Om te beginnen is deze film geen complete ramp. Als je nog nooit van het echte verhaal van Gram Parsons had gehoord, zou het een redelijk vermakelijke afleiding kunnen lijken. Johnny Knoxville kan niet echt bekritiseerd worden voor zijn rol als Phil Kaufman <0xE2><0x80><0x93> hij kan er vrij goed ontspannen en nuchter uitzien en je kunt wel sympathie opbrengen voor zijn lankmoedige allemansvriend. Michael Shannon komt om ongeveer dezelfde redenen in aanmerking, behalve dat hij een hippie is. Er zijn een paar goede individuele komische scènes <0xE2><0x80><0x93> de hippie die tegen de hangertjesdeur van het vliegveld botst, valt op. Maar daar houden de goede dingen op, en we beginnen de aspecten te zien die deze film zo waarlijk teleurstellend maken. Het personage van Robert Forster als Grams echte vader is zo'n schandelijke verzinsel dat het de hele film bezoedelt. We weten allemaal dat zijn echte vader zelfmoord heeft gepleegd toen hij jong was <0xE2><0x80><0x94> iets wat zeker door een betere filmer met Grams leven op het randje zou kunnen worden vergeleken. Het zou al erg genoeg zijn om Forster als zijn zogenaamde echte vader en niet als zijn stiefvader te hebben, ware het niet dat de welbekende problemen die Gram had met de man die werkelijk was komen aanvliegen om zijn lichaam op te halen. Er is gesuggereerd dat zijn stiefvader had toegegeven dat hij Grams moeder alcohol had gegeven toen ze op sterven lag en dat dit Gram woedend had gemaakt toen hij er later achter kwam. Bovendien zou de controverse over de plek waar Grams lichaam was begraven zeker reden genoeg zijn om geen welwillende, verzonnen vader te verzinnen die het duo en hun lijkwagen inhaalt, maar dan wel toestaat dat ze het lichaam verbranden. Wat de waarheid ook is over de man van wie Gram de naam Parsons heeft gekregen, hij leek in elk geval niet op Forsters personage, en het is moeilijk te begrijpen waarom deze rol is geschreven. Dan is er nog de toevoeging van Christina Applegate als een hebzuchtige griet (maar wel heel mooi, natuurlijk) die Grams lichaam terug wil zodat ze geld kan gaan verdienen aan zijn nalatenschap. Haar personage en haar acteerwerk bestaan niet, en je vraagt je af waarom de regisseur niet...' Als je denkt aan de ingrediënten die in een goede film over Parsons gebruikt hadden kunnen worden, zijn de tekortkomingen van deze film duidelijk. Countrymuziek die wordt veranderd door een jonge, beleefde, zuidelijke heer <0xE2><0x80><0x93> die ook lang haar had, verslaafd was aan drugs, populair was bij de dames en uiteindelijk zelfdestructief werd. Echte gebeurtenissen zoals de botsing tussen de hangerdeur en de geverfde lijkwagen en vrienden als Keith Richards. In plaats van deze dingen moeten we ons volledig concentreren op Kaufmans inbreng in het leven van Gram. Kaufman smult kennelijk nog steeds van de cultstatus die hij heeft gekregen voor wat hij heeft gedaan (hij is zeker een kleine cultus). Uit interviews blijkt duidelijk dat hij dolblij is met alle aandacht. Vergeet niet dat dit de man is die een opmerking maakte over de genitaliën van het naakte lijk van Gram Parsons toen hij zich voorbereidde om het in brand te steken. Wat hij deed was geen daad van grote loyaliteit, maar een gedrogeerde alcoholische escapade. Als je in interviews naar Knoxville en de regisseur kijkt, worden ook een paar dingen duidelijk. Het is duidelijk dat ze het verhaal van Grams leven niet echt begrijpen en dat ook niet willen. Ze willen een hitfilm over een gebeurtenis die berucht en krankzinnig is. Het was een verbazingwekkend leven met een vreemd einde. Dat het einde het enige is dat door deze film wordt gedekt, toont aan hoe weinig begrip de makers hadden voor Gram Parsons.
First of all, this movie isn't a complete disaster. If you had never heard of the real story of Gram Parsons then it might seem a reasonably entertaining diversion. Johnny Knoxville can't really be criticised for his performance as Phil Kaufman - he's pretty good at looking laid-back and down to earth and you can sort of root for his long-suffering everyman. Michael Shannon is due credit for pretty much the same reasons, except he's a hippy stoner. There are some good individual comedic scenes - the hippy-hearse crashing into the airport hanger door stands out. But that's where the good things end, and we begin to see the aspects that make this movie so truly disappointing. The character of Robert Forster as Gram's actual father is an invention so disgraceful as to cast a taint over the entire film. We all know his real father committed suicide when he was young - something that could surely be compared to Gram's life on the edge by a better film-maker. Having Forster as his supposed real father, and not his step-father would be bad enough, if not for the well known difficulties Gram had with the man who actually flew to collect his body. It has been suggested that his step father had admitted to providing Gram's mother with alcohol as she lay dying and that this enraged Gram when he later found out about it. Also the controversy over where Gram's body was buried would surely be reason enough not to invent a benevolent made-up father who actually catches up to the duo and their hearse, but then allows them to go ahead with the burning. Whatever the truth about the man who Gram got the name Parsons from, he certainly bore no resemblance to Forster's character here, and it is hard to see why this role was written. Then there's the addition of Christina Applegate as a greedy chick (yet very pretty of course) who wants Gram's body back so that she can begin to cash in on his estate. Her character, and her acting are non-existent and one wonders why the director didn't just go the whole hog and include a lesbo scene between her and the chick who plays Kaufman's girlfriend(it wouldn't have lowered the tone a whole lot more). When you think of the ingredients that could have been used in a good movie about Parsons, the shortcomings of this film are easily apparent. Country music being changed by a young, polite, southern gentleman - who was also long haired, drug loving, popular with the ladies and ultimately self destructive. Real events like the hanger door crash and the painted hearse and friends like Keith Richards. Instead of these things we have to concentrate wholly on Kaufman's input into Gram's life. Kaufman is obviously still lapping up the cult status he received for what he did (he certainly is a little cult). From interviews it is obvious that he's delighted with the attention. Remember this is the man who made a remark about the genitalia of the naked corpse of Gram Parsons as he was preparing to set it alight. What he did was not an act of great loyalty, but a doped up alcoholic escapade. Looking at Knoxville and the director in interviews, a few things become clear also. It's obvious that they have no real grasp of the story of Gram's life, nor do they wish to have. They want a hit movie about an event that is infamous and crazy. It was an amazing life with a strange end. That the end is the only thing covered by this movie shows how limited an understanding of Gram Parsons the makers had.