Water Lelies is een goed gemaakte eerste film uit Frankrijk over jonge vrouwelijke seksualiteit en vriendschap. Sciamma werkt met gespecialiseerd, enigszins gezuiverd materiaal dat voor de een even afstotelijk is als aantrekkelijk voor de ander. De film concentreert zich uitsluitend op drie tienermeisjes uit de middenklasse in een keurige nieuwe buitenwijk van Parijs. Hun leven draait om een groot binnenzwembad, waar twee van de drie deel uitmaken van een gesynchroniseerd waterballet.<br />Dergelijke afleidingen zijn als ouders, broers en zussen, werk en school keurig uit de film weggelaten. De centrale rol is weggelegd voor de aantrekkelijke, norse maar magere Marie (Pauline Acquart), die niet in het team zit, maar denkt dat ze dat graag zou willen. Marie aanbidt Floriane (Adèle Haenel), een verleidelijke blondine en een uitblinker in het waterballet, op wie de jongens een oogje hebben. Hierdoor raakt Marie haar vroegere beste vriendin kwijt, die ook lid was van het waterballet, de ietwat mollige Anne (Louise Blachère). Omdat ze minder bijzonder is, is Anne voor de jongens toegankelijker. Floriane belooft, net als in de film, iets meer dan ze werkelijk biedt. Marie heeft de meer essentiële eigenschap voor een tienermeisje: ze lijdt vanbinnen. Flroiane lijdt niet zozeer, maar duikt in situaties en slaat dan op de vlucht.<br />Marie is zowel verblind door de glamour van het waterballet als door Floriane. Floriane maakt van de gelegenheid gebruik om Marie eerst tot haar slavin te maken en als dekmantel voor haar afspraakjes, en vervolgens, bij gebrek aan andere vriendinnen, tot haar vertrouwelinge. Alle andere meisjes vinden Floriane een slet, een illusie die ze bij de mannen en jongens die ze plaagt aanmoedigt, omdat die hen aanmoedigt. Het lot van het mooie meisje is dat ze geen persoon is, maar een object, en ze kan de bevestiging die de jongens haar geven door haar te willen kussen en het bed met haar te willen delen niet weerstaan, maar ze geeft om geen van hen en weet dat haar omgang met hen een val is. Ze stelt Marie aan als haar vriendin, zodat haar (ongeziene) moeder niet weet dat ze bij hen is. Als ze naar buiten gaat om jongens te ontmoeten, laat ze zich later ook nog door Marie van de jongens redden. In het begin leek het tegenovergestelde het geval, maar Floriane heeft Marie net zo hard nodig als Marie denkt dat ze haar nodig heeft. Anne blijft achter met haar onbehagen over haar lichaam en een verlangen om te neuken dat aardser en echter is dan dat van de andere meisjes.<br />Sciamma, die alle externe context op afstand houdt, kan subtiele verschuivingen in de delicate vergelijking van het doel en de interacties van de drie meisjes benadrukken. Aan de andere kant geeft de watergekte van de film, waarin veel gedoucht en gespuugd wordt en onder water gezwommen wordt, af en toe het gevoel dat hij helemaal luchtledig is en gaan sommige van de vijfennegentig minuten niet zo snel voorbij. Gelukkig heeft de film gevoel voor humor en laat hij het trio soms hun altijd aanwezige doelstellingen en vermijdingsgedrag vergeten en gewoon domme, zinloze meisjesdingen doen. Het zijn de buitenissige momenten die de film leven geven; op een bepaalde manier is het jammer dat er niet meer van zijn. Maar Sciamma heeft de moed van haar obsessies en wat overblijft als je het theater verlaat zijn de persoonlijkheden en hun dynamiek. Onderweg is het natuurlijk prettig om naar het zwemmen te kijken en naar de meisjes te kijken, die begrijpelijkerwijs graag naar zichzelf kijken.<br />Er is geen grote openbaring of drama onderweg, maar het wordt een beetje interessanter als blijkt dat Marie niet... Ze bewondert Floriane niet alleen, ze begeert haar en is jaloers op haar vriendjes <0xE2><0x80><0x93> die Floriane altijd afwijst voordat ze helemaal voor haar gaan. Het is typerend voor de ironie van dit soort plot: Floriane besluit dat ze haar eerste echte seks wil met Marie, maar Marie houdt zich afzijdig, omdat ze weet dat het voor Floriane niet zo belangrijk zal zijn als voor haar. Als het zover is, wordt het een verlegen, mechanische affaire. Intussen is Anne smoorverliefd op Fran<0xC3><0xA7>ois (Warren Jacquin), een mannelijke zwemmer, maar natuurlijk zit hij achter Floriane aan. Er zijn er altijd een paar dozijn klaar bij het zwembad of op de dansvloer, maar het zijn alleen maar lichamen en gezichten, beschikbare dekhengsten.
