'Trekkende beperking 9' is een soort film waar je ofwel van houdt ofwel een hekel aan hebt; gelukkig of niet, ik verliet hem met een sterk gevoel van verspilde tijd en van grondig volgepropt te zijn met 'walvissen doden is slecht'-propaganda. Esthetisch gezien had de film aangenaam kunnen zijn, vooral de eerste helft, tot het niet duidelijk is dat elke geportretteerde actie dient als een allegorie van verschillende aspecten van de walvisjacht. Tot dat moment zou het misschien enigszins amusant kunnen zijn om naar de dagelijkse karweitjes van japanse arbeiders te kijken, maar later wordt het duidelijk dat alles wat op het scherm verschijnt propaganda is, en geen enkel beeld is een uitzondering. Ik gebruik het woord 'propaganda' omdat de film in wezen het oude moraliteitsspelletje gebruikt, waarbij 'goed' en'slecht' een rol spelen. Ik ben waarschijnlijk de enige, maar ik vind dat soort kunst oppervlakkig en vooringenomen, zelfs als het allemaal draait om de nobele (hier geen sarcasme) zoektocht naar het beschermen van het milieu.<br />Naar mijn mening is het een doodzonde als een filmmateriaal zonder enige rechtvaardiging wordt uitgerekt, alleen maar omdat het uitgerekt moet worden. Naar mijn mening had 'Drawing Restriding 9' gemakkelijk in 75 minuten gepast kunnen worden, maar heeft het een martelende lengte van 2 en 1/4 uur. Ja, er waren interessante shots, maar er waren niet genoeg van die shots om 15 minuten leegte zonder opzien te baren. De film heeft geen standaardscenario, en daar...' Het is geen ontwikkeling van karakters, maar het is ook geen documentaire, het is eerder een soort conceptuele installatie. Dat is een ongebruikelijke vorm voor een film, maar je kunt het nog steeds als kunst beschouwen, zelfs als het concept zo eenvoudig en naïef is als hier. Ik geloof ook dat de regisseur een beetje eerlijk had moeten zijn en niet had moeten doen alsof het maar 135 minuten duurde.<br />En ja, de muziek leek op walvisgeluiden. Wat verrassend.<br />2/10.
"Drawing Restraint 9" is a kind of movie one either loves or hates; fortunately or not, I left it with a strong feeling of wasted time and of being thoroughly stuffed with "killing whales is bad" propaganda. Aesthetically, the movie could have been pleasing, especially its first half, until it is not clear that every action portrayed serves as an allegory of various aspects of whale hunting. Until then, it might be slightly amusing to look at daily chores of japan workers, but later it becomes obvious that anything that appears on the screen is a propaganda, and no single frame is an exception. I use the word "propaganda" because the movie uses basically the old morality play device, where "good" and "bad" are not deduced in the course of action but are set in stone. Probably it's just me, but I find such type of art shallow and preconceived, even when it's all about the noble (no sarcasm here) quest of protecting the environment.<br /><br />In my opinion it is a cardinal sin when a movie material is stretched out without any justification, for the sake of stretching only. In my opinion, "Drawing Restraint 9" could've been easily fit into 75 minutes, but has a torturous length of 2 and 1/4 hours. Yes, there were interesting shots, but there were not enough of these to leave 15-minute gaps of nothingness without notice. The movie has no standard scenario, and there's no evolution of characters, but neither it is a documentary, it's rather a kind of conceptual installation. That's an unusual form for a movie, but it still can be viewed as art even when the concept is as simple and naive as here. OTOH I also believe that the director should've had some honesty and did not pretend that it could be only delivered in no less than 135 minutes.<br /><br />And yes, the music score mostly resembled whale sounds. How surprising.<br /><br />2/10.