Ik heb net een boek gelezen over het werk van Anita Loos en de foto in TCM Magazine van MacDonald in haar engelenkostuum zag er geweldig uit (indrukwekkende vleugels), dus ik dacht dat ik die film maar eens moest gaan zien. Ik had nog nooit van die film gehoord, dus ik had er helemaal geen vooropgezette ideeën over. Ik vond het een leuk begin met Eddy als de playboy en MacDonald als de secretaresse van wie hij niet weet dat ze bestaat. De scène waarin ze op het feest verschijnt in haar eenvoudige engelenkostuum met een aureool dat niet wil meewerken en vleugels die niet willen blijven zitten, was echt vertederend. Ik was zelfs bij de film als Eddy in slaap valt en haar voor zich ziet als een echte engel. Maar na een tijdje begon het voor mij gewoon uit elkaar te vallen. Eddy blijft de hele rest van de film'slapen', dus het is allemaal een droom. Wat er daarna gebeurt doet er niet echt toe, want hij droomt alleen maar. De rest was zo'n beetje minder intrigerend en zinloos. Ik moest mezelf dwingen om ermee door te gaan. En het laatste nummer, waarin MacDonald in een of andere krankzinnige hallucinatie van het ene musicalnummer naar het andere gaat, was gewoonweg bizar.<br /><0x3E><0x3E> Als Eddy eerder 'wakker' was geworden en het oorspronkelijke verhaal was doorgegaan, of als hij echt met een engel was getrouwd, denk ik dat het veel interessanter zou zijn geweest. Ik wilde meer van haar ware karakter zien.<br /><0x3E><0x3E> De eerste paar nummers waren goed, maar het jitterbug-nummer van MacDonald was als spijkers op een schoolbord. Volkomen verkeerd voor haar operastem. Desondanks slagen Eddy en MacDonald erin te schitteren en te laten zien wat een echte sterren ze waren.
I just finished reading a book on Anita Loos' work and the photo in TCM Magazine of MacDonald in her angel costume looked great (impressive wings), so I thought I'd watch this movie. I'd never heard of the film before, so I had no preconceived notions about it whatsoever. Thought it got off to a cute start with Eddy as the playboy and MacDonald as the secretary he doesn't know exists. The scene where she shows up at the costume party in her simple angel outfit with an uncooperative halo and wings that won't stay on was really endearing. I was even with the film when Eddy goes to sleep and imagines her as a real angel. But after a while it just started to fall apart for me. Eddy stays "asleep" for the entire rest of movie, so it's all a dream. Whatever happens from there on doesn't really matter, because he's just dreaming. The rest of it was pretty much plot less and pointless. I had to force myself to stick with it. And the final number where MacDonald goes from musical number to musical number in some mad hallucination was just plain freaky.<br /><br />Had Eddy "woken" a sooner and the original story continued, or had he really married an angel, I think it would have been a lot more interesting. I wanted to see more of her real character.<br /><br />There weren't really enough musical numbers to call it a musical. The first few songs were good, but the jitterbug number that MacDonald performs was like nails on a chalkboard. Completely wrong for her operatic voice. Even so, Eddy and MacDonald still manage to shine, showing what true stars they were.