O, wat hebben we hier een miskleun; een film die zo slecht is dat je je afvraagt wat er aan de hand is en je gedachten afdwalen naar andere dingen, terwijl je je tijd verspilt met een verlammend slechte productiewaarde; karakterschetsen van het ergste en racistische soort sinds D.W. Griffith het Chinese personage in _Broken Blossoms_ 'de gele man' noemde; personages die zo weinig fantasie hebben en zo weinig inhoud dat het moeilijk is om naar te kijken, en een verhaal dat zo langzaam, stom en zinloos voortploetert dat je je afvraagt wie de mensen zijn die zeggen dat ze deze film mooi vinden.<br />Prizzi's Honor is een film die uiteindelijk een absolute postmoderne ramp wordt, op alle mogelijke manieren. De film is een rommelige en zinloze ramp die wordt geregisseerd door John Huston; Kathleen Turner en Jack Nicholson staren en alle anderen vullen de leemten op als domme stereotypen of ondersteunende personages die af en toe huilen aan de telefoon of kibbelen met een hoofdfiguur. S Honor is een film die in een genre valt van neo-noir, komedie, romantiek, actie, gangsters en misdaad in het algemeen. Deze film is een combinatie van regisseur en cast, en dat zou genoeg moeten zijn om er een soort verhaal van te maken; een soort opeenvolging van goede scènes; een soort intelligentie in de vorm van een scenario of iets anders, maar nee - wat we krijgen is een akelige en lelijke film die om helemaal niets draait.<br />Ik zal een paar voorbeelden geven van hoe slecht deze horrorshow van een film eigenlijk is. Ten eerste denkt de film dat het een liefdesverhaal is, en dat denkt hij ongeveer een uur lang: van MIJN tijd. Charley Partanna (Nicholson) is een huurmoordenaar die mensen vermoordt voor een gezin waar hij in New York voor werkt, en toch lijkt hij meer op zijn personage uit One Flew Over the Cuckoo's Nest dan op een internationale huurmoordenaar. Hij ontmoet en wordt verliefd op Irene Walker (Turner) die ook een huurmoordenaar is, en ze kunnen het goed met elkaar vinden, maar als het armetierige scenario zich ontvouwt, lijkt het alsof er iets niet klopt. Ik heb gelezen dat de plot van deze film luidt: 'Een beroepsmoordenaar en huurmoordenaar worden verliefd, en komen dan tot de ontdekking dat ze allebei zijn ingehuurd om de ander te vermoorden.' Nou ja, dat is waar, maar die feitelijke onthulling komt pas twintig minuten voor het einde! Nicholson speelt Partanna als iemand met een IQ van 60: hij loopt rond, lijkt observaties te doen en hardop te praten over dingen die hij ziet; hij praat alsof hij dronken is of een ernstiger probleem van binnenuit heeft, en het ergste is dat we nooit het gevoel krijgen dat hij een huurmoordenaar is als hij in een vroeg stadium een heel slecht uitgevoerde moordaanslag pleegt (die echt buiten beeld gebeurt) is niet genoeg om te suggereren dat deze man een keiharde, de beste van de beste, internationale huurmoordenaar is.<br />Dus met een hoofdfiguur die onsympathiek en onrealistisch is, gaan we naar het script. De eerste anderhalf uur is alleen maar een filmische dode zone met wat er ook maar voor sporen van het leven te vinden mag zijn, alleen maar slechte conventies: Partanna hangt rond aan de telefoon of vraagt steeds maar weer dezelfde dingen: 'Moet ik met haar trouwen?; Moet ik van haar houden? Wat is liefde? Wat moet ik doen?' en het wordt zo herhaald dat het niet eens meer als een goed humeur kan fungeren. Dit kwam overeen met de manier waarop hij altijd met iemand aan de telefoon leek te zitten: een meisje dat Maerose Prizzi (Huston) heette en gespeeld werd door regisseur John.' De film voelde aan als een slimme maffiafilm, met de openingsscène van een bruiloft (alá The Godfather) en de daaropvolgende scènes met een vleugje noir, waarin gangsters, politiemannen en huurmoordenaars in de film worden geïntroduceerd. Maar wat we te zien krijgen is iets heel, heel anders. Het tweede uur draait om een of ander ontvoeringsplan; goed, de liefde en romantiek worden afgehandeld, misschien gaat de film dan van start. Ik had het helemaal mis: met nog meer personages die voortdurend heel langzaam en heel nadrukkelijk op een monotone manier praten, hebben we een ontvoeringsscène waarin een of andere vent uit zijn kantoor komt: deze scène vat de film samen. Alles wordt even gepland en dan uitgevoerd op een zware, stompzinnige manier die het er alleen maar goedkoop op maakt. We zien ze niet met dramatische muziek aankomen; misschien moeten ze door de beveiliging om bij de liften te komen; misschien moeten ze oppassen voor burgers als ze zich op hun eigen plek verstoppen, en als die vrouw uit de lift stapt en het schot valt terwijl de scène nog niet eens op de juiste manier is gereconstrueerd. Een beetje spanning, een beetje drama: 'Moet ik schieten of niet?'; misschien een beetje slow motion omdat de figuur snel moet trekken voordat het te laat is, en om nog iets anders te laten zien dan hoe het werkelijk is gebeurd. De edelachtbare van Prizzi zet zijn monotone en oninteressante fatsoenlijkheid voort tot in de filmische vergetelheid terwijl hij zijn climax nadert. Prizzi's Honor is een film waarin camera's in ramen weerkaatsen; lichten weerkaatsen aan de zijkanten van auto's en 'dode' chauffeurs met hun ogen knipperen als ze worden aangestoten. Prizzi's Honor is een warrige, rommelige film die de patiënten van elke filmbezoeker op de proef zal stellen en zeg niet dat het een komedie was, want ik heb er niet om gelachen, maar dat is een andere zaak. De film herhaalt zich, is uitgerekt en kleurloos in zijn visie en in zijn mogelijkheden voor originaliteit <0xE2><0x80><0x93> er is hier geen Eer.
