Ik ben dol op Koltsjak: de nachtspiegeler sinds ik hem zag op de avond van de première op 13 september 1974. Ik hield van de monsters die op dat moment eng leken en van de coole muziek van Gil Melle (Hé, waar zijn de jongens van de soundtrack?) en ik heb vaak nagedacht over de reden waarom deze show zo goed voor me werkt en ik ben uiteindelijk tot de conclusie gekomen dat de reden waarom hij zo goed werkt, terwijl veel andere shows dat niet doen, één simpel, belangrijk element is dat bijna geen enkele andere enge show lijkt te hebben, en dat is een hoofdfiguur die de meeste mensen zich in het dagelijks leven kunnen voorstellen. Als Carl Koltsjak van Darren McGavin vreemde situaties begint te ontdekken, reageert hij zoals de meeste mensen zouden doen. Hij vindt ze vreemd en naarmate hij dichter bij het gevaar komt, wordt hij bang, ook al weet hij dat hij vooruit moet gaan om te proberen de dreiging te verslaan die in die aflevering wordt getoond. Het komt zelden voor dat hij dapper genoeg is om het op te nemen tegen een bovennatuurlijke kracht die superieur is. Meestal zet hij een val en verstopt zich of wacht hij in de coulissen om te zien of het werkt. Soms lijkt hij net zo verbaasd als wij dat hij erin is geslaagd een vijand te verslaan. In één aflevering gaat hij op zoek naar een monster in een riool, maar als hij het voor het eerst ziet, rent hij weg om daar weg te komen, maar hij zit zo onwillig in de val dat hij terug moet om zich te verdedigen. Hij is heldhaftig omdat hij bereid is dingen te doen die de meesten van ons waarschijnlijk niet zouden doen, maar dat betekent niet dat hij waarschijnlijk niet veel liever zou hebben dat iemand anders het deed in plaats van hijzelf. Hij is een gewone vent, hij doet zijn werk, hij probeert wat bij te verdienen, hij is geen monsterjager. Hij gaat gewoon op in dingen die met het bovennatuurlijke te maken hebben, waar hij belangstelling voor heeft, maar hij wil niet meer gekwetst of gedood worden dan de rest van ons. Als zijn plan om het wezen te verslaan niet heeft gewerkt, zul je hem vaak voor zijn leven zien rennen om eraan te ontkomen, wat ik in die situatie natuurlijk ook zou doen. Als kind keek ik vaak door mijn vingers naar de climax van de shows. Kolchak was sympathiek en het kon je iets schelen als hem iets overkwam. Je was bang voor hem en ook voor de andere personages. De producers en schrijvers wisten kennelijk dat iedereen een monsterpak, enge muziek en een spannende scène kan creëren, maar dat het allemaal voor niets is als je niet om de personages geeft. Darren McGavin zei dat de show alleen het seizoen volhield omdat hij er genoeg van had om een'monster van de week'-show te doen en besloot ermee op te houden. Ik kan je vertellen dat ik het betreurde dat deze serie werd afgelast toen ik nog een kind was, maar als volwassene begrijp ik waarom het niet erg lang in die formule kon doorgaan. Ik ben nog steeds dol op de 20 afleveringen en de twee films waarin McGavin de stuntelende, vastberaden en bruuske maar goedhartige verslaggever van de IND speelde, die bekendstond als Carl Kolchak. Ik betwijfel ernstig of iemand die series of films maakt ooit zal begrijpen waarom ik van die serie hield. Het zijn niet de monsters, de donker verlichte set, de enge muziek of de maffe gaststerren, hoewel dat allemaal essentiële ingrediënten zijn. Het geheim van het succes ligt besloten in de titel: 'Kolchak: de nachtsluiper'. Dan is het gewoon geen Nachtsluiper.
I loved KOLCHAK: THE NIGHT STALKER since I saw it on the night it premiered on September 13, 1974. I loved the monsters which seemed scary at the time and the cool music by Gil Melle (hey, where's the soundtrack guys?) and have often thought about what makes this show work for me so completely and have finally concluded that the reason it endures when many others do not is one simple, important element it has that almost no other scary show seems to have and that is a main character that most people can relate to on an everyday level. When Darren McGavin's Carl Kolchak starts to discover odd situations, he reacts like most people would. He finds them odd and as he gets closer to danger, he is frightened, even if he knows he must move forward to try to defeat whichever menace is being showcased in that episode. It's rare that he is brave enough to stand up against some superior supernatural force. He's usually set a trap and is hiding or waiting in the wings to see if it works. Sometimes, he seems as surprised that he managed to defeat a foe as we are. In one episode, he goes to find a monster in a sewer but when he first sees it, he runs to get out of there but is trapped so reluctantly, he must go back and defend himself. He's heroic because he is willing to do things most of us probably wouldn't do but that doesn't mean he probably wouldn't much rather someone else did it instead of him. He's a regular guy, doing a job, trying to make a buck, not a monster-hunter. He just gets wrapped up in things involving the supernatural, which he has an interest in but he doesn't want to be hurt or killed anymore than any of the rest of us do. If his plan to defeat the creature didn't work, you will often see him running for his life to get away from it, which is of course what I would do in the situation. That's why I was often watching the climax of the shows through my fingers as a kid. Kolchak was likable and you cared if something bad happened to him. You were scared for him and for the other characters too. The producers and writers obviously knew that anyone can create a monster suit, scary music and direct a suspenseful scene but it's all for naught if you don't care about the characters. Darren McGavin said that the reason why the show only lasted on season was because he got tired of doing a "monster of the week" show and he decided not to continue. I can tell you I mourned when this show was canceled when I was a kid but, as an adult, I can see why it couldn't go on in that formula for very long. I still love the 20 episodes and two movies that starred McGavin as the bumbling, determined and brusk but good-hearted reporter for the INS, known as Carl Kolchak. I seriously doubt anyone who makes shows or movies will ever really understand why I loved the show. It's not the monsters, darkly-lit sets, creepy music or goofy guest stars, although they are all vital ingredients. The secret to it's success is right there in the title - "Kolchak: The Night Stalker". Without McGavin's lovable, bumbling Carl Kolchak to root for and to care for, then it just ain't a Night Stalker.