Om de zoveel tijd komt er een film langs die me weer even met beide benen op de grond zet en me eraan herinnert dat mijn smaak in films die ik wil zien niet altijd even smetteloos is. Normaal gesproken zou ik dit soort dingen links laten liggen, maar ik werd misleid door een paar lovende recensies en de Rohmer-afstamming.<br />De productie heeft een aanvankelijk intrigerende nieuwigheid: Rohmer zet de acteurs neer als geschilderde (digitale) achtergronden van het Frankrijk van de Franse Revolutie. Dit wordt al snel minder en wordt ongeveer net zo interessant als het kijken naar de verf die opdroogt op een schildering met getallen. Wat overblijft is een saaie, bedompte film over aristocraten in het achttiende-eeuwse Frankrijk. Geen van de personages is aantrekkelijk of sympathiek. Het tempo is zo loom, de dialoog is zo inspannend en de spanning is duidelijk een onbekend begrip voor Rohmer, zodat het me uiteindelijk niet kon schelen wiens hoofd er werd omgedraaid, wie er in wie huisde, of waar die revolutie in godsnaam over zou moeten gaan. De film zou veel baat hebben gehad bij een soort emotionele opbouw en een muziekcassette (er wordt aan het eind wat mooie klassieke muziek gebruikt). Ondanks het feit dat de film zo 'talig' is, heeft hij veel weg van een stomme film, en dan ook nog een van de ergste soort: een saaie, oninteressante film over oneindig interessante onderwerpen. Alleen de scherpzinnigste Franse historici zullen iets kunnen opmaken uit deze film, omdat hij bekende gebeurtenissen vanuit een nieuwe invalshoek lijkt te schilderen (de Dame is Engels en een royaliste). Vermijd deze geeuw ten koste van alles, tenzij je aan slapeloosheid lijdt (ik ben twee keer ingedommeld).
Every so often a movie comes along that knocks me down a notch and reminds me that my taste in films I seek out to watch isn't always impeccable. I normally would stay away from stuff like this, but I was duped by some glowing reviews and the Rohmer pedigree.<br /><br />There's an initial and intriguing novelty to the production where Rohmer essentially superimposes the actors onto painted (digital) back-drops of revolution era France. This quickly wanes and becomes about as interesting as watching the paint dry on a paint by numbers scene. What we're left with is a boring and stuffy film about aristocrats in 18th century France. None of the characters are appealing or sympathetic. The pace is so languid, the dialogue so arduous, and suspense is clearly a foreign concept to Rohmer, that I ended up not caring whose head rolled, who was harboring who, or what the devil the revolution was supposed to be about. The movie would've greatly benefited from some semblance of emotional build-up and a music score (there's some fine classical music used at the very end). Despite being so "talky", the film plays much like a silent film, and the worst kind of film at that, a dull and uninteresting film about infinitely interesting subjects. Only the most astute French historians will find anything to take from this film, as it dose seem to paint well known events from a new angle (the Lady is English and a royalist). Otherwise, avoid this yawner at all costs unless you are suffering from insomnia (I dozed off twice).