Geen slechte film. Op de een of andere manier was ik er op de een of andere manier bij betrokken om ervoor te zorgen dat de Iraniërs de wedstrijd zouden winnen die in de film werd gespeeld, ook al weet ik niets van voetbal en ben ik geen fan. Het einde in de bus was opbeurend.<br />De film zelf gaat over de kwestie van de vrouwen in Iran, en dat ze niet in de sportarena's tussen de mannen mogen komen omdat hun gevloek ongepast is voor vrouwen om te horen. Ondanks deze wet proberen sommige vrouwen naar binnen te sluipen, maar velen van hen worden betrapt en aangehouden. Het is echt verbazingwekkend dat een maatschappij nog steeds zulke verouderde ideeën over sekse kan hebben. In een interview zegt Panahi dat zijn films documenten zijn van de geschiedenis en de onrechtvaardigheden ervan, en dat we op een dag in de toekomst naar deze films kunnen kijken en kunnen zien hoe Iran eens leefde. We hopen dat de toekomst eerder vroeg dan laat zal komen.
Not a bad film. Somehow I was made to actually root for the Iranians to win the game played in the movie even though I don't know anything about soccer and am not a fan. The ending on the bus was exhilarating.<br /><br />The film itself deals with the issue of women in Iran, and how they are not allowed to go into sporting arenas amongst men because their swearing is inappropriate for women to hear. Despite this law, some women try to sneak in, but many of them get caught and detained. It's really astonishing that any society could still have such antiquated notions of gender. In an interview, Panahi says his films are documents of history and its injustices, and that one day in the future we can watch these movies and see how Iran once lived. One hopes that future will come sooner rather than later.