Directeur Kevin Connor en de toekomstige actieheld/romantische hoofdrolspeler Doug McClure, samen in dit spookverhaal dat zich afspeelt in Japan. Ze hadden samen redelijk veel succes in de jaren zeventig, met titels als 'The Land that Time Forgot' (1975), 'At the Earth's Core' (1976) et cetera. Maar zonder plastic monsters om het verhaal voort te zetten, zijn de resultaten op de meest afgezaagde manier sjofel en onbruikbaar.<br />De film begint met een proloog die zich afspeelt in de negentiende eeuw, waarin een samoerai-echtgenoot zijn vrouw en haar minnaar vermoordt voordat hij zelfmoord pleegt. Een stap vooruit naar het heden introduceert het getrouwde stel Ted & Laura, dat een bezoek brengt aan Japan en intrekt in het huis waar de tragedie heeft plaatsgevonden. Het is geen verrassing wat er vervolgens gebeurt, wanneer de geesten van de doden de nieuwe bewoners beginnen over te nemen en de familievriend Alex (McClure) de rol van minnaar van de vrouw op zich neemt.<br />Alles rommelt onhandig samen met de elegantie en gratie van een aanstormende olifant, tot een onvermijdelijk (maar verrassend somber) einde. De belangrijkste punten van belangstelling zijn twee zwakke onthoofdingen ('The Omen' heeft een hoop op te merken als standaard horrorstuk) en de liefdesscènes met de reebruine ogen van de extreem perverse Susan George. De eerste is een lang 'Don't Look Now' Het tweede is een veel kortere (waarschijnlijk op haar aandringen) verwikkeling met McClure, die er allebei nogal ongemakkelijk uitzien. Hoe dan ook, elke wolk heeft een zilveren randje en in beide scènes zie je haar fantastische tieten, dus is niet alles verloren.<br />Over het geheel genomen kan ik niet besluiten of 'The House where Evil Dwells' rotzooi is, waar je naar kunt kijken rotzooi, of op een masochistische manier onderhoudend. Als je niet van het genre bent, is er hier helemaal niets, maar voor horrorfans is er waarschijnlijk genoeg om af en toe een rossige glimlach en een waarderend knikje van respect voor inspanning op te roepen.<br />BEST SCENE <0xE2><0x80><0x93> in elke andere film zouden de grote, zwarte, boomklimmende, Japans mompelende mechanische krabben de show gestolen hebben. Ze worden echter overschaduwd door de legendarische familiescène, waarin een spookachtig hoofd in de soep van de dochter verschijnt. Bij het zien van deze verschijning vraagt ze wat voor soort soep het is (!!!!) en krijgt ze te horen dat het rund- en groentesoep is, waarna ze de onsterfelijke regel uitspreekt: 'Bah, er zit een afschuwelijk gezicht in mijn soep.' En alsof dat nog niet genoeg is, is het antwoord: 'Kom, eet je soep op voor papa.'
Director Kevin Connor and wannabe action-hero / romantic lead Doug McClure, re-team in this ghost story set in Japan. They had been moderately successful together in the 1970's, with the likes of 'The Land that Time Forgot' (1975), 'At the Earth's Core' (1976) etc. Without plastic monsters to carry the narrative along though, the results are shabby and derivative in the most corny way.<br /><br />The film begins with a prologue set in the 19th Century, with a samurai husband killing his wife and her lover before committing suicide. A move forward to the present introduces married couple Ted & Laura, visiting Japan and moving in to the house where the tragedy took place.<br /><br />No surprises as to what happens next, with the spirits of the dead starting to take over the new inhabitants with family friend Alex (McClure) assuming the role of the wife's lover.<br /><br />Everything rumbles clumsily along with the elegance and grace of a charging elephant, to an inevitable ( but surprisingly downbeat ) conclusion. Main points of interest are two feeble decapitations ( 'The Omen' has a lot to answer for in promoting this as a standard horror set-piece ), and the love-making scenes featuring the doe-eyed but extremely kinky Susan George. The first is a long 'Don't Look Now' inspired piece with her hubby, complete with piano music; the second a much shorter (probably at her insistence) entanglement with McClure, both looking pretty uncomfortable. Anyway, every cloud has a silver lining and both scenes show of her fantastic knockers so all is not lost.<br /><br />Overall I can't decide whether 'The House where Evil Dwells' is rubbish, watchable rubbish, or entertaining in a masochistic kind of way. If you're not into the genre there is nothing here at all, but for horror fans there is probably enough to provoke the odd rye smile and appreciative nod of respect for effort.<br /><br />BEST SCENE - in any other film the big, black, tree-climbing, Japanese-muttering mechanical crabs would have stolen the show. They are eclipsed though by the legendary family meal scene, where a ghostly head appears in the daughters soup. On seeing this apparition she asks what kind of soup it is (!!!!), to be told beef and vegetable, before uttering the immortal line "Ugh - there's an awful face in my soup". If this wasn't enough the reply is "C'mon, eat your soup for Daddy." Laurel & Hardy rest in piece.