Mijn huisgenote had deze documentaire gekocht en me uitgenodigd om samen met haar te kijken. Ze komt uit China en heeft maar weinig over 11 september gehoord en wilde de kille, harde waarheid weten en ze wilde dat ik haar na de documentaire meer zou vertellen. Ik vond het vreselijk om naar deze documentaire te kijken, het was alsof ik de nachtmerrie opnieuw beleefde en ik krijg er nog steeds tranen van in mijn ogen.<br />Maar ik ben heel dankbaar dat ik naar deze documentaire heb gekeken, want op de dag van 11 september, ik weet zeker dat we ons allemaal herinneren waar we waren en wat we deden toen we het hoorden, konden we alleen maar denken aan bepaalde vragen: 'Waarom?', 'Hoe?', 'Wat is er aan de hand?', 'O, mijn god!' Bijna alle Amerikanen waren dankbaar voor de dappere brandweerlieden en politiemannen die hun leven hadden gewaagd om anderen te redden. Maar ik geloof niet dat we hebben nagedacht over wat ze echt gingen doen. Dit had eigenlijk geen documentaire over 11 september moeten zijn, de cameraman was gewoon een doorsnee werkdag aan het filmen en ze waren toevallig een paar straten van het World Trade Center vandaan en hadden alles, van buiten tot binnen, op band.<br />Op 11 september dacht ik bij mezelf: het is in orde, de politiemannen en brandweerlieden halen de mensen die het hebben overleefd eruit. Eerlijk gezegd dacht ik dat het een ongeluk was. Ik zat in de derde klas van de middelbare school en moest me omkleden van gym en stond op het punt om naar natuurkunde te gaan. Er kwam iemand de kleedkamer binnen die riep: 'Er is net een gebouw gebombardeerd in New York!' We kleedden ons snel aan en renden naar onze klaslokalen terwijl we op tv naar de eerste brandende toren keken. Niet alleen 15 seconden later, live op tv, stort het tweede vliegtuig neer op het andere World Trade Center, en we wisten dat dit geen ongeluk was. Een paar minuten later hoorden we over het Pentagon en dat er een vliegtuig op weg was naar Chicago, maar dat het werd neergeschoten. Er gingen zo veel gedachten door ons hoofd en ik bleef maar denken: wat gaan de brandweer en de politie doen? Maar voor hen is het de procedure, dacht ik, zij weten wel wat ze moeten doen.<br />De eerste toren is ingestort, we wisten het, er zijn nu zoveel levens verloren gegaan, de tweede toren is ingestort, het zou nooit meer hetzelfde zijn. De brandweerlieden in deze documentaire toonden moed, verwarring en kracht, de echte rauwe menselijke emoties. Ze wisten niet wat ze moesten doen, ze waren net zo getekend als die andere mensen in de torens. Ze hoorden de lichamen op de grond inzakken van mensen die uit de ramen sprongen. En ik zat in een klaslokaal en huilde alleen maar om wat er op tv gebeurde. Ik stond versteld van die film en wilde alleen maar naar New York om ze te vertellen hoe dankbaar alle Amerikanen waren voor hun hulp. Ik weet dat ze het gevoel hebben dat ze alleen maar hun werk deden, maar ze deden meer, ze waren helden. Elke dag na 11 september bleven ze drie weken lang graven in de wetenschap dat er geen overlevenden waren, maar ze bleven hopen en bidden. Moge God hun vriendelijke en dappere harten zegenen.<br />Wat mijn kamergenote betreft, ze huilde en gaf toe dat dit de eerste keer was dat ze huilde om die aanvallen. Ze kreeg de waarheid te zien van wat er die tragische dag was gebeurd. Ze vroeg: 'Waarom?' Ik weet niet wat ik moet zeggen, het breekt mijn hart dat mensen zo slecht kunnen zijn. 'Het klinkt als een kliek, maar het was een normale dag voor iedereen,' zei een van de brandweerlieden in de documentaire. Niemand verwachtte dat dit zou gebeuren. Niet op die manier, die mensen in de World Trade Centers of het Pentagon of de gekaapte vliegtuigen, die deden gewoon hun werk, waren er toevallig, of waren er zelfs maar een seconde. Ze werden niet gewoon vermoord, ze werden afgeslacht, en die kapers deden het met een lied in hun hart. En toen ik in het midden van het oosten al die feestvierende mensen zag, dacht ik: waarom doen mensen dit? Ze vierden de dood en het verlies van: moeders, vaders, zussen, broers, vrienden, grootouders, tantes, ooms, neven en nichten, enzovoort. Waarom?<br />Dus, dank aan die mensen voor het maken van deze documentaire. Als je echt nadenkt over de brandweerlieden, de politie en de troepen in Irak, hou je de hoop dat er goede mensen op deze wereld zijn levend. Dank aan al die mensen, jullie zijn onze helden.<br /><br />10/10/10.
My roommate had bought this documentary and invited me to watch it with her. She's from China and only heard so much about 9/11 and wanted to know the cold hard truth and she wanted me to tell her more after the documentary. I felt awful watching this documentary, it was like reliving the nightmare and it still brings tears to my eyes.<br /><br />But I'm extremely grateful that I watched this documentary, because on the day of September 11th, I'm sure we all remember where we were and what we were doing when we heard, all of us could only think certain questions: "Why?", "How?", "What's going on?", "Oh, my God!". Almost all the Americans were grateful for the brave firemen and policemen that risked their lives to save others. But I don't think we thought about what they were really going though. This wasn't actually supposed to be a documentary about 9/11, the cameraman was just filming a typical day on the job and they just happened to be a couple blocks away from the World Trade Centers and got everything, outside and in, on tape.<br /><br />On Sep. 11th, I thought to myself "It's OK, the policemen and firemen will get the people out that survived". To be honest, I thought it was an accident, I was in my junior year of high school and getting changed from gym and getting ready to go to my science class. Someone came into the locker room shouting "Some building just got bombed in New York!", we all got dressed quickly and ran to our classrooms as we watched the first tower burning on TV. Not only 15 seconds later live on TV does the second plane crash into the other World Trade Center and we knew this was no accident. A few minutes later, we heard about the Pentagon and that there was a plane headed for Chicago but was shot down. So many thoughts ran through our heads and I kept on thinking "What are the firemen and policemen going to do?". But it's procedure to them I thought, they'll know what to do.<br /><br />The first tower collapsed, we knew it, so many lives are now gone, the second tower crashed, things would never be the same. Those firemen in this documentary showed courage, confusion, and strength, the real raw human emotions. They didn't know what to do, they were just as scarred as those other people who were in the towers. They heard the bodies collapsing on the ground from people jumping out the windows. And here I was in a classroom just crying seeing all that was going on on TV. I was amazed with this film and just wanted to go to New York and tell them how grateful all the Americans were for their help. I know they feel like they were just doing their job, but they did more, they were hero's. Every day after Sep. 11th for 3 weeks they kept on digging knowing that there were no survivors, but they kept on hoping and praying. May God bless their kind and brave hearts.<br /><br />As for my roommate she was crying and admitted this was her first time crying at these attacks. She got to see the truth of what had happened that tragic day. She asked "Why?". I didn't know what to say, it breaks my heart that people can be that evil. "It sounds clique', but it was a normal day for everyone" one of the firemen said in the documentary. No one expected this to happen. Not like that, those people in the World Trade Centers or the Pentagon or the planes that were hijacked, they were just doing their job, happen to be there, or even just was there for a second passing by. They were not just murdered, they were slaughtered, and those hijackers did it with a song in their heart. Then seeing in the middle east all the people celebrating, why do people do this? They celebrated death and the lose of: mothers, fathers, sisters, brothers, friends, grandparents, aunts, uncles, cousins, etc. Why? <br /><br />So, thanks to those people for making this documentary. You truly think about the firemen, policemen, and the troops in Iraq and it keeps your hope up that there are good people in this world. Thank you to all those people, you are our heroes.<br /><br />10/10