Ja, ik weet het <0xE2><0x80><0x93> je siddert van opwinding. Nou, _De geheime levens van tandartsen_ zal je verwachtingen niet verstoren: het is degelijk gemaakt maar in wezen fantasieloos, eerlijk maar saai. Het gaat over een getrouwd stel dat toevallig tandarts is en dezelfde praktijk heeft (al een recept voor problemen: als we niet ieder ons eigen werkleven hadden, zouden we allemaal uit pure ergernis onze echtgenoten dumpen). Campbell Scott, wiens snor en gedrag niet zozeer _Everyman_ doen denken als _Ned Flanders_ uit _The Simpsons_, is de zachtaardige, supervader-echtgenoot, en Hope Davis is de verveeld-stijfkoppige huisvrouw die haar frustraties in amateur-opera omzet. Scott, die het vooruitzicht om de scheidings-, de scheidings- en de voogdijzittingen te moeten bijwonen <0xE2><0x80><0x93> die alleen voor de advocaten winstgevend zijn <0xE2><0x80><0x93> verkiest te doen alsof hij niet op de hoogte is van de indiscreties van zijn vrouw.<br />De geletterden onder u beginnen al te gapen: ho-hum, weer een verhaal over het pathetische, kwijlende kleine bedriegertje. Maar Rudolph, die het verhaal uit een roman van Jane Smiley heeft overgenomen, hoopt dat de afgesletenheid van het materiaal zal worden gecompenseerd door een reeks flitsende, postmoderne details. Scotts strijdlustige patiënten (Denis Leary hield ze betrekkelijk <0xE2><0x80><0x93> en gelukkig <0xE2><0x80><0x93> in de hand) zullen later een soort constructie van de verbeelding van de tandarts worden, die opduikt als een duivel-op-de-schouder-advocaat voor de ouderwetse mannelijke deugden ('Laat de b-h-h!', enz.). Als hij niet door zijn denkbeeldige nieuwe maatje wordt opgejut, wordt Scott voor de rest gekweld door fantasieën waarin zijn vrouw in een triootje zit met twee van de mannelijke tandartsassistenten die in hun praktijk werken. Het gaat niet te ver om te zeggen dat deze film _Eyes Wide Shut_ is voor Echte Mensen (of in elk geval Volwassenen). In die zin zijn Campbell Scott en Hope Davis zeker herkenbare menselijke wezens vergeleken met het glamourpaar Cruise en Kidman. Verder is het script van _Secret Lives_ duidelijk relevanter dan dat van Kubrick. Als bewijs geef ik een afbeelding van de kinderen van de tandartsen, vooral van de jongste, die een jaar of 3, 4 is en die voornamelijk zegt: 'Pa! Pa! Pa! Pa! Pa! Pa!' Dit is inderdaad _Familieleven_, met al zijn charmes.<br />De film zou ook een interessante dubbelaflevering opleveren met _Kramer vs. Kramer_. Je kunt gemakkelijk nagaan hoe de Amerikaanse man van 1979 tot 2003 is gefeminiseerd. In deze film is pa de huisvrouw zoals in _Kramer_, maar hij is absoluut niet van zijn stuk gebracht door de huiselijke rol, in tegenstelling tot Dustin Hoffman, die te mannelijk was om toast te maken. Hier krijgt Scott alle klusjes te doen, zoals het braaksel van de kinderen opvegen, koken, schoonmaken, de kinderen meenemen naar een of andere stompzinnige naschoolse activiteit die op de rol staat. En dat allemaal zonder te klagen. (En zonder regisseurscommentaar. Het wordt gewoon als vanzelfsprekend aangenomen.)<br />De film heeft verdiensten, die voornamelijk te maken hebben met de geloofwaardigheid. Maar hij wordt van zijn grootsheid afgetrokken door zijn hardnekkige nadruk op trendy afleidingen, die culmineren in een lange scène waarin een afschuwelijke vijfdaagse buikgriep in het huis rondwaart. We moeten zinloze fantasiesequenties doorstaan, in gang gezet door de denkbeeldige leider Leary. wiens bestaan, tussen twee haakjes, ons eindelijk doet denken aan de Brad Pitt-figuur in _Fight Club_. En dit maakt eindelijk de andere grote tekortkoming van de film duidelijk: gebrek aan originaliteit. In deze recensie realiseer ik me dat het veel te gemakkelijk is geweest om naar veel andere films te verwijzen. Toegegeven, deze film is een verbetering op de meeste, maar toch. _The Secret Lives of Dentists_ is het bekijken waard, maar wind je er niet te veel over op. (Niet dat je je er zo over opwond, denk ik.)