Oh, how we have a misfire here; a film so bad that your mind will wonder and drift away onto other things as it wastes your time with brain numbingly poor production values; character stereotypes of the worst and racist kind since D.W. Griffith referred to the Chinese character in Broken Blossoms as 'the yellow man'; characters so unimaginative and un-engaging that it's difficult to watch as well as a narrative that plods along at such a slow, stupid and pointless pace that you will question the very people who say they like this film.<br /><br />Prizzi's Honor is a film that ends up being an absolute post-modern disaster in every which way possible. The film is a messy and senseless disaster that has John Huston directing; Kathleen Turner and Jack Nicholson staring and everybody else filling in the gaps as either dumb stereotypes or supporting characters that weep on a phone now and again or bicker with a main character. Prizzi's Honor is a film that falls into a genre of neo-noir, comedy, romance, action, gangster and overall crime  this twinned with its director and cast should be enough to propel it through some sort of a story; some sort of a sequence of good scenes; some sort of intelligence in the form of a screenplay or something else but no  what we get is a nasty and ugly film revolving around nothing at all.<br /><br />I'll give a couple of examples of how shoddy this horror show of a film actually is. Firstly, the film thinks it's a love story and it thinks this for about an hour of its time: of MY time. Charley Partanna (Nicholson) is an assassin who kills people for a family that he works for in New York and yet he resembles his character out of One Flew Over the Cuckoo's Nest more than an international hit-man. He meets and falls in love with Irene Walker (Turner) who is another assassin and they hit it off but as the poor excuse for a plot plays out, it appears all is not right. I read that the plot for this film is: "A professional hit man and hit woman fall in love, only to discover that they have each been hired to kill the other." Well, yes that's true but that actual revelation doesn't happen until about twenty minutes to the end! Nicholson plays Partanna like someone with an IQ of 60: he walks around; seemingly making observations and talking out loud about things he sees; he talks like he is either drunk or has a more serious problem from within and worse of all we never get the feeling he is an assassin  one really poorly shot assassination early on (that actually happens off screen) is not enough to suggest this guy is a hard-bodied, best of the best, international hit-man.<br /><br />So with a main character who is un-likable and un-realistic, we move to the script. The first hour and a half is just a cinematic dead zone with what ever there is to suggest traces of life merely poor conventions: Partanna slouches around on the phone or in person asking the same things over and over again: "Do I marry her?; Do I love her? What is love? What do I do?" and it gets so repetitive, it's not even able to act as good humour. This twinned with the way he always seemed to be on the phone to someone: a girl called Maerose Prizzi (Huston) played by director John's daughter; which served absolutely no purpose to the plot whatsoever and seemed to be there for laughs as was the scene in which she tells her father about how she slept with Partanna and loved it  that got me thinking, was this supposed to be funny? Should I be laughing? The film felt like a smart mafia picture what with its opening scene of a wedding (alá The Godfather) and consequential scenes with a touch of noir as gangsters, police men and assassins were introduced into the film. But what we get is something very, very different.<br /><br />The second hour revolves around some sort of a kidnap plot; right, the love and romance is dealt with  maybe the film will kick-start. I was so very wrong: with more characters continuously talking very slowly and very deliberately in a monotone way, we have a kidnap scene involving some guy coming out of his office: this scene sums the film up. Everything is briefly planned and then executed in a heavy handed and dumb way that just makes it look cheesy. We do not get to see them arrive to some dramatic music; perhaps they have to get through security to get to the elevators; maybe they have to be careful of civilians when they hide in their chosen places and when that random woman steps out of the elevator and the gunshot occurs  the scene isn't even edited correctly. Some suspense, some drama: "Do I shoot or don't I?"; maybe some slow motion as the character has to quick draw before it's too late  anything but how it was actually executed. Prizzi's Honor continues its monotonous and uninteresting decent into filmic oblivion as it nears its climax. It's a film where cameras reflect in windows; lights reflect in sides of cars and 'dead' chauffeurs blink when nudged. Prizzi's Honor is a jumbled and messy film that will try the patients of any film-goer and don't say it was a comedy because I didn't laugh with it  AT it is another matter. The film is repetitive, drawn out and colourless in its vision and scope for originality - there is no Honour here.