De projecten van Nicolas Roeg zijn op z'n zachtst gezegd variabel, maar nooit minder dan interessant. 'Onbetekenend' is in de eerste plaats een aangepast toneelspel: het is langdradig en behoorlijk 'ruimtelijk'. Maar het loont de moeite om deze film meer dan eens te bekijken: de onderliggende thema's worden niet openlijk gepresenteerd en bovendien duurt het even voordat je gewend bent aan de tegenstellingen en de rolwisselingen van de vier hoofdrolspelers: Einstein, McCarthy, Munroe en DiMaggio. <br /><br />Einstein wordt gekweld door schuldgevoelens over Hiroshima, maar ziet de eenvoud van een seksuele verhouding met Munro wel zitten; Munro is het zat om als een dom blondje te worden gezien en verlangt naar intellectuele geloofwaardigheid; senator McCarthy is op het hoogtepunt van zijn heksenjacht, maar is een impotente smeerlap; DiMaggio is onzeker over zijn beroemdheid, geobsedeerd door zichzelf en geneigd tot geweld. Ieder van hen bevat het zaad van hun eigen vernietiging. Ieder personage heeft een problematisch, misbruikt/misbruikt verleden en een twijfelachtige toekomst. Geleidelijk aan zien we dat de obsessie zelf het centrale thema is. Amerika's obsessie met zijn naoorlogse culturele iconen en mores; de obsessies van de hoofdpersonen met iets wat niemand kan hebben: gemoedsrust en/of geluk. Vergeleken met de relativiteitstheorie, een voorgestelde theorie van een verenigd veld en, inderdaad, de kosmos zelf, lijken alle aspiraties en interacties van Roegs hoofdfiguren onbeduidend. Toch hebben deze aspecten van het fysische heelal (het is allemaal kwantummechanica, geloof me!) invloed op ons wanneer ze worden toegepast op de ontwikkeling van de middelen om ons te vernietigen. Monroe's vermelding van het principe achter de neutronenbom (zonder het als zodanig te noemen) is niet per se een anachronisme, maar kan alleen door een modern publiek begrepen worden. Sterker nog, alle verwijzingen in het script zijn alleen toegankelijk voor een deskundige lezer: é<0xC3><0xAD>ndelijk een beschouwing over de gebeurtenissen in de jaren vijftig van de twintigste eeuw en de invloed die die op ons hebben gehad. <br />Deze film en het scenario zijn óf heel, heel slim, óf buitengewoon ondoorzichtig en pretentieus. Maar uiteindelijk waarschijnlijk onbelangrijk.<br />live long and prosper:) )) ) )
Nicolas Roeg's projects are variable to say the least, but are never less than interesting. "Insignificance" is obviously, first and foremost, an adapted stageplay: it's wordy and pretty-much 'room-bound'. BUT, it pays to view this film more than once: the underlying themes are not overtly presented and, what's more, it takes a while to adjust to the juxtaposition and role-reversals of the four protagonists: Einstein, McCarthy, Munroe, and DiMaggio. <br /><br />Einstein is wracked by guilt over Hiroshima yet fancies the simplicity of a sexual liaison with Munro; Munro is sick of being seen as a bimbo and craves intellectual credence; Senator McCarthy is at the height of his witch-hunting powers but is an impotent sleazebag; DiMaggio is insecure about his celebrity, self-obsessed, and prone to violence. Each of them contains the seeds of their own destruction. Each character has a troubled, abused/abusive past and a questionable future. Gradually, we see that obsession itself is the central theme. America's obsession with its postwar cultural icons and mores; the obsessions of the protagonists for something none can have: peace-of-mind and/or happiness.<br /><br />Compared with the theory of relativity, a proposed unified-field theory and, indeed, the cosmos itself, all the aspirations and interactions of Roeg's protagonists seem insignificant. Yet these aspects of the physical universe (it's all quantum, trust me!) affect us when they are applied to the development of the means to destroy us. Monroe's mention of the principle behind the neutron-bomb (without naming it as such) is not an anachronism per se, but can only be understood by a contemporary audience. Indeed, ALL the references within the script are only accessible to a knowledgeable viewer: one au fait with '50s occurrences/personality cults and how they affect us in the 21st century.<br /><br />This film and its screenplay are either very, very clever, or extremely opaque and pretentious. Ultimately, however, probably insignificant.<br /><br />live long and prosper :) <br /><br />