In New York redt zeeman Michael O'Hara (Orson Welles) Elsa Bannister (Rita Hayworth) van een beroving & verkrachting als ze te paard & in een rijtuig door Central Park rijdt <0xE2><0x80><0x93> en er het leven bij inschiet. Hayworth met haar getinte haar is platinablond in deze film; zo oogverblindend als pas gevallen sneeuw <0xE2><0x80><0x93> maar bij lange na niet zo puur...<br /><0x3E> Het zou misdadig zijn om meer te onthullen van de ingewikkelde plot in deze semi-noir. Het is even bedrieglijk als de spiegels die gebruikt werden voor het cataclysmische effect in de laatste scènes <0xE2><0x80><0x93> maar de film bevat veel duisterder geheimen: Uit de _New York Times_ : 'Childhood Shadows: The Hidden Story of The Black Dahlia Murder' door Mary Pacios 'Mary Pacios, die 5 jaar oud was toen ze bevriend raakte met de 15-jarige Bette Short, volgt het spoor van Short' Ze heeft ook een gedetailleerde, zij het speculatieve, analyse gegeven van Orson Welles <0xE2><0x80><0x93> vooral met betrekking tot zijn film 'The Lady from Shanghai'. Volgens mevrouw Pacios heeft de film, samen met het bijbehorende archiefmateriaal, veel van dezelfde ritualistische elementen die verband houden met de moord op Short. Ze stelt de vraag: zou Welles de moordenaar kunnen zijn?' Interessante theorieën <0xE2><0x80><0x93> en nu er zoveel boeken over 'The Black Dahlia' zijn verschenen, zal er waarschijnlijk nog veel meer aan het licht komen. Fritz Langs brute 'film noir', 'The Big Heat' (1953), was een roman-a-clef beschrijving van de moord op 'Dahlia' in 'The City of Nets' in L.A. <0xE2><0x80><0x93> maar het is het opus van Orson waar de 'Dahlia' een 'hand-in-hand'-relatie mee had. In werkelijkheid was het Bugsy Siegel (en de maffiaoorlogen in Hollywood in de jaren veertig) die de 'Dahlia' in gang zetten... maar dat doet niet veel af aan wat Pacios schreef. Bijna heel Hollywood kruiste Elizabeth ('De Zwarte Dahlia') Short en haar verhaal/aura/erfenis/vervloeking is gecodeerd in een aantal films uit de Gouden Eeuw.<br />De 'Zwarte Dahlia' stond altijd aan de rand van 'Sjanghai' <0xE2><0x80><0x93> al voordat er werd gefilmd. Barbara Payton op Franchot Tone: 'Dat was toen hij erover dacht om _De dame uit Shanghai_ te maken, voordat hij de optie op Orson Welles kwijtraakte. Franchot zei dat hij in een slechte bui was over die deal toen hij de Dahlia tegenkwam in het Formosa Café tegenover de studio's van Goldwyn...' De verdieping boven het Formosa-café was het kantoor van Bugsy Siegel en 'The Dahlia' was een van zijn in- en uitwerkende'meisjes'.<br />Het wordt dieper en duisterder. Na de ruzie over Barbara Payton in 1951 tussen Tom Neal en Franchot Tone, die Franchot met een hersenschudding naar het ziekenhuis stuurde, trouwde ze met Tone 'om Neal een hak te zetten'. Tom ('Detour') Neal kende 'The Dahlia' ook (wie niet?) en raakte erdoor geobsedeerd. Uit 'L.A. Despair' van John Gilmore: 'De moord in januari 1947 op de jonge, mooie actrice Elizabeth Short, bekend als 'The Black Dahlia', was een van de gruwelijkste moorden in de annalen van de moderne misdaad. Een project dat 'The Black Dahlia Killed' heette. Niet lang daarna: 'Het zou heel duidelijk worden op een mooie dag, wanneer Tom zijn mooie, nieuwe vrouw uit Palm Springs zou besluipen terwijl ze op hun bank lag en een.45-kogel door haar hoofd zou schieten.' Barbara Payton en Norma Jean Dougherty (later Marilyn Monroe) kenden de 'Dahlia' en hun verhalen zijn algemeen bekend. Het lijkt erop dat iedereen die het pad van de 'Dahlia' kruiste (zoals de spreekwoordelijke zwarte kat) een 'Twilight Zone' binnenging. '... en/of een ongelooflijke reeks tegenslagen hebben gehad. Tone/Neal/Welles zijn er maar een paar <0xE2><0x80><0x93> en dat geldt ook voor een afgeslachte film die 'The Lady From Shanghai' heet... '<br />'The Lady From Shanghai' is pas na twee jaar uitgebracht, dankzij een uitgebreide revisie <0xE2><0x80><0x93> en dat allemaal omdat president Harry Cohn van Columbia het verhaal niet kon begrijpen. Het is een duistere 'noir' <0xE2><0x80><0x93> een van de donkerste, om precies te zijn. Het is ook een boosaardige satire op het leven in het nieuwe Atoomtijdperk.