Ten eerste vond ik het centrale idee van het lokaliseren van de 'indringers', Anderen in het fragiele Zelf, op verschillende niveaus, voornamelijk onderbewust, maar soms meer allegorisch. In feite zijn de indringers in de hele film alomtegenwoordig: in de Zwitsers-Franse grens waar de toeschouwer een afgezonderd leven leidt; in zijn steeds terugkerende dagdromen en nachtmerries; in zijn ziekelijke lichaam na harttransplantatie... In de laatste helft van de film wordt hij zelf een indringer, die terugkeert in een oude Franse kolonie in de hoop boete te doen voor het verleden.<br />De algehele toon is eerder bitter dan pathetisch, vol spijt en schuldgevoelens, waarbij het gevoel van mislukking min of meer overheerst. Dit is een nogal grimmig beeld van een oude dag, ogenschijnlijk afhankelijk van zichzelf, maar hopeloos leeg en eenzaam van binnen. De regisseur stelt de beelden samen meer om voorbijgaande gevoelens van angst en verlangen over te brengen dan om er een expliciete betekenis aan te geven. Sommige beelden zijn hypnotiserend, maar niet gespeend van humor, een soort absurd spel dat alleen een slaapwandelaar zich kan voorstellen.
First of all, I liked very much the central idea of locating the '' intruders'', Others in the fragile Self, on various levels - mainly subconscious but sometimes more allegorical. In fact the intruders are omnipresent throughout the film : in the Swiss-French border where the pretagonist leads secluded life; in the his recurring daydream and nightmare; inside his ailing body after heart transplantation.... In the last half of the film, he becomes intruder himself, returning in ancient french colony in the hope of atoning for the past. <br /><br />The overall tone is bitter rather than pathetic, full of regrets and guilts, sense of failure being more or less dominant. This is a quite grim picture of an old age, ostensibly self-dependent but hopelessly void and lonely inside. The directer composes the images more to convey passing sensations of anxiety and desire than any explicit meanings. Some of them are mesmerizing, not devoid of humor though, kind of absurdist play only somnambulist can visualize.