'De camera op me richten' is een bedrieglijk schattige film. In feite is het een complexe blik op de psychologie van kinderen en biedt het interessante inzichten in de ontwikkeling van volwassenen en kunstenaars. Op het eerste gezicht is het een nostalgische blik op een paar amateurfilms die in de jaren tachtig zijn gemaakt door een groep kinderen uit de betere kringen. Een van de regisseurs van de film, Darren Stein, had toegang tot een videocamera en werd al snel de artistieke leider van alle films. Natuurlijk, dit zijn gewoon een paar schattige kinderen die plezier hebben. Maar dit is veel meer. Dit is een blik op een aantal momenten in de tijd waarop kinderen worstelen met een aantal verwarrende kwesties die we allemaal in het leven tegenkomen: angst, seksueel ontwaken, onbeantwoorde liefde, eenzaamheid en alleen maar proberen iets te begrijpen van de volwassen wereld die om ons heen lijkt te exploderen. Naarmate we ouder worden, vergeten we vaak hoe overweldigend de realiteit van het leven was toen we klein waren.<br />Wat deze film des te geloofwaardiger maakt, is om een jonge Darren Stein te zien veranderen in een kleine generaal van een filmmaker. Het is duidelijk dat Darren de leiding heeft en dat deze kleine films zijn visie zijn, maar ze worden allemaal ingelicht door zijn vrienden, hun problemen, de intermenselijke dynamiek en de algemene verwarring met betrekking tot de verschrikkingen van het volwassen leven. Er zijn veel kinderen die zelf films maken, maar ik heb nog nooit gehoord van of gezien dat kinderen 'kleine' films maken over de holocaust, homoseksualiteit, de atoomoorlog en het onvermogen om zich aan te passen en vrienden te maken. Deze kinderen hebben te maken met zware dingen!<br />De kracht van deze film ligt in de manier waarop Stein en Shell verschillende scènes zo strak samenvoegen met interviews met de kinderen - allemaal nu volwassen en allemaal nog steeds vrienden. Dit voegt een nieuwe invalshoek aan de film toe. Hoeveel van ons hebben contact gehouden met onze jeugdvrienden? Deze jongens wel. En veel van de kwesties waarmee ze te maken hadden, staan twintig jaar later nog steeds tussen hen in.<br /><br />Onder de conflicten <0xE2><0x80><0x93> een bekentenis van een verliefdheid die aantoont dat het hart nog steeds gebroken is, een heel normale seksuele jeugd is nog steeds een 'plat' onderwerp tussen twee van de mannen, er is nog steeds wrok over de dynamiek van relaties en er is nog steeds een lid van dit team dat heel erg de leiding heeft en in het middelpunt van de belangstelling staat! Wat volkomen logisch is als je ziet hoe deze eigen films zich in de loop van een paar jaar ontwikkelen. Darren Stein is een regisseur. Geen twijfel mogelijk. <br />Stein en Shell zitten van tijd tot tijd om beurten met elkaar te kletsen en je kunt je niet aan de indruk onttrekken dat het een beetje g<0xC3><0xAA>nant is om ons een kijkje te laten nemen in het jonge leven van deze mensen. Dat geldt met name voor Stein, die als filmproducent, schrijver en regisseur al heel wat succes heeft gehad in de amusementsindustrie. Vanaf het eerste moment dat we de camera op me richten, zien we een vrolijk jongetje dat probeert uit te vogelen wat er aan de hand is. We zien ook kanten van de artistieke geest en persoonlijkheid die niet altijd 'aardig' of 'zorgzaam' zijn <0xE2><0x80><0x93> en dat is een stoutmoedige zet van elke kunstenaar om met een publiek te delen. Er zijn zoveel onthullende momenten, maar de meest verontrustende en complexe momenten hebben te maken met een film waarin we een joods concentratiekampslachtoffer zien dat door een nazi wordt gemarteld en vermoord. We ontdekken door middel van interviews en verhalen dat de nazi wordt gespeeld door een joods kind en dat de rol van het slachtoffer wordt gespeeld door een niet-joods kind. Het is een pijnlijk verontrustend moment dat ons een blik gunt op de duistere kant van angst en de manier waarop kinderen omgaan met de verschrikkingen van de volwassen wereld die het begrip van een volwassene te boven gaan, laat staan dat van een kind.<br />Dit is veel meer dan sommige homevideo's. Deze documentaire beschrijft de pijn, schoonheid, vreugde en droefheid van het opgroeien. Krachtig spul - en de moeite van het bekijken waard!<br /><0x3E> <0x5C>-
PUT THE CAMERA ON ME is a deceptively cute film. It is actually a complex glimpse at the psychology of children and offers interesting insights into the development of adults and an artist. On the surface this is a nostalgic look at some home movies made in the 80's by a group of upper class neighborhood kids. One of the film's directors, Darren Stein, had access to a video camera and quickly took over as the artistic leader for all of the movies. Sure, these are just some cute kids having fun. But, this is also much more. This is a look into some moments in time as children grapple with a number of confusing issues that all of us face in life --- fear, sexual awakening, unrequited love, loneliness and just trying to make sense of the adult world which seems to explode all around us. As we get older we tend to forget how overwhlelming the realities of life were when we were little. <br /><br />What makes this film all the more valid is to watch a young Darren Stein turn into a little general of a filmmaker. It is clear that Darren is running this show and these little movies are his vision but they are all informed by his friends, their problems, the interpersonal dynamics and the general confusion regarding the horrors of adult life. A lot of children make home movies, but I've never heard of or seen children create "little" movies about the holocaust, homosexuality, nuclear war and the inability to fit in and make friends. These kids are confronting and dealing with some heavy stuff! <br /><br />The power of this film is the way Stein and Shell pull various scenes together so tightly with running interviews with the kids --- all now adults and all still friends. This adds a new angle to the film. How many of us have stayed in touch with our childhood friends? These guys have. And, many of the issues with which they were dealing are still running between them two decades later. <br /><br />Among the conflicts -- a confession of a crush reveals a heart still broken, a very normal childhood sexual experience continues to be a "sticky" subject between two of the men, some ongoing resentments over the dynamics of relationships and there is still a member of this team who remains very much in charge and in center stage! Which makes perfect sense as one watches these home movies progress over the course of a couple of years. Darren Stein is a director. No doubt about it. <br /><br />Stein and Shell take turns chatting with each other from time to time and one can't help but imagine the awkwardness of allowing us to peek into the young lives of these people. This is particularly true for Stein who has gone on to a great deal of success in the entertainment industry as a film producer, writer and director. From the first moment of PUT THE CAMERA ON ME we can see the emergence of a gay little boy trying to figure it all out. We also see sides of the artistic mind and personality that are not always "nice" or "caring" --- and, this is a bold move for any artist to share with an audience. <br /><br />There are so many revealing moments, but the most disturbing and complex moments involve a movie in which we see a Jewish concentration camp victim being tortured and killed by a Nazi. We discover thru interviews and narration that the Nazi is played by a Jewish child and the part of the victim is played by a gentile child. It is a painfully disturbing moment that glimpses into the darker side of fear and the way children work thru the horrors of the adult world that are beyond adult understanding much less that of a child. <br /><br />This is much more than some home movies. This documentary captures the pain, beauty, joy and sadness of growing up. Powerful stuff --- and well worth seeing! <br /><br />: