Ik heb gewacht tot 4 juli om dit te schrijven omdat... nou ja... omdat het gewoon goed voelt om het op deze dag te doen.<br />In 1924 had D.W. Griffith een hit nodig, hij had niet meer zo'n grote gehad sinds ORPHANS OF THE STORM (1921). Hij had sindsdien gestaag doorgewerkt, maar zijn films waren kleiner van omvang en hadden niet het juiste publiek. Hij was een film over Patrick Henry aan het plannen toen hij werd benaderd door leden van de Daughters of the American Revolution (DAR) die hem vroegen of hij zijn ideeën kon uitbreiden om meer van de Amerikaanse Revolutie te omvatten. Deze film is het resultaat. Tegen de tijd dat hij klaar was, had hij een geschiedenisles over 14 spoelspoelen achter de rug en was er geen spoor meer van Patrick Henry te bekennen.<br /><br />We kennen allemaal het verhaal van de Amerikaanse Revolutie, maar Griffith had er een liefdesverhaal van gemaakt met de patriottische boer Nathan (Neil Hamilton) die verliefd wordt op de aristocratische Nancy Montague (Carol Dempster, die jarenlang de hoofdrolspeelster van Griffith was). Wat de zaak nog ingewikkelder maakt, is het feit dat Nancy's vader een hekel heeft aan Nathan... nou ja, niet alleen aan Nathan, hij heeft een hekel aan alle rebellen. Het wordt er niet beter op als tijdens een schermutseling in de straten van Lexington iemand tegen Nathans arm duwt, waardoor hij zijn pistool afvuurt en Nancy's vader per ongeluk een wond oploopt! Het verhaal van de liefde wordt gecompleteerd door het (voornamelijk waar maar gedeeltelijk verfraaid) verhaal van kapitein Walter Butler (Lionel Barrymore) een afvallige Britse officier die vindt dat hij aan niemand trouw verschuldigd is. Met Duizenden Indiërs die de Zes Naties vormen aan zijn kant hoopt hij de kolonialen te verpletteren en koning van zijn eigen rijk te worden.<br />Vergelijkingen met _BIRTH OF A NATION_ (1915) zijn onvermijdelijk. De familie Montague zou net zo goed de Camerons uit de vorige film kunnen zijn, terwijl Nathan deel zou kunnen uitmaken van de familie Stoneman. De opeenvolging van de Slag bij Bunker Hill is identiek aan een scène in _BIRTH OF A NATION_ met het aanvallende leger, in dit geval de roodjassen, dat een loopgraaf vol Patriotten bestormt. Het enige wat ontbreekt is Henry Walthall die door No Man's Land stormt om een vlag in de loop van een kanon te proppen. Verbazingwekkend genoeg lijken de gevechtsscènes in Amerika de energie van de gevechtsscènes in _BIRTH_ te missen en het publiek niet aan te trekken. Er ontbreekt duidelijk iets. Het is geen beeldkwaliteit, G.W. 'Billy' Bitzers camerawerk is vrij goed. Misschien ontbreekt het aan... durf ik het te zeggen... oprechtheid?<br />De wreedheid van kapitein. Butler en zijn mannen worden goed in beeld gebracht, al gebeurt het meeste in slow motion of buiten beeld. Verwacht niet dat er van dichtbij hoofden worden afgehakt, zoals in INTOLERANCE (1916). In één scène steekt kapitein Hare (Louis Wolhiem) in de ogen van een gevangengenomen kolonist. We zien alleen het begin van de daad, voor de rest is de camera gericht op het gezicht van Hare, omdat hij het kennelijk leuk vindt om dat te doen. Lionel werkte al sinds 1912 af en aan met Griffith. Het verhaal gaat dat hij Griffith benaderde voor werk en dat D.W., die de reputatie van zijn beroemde familie kende, zei: 'Ik neem geen toneelspelers aan.' En dat ben ik helemaal niet, meneer!' Hij is een heel goede en heel geloofwaardige schurk. Louis Wolhiem verscheen drie keer met Lionels oudere broer John: in _SHERLOCK HOLMES_ en _DR. JEKYLL AND MR. HYDE_ (beiden in 1920) en later in _THE TEMPEST_ (1927). Als kapitein Hare maken zijn wilde, starende ogen en warrige haar niet alleen duidelijk dat hij een schurk is, maar doet hij je ook denken dat hij volslagen krankzinnig is.<br />Neil Hamilton merkte later op dat Amerika voor hem de eerste keer te paard was en 'ik was doodsbang'. Hij weet zijn ongenoegen echter goed te verbergen en we kunnen geloven dat hij tegen de tijd dat het schieten voorbij was een echte ruiter was. Griffith was smoorverliefd op Carol Dempster en vroeg haar op een gegeven moment ten huwelijk. Ze weigerde en verliet al snel zijn aandelenmaatschappij, waarna haar sterstatus geleidelijk afnam.<br />Over paarden gesproken, er was één per ongeluk amusant moment dat niet in het script moest worden opgenomen, toen Paul Revere's rit werd afgebeeld. Hij rijdt op zijn paard de voorveranda van een gezin op om aan te kondigen: 'Te wapen! De beroepsmilitairen komen eraan!' Maar als hij probeert weg te komen, kan het paard niet achteruit en struikelt het, waardoor zijn berijder op de grond valt! Het verbaast me dat Griffith niet nog een keer een opname maakte.<br />Dus is Amerika een klassieker? Ja! Wacht niet tot 4 juli om het te zien, het is altijd leuk.
