Als je je Mickey Mouse kunt voorstellen als een New Yorkse straatpooier, of John Wayne als een communistische spion, dan zou je Pat Boone kunnen geloven als een jeugdige delinquent op de boerderij van zijn oom in Kentucky, en dan zou je van deze film kunnen genieten.<br />Deze film is zo stom dat hij niet eens kitscherig is voor een seksloos liefdesverhaal halverwege de jaren vijftig. En het probleem is dat Hollywood zo'n ophef heeft gemaakt over de weigering van Pat Boone om op het witte doek een vrouw te kussen in plaats van zijn vrouw, dat het publiek weet dat hij Shirley Jones niet zal kussen, zodat je geen enkele verwachting kunt koesteren voor de 'op het witte doek voltrokken vervulling' van hun liefde. Het is zoiets als kijken naar een western waarin de cowboys geen wapens hebben. Het verhaal is zinloos. Zelfs het titellied wordt met gepijnigd enthousiasme gezongen.<br />April Love hoort samen met Ishtar en Plan 9 uit het Heelal in de slechtste filmafrekening thuis.
If you can imagine Mickey Mouse as a New York street pimp, or John Wayne as a Communist spy, then you might believe Pat Boone as a juvenile delinquent on his uncle's farm in Kentucky and you could conceivably enjoy this movie.<br /><br />This film is so stupid that it isn't even campy for a mid 1950s sexless love story. And the problem is that Hollywood made such a big deal about Pat Boone's refusal to kiss a woman not his wife on screen before its release that the audience knows he won't kiss Shirley Jones so you cannot build any anticipation for the "screen consummation" of their love. It's sort of like watching a western in which the cowboys don't have guns.<br /><br />The story is pointless. Even the title song is sung with pained enthusiasm.<br /><br />April Love belongs in the worst film bargain bin along with Ishtar and Plan 9 from Outer Space.