Ik moet toegeven dat ik een beetje teleurgesteld ben over deze film; ik had veel gelezen over hoe spectaculair hij was, maar de feitelijke futuristische scènes, het Tijdperk van de Wetenschap, nemen maar een heel klein deel van de film in beslag. De decors zijn uitstekend als we ze bekijken, en er zijn een paar opzienbarende beelden, maar deze laatste scène ontbreekt in te veel andere opzichten...<br />Veel van het beste drama van het stuk speelt zich in het midden van het stuk af, en dan speelt het als melodrama, voortkomend uit het 'hoge concept' van de science-fiction aard van dit alles, en onvoldoende robuuste dialogen. Maar in dit deel is er veel meer menselijk leven, met de grote Ralph Richardson die glorieus over de top zeilt als de kleine dictator, de 'Boss' van Everytown. Ik hield van Richardsons maniertjes en zijn korte zinnen, waarmee hij de aanwezigheid en de ideeën van Raymond Massey's afstandelijke, zelfverzekerde bezoeker wegwuifde. Die Baas is een aanmatigende, overtuigend misleide figuur, die niet in staat is de kleingeestige aard van zijn koninkrijk te beseffen... Het is geen grote rol, maar Richardson maakt er een heleboel van.<br />Alles in deze stad is vermoedelijk bedoeld om Engeland te zijn, of tenminste een Engelse stad die Engeland min of meer vertegenwoordigt. Interessant was het feit dat er geen enkele religieuze kant aan de dingen werd getoond; de 'heden' schijnen te draaien om een conflict tussen oorlogszuchtig barbarisme en een geloof in de wetenschap, dat geen enkel uiteindelijk doel schijnt te hebben, maar alleen maar door en door lijkt te gaan. In het laatste gedeelte wordt een verlate poging ondernomen om enige argumenten en spanningen aan te voeren met betrekking tot het meer persoonlijke 'leven', maar toch blijft men geheel onbevredigd achter. De film heeft niet veel belangstelling voor subtiele complexiteiten; hij houdt het bij een onstuimig spektakel en een weinig subtiele, botte moraal. En denk natuurlijk aan de slotscène: Raymond Massey die lyrisch wordt over hoe onzeker de dingen zijn!<br />Over de vraag of de film een voorspelling is: ik moet zeggen dat het als zodanig helemaal niet zo slecht is, als je in aanmerking neemt dat het duidelijk is dat het onmogelijk is om de details van het leven ook maar enigszins te laten kloppen. De grootse denkbeelden hebben er iets mee te maken; een oorlog in 1940, tja, dat was misschien voorspelbaar... Bijna dertig jaar, nota bene! Een atoombom <0xE2><0x80><0x93> het'superkanon' of iets dergelijks <0xE2><0x80><0x93> in 2036... Een technocratische socialistische regering van 'we geloven niet in onafhankelijke natiestaten', in Groot-Brittannië na 1970... Hmmm, dat lijkt er in de verste verte niet op, jongens!;) Er is hier geen sprake van echte politiek, en dat is jammer; het enige wat hier aan de oppervlakte komt is een zeer prijzenswaardig anti-oorlogsgevoel. Over het algemeen wordt aangenomen dat dictatuur <0xE2><0x80><0x93> of het nu een hersenloze luddite-fascist is, zoals onder de Baas, of een alle-handen-op-de-pomp-wetenschappelijk socialisme <0xE2><0x80><0x93> de afspraak is, en deze implicaties worden niet aangeroerd. Hoewel we niet mogen vergeten dat er in 1936 nog helemaal niet bekend was hoe het nazisme en het communisme zouden uitpakken <0xE2><0x80><0x93> of zelfs maar hoe ze uitpakten <0xE2><0x80><0x93> lijkt het gebrek aan consideratie hiervan gedwee naast de reikwijdte van de visie van de filmmakers op andere zaken.<br />Veel van het eerdere materiaal had naar mijn mening weggelaten moeten <0xE2><0x80><0x93> en had weggelaten kunnen worden; alleen het allerkortste materiaal uit '1940' zou nodig geweest zijn, maar toch heeft dit gedeelte de neiging nogal zwaarwichtig te worden, en het duurt eeuwen voor we bij de stukken van Richardson-Massey komen. Ik had graag meer gedaan gezien met Margareta Scott; die is een tikkeltje sceptisch en snijdt een flitsende mediterrane figuur met een te verwaarlozen doelmatigheid. Het personage wordt niet verkend, of eerlijk uitgelegd of uitgebuit, op één scène na die ik niet zal verknallen, en haar relatie met de Baas wordt niet verkend; maar dat was in de jaren dertig en toen bestond er nog zoiets als wijdverbreide institutionele censuur. Edward Chapman is lichtelijk amusant in zijn twee rollen, vooral in de eerste als een onfortuinlijke kerel die om oorlog bidt, maar die botweg wordt afgewezen door een andere Massey-figuur. Massey zelf helpt de zaak veel, speelt zijn rollen met een mengeling van terughoudendheid en somber enthousiasme, en contrasteert goed met een grotendeels bedeesde bezetting, behalve dan Richardson, en Scott en Chapman, een beetje.<br />Ik zou zeggen dat 'Dingen om te komen'. Ongetwijfeld is het een heel bijzondere film die in 1936 in Groot-Brittannië is gemaakt; een van de weinige serieuze Britse science-fictionfilms tot nu toe, inderdaad! Het uitgekiende (stuk)ontwerp en de toepassing van de beschikbare middelen zijn roofzuchtig, wonderbaarlijk.<br />Toch is het scenario uiteindelijk te serieus en soms te veel van het goede. De richting is geneigd tot vlakheid, hoewel hij af en toe een paar fraaie tandjes omhoog gaat. De filmregisseur en de heer Richardson redden echter de zaak; ze scheppen respectievelijk een ontzagwekkend gevoel van verwondering over de technologie en een innemende, schokkerige vertoning die voortdurend bedrieglijk is. Het is zo jammer dat er zo weinig substantie of echte filmische voorstelling van de hele zaak is; Powell en Pressburger zouden de volmaakte regisseurs zijn geweest om zo'n taak op zich te nemen <0xE2><0x80><0x93> ze kunnen zich meten met de Britse regisseurs als gedurfde visuele verhalenvertellers, grote roergangers van personages en handelaars in eersteklas dialogen.<br />'Things to Come', zoals de film nu heet, is een intrigerende curiositeit, de moeite van het bestuderen waard, maar niet te vergelijken met een 'Metropolis'... Het is, om met Wells te spreken, net zo'stom' als die film van Lang, maar dan zonder de verbijsterende kracht ervan.