I waited until the 4th of July to write this because . . . well . . . because it just feels right to be doing it on this day.<br /><br />In 1924 D.W. Griffith needed a hit, he had not had a big one since ORPHANS OF THE STORM (1921). He'd been working steadily since then but his movies had been smaller in scope and had failed to hit the right chord with audiences. He was planning a film about Patrick Henry when he was contacted by members of the Daughters of the American Revolution (DAR) who asked if he might expand his ideas to encompass more of the American Revolution. This movie is the result. By the time he had finished he had a 14 reel history lesson and there wasn't a trace of Patrick Henry anywhere.<br /><br />We all know the story of the Revolutionary War but Griffith threw in a love story with Patriot farmer Nathan (Neil Hamilton) falling in love with Tory aristocrat Nancy Montague (Carol Dempster, a leading lady for Griffith for many years). Complicating matters is the fact that Nancy's father hates Nathan . . . well not just Nathan, he hates all rebels. It does not help matters when, during a skirmish on the streets of Lexington someone jostles Nathan's arm causing him to discharge his gun and accidentally wound Nancy's dad!<br /><br />Paralelling the love story is the (mostly true but partially embellished) story of Capt. Walter Butler (Lionel Barrymore) a renegade British officer who feels he owes allegiance to no one. With Thousands of Indians form the Six Nations on his side he hopes to crush the colonials and become monarch of his own empire.<br /><br />Comparisons with BIRTH OF A NATION (1915) are inevitable. The Montague family might just as well be the Cameron's from the earlier film while Nathan could be a part of the Stoneman family. The sequence of the Battle of Bunker Hill is staged very similarly to a scene in BIRTH OF A NATION with the attacking army, in this case the Redcoats, storming a trench packed with Patriots. The only thing missing is Henry Walthall charging across No Man's Land to stuff a flag into the muzzle of a cannon. Amazingly enough the battle scenes in America seem to lack the energy of the battle scenes in BIRTH and fail to draw the audience in. Something is clearly missing. It isn't scope, G.W. "Billy" Bitzer's camera work is quite good. Maybe what is missing is . . . dare I say it . . . sincerity?<br /><br />The brutality of Capt. Butler and his men is well underscored although much of it happens in long shot or offscreen. Don't expect any heads to be lopped off in closeup like we saw in INTOLERANCE (1916). In one scene Butler's second in command, Capt. Hare (Louis Wolhiem) gouges out the eyes of a captive colonist. We see only the beginning of the deed, for the remainder the camera focuses on Hare's face as he obviously has a good time doing this. Lionel had been working with Griffith on and off since 1912. A story goes that he approached Griffith for work and D.W., knowing the reputation of his famous family, said "I am not hiring stage actors." to which Lionel replied "And I am nothing of the kind, sir!" He makes a very good and quite believable villain. Louis Wolhiem appeared with Lionel's older brother John three times; in SHERLOCK HOLMES and DR. JEKYLL AND MR. HYDE (both 1920) and later in THE TEMPEST (1927). As Capt. Hare his wild staring eyes and disheveled hair not only mark him as a villain but make you think he is quite mad also.<br /><br />Neil Hamilton later remarked that America was his first time on horseback and "I was scared to death.". He hides his displeasure very well though and we can believe he was quite the equestrian by the time shooting was over. Mr. Griffith was very much in love with Carol Dempster and at one point asked her to marry him. She refused and soon left his stock company, after which her star status gradually waned.<br /><br />Speaking of horses, one accidentally amusing moment which had to be unscripted came during the depiction of Paul Revere's ride. He rides his horse right up on the front porch of a family to announce "To arms! The Regulars are coming!" but as he tries to leave the horse cannot negotiate the steps backwards and stumbles spilling his rider on the ground! I am amazed Griffith did not do another take.<br /><br />So is America a classic? YES! Don't wait for July 4th to see it, it is enjoyable anytime.