Op een bepaald niveau kan deze film het kind in ons naar boven brengen dat alleen maar zandkastelen wil bouwen en dingen in de lucht wil gooien om ze vervolgens weer te zien vallen. Maar op een dieper niveau verkent hij een diep verlangen om weer met het land in contact te komen. Ik kon me volledig inleven in de kunstenaar toen hij zei: 'Als ik niet hier ben (alleen) voor langere tijd, voel ik me ontworteld.'<br />Ik beschouwde Andy Goldsworthy als een van de grote hedendaagse kunstenaars. Ik ken zijn werk voornamelijk van zijn koffietafelboeken en een paar installaties in een kunstgalerie. Maar om zijn werk in beweging te zien, perfect gevangen door de lens van Riedelsheimer, was een openbaring. Zijn scheppingen komen tot leven, wervelend, vliegend, oplossend, afbrokkelend, instortend.<br />En dat is precies waar het hem allemaal om te doen is: tijd. Het proces van schepping en vernietiging. Van verschijnen en verdwijnen. Van uit de Leegte komen en het Universum worden, en weer terug. Hij heeft iets sjamanistisch over zich, bijna iets krankzinnigs. Als je hem aan het werk ziet, krijg je het gevoel dat zijn kunst een levenskracht voor hem is, dat hij, als hij het niet deed, zou verdwalen en omkomen.<br />Gelukkig voor ons kan Goldsworthy zijn visie met ons delen via het communicatiemedium de fotografie. Anders zouden ze, met uitzondering van een paar grafheuvels en muren, maar voor één persoon bestaan.
On one level, this film can bring out the child in us that just wants to build sandcastles and throw stuff in the air just for the sake of seeing it fall down again. On a deeper level though, it explores a profound desire to reconnect with the land. I thoroughly empathized with the artist when he said, "when I'm not out here (alone) for any length of time, I feel unrooted."<br /><br />I considered Andy Goldsworthy one of the great contemporary artists. I'm familiar with his works mainly through his coffee-table books and a couple art gallery installations. But to see his work in motion, captured perfectly through Riedelsheimer's lens, was a revelation. Unfrozen in time, Goldsworthy's creations come alive, swirling, flying, dissolving, crumbling, crashing.<br /><br />And that's precisely what he's all about: Time. The process of creation and destruction. Of emergence and disappearing. Of coming out of the Void and becoming the Universe, and back again. There's a shamanic quality about him, verging on madness. You get the feeling, watching him at work, that his art is a lifeforce for him, that if he didn't do it, he would whither and perish.<br /><br />Luckily for us, Goldsworthy is able to share his vision through the communication medium of photography. Otherwise, with the exception of a few cairns and walls, they would only exist for one person.