Deze film was op het Romance-kanaal en ik dacht dat het misschien een maffe film uit de jaren tachtig zou zijn die ergens wel leuk zou zijn, dus keken mijn broer en ik ernaar. De jongen deed het niet goed. De jongen wordt verliefd op het meisje <0xE2><0x80><0x93> correctie, zijn droommeisje (kennelijk is er een verschil; en het verbaast me dat hij besefte dat ze zijn droommeisje was <0xE2><0x80><0x93> hij was smoorverliefd op haar van meer dan dertig meter afstand. Ik denk dat dat gewoon de macht van droommeisjes aantoont), de jongen doet zich uiteindelijk voor als een vrouw om in de buurt van een droommeisje te komen (creatief in die zin dat het...' Het is een vergezocht plan, maar oncreatief in die zin dat er waarschijnlijk betere oplossingen te bedenken zijn), lastige situaties ontstaan, er wordt een match gemaakt (die allemaal aan het eind van de middag lijken te plaatsvinden) of de locatie was op de een of andere manier verantwoordelijk voor deze vreemde verlichting, of de acteurs moesten wachten tot ze klaar waren met hun dagtaak om naar de set te komen; ik vermoed het laatste. Heel onhandig gedaan, heel zielig. Het is bijna nooit <0xE2><0x80><0x93> toevallig <0xE2><0x80><0x93> amusant, dus er is eigenlijk niets om het goed te maken. Tenzij je geïnteresseerd bent in Chad Lowes begintijd, voordat hij eindelijk zijn aandeel kreeg in zijn rol als seropositieve homo in de serie 'Life Goes On' of Gail O' Grady die op NYPD Blue zat en waarschijnlijk naar de billen van Dennis Franz moest kijken). Maar dat zijn onwaarschijnlijke motieven <0xE2><0x80><0x93> ik zou zeggen dat'systematische afwijking van de zintuigen' een meer gerechtvaardigd doel zou zijn. Het verbaast me dat ik het allemaal heb gezien. Ik denk dat het het soort film is waarbij je halverwege nog steeds zit te kijken vanwege een of andere morbide, zelfkastijdende innerlijke kwestie en denkt dat je het net zo goed af kunt maken zodat je je vrienden en familie kunt vertellen dat je echt zo'n afschuwelijke film hebt gezien, in de onwaarschijnlijke veronderstelling dat het je enige sympathie zal opleveren voor de twijfelachtige staat van je geestelijke gezondheid.
This movie was on the Romance channel, and I thought it might be a goofy 80's movie that would be enjoyable on some level, so my brother and I watched it. Boy did it suck. Boy gets crush on girl--correction, his *dream*-girl (apparently there is a difference; and I'm surprised he realized she was his dream girl--he was smitten with her from over 30 feet away. I guess that just goes to show the power of dream-girls), boy ends up masquerading as a female to be near dream-girl (creative in the sense that it's a far-out plan, but un-creative in the sense that there are probably better solutions one might think up), awkward situations ensue, a match is made (all of which takes seems to take place around late afternoon--either the location was somehow responsible for this odd lighting, or the actors had to wait until they got off of their day-jobs to come to the set; I suspect the latter). Very clumsily done, very pathetic. It's almost never even amusing *accidentally*, so there really is nothing to redeem it. Unless you're interested in seeing Chad Lowe's early days, before he finally got his piece of the pie with his role as the HIV-positive gay guy on the series "Life Goes On", or Gail O'Grady who was on NYPD Blue and probably got to stare at Dennis Franz's buttocks). But those are unlikely motives--I'd say "systematic derangement of the senses" would be a more justified purpose. I'm surprised I watched it all. I guess it's the kind of thing where, halfway through, you find yourself *still* watching due to some morbid, self-flagellistic inner-issue, and think you might as well finish it so you can tell your friends and family that you actually sat through such a horrible movie, on the off-chance that it'll garner you some sympathy for the questionable state of your mental health. Can *You* Take the Challenge?