Oké, oké, misschien niet de beste. Ik bedoel, The Exorcist en Psycho en een paar andere films zijn moeilijk over te slaan, maar The Shining steekt daar met kop en schouders bovenuit. Maar het is verreweg het beste Stephen King-verhaal dat ooit tot film is verwerkt. Het is beter dan The Stand, beter dan Pet Sematary (al is het niet zo eng), beter dan Cujo, beter dan The Green Mile, beter dan Dolores Claiborne, beter dan Stand by Me (maar dat is het ook maar net) en ja, het is beter dan The Shawshank Redemption (hou je mond, het is beter), het kan me niet schelen wat de IMDb-top 250 zegt. Ik heb gelezen dat Stanley Kubrick een paar decennia geleden thuis romans aan het uitzoeken was, op zoek naar een boek dat een goede film zou kunnen worden, en dat zijn vrouw in de andere kamer om het halfuur een bonkend geluid hoorde als hij gefrustreerd boeken tegen de muur gooide. Uiteindelijk hoorde ze bijna twee uur lang niets, en toen ze ging kijken of hij soms in zijn stoel was gestorven of zoiets (ik vertel dit natuurlijk met alle respect), zag ze dat hij zich concentreerde op een boek dat hij in zijn hand had, en dat boek was _The Shining_. En godzijdank ook omdat hij van dat boek een van de beste horrorfilms aller tijden heeft gemaakt.<br />Stephen King kan ik bedanken voor de complexiteit van het verhaal, over een man die zijn vrouw en zoon meeneemt naar een afgelegen hotel om daar tijdens de uiterst geïsoleerde winter toezicht op te houden terwijl hij aan zijn boek werkt. Jack Nicholson kan ik bedanken voor zijn briljante optreden als Jack Torrance (in hoeveel films heeft Jack een personage gespeeld dat Jack heet?) en voor zijn vlekkeloze voordracht van een aantal nu beroemde regels ('Heeeeeeere's Johnny!'). Shelley Duvall kan ik bedanken voor haar optreden, waardoor het publiek zich kan verplaatsen in Jacks wens om haar te vermoorden. Stanley Kubrick is te danken aan het feit dat hij dit uitstekende verhaal zijn zeer herkenbare tintje heeft gegeven, en wie de casting director ook was, hij is te danken aan het feit dat hij de griezeligste tweeling ter wereld heeft weten te strikken om de rol van de vermoorde meisjes te spelen.<br />Een van de belangrijkste aspecten van deze film, die nodig is om het verhaal als geheel zijn belangrijkste effect te laten hebben, is het isolement, en dat wordt feilloos weergegeven. De film begint met een lange scène waarin Jack naar het oude hotel rijdt om te solliciteren naar de functie van huisbewaarder voor de winter. Dit wordt al snel gevolgd door hetzelfde wat Jack en zijn gezin te zien krijgen als ze over de winderige bergweg naar het hotel rijden. Deze keer wordt de scène afgewisseld met beelden van Jack, Wendy en Danny die in de auto zitten te praten, waarbij Kubrick erin slaagt om een snelle opmerking te maken over het kwaad van de televisie, terwijl Wendy haar bezorgdheid uitspreekt over het praten over kannibalisme in het bijzijn van Danny, die zegt dat het goed is omdat hij het al op tv heeft gezien ('Zie je wel? Het is goed, hij heeft het op tv gezien.').<br />'Het hotel zelf is de perfecte omgeving voor een verhaal als dit, en het is goed.' Het bloedige verleden wordt nog veel angstaanjagender gemaakt door de enorme, galmende kamers en de lange gangen. Deze kamers met hun echo's benadrukken voortdurend de leegte van het hotel, maar het zijn de gangen die deze film zo eng maken, en de traditionele achtervolgingsshots van Kubrick geven de gangen een griezelig, driedimensionaal gevoel. In het begin van de film is er een beroemde achtervolgingsshot die Danny in een grote cirkel volgt terwijl hij op zijn driewieler door de gangen rijdt (heten die zo? ) en zijn relatieve snelheid (evenals het geratel van de wielen als hij heen en weer rijdt van de hardhouten vloeren naar de vloerkleden) geeft het gevoel dat hij niet weet wat er om de hoek ligt. En als je een Stephen King-verhaal bent, verwacht je dat er iets op je af zal springen. Ik denk dat de beste scène in de gangen (en een van de engste in de film) is als Danny op de vloer speelt en er langzaam een bal naar hem toe rolt. Hij kijkt op en ziet de lange, lege gang, en omdat de bal een soort kinderspeelgoed is, verwacht je dat het die afgrijselijk enge tweelingbroers zijn die hem naar hem toe hebben gerold. Hoe dan ook, je snapt het wel. The Shining is een verdomd enge film.<br />Afgezien van het feit dat The Shining niet alleen de zeldzame kwaliteit heeft van een griezelfilm die niet waardeloos is, heeft hij ook nog een heel diepgravend verhaal dat je aan het gissen houdt en je het gevoel geeft dat je iets over het hoofd hebt gezien. Was Jack daar altijd al geweest, zoals Mr. Grady hem op het herentoilet had verteld? Was hij echt op dat bal in 1921, of is dat gewoon iemand die sprekend op hem lijkt? Als hij altijd de huisbewaarder is geweest, zoals Mr. Grady ook heeft gezegd, betekent dat dan dat het h<0xC3><0xAD>j was die gek werd en zijn vrouw en tweelingdochters vermoordde, en niet Mr. Grady? Het is één ding als een film losse eindjes achterlaat die aan elkaar hadden moeten worden geknoopt, dat is gewoon middelmatig filmen. The Amityville Horror bijvoorbeeld, die duidelijk veel van The Shining kopieerde wat het onderwerp betreft, deed dat. Maar het is iets heel anders als een film wordt gepresenteerd op een manier die je echt aan het denken zet (zoals meestal het geval is bij alle films van Kubrick). Nog iets waarvoor we Stanley Kubrick allemaal kunnen bedanken, en waarvoor we hem _moeten_ bedanken, is dat hij dit boek niet tegen de muur heeft gegooid. Die ene worp zou een cinematografische tragedie zijn geweest.
Okay, okay, maybe not THE greatest. I mean, The Exorcist and Psycho and a few others are hard to pass up, but The Shining is way up there. It is, however, by far the best Stephen King story that has been made into a movie. It's better than The Stand, better than Pet Sematary (if not quite as scary), better than Cujo, better than The Green Mile, better the Dolores Claiborne, better than Stand By Me (just barely, though), and yes, it's better than The Shawshank Redemption (shut up, it's better), I don't care WHAT the IMDb Top 250 says. <br /><br />I read that, a couple of decades ago, Stanley Kubrick was sorting through novels at his home trying to find one that might make a good movie, and from the other room, his wife would hear a pounding noise every half hour or so as he threw books against the wall in frustration. Finally, she didn't hear any noise for almost two hours, and when she went to check and see if he had died in his chair or something (I tell this with all due respect, of course), she found him concentrating on a book that he had in his hand, and the book was The Shining. And thank God, too, because he went on to convert that book into one of the best horror films ever.<br /><br />Stephen King can be thanked for the complexity of the story, about a man who takes his wife and son up to a remote hotel to oversee it during the extremely isolated winter as he works on his writing. Jack Nicholson can be thanked for his dead-on performance as Jack Torrance (how many movies has Jack been in where he plays a character named Jack?), as well as his flawless delivery of several now-famous lines (`Heeeeeere's Johnny!!'). Shelley Duvall can be thanked for giving a performance that allows the audience to relate to Jack's desires to kill her. Stanley Kubrick can be thanked for giving this excellent story his very recognizable touch, and whoever the casting director was can be thanked for scrounging up the creepiest twins on the planet to play the part of the murdered girls.<br /><br />One of the most significant aspects of this movie, necessary for the story as a whole to have its most significant effect, is the isolation, and it's presents flawlessly. The film starts off with a lengthy scene following Jack as he drives up to the old hotel for his interview for the job of the caretaker for the winter. This is soon followed by the same thing following Jack and his family as they drive up the windy mountain road to the hotel. This time the scene is intermixed with shots of Jack, Wendy, and Danny talking in the car, in which Kubrick managed to sneak in a quick suggestion about the evils of TV, as Wendy voices her concern about talking about cannibalism in front of Danny, who says that it's okay because he's already seen it on TV (`See? It's okay, he saw it on the television.').<br /><br />The hotel itself is the perfect setting for a story like this to take place, and it's bloody past is made much more frightening by the huge, echoing rooms and the long hallways. These rooms with their echoes constantly emphasize the emptiness of the hotel, but it is the hallways that really created most of the scariness of this movie, and Kubrick's traditional tracking shots give the hallways a creepy three-dimensional feel. Early in the film, there is a famous tracking shot that follows Danny in a large circle as he rides around the halls on his Big Wheel (is that what those are called?), and his relative speed (as well as the clunking made by the wheels as he goes back and forth from the hardwood floors to the throw rugs) gives the feeling of not knowing what is around the corner. And being a Stephen King story, you EXPECT something to jump out at you. I think that the best scene in the halls (as well as one of the scariest in the film) is when Danny is playing on the floor, and a ball rolls slowly up to him. He looks up and sees the long empty hallway, and because the ball is something of a child's toy, you expect that it must have been those horrendously creepy twins that rolled it to him. Anyway, you get the point. The Shining is a damn scary movie.<br /><br />Besides having the rare quality of being a horror film that doesn't suck, The Shining has a very in depth story that really keeps you guessing and leaves you with a feeling that there was something that you missed. HAD Jack always been there, like Mr. Grady told him in the men's room? Was he really at that ball in 1921, or is that just someone who looks exactly like him? If he has always been the caretaker, as Mr. Grady also said, does that mean that it was HIM that went crazy and killed his wife and twin daughters, and not Mr. Grady, after all? It's one thing for a film to leave loose ends that should have been tied, that's just mediocre filmmaking. For example, The Amityville Horror, which obviously copied much of The Shining as far as its subject matter, did this. But it is entirely different when a film is presented in a way that really makes you think (as mostly all of Kubrick's movies are). One more thing that we can all thank Stanley Kubrick for, and we SHOULD thank him for, is for not throwing this book against the wall. That one toss would have been cinematic tragedy.