Strummers hippieverleden was een openbaring, maar over het geheel genomen voelde dit aan als een dodenwake. Kampvuurverhalen passen het best bij de intimiteit van een kampvuur. Er waren gewoon te veel saaie anekdotes van oude vrienden en te veel vulmateriaal. Ik ben dol op The Clash en Joe omdat ze tot nu toe niet zijn herenigd en hun songs hebben verkocht (FU Mick Jones), maar deze documentaire maakte dat ik meer wilde vertellen. Als je kampvuurverhalen vertelt zonder de juiste uitleg over wie de anekdote vertelt, vervreemd je de kijker tot op zekere hoogte. Ze hadden zelf geïnterviewd moeten worden. Zelfs het gebruik van Strummers 'radio-dj-stem' deed weinig om de film aan elkaar te lijmen. Ik hoopte dat Temple kon leveren. Een Joe Strummer-dokter verdient beter.
Strummer's hippie past was a revelation, but overall this felt like crashing a wake. Campfire stories work best around the intimacy of a campfire. There were just too many semi-boring old friends anecdotes and too much filler stock footage. I love The Clash and Joe for not reuniting and selling their songs until now (FU Mick Jones), but this doc left me wanting..to relate more. Using campfire storytellers without proper explanation of who is telling the anecdote alienates the viewer to some extent. They should have been interviewed on their own. Even using Strummer's 'radio DJ voice' did little to glue the film together. And can someone explain all the flags flying behind the campfire scenes? After the awesome "Filth And The Fury" I hoped Temple could deliver. A Joe Strummer doc deserves better.