Ik vond het echt, echt leuk om naar die film te kijken! Toen ik de poster zag, dacht ik eerst dat het gewoon een romantische komedie was... maar het is gewoon meer dan dat! Persoonlijk geloof ik dat dit idee (waarvan ik zeker weet dat een groot deel van de kijkers vlak voor het zien van de film had) een belangrijk onderdeel is van het grote concept van deze film zelf (of zelfs van de marketingstrategie)! Wat ik bedoel is: tegenwoordig zijn we slaven van beelden! Van indrukken! Ik ging naar de bioscoop om deze film te zien en had de verkeerde indruk, de verkeerde verwachtingen, en aan het eind voelde ik hoe oppervlakkig ik kon zijn! Om dat te illustreren moet ik denken aan de scène aan het eind waarin Sidney het vliegticket koopt om terug te gaan naar New York en hem wordt gevraagd 'een handtekening te geven', waarmee hij bedoelt dat hij voor het ticket moet tekenen. Hij gelooft dat hij nu een soort beroemdheid is, alleen omdat hij dankzij het schandaal bij de uitreiking op tv is gekomen. En dat is, geloof ik, de climax van het hoofdthema waar de film om draait. Ik geloof dat de film ons bovendien een oplossing biedt om hiermee om te gaan, die door Sidneys houding in de hele film wordt geïllustreerd: word niet te serieus over jezelf of over iemand anders... 'zelfs heiligen waren in het begin mensen'... De heiligen van dit moment zijn de sterren. We toeschrijven ze aan een 'aura' van perfectie, van eeuwig geluk, maar de werkelijkheid is veel minder dan dat. Zelfs de heiligen van welke religie dan ook zijn beelden, ideale voorbeelden van hoe je je moet gedragen en hoe je je leven moet leiden. Zelfs zij waren niet echt... ze werden 'echt' nadat ze waren gestorven en wij naar hen terugkeken. En dat is het addertje onder het gras: we hebben onze heiligen nodig! We hebben onze sterren nodig! We streven ernaar alsof we zonder hen niets zouden hebben om naar te streven. En televisie en alle andere media zijn middelen om onze strevens te scheppen en vast te leggen. We hebben dringend behoefte aan maatstaven waarmee we onszelf kunnen meten. En zo kwamen we in de bioscoop om deze film te zien: om te zien of we aan de maatstaven kunnen voldoen, of dat de maatstaf te klein voor ons is. Deze keer was hij groter dan we hadden verwacht.
I really, really enjoyed watching this movie! At first, seeing its poster I thought it was just another easy romantic comedy ... but it is simply more than this! I personally believe that this idea (that I'm sure a good part of the viewers had just before they saw the movie) it's yet another important part of the big concept of this movie itself (or even of its marketing strategy)! What I mean is: Nowadays we are slaves to images! To impressions! I went to the cinema to view this film having the wrong impression, the wrong expectations, and at the end I felt how superficial I could be! To exemplify it comes to my mind the sequence near the end in which Sidney buys the plane ticket to go back to New York and as he is asked to 'give an autograph', meaning to sign for the ticket, he believes that just because he got on TV thanks to the scandal at the awards he is now some kind of celebrity. And this is just, I believe, the climax of this main theme around which the movies revolves. Above this, I believe the movie also offers us a solution to get along with this, illustrated throughout the movie by Sidney's attitude: don't become too serious about yourself or about anybody else ... "even saints were people in the beginning" ... as Sophie once says in the movie. The saints of the moment are the stars. We attribute them an 'aura' of perfection, of eternal happiness, but the reality is much less than that. Even the saints of any religion are images, ideal models of how to behave and how to live your life. Even they were not for real ... they became 'for real' after they died and we looked back at them. And that's the catch: we need our saints! we need our stars! We strive for them as if it wasn't for them we wouldn't have anything to strive for. And television and all other media are means to create and capture our strivings. We desperately need benchmarks in regard to which to measure ourselves. And that's how we got in the cinema to watch this movie in the first place: to see if we can fit the benchmark, or if the benchmark is to small for us. This time it was larger than we expected.