Het eigenlijke misdaadverhaal dat de kern van In Cold Blood vormt, lijkt misschien een beetje 'tam' voor degenen die zich laten leiden door de klassieke verhalen over seriemoordenaars (Gein, Bundy, Dahmer), of gewoon door de beruchtste zaken in Hollywood (OJ, Manson). De belangrijkste feiten in de zaak zijn niet zo verschrikkelijk ingewikkeld: Perry Smith en Dick Hickock (hier gespeeld door respectievelijk Robert Blake en Scott Wilson) ontmoetten elkaar toevallig, spanden samen om iemands boerderij in Kansas te beroven, en nadat ze een gezin van vier personen met een jachtgeweer en een dolk hadden gedood, kregen ze 43 dollar. Afgezien van hun terugkeer naar de VS nadat ze even naar Mexico waren gevlucht, is de oplossing ook niet zo mysterieus. Ze werden op heterdaad betrapt (een agent volgde hen en hield hen aan omdat ze een gestolen auto hadden), nadat Smith en Hickcock een jongen en zijn vader hadden geholpen met het verzamelen van de flessen voor het wisselgeld), en veroordeeld tot de strop tot aan de dood. Het verhaal eindigde in 1965.<br />Maar het gaat om de manier waarop het verhaal wordt gebracht, de momenten van discussie, de optredens, een puur filmisch accent dat Brooks en zijn absoluut fantastische (de laatste/grootste) dp Conrad Hall aanbrengen in kraakheldere zwart-witbeelden, en een vertelstijl die realistisch aanvoelt zonder te veel naturalisme of te veel melodrama (behalve misschien bij het einde, dat perfect is). De sfeer van de tragedie hangt over het verhaal, en niet zozeer vanwege de moorden zelf, hoe wreed ze ook zijn, als wel vanwege de 'derde' man die, zoals de verteller opmerkt, wordt opgeroepen door Smith en Hickcock die een team vormen, maar vanwege de onvermijdelijkheid van het verhaal. Op de een of andere manier heb je te doen met deze misdadigers, die in andere handen gewoon conventionele figuren zouden zijn of iets uit een B-film. Dit zijn geen goede mensen, maar het zijn ook niet noodzakelijkerwijs monsters, in elk geval niet helemaal.<br />Het is ook een uitstekende 'roadmovie'. als we Smith en Hickcock op de weg naar het huis van Clutter zien (de werkelijke nachtelijke scène van de misdaad die laat in de film plaatsvindt), dan door naar Mexico, dan terug naar Amerika in de richting van Las Vegas. We krijgen de persoonlijkheden van deze twee te zien, waarschijnlijk nog meer dan die van de politierechercheurs die eerst geen aanknopingspunten hebben en dan eindelijk een doorbraak krijgen met een gevangene. Het is eigenlijk een beetje verontrustend om zo dicht bij deze twee te komen (zo'n beetje als de doelloze aard van de personages in Malicks _Badlands_ ), en het is ook een teken van durf voor die tijd. Er wordt niet gepreekd, zoals 'hij deed dit om dat en dit of dat'. We zien hoe Smith een gewelddadige, psychotische vader had, maar dat Smith van hem hield en hem haatte. De complexiteit daarvan is te veel voor de film, misschien zelfs te veel voor Capotes boek (dat ik, moet ik bekennen, nog steeds niet heb gelezen, hoewel ik dat wel van plan ben). En we zien hoe Hickcock een glibberige zelfverzekerdheid uitstraalt (d.w.z. dat hij het pak krijgt en andere dingen met slechte cheques), maar zonder enige diepgewortelde verklaring voor dat alles.<br />'De fatalistische trek in In Cold Blood is een van de grimmigste uit de jaren zestig, en dat is het.' Het is het geluk van Brooks dat hij de sterren van de hemel heeft als Blake in zijn eersteklas optreden (dit en Lost Highway, vreemd genoeg gezien zijn levensverhaal in de afgelopen jaren, zijn wezenlijke werk) en als Wilsons doorbraak voordat hij karakterspeler werd. Terwijl ze omringd zijn door goed ondersteunend werk, zijn ze zelf griezelig absorberend, min of meer voortgedreven door hebzucht en fantasieën over escapisme met een schat, en blijven ze redelijk gegrond in hun situatie tijdens de dodencellen en de rest van hun leven. Is dit het moreel van het verhaal, als dat al mogelijk is, dat het angstaanjagender is om de mogelijkheid onder ogen te zien dat degenen die doden niet geclassificeerd kunnen worden, dat het goede versus het kwade besmeurd raakt? Smith verontschuldigde zich voor zijn misdaad voordat hij werd opgehangen, en hij merkt op: 'Maar aan wie?' Dit is een verhaal dat de meest geharde fans van waargebeurde misdaden de koude rillingen zal bezorgen, en het is waarschijnlijk de beste Amerikaanse film van 1967.