Yeh, I know -- you're quivering with excitement. Well, *The Secret Lives of Dentists* will not upset your expectations: it's solidly made but essentially unimaginative, truthful but dull. It concerns the story of a married couple who happen to be dentists and who share the same practice (already a recipe for trouble: if it wasn't for our separate work-lives, we'd all ditch our spouses out of sheer irritation). Campbell Scott, whose mustache and demeanor don't recall Everyman so much as Ned Flanders from *The Simpsons*, is the mild-mannered, uber-Dad husband, and Hope Davis is the bored-stiff housewife who channels her frustrations into amateur opera. One night, as Dad & the daughters attend one of Davis' performances, he discovers that his wife is channeling her frustrations into more than just singing: he witnesses his wife kissing and flirting with the director of opera. (One nice touch: we never see the opera-director's face.) Dreading the prospect of instituting the proceedings for separation, divorce, and custody hearings -- profitable only to the lawyers -- Scott chooses to pretend ignorance of his wife's indiscretions.<br /><br />Already, the literate among you are starting to yawn: ho-hum, another story about the Pathetic, Sniveling Little Cuckold. But Rudolph, who took the story from a Jane Smiley novella, hopes that the wellworn-ness of the material will be compensated for by a series of flashy, postmodern touches. For instance, one of Scott's belligerent patients (Denis Leary, kept relatively -- and blessedly -- in check) will later become a sort of construction of the dentist's imagination, emerging as a Devil-on-the-shoulder advocate for the old-fashioned masculine virtues ("Dump the b---h!", etc.). When not egged-on by his imaginary new buddy, Scott is otherwise tormented by fantasies that include his wife engaged in a three-way with two of the male dental-assistants who work in their practice. It's not going too far to say that this movie is *Eyes Wide Shut* for Real People (or Grown-Ups, at least). Along those lines, Campbell Scott and Hope Davis are certainly recognizable human beings as compared to the glamourpuss pair of Cruise and Kidman. Further, the script for *Secret Lives* is clearly more relevant than Kubrick's. As proof, I offer the depiction of the dentists' children, particularly the youngest one who is about 3 or 4 years old, and whose main utterance is "Dad! Dad! Dad! Dad! Dad! DAD!!!" This is Family Life, all right, with all its charms.<br /><br />The movie would make an interesting double-bill with *Kramer vs. Kramer*, as well. One can easily trace the Feminization of the American Male from 1979 to 2003. In this movie, Dad is the housewife as in *Kramer*, but he is in no way flustered by the domestic role, unlike Dustin Hoffman, who was too manly to make toast. Here, Scott gets all the plumb chores, such as wiping up the children's vomit, cooking, cleaning, taking the kids to whatever inane after-school activity is on the docket. And all without complaint. (And without directorial commentary. It's just taken for granted.)<br /><br />The film has virtues, mostly having to do with verisimilitude. However, it's dragged down from greatness by its insistence on trendy distractions, which culminate in a long scene where a horrible five-day stomach flu makes the rounds in the household. We must endure pointless fantasy sequences, initiated by the imaginary ringleader Leary. Whose existence, by the way, is finally reminiscent of the Brad Pitt character in *Fight Club*. And this finally drives home the film's other big flaw: lack of originality. In this review, I realize it's been far too easy to reference many other films. Granted, this film is an improvement on most of them, but still. *The Secret Lives of Dentists* is worth seeing, but don't get too excited about it. (Not that you were all that excited, anyway. I guess.)