Ondanks, of misschien wel deels dankzij, het slimme gebruik van muziek om de motivaties en ideologieën van de belangrijkste personages te onderstrepen, zijn stereotypen in zwang geraakt, en in dit niet al te subtiele cinematografische citaat zijn waarschijnlijkheid en karakterisering alomtegenwoordig.<br />Je krijgt het gevoel dat John Singleton aan de poststructuralisme-literaire theorie prutste omdat het de smaak van die tijd was, en 'Higher Learning' het tendentieuze resultaat was. Het dieptepunt van de film is de 'vredes'-bijeenkomst, waarbij de symbolen van de 'vrije liefde'-beweging uit de jaren zestig opnieuw worden aangewend voor iets wat veel meer lijkt op een 'Take Back The Night'-bijeenkomst met live, snerpende, identiteitsbewuste muzikale optredens op sleeptouw. Misschien probeerde de regisseur met zijn preutse revisionisme de indruk te wekken dat identiteitspolitiek het nieuwe Vietnam was? O, wat een charme heeft die Adrienne Rich toch <0xE2><0x80><0x93> en dat Remy op het publiek schiet, is een leuk detail, als je van Rich' soort politieke pose houdt.<br />Ik wou dat ik deze film negatieve sterren kon geven. Ik kan hem alleen maar aanbevelen aan degenen die geïnteresseerd zijn in de jaren negentig als geschiedenis, een tijd waarin radicale feministen de academische drie-eenheid van ras, klasse en geslacht in de populaire cultuur brachten en mannenhaat tot een 'haalbare en eerbare POLITIELE optie' verklaarden. Waar is Camille Paglia als je haar nodig hebt?
Despite, or perhaps in part because of the clever use of music to underscore the motivations and ideologies of each of the major characters, stereotypes are in, and verisimilitude and characterization are out in this not-too-subtle cinematic screed.<br /><br />One gets the sense that John Singleton was dabbling in post-structuralist literary theory because it was the flavor of the day, and "Higher Learning" was the tendentious result. The low point of the movie is the "peace" rally, in which the symbols of the 1960s "free love" movement are reappropriated for what much more closely resembles a "Take Back The Night" rally with live, stridently identity-conscious musical acts in tow. Perhaps in his prim revisionism the director was trying to assert that identity politics is the new Vietnam? Ooh, how Adrienne Rich of himand Remy's firing into the crowd is a nice touch, if you're into Rich's sort of political posturing.<br /><br />I wish I could give this movie negative stars. I can recommend it only to those interested in the 1990s as history, a time when radical feminists brought the academic trinity of race, class, and gender to popular culture and declared man-hating "a viable and honorable POLITICAL option". Where's Camille Paglia when you need her?