The actual crime story at the core of In Cold Blood might seem a little 'tame' for those who are weened on the classic serial killer stories (Gein, Bundy, Dahmer), or just the more notorious cases out in Hollywood (OJ, Manson). The essential facts in the case don't amount to anything terribly convoluted: Perry Smith and Dick Hickock (here played by Robert Blake and Scott Wilson respectively) met by some luck, conspired to rob a man's farmhouse safe out in Kansas, and after killing a family of four with a shotgun and dagger came away with 43 dollars. Aside from their returning to the US after fleeing briefly to Mexico, there isn't a whole lot of mystery to the resolution either. They were caught by some stroke of ironic chance (a cop followed them and stopped them for having a stolen car after Smith and Hickcock helped out a boy and his old man collecting bottles for change), and sentenced to hang by the neck until dead. The story ended in 1965.<br /><br />But it's the handling of the story, moments of moot, the performances, a pure cinematic touch that Brooks and his absolutely marvelous (the late/great) DP Conrad Hall provides in crisp widescreen black and white, and a storytelling style that feels realistic without going into too much naturalism or too much melodrama (save perhaps for near the end, which is pitch perfect). The air of tragedy hangs over the story, and not so much because of the killings themselves, no matter how brutal they are as the "third" man that is conjured up, as the narrator observes, by Smith and Hickcock teaming up, but because of the inevitability of the story. You feel somehow for these criminals, who in any other hands would be just be conventional figures or something out of a B-movie. These aren't good people, but they aren't necessarily monsters either, at least all the way through.<br /><br />It's also an excellent 'road-movie' as we see Smith and Hickcock on the road down to the Clutter residence (the actual night-time scene of the crime taking place late in the film), then on to Mexico, then back to America towards Las Vegas. We get to soak in the personalities of these two, probably even more than that of the police detectives who at first have no leads and then finally get a break with an inmate. It's actually kind of disturbing to get this close to these two (sort of akin to the aimless quality of Malick's Badlands characters), and it's also a sign of daring for the period. There's no sermonizing, like "he did this because of that and this or the other." We see how Smith had an abusive, psychotic father, but that Smith loved and hated him. The complexity there is too much for the movie, maybe even too much for Capote's book (which, I should confess, I've still yet to read, though I plan to). And we see Hickcock is this creature of slick confidence (i.e. getting the suit and other things with bad checks), but without any deep-rooted explanation to it all.<br /><br />The streak of fatalism in In Cold Blood is some of the starkest of the 60s, and it's the luck of Brooks to have its stars as Blake in his top-of-the-pops performance (this and Lost Highway, oddly enough considering his real life saga in recent years, his quintessential pieces of work), and Wilson's breakthrough before becoming a character actor. While they're surrounded by fine supporting work, they themselves are eerily absorbing, driven more or less by greed and fantasies of escapism with treasure, and staying pretty much grounded in their situation through the death row and on through their ends. Is this a morale of the story, if there could be one, that it's more horrifying to confront the possibility that those who kill can't be classified, of good vs evil getting smudged? Smith apologized for his crime before being hung, and he points out, "but to who?" This is a story bound to give the most hardened fans of true-crime the bonafide chills, and it's quite possibly the best American film of 1967.