Dit zou wel eens het armzaligste voorbeeld van amateur-propaganda kunnen zijn dat ooit gemaakt is. De schrijvers en producenten zouden de Duitse films uit de jaren dertig en veertig eens moeten bestuderen. Ze wisten hoe ze moesten verkopen. Zelfs de lompe sovjetleider als god-achtige vaderfiguur was beter geweest. Teleurstellend. Het verlies van het geloof, dat in de kerk op het laatste moment, net voor pappie door de Hoover/God 'gered' werd, was niet al te erg. Helaas leek het gehaast en bij lange na niet melodramatisch genoeg. Een paar mistige hemelsere opnamen van de engelachtige Hoover in de hoek van het scherm <0xE2><0x80><0x93> knikkend en knikkend <0xE2><0x80><0x93> zouden er heel wat aan toegevoegd hebben. Het beste aspect is dat Hoover alleen maar de waardige familie en kinderen redde die hun waarde hadden 'bewezen'. Jammer genoeg werden andere arme daklozen afgeschilderd als aardig en zelfs goed <0xE2><0x80><0x93> maar de Hoover-God helpt hen niet. Een betere benadering zou zijn geweest om ze een borrel te laten drinken om de rechtvaardigheid van hun toestand te laten zien. Ten slotte zouden heldere en vrolijke taferelen van herstel (nadat Hoover het land van de depressie had gered) aan het eind van de film moeten zijn vertoond. Toen konden we zien hoe Hoover-God niet alleen dit waardige gezin had gered, maar het hele waardige gezin. Op zijn best een amateur.
This might be the poorest example of amateur propaganda ever made. The writers and producers should study the German films of the thirties and forties. They knew how to sell. Even soviet-style clunky leader as god-like father-figure were better done. Disappointing. The loss of faith, regained in church at last second just in time for daddy to be "saved" by the Hoover/God was not too bad. Unfortunately, it seemed rushed and not nearly melodramatic enough. A few misty heavenlier shots of the angelical Hoover up in the corner of the screen-beaming and nodding- would have added a lot. The best aspect is Hoover only saving the deserving family and children WHO had "proven" their worth. Unfortunately, other poor homeless were portrayed as likable and even good- yet the Hoover-God doesn't help them. A better approach would have been shots of them drinking spirits to show the justice of their condition. Finally, bright and cheerful scenes of recovery (after Hoover saved the country from the depression) should have rolled at the end. We could see then how Hoover-God had saved not just THIS deserving family, but all the truly deserving. Amateurist at best.