Ik vond dit een verrassend luchtige invalshoek voor een cultuurclash uit de jaren vijftig. John Wayne was niet bepaald iemands eerste keus als cultureel attaché, omdat hij met zijn goede bedoelingen ongeveer even diplomatiek was als een verkoper in Harrods. Maar deze keer mocht hij een rol spelen die veel passiever was dan zijn gebruikelijke blufferige personage, en hij volbracht zijn taak met stijl. De Duke was een man die echt goed kon acteren. Zijn gezichtsuitdrukkingen en lichaamstaal konden buitengewoon subtiel zijn.<br />Ondanks zijn aanzienlijke aanwezigheid als acteur en in termen van schermtijd, slaagde hij er niet in deze film te domineren. Veel van zijn goede bedoelingen liepen op niets uit. Hij had over niemand gezag, en het tussenliggende verhaal werd geleverd door de titulaire _geisha_ voor wie hij de barbaar was.<br />Het verhaal van de Amerikaanse pogingen om in de gunst te komen bij een isolationistisch Japan was er een van politieke intriges in plaats van van stoer doen of vechten voor je leven. Ik kan geen commentaar geven op de nauwkeurigheid van het onderzoek, maar de vreemdheid van de oosterse cultuur ten opzichte van de westerse gevoeligheden werd goed aangetoond. Er was een heleboel minutieus gechoreografeerde ceremonie die bestond uit wat er voor deze waarnemer uitzag als authentieke kostuums en rekwisieten. De decorstukken waren complex en gedetailleerd. Er was veel geld en denkwerk aan besteed. De gebroken romance tussen Wayne en zijn geisha voegde een extra element toe en voorkwam dat de film alleen maar een politiek of vlagvertoon werd. Het schrift was goed zonder al te veel woorden. Er was veel Japanse dialoog, maar de lange vertalingen verstoorden het verhaal niet. Het was leuk om veel echte oosterse acteurs op de set te zien. Of ze Japans waren, kon ik niet zeggen. Maar ze zagen er in elk geval uit zoals ze eruit zagen. De hoofdrollen werden tenminste niet gespeeld door travestieten, in tegenstelling tot andere pogingen zoals 'Blood Alley' (ja, ik weet dat het Chinezen waren) 'The Inn of the Sixth Happiness' of zelfs 'The King and I'. Eerlijk gezegd genoot ik hier meer van dan van al die andere films. Om te beginnen was het script beter. Ik heb de liedjes in 'The King and I' nooit mooi gevonden en was niet onder de indruk van de zwaarbeladen anticommunistische subtekst van 'Blood Alley'. Ik moet bekennen dat ik dit werk nooit eerder had gezien en vond dat het heel goed te vergelijken was met veel van de populairdere films van The Duke.<br />Aanbevolen.
I found this to be a surprisingly light-handed touch at a 1950's culture-clash movie. John Wayne would hardly be one's first choice as a cultural attache, being about as diplomatic with his good intentions as a bull-run in Harrods. But this time he was left to play a part that was far more passive than his usual bluff persona, and he accomplished his task with style. The Duke was a guy who really could act well. His facial expressions and body language could be extremely subtle.<br /><br />Despite his considerable presence both as an actor and in terms of screen time, he failed to dominate this movie. Many of his good intentions came a cropper. He had authority over nobody, and the intermittent narrative was provided by the titular geisha to whom he was the barbarian.<br /><br />The story of American attempts to curry favour with an isolationist Japan was one of political intrigue rather than swashbuckling or hell-for-leather battles. I cannot comment on the accuracy of its research but the strangeness of the Oriental culture to western sensibilities was demonstrated well. There was a great deal of minutely-choreographed ceremony entailing what looked to this observer like authentic costume and props. The set pieces were complex and detailed. A lot of money and thought had been applied to it.<br /><br />The fractured romance between Wayne and his geisha added a little extra element, and stopped the movie becoming just a political or flag-waving effort. Script was good without being too wordy. There was a great deal of Japanese dialogue, but the lengthy periods of translation didn't interfere with the narrative. It was nice to see plenty of genuine orientals on the set. Whether or not they were Japanese, I couldn't say. But anyway they looked the part. At least the leads were not played by cross-dressing Caucasians, unlike other efforts such as 'Blood Alley' (yes, I know they were Chinese) 'The Inn Of The Sixth Happiness' or even 'The King And I'.<br /><br />Frankly, I enjoyed this more than any of those other movies. The script was better for a start. I never liked the songs in 'The King And I', and wasn't impressed by the heavy-laden anti-communist subtext of 'Blood Alley'. I confess to never having seen this work before and found it compared very favourably to many of The Duke's more popular outings.<br /><br />Recommended.