Pijnlijk om te zien, en niet alleen vanwege de empathie met de worstelingen van de personages. Twee van de hoofdpersonen, Cynthia de moeder en Monica de erkende dochter, zijn in het grootste deel van de film aandoenlijk aan het jammeren en bitter aan het zeuren. Hun personages zijn zo vastgeroest dat het ongelooflijk is dat ze na een snelle gezinsontlading weer tot aanvaardbare persoonlijkheden zijn verworden. Het was het wachten niet waard. Ik wou dat een waardig pleidooi voor eerlijkheid onder gezinnen minder een hoofdpijnpunt was om naar te kijken.
Painful to watch, and not entirely for empathy with the struggles of the characters. Two of the main characters, Cynthia the mother and Monica the acknowledged daughter, spend the great bulk of the film pathetically mewling and bitterly bitching respectively. Their characters are so firmly established that their redemption into tolerable personalities after a quick family catharsis is unbelievable. It wasn't worth the wait. I wish a worthy pitch for honesty among families was less of a headache to view.