In Carmen streeft Saura opnieuw naar een dynamisch contact tussen werkelijkheid en fictie, tussen de werkelijke hartstochten van de persoonlijkheden in een dansgezelschap dat de choreografie voor de dansnummers van de opera Carmen voorbereidt en de passies in het script van het verhaal van de fictieve Carmen, de beroemde fatale mix van een vrije geest (lees: gebrek aan trouw) en haar vermogen om mannen gek van verlangen te maken. Saura maakte gebruik van ditzelfde voertuig van fictie en werkelijkheid in een eerdere zwart-witfilm, Bodes de Sangre (Bloedbruiloft). Maar terwijl de spanningen tussen de dansers die _Blood Wedding_ repeteerden een gunstige uitwerking hadden op de manier waarop ze zich ontwikkelden tot de fictieve personages van het verhaal door hun emoties in hun rollen te sturen, is de parallel tussen de kleinzielige, libido-achtige neigingen van de dansers tijdens de repetities en de geest die zich met de mythische Carmen vereenzelvigt, bij lange na niet geloofwaardig. Het blijft een trucje, en om die reden een vervelende afleiding. Je moet _Blood Wedding_ echt naast Carmen zien om de vergelijking te kunnen waarderen. Maar het doet er nauwelijks toe, het melodrama dat Saura zijn Carmen probeert op te leggen, want de Flamencodans en gitaarmuziek van de repetities, die voor 95 procent uit Flamencodansers en -musici bestaan, betaalt de toegangsprijs ruimschoots terug. Een foutloze film, en een wonder: perfect voor een oefening in de 'negatieve capaciteit' van Keats, misschien?
In Carmen, Saura once again seeks to establish a dynamic rapport between reality and fiction, between the actual passions of the personalities in a dance company preparing the choreography for the dance portions of the opera Carmen and the scripted passions from the story of the fictional Carmen, the famous fatal mix of a free spirit (read disregard for fidelity) and her ability to drive men mad with desire. Saura used this same vehicle fiction/reality in an earlier black-and-white film, Bodes de Sangre (Blood Wedding). But, whereas the tensions between the dancers rehearsing Blood Wedding showed to advantage how they evolved into the fictional characters of the story to be performed through directing their emotions into their roles, in Carmen, the parallel between the petty, libidinal urges of the dancers of the troop during rehearsals and the spirit forging to do with the mythic Carmen never comes even close to being believable. It remains a gadget, and, for that reason, a bothersome distraction. One really needs to see Blood Wedding next to Carmen to appreciate the comparison. However, it hardly matters, the melodrama Saura tries to impose upon his Carmen, because the Flamenco dancing and guitar music of the rehearsals_ which are 95% of the film _by some of the best known Flamenco dancers and musicians, more than repays the price of entry. A flawed film, and a wonder: perfect for doing a drill in Keats's 'negative capacity', perhaps?