Water Lilies is a well-made first film from France about young female sexuality and friendship. Sciamma works with specialized, slightly sanitized material that is as off-putting to some as it is alluring to others. The film focuses exclusively on three middle-class teenage girls in a tidy new Paris suburb. Their lives revolve around a big indoor swimming pool where two of the three are part of a synchronized water ballet team.<br /><br />Such distractions as parents, siblings, work and school have been neatly excised from the equation. The central sensibility belongs to the attractively sullen but skinny Marie (Pauline Acquart), who is not on the team, but thinks she would like to be. Marie worships Floriane (Adèle Haenel), an alluring blonde and team standout whom the boys are after. This takes Marie away from her former best friend, also a member of the water ballet team, the somewhat plump Anne (Louise Blachère). Being less special Anne is more truly accessible to the boys. Floriane, like this film, promises a bit more then she truly offers. Marie has the more essential quality for a teenage girl: she suffers inwardly. Flroiane doesn't so much suffer as jump into situations and then bolt.<br /><br />Marie is dazzled by the glamor of the water ballet as well as Floriane. Floriane takes advantage of this to make Marie first her slave and a cover for her assignations, then, lacking any other friends, her confidante. All the other girls think Floriane a slut, an illusion she encourages in the men and boys she teases, because it leads them on. She suffers the pretty girl's fate of being not a person but an object, and she can't resist the validation the boys give her by wanting to kiss her and bed her, but she doesn't really care about any of them and knows her involvements with them are a trap. Enlisting Marie to act as her pal so her (unseen) mother won't know she's going out to meet boys, she also gets Marie to rescue her from the boys later. It looked the opposite at first, but Floriane needs Marie as much as Marie thinks she needs her. Anne is left with her discomfort with her body and a desire to get laid that's earthier and more real than the other girls'.<br /><br />Keeping all external context at bay, Sciamma can highlight subtle shifts in the delicate equation of the three girls' goals and interactions. On the other hand the film's water madness, which includes lots of showering and spitting as well as underwater swimming shots, makes it feel completely airless at times and some of its 95 minutes do not pass so quickly. Luckily the film has a sense of humor and lets the trio sometimes forget their ever-present goals and avoidances and just do silly, pointless girl things. It's the offbeat moments that give the film life; too bad in a way that there aren't more of them. But Sciamma has the courage of her obsessions and what remains as one walks out of the theater is the personalities and their dynamics. Along the way of course it is pleasant to watch the swimming and to gaze at the girls, who understandably love to gaze at themselves. <br /><br />There's no great revelation or drama on the way, but things get a bit more interesting when it emerges that Marie doesn't just admire but truly desires Floriane and is jealous of her boyfriends--whom Floriane always stops before they go all the way. In a typical irony of this kind of plot, Floriane actually decides she wants to have her first real sex with Marie--but Marie is the one who holds off, because she knows it won't have the significance to Floriane that it will have to her. When it happens, it's a timid, mechanical affair. Meanwhile Anne has a huge crush on Francois (Warren Jacquin), a male swimmer, but of course he is after Floriane. Boys are not an element that's been subtracted and there always seem to be several dozen ready at poolside or on the dance floor, but they are just bodies and faces, available studs.