Ik moet zeggen dat het ergste deel van de film het eerste halfuur was. Ik was echt in de war over wie wie was. De personage van Bill Paxson had bijvoorbeeld lang haar en droeg een jasje. Toen, toen alle mannen in het kamp arriveerden, bleek er een personage te zijn dat op Bill Paxson leek, maar dat niet was. Ik zei: waar is Bill Paxson? Toen was er een jongen met zijn vriendin. Hij zei dat ze 21 was. Dit moest een re<0xC3><0xBC>nie van 20 jaar van de meest gedenkwaardige kampdirecteur (Alan Arkin) zijn. Later sprak datzelfde meisje over haar kampervaringen. Dat sloeg nergens op. Ze zou 1 jaar oud zijn geweest. Dat gezegd hebbende, bleek de film best goed te zijn. Kevin Pollak was de aardige jongen die altijd werd gepest. Een van de jongens was een enorme narcist, die uiteindelijk zijn mooie vriendin kwijtraakte. Alan Arkin was interessant als een ouderwetse kampregisseur, die toegeeft dat hij het contact met de moderne jeugd is kwijtgeraakt. Het mooiste was dat geen van de volwassen kampers een succes in het leven was. Geen van hen had een geweldige carrière. Dit leek heel echt. De film werd vergeleken met The Big Chill. In sommige opzichten was hij niet zo opwindend als de Big Chill, maar hij was veel realistischer. Dus hoewel het begin niet veelbelovend was, werd de film uiteindelijk een behoorlijk goede.
I have to say the worst part of the movie was the first half hour. I was really confused about who was who. For example, Bill Paxson's character had long hair and was wearing a jacket. Then, when all the males arrived at camp, it turned out there was a character who looked like Bill Paxson, but wasn't. I said where's Bill Paxson? Then, there was a guy with his girlfriend. He said she was 21. This was supposed to be a 20-year reunion of the camp director's (Alan Arkin) most memorable. Later on, this same girl was interacting and talking about her camp experiences. That made no sense. She would have been one years old. That said, the movie turned out to be pretty good. Kevin Pollak was the nice guy who was always being teased. One guy was a complete narcissist, and ended up losing his beautiful girlfriend. Alan Arkin was interesting as an old-style camp director, who admits that he has grown out of touch with modern youth. The best part was that none of the grown-up campers were successes in life. None of them had very great careers. This seemed very real life. The movie was compared to The Big Chill. In some ways it wasn't as exciting as the Big Chill, but it was a lot more realistic. So, even though the beginning is not promising, the movie ended up turning into a pretty good one.