Als je door de openingstitels heen komt, is dit misschien wel jouw soort film. Vanaf het eerste schermbeeld van een vrouw die haar handen naar haar gezicht brengt terwijl op de achtergrond de witte lakens wapperen, herinner je je een pretentieuze parfumreclame. Vanaf dat punt gaat het alleen maar bergafwaarts.<br />De hoofdrolspeelster is in feite een blok hout dat haar computer gebruikt om in het verleden te reiken en de herinneringen aan foto's te reconstrueren, om te praten over het door de geschiedenis over het hoofd geziene genie Ada, die in de negentiende eeuw de eerste computertaal heeft ontwikkeld.<br />De lowbudgetgraphics zouden vergeeflijk zijn als ze interessant waren, of zelfs enigszins in het script opgingen.<br />De arme Tilda Swinton is aan het eind van haar Latijn.
If you make it through the opening credits, this may be your type of movie. From the first screen image of a woman holding her hands up to her face with white sheets blowing in the background one recalls a pretentious perfume commercial. It's all downhill from there.<br /><br />The lead actress is basically a block of wood who uses her computer to reach into the past, and reconstruct the memories of photographs, to talk history's overlooked genius, Ada, who conceived the first computer language in the 1800s.<br /><br />The low budget graphics would be forgivable if they were interesting, or even somewhat integral to the script.<br /><br />Poor Tilda Swinton is wasted.