Van de vloedgolf aan Austen-films uit de jaren negentig is dit mijn favoriet, zelfs nog meer dan 'Persuasion', die mij tot Austeniana bracht. Voordat ik deze 'Emma' zag, had ik twee eerdere versies gezien, maar in de ene versie leek Emma helemaal verkeerd, meer als Lady Teazle, en in de andere leek ze half verkeerd, als een mogelijke bedriegster, terwijl ze hier precies goed leek, jong, dwaas en koppig. Over het algemeen vond ik dat de houding en de sfeer van de productie de charme van het boek buitengewoon goed overbrachten; het is zelfs een van de liefste, vrolijkste dingen die ik ooit heb gezien, eerder in de aard van een kerstcadeautje. De extra's, zoals de lichtbundel die Harriet en Emma in de kerk ontwaart, kloppen allemaal. Mark Strong als Knightley is niet wat ik verwacht had, maar ik heb erg van hem genoten: hij geeft sterk blijk van de nuchtere, praktische kant van het personage, in tegenstelling tot Emma's aanstellerij, en zijn woede-uitbarstingen tegen Frank Churchill zijn heel grappig. Bernard Hepton maakt van meneer Woodhouse een bijna Carrolliaanse absurditeit; Samantha Morton als Emma's beschermelinge is precies zo zacht en precies zo standvastig als ze zou moeten zijn. En net als in 'Pride and Prejudice' van dezelfde producenten, wordt er voor gezorgd dat de uiteindelijke samensmelting van personages kan worden geloofd <0xE2><0x80><0x93> in sommige gevallen op een unieke manier. Voor mij was en blijft deze productie een verrukking.
Of the spate of Austen films from the 1990s, this is my favorite, more even than "Persuasion," which was the one that converted me to Austeniana. Before seeing this "Emma" I had seen two previous versions, but in one Emma seemed all wrong, more like Lady Teazle, and in the other she seemed half wrong, like a possible impostor, whereas here she seemed just right, young and silly and stubborn. In general I thought the attitude and the atmosphere of the production conveyed the charm of the novel exceedingly well; indeed it is one of the sweetest, merriest things I have ever seen, rather in the nature of a Christmas treat. The script is unusually well formed, and the adapter's additions, like the shaft of light that reveals Harriet to Emma in church, are all in keeping. Mark Strong as Knightley is not what I would have expected, but I enjoyed him very much: he strongly brings out the plain-spoken, practical side of the character, in contrast with Emma's affectations, and his choleric outbursts against Frank Churchill are quite funny. Bernard Hepton makes Mr. Woodhouse a figure of almost Carrollian absurdity; Samantha Morton as Emma's protégé is exactly as soft and exactly as firm as she ought to be. And as in the same producers' "Pride and Prejudice," care is taken that the eventual couplings of characters can be believed--uniquely in some cases. For me this production was and remains a delight.