Iedereen heeft al iets gezegd over de cinematografie (van goed tot geweldig), de persoonlijkheden (groter dan het leven zelf), de structuur (chronologisch, met veel verwijzingen naar de surfcultuur in de loop der tijd). Wat wordt gemist is een belangrijkere vraag van sociologisch belang: de gewone Amerikaanse cultuur weggooien voor iets wat bevredigender en bevredigender is.<br />Ik was een surfer in de jaren zeventig. We keken naar 16mm-films op de plaatselijke middelbare scholen in SoCal. Ik herinner me het geweldige gevoel van de hele dag surfen tot mijn huid warmte uitstraalde, het aantrekken van een hawaïhemd en korte broek en het kijken naar de laatste surffilm's avonds. Vaak was de verteller de filmmaker zelf, die een script voorlas van vellen papier. Soms voegde een surfband of een protopunkband er muziek aan toe. Ik was nog nooit zo gelukkig geweest. Afgezien van het gejoel en geschreeuw bracht het zien van _Riding Giants_ me terug in de tijd.<br /><br />Het versterkte ook het gevoel dat het leven op het randje, zonder je zorgen te maken over geld en het beklimmen van de sociale en zakelijke ladder, zonder de Joneses bij te houden, jezelf fysiek en mentaal opjagend voor een vluchtig moment van vreugde en vreugde <0xE2><0x80><0x93> misschien het antwoord is op de vraag: 'Wat is het doel van het leven?' In elk geval schijnen mensen als Greg Noll, laird Hamilton en dergelijke iets te hebben gevonden waar maar weinigen van ons stoutmoedig of eerlijk genoeg voor zijn: om uitsluitend op onze eigen voorwaarden te leven. Misschien zou de maatschappij instorten als we allemaal precies deden wat we wilden in het leven, maar het is geweldig om mensen te zien die werkelijk hun dromen waarmaken.<br />Deze boodschap maakte echt indruk op me.
Everyone has already commented on the cinematography (good to great), the personalities (larger than life), the structure (chronological, with many references to surf culture through time). What is missed is a bigger question of sociological importance: chucking mainstream American culture for something more fulfilling and rewarding.<br /><br />I was a surfer in the 1970s. We used to watch 16mm films at the local high schools in SoCal. I remember the great feeling of surfing all day until my skin radiated heat, putting on a Hawaiian shirt and shorts and going to watch the latest surf film at night. Often, the narrator was the filmmaker himself, reading a script off sheets of paper. Sometimes, a surf band or proto-punk band would add music. I was never happier. Except for the hooting and hollering, seeing 'Riding Giants' took me back in time.<br /><br />IT also reinforced a feeling that living life on the edge, not worrying about the money and the climbing the social and corporate ladder, not keeping up with the Joneses, pushing yourself physically and mentally for a fleeting moment of joy and jubilation - may be the answer to the question, "what is the purpose of life?" At least for those like Greg Noll, Laird Hamilton and the like, they seem to have found something that few of us are bold enough or honest with ourselves enough to pursue: to live life solely on our own terms. Maybe society would fall apart if we all did exactly what we wanted in life, but it is wonderful to see people who actually are living out their dreams.<br /><br />It was this message that really impressed me.