Ik ben een schrijver die thuis werkt en Diagnosis Murder is mijn lunchpauzemaatje <0xE2><0x80><0x93> goed, zuiver plezier, goed humeur en nostalgie naar de tijd van de Dick van Dyke-show. Wat waren we allemaal onschuldig (en wat is Diagnosis Murder onschuldig). Ik genoot vooral van de episodes met andere nostalgische figuren als Joe Mannix. De slechteriken worden altijd gepakt, de goeden gaan door. De sterren hebben het duidelijk naar hun zin en hebben het naar hun zin zonder zichzelf al te serieus te nemen.<br />Eén probleem: waarom waren zoveel van de slechteriken vrouwen of in elk geval krengen? Amanda was te duizelig. Het is moeilijk voor te stellen dat ze echt zoiets gruwelijks als een autopsie heeft uitgevoerd.<br />Ik hoop dat we dat hebben gedaan. 'Ik heb Dick Van Dyke en zijn gezin niet meer op onze schermen gezien, maar wel rond lunchtijd!'
I'm a writer working at home and Diagnosis Murder is my lunchtime break companion - good, clean fun, good humour and nostalgia for the days of the Dick van Dyke show. How innocent we all were (and how innocent is Diagnosis Murder). I particularly enjoyed the episodes with other nostalgia figures like Joe Mannix. The bad guys always get caught, the good guys carry on. The stars clearly enjoy themselves and are having a ball without taking themselves too seriously.<br /><br />One beef: why were so many of the villains women or at least bitches? Amanda was too dizzy. Its hard to imagine her really carrying out anything as gruesome as an autopsy.<br /><br />I hope we haven't seen the last of Dick Van Dyke and family on our screens, esp. at lunchtimes!!