Dit is een film die ik tot nu toe over het hoofd had gezien, maar nu ik hem heb gezien, zie ik hem als een van de belangrijkste in de noir-stijl. Zoals gewoonlijk bij het DivX-formaat werd de kijkervaring verre van ideaal verstoord door af en toe een video- en (meestal) audiofoutje, maar gezien het feit dat de film nog steeds niet beschikbaar is op de R1-dvd zal ik het hier voorlopig mee moeten doen. Aangezien de reputatie van de film behoorlijk hoog is binnen het genre zelf, neem ik aan dat de reden voor deze omissie is dat er geen bekende acteur in de hoofdrol zit.<br />Hoe dan ook, de vertraagde entree van de film.' Tone is een onderschatte acteur, want hij krijgt zelden een vette rol, en dat is misschien wel zijn beste rol (wat zijn paranoia zowel fascinerend als geloofwaardig gevaarlijk maakt). De vrouwelijke hoofdrol is Ella Raines, die later een rol zou krijgen in BRUTE FORCE (1947) en in Siodmaks eigen THE SUSPECT (1944) en THE STRANGE AFFAIR OF UNCLE HARRY (1945). Ze is heel mooi en neemt de rol op zich van de radeloze secretaresse die haar veroordeelde baas (Alan Baxter) wil bewijzen dat hij onschuldig is aan de brute moord op zijn vrouw. Andere sleutelrollen worden vertolkt door Thomas Gomez als de aanvankelijk intimiderende maar uiteindelijk sympathieke politierechercheur, en Elisha Cook jr. als de typische zondebok van het genre als een onfortuinlijke 'damesman' en slagwerker.<br />Zoals BRUTE FORCE's ' Siodmak, in de rol van Jules Dassin, was op dat moment in zijn carrière bezig aan een film noir, en deze film heeft zeker geprofiteerd van zijn voortreffelijke regie, met een overvloed aan schuine hoeken en fantastische decors, waaronder de terecht vermaarde jazzsequentie waarin Cook manisch op zijn drums slaat in een seksuele razernij veroorzaakt door de sletterige Raines (die een act opvoert om zijn aandacht te trekken en hem er uiteindelijk toe brengt te bekennen dat hij tijdens het gerechtelijk onderzoek bewijsmateriaal heeft achtergehouden, waardoor haar berustende minnaar uit de gevangenis zou kunnen ontsnappen). Een andere grote, langdurige scène is die waarin Raines een barkeeper (weer een getuige die niet meewerkt) volgt door de straten van New York, wat tot gevolg heeft dat hij door een auto wordt overreden! Ook opvallend is de opname van het proces zelf, die volledig wordt weergegeven door de reactie van het publiek, zodat de rechter, de jury, de getuigen en de officier van justitie nooit echt te zien zijn (hoewel de stem van de rechter duidelijk herkenbaar is als die van de doorgewinterde karakteracteur Samuel S. Hinds). Het hoogtepunt van de film is de scène waarin Gomez en Tone de aard van de betrokken misdadiger bespreken, waarbij de inspecteur de laatste afschildert als geestelijk gestoord en de aanvankelijk zelfvoldane Tone 'duizelingen' bezorgt. De spannende climax vindt plaats als Raines alleen met Tone in zijn appartement is, waar zij bewijzen van zijn schuld ontdekt en hij bekent een verhouding met Baxters vrouw te hebben gehad, maar haar te hebben vermoord toen ze haar man niet voor hem in de steek wilde laten. Tussen haakjes, ik stuitte op een klein geintje in de film: hoewel het verhaal duidelijk in 1943 speelt, viel het me op dat tijdens de taxirit naar het begin van de film, waarin Alan Curtis de titulaire dame naar het theater begeleidt, op de openingsscène van New York (waarin duidelijk beeldmateriaal te zien is) een spandoek te zien is dat de Laurel en Hardy-musical uit 1938 aankondigt, SWISS MISS! Tussen haakjes, de beroemde detectiveschrijver Cornell Woolrich schreef de oorspronkelijke roman waarop dit verhaal gebaseerd is, onder een pseudoniem.
This is a film which had eluded me thus far but, now that I've watched it, emerges as one of the major entries in the noir style. As usual with the DivX format, the viewing was far from ideal  marred by the occasional video and (mostly) audio glitches  but, given that the film is still unavailable on R1 DVD, this will have to do for the moment. Since the film's reputation is quite high within the genre itself, I assume that the reason behind this oversight is because it does not have a well-known actor in the lead.<br /><br />Anyway, the belated entrance of the film's nominal star  Franchot Tone  packs quite a wallop (especially as he is shown to be the villain from the first)! Tone was a underrated actor  he was rarely given meaty roles, and this may well be his best (making his paranoiac both fascinating and believably dangerous). The female lead  Ella Raines, who would later feature in BRUTE FORCE (1947) as well as Siodmak's own THE SUSPECT (1944) and THE STRANGE AFFAIR OF UNCLE HARRY (1945)  is quite lovely and capably takes on the role of the distraught secretary out to prove her convicted boss (Alan Baxter) innocent of his wife's brutal murder. Other key supporting parts are essayed by Thomas Gomez as the initially bullying but ultimately sympathetic police investigator, and Elisha Cook Jr.  the genre's quintessential fall guy  as an ill-fated "ladies' man" of a percussionist.<br /><br />Like BRUTE FORCE's Jules Dassin, Siodmak was on a noir roll at this point in his career and this film definitely benefits from his superb direction  all tilted angles and terrific set-pieces, including the justly celebrated jazz sequence in which Cook manically beats on his drums in a sexual frenzy brought on by the sluttishly-attired Raines (who is putting on an act to get his attention and eventually drive him to confess that he withheld evidence at the inquest which could spring her resigned lover from jail). Another great, lengthy sequence is the one in which Raines follows a bartender (another uncooperative witness) around the streets of New York  which results in his being mowed down by a car! <br /><br />Notable, too, is the trial sequence  which is entirely depicted through the audience's reaction so that judge, jury, witnesses and D.A. are never actually seen (although the judge's voice is recognizably that of veteran character actor Samuel S. Hinds). The centerpiece of the film is the scene in which Gomez and Tone discuss the nature of the criminal involved, with the inspector's put down of the latter as mentally insane giving the initially smug Tone "dizzy spells". The suspenseful climax finds Raines alone with Tone in his apartment, where she discovers evidence of his guilt  and he confesses to having had an affair with Baxter's wife, but killed her when she wouldn't desert her husband for him.<br /><br />By the way, I hit upon a little goof in the film: while the story is clearly set in 1943, I noticed that during the taxi cab ride towards the beginning of the film  in which Alan Curtis escorts the titular lady to the theater  the establishing shot of New York (comprising clearly of stock footage) features a marquee promoting Laurel and Hardy's 1938 musical comedy, SWISS MISS! Incidentally, famed mystery writer Cornell Woolrich wrote the original novel on which this was based using a pseudonym.