Een bijzondere dag (Ettore Scola <0xE2><0x80><0x93> Italië/Canada 1977).<br />Zo nu en dan kom je een film tegen die echt een gevoelige snaar raakt. Deze biedt een heel eenvoudige premisse, bijna onberispelijk in alle opzichten uitgevoerd en tegelijkertijd ongelooflijk ontroerend. Het is verbazingwekkend dat Ettore Scola's 'Una giornate particulare' betrekkelijk onbekend is, zelfs gehaat door sommige critici. Time Out noemt het 'rotzooi' en Leonard Maltin, iets milder, 'aangenaam, maar onbeduidend'. Ik ben het daar niet mee eens, niet alleen omdat deze film diep ontroerend is, maar ook omdat het eenvoudige verhaal ons meer inzicht geeft in het dagelijks leven in fascistisch Italië dan de meeste films die ik heb gezien. De filmografie is beslist niet opzichtig, zelfs een beetje saai, en de verhaallijn is rechttoe rechtaan, wat de Gezien het feit dat het publiek aan het eind van de jaren zeventig niet bepaald werd verwend met geweldige Italiaanse films, is het nog vreemder dat deze film niet echt in de smaak viel bij de critici.<br />De film begint met een tien minuten durende collage van archiefbeelden van Hitlers bezoek aan Italië op 8 mei 1938. Tegen deze achtergrond ontmoeten we Antonietta (Loren), een eenzame, door liefde gekwelde huisvrouw met zes kinderen in een appartementencomplex in Rome. Op een dag, als haar Beo ontsnapt, ontmoet ze haar buurman Gabriele (Mastroianni), die de enige in het gebouw lijkt te zijn die de ceremonies niet bijwoont. Hij is welgemanierd, beschaafd en al snel voelt ze zich tot hem aangetrokken. Tijdens de hele film horen we de fascistische rally uit de radio van de conciërge op de binnenplaats. Scola maakt speels gebruik van de camera om ons deelgenoot te maken van de gebeurtenissen. Na de openingsscène paradeert de camera over de binnenplaats van het modernistische (in die tijd hypermoderne) appartementengebouw, schijnbaar op zoek naar onze hoofdpersonen, die we nog niet hebben ontmoet.<br />Marcello Mastrionani en Sophia Loren zijn onvergetelijk in de twee hoofdrollen, des te verbazingwekkender omdat ze volkomen tegengesteld zijn. John Vernon, die in Canada is geboren, speelt Lorens echtgenoot, maar hij is alleen in de eerste en laatste scène op het scherm te zien. Ik neem aan dat zijn stem is nagesynchroniseerd, want hij is niet van Italiaanse afkomst en heeft daar voor zover ik weet nooit gewoond, dus ik kan me niet voorstellen dat hij Italiaans spreekt. Integendeel, hij is als Italiaan volkomen geloofwaardig, nog geloofwaardiger dan de rest van de cast. Het verhaal is eenvoudig maar uiterst effectief, de acteerprestaties zijn uitstekend, het einde is perfect en het decor is niet overdreven pretentieus, maar werkt perfect. Mis het niet.<br />Camera Obscura <0xE2><0x80><0x93> 9/10.
A SPECIAL DAY (Ettore Scola - Italy/Canada 1977).<br /><br />Every once in a while, you come across a film that really touches a nerve. This one offers a very simple premise, almost flawlessly executed in every way and incredibly moving at the same time. It's surprising Ettore Scola's "Una giornate particulare" is relatively unheralded, even hated by some critics. Time Out calls it 'rubbish' and Leonard Maltin, somewhat milder, 'pleasant but trifling.' I disagree, not only because this film is deeply moving, but within its simple story it shows us more insights about daily life in fascist Italy than most films I've seen. The cinematography is distinctly unflashy, even a bit bland, and the storyline straightforward, which might explain the film's relative unpopularity. Considering late '70s audiences weren't exactly spoiled with great Italian films, it's even stranger this one didn't really catch on with the critics.<br /><br />The film begins with a ten-minute collage of archive footage from Hitler's visit to Italy on may 8th 1938. Set against this background, we first meet Antonietta (Loren), a lonely, love-ridden housewife with six children in a roman apartment building. One day, when her Beo escapes, she meets her neighbour Gabriele (Mastroianni), who seems to be only one in the building not attending the ceremonies. He is well-mannered, cultured and soon she is attracted to him. During the whole film, we hear the fascist rally from the radio of the concierge hollering through the courtyard. Scola playfully uses the camera to make us part of the proceedings. After the opening scene, the camera swanks across the courtyard of the modernist (hypermodern at the time) apartment block, seemingly searching for our main characters, whom we haven't met yet. <br /><br />Marcello Mastrionani and Sophia Loren are unforgettable in the two leading roles, all the more astonishing since they are cast completely against type. Canadian born John Vernon plays Loren's husband, but he is only on screen in the first and last scene. I figure his voice must have been dubbed, since he's not of Italian descent and never lived there, to my knowledge, so I cannot imagine he speaks Italian. If his voice has been dubbed, I didn't notice at all. On the contrary, he's completely believable as an Italian, even more than the rest of the cast. The story is simple but extremely effective, the performances are outstanding, the ending is just perfect and the framing doesn't come off as overly pretentious but works completely. Don't miss out on this one.<br /><br />Camera Obscura --- 9/10