkomen verworpen; logica duikt met de neus in de grond; Stallone wordt zo ondoordringbaar dat er geen twijfel over kan bestaan dat hij zijn missie zal volbrengen. Net als elke andere wensvervullingsactivist uit die tijd (bijv. Invasion USA, Commando, Red Scorpion), maakt Rambo: Eerste Bloed, zijn eigen kansen op echte opwinding ongedaan door een held te presenteren die te onkwetsbaar is om voor te vrezen. Als je vanaf het begin al weet dat Rambo honderden vijandelijke soldaten zal uitroeien, waar zou je je dan nog druk om maken? Het is 1985 en John J. Rambo (Sylvester Stallone) zit gevangen na de gebeurtenissen in de eerste film. Hij krijgt gratie als hij zich aansluit bij een geheime operatie in het Verre Oosten. Het is 1985 en er wordt een missie georganiseerd om uit te zoeken of er nog Amerikaanse soldaten in de jungle van Vietnam zitten. Rambo wordt aangemoedigd om de opdracht aan te nemen van zijn oude mentor, kolonel Trautman (Richard Crenna), maar de opdracht is in feite het geesteskind van een regeringseenheid die wordt geleid door Marshall Murdock (Charles Napier). Het is Rambo's taak om naar een gevangenenkamp in de jungle te gaan en te kijken of daar nog Amerikaanse soldaten zitten, als dat zo is. Hij moet een helikopter zien te bereiken, en als dat lukt, moet hij fotografisch bewijs van hun bestaan zien te krijgen, zodat ze op een later tijdstip kunnen worden gered. Hij wordt daarbij geholpen door een vrouwelijke soldaat met plaatselijke kennis, de mooie en vindingrijke Co Bao (Julia Nickson). En ja hoor, Rambo ontdekt dat er soldaten in het kamp zijn, maar hij overtreft zijn orders door een van hen te redden, en als hij bij het ontmoetingspunt komt, laat de reddingshelikopter hem in de steek op bevel van Murdock, die, zo lijkt het, eigenlijk geen soldaten wil vinden vanwege de politieke en militaire implicaties. Rambo wordt door de vijand gevangengenomen en gemarteld, maar na een explosieve ontsnapping gaat hij op pad om de soldaten te bevrijden en wraak te nemen op de verraderlijke Murdock.<br />De paar goede punten van de film zijn te danken aan Jack Cardiffs gepolijste fotografie, de opbeurende score van Jerry Goldsmith en de pure professionaliteit van het stuntteam dat diverse capriolen uithaalt. Afgezien van deze schaarse hoogtepunten is de film een mislukking. De acteurs zijn gereduceerd tot machoposes, de plot klinkt vals, de actiescènes zijn zielloos en spannend, de dialoog is absurd en zelfs het geweld wordt verlammend voorspelbaar. Op het moment dat de film werd uitgebracht, stond Amerika onder het presidentschap van Ronald Reagan, een man met simplistische en bijna hysterische anticommunistische gevoelens. Om die reden slorpte het hedendaagse publiek dit communistengeweldspektakel op alsof het de grootste film aller tijden was en veranderde het in een onverdiend kassucces. Gelukkig zijn de tijden veranderd en kunnen we het tegenwoordig zien als een onnozele actiefilm met een belachelijk hoog aantal doden, belachelijk domme politiek en een belachelijke held.
While the original First Blood had its far-fetched moments, it was at least exciting in parts. In Rambo: First Blood, Part II the emphasis is shifted very much onto comic-book action. Plausibility is totally rejected; logic nose-dives; Stallone becomes so impregnable that there can be no doubt he will succeed in his mission. Just like any other wish-fulfilment actioner of that time (e.g. Invasion USA, Commando, Red Scorpion), Rambo: First Blood, Part II cancels out its own opportunities for real excitement by presenting a hero too invulnerable to fear for. If you can tell from the word go that Rambo is going to wipe out hundreds of enemy soldiers, what is left to get excited about?<br /><br />Imprisoned after the events of the first movie, John J Rambo (Sylvester Stallone) is offered a pardon if he will join a covert operation in the Far East. The year is 1985, and a mission is being arranged to find out if there are any American PoWs still trapped in the jungles of Vietnam. Rambo is encouraged to take the job by his old mentor Colonel Trautman (Richard Crenna), but the assignment is actually the brainchild of a government outfit fronted by Marshall Murdock (Charles Napier). Rambo's job is merely to head for a prison camp in the jungle and check out if it contains any American PoWs  if it doesn't, he is to rendezvous with a chopper; if it does, he is to get photographic evidence of their existence so that they can be rescued at a later date. Aiding him in his quest is a lady soldier with local knowledge, the beautiful and resourceful Co Bao (Julia Nickson). Sure enough, Rambo discovers that there are PoWs in the camp, but he exceeds his orders by rescuing one of them when he reaches the rendezvous point, the rescue chopper abandons him on the orders of Murdock who, it seems, doesn't really want to find any PoWs because of the political and military implications. Rambo is captured by the enemy and tortured, but following an explosive escape he sets out to free the PoWs and get his revenge on the treacherous Murdock.<br /><br />The few good points of the film come from Jack Cardiff's polished photography, Jerry Goldsmith's exhilarating score, and the sheer professionalism of the stunt team in performing various action antics. Beyond these scant pickings, the film is a failure. The actors are reduced to macho posturing, the plot rings false, the action sequences are soulless and suspenseless, the dialogue is absurd even the violence becomes numbingly predictable. At the time of its release America was under the presidency of Ronald Reagan, a man with simplistic and near-hysterical anti-communist sentiments. For this reason, contemporary audiences lapped up this Commie-bashing shooting-fest as if it was the greatest movie of all-time, transforming it into an undeserved box office success. Thankfully times have changed  nowadays we can look upon it as a simple-minded action flick with a ludicrously high body count, ludicrously dumb politics, and a ludicrous hero.