I must admit a slight disappointment with this film; I had read a lot about how spectacular it was, yet the actual futuristic sequences, the Age of Science, take up a very small amount of the film. The sets and are excellent when we get to them, and there are some startling images, but this final sequence is lacking in too many other regards...<br /><br />Much the best drama of the piece is in the mid-section, and then it plays as melodrama, arising from the 'high concept' science-fiction nature of it all, and insufficiently robust dialogue. There is far more human life in this part though, with the great Ralph Richardson sailing gloriously over-the-top as the small dictator, the "Boss" of the Everytown. I loved Richardson's mannerisms and curt delivery of lines, dismissing the presence and ideas of Raymond Massey's aloof, confident visitor. This Boss is a posturing, convincingly deluded figure, unable to realise the small-fry nature of his kingdom... It's not a great role, yet Richardson makes a lot of it.<br /><br />Everytown itself is presumably meant to be England, or at least an English town fairly representative of England. Interesting was the complete avoidance of any religious side to things; the 'things to come' seem to revolve around a conflict between warlike barbarism and a a faith in science that seems to have little ultimate goal, but to just go on and on. There is a belated attempt to raise some arguments and tensions in the last section, concerning more personal 'life', yet one is left quite unsatisfied. The film hasn't got much interest in subtle complexities; it goes for barnstorming spectacle and unsubtle, blunt moralism, every time. And, of course, recall the hedged-bet finale: Raymond Massey waxing lyrical about how uncertain things are! <br /><br />Concerning the question of the film being a prediction: I must say it's not at all bad as such, considering that one obviously allows that it is impossible to gets the details of life anything like right. The grander conceptions have something to them; a war in 1940, well that was perhaps predictable... Lasting nearly 30 years, mind!? A nuclear bomb - the "super gun" or some such contraption - in 2036... A technocratic socialist "we don't believe in independent nation states"-type government, in Britain, after 1970... Hmmm, sadly nowhere near on that one, chaps! ;-) No real politics are gone into here which is a shame; all that surfaces is a very laudable anti-war sentiment. Generally, it is assumed that dictatorship - whether boneheaded-luddite-fascist, as under the Boss, or all-hands-to-the-pump scientific socialism - will *be the deal*, and these implications are not broached... While we must remember that in 1936, there was no knowledge at all of how Nazism and Communism would turn out - or even how they were turning out - the lack of consideration of this seems meek beside the scope of the filmmakers' vision on other matters.<br /><br />Much of the earlier stuff should - and could - have been cut in my opinion; only the briefest stuff from '1940' would have been necessary, yet this segment tends to get rather ponderous, and it is ages before we get to the Richardson-Massey parts. I would have liked to have seen more done with Margareta Scott; who is just a trifle sceptical, cutting a flashing-eyed Mediterranean figure to negligible purpose. The character is not explored, or frankly explained or exploited, except for one scene which I shall not spoil, and her relationship with the Boss isn't explored; but then this was the 1930s, and there was such a thing as widespread institutional censorship back then. Edward Chapman is mildly amusing in his two roles; more so in the first as a hapless chap, praying for war, only to be bluntly put down by another Massey character. Massey himself helps things a lot, playing his parts with a mixture of restraint and sombre gusto, contrasting well with a largely diffident cast, save for Richardson, and Scott and Chapman, slightly.<br /><br />I would say that "Things to Come" is undoubtedly a very extraordinary film to have been made in Britain in 1936; one of the few serious British science fiction films to date, indeed! Its set (piece) design and harnessing of resources are ravenous, marvellous. <br /><br />Yet, the script is ultimately over-earnest and, at times, all over the place. The direction is prone to a flatness, though it does step up a scenic gear or two upon occasion. The cinematographer and Mr Richardson really do salvage things however; respectively creating an awed sense of wonder at technology, and an engaging, jerky performance that consistently beguiles. Such a shame there is so little substance or real filmic conception to the whole thing; Powell and Pressburger would have been the perfect directors to take on such a task as this - they are without peer among British directors as daring visual storytellers, great helmsmen of characters and dealers in dialogue of the first rate.<br /><br />"Things to Come", as it stands, is an intriguing oddity, well worth perusing, yet far short of a "Metropolis"... 'Tis much as "silly", in Wells' words, as that Lang film, yet with nothing like the astonishing force of it.