Extreem saai drama met in de hoofdrol een heel jonge Roddy McDowall, die een wild paard traint, de Flicka van de titel, en die de enige reden is om de film te gaan zien. Ondergedompeld in blèrende, aanmatigende muziek en ondergedompeld in sentimentele dialogen is dit een van die oneindige films die je zo vervelen dat je er hoofdpijn van krijgt. Het onbenullige vervolg, 'Donderkop, Zoon van Flicka', waarin McDowall de volgende generatie knol traint, is net iets beter dan het origineel, maar het tempo blijft traag en de score blijft je tot overgave dwingen, hoewel er minstens een of twee scènes zijn die je niet in een coma brengen.
Extremely dull drama starring a very young Roddy McDowall, who trains a wild horse, the Flicka of the title, and is the only reason for watching the movie in the first place. Coated in blaring, overbearing music and weighed down by schmaltzy dialogue, this is one of those interminable films that bores you to the point of a gnawing headache. The naffly-titled sequel, 'Thunderhead, Son of Flicka', in which McDowall trains the next generation of nag, is marginally better than the original but the pace remains slow and the score continues to pummel you into submission, although there are at least one or two scenes that don't induce a coma.