Oké, hier komt het: 'Nazi-bergbeklimmer sluit vriendschap met de Dalai Lama.' Wat we doen is dat we eerst een belangrijke ster krijgen die absoluut geen idee heeft hoe hij een Germaans accent moet gebruiken, en we laten hem meer dan 2 uur heen en weer ploeteren tussen Frans, Duits, Amerikaans en Brits. Dan verzinnen we een reeks van waanzinnig onwaarschijnlijke gebeurtenissen die we heel ver uit elkaar plaatsen, zodat de plot er bijna onmerkbaar doorheen schemert. Maar om er zeker van te zijn dat de kijker niet in slaap valt, gooien we er details in die schokkend absurd zijn, zoals onze held die een sigaret rookt op een hoogte van 22.000 voet. Natuurlijk moeten we ook niet vergeten dat ons doelpubliek niet te veel ondertitels wil lezen, dus spreken alle personages, zelfs de laagste boer in de verboden, afgesloten stad Lhasa in 1943, perfect Engels, ook met een dubieus accent. Het lastigste is natuurlijk hoe we de spirituele en politieke aspecten van het verhaal moeten aanpakken, dus doen we het volgende: we laten de Dalai Lama bevriend raken met de inmiddels bekeerde nazi, omdat die laatste zo goed kan knoeien met filmprojectoren, radio's, antieke auto's en andere middelen om de vrijheid van het kapitalistische westen te vertegenwoordigen. In ruil daarvoor leert onze held van zijn jonge beschermeling een soort vaag, ongedefinieerd boeddhisme dat nooit echt naar buiten komt en nooit op een serieuze manier wordt behandeld. We hebben ook veel scènes waarin de held pronkt met alle tekenen van respect en protocol die de rest van de Tibetaanse gemeenschap aan de Dalai Lama geeft, terwijl we doen alsof de held diepe en diepe eerbied heeft voor deze mensen en hun spirituele leider. Met andere woorden, we verwachten gewoon dat het publiek gelooft dat deze man nu een soort boeddhist is, min of meer, op zijn eigen manier, ook al lijken wij zelf niet te weten wat zijn transformatie inhoudt of hoe ver we willen gaan. En ten slotte hangen we aan het eind van de film een statistiek op over hoe afschuwelijk de Chinezen de Tibetanen hebben behandeld (wat zeker waar is), waardoor we onszelf blootstellen aan de beschuldiging dat we een 'politieke' film hebben gemaakt, ook al is dat helemaal niet zo. Dus dat is mijn idee. Wat zeg je ervan? Kunnen we zo'n film maken?
OK, here it is: "Nazi mountaineer befriends the Dalai Lama." What we do is, first we get a major star with no idea whatsoever how to do a Germanic accent, and we let him flounder around between French, German, American, and British for over 2 hours. Then we concoct a series of wildly improbable events and space them apart very widely, so that the plot inches along almost imperceptibly. But just to make sure the viewer doesn´t fall asleep, we throw in details which are shockingly absurd, such as our hero smoking a cigarette at an altitude of 22,000 feet. Naturally, we must also remember that our target audience does not want to read too many subtitles, so we have every character, even the lowliest peasant in the forbidden closed-off city of Lhasa in 1943, speak perfect English, also with dubious accents. Of course, the trickiest part is how to handle the spiritual and political aspects of the story, so what we do is this: we have the Dalai Lama befriend the now-reformed Nazi because the latter is so good at fiddling with film projectors, radios, antique cars, and any other devices with represent the freedom of the capitalist west. In return, our hero learns from his young protegé a kind of vague, undefined Buddhism which is never really brought out or treated in a serious fashion. We also have lots of scenes with the hero flaunting all the marks of respects and protocol which the rest of the Tibetan society accords the Dalai Lama, even as we pretend that the hero has deep and profound reverence for these people and their spiritual leader. In other words, we just expect the audience to believe that this guy is now a Buddhist, sort of, in his own way, even though we ourselves don´t seem to know what his transformation entails or how far we want it to go. And last but not least, we hang a statistic onto the end of the film about how appallingly the Chinese have treated the Tibetans (which is certainly true), thus opening ourselves up to charges that we have made a "political" movie, even though it is nothing of the sort. So, zat ist my idea. Vat do you zink? Can ve make zis movie?