Soms is er een filmmakende meester als Kubrick voor nodig om dat extra's mee te brengen, dat unieke, ongrijpbare en ongrijpbare ingrediënt dat een geweldige film of een geweldig script tot een meesterwerk maakt, een meesterwerk voor de eeuwigheid.<br />Het is niet alleen dat het verhaal van Stephen King zoveel vlees en aardappelen heeft dat zelfs de meest doorgewinterde regisseur het moeilijk kan missen. Zelfs King zelf verging het niet zo slecht. Het is de manier waarop Kubrick King's universum waarneemt, de manier waarop hij de pagina's in beeldtijd transformeert, waardoor THE SHINING zowel een visueel feest is als een samengevat meesterwerk in regie.<br />Kubricks miss-en-scène is, zoals gewoonlijk, geweldig. De film vordert met een kwiek, scherp, levendig tempo, ook al...' De camera speurt door de weelderige gangen van het Overlook Hotel alsof het een soort mystiek labyrint is dat zich uitstrekt tot in het oneindige, en laat de smetteloos versierde interieurs in al hun grandeur zien. De symmetrie en de geometrische benadering van de manier waarop Kubrick de ruimte waarneemt, doen me sterk denken aan de manier waarop Japanse regisseurs in de jaren zestig werkten. Alsof wat er wordt afgebeeld niet van belang is voor de manier waarop de verschillende elementen in het beeld in evenwicht zijn gebracht.<br />Bepaalde beelden springen er absoluut uit. Een rode rivier die in slow motion door de liften van het hotel stroomt. Jack slaat met de bijl op de deur, de camera beweegt met hem mee, volgt de actie in plaats van dat er ruis is, alsof de camera door de deur heen gaat en niet de bijl. De ultrasnelle zoom in het gezicht van de jongen duwt ons in zijn hoofd voordat we de twee dode meisjes uit zijn auto zien. En natuurlijk de badkamerscène. Er is veel gezegd over Jack Nicholsons opdringerige overacting. Zijn gekte is niet helemaal succesvol, want, nou ja, hij is Jack Nicholson. De man ziet er toch al half gek uit. Door gek te spelen verandert hij in een overdreven karikatuur van zichzelf. Shelley Duvall daarentegen is een van de meest geïnspireerde castingkeuzes die Kubrick ooit heeft gehad. Ze is afkomstig uit een reeks fantastische optredens voor Robert Altman in de jaren zeventig (drie vrouwen, drie mannen, net als wij, NASHVILLE), en ze brengt de juiste hoeveelheid broosheid en emotionele verwarring in haar personage. Een geweldige en zeer ondergewaardeerde actrice.
Sometimes it takes a film-making master like Kubrick to bring that extra little something, that unique, untractable and elusive ingredient that transforms a great movie or a great script into a masterpiece, one for the ages.<br /><br />It's not just that Stephen King's story has enough meat and potatoes making it difficult for even the most workmanlike of directors to miss. Heck, even King himself didn't fare so bad. It's how Kubrick perceives King's universe, how he transforms the page into screen time, that renders THE SHINING both a visual feast and a compacted masterclass in directing.<br /><br />Kubrick's miss-en-scene is, as usually, terrific. The movie progresses with a brisk, sharp, lively pace, even though it's neither fast nor heavily edited and it clocks at no less than 160 minutes. The camera prowls through the lavish corridors of the Overlook Hotel like it is some kind of mystic labyrinth rife for exploration, linear tracking shots exposing the impeccably decorated interiors in all their grandeur. There's a symmetry and geometrical approach in how Kubrick perceives space that reminds me very much of how Japanese directors worked in the sixties. As if what is depicted is inconsequential to how all the different elements are balanced inside the frame.<br /><br />Certain images definitely stand out. The first shot of Jack's typewriter, accompanied off screen from the thumps of a ball, like drums of doom coming from some other floor or produced by the typewriter itself as though it is an instrument of doom all by itself, later on proving to be nothing short of just that. A red river flowing through the hotel's elevators in slow motion. Jack hitting the door with the axe, the camera moving along with him, tracking the action as it happens instead of remaining static, as though it's the camera piercing through the door and not the axe. The ultra fast zoom in the kid's face thrusting us inside his head before we see the two dead girls from his POV. And of course, the bathroom scene.<br /><br />Much has been said of Jack Nicholson's obtrusive overacting. His mad is not entirely successful, because, well, he's Jack Nicholson. The guy looks half-mad anyway. Playing mad turns him into an exaggerated caricature of himself. Shelley Duvall on the other hand is one of the most inspired casting choices Kubrick ever had. Coming from a streak of fantastic performances for Robert Altman in the seventies (3 WOMEN, THIEVES LIKE US, NASHVILLE), she brings to her character the right amounts of fragility and emotional distress. A terrific and very underrated actress.