Saaie, opgejaagde thriller over een Amerikaans gezin dat naar een tweehonderd jaar oud huis in Japan verhuist, waar een driehoeksverhouding van gewelddadige moord en zelfmoord heeft plaatsgevonden.<br />De plot is zo'n beetje het enige element van belang in deze uiterst traag voortkabbelende horrorfilm van de regisseur van Motel Hell. De film wekt geen enkele spanning en is opgebouwd uit nogal krakkemikkige scènes die zelden ergens toe lijken te leiden.<br />Een voor de hand liggend voorbeeld is een vrij vroege scène waarin de mannelijke hoofdpersoon een tempel bezoekt nadat hij zich heeft gerealiseerd dat het in zijn huis spookt, zoals de monnik al eerder had gewaarschuwd. De monnik vertelt de geschiedenis van het huis (die de kijker al kent uit de openingsscène) en dan gaat de film gewoon over op iets anders. Eerder had de monnik aangeboden te helpen. Nou, waar is zijn hulp dan? Het gezin blijft in het spookhuis terwijl het steeds erger wordt en de monnik niet meer ter sprake komt, tot bijna het eind, als hij weer opduikt om te doen wat hij een uur eerder had moeten doen: proberen de geesten uit het huis te verdrijven, hoewel het de kijkers inmiddels niet meer kan schelen. <br /><br />Er zijn (waarschijnlijk) onbedoelde lachsalvo's als je ziet hoe de Amerikaanse acteurs aan het eind bezeten raken van de Japanse geest en plotseling slechte vechtsporten gaan doen, ik zeg waarschijnlijk omdat de scène meer dan een beetje doet denken aan het kettingzaagduel uit het Motel Hell van dezelfde regisseur, dat duidelijk meer bedoeld was om te amuseren, maar over het geheel genomen is het een lachwekkende vertoning.
Dull haunted house thriller finds an American family moving into a 200 year old house in Japan where a violent murder suicide love triangle occurred. <br /><br />Novel setting is about the only element of interest in this very slow moving horror flick by the director of Motel Hell. The film generates zero suspense and is composed of somewhat choppy scenes that rarely seem to be leading anywhere overall. <br /><br />One obvious example is a fairly early scene where the male lead visits a temple after realizing that his house is haunted as the monk had earlier warned. The monk recounts the history of the house (which the viewer is already familiar with from the opening sequence) and then the film simply cuts away to something else. Earlier the monk had offered to help. Well, where is the help? The family continues to stay in the haunted house as things get worse and worse and no mention of the monk is made until nearly the very end when he turns up again to do what he should have done an hour earlier--try to drive the spirits out of the house, although by this time it's difficult for the viewers to care.<br /><br />There are some (probably) unintentional campy laughs in seeing the American actors at the end become possessed by the Japanese spirits and suddenly start doing bad martial arts, I say probably because the scene is more than a little reminiscent of the chainsaw duel from the same director's Motel Hell which was more obviously meant to be amusing, but on the whole this is a forgettable dud.