In Le Million creëerde René Clair, een van de grote regisseurs en pioniers van de cinema, een juweel van lichte komedie, die ondanks al zijn lichtheid een baanbrekende en technisch briljante film is, die duidelijk invloed heeft gehad op latere filmmakers zoals de Marx Brothers, Lubitsch en Mamoulian. De plot, een geestig verhaal over een arme kunstenaar die een enorme loterijjackpot wint, maar koortsachtig door de hele stad moet zoeken naar het ontbrekende lot, is in wezen niet meer dan een middel om een reeks heerlijk geestige komische scènes te ondersteunen die in een droomwereld van de verbeelding van de regisseur worden opgevoerd. Een van de indrukwekkendste aspecten van deze film is dat hij zich afspeelt in het centrum van Parijs en dat er eigenlijk niets onmogelijks in zit, maar dat er wel een voortdurende en meeslepende sprookjes/fantasiesfeer in zit, waarin het heel natuurlijk lijkt dat mensen net zo veel zingen als praten, of dat een worsteling over een gestolen jasje de vorm van een voetbalwedstrijd aanneemt. Een ander gedenkwaardig element is dat Le Million de grappigste opera die ooit in een film is verwerkt (O, die sopraan met de blonde vlechten! 'Ik lach, ha! ha!') bevat. Ook de cast is een lust voor het oog: Clair heeft een groep verbazingwekkende, totaal verschillende karakterspelers bij elkaar gebracht, die stuk voor stuk met dodelijke satirische precisie een bourgeois zodat de film lijkt op een set Daumier-afdrukken die tot leven zijn gekomen.<br />De hilariteit heeft even tijd nodig om op gang te komen, en ik vond de personages niet zo emotioneel boeiend als ze zelfs in een lichte komedie zouden kunnen zijn (zoals ze bijvoorbeeld in veel Lubitsch-films zijn). Om die redenen gaf ik de film niet de hoogste waardering. Maar deze kleine kneuzen mogen zich niet laten afleiden door een enthousiaste aanbeveling.<br />Moet je hem zien? Natuurlijk. Zeer aanbevolen, of je nu een klassiek en invloedrijk filmwerk wilt of gewoon een leuke komedie.
In Le Million, Rene Clair, one of the cinema's great directors and great pioneers, created a gem of light comedy which for all its lightness is a groundbreaking and technically brilliant film which clearly influenced subsequent film-makers such as the Marx Brothers, Lubitsch, and Mamoulian. The plot, a witty story of a poor artist who wins a huge lottery jackpot but has to search frantically all over town for the missing ticket, is basically just a device to support a series of wonderfully witty comic scenes enacted in a dream world of the director's imagination.<br /><br />One of the most impressive things about this film is that, though it is set in the middle of Paris and includes nothing actually impossible, it achieves a sustained and involving fairy-tale/fantasy atmosphere, in which it seems quite natural that people sing as much as they talk, or that a tussle over a stolen jacket should take on the form of a football game. Another memorable element is that Le Million includes what may be the funniest opera ever put on film (O that blonde-braided soprano! "I laugh, ha! ha!") Also a delight is the casting: Clair has assembled a group of amazing, sharply different character actors, each of them illustrating with deadly satiric accuracy a bourgeois French "type," so that the film seems like a set of Daumier prints come to life.<br /><br />The hilarity takes a little while to get rolling, and I found the characters not as emotionally engaging as they can be even in a light comedy (as they are, for instance, in many Lubitsch films.) For these reasons I refrained from giving it the highest rating. But these minor cavils shouldn't distract from an enthusiastic recommendation.<br /><br />Should you see it? By all means. Highly recommended whether you want a classic and influential work of cinema or just a fun comedy.