Deze ambitieuze film heeft het meest te lijden onder de grootheidswaanzin van schrijver/regisseur Paul Thomas Anderson. Hoogstwaarschijnlijk afgeleid van veel beter materiaal (Altmans 'Nashville', Lumets 'Netwerk'), deze logge olifant doet er veel te lang over om nergens te komen. Een paar misplaatste omwegen onderweg (een g<0xC3><0xAA>nant muzikaal intermezzo, een bijbelse plaag) maken het er niet beter op. Evenmin als het ongelijke niveau van de uitvoeringen. Vooral slecht: William H. Macy, wiens personage en verhaallijn makkelijk helemaal konden worden geschrapt; Julianne Moore, vanwege haar niet overtuigende angst. En hoe vaak moeten we nog John C. Reilly's 'Sad Sack'-smoes ('Chicago' en 'The Hours' volstaan) aanhoren? Tom Cruise komt er goed vanaf vergeleken bij zijn vrouwenhater, de grofgebekte Holy Roller was nogal amusant. Over grove taal gesproken, het script zat zo vol met 'F'-bommen dat ze hun uitwerking in een mum van tijd verloren. En dan heb ik het nog niet eens over die afschuwelijke soundtrack, vol smakeloze en irritante vocalen van Aimee Mann. Haar uitgebreide vertolking van 'One', een sentimenteel nummer om mee te beginnen, bracht me aan het begin van de film tot waanzin. Ik had naar het handschrift op de muur moeten luisteren en mezelf nog drie uur moeten besparen, en tegen die tijd was ik al op de rand van de hel. Een van de dingen die het goedmaakten, en die ik in andere recensies niet ben tegengekomen, was de beste rol die ik ooit heb gezien, van de onbekende Melora Walters in de rol van Claudia, de beschadigde cokeverslaafde die uit is Deze film nam zichzelf veel te serieus en wist gewoon niet wanneer hij moest eindigen.
This ambitious film suffers most from writer/director Paul Thomas Anderson's delusions of grandeur. Highly derivative of much better material (Altman's "Nashville," Lumet's "Network"), this lumbering elephant takes far too long to get nowhere. A couple of misguided detours along the way (an embarrassing musical interlude, a biblical plague) don't help matters. Neither does the uneven level of performances. Especially bad: William H. Macy, whose character and storyline could easily have been eliminated altogether; Julianne Moore, for her unconvincing angst. And how many times must we see John C. Reilly's Sad Sack shtick ("Chicago" and "The Hours" will suffice)? Tom Cruise comes off well by comparison  his misogynist, foul-mouthed Holy Roller was rather amusing. Speaking of foul mouths, the script was so loaded with "F" bombs, they lost their impact in no time. Don't even talk about that awful soundtrack, full of insipid and annoying vocals by Aimee Mann. Her extended rendition of "One," a maudlin number to begin with, drove me to distraction at the start of the film. I should have heeded the handwriting on the wall and saved myself three more hours, by which time I'd been pushed to the brink of hell. One redeeming feature, which I haven't seen mentioned in other reviews, is the best performance in the bunch, by unknown Melora Walters in the role of Claudia, the damaged coke fiend bent on self-destruction. Her credibility exceeded all others by far. This film took itself way too seriously and just didn't know when to end.