Deze film is pure, gedestilleerde, onvervalste verveling. Ik wist er niets van voordat ik de donkere kamer binnenging en ging zitten. Ik werd verleid door de'mysterieuze en spannende' tekst op de poster, denk ik. Bovendien is Lena Headey aardig en onconventioneel sexy, en Richard Jenkins is altijd een betrouwbare vent om bij je in de buurt te hebben, dus de cast leek redelijk. Het kan zijn dat zijn naam boven de titel me overhaalde om hieraan mee te doen in plaats van aan wat er verder nog op het programma stond. Ik had in plaats daarvan voor de tweede keer naar _Valkyrie_ moeten gaan.<br />De dunne plot draait om Headleys Gina McVey, haar vriend, haar vader, haar zus en haar zus. Het verhaal gaat over een vrouw en haar man, die om de een of andere reden worden gestalkt, op een zeer louche en weinig enthousiaste manier, door hun kwaadaardige dubbelgangers die op mysterieuze wijze uit spiegels tevoorschijn komen. Er zou een geweldige film achter dit idee kunnen zitten (niet bepaald een origineel idee, maar toch...) en als de filmmakers alle bijrollen hadden geschrapt en zich hadden gehouden aan het verhaal van Headeys personage, had The Broken een redelijke twintig minuten korter kunnen worden. Maar zoals het nu is, is het hopeloos ongemotiveerd en saai, en verschrikkelijk inconsequent.<br />Bijvoorbeeld, in één scène valt een spiegel uit zichzelf stuk in een kamer waar alle hoofdpersonen wonen; ze kijken verbaasd, maar vergeten het snel. In een andere scène breekt er een spiegel in een lege kamer en is er een dubbelganger te zien die uit de scherven die aan de muur hangen'stapt'. Waarom is de eerste spiegel dan ingeslagen als er geen enge kruipende dingen uit kwamen kruipen? Gewoon voor de kick? Er zijn veel te veel scènes van de personages in de schemerig verlichte Londense flats die om hoeken gluren omdat ze denken dat ze iets horen, maar daar niets zien en verder gaan. We beginnen ons af te vragen waarom deze kwaadaardige dubbelganger hen eigenlijk nooit bang wil maken. Maak de personages bang en je hebt een kans om het publiek bang te maken. Maar wij, het publiek, zullen elkaar moeten gaan bedreigen, in de duisternis van het theater, als we nog enige opwinding willen ervaren tijdens The Broken. Tussen haakjes, als we eenmaal tijd hebben doorgebracht met deze kwaadaardige dubbelgangers, zijn we totaal verbijsterd over de vraag waarom iemand bang voor hen zou moeten zijn <0xE2><0x80><0x93> ze staan daar maar, met een lege blik op hun gezicht, misschien volkomen ongevaarlijk nadat ze hun anderen hebben gedood.<br />Er zijn door de hele film heen een paar leuke stemmingen en accenten, en ik durf te wedden dat regisseur Sean Ellis een echt stijlvolle en spannende detectivefilm zou kunnen maken als hij de volgende keer een fantasierijke scenarist zou inhuren.
This film is pure, distilled, unadulterated boredom. I knew nothing of it before I entered the dark room, took my seat. I was seduced by the "mysterious and suspenseful" blurb on the poster I suppose. Also, Lena Headey is nice and unconventionally sexy, and Richard Jenkins is always a reliable guy to have around, so the cast seemed reasonable. It may have been his name above the title that convinced me to go with this instead of whatever else was on. I should've gone to see Valkyrie for the second time instead.<br /><br />The thin plot revolves around Headley's Gina McVey, her boyfriend, her father, her sister and her sister's husband who for some reason are being stalked, in a very louche and unenthusiastic manner, by their evil doppelgangers who emerge from mirrors that mysteriously smash. There could be a great film behind this idea (not exactly an original idea, mind you, but still...) and in fact, if the filmmakers had shorn away all the supporting cast and simply stuck to Headey's character's story, The Broken could've made a reasonable 20-minute short. As it is, it is desperately unmotivated and boring, and terribly inconsistent.<br /><br />For instance, in one scene, a mirror smashes on its own in a room housing all the main characters; they look puzzled but quickly forget about it. In another scene, a mirror smashes in an empty room, and a doppelganger is visible as she "steps out" of the shards left hanging on the wall. So why did the first mirror smash if no creepy crawly was to come crawling out? Just for a little thrill? There are far too many scenes of the characters in the dimly-lit London flats, peering around corners cos they thought they heard something, but seeing nothing there and moving on. We begin to wonder, why doesn't this malevolent doppelgang actually ever want to try to scare them? Scare the characters and you have a chance of scaring the audience. But we, the audience, will need to start threatening each other, in the darkness of the theater, if we want to have any thrills during The Broken. By the way, once we've spent time with these evil doubles, we are totally bemused as to why anyone should be expected to be frightened of them - they just stand around, blank looks on their faces, perhaps totally harmless after killing their others.<br /><br />There are some nice moods and touches throughout, and I dare say director Sean Ellis could fashion a genuinely stylish and suspenseful mystery movie if he was to hire an imaginative screenwriter next time.