Depardieu's beruchtste film is deze (1974) _groundbreaker_ van Bertrand Blier. Hij bevat veel zeer seksuele scènes die bijna een X-rating hebben, waaronder een van Jeanne Moreau die in de jaren zeventig een hete versie van haar _Jules en Jim_ -trio opvoert met de twee harige Franse hippies (Depardieu en Deware). Er bestaat niet zoiets als een heilig gebied in deze film; alles is wild.<br />Het is heel vreemd dat Amerikanen deze film meestal niet zo leuk vinden, terwijl veel Fransen die ik heb ontmoet hem als een klassieker beschouwen. Er is iets mee wat indruist tegen wat Amerikanen geprogrammeerd hebben om 'leuk' te vinden.<br />Gerard en wijlen Patrick Deware zijn twee slettenbakkende hippies met veel seksuele onzekerheden, die vrouwen molesteren en kleine misdrijven plegen. Ze zijn uit op een kick en op antikapitalistische, Euro-commerciële, luie 'vrijheid'. Blier amuseert die twee kerels de stuipen op het lijf terwijl hij de bourgeois-maatschappij zelf op den duur veel belachelijker maakt. Maar het beste van alles is de manier waarop de prachtige score van Stephane Grappelli de rusteloze ziel van de zwervers weergeeft, het diepere onderbewuste bewustzijn of 'hogere ideaal' dat alle dwaasheden die ze begaan motiveert.
Depardieu's most notorious film is this (1974)groundbreaker from Bertrand Blier. It features many highly sexual scenes verging on an X-rating, including one of Jeanne Moreau doing a hot 1970s version of her Jules and Jim menage a trois with the two hairy French hippies (Depardieu and Deware). There is no such thing as a sacred territory in this film; everything is fair game.<br /><br />It's very odd that Americans tend to not like this film very much while many French people I've met consider it a classic. Something about it goes against what Americans have been programmed to 'like.'<br /><br />Gerard and the late Patrick Deware are two bitch-slapping, hippy drifters with many sexual insecurities, going around molesting women and committing petty crimes. They're out for kicks and anti-capitalist, Euro-commie, slacker 'freedom.' Blier satirizes the hell out of these two guys while at the same time making bourgeois society itself look ultimately much more ridiculous. Best of all though, is the way the wonderful Stephane Grappelli score conveys the restless soul of the drifters, the deeper subconscious awareness or 'higher ideal' that motivates all the follies they engage in.