Nathan Detroit organiseert illegale dobbelspelletjes voor de rijken in New York, maar de druk is te groot en hij kan geen veilige locatie vinden. Hij wedt met de chronische gokker Sky Masterson dat Sky een keurige zendelinge, Sarah Brown, niet zover kan krijgen dat ze met hem uit eten gaat. Sky neemt de uitdaging aan, maar beide mannen hebben nog een paar verrassingen in petto.<br />Dit is een van die dure MGM-musicals uit de jaren vijftig in opzichtige kleuren, met grote decors, harde muziek, meer dan levensgrote rollen en bijpassende optredens. Op Broadway gefotografeerd voor het witte doek als je van dat soort dingen houdt, wat ik niet doe. Mijn grootste probleem met dit soort films is alleen de muziek. Ik hou van allerlei soorten muziek, van Albinoni tot ZZ Top, maar Broadway-liedjes in swingende stijl met nooit aflatende trompetstoten aan het eind van elke vierde maat zijn niets voor mij. Dit boek is geschreven door het team van Frank Loesser, Mankiewicz, Jo Swerling en Abe Burrows (gebaseerd op een paar verhalen van Damon Runyon), en hoewel de plot heel aardig is, zijn de liedjes zwak. De twee nummers van Blaine zijn bijvoorbeeld identiek, onnodig, komen niet in de buurt van de plot en irriteren de oren (en zijn ook flagrant vrouwonvriendelijk als je dat soort dingen vervelend vindt). Er zijn maar twee gedenkwaardige deuntjes, Luck Be a Lady (gezongen door Brando, niet door Sinatra, zoals je zou verwachten) en Sit Down, You're Rockin' The Boat (leuk gespeeld door Kaye), maar je moet er twee uur voor zitten om ze te kunnen volgen. Het hoogtepunt van de film is een jonge Brando die een bedachtzame, ontspannen voorstelling geeft; hij zingt ook heel goed en danst zelfs een beetje, en hij wordt op gelijke voet gevolgd door de altijd interessante Simmons. De scène waarin ze met zijn tweeën naar Havana vluchten voor de nacht is een welkome onderbreking van al het lawaai, de drukte en het klinkermoorden van Noo Yawk. Fans van musicals zullen dat misschien leuk vinden, maar ik vind dat een musical iets meer moet doen dan alleen de toneelvoorstelling filmen.
Nathan Detroit runs illegal craps games for high rollers in NYC, but the heat is on and he can't find a secure location. He bets chronic gambler Sky Masterson that Sky can't make a prim missionary, Sarah Brown, go out to dinner with him. Sky takes up the challenge, but both men have some surprises in store <br /><br />This is one of those expensive fifties MGM musicals in splashy colour, with big sets, loud music, larger-than-life roles and performances to match; Broadway photographed for the big screen if you like that sort of thing, which I don't. My main problem with these type of movies is simply the music. I like all kinds of music, from Albinoni to ZZ Top, but Broadway show tunes in swing time with never-ending pah-pah-tah-dah trumpet flourishes at the end of every fourth bar aren't my cup of tea. This was written by the tag team of Frank Loesser, Mankiewicz, Jo Swerling and Abe Burrows (based on a couple of Damon Runyon stories), and while the plot is quite affable the songs are weak. Blaine's two numbers for example are identical, unnecessary, don't advance the plot and grate on the ears (and are also flagrantly misogynistic if that sort of thing bothers you). There are only two memorable tunes, Luck Be A Lady (sung by Brando, not Sinatra as you might expect) and Sit Down, You're Rockin' The Boat (nicely performed by Kaye) but you have to sit through two hours to get to them. The movie's trump card is a young Brando giving a thoughtful, laid-back performance; he also sings quite well and even dances a little, and is evenly matched with the always interesting Simmons. The sequence where the two of them escape to Havana for the night is a welcome respite from all the noise, bustle and vowel-murdering of Noo Yawk. Fans of musicals may dig this, but in my view a musical has to do something more than just film the stage show.