Dit is nog zo'n film uit de jaren tachtig waarvan de meeste mensen gewoon niet weten dat hij bestaat. Deze trage, pittoreske film (de liefdevolle opnamen van de landschappen in Montana zijn adembenemend en deden me denken aan Costners recente 'Open Range', waarin ook Robert Duval de hoofdrol speelde) en emotioneel bevredigende film is het perfecte soort film om op een avond laat naar te kijken als je niet kunt slapen of op een lusteloze zondagmiddag. Degenen die in de juiste stemming zijn, worden getrakteerd op een gedetailleerde en intieme blik op het verdriet van een gezin en hoe ze weer bij elkaar komen nadat de jongste zoon per ongeluk tijdens de jacht de oudste zoon doodschiet. De scènes zijn allemaal van topkwaliteit en rustig genuanceerd. Glenn Close, Robert Duval en Wilford Brimley zijn perfect in hun rol, net als alle andere spelers en jonge acteurs. Ik vond het vooral mooi hoe regisseur Cain (die sinds dit jaar helaas niets van betekenis meer heeft geregisseerd, behalve de eerste Young Guns) ons stilletjes een blik gunt in ieders persoonlijke verdriet. We zien niet alleen hoe de dood de jongere broer of de ouders beïnvloedt, maar ook de verwarde middelste zus, de eigenzinnige oom, zijn gestoorde vrouw en de vriendin van de dode tiener. Wat we hier in wezen te zien krijgen is het landelijke Midden-Westen-antwoord op 'Ordinary People'. Er zijn ook versies van David Lynch' 'The Straight Story'. in sommige van de stoïcijnse Midden-Westerse moraal van de mensen die hier zijn afgebeeld en ook in de liefdevol ontroerende opnamen van het boerenland waar ze wonen. Dit is een van de betere en realistischer 'huilebalken' van dat tijdperk, en een leuke vondst voor filmjagers van goede kwaliteit.
Here's yet another film from the 80's that most people just don't know exists. This slow, picturesque (the loving shots of the Montana landscapes are breathtaking and reminded me of Costner's recent "Open Range", which also starred Robert Duval), and emotionally satisfying film is the perfect type of movie to watch late one night when you can't sleep or on a listless Sunday afternoon. Those in the right mood will be treated to a finely detailed and intimate look at the grief of one family and how they come back together after the youngest son accidentally shoots and kills the eldest son while hunting. The performances are all top notch and quietly nuanced. Glenn Close, Robert Duval, and Wilford Brimley are pitch perfect in their portrayals, as are all the supporting players and young actors. I especially liked how director Cain (who unfortunately hasn't directed anything of note since this except the first "Young Guns") gives us quiet little glimpses into everyone's personal grief. We don't just see how the death effects the younger brother or the parents, but also the confused middle sister, the wayward uncle, his crazy wife, and the dead teenager's girlfriend. What we essentially get here is the rural Mid-Western answer to "Ordinary People." There's also shades of David Lynch's "The Straight Story" in some of the stoic downhome Mid-West morality of the folks depicted here and also in the lovingly haunting shots of the farmland they inhabit. This is one of the better and more realistic "tear-jerkers" of the era, and a nice little find for you quality movie hunters out there.