Deze kleine film is een lome en ontspannen giallo. Hij wijkt af van sommige clichés van het genre en kiest een losser uitgangspunt. Het gaat over een vrouw die op zoek is naar haar vermiste minnaar; een psychiater die plotseling zonder aanwijsbare reden is verdwenen. Haar zoektocht leidt haar naar een villa die bevolkt wordt door een groep excentrieke individuen. In de ware giallo-stijl is moord nooit ver weg.<br />De bezetting is eigenlijk vrij goed. We hebben Aldofo Celi (Thunderball), Alida Valli (Suspiria), Horst Frank (Cat o' Nine Tails) en een heel jonge Sybil Danning (de gillende koningin van 80). De hoofdrolspeelster is Rosemary Dexter, en hoewel ik haar niet ken, doet ze het heel goed als hoofdrolspeelster. Een van de kenmerkende eigenschappen van _Oog in het Labyrint_ is de muziek. Voor een _giallo_ is het ongewoon dat er een soundtrack van een jazzrockband op staat. Deze soundtrack, gecomponeerd door Roberto Nicolosi, doet denken aan Miles Davis, vooral aan zijn werk voor _In A Silent Way_. Het is een uitstekende soundtrack en geeft deze film een heel ander gevoel dan de meeste _gialli_. De fusiegroeven accentueren de lome sfeer en complimenteren het zonnige, zeegezichtenlandschap waar de film grotendeels uit bestaat.<br />Dit is een _giallo_, dus we moeten het echt over de moordscènes hebben. Nou, deze film valt in dit opzicht een beetje tegen. Hij is er zeker niet verstoken van, maar er zijn er maar weinig van. De openingsdroommoord is waarschijnlijk de beste die er te krijgen is, naast een gedenkwaardige scène over een brandende auto. Maar dit is niet echt een bijzonder gewelddadige film. Toch denk ik niet dat hij al te veel doorgewinterde fans van het genre teleur zal stellen. Het mysterie is tamelijk meeslepend en er zijn genoeg excentrieke personages (de idiote jongen Saro en DA's onthutsend ongepaste accent?) en momenten van het bizarre om tevreden mee te zijn; terwijl de smerigheidsfactor met een beetje naaktheid door de hele film heen overeind blijft. <br />Eye in the Labyrinth speelt als een Giallo-versie van een Agatha Christie-mysterie, want het gaat over een groep onsympathieke personages in een villa, die allemaal verdacht worden van moord; we krijgen de verplichte flashbacks waarin hun verband wordt uitgelegd met de laatste uren van het (hoogst onsympathieke) moordslachtoffer. Hoewel dit geen eersteklas voorbeeld van het genre is, is het beslist een heel ander soort film, omdat het niet te veel afwijkt van andere films van het subgenre. Voor Giallo-fans steek ik mijn duim op en hoop ik dat het op een dag een mooie dvd-transfer krijgt. Het verdient in elk geval de behandeling.
This little seen movie is a languid and laid-back giallo. It veers away from some of the cliché's of the genre and adopts a looser approach. It's about a woman searching for her missing lover; a psychiatrist who has suddenly vanished for no apparent reason. Her search leads her to a villa populated by a group of eccentric individuals. In true giallo style, murder is never far away.<br /><br />The cast is really rather good. We have Aldofo Celi (Thunderball), Alida Valli (Suspiria), Horst Frank (Cat o' Nine Tails) and a very young Sybil Danning (80's scream queen). The lead actress is Rosemary Dexter, and while I am not familiar with her, she does a good job in leading the picture.<br /><br />One of the defining features of Eye in the Labyrinth is its music. Atypically for a giallo it features a jazz-rock fusion soundtrack. This score, composed by Roberto Nicolosi, is reminiscent of Miles Davis, especially his work on In A Silent Way. It's an excellent soundtrack and really gives this movie a different feel than most gialli. The fusion groove accentuates the languid atmosphere and compliments the sunny, sea-front scenery that the film is mostly made up of.<br /><br />This is a giallo so we really need to talk about the murder set-pieces. Well, this film falls a little short in this regard. It's certainly not devoid of them but they are few and far between. The opening dream-murder being probably the best on offer as well as a memorable burning car sequence. But this really isn't a particularly violent film. Still, I don't think it should disappoint too many seasoned fans of the genre. The mystery is fairly compelling and it has enough eccentric characters (the idiot boy Saro and THAT unsettlingly inappropriate dubbed accent?) and moments of the bizarre to satisfy; while the sleaze-factor is upheld with a smattering of nudity throughout.<br /><br />Eye in the Labyrinth plays like a giallo version of an Agatha Christie mystery, as it features a group of unsympathetic characters in a villa, all under suspicion of murder; we have the obligatory flashbacks detailing their connections with the final hours of the (highly unsympathetic) murder victim. While this isn't a grade-A example of the genre, it's certainly an appealingly different one, as it doesn't borrow too heavily from other films of the sub-genre. For giallo enthusiasts I give this a thumbs up and hope one day it's given a nice DVD transfer. It certainly deserves the treatment.