New York, I Love You, of beter gezegd Manhattan, I Love Looking At Your People In Sometimes Love, is een treffend voorbeeld van het verschil tussen het vertellen van een verhaal en het vertellen van een situatie. Kijk bijvoorbeeld eens naar twee van de fragmenten in de film, een waarin Ethan Hawke op straat een sigaret opsteekt voor een vrouw en haar probeert te versieren met onhebbelijke sekspraat, en een andere waarin Orlando Bloom een film probeert te scoren met een ongelovige eis van zijn regisseur om twee Dostojevski-boeken te lezen. Hoewel dat laatste bepaald geen geweldig verhaal is, is het dat wel.' Het is in elk geval iets wat een begin, midden- en eindpunt heeft, zoals de componist het probeert uit te drukken, waardoor Dostojevski hem in de schoot wordt geworpen en hij uiteindelijk hulp (en misschien wel meer) krijgt van een meisje met wie hij als contactpersoon tussen hem en de regisseur heeft gesproken. De scène met Ethan Hawke is echter zoiets als niets, en voelt ook zo aan, als een toevalstreffer die is toegevoegd of geregisseerd door een filmmaker die het instuurt (of, wat dat aangaat, Hawke met een combinatie van Voor zonsopgang en Realiteitskoek).<br /><br />Het ergerlijke aan de film is dat de weinige verhalen die echt goed werken het moeten opnemen tegen de een of twee mogelijke'verhalen'. en dan de rest van de situaties die zich ontvouwen en die verband met elkaar houden of elkaar overlappen (d.w.z. stukjes waarin Bradley Cooper, Drea DeMatteo, Hayden Christensen, Andy Garcia, James Caan, Natalie Portman etc. voorkomen). Het is zelfs niet zo dat de film <0xE2><0x80><0x93> die vrijwel altijd in Manhattan speelt en niet in het New York van Queens of Staten Island of de Bronx (zelfs niet in Harlem of Washington Heights) <0xE2><0x80><0x93> een heleboel variatie mist, want die is er wel. Het is het gebrek aan verbeeldingskracht dat je in overvloed, in voor- en tegenspoed, in Parijs J'taime aantrof. Het heeft meestal weinig te maken met New York, afgezien van terloopse verwijzingen, en op zijn ergst (het Julie Christie/Shia LaBeouf-segment) is het '''het'' New York. Het is onbegrijpelijk op een niveau dat ontstellend is.<br />Dus het komt erop neer dat je wacht op de tv en je best doet om de film in en uit te kijken <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen, voor drie scènes: het voornoemde Bloom/Christina Ricci-segment dat charmant is; het Brett Ratner-segment (ja, X-Men 3 Brett Ratner) dat een heel grappig verhaal vertelt over een tiener die een meisje in een rolstoel meeneemt naar het schoolbal en dan een grote vergissing begaat; en Eli Wallach en Cloris Leachman als een aanbiddelijk oud stel dat door Brooklyn loopt op hun zevenenzestigste trouwdag. Al het andere kan gemist worden, zelfs Natalie Portmans regisseursdebuut en de terugkeer van een Hughes-broer (één, Allan) op het scherm. Een gemengde zak is nog zacht uitgedrukt: het is alsof je door een zak gemengde noten vol waardeloze pinda's moet zoeken om de paar overgebleven amandelen te vinden.
New York, I Love You, or rather should-be-titled Manhattan, I Love Looking At Your People In Sometimes Love, is a precise example of the difference between telling a story and telling a situation. Case in point, look at two of the segments in the film, one where Ethan Hawke lights a cigarette for a woman on a street and proceeds to chat her up with obnoxious sexy-talk, and another with Orlando Bloom trying to score a movie with an incredulous demand from his director to read two Dostoyevsky books. While the latter isn't a great story by any stretch, it's at least something that has a beginning, middle and end, as the composer tries to score, gets Dostoyevky dumped in his lap, and in the end gets some help (and maybe something more) from a girl he's been talking to as a liaison between him and the director. The Ethan Hawke scene, however, is like nothing, and feels like it, like a fluke added in or directed by a filmmaker phoning it in (or, for that matter, Hawke with a combo of Before Sunrise and Reality Bites).<br /><br />What's irksome about the film overall is seeing the few stories that do work really well go up against the one or two possible 'stories' and then the rest of the situations that unfold that are made to connect or overlap with one another (i.e. bits involving Bradley Cooper, Drea DeMatteo, Hayden Christensen, Andy Garcia, James Caan, Natalie Portman, etc). It's not even so much that the film- set practically always in *Manhattan* and not the New York of Queens or Staten Island or the Bronx (not even, say, Harlem or Washington Heights)- lacks a good deal of diversity, since there is some. It's the lack of imagination that one found in spades, for better or worse, in Paris J'taime. It's mostly got little to do with New York, except for passing references, and at its worst (the Julie Christie/Shia LaBeouf segment) it's incomprehensible on a level that is appalling.<br /><br />So, basically, wait for TV, and do your best to dip in and out of the film - in, that is, for three scenes: the aforementioned Bloom/Christina Ricci segment which is charming; the Brett Ratner directed segment (yes, X-Men 3 Brett Ratner) with a very funny story of a teen taking a girl in a wheelchair to the prom only to come upon a great big twist; and Eli Wallach and Cloris Leachman as an adorable quite old couple walking along in Brooklyn on their 67th wedding anniversary. Everything else can be missed, even Natalie Portman's directorial debut, and the return of a Hughes brother (only one, Allan) to the screen. A mixed bag is putting it lightly: it's like having to search through a bag of mixed nuts full of crappy peanuts to find the few almonds left.