Hoe kan een regisseur met Altmans ervaring van ons verwachten dat we tijd willen doorbrengen met een hoofdrolspeelster die neurotisch is, een zeurkous, een trut zonder enige positieve kwaliteiten <0xE2><0x80><0x93> dat is de kern van het raadsel rond dit uiterst verwarde stuk werk. Een monsterlijk stuk vreten. Naast deze verlammende tekortkoming vereist de plotlijn grote concentratie om te volgen. De situatie waarin de Branagh-figuur terechtkomt, is zo duidelijk van het begin af aan zo opgezet dat we ons geneigd voelen ons af te vragen of de schrijver en de regisseur hun respect voor hun publiek volledig verloren hebben. Deze laatste kwestie vormt de kern van de film: hij vertegenwoordigt een regisseursuitspatting met diepe minachting voor de smaak, waarden en intelligentie van de kijker. Heel ongewoon voor de heer Altman.<br /><br />Patrick Watson.
How a director of Altman's experience could ever expect us to want to spend time with, or to care about what happens to, a lead character who is neurotic, a whiner, a jerk with no redeeming qualities -- that is the central puzzle about this profoundly confused piece of work. A monstrous piece of trash. In addition to this crippling flaw, the plot line requires serious concentration to follow. The setup that the Branagh character walks into is so obviously a setup from the start that we are inclined to wonder whether the writer and director have totally lost respect for their audience. This latter issue is at the core of the film: it represents directorial self-indulgence with profound contempt for the taste, values, and intelligence of the viewer. Very unusual for Mr. Altman.<br /><br />Patrick Watson