Ik wist van Grey Gardens, maar had de musical met dezelfde naam nog nooit gezien. Vrienden waarschuwden me dat als ik de film niet had gezien, de musical niet logisch zou zijn. Dat was ook zo, maar het bracht me er ook toe de film te huren. Eerst dacht ik dat het een wrak was, vol vreemde, krijsende personages, en het was buitengewoon moeilijk om naar te kijken. Maar het feit dat ik het kon stoppen, kon verwerken en er weer naar kon kijken, deed me beseffen waarom Grey Gardens wordt beschouwd als een gedenkwaardige documentaire.<br />Zowel Big Edie als Little Edie zijn onvergetelijk en het is de moeite waard om getuige te zijn van hun volkomen gebrek aan verlegenheid. Ze blijven allebei mooi, ondanks hun naderende leeftijd. Ze hebben een relatie die elke vrouw (en ongetwijfeld ook sommige mannen) de stuipen op het lijf zal jagen en die ervoor zal zorgen dat je je eigen relatie met je moeder opnieuw onder de loep gaat nemen. In een tijdperk waarin reality-tv en film de gewoonste zaak van de wereld zijn, is het fascinerend om het werk van de Mayleses van dertig jaar geleden te zien en te beseffen wat een impact de film moet hebben gehad.<br />Ik herhaal wat andere posters hebben gezegd: hoe konden ze door hun familie in zo'n miserabele situatie terechtkomen? Maar afgezien daarvan, hoe konden twee mensen die in de jaren zeventig leefden op zo'n complete manier aan de werkelijkheid ontsnappen? Of werden ze gewoon te gek gevonden om geholpen te kunnen worden? Ik zou dit ten zeerste aanbevelen om te zien met de commentaartrack, die me meer inzicht in de film gaf.
I knew about but had never seen Grey Gardens, before I saw the Broadway musical of the same name. Friends cautioned me that if I had not seen the movie, the musical would not make sense. It did, but it also prompted me to rent the movie. At first, I thought it was a train wreck, full of strange, shrieking characters, and it was exceedingly hard to watch. But being able to stop it, digest it and go back to it made me realize why Grey Gardens is considered to be a memorable documentary. <br /><br />Both Big Edie and Little Edie are unforgettable and their utter lack of self-consciousness is worth witnessing. Both of them remain beautiful despite their encroaching age. They have a relationship that will chill any woman (and undoubtedly some men) and make you re- examine your own dealings with your mother. In an era when reality television and cinema is commonplace, it's fascinating to see the Mayleses' work from three decades ago, and realize what an impact the film must have had.<br /><br />I echo what other posters have said: how were they allowed to slip into such squalor by their family? But beyond that, how could two people living in the 1970s be able to escape reality in such a complete fashion? Or were they simply considered too crazy to be helped? I would highly recommend watching this with the commentary track, which gave me additional insight into the film.