Deze extreem zwakke Australische smoes voor een film lijkt een beetje op het Pavlov-hondenexperiment in griezelfilms. Je herinnert je dat beroemde experiment met 'geconditioneerde reflexen' toch nog wel uit je schoolboeken? De Russische wetenschapper Pavlov bewees dat honden de neiging hadden om te kwijlen voordat het eten hun mond in kwam, en dat kwam door herhalingsroutines die de reflexen van het dier stimuleerden. Pavlov luidde een bel een paar tellen voordat het eten bij de hond werd afgeleverd, en na een tijdje werd hij zenuwachtig en opgewonden en begon hij al te kwijlen bij het horen van het geluid van de bel. Wat heeft deze hele saaie verklaring in godsnaam te maken met een slonzige en goedkoop gemaakte Australische slasherfilm, zou je denken, hè? Nou, de modus operandi van de maniakale moordenaar in 'Nachtmerries' is een exacte variant op Pavlovs experiment. Elke moord wordt voorafgegaan door het rauwe geluid en beeld van de moordenaar die een ruit breekt, omdat hij/zij per se een scherp stuk glas wil gebruiken om de slachtoffers aan stukken te snijden. Dus dat betekent dat onoplettende en verveelde kijkers het zich na een tijdje kunnen veroorloven om in te dommelen en gewoon weer op te kijken als ze het geluid van brekend glas horen. Op die manier missen ze nog steeds niets bijzonders!<br />Over de kwaliteit van 'Nachtmerries' als film kan ik heel kort zijn. Dit is een goedkope, ongeïnspireerde en grotendeels imbeciele Australische kaskraker die inspeelt op de hedendaagse populaire trend van Amerikaanse slasherfilms. In het begin van de jaren zestig is een vierjarig meisje getuige van de wrede dood van haar moeder, die bij een akelig auto-ongeluk de keel wordt doorgesneden. Twintig jaar later is hetzelfde meisje <0xE2><0x80><0x93> _de_ Helen Selleck <0xE2><0x80><0x93> een succesvol toneelspeelster, maar ze heeft nog steeds ernstige psychische problemen en lijdt regelmatig aan vreselijke flashbacks en traumatische nachtmerries. Ze doet auditie voor een rol in een zwart komediestuk dat draait om de dood en krijgt de rol. Kort na de grote première wordt iedereen die ook maar enigszins bij de productie betrokken is afgeslacht. Het is werkelijk een raadsel hoe deze film het mysterie omtrent de moordenaar probeert op te lossen.' Ik geloof niet dat ik ooit een duidelijkere whodunit heb gezien dan 'Nachtmerries', en de makers hadden hun gezicht meteen moeten laten zien, zodat ze zichzelf niet in verlegenheid zouden brengen. De moorden zijn expliciet en bloederig en er is ook een ongezond grote hoeveelheid gratis naaktheid om te 'genieten'. Maar de kwaliteit van de film is slecht en daardoor is hij nooit op een bepaald moment schokkend of provocerend. De paar fragmenten die we van het stuk te zien krijgen, laten zien dat het heel goed mogelijk is dat het het slechtste stuk is dat ooit op het toneel is opgevoerd. De enige positieve elementen in de film zijn de karakters van de regisseur en de homokrantrecensent, die zowel verrukkelijk sarcastisch zijn als de rest van de cast net zo beledigen als wij. 'Nachtmerries' is een afschuwelijk stuk uitbuitende horrorfilm, maar hé, ik heb je in elk geval een gouden tip gegeven om het beter te kunnen verteren.
This extremely weak Australian excuse for a motion picture is sort of like the Pavlov Dog Experiment amongst horror movies. You remember this famous "Conditioned Reflex" experiment from your school books, right? The Russian scientist Pavlov proved that dogs tended to salivate before the food actually came into their mouths and this through repetitive routines stimulating the animal's reflexes. Pavlov rung a bell a couple of instants before the food was delivered to the dog and, after a while, he became anxious and excited and already started salivating from hearing the sound of the bell. What the hell has this whole boring explanation in common with a sleazy and low-budgeted Aussie slasher flick, I hear you think? Well, the modus operandi of the maniacal killer in "Nightmares" is an exact variant on Pavlov's experiment. Each and every single murder sequence is preceded by the raw sound and image of the killer breaking a window, because he/she insists on using a sharp piece of glass to slice up the victims. So this means that, after a short while, inattentive and bored viewers can afford to doze off and simply look up again when they hear the sound of shattering glass. That way they still don't miss anything special! <br /><br />Regarding the quality of "Nightmares" as a film I can be very brief. This is a cheap, uninspired and largely imbecilic Aussie cash-in on the contemporary popular trend of American slasher movies. In the early 60's, a four-year-old witnesses the cruel death of her mother as her throat gets slit open in a nasty car accident. Twenty years later the same girl  Helen Selleck  is a successful stage actress, but she still has severe mental issues and regularly suffers from horrible flashbacks and traumatic nightmares. She auditions for a role in a black comedy play revolving on death and gets the part. Shortly after the big premiere, everyone who's even remotely involved with the production gets slaughtered. It is truly retarded how this movie attempts to uphold the mystery regarding the killer's identity and motivations even though even the most infantile viewer can figure it out after the first murder already. I don't think I've ever seen a more obvious whodunit than "Nightmares" and the creators should have just showed his/her face straight away and save themselves from embarrassment. The murders are explicit and very bloody and there's also an unhealthy large amount of gratuitous nudity to "enjoy". However, the production values are poor and thus the movie is never at one point shocking or provocative. The few clips we get to see of the actual play make it appear that it quite possible could be the worst thing ever performed on stage. The only positive elements in the film are the characters of the director and the gay newspaper critic, whom are both delightfully sarcastic and insult the rest of the cast members as much as we do. "Nightmares" is a dreadful piece of exploitative horror cinema, but hey, at least I gave you a golden tip to make it more digestible.