Er is geduld voor nodig om David Lynch' excentrieke, maar voor de verandering levensbevestigende kroniek van Alvin Straights reis te lezen, maar het is de moeite waard. Hoewel het net zo langzaam gaat als de John Deere van Straight, leren we veel over het isolement van het ouder worden, de pijnlijke spijtgevoelens en geheimen, en uiteindelijk de kracht van familie en verzoening. Richard Farnsworth besluit zijn carrière met de meest oprechte vertolking van het jaar, droevig en poëtisch, keihard en zorgzaam. En Sissy Spacek past bij hem als zijn 'langzame' dochter Rose, die treurt om haar eigen verlies terwijl ze voor haar vader zorgt. Zelden heeft een moderne film zo positief over familie gepredikt.
It takes patience to get through David Lynch's eccentric, but-- for a change-- life-affirming chronicle of Alvin Straight's journey, but stick with it. Though it moves as slow as Straight's John Deere, when he meets the kind strangers along his pilgrimage we learn much about the isolation of aging, the painful regrets and secrets, and ultimately the power of family and reconciliation. Richard Farnsworth caps his career with the year's most genuine performance, sad and poetic, flinty and caring. And Sissy Spacek matches him as his "slow" daughter Rose who pines over her own private loss while caring for dad. Rarely has a modern film preached so positively about family.