'Descent'. Ja. Tjonge... zoiets krachtigs en sprankelends heb ik niet meer gezien sinds 'Twentynine Palms' van Bruno Dumont (2003). (Tussen haakjes, deze film mag niet worden verward met een andere vrij recente film over het onderwerp 'vrouwenemancipatie', 'The Descent' (2005), geregisseerd door onze vriend Neil Marshall, die toevallig ook een groot talent is.) Maar om terug te komen op deze 'Descent', de door NC-17 gewaardeerde (o-o) inspanning waar de lieftallige mevrouw Dawson de eer van opstrijkt (gefeliciteerd) en geregisseerd door Talia Lugacy (grote kans dat dat geen echte naam is), hoe goed hij ook is (in enkele ogenblikken), de meeste leken zullen hem niet waarderen, omdat het script nogal gebrekkig is. Als producent moet je dat script echt strakker aanhalen. Natuurlijk heb je alleen al door de premisse de belofte van een oplaaiend conflict, maar dan heb je nog steeds de taak om een oplaaiend conflict te verwezenlijken.<br />Bij tijd en wijle speelt dit stuk als een interessant experimenteel theaterstuk en, nou ja, ik denk dat ik de anderen die hier al iets over hebben gezegd maar eens zal laten uitpraten over de saaiheid ervan, namelijk die van wat er in het tweede bedrijf gebeurt <0xE2><0x80><0x93> maar zoek eens een tweede bedrijf voor me uit dat niet saai is? Er is ook nog die Catch 22 die hoort bij die quasi-onafhankelijke films als _Descent_, waarin Rosario zich toevallig aansluit bij haar 'faam-identiteit' en die naar haar hand zet. Rosario Dawson is beeldschoon en kennelijk kun je dit meisje de hele dag vanuit elke hoek fotograferen, maar o, wauw, wat gaat de tijd snel. Rosy is geen studente meer. Dat is een deel van de verwarring over het script: 'Is ze doctoraalstudente? Doctoraalstudente? Nee, doctoraalstudenten hebben niet echt zulke problemen met footballspelers, hè?' Nogmaals, als je Rosario Dawson bent, de regisseur, dan heb je te maken met een van de vele aspecten van het professionele filmproces.' En als je geen antwoord hebt op de vraag waarom je film niet overtuigend is, dan zal ik het je vertellen: er is een scheepslading en een schare levendige, goed gekwalificeerde, oudere talenten van studenten op leeftijd die ernaar snakken om zich in de filmbusiness te storten, en die die hoofdrolspeelster al die tijd wel aan de haak hadden kunnen slaan, als ze er maar zo verdomd goed uitzagen als je weet wie; maar helaas zonder mevrouw Dawson <0xE2><0x80><0x93> geen Honey, geen geld. Ik moet echter zeggen dat de cameraafdeling uitstekend werk heeft geleverd, want deze film is echt goed gefilmd (d.w.z. belicht) in al zijn saaie/droomachtige duisternis. De scènes in de nachtclubs zien er prachtig uit; je kunt zien dat al die muziekvideo's hun vruchten beginnen af te werpen en dat het spel met de tijd meegaat... De opname/montage is allemaal uitstekend, wat de film tot een lonend horloge maakt.<br />'Descent' is goed, niet geweldig. Maar ik heb het gevoel dat deze film dankzij NetFlix een eigen leven zal gaan leiden. Ik hoop dat deze groep films blijft maken. Als je van experimentele Amerikaanse films houdt, van cinematografische beelden van onaannemelijk goed gevormde studentikoze dekhengsten (of mannelijke modelafvallers) van begin twintig, of als je als student gewoon kwaad bent op de hormonaal agressieve jongemannen die minder dan de helft van je Amerikaanse universiteit uitmaken, dan is 'Rosario Dawson's Descent' misschien wel je smaak.
"Descent." Yeah. Boy... I haven't seen anything this powerful and scintillating since Bruno Dumont's, "Twentynine Palms" (2003). (By the way this film is not to be confused with another fairly recent pic about the topic of "female empowerment," "THE Descent" (2005), directed by our Splat Pack friend, Neil Marshall, who also happens to be a major talent his own right.) But getting back to this "Descent," the NC-17 rated (uh-oh) effort on which the lovely Ms. Dawson takes a producer's credit (congratulations) and directed by Talia Lugacy (strong chance that's not a real name), as good as it is (in moments), it will not be appreciated by most lay people out there because the script is pretty flawed. As a producer, you really have to tighten up that script. Of course, in the premise alone, you have the promise of rising conflict, but there still lies the task therein of accomplishing rising conflict.<br /><br />At times, this thing plays like an interesting piece of experimental theater and, well, I guess I'll let the others who've already commented here speak to the boringness of it, namely that which occurs in the second act -but find me a second act that isn't boring? There's also this Catch 22 that goes along with these quasi-independent films like "Descent" in which Rosario happens to be attaching herself to and leveraging her "fame-identity" to get a script into production that would, under usual circumstances, not get made at all while at the same time she is basically a miscast in the film's leading role. Rosario Dawson is gorgeous and, apparently, you can shoot this girl from just about any angle all day long, but, oh, wow-wee, how fast the time just slips away: Rosy ain't no undergraduate no more. That's part of the confusion about the screenplay: "Is she a graduate student? A TA? No, graduate students don't really have these type of qualms with football players, do they?" Again, if you are Rosario Dawson, Executive Producer, that's the one of many, many aspects to the professional film process you'll have to think about as you embark on this wonderful new role in your film career. And if you don't have the answer to why you're movie isn't convincing, let me tell you: there is a boatload and a bevy of vivacious, well-qualified, undergraduate aged talents, pining to get involved in the business, who might have nailed that lead character down, all the while, looking just as darn good as you know who; but unfortunately without Ms. Dawson -no Honey, NO money. I have to say, the camera department did an outstanding job, however, because this film is really well shot (i.e. lit) in all its dreary/dreamy darkness. The nightclub scenes look wonderful; one can tell all those music videos are starting to pay off and the play with time... The shooting/framing is all quite excellent which makes the picture a rewarding watch.<br /><br />"Descent" is good not great. However, I have a feeling, thanks to NetFlix, this movie will find a life of its own. I hope this group continues making films. If you're into experimental American film-making, cinematographic imagery of implausibly well formed college studs (or male model drop-outs) in their early twenties, or if you're an undergraduate, just plain angry at the hormonally aggressive young men that comprise less than half of your American university, "Rosario Dawson's Descent" might be your flavor of RockaRoll.