Een typische Lanza-film die een beperkt publiek aantrok met een zwakke verhaallijn die in elkaar was gezet om Lanza's MGM-contract op dat moment te rechtvaardigen.<br />Zoals gemeld door lid Lastliberal (boven) kon Grayson Lanza niet uitstaan vanwege zijn obscene avances buiten (en soms in) de camera. Daar kwam nog bij dat zijn ordinaire manier van doen en de voortdurende alcohollucht in haar gezicht tijdens scènes die ze samen opvoerden, onverdraaglijk waren. Na hun tweede (en laatste) film samen, 'Toast of New Orleans', stormde de gewoonlijk zo rustige Grayson het kantoor van Louie B. Mayer binnen en vertelde hem in niet mis te verstane bewoordingen dat ze nooit meer met Lanza zou samenwerken. Mayer vond dat Grayson veel waardevoller was voor MGM dan Lanza, dus bleef Graysons verklaring hangen. Grayson kreeg vervolgens de hoofdrol in een aantal veelgeprezen (en veel lucratievere) musicals met Howard Keel en anderen. Toen haar later in haar leven gevraagd werd om Lanza en Keel te vergelijken, was haar antwoord dat er geen vergelijking tussen hen bestond, en dat Keel geweldig was om mee te werken en veel meer aantrekkingskracht had op de 'echte mensen' in het publiek.
A typical Lanza flick that had limited audience appeal with a weak story line that was put together simply to justify Lanza's MGM contract at the time.<br /><br />As reported by member Lastliberal (above) Grayson could not stand Lanza because of his obscene advances towards her off (and sometimes on) camera. In addition, his gutter mannerism and the continual smell of alcohol in her face during scenes they did together were intolerable. After doing their second (and last) film together, "Toast of New Orleans", the normally quiet Grayson stormed into Louie B. Mayer's office and told him in no uncertain words that she would never work with Lanza again  period. Mayer felt that Grayson was much more valuable to MGM then Lanza, so Grayson's statement stuck. Grayson went on to star in a number of widely received (and far more profitable) musicals with Howard Keel and others. Later in life when asked to compare Lanza and Keel her reply was that there was no comparison between them, and that Keel was great to work with and had much more appeal to the "real people" in the audiences.