Arthur is altijd een persoonlijke film voor me geweest, om twee redenen. Een goede vriend van me, die als figurant aan de film heeft meegewerkt en die heeft geholpen met de paarden tijdens de scène in de stal, is kortgeleden overleden. Als je snel kijkt, kun je Frank Graham op de achtergrond zien tijdens de scène in het restaurant, terwijl Dudley Moore en Jill Eikenberry met elkaar praten. Frank was een groot ruiter en iedereen die hem heeft gekend, zal hem missen.<br />Maar in de tweede plaats kende ik een echte Arthur Bach. Hij was niet zo rijk als Arthur, maar bracht in feite zevenenveertig jaar van zijn leven door als kind. Zijn ouders hielden de touwtjes strak in handen, maar zijn huur en gas en licht werden betaald in een kelderappartement in Greenwich Village. Hij bracht een groot deel van zijn tijd door met zich te bedwelmen met diverse dranken en zichzelf in het openbaar voor schut te zetten, net als Dudley Moore.<br />Het wonder bij Arthur is waarom iemand zich druk zou maken om rijkdom of niet. Maar dat is de andere helft van de vergelijking. Mijn vriend was een heel charmante man als je hem beter leerde kennen. Eigenlijk was het bijna een dwangneurose om charmant te zijn. Hij kon geen krant of tijdschrift kopen zonder te proberen een zekere relatie met de verkoper op te bouwen. Hij bracht zijn leven door als een volmaakte feestgast. De term mislukkeling, die in de negentiende eeuw in zwang was, zou op hem van toepassing zijn.<br />En dat is wat Dudley Moore is, een mislukkeling. In tegenstelling tot mijn vriend Moore, die John Gielgud heeft om de rotzooi voor hem op te ruimen. Dat is een volledige dagtaak, zoals we bij Arthur zien. Mijn vriend heeft ook nooit een Liza Minnelli gevonden, een mannelijke Liza Minnelli in feite, omdat hij homo was. Nog steeds is Moores beschrijving van Arthur Bach dodelijk accuraat en zo echt voor mij.<br />Arthur, 20e-eeuwse mislukkeling, wordt gedwongen om in Jill Eikenberry weer een fondsbaby te trouwen. Aangezien hij niet wil werken voor de kost, is de dreiging om afgesneden te worden voor hem heel reëel. Hij heeft alleen zijn butler Hobson, gespeeld door John Gielgud, en zijn chauffeur Bitterman, gespeeld door Ted Post, om zijn problemen aan op te biechten. We zouden allemaal zulke problemen moeten hebben.<br />John Gielgud heeft in zijn bijna een eeuw durende leven beslist beter werk geleverd dan in Arthur op film, en Gielgud is in feite meer bekend om zijn toneeluitvoeringen. Toch was 1981 een jaar van sentiment in Oscartijd. De Academy gaf Henry Fonda en Katharine Hepburn een Oscar voor _On Golden Pond_ en Gielgud de Best Supporting Actor Award, in wezen voor het werk van een leven lang. Dus aan Frank Graham, die in de film speelde, en aan Jackie Weiss, een echte, echte Arthur, draag ik deze recensie op.
Arthur has always been a personal film for me for two reasons. A good friend of mine who worked on the film as an extra and to help out with the horses during the stable scene just recently passed away. If you look fast you can see Frank Graham during the restaurant scene in the background while Dudley Moore and Jill Eikenberry are in conversation. Frank was a champion equestrian and will be missed by all who knew him.<br /><br />Secondly though, I actually knew a real life Arthur Bach. He was not quite as wealthy as Arthur, but spent 47 years of his life basically as a kid. His parents tightly controlled his purse strings, but his rent and utilities were paid for in a basement apartment in Greenwich Village. He spent a good deal of his time getting himself intoxicated on various spirits and making a public spectacle of himself, just like Dudley Moore does. <br /><br />The wonder with Arthur is why anyone would bother with him wealth of not. But that's the other half of the equation. My friend was a most charming person when you got to know him. In fact it was almost a compulsion to be charming. He couldn't buy a newspaper or magazine without trying to establish some level of relationship with the vendor. He spent his life being a perfect party guest. The term wastrel which was in common use in the 19th century would apply to him.<br /><br />And that's what Dudley Moore is, a wastrel. Unlike my friend Moore has John Gielgud to clean up after him. That's a full time job as we see demonstrated in Arthur. My friend also never found a Liza Minnelli, a male Liza Minnelli in fact because he was gay. Still Moore's portrayal of Arthur Bach is deadly accurate and so real for me.<br /><br />Arthur, 20th century wastrel, is being forced to marry another trust fund baby in Jill Eikenberry. Since he won't work for a living, the threat of being cut off is quite real for him. He only has his butler Hobson played by John Gielgud and chauffeur Bitterman played by Ted Post to pour his troubles out to. We should all have such troubles.<br /><br />John Gielgud in his nearly century of life certainly did better work than in Arthur on film and in fact Gielgud is more prominently known for his stage performances. Yet 1981 was a year of sentiment at Oscar time. The Academy gave Henry Fonda and Katharine Hepburn Oscars for On Golden Pond and Gielgud the Best Supporting Actor Award essentially for the work of a lifetime. That man was amazing, still at his craft almost to the end.<br /><br />So to Frank Graham who worked in the film and to Jackie Weiss, a genuine real life Arthur, I dedicate this review.