John Hustons Wise Blood was een afschrikwekkendere misvertaling van het boek van Flannery O'Connor dan ik me had kunnen voorstellen. Van de afgrijselijke acteerprestaties (en zeg nou niet: 'O, dat is expres gedaan, je snapt het gewoon niet!') tot de muziek die beter paste bij een aflevering van Rockford Files, was deze film weerzinwekkend. Ik bekeek hem van het begin af aan zonder enige wrok, en ik verwachtte zelfs een aangename ervaring. Maar de misvertaling van de zuidelijke personages, van het belachelijk bedrieglijke zuidelijke accent tot de zangerige, komische manier waarop hun geloof werd geportretteerd, was onvergeeflijk. Tot aan het einde, dat volkomen gespeend was van elk karaktergevoel, faalde hij op alle punten waar O'Connors boek glansde en resoneerde. De acteurs die de 'zuidelijke' politiemannen uitbeeldden, hadden net zo goed hotdogs kunnen eten uit de kraampjes op straat in New York en Godfather kunnen citeren. De enige positieve acteerprestatie was Ned Beatty's levendige en levensechte vertolking van Hoover Shoates, een religieuze oplichter die hoort hoe Moates de Kerk van Christus zonder Christus predikt en dollartekens en zakelijke mogelijkheden ziet. O'Connors machtige boek is het bekendst vanwege de griezelige, religieuze onderstroom die het schijnbaar levenloze kadaver van 'geloof' aantoont. De film van Mr. Huston is een beschamende bespotting van de bedoelingen van de auteur, zoals die door mij en de meeste van haar fans worden begrepen, als ik zo vrij mag zijn dat te zeggen. Ik weet niet precies wat de auteur me duidelijk wilde maken, maar ik heb genoeg genegenheid voor haar en haar werk om een fan te willen blijven. Als ik Wise Blood op dezelfde manier had bekeken als meneer Huston blijkbaar deed, zou ik het boek in de prullenbak hebben gegooid. Omwille van Flannery, en van mij, vergeef ik het je, John Huston. Het vergeten... dat zal tijd kosten.
John Huston's Wise Blood was a more horrifying misrepresentation of Flannery O'Connor's book than I could have imagined. From the utterly terrible acting performances (and don't you, "Oh that was done on purpose, you just don't get it" me!) to the musical score that was more suited to an episode of Rockford Files, this film was revolting. I viewed it with no ill-will at the outset, and, in fact, expected a pleasant experience. But the misrepresentation of the southern characters, from the ridiculously fraudulent southern drawl to the lilting, comedic way their faith was portrayed, was inexcusable. Right down to it's end, which was completely devoid of any character sentiment, it failed in every place that O'Connor's book shined and resonated. The actors portraying the "southern" policemen may as well have been eating smothered hot-dogs from NYC street stands and quoting Godfather. The one redeeming acting performance was Ned Beatty's lively and dead-on representation of Hoover Shoates, a religious con-artist who hears Moates preaching the Church of Christ Without Christ and sees dollar signs and business opportunities. O'Connor's powerful book is most well-known for it's creepy, religious undercurrent that jibes the seemingly lifeless cadaver of "Faith". Mr. Huston's film is a shameful mockery of the author's intentions, as they are understood by me and most of her fans, if I may be so bold as to say so. While I acknowledge that I can't know exactly what the author wished to convey, I have enough affection for her and her works to desire to remain a fan. If I viewed Wise Blood the way Mr. Huston apparently did, I would have thrown it in the trash. For Flannery's sake, and mine, I forgive you, John Huston. The forgetting....that will take some time.