Dit is een verhaal over Shin-ae, die van Seoul naar Milyang verhuist met haar zoontje Jun om daar opnieuw te beginnen na de onfortuinlijke dood van haar man. Haar man is hier geboren en ze opent een pianoschool, maar ze heeft ook ambities om een stuk land te bezitten met het verzekeringsgeld dat ze na zijn dood heeft ontvangen. Als de film daarover ging, zou het waarschijnlijk een Hollywood-film zijn geweest waarin zij verliefd wordt op een man uit de buurt en gelukkig is met haar zoon in hun nieuwe huis. Maar dit is geen Hollywood. Haar zoon wordt ontvoerd en vermoord, zogenaamd omdat bekend is dat ze geld heeft gekregen van de schikking. Het rouwproces, pogingen om verder te gaan, pogingen om haar geweten te zuiveren van schuldgevoelens, worden allemaal op bewonderenswaardige wijze uitgevoerd, en de hoofdrolspeelster is uitmuntend. Het enige voorbehoud, en dat moet gezegd worden, is dat dit een deprimerende film is. Dat moet je weten als je erin zit. Je wilt dat Shin-ae haar verdriet doorstaat en een zekere mate van geluk vindt. Nogmaals, dit is niet Hollywood, dit is Korea, en in de Koreaanse filmwereld, vooral de toneelwereld, wordt niet met de vuist op tafel geslagen. Het leven is wat er met je gebeurt. Geweldig acteerwerk, maar soms een zware film om te zien, vanwege de ontwikkelingen. Als je blijft, zul je beloond worden. Doe dat.
This is a story about Shin-ae, who moves to Milyang from Seoul with her young son Jun to start over after the accidental death of her husband. Her husband was born here, and she is opening up a piano school, but also has ambitions to own some land with the insurance money she received from the death. If that is what the film was about, it probably would have been like a Hollywood film, with her falling for some local guy and being happy with her son in their new home. But, this is not Hollywood. Her son gets kidnapped and murdered, ostensibly because it is known she has cash from the settlement. The grief process, attempts at moving on, attempts to clear her conscience of guilt, are all done admirably, and the lead actress is superb. The only caveat, and it has to be stated, is that this is a depressing film. You have to know that going in. You want Shin-ae to go through her grief and find some measure of happiness. Again, this is not Hollywood, it is Korea and in Korean cinema, especially drama, they pull no punches. Life is what happens to you. Great acting, but sometimes a tough film to watch, due to the goings on. If you stay, you'll be rewarded. Do that.