Dit had een interessant Japans spookhuisverhaal kunnen zijn vanuit het gezichtspunt van een pas geïnstalleerd Amerikaans gezin, maar het valt in het water door een al te simpele behandeling en de ongeschiktheid van zowel de cast als de regisseur.<br />De film lijdt aan hetzelfde probleem dat ik vaak tegenkom bij de populaire moderne renaissance van dergelijke inheemse kost, namelijk het feit dat de geesten zich slecht laten zien om geen andere reden dan dat het van hen verwacht wordt! Het levert op het gebied van angst veel op, maar een enorme krabaanval is alleen maar dwaas, omdat de geesten over het algemeen een specifieke persoon bewonen en ervoor zorgen dat hij of zij zich op een totaal onkarakteristieke manier gedraagt, zoals Susan George die diplomaat/vriend-van-de-familie Doug McClure verleidt en Edward Albert die zijn dochter een kom soep opdringt!<br />Op een gegeven moment duikt er een oude monnik op bij het huis om Albert te waarschuwen voor het gevaar als ze daar blijven tot hij wordt opgeroepen om de geesten uit te drijven. Maar de geschiedenis herhaalt zich en tragedie is het enige resultaat van de gespannen situatie die zoals gebruikelijk is ontstaan en leidt tot een gewelddadige maar onbedoeld grappige climax waarin Albert en McClure, bezeten door de geesten van hun Japanse voorgangers, een geïmproviseerd karateduel op leven en dood aangaan! Aan het eind van de dag levert dit een onschuldige tijdverspilling op die te verdragen is met slechts 88 minuten, maar die in geen enkel opzicht essentieel is.
This could have been interesting  a Japan-set haunted house story from the viewpoint of a newly-installed American family  but falls flat due to an over-simplified treatment and the unsuitability of both cast and director.<br /><br />The film suffers from the same problem I often encounter with the popular modern renaissance of such native fare, i.e. the fact that the spirits demonstrate themselves to be evil for no real reason other than that they're expected to! Besides, it doesn't deliver much in the scares department  a giant crab attack is merely silly  as, generally, the ghosts inhabit a specific character and cause him or her to act in a totally uncharacteristic way, such as Susan George seducing diplomat/friend-of-the-family Doug McClure and Edward Albert force-feeding his daughter a bowl of soup! <br /><br />At one point, an old monk turns up at the house to warn Albert of the danger if they remain there  eventually, he's called upon to exorcise the premises. However, history is bound to repeat itself and tragedy is the only outcome of the tense situation duly created  leading to a violent yet unintentionally funny climax in which Albert and McClure, possessed by the spirits of their Japanese predecessors, engage in an impromptu karate duel to the death! At the end of the day, this emerges an innocuous time-waster  tolerable at just 88 minutes but, in no way, essential viewing.