Een smakelijke potpourri waarvan de lengte van 65 minuten geen seconde te kort lijkt <0xE2><0x80><0x93> _My Name is Julia Ross_ <0xE2><0x80><0x93> gaat terug op een Engelse traditie van dingen die niet zijn wat ze lijken <0xE2><0x80><0x93> Hitchcocks _The Lady Vanishes_ is er een voorbeeld van. Julia Ross (Nina Foch) vindt een droombaan bij een nieuw uitzendbureau in Londen, waarvan de sinistere vertegenwoordiger heel graag wil weten of ze nog levende familieleden heeft of een vriend. Nadat ze zich heeft gemeld, wordt ze wakker ( _Having Been Been Been_ ) in een enorme, Manderley-achtige puinhoop aan de kust van Cornwall, zogenaamd als de sloerie-in-de-slobbertrui van George Macready, die een alarmerende belangstelling voor messen en ijspriemen aan de dag legt. Zijn liefhebbende, aanmoedigende moeder is de onweerstaanbare Dame May Whitty (dit keer een toonbeeld van bedrijvige efficiëntie aan de andere kant van goed-vs-kwaad dan ze in The Lady Vanishes speelde). Het nachtmerrieachtige visioen van dit verhaal ontvouwt zich claustrofobisch; we weten wat er aan de hand is, maar we kunnen het die arme Julia niet vertellen. Deze film krijgt merkwaardig genoeg regelmatig een ereplaats als een van de eerste (en zeer weinig Britse) films noirs. Ik denk dat hij dichter bij de Gotische oude-donkere-huizentraditie staat dan bij de Amerikaanse van natte keistenen en stadsverloedering; maar hij geeft wel blijk van een modernere, psychoanalytische geestesgesteldheid. Hoe je het ook noemt, het blijft een scherpzinnige, bevredigende thriller.
A toothsome little potboiler whose 65-minute length doesn't seem a second too short, My Name is Julia Ross harks back to an English tradition of things not being what they seem -- Hitchcock's The Lady Vanishes is one example. Out-of-work Julia Ross (Nina Foch) finds a dream job at a new employment agency in London, whose sinister representative seems very anxious to ascertain if she has living relatives or a boyfriend. After reporting to duty, she wakes up (Having Been Drugged) in a vast Manderley-like pile on the Cornish coast, supposedly as the barmy-in-the-crumpet wife of George Macready, who displays an alarming interest in knives and ice picks. His doting, enabling mum is the irresistible Dame May Whitty (this time a model of bustling efficiency on the other side of good-vs-evil than she occupied in The Lady Vanishes). The nightmare vision of this tale unfolds claustrophobically; we know what's going on but are powerless to tell poor Julia. This movie, curiously, is regularly accorded a place of honor as one of the earliest (and very few British) films noirs. I think it's closer to the Gothic old-dark-house tradition than the American one of wet cobblestones and urban corruption; it does, however, evince a more modern, psychoanalytic cast of mind. Whatever you call it, it remains a sharply satisfying thriller.