Dit is verreweg de slechtste Presley-film die ooit is gemaakt, en daarmee komen we aardig in de buurt van de slechtste film die ooit is gemaakt. Hij is veel erger dan zelfs het weerzinwekkende 'Happy Ending'-liedje aan het eind van 'It Happened At The World's Fair', en toen dacht ik aan het moment waarop Elvis alle ballonnen van de venter voor zijn meisje koopt, en dat de venter dan helemaal uit zijn dak gaat op de fanfare, en dat was het toppunt van slechte film. Meestal geniet ik van een willekeurige Elvis-film, al was het maar vanwege de herinneringen aan een tijd waarin we onschuldig genoeg waren om hem uit te zitten. Maar deze zou 'Live a Little, Wish You Were Dead a Little' moeten heten. en 'Stay Away Joe' doet denken aan Olivier die Othello speelt.<br />Hier speelt Elvis Greg, die in wezen een free-lance fotograaf van de hippies is, afgezien van zijn hippiekapsel. Na een leuke ochtend van roekeloos rijden eindigt hij op het strand, waar hij wordt ontvoerd door een vrouw van wie de naam afhankelijk van de scène verandert en die met haar praat. Het was duidelijk dat Michele Carey was uitgekozen vanwege haar gelijkenis met Elizabeth Taylor en haar talent om Elizabeth Taylor te imiteren (als ik dit zonder mijn bril had bekeken, zou ik hebben gedacht dat het eind 1960 was, met Liz als de vrouwelijke hoofdrol). Ze jaagt haar hond op Elvis tot hij het water in rent en handig voor een film een longontsteking oploopt, en dan houdt ze hem zo lang onder verdoving in haar strandhuisje dat hij zijn baan en zijn appartement verliest, en dan brengt ze zijn spullen naar haar huis voordat hij wakker wordt zonder het hem te vertellen (het publiek weet het ook niet, tot Elvis weer naar zijn werk probeert te gaan en zijn baas hem zonder enige reden in elkaar laat slaan, behalve dan dat hij het verdiende omdat hij die film had gemaakt, en dan probeert hij naar huis te gaan en vindt hij een of andere gehate vrouw in een onderjurk in zijn huis). In plaats van haar te laten arresteren wegens ontvoering, diefstal en geweldpleging, gaat hij eropuit en neemt twee baantjes om de achterstallige huur te betalen die Miss Gekke Gerrit moest betalen toen ze al zijn spullen stalde. Het eerste baantje is voor Don Porter bij een Playboy-blad, het tweede is boven bij Rudy Vallee bij een snobistisch modeblad. Ik denk dat het geschuifel van die twee baantjes bedoeld is als komedie, jammer dat het helemaal niet grappig is, tenzij je de 100ste keer zou lachen als je iemand in hoog tempo trappen op en af zag rennen op idiote muziek. Het voornaamste obstakel dat Greg ervan weerhoudt voor zijn ontvoerder te vallen, is haar andere liefde, de vreselijk misplaatste Dick Om eerlijk te zijn zouden Porter of Vallee, zelfs gezien hun gevorderde leeftijd in 1968, veel geloofwaardiger kandidaten zijn geweest voor de genegenheid van Miss Crazy).<br />Er zijn een aantal oninteressante en niet-grappige wendingen, ik bleef maar wachten op iets, op iets wat zou gebeuren waardoor dit allemaal op zijn plaats zou vallen. Dat gebeurde niet. Het entertainment duurt ongeveer drie minuten en bestaat uit Elvis' vertolking van 'A Little Less Talk' (waar ik op cd naar kan luisteren zonder deze pijnlijke film over me heen te krijgen) en een grappig stukje van vijf seconden waarin Elvis op de bank neerploft en Crazy Pants hem blijkbaar uit elkaar heeft gehaald zodat hij helemaal in stukken valt als hij erop neerploft. Het is de enige lach in deze hele film, mensen, kapot meubilair. Geen enkele kledingstijl uit de jaren zestig, geen enkele muziek, geen decor kunnen deze hemelse stank redden en het moet tot elke prijs vermeden worden. Dit bekijken kan een onnatuurlijk verlangen van de kant van het publiek naar de zelfverminking van zwaar lichamelijk letsel teweegbrengen.
This is easily the worst Presley vehicle ever, which would bring us pretty close to the worst film ever made. It is measurably worse than even the revolting "Happy Ending" song at the end of "It Happened At The World's Fair", and here I thought that moment when Elvis buys all of the vendor's balloons for his girl, and then the balloon vendor gets jiggy to the marching band was the epitome of bad cinema and could not be topped. I usually enjoy the random Elvis flick if for no other reason but the memories of a time when we were innocent enough to sit through it. This one, however, ought to be called "Live a Little, Wish You Were Dead a Little", and makes "Stay Away Joe" look like Olivier playing Othello.<br /><br />Here, Elvis plays Greg, who is essentially a hippie free-lance photographer except for the Establishment haircut. After a fun morning of reckless driving, he ends up at the beach where he is abducted by a woman who's name changes depending on the scene and who is speaking to her. Clearly Michele Carey was selected for her resemblance to and ability to mimic Elizabeth Taylor (if I watched this without my glasses, I would have thought it was late 1960's Liz playing the female lead). She sics her dog on Elvis until he runs into the water and catches convenient movie pneumonia, then she keeps him doped up out of consciousness in her beach pad so long he loses his job and his apartment so she moves his stuff into her house before he awakens without even telling him (the audience does not know about it either, until Elvis tries to go back to work and his boss has him beaten up for no reason except he deserved it for making this movie, and tries to go home and finds some hateful woman in a slip living in his house).<br /><br />Rather than having her arrested for kidnapping, larceny and assault, he goes out and gets two jobs to repay the back rent Miss Crazy Pants had to spring for when stealing all of his belongings. Job one is working for Don Porter at a Playboy type magazine, job two is upstairs working for Rudy Vallee at a snobby fashion magazine. I think the two-job shuffling is supposed to be the comedy, too bad it isn't the least bit funny, unless you'd laugh the 100th time you saw someone run up and down stairs in fast-motion to silly music. The predominate obstacle that keeps Greg from falling for his abductor is her other love interest, the dreadfully miscast Dick Sargent (let's face it, either Porter or Vallee, even given their advanced ages in 1968, would have made far more believable competitors for Miss Crazy's affections).<br /><br />There are a variety of uninteresting and unfunny twists and turns, I kept waiting for something, anything to happen that would make all of this make sense. It never did. Entertainment totals approximately three minutes and is comprised of Elvis' rendition of "A Little Less Talk" (which I can listen to on CD without this painful movie inflicted upon me) and a funny five second bit where Elvis flops on the couch and Crazy Pants has apparently disassembled it so it flies all to pieces when he lands on it. That's it, folks, busted furniture, the only laugh in this entire film. No amount of mod sixties clothing, music, or décor can salvage this high-heaven stinker and it should be avoided at all costs. Viewing this can create an unnatural desire on the part of the audience toward the self-infliction of grave bodily harm.