Na vijf minuten in de film besef je dat je het allemaal al eens eerder hebt gezien. Het is BOILERKAMER. Het is HET FIRM. En het is DE DEVILS ADVOCAAT. En er zijn GEEN nieuwe elementen. Behalve het alles-te-duidelijke Bill Gates-allegaar. Conclusies zijn altijd goed voor het maken van een film, maar waarom moet het zo extreem? BOILERKAMER is een goede film, omdat hij <0xE2><0x80><0x93> in elk geval voor een tijdje <0xE2><0x80><0x93> realistisch lijkt. In Anti-trust is alles verkeerd. Hoe realistisch is het bijvoorbeeld dat je baas een bedrieger betaalt om je vriendin te zijn om je harder te laten werken en je onder de duim te houden? Ik zou hem 1 geven, maar de soundtrack is oké, dus 2/10.
Five minutes into this movie you realize that you have seen it all before. It is BOILER ROOM. It is THE FIRM. And it is THE DEVILS ADVOCATE. And there are NO new elements here. Except for the all-to-clear Bill Gates-allegory. Conpsiracies are always good stuff for movie-making, but why does it have to be so extreme ? Boiler room is a good movie, because it - for a while at least - seems realistic. In Antitrust everything is wrong. How realistic is it for example that your boss pay an impostor to be your girlfriend in order to make you work harder and control you ? I'd give it 1, but the soundtrack is OK, so 2/10.