<br />'<br />Nicolas Christopher: '<br />'Shanghai' duwt een hardnekkige subtekst van de nucleaire apocalyps naar voren en bevat de definitieve noir-verklaring over de atoombom en de Amerikaanse stad. Het eerste slachtoffer van de bomaanslag (en dat zijn er heel wat), een psychotische, dubbelhartige advocaat, voorziet bij elke bocht in de weg manisch het einde van de wereld en beweert dat hij het 'voelt'. Hij kondigt aan dat hij van plan is naar een afgelegen eiland in de Stille Oceaan te vluchten <0xE2><0x80><0x93> een bijzonder wrange grap van Welles, aangezien juist in dat jaar de Verenigde Staten begonnen met het testen van atoombommen op precies zo'n eiland, de Bikini Atoll, waarbij alle bewoners werden verplaatst en het ecosysteem werd vernietigd. Tegen de tijd van de Bikini lijkt de erotische identificatie van Hayworth met de Bom te zijn geïmplementeerd, met de zegen van de hoge militairen; de eerste bom die op de testbasis in de Stille Oceaan wordt gegooid en die 'Gilda' wordt genoemd, heeft Hayworths beeltenis, in provocerende kledij, rechtstreeks op het omhulsel geschilderd...' Het is ironisch dat Orson Welles' brede interpretatie van een Ier door velen als een nadeel voor de film wordt beschouwd. Welles geeft de kijkers een aanwijzing dat 'Michael O'Hara' alleen maar de verteller is <0xE2><0x80><0x93> geen deel uitmaakt van het verhaal, ook al draait het om hem. 'O'Hara' gaat in de hele film tegen het haaienmotief in. Haaien die zich te goed doen aan een vraatzucht houden pas op als er niets meer over is. 'Michael O'Hara' leeft om het verhaal te vertellen. 'Elsa Bannister' veroorzaakt een vraatzucht tijdens 'O'Hara's' proces en haar in een net gevatte hoed suggereert dat ze in een kooi zit <0xE2><0x80><0x93> om de menselijke toeschouwers in een Romeins Coleseum niet te verzwelgen. De toeschouwers zijn zelf een vraatzuchtige vraatzucht aan het bedrijven, roddelen en zeuren over 'Elsa'. <0xE2><0x80><0x93> een menselijk aquarium dat overeenkomt met de sequentie uit het zeemuseum in San Francisco. Dat is de toestand van de mens... behalve 'Michael O'Hara'. En toch zal hij zijn hele leven proberen zijn verleden te vergeten ('Elsa') <0xE2><0x80><0x93> of bij die poging sterven. 'Elsa' maakt deel uit van 'Michael' en het verhaal eet uiteindelijk zijn eigen staart op en de kijker wordt gewaarschuwd uit de problemen te blijven.
In NYC, seaman Michael O'Hara (Orson Welles) rescues Elsa Bannister (Rita Hayworth) from a mugging & rape as she takes a horse & carriage through Central Park -and lives to regret it. Titian-haired Hayworth's a platinum blonde in this one; as dazzling as fresh-fallen snow -but nowhere near as pure...<br /><br />To reveal any more of the convoluted plot in this seminal "noir" would be criminal. It's as deceptive as the mirrors used to cataclysmic effect in the final scenes -but the film holds far darker secrets: From the NY Times: "Childhood Shadows: The Hidden Story Of The Black Dahlia Murder" by Mary Pacios "Mary Pacios, who was 5 years old when she was befriended by 15 year old Bette Short, retraces Short's steps, interviewing friends and associates. She also offered a detailed, if speculative, analysis of Orson Welles -particularly in regard to his movie "The Lady From Shanghai". According to Ms. Pacios, the movie, along with related archival materials, has many of the same ritualistic elements associated with Short's murder. She raises the question: Could Welles have been the killer?" Interesting theories -and with the spate of books now out on "The Black Dahlia", much more may come to light. Fritz Lang's brutal "film noir", "The Big Heat" (1953), was a roman-a-clef telling of the "Dahlia" killing in "The City Of Nets" that was L.A. -but it's the Orson opus that the "Dahlia" had a "hands-on" connection to. In reality, it was Bugsy Siegel (and the Hollywood mob wars of the 1940's) that did the "Dahlia" in ...but that doesn't negate much of what Pacios wrote. Almost all of Hollywood intersected with Elizabeth ("The Black Dahlia") Short and her tale/aura/legacy/curse is encoded in a number of Golden Age films.<br /><br />The "Black Dahlia" was always on the peripheral edges of "Shanghai"-even before it started filming. Barbara Payton on Franchot Tone: "It was when he was thinking about making "The Lady From Shanghai", before he lost the option to Orson Welles. Franchot said he'd been in a bad state over that deal when he ran into the Dahlia in the Formosa Cafe* across from the Goldwyn studios..." *The floor above the Formosa Cafe was Bugsy Siegel's office and "The Dahlia" one of his on again/off again working "girls".<br /><br />It gets deeper and darker- After the 1951 brawl over Barbara Payton between Tom Neal and Franchot Tone that sent Franchot to the hospital with a concussion and "never talking the same way again," Barbara said, she married Tone "just to spite Neal." Tom ("Detour") Neal also knew "The Dahlia" (who didn't?) and became obsessed- From "L.A. Despair" by John Gilmore: "The January 1947 slaying of the young, beautiful would-be actress Elizabeth Short, known as "The Black Dahlia", was one of the most grisly murders in the annals of modern crime. A project, called "Who Killed The Black Dahlia?" was being kicked off by actor Tom Neal, a hell-raiser from WW II movies. Potential producer Gene Harris: "Someone will have to come up with a more imaginative business proposition than what has been presented by Tom Neal and his cohorts..." Not long after: "It would be very clear one beautiful day to come, when Tom would sneak up on his pretty, new Palm Springs wife as she lay on their sofa and shoot a .45 bullet through her head." Barbara Payton and Norma Jean Dougherty (later Marilyn Monroe) knew the "Dahlia" and their stories are well known. It seems all who crossed the path of the "Dahlia" (like the proverbial black cat) entered a "Twilight Zone" darkness and/or had an incredible string of bad luck afterward. Tone/Neal/Welles are only a few -and this includes a butchered film called "The Lady From Shanghai"...<br /><br />"Lady From Shanghai" took two years to be released, thanks to extensive re-editing -and all because Columbia president Harry Cohn couldn't understand the story. It's dark "noir" to be sure -one of the darkest, in fact. It's also a wicked satire on life in the new Atomic Age.<br /><br />Nicolas Christopher:<br /><br />"Shanghai" pushes forth an insistent subtext of nuclear apocalypse and contains the definitive noir statement concerning the atomic bomb and the American city. The film's principal murder victim (and there are many), a psychotic and double-dealing lawyer, manically foresees Armageddon at every turn, claiming he can "feel it." He announces that he plans to escape to a remote Pacific island -a particularly acid joke on Welles' part since this was the very year the U.S. began testing atomic bombs at just such a place, the Bikini Atoll, relocating all the inhabitants and destroying the ecosystem. By the time of Bikini, the erotic identification of Hayworth with the Bomb appears to have been institutionalized, with the blessing of the military brass; the first bomb dropped in the Pacific testing ground in named "Gilda" and has Hayworth's image, in provocative dress, painted directly on its casing..." <br /><br />Its ironic that Orson Welles' broad interpretation of an Irishman is considered a detriment to the film by many. Welles is giving a clue to viewers that "Michael O'Hara" is only the storyteller - not part of the story even though it revolves around him. "O'Hara" contradicts the shark motif throughout the film. Sharks on a feeding frenzy won't stop until there's nothing left. "Michael O'Hara" lives to tell the tale. "Elsa Bannister" causes a feeding frenzy during "O'Hara's" trial and her netted chapeau suggests she's caged in -so as not to devour the human spectators to a Roman Coleseum. The spectators are on a feeding frenzy of their own, gossiping and carrying on about "Elsa" -a human aquarium correlating to the San Francisco marine museum sequence. That's the human condition ...except for "Michael O'Hara". And yet he'll be spending his life trying to forget his past ("Elsa") -or die trying. "Elsa" is part of "Michael" and the tale eats its own tail in the end and the viewer is cautioned to stay out of trouble.