'Boom' heeft zich een zekere reputatie verworven. Met zwaargewichten Taylor, Burton, Noel Coward, Tennessee Williams en Joseph Losey, zou je kunnen denken: hoe erg kan het zijn? Nou, het is veel erger dan je je kunt voorstellen.<br />Het trieste en verontrustende feit van 'Boom' is dat het de neergang en de ondergang van voornoemde zwaargewichten lijkt aan te kondigen. Het was alleen regisseur Joseph Losey die, nadat hij met 'Modesty Blaise' en 'Boom' (sommigen zouden er 'Geheime Ceremonie' aan willen toevoegen) de diepte in was gestort, zich wist te herstellen en in 1970 zijn beste werk schiep, het prachtige 'Go-Between'.<br />Het treurigste van alles is het werk van Tennesee Williams. Van halverwege de jaren veertig tot het begin van de jaren zestig schreef Williams een aantal toneelstukken die de klassieke status hebben bereikt en die over de hele wereld in het toneelrepertoire zijn gebleven, en waarvan er veel veel geprezen films zijn geworden. Toen Williams' muze hem in de steek liet, waarschijnlijk ten gevolge van zijn beruchte drugsverslaving, heeft ze hem voorgoed in de steek gelaten. Williams op zijn best is de droom van elke acteur die veel onvergetelijke optredens levert. (Waren Ava Gardner en Deborah Kerr ooit beter dan in 'Night of the Iguana'?) Met name Taylor blonk uit in zowel 'Cat on a Hot Tin Roof' als 'Suddenly Last Summer'. Er is een anekdote waarin Taylor aan John Gielgud zou hebben gevraagd of hij haar Shakespeare wilde leren spelen, waarop hij had geantwoord: 'Ja, hoor.' Als Gielgud 'Boom' had gezien, zou hij zijn mond hebben gehouden. Taylor is gewoon nog nooit zo erg geweest, en nu ze zich in haar schulp heeft gekropen, levert haar dat een slechte prestatie op. Ondanks het feit dat haar gezicht goed gefotografeerd is, is ze beslist mollig. Afgezien van de fysieke aftakeling, zou ze vanaf dat moment in wezen haar geloofwaardigheid verliezen als een serieuze actrice met een reeks volkomen onbelangrijke (en ergere) rollen op haar naam.<br />Van Burton kon ongeveer hetzelfde worden gezegd. Na zijn kortstondige roem als filmster verwierf hij roem en fortuin in Hollywood. Maar de kern van zijn werk vanaf dat moment (1968) zou op zijn zachtst gezegd onopvallend zijn. <br />Noel Coward was al lang niet meer een ster in het theater, waar zijn komedies waren vervangen door mensen als Williams en de Britse 'boze jongemannen'. Hij lijkt het leuk te vinden om te kamperen, maar het lukt hem nauwelijks om te amuseren, en dat van de man die zo'n talent beweerde te hebben.<br />Het enige lid van de cast dat haar waardigheid bewaart, is de jonge Joanna Shimkus, die over een paar jaar een veelbelovende televisiecarrière zou laten schieten om mevrouw Sidney Poitier te worden.<br />'Boom' stinkt naar toegeeflijkheid; het is gewoon uit de hand gelopen. Een nogal trieste verwijzing naar carrières die verkeerd zijn gelopen in plaats van een kampfeest, zoals sommigen hebben gesuggereerd.
"Boom" has garnered itself a something of a reputation. With heavyweights Taylor, Burton, Noel Coward, Tennessee Williams and Joseph Losey, one might be tempted to think, how bad could it be? Well, it's a lot worse than you could possibly imagine.<br /><br />The sad and disturbing fact of "Boom" is that is seems to signal the decline and fall of the aforementioned heavyweights. It was only director Joseph Losey who having plummeted the depths with "Modesty Blaise" and "Boom" (some may wish to add "Secret Ceremony"), managed to recuperate and in 1970 create his best work, the wonderful "Go-Between".<br /><br />Saddest of all is the work of Tennesee Williams. From the mid forties until the early sixties, Williams penned a number of plays which have gained classic status, remaining in theater repertory throughout the world, many becoming much praised films. When William's muse deserted him, probably owing to his notorious substance abuse, it deserted him for good. Williams at his best is an actor's dream providing many unforgettable performances. (Were Ava Gardner or Deborah Kerr ever better than in "Night of the Iguana" ? ) Taylor in particular, shone in both "Cat on a Hot Tin Roof" and "Suddenly Last Summer". There is an anecdote in which supposedly Taylor asks John Gielgud whether he would teach her to play Shakespeare, to which he replied "if you will teach me to play Tennessee Williams". Had Gielgud seen "Boom" he would have held his tongue. Taylor simply has never been worse, turning in a cringe inducing performance. Despite her face photographing well, she is decidedly podgy. Besides the physical decline, from this time onwards she would basically lose credibility as a serious actress with a string of completely forgettable (and worse) roles to her credit.<br /><br />Much the same could be said of Burton. Following his short lived theatrical stardom, he won fame and fortune in Hollywood. But the body of his work from this point onwards (1968) would be unremarkable to say the least.<br /><br />Noel Coward had long ceased being a force in the theater where his drawing room comedies had been replaced by the likes of Williams and the British "angry young men". He seems to be enjoying himself camping it up, but barely manages to amuses, that from the man who claimed such a talent.<br /><br />The only cast member who maintains her dignity is young Joanna Shimkus, who in a few years would forego a promising screen career to become Mrs. Sidney Poitier.<br /><br />"Boom" reeks of self indulgence; it's simply out of control. A rather sad pointer to careers gone wrong rather than a camp fun fest as some have suggested.