London Dreams, geregisseerd door Vipul Shah, is een frustrerend domme film over domme mensen. Het is het soort film waarvan het conflict onmiddellijk opgelost zou kunnen worden als de betrokken personages gewoon even gingen zitten en een praatje maakten. Ajay Devgan speelt Arjun, een popartiest in spe die geobsedeerd is door het feit dat hij voor een juichend publiek moet optreden in het Wembley-stadion in Londen. Hij wordt jaloers op zijn toegewijde beste vriend en bandmaatje Manu, gespeeld door Salman Khan, die duidelijk meer talent heeft dan hij, maar bij lange na niet zo gefocust of ambitieus is. Arjun besluit Manu te saboteren wanneer de populariteit van de laatste de zijne dreigt te overtreffen. En dit was misschien wel het moment voor een openhartig gesprek. Als Arjun had uitgelegd wat die fixatie op Wembley voor hem betekende, zou Manu zich hoffelijk hebben teruggetrokken en Arjun zijn jeugddroom hebben laten vervullen, zodat ons de kwelling van het kijken naar de rest van dit weinig inspirerende gewauwel bespaard zou zijn gebleven. Maar regisseur Vipul Shah en zijn schrijvers zijn niet in de stemming om ons een gunst te bewijzen. _London Dreams_ zit vol met onbedoeld hilarische juweeltjes, zoals dat achterlijke verhaal over Arjuns opa die uit schaamte zelfmoord pleegde omdat hij bij een uitverkocht concert in Wembley de zenuwen kreeg. Of het belachelijke incident in een show waarbij Manu de vocale verantwoordelijkheid op zich moet nemen nadat Arjun bijna stikt in een wolk confetti. Maar daarmee is de idiotie nog niet afgelopen. In zijn pogingen Manu in het openbaar te schande te maken, maakt Arjun gebruik van zijn connecties om Manu aan de drugs te krijgen. Een mollige groupie spoort Manu aan een paar tequila's met haar te drinken, maar vervangt zijn zout door cocaïne. Voor je het weet heeft Manu behoorlijk de smaak te pakken van het verslavende witte poeder en werkt hij het naar binnen alsof het een maaltijd is. En alsof dat nog niet gek genoeg is, vindt er later een ruwe scène plaats waarin Manu achter voornoemd meisje aan gaat om erachter te komen van wie ze orders heeft gekregen. De achtervolging eindigt in een donker steegje in Londen waar het meisje op haar knieën gaat zitten en doet alsof ze het onbenoembare doet om Manu's vriendin, die hen in het geheim volgt, te misleiden. Verwacht hysterisch gehuil als Arjun zijn riem afdoet en zichzelf genadeloos afranselt om alle gedachten aan romantiek of lust te verbannen naar de leaddanser van de band, Priya (gespeeld door Asin) omdat niets en niemand hem mag afleiden van zijn muzikale doelen. De nieuwste film van Vipul Shah, die zich te zeer laat inspireren door de Amadeus van Milos Forman om hem te kunnen vergelijken met de rock-'n-roll van vorig jaar, is een lomp melodrama dat net zo losjes geënsceneerd is als het script. De film gaat voor brede humor en overdreven emoties, en verkiest luidruchtigheid boven subtiliteit. Dat werkt voor Manu, die door Salman Khan als een pummel en beminnelijk wordt afgeschilderd, maar in het geval van Arjun komt Ajay Devgan te passief over, met een optreden dat voornamelijk uit intro's bestaat. Maar als Arjun het kookpunt bereikt, resulteert dat in een g<0xC3><0xAA>nante pre-climaxscène, waarin hij een toespraak houdt in een stampvolle concertzaal en als straf met plastic flessen wordt bekogeld. Van de rest van de cast kan ik geen vriendelijk woord zeggen voor Asin, die Ghajini praktisch oplicht met haar uitbundige charme, maar hier teleurstelt met onnodig overacting in een ondankbare rol. Ranvijay Singh en Aditya Roy Kapur, die zijn gereduceerd tot de hulpjes van de band, komen met regelmatige tussenpozen opdraven, meestal om een zinloze dialoog te houden in de trant van: 'We'll rock it dude!' Voor zijn onbenullige schrijfstijl en slordige regie is London Dreams uiteindelijk een vermoeiende film. Als het niet anders kan, moet je uitkijken voor Salman Khan, die clownerie heeft veranderd in een bonafide acteerstijl. Het is het enige wat je aan het lachen maakt in deze trieste, trieste film.
London Dreams, directed by Vipul Shah, is a frustratingly foolish film about foolish people. It's the kind of film whose central conflict could be instantly resolved if the characters concerned simply sat down and had a chat. Ajay Devgan plays Arjun, an aspiring pop-artiste obsessed with performing before a cheering crowd at London's Wembley Stadium. He becomes jealous of his devoted best friend and band-mate Manu, played by Salman Khan, who is evidently more talented than him, but nowhere near as focused or ambitious. Arjun decides to sabotage Manu when the latter's popularity threatens to outshine his own. Now here's where a heart-to-heart might have helped. Had Arjun explained what this Wembley fixation meant to him, Manu would have graciously backed off and let Arjun fulfill his childhood dream, and we'd have been spared the agony of watching the rest of this uninspiring drivel. But director Vipul Shah and his writers are in no mood to do us any favours. London Dreams is packed with unintentionally hilarious gems like that back-story involving Arjun's grandpa who committed suicide out of shame for getting stage-fright at a packed Wembley concert. Or the ridiculous incident at a show where Manu must take over vocal responsibilities after a blast of confetti practically chokes Arjun into silence. The idiocy, however, doesn't end there. In his attempts to shame Manu publicly, Arjun uses his connections to get Manu hooked onto drugs. A buxom groupie urges Manu to down a couple of tequila shots with her but replaces his salt with cocaine. Before you know it, Manu has acquired quite the appetite for the addictive white powder, practically chomping it down like dinner. If that isn't silly enough, there's a crude scene later in which Manu chases after the said girl to find out who she's been taking orders from. The pursuit ends in a dark London alley where the girl gets down on her knees pretending to do the unmentionable so as to mislead Manu's girlfriend who's been secretly following after them. Wait, there's more! Expect to howl hysterically when Arjun snaps off his belt and whips himself mercilessly to banish all thoughts of romance or lust towards the band's lead dancer Priya (played by Asin) because nothing and no one must distract him from his musical goals. Too generously inspired by Milos Forman's Amadeus for it to merit any comparison with last year's Rock On!, Vipul Shah's latest is a clunky melodrama that's as loosely directed as it is scripted. The film goes for broad humor, over-the-top emotions, and basically chooses loudness over subtlety. That works for Manu's character, with Salman Khan playing him all loutish and lovable, but in the case of Arjun, Ajay Devgan comes off too passive with a performance that is mostly internalised. When Arjun does reach boiling point however, it results in an awkward pre-climax scene in which he lectures a packed concert hall and is understandably pelted with plastic bottles as punishment. Of the remaining cast, there's not a kind word I can say for Asin, who practically lit up Ghajini with her ebullient charm, but disappoints here with unnecessary over-acting in a thankless role. Ranvijay Singh and Aditya Roy Kapur, reduced to mere sidekicks in the band, show up at regular intervals, usually to utter some inane dialogue like, "We'll rock it dude!" For its dim-witted writing and sloppy direction, London Dreams is ultimately a tiresome watch. If you must, watch it for Salman Khan who's turned buffoonery into a bonafide acting style. It's the only thing that'll make you smile in this sad, sad film.