Ik geef niet vaak een film of een programma weg, maar dit programma raakte een gevoelige snaar zoals geen enkel ander programma dat heeft gedaan. Ik vond de hele serie op mysoju.com en vond dat de premisse er interessant uitzag, dus keek ik ernaar. Ik was niet teleurgesteld in wat ik zag; ik was geroerd. Dit verhaal blijft aan de tedere kant terwijl de hoofdpersonen ons door de scènes leiden. Sumire Iwaya, die door Koyuki bedachtzaam wordt gespeeld, toont ons de menselijke natuur zoals zij wil dat problemen niet worden getoond. Niemand wil zijn ziel echt voor een partner van het perspectief leggen. Dus in plaats daarvan vervangt ze een mens, gespeeld door een aanbiddelijke Matsumoto Jun, als huisdier. Dit huisdier is net als elk ander wezen dat we als huisdier zouden beschouwen. Het verschil: hij kan op dezelfde manier terugslaan, tenslotte is Momo een man, geen hond. Omdat hij als huisdier wordt behandeld, reageert hij op situaties zoals een hond zou kunnen reageren. Ze brengt tijd door met haar nieuwe vriendje, Momo wordt jaloers. Pas als ze beseft dat haar huisdier niet zomaar een huisdier is, begint de seksuele spanning tussen de twee te groeien <0xE2><0x80><0x93> Momo is een danswonder. Haar gedachten veranderen langzaam als we een blik op zijn eigen gedachten beginnen te werpen. Matsumoto brengt ons van een personage dat in het begin heel ééndimensionaal is, naar tweedimensionaal als we zien dat hij...' 'Momo is een danser, naar een driedimensionale figuur, als we zien hoe hij als man voor zijn meester begint te vallen, niet als hond. Naar mijn mening is het de moeite waard om dit verhaal te zien, alleen maar om te zien hoe deze figuur zich ontwikkelt. Bovendien speelt Matsumoto Momo met zo veel tederheid dat je bijna gaat wensen dat je er ook een had. Geen van beiden wil aan de toekomst denken en aan hoe hun relatie zal veranderen, maar zoals Momo (de naam die ze hem geeft zoals je je nieuwe puppy zou noemen) zich gedraagt, wisten we allebei dat dit niet kon blijven duren. Kijk dit programma met een open blik, het is het waard.
I don't give a movie or a show ten very often but this show touched a nerve in a way no other show has. I found the entire series on mysoju.com and thought the premise looked interesting so I took a look see. I wasn't disappointed in what I saw; I was moved. This story stays on the tender side as the main characters move us through the scenes. Sumire Iwaya, played thoughtfully by Koyuki, shows us human nature as she wants to keep troubles from being shown. No one really wants to lay their soul out in front of a perspective mate. So instead she substitutes a human, played by an adorable Matsumoto Jun, as a pet. This pet is like any other creature we would consider a pet. The difference; he can retaliate in the same way, after all Momo is a man, not a dog. As he is treated like a pet, he reacts to situations how a dog might react. She spends time with the new boyfriend, Momo gets jealous. It's when she realizes that her pet isn't just a pet that the sexual tension between the two starts to become thick - Momo is a dance prodigy. Her thinking slowly changes as we start to get a glance at his own thoughts. Matsumoto takes us from seeing a character who is very one dimensional in the beginning, to two dimensional when we see he's a dancer, to a three dimensional character when we see him start to fall for his master as a man, not as a dog. In my opinion, it's worth watching this story just to see this character develop. Plus Matsumoto plays Momo with such tenderness you almost start to wish you had one too. Neither wants to think about the future and how their relationship will change, but as Momo (the name she gives him as one would name their new puppy) states  we both knew this wasn't going to be able to last. Watch this show with a open mind, it's worth it.