Ik was een van de velen die verwachtten een veredelde, yankee-doodle dandy-vertoning te zien van een dag die (zoals bezongen) in schande zou moeten leven in plaats van glorie. Wat had ik het mis. Deze jongens waren er, midden in de film, en de films die ze terugstuurden zijn zowel verbazingwekkend als hartverscheurend. En toch gebeurde het allemaal tijdens een toevallige trip naar het wereldhandelscentrum op 11 september 2001.<br />Twee Franse filmmakers waren een documentaire aan het maken over het leven van een brandweerman in New York, vooral vanuit het perspectief van een jong groentje dat opklimt in de rangen. In het begin zien we veel van deze beelden, alleen maar om ons eraan te herinneren dat er geen sprake was van een film over terrorisme. Dit was bedoeld als een film over gewone mensen die een eerlijke boterham verdienen door anderen te helpen, en het mooie van de film is dat hij nooit zijn scherpte verliest.<br />Terwijl we een verdachte gasleiding onderzoeken (ik denk dat mijn geheugen daar een beetje vaag over is), horen we plotseling een vliegtuig overvliegen. De camera zoomt in en we zien een straalvliegtuig dat zich als een torpedo in een van de torens boorde. Wat moet de cameraman op dat moment hebben gedacht? Hij besefte het belang van de beelden die de camera vastlegt, en misschien besefte hij hetzelfde toen hij de camera toestond hen het gebouw in te volgen.<br />Wat volgt is een waarachtig beeld vanaf de voorste rijen. We zien de toewijding van de FDNY, hun reacties (de verbijsterde stilte nadat de eerste persoon op de grond is gevallen, is huiveringwekkend) en de instorting van een van de gebouwen van binnenuit, terwijl een tweede camera de gebeurtenissen van buitenaf vastlegt.<br />Als er niet zo'n afschuwelijke gebeurtenis was geweest, zou de film alleen al de droom van elke jonge doco-maker werkelijkheid hebben kunnen worden. De beelden verdienen het om voor altijd bewaard te blijven. Maar wat deze film echt bijzonder maakt, is de oprechte menselijkheid die hij de kijker brengt. We zien brandweerlieden die zonder aarzelen naar binnen stormen, mensen van verschillende rassen die elkaar helpen om te ontsnappen aan het puin en zelfs de bezorgdheid van de filmmakers voor elkaar (ze zijn broeders) omdat ze elkaar in de chaos niet kunnen bereiken. Er zitten verbazingwekkende beelden en verbazingwekkende verhalen over mensen in deze film, iets wat Hollywood nooit zou kunnen nadoen (hoewel het dat wel probeert).<br />9/11 is geen film over politiek. En ook geen film over religie, nationaliteit of zelfs de jihad. 9/11 is een film over mensen, en een ware indicatie van het beste en het slechtste waartoe we in staat zijn. Ik heb nog nooit zoiets gezien, en als het aan mij lag, zou dit de enige film zijn die uit deze gebeurtenis voortkwam. Dit kun je niet namaken.
I was one of many that expected to see a glorified, Yankee-doodle dandy portrayal of a day that (as famously quoted) should live in infamy, rather than glory. How wrong I was. These guys were there, right in the middle of it, and the pictures they returned are both amazing and heartbreaking. And yet it all occurred on a chance trip to the world trade centre on September 11, 2001.<br /><br />Two French filmmakers were compiling a documentary about life as a NY firefighter, particularly from the perspective of a young rookie coming up through the ranks. At the beginning we see much of this footage, just to remind us that there was no thought to producing a film about terrorism. This was intended to be a film about regular people earning an honest living helping others, and the beauty of the film is that it never loses this edge.<br /><br />While investigating a suspect gas line (I think, my memory's a little hazy on that), we suddenly hear a plane fly overhead. The camera pans up to reveal a commercial jet torpedoing itself into one of the towers. What must the cameraman have been thinking at this time? Recognising the importance of the footage the camera stays on, and possibly realizing the same thing, the FDNY allow the camera to follow them into the building.<br /><br />What follows is a true view from the front-lines. We see the commitment of the FDNY, their reactions (the stunned silence after hearing the first person fall to their death is chilling) as well as the collapse of the one of the buildings from the inside, while a second camera captures the events from the outside.<br /><br />If it wasn't for the horrific event they were covering, the footage alone would be any young doco-maker's dream come true. Quite simply, the footage deserves to be preserved for all time. But what really sets this film apart is the genuine humanity that it brings to the viewer. We see firefighters charging in without hesitation, people of different races helping one another escape to wave of rubble and even the concern of the filmmakers for one another (they are brothers) as they cannot reach one another in the confusion. There are amazing sights as well as amazing human stories in this film, something Hollywood could never duplicate (even though it's trying).<br /><br />9/11 isn't a film about politics. Nor is it a film about religion, nationality or even jihad for that matter. 9/11 is a film about people, and a true indication of the best and worst that we are capable of. 9/11 is quite simply one of the most important films I've ever seen, and would be the only film to be born from this event if it were up to me. You can't duplicate this.