Ik woonde 7 maanden in Tokio. Omdat ik de realiteit kende van lange treinreizen, fietstochten vanaf het station, soepkraampjes en andere typische scènes die zo goed zijn weergegeven, werd mijn eigen waardering voor deze film, die ik echt heel erg mooi vond, alleen maar groter. Er zijn aspecten van het Japanse leven in deze film geschilderd met levendige kleuren, maar je hoeft geen Japans te spreken om van deze film te genieten. De trucs van regisseur Suo waren voor het grootste deel subtiel; ik merkte dat hij het personage Tamako Tamura met een zachte filter had gemarkeerd, waardoor ze subliem werd, een heel klein beetje gekunsteld, maar de meeste trucs van de regisseur waren zo zachtaardig dat ik me er helemaal in kon verliezen en gewoon met zijn personages kon dansen. Of huilen. Of hardop lachen. Geweldig. Ade.
I lived in Tokyo for 7 months. Knowing the reality of long train commutes, bike rides from the train station, soup stands, and other typical scenes depicted so well, certainly added to my own appreciation for this film which I really, really liked. There are aspects of Japanese life in this film painted with vivid colors but you don't have to speak Japanese to enjoy this movie. Director Suo's tricks were subtle for the most part; I found his highlighting the character called Tamako Tamura with a soft filter, making her sublime, a tiny bit contrived but most of the directors tricks were so gentle that I was fully pulled in and just danced with his characters. Or cried. Or laughed aloud. Wonderful. A+.