Het zijn niet de gevatte journalisten Cary Grant en Rosalind Russell uit 'His Girl Friday' of de geestige rechercheur William Powell en de pittige lady Myrna Loy uit 'Thin Man', maar Woody Allen en Scarlett Johansson zijn verbazingwekkend charmant als amateurspeurders in Scoop. Hun geestige snedigheid is postmoderner dan de depressie van na de Tweede Wereldoorlog, en Allens boek is gevuld met ironische zelfverachting en doodgewone New Yorkse angst. Een vleugje oude geestigheid komt zelden voor, zoals wanneer hij, als Sid, de Grote Splendini-goochelaar, reageert op zijn achtergrond: 'Ik ben geboren met de Hebreeuwse overtuiging, maar toen ik ouder werd, heb ik me tot het narcisme bekeerd.' Hier is een relatief goede, soms wat eigenzinnige studente journalistiek, die verstrikt is geraakt in een moordmysterie dat geschikt is voor Londen: een seriemoordenaar. De plot is een bewerking van zijn recente Londense thriller Match Point, tot en met de zonden van de hogere klasse en het 'Amerikaanse Tragedie'/'Plaats in de Zon'-bootongeluk. Allen werkt trouwens ook aan Manhattan Murder Mystery en Purple Rose of Cairo, om maar een paar voorbeelden te noemen. Het kan me niet schelen of hij aan het werk is; ik zou graag zien dat het nieuwe materiaal op zijn minst de gelijkwaardigheid heeft van de originelen, en helaas is het slechts een weerspiegeling van zijn jongere grootsheid.<br />Allen als regisseur en acteur kan dat niet. Hij verbergt zijn liefde voor de actrice niet, wat hij voor Diane Keaton wel had kunnen doen, en geeft een middelmatige comedy een passende plaats in de Allen-canon, niet geweldig maar amusant, soms briljant satirisch: over de vermoedelijke moordenaar uit de betere kringen zegt Sid (Allen) bij wijze van grapje: 'Het zou me verbazen als hij er maar één vermoordde.' Dit is de klassieke Allen-humor. Hoewel er nauwelijks sprake is van snedige literaire toespelingen, zoals in de meeste van zijn films, voedt hij Scoop met muziek van Grieg, Tsjaikovski en Strauss om ons te laten weten dat de Woodman zijn gevoel voor klasse niet heeft verloren.
They're not jawing journalists Cary Grant and Rosalind Russell from "His Girl Friday" or witty detective William Powell and sassy lady Myrna Loy from Thin Man, but Woody Allen and Scarlett Johansson are surprisingly charming as amateur sleuths in Scoop. Their screwball repartee is more postmodern than post Depression, Allen's writing filled with ironic self deprecation and plain old New York angst. Shades of the old wit occur rarely, such as when he, as Sid, the Great Splendini magician, responds about his background: "I was born into the Hebrew persuasion, but when I got older I converted to narcissism." Johansson, fresh from Allen's Match Point as a bad girl, here gets to be a relatively good, sometimes ditsy journalism student caught in a murder mystery suitable for London: a serial killer. The plot is a reworking of his recent London-based thriller Match Point, right down to the upper-class sins and the "American Tragedy"/Place in the Sun boating "accident." As a matter of fact, Allen is reworking Manhattan Murder Mystery and Purple Rose of Cairo to name just a couple of other examples. I care not if he reworks; I would like the new material to be at least the equal of the originals, and, alas, it is just a reflection of his younger greatness.<br /><br />Allen as director and actor can't hide his love for the actress, as he couldn't for Diane Keaton, and therefore takes a middling comedy into an appropriate place down the Allen canon, not great but amusing, at times brilliantly satirical: About the suspected upper-class murderer, Sid (Allen) quips, "I'd be very surprised if he killed one person." This is vintage Allen humor. While there are barely any bright literary allusions as in most of his film, he lards Scoop with music from Grieg, Tchaikovsky, and Strauss to let us know the Woodman has not lost his touch of class.