Sinds ik het boek heb gelezen waarop deze film is gebaseerd, heb ik gemengde gevoelens over het gefilmde resultaat. Ik heb een tijdje geleden geleerd om de filmversie van een boek te zien voordat ik het boek lees, omdat ik merkte dat ik, als ik het boek eerst las, onvermijdelijk teleurgesteld werd in de film. Dat zou hier ongetwijfeld het geval zijn geweest, terwijl het in het geval van Atonement, waarschijnlijk de beste gefilmde versie van een boek die ik ooit heb gezien, waarschijnlijk niet zou hebben uitgemaakt.<br />Ik probeer erachter te komen wat de oorzaak is, en ik vermoed dat ik met mijn vinger naar Michael Cunningham moet wijzen. Hoezeer ik hem ook respecteer om De uren (dat ik niet heb gelezen, maar dat ik wel heb gezien en waar ik diep van onder de indruk was) ik kan me niet aan het gevoel onttrekken dat hij het boek van Susan Minton niet zozeer heeft aangepast, maar dat hij wel een paar personages en de basisprincipes heeft overgenomen en er zijn eigen film op heeft gebaseerd.<br />Niet dat ik een hekel heb aan de film. Ik ben juist dol op de film, en daarom maak ik me sinds ik het boek heb gelezen zorgen over de hele zaak. Ik voel me ontrouw aan mevrouw Minton omdat ze van de film heeft genoten, die zo ontzettend afweek van haar werk. Nu ik hem heb gelezen, begrijp ik waarom ze er zo'n moeite mee had hem aan te passen. In tegenstelling tot wat een van de recensenten van de film zei, is het niet zozeer dat sommige romans het niet verdienen om een film te zijn; het is eerder zo dat sommige boeken de overgang gewoon niet kunnen maken. De roman van mevrouw Minton speelt zich af op een niveau dat zo persoonlijk en intiem is voor haar hoofdpersoon, zo innerlijk, dat het me onmogelijk lijkt om het boek in een fysiek domein te plaatsen. Hoewel een groot deel van het boek een herinnering is aan echte gebeurtenissen, is het ook een herinnering, en zo gefragmenteerd en etherisch dat het, naar mijn idee, niet te filmen is. Ik denk dat het werk van mevrouw Minton een echt literair werk is, maar dat het de overgang naar film niet kan maken, wat op geen enkele manier afbreuk doet aan de waarde ervan. Ik kan nog niet melden dat _Evening,_ de film, niet meer dan een oppervlakkige representatie is van _Evening,_ de roman, aangezien ik pas halverwege ben, maar het origineel zou een enorme sprong moeten maken om op de film te lijken die nu volgt. Ik denk dat ik dit schrijf omdat ik het gevoel heb dat als je een roman wilt aanpassen, je dat moet doen, maar maak er niet iets anders van dan het is. Ik weet niet zeker of Michael Cunningham iets heel origineels heeft gedaan, maar voor zover ik het tot nu toe kan bekijken zijn alle dingen die hij heeft gedaan gebaseerd op het werk van iemand anders. We zouden _The Hours_ niet hebben gehad als Virginia Woolf _Mrs. Dalloway, en we zouden Evening in zijn treurige vorm niet hebben gehad als Susan Minton niet zoveel moeite had gehad met het doen van iets wat waarschijnlijk helemaal niet had mogen gebeuren. Maar het is te veel gezegd dat het beter zou zijn geweest als mevrouw Minton zich er niet mee had bemoeid, want Evening, de film, is op zichzelf al een mooi en bevredigend werk.<br />Zo komen mijn verwarring, gemengde gevoelens, gevoel van ontrouw en uiteindelijke conclusie dat in dit geval de roman niet de film kan zijn, en vice versa, en mijn uiteindelijke dankbaarheid jegens beide schrijvers voor wat ze hebben gedaan, ertoe dat we allebei werken zoals zij.
Since starting to read the book this movie is based on, I'm having mixed feelings about the filmed result. I learned some time ago to see the movie adaptation of a book before I read the book, because I found that if I read the book first I was inevitably disappointed in the film. This would undoubtedly have been true here, whereas in the case of Atonement, which is probably the best filmed adaptation of a book I've ever seen, it would probably not have mattered.<br /><br />I'm trying to figure out what the cause is, and I suspect that I have to point my finger squarely at Michael Cunningham. Much as I respect him for The Hours (which I have not read but which I saw and was awed by) I cannot escape the feeling that he not so much adapted Susan Minton's book as he did take a few of the characters and the basic premise and write his own movie out of it.<br /><br />It's not that I dislike the movie. I actually love the movie, which is why, since I started reading the novel, I'm feeling disturbed about the whole thing. I feel disloyal to Ms. Minton for enjoying the movie which was so thooughly a departure from her work. Reading it, I can understand why she had such a struggle adapting it. Unlike what one reviewer of the movie said, it's not so much that some novels don't deserve to be a movie; it's more like some books just can't make the transition. Ms. Minton's novel operates on a level so personal and intimate to her central character, so internally, that it seems impossible to me to place it in a physical realm. Even though a lot of the book is memory of real events, it is memory, and so fragmented and ethereal as to be, I feel, not filmable. I think that Ms. Minton's work is a real work of literature, but cannot make the transition to film, which in no way detracts from its value.<br /><br />I cannot yet report that Evening, the film, does not represent Evening, the novel, in any more than the most superficial way, since I'm only halfway through, but the original would have to make a tremendous leap to resemble the film that follows at this point. I guess I'm writing this because I feel that if you're going to adapt a novel, adapt it, but don't make it something else that it's not. I'm not sure if Michael Cunningham has done anything wholly original, but from what I can see so far the things he has done are all based on someone else's work. We would not have The Hours if Virginia Woolf had not written Mrs. Dalloway, and we would not have Evening, in its distressed form, if Susan Minton had not had so much trouble doing what probably should not have been attempted in the first place. But it's too much to say that it would be better if Ms. Minton had left well enough alone, because Evening, the film, is a satisfactory and beautiful work of its own.<br /><br />Thus my confusion, mixed feelings, sense of disloyalty, and ultimate conclusion that, in this case, the novel cannot be the film and vice versa, and my eventual gratitude to both writers for doing what they did, so that we have both works as they are.