Het is geen gemakkelijke film om naar te kijken <0xE2><0x80><0x93> hij duurt meer dan drieënhalf uur en bestaat helemaal uit gesprekken. Toch is hij zo ongelooflijk meeslepend en meedogenloos observerend over het menselijk karakter, dat het, naar mijn bescheiden mening, een van de allergrootste films aller tijden is.<br />De film is deprimerend, cynisch en wreed. (Als je iets opbeurends wilt zien, moet je de fantastische Céline en Julie Go Boating van Jacques Rivette zien, die rond dezelfde tijd is gemaakt.) Hij laat zien dat het idealisme van het eind van de jaren zestig niets verschilde van de samenleving die het probeerde te veranderen. Het gaat om een zogenaamd bevrijde ménage-sans-trois tussen Alexandre (gespeeld door Jean-Pierre Leaud), Marie (Bernadette Lafont) en Veronika (Fran<0xC3><0xA7>oise Lebrun). Maar Alexandre blijkt even chauvinistisch en jaloers te zijn als elke andere man. De vrouwen worden gewillig onderworpen en door de mannelijke blik getypeerd als vrouw.<br />De film is een uiterst ijzig einde van de hoogst revolutionaire Franse New Wave. Deze beweging was een van de belangrijkste bewegingen in de filmgeschiedenis en had een diepgaande invloed op de cinema zoals wij die nu kennen. Jean-Pierre Leaud was een van de sleutelrollen in de New Wave, en hij speelde (onder andere) in de invloedrijke Les Quatres Cent Coups (1959) van Fran<0xC3><0xA7>ois Truffaut als rebelse tiener. Directeur Jean Eustache is niet zo bekend als andere regisseurs van de New Wave, maar dat zou hij wel moeten zijn.<br />Er is geen improvisatie (in tegenstelling tot John Cassavetes' gelijksoortige films in de Verenigde Staten) en de dialogen komen uit echte gesprekken. De film weerspiegelt Eustache's persoonlijke ervaringen. Fran<0xC3><0xA7>oise Lebrun was bijvoorbeeld een vroegere minnares van Eustache. Eustache zelf pleegde in 1981 zelfmoord en de echte persoon waarop het personage Marie was gebaseerd, deed dat ook. De woede en verbittering culmineren allemaal in een aangrijpende monoloog van Veronika, die ze rechtstreeks aan het publiek voorlegt, en die de kille, objectieve aard van de rest van de film doorbreekt. Deze hypnotiserende, persoonlijke en