Deze film maakt gebruik van alle clichés van de kunstacademie (langdradig tempo, lange statische shots, minimale dialoog) om te verbergen dat er eigenlijk niets te zien is wat de moeite waard is: er is geen plot om over naar huis te schrijven, de personages zijn saai (vrouwelijke hoofdrollen) of clichématig (Tersteeghes personage), en ze praten nooit met elkaar over iets wat met hun nogal saaie leventje te maken heeft. De film draait om een vrouw die erachter komt dat haar man vreemdgaat. In plaats van hem ermee te confronteren, neemt ze halfhartig wraak door zelf overspel te plegen. Na een ruzie en een verzoening met haar zus <0xE2><0x80><0x93> die van het bedrog wist zonder het haar te vertellen <0xE2><0x80><0x93> vraagt ze haar man op te houden haar te bedriegen. Ze lijken als een gezin te zijn herenigd. Twee andere verhaallijnen <0xE2><0x80><0x93> de geplande verhuizing van de bejaarde vader van de vrouw met zijn jonge vrouw naar Guernsey en de rivaliteit met de zus van de vrouw <0xE2><0x80><0x93> bieden geen interessante ontwikkelingen. De zelfmoord van een collega van de vrouw, die gebeurtenissen in de film lijkt te veroorzaken, is op zichzelf geen onderwerp. Voor 2005 <0xE2><0x80><0x93> of welk ander jaar dan ook <0xE2><0x80><0x93> is dat niet genoeg om een interessante film te zijn. Bovendien worden de kleine mogelijkheden voor een dramatische ontwikkeling in het script niet gebruikt of bewust vermeden, zoals wanneer de vrouw en haar zuster een bepaald meubelstuk uit het huis van hun vader willen verkopen vanwege zijn voorgenomen verhuizing. Beide zusters willen dit specifieke meubelstuk en gezien hun rivaliteit in het verleden <0xE2><0x80><0x93> over veel belangrijker zaken dan meubelen: mannen <0xE2><0x80><0x93> zou dit in theorie tot een confrontatie kunnen leiden. Of de kwestie zou opgelost kunnen worden door de ene zuster voor de andere te wijken. Hoe dan ook, dit zou geen erg interessante of originele ontwikkeling van het verhaal zijn, maar het zou in elk geval een ontwikkeling vormen. De film geeft een duidelijk beeld van deze situatie (waarbij beide zusters elkaar tijdens het aantekenen strak aankijken en de ene zuster heeft gezegd dat ze geen strootjes wil trekken), maar hij houdt geen enkele oplossing achter: de scène eindigt eenvoudig en hoe deze - op zichzelf nogal saaie en materialistische - kwestie wordt opgelost, wordt niet getoond.<br />Hoewel bijna volledig afwezig, is de dialoog die in de film wordt gevoerd, martelend vlak en lauw. Wanneer de 2 zussen bijvoorbeeld tijdens een bezoek aan Guernsey hun rivaliteit bespreken, is het in een dialoog van drie regels die een kinderlijk 'ja, het is zo - nee, het is niet zo'-toontje heeft. De scène van het gevecht en de verzoening met de 2 zussen is volkomen zonder dialogen <0xE2><0x80><0x93> het geeft een zeer kunstmatige, overdreven gestileerde en onrealistische indruk en vermindert de impact ervan aanzienlijk. De manier waarop de vrouw eindelijk <0xE2><0x80><0x93> eindelijk! <0xE2><0x80><0x93> in één enkele dialoog het overspel van haar mannen ter sprake brengt, moet je wel geloven <0xE2><0x80><0x93> en is tegelijkertijd volkomen ongeloofwaardig. De man lijkt geen merkbare reactie te vertonen, en als hij die al heeft, dan is die niet te zien. De vrouw zegt niets over haar eigen overspel tegen haar man. De scène waarin de vrouw, haar man en hun zoontje in slaap vallen in een vliegtuig, gezien door de zus, is mogelijk bedoeld als een gelukkig einde, maar de manier waarop de personages de kwesties van hun leven aanpakken in wat er eerder is gebeurd, maakt dat onwaarschijnlijk.<br />Vanwege het trage tempo, het oninteressante verhaal, de loodzware regie en het absurde gebrek aan dialoog, vond ik deze film een voorbeeld van alles wat er mis kan gaan met een film in een filmhuis en een complete tijdverspilling.
This film uses all art-house clichés (slow pace, long static shots, minimal amount of dialog) to try to hide the fact that there really is nothing worth watching here: There is no plot to speak of, the characters are dreary (female lead) or cliché (Tersteeghe's character), and they do not ever talk to each other about anything that concerns their rather uneventful lives. The film is centered around a woman who finds out about her husbands adultery. Instead of confronting him, she half-heartedly takes revenge by committing adultery herself. After a fight and a reconciliation with her sister - who knew about the adultery without telling her - she asks her husband to stop cheating on her. They seem to be re-united as a family. Two other story lines - the planned move of the woman's elderly father with his young wife to Guernsey and the rivalry with the woman's sister - do not offer any interesting developments. The suicide of a colleague of the woman that seems to set off events in the film is not a subject in itself. For 2005 - or any other year for that matter - this is not enough to make an interesting film.<br /><br />Moreover, what little possibilities for dramatic development there are in the script are not used or are consciously avoided, as when both the woman and her sister mark a particular piece of furniture from their fathers house which is going to be sold because of his planned move. Both sisters want this particular piece and given their rivalry in the past - over much more important things than furniture: men - this could in theory lead to a confrontation. Or the matter could be resolved by one sister giving way to the other. Either way, this would not be a very interesting or original development of the story but at least it would constitute some development. The film clearly sets this situation up (with both sisters looking intently at each other during the marking and one sister having mentioned she does not want to draw straws) but it cheats us out of any resolution: the scene simply ends and how this - in itself rather dreary and materialistic - issue is solved, is not shown. <br /><br />Although almost completely absent, the dialog that is in the film is excruciatingly flat and tepid. For example, when during a visit to Guernsey, the 2 sisters address their rivalry it is in a three line dialog that has a childish "yes it is - no it isn't" ring to it. The fight and reconciliation scene with the 2 sisters is completely without dialog - giving a highly artificial, overly stylised and unrealistic impression and considerably reducing its impact. The way the woman finally - finally! - addresses her husbands adultery in a single line of dialog has to be seen to be believed - and is at the same time completely unbelievable. The husband does not seem to have any noticeable reaction or if he has any, it is not shown. The woman does not mention her own adultery to her husband. The scene showing the woman, husband and their young son asleep on an airliner, watched by the sister is possibly meant as a happy end, but the way the characters addressed the issues of their lives in what went before makes this unlikely.<br /><br />Because of its slow pace, uninteresting story, leaden direction and absurd lack of dialog, I found this film an example of everything that can be wrong with an art-house movie and a complete waste of time.