De eerste Matrix-film zat boordevol ongelooflijke karakterontwikkeling, geestige dialogen en actiescènes die aansloten bij de stroom van het verhaal. Deze elementen <0xE2><0x80><0x93> in combinatie met de ongelooflijke special effects van die tijd <0xE2><0x80><0x93> boden een magische rit die je de hele tijd in spanning hield. En dan komt Matrix Reloaded (en het vervolg, Revolutions). Het probleem hier is niet de special effects of de vechtscènes, zoals sommige mensen beweren; de broers hebben goed ontwikkelde personages uit de eerste film gehaald en ze uitgehold als rotte boomstammen.<br />Het verband dat voor het eerst werd gelegd tussen de kijkers en de personages op het scherm in de eerste film gaat verloren als je beseft dat dit niet dezelfde personages uit de eerste Matrix-film zijn. Morpheus was ontwikkeld als een charismatisch, filosofisch personage met veel meer inzicht dan wie dan ook in de film, maar hier in _Reloaded_ <0xE2><0x80><0x93> we worden voorgesteld door een andere Morpheus die hard en hol is, gereduceerd tot afgezaagde oneliners die in tegenspraak zijn met het personage dat we in de eerste film hebben zien ontwikkelen. Dit personage voelde gewoon niet hetzelfde, en dat kon ook gezegd worden van de ondersteunende personages in de film.<br />De verwijdering van 'Tank' was ook een teleurstelling. Tanks betrokkenheid bij de eerste film was op zijn best minimaal, maar hij speelde de rol buitengewoon goed. In _Reloaded_ ontdekken we dat Tank sterft na de gebeurtenissen in de eerste film, en dat hij wordt vervangen door een stuntdubbel van Jar Jar Binks die niet kon acteren om zijn leven te redden (denk maar aan de muffe doos met Kellogg's Corn Flakes). Ik moest de hele tijd grinniken om zijn prestatie, en de meeste van zijn gesproken dialogen hadden geen timing. Ik had het overweldigende gevoel dat hij ofwel te veel zijn best deed om zijn emoties over te brengen op het scherm, of dat de vertolking in het script niet klopte; in beide gevallen was het een grappige ervaring! Soms schaamde ik me voor de acteur...<br />Zelfs Neo's goddelijke persoonlijkheid was verdacht tijdens de meeste gevechten. Het gevecht in de steeg met de 200 Agent Smith-klonen was beslist overdreven. Voor een man die zo begaafd is als Neo moet je je afvragen of hij zijn tijd zou verspillen aan zo'n vruchteloze, frivole strijd als er dringender zaken aan de orde zijn (vooral als je bedenkt dat hij kan vliegen of dat hij de Matrix kan verbuigen; Neo had de klonen veel sneller en efficiënter kunnen uitschakelen). Nogmaals, dergelijke daden lenen zich goed voor een script dat gehinderd wordt door consistentie, en voor scènes die zijn gecreëerd om ons het gevoel te geven dat we worden gemanipuleerd. Voor de grap worden onze verwachtingen van de personages uit de eerste film meteen verworpen. Helaas, voor degenen die meer van hetzelfde verwachten, zult u beslist met een ernstig teleurgesteld gevoel weggaan. Maar als je _Reloaded_ ziet als een doorsnee actiefilm en de inconsistenties in het verhaal en de al bestaande karakterontwikkeling uit de eerste film vergeet, zou je heel tevreden moeten zijn.
The first Matrix movie was lush with incredible character development, witty dialog, and action scenes that kept with the flow of the story. These elements -- coupled by incredible special effects of the day -- presented a magical ride that kept you in suspense the entire time. Enter Matrix Reloaded (and its sequel, Revolutions). The problem here isn't the special effects or the fight sequences as some may argue; The brothers have taken well-developed characters from the first film and hollowed them out like rotten tree logs. The connection that was first established between viewers and on-screen characters in the first film is lost when you realize these are not the same characters from the first Matrix movie.<br /><br />To wit, Morpheus was developed as a charismatic, philosophical character with insight far exceeding anyone else in the movie, but here in Reloaded -- we're presented by a different Morpheus who stands hard and hollow, reduced to corny one-liners that contradict the character we saw develop in the first film. This character just didn't feel the same, and this could also be said about the supporting characters in the movie.<br /><br />The removal of 'Tank' was also a disappointment. Tank's involvement in the first film was minimal at best, but he played the role extremely well. In Reloaded, we discover that Tank dies after the events in the first film, and he is replaced by a Jar Jar Binks stunt double that couldn't act to save his live (think stale box of Kellogg's Corn Flakes). His performance left me chuckling throughout, and most of his spoken dialog lacked timing. There was an overwhelming sense that he was either trying too hard to convey his emotions on-screen or the delivery in the script was off; in either case, the experience was humorous! At times I felt embarrassed for the actor....<br /><br />Even Neo's Godly persona was suspect during most of the fighting sequences. The alleyway battle with the 200 Agent Smith clones was certainly exaggerated. One must wonder, for a man so gifted as Neo -- that he would even waste his time engaging in such a fruitless, frivolous battle when more pressing matters attend (especially when you consider his ability to fly or his ungodly ability to bend the Matrix; certainly Neo could have dispatched the clones much quicker, and more efficiently). Again, such acts lend themselves to a script hindered by consistency, and scenes created as filler to keep us from feeling gypped. In jest, our expectations of the characters created in the first film are discarded promptly. Sadly, for those expecting more of the same -- you will certainly walk away feeling gravely disappointed.<br /><br />However, if you take Reloaded as your standard, run-of-the-mill action movie, and forget the incredible story inconsistencies and the untwining of already-established character development from the first film, you should walk away feeling quite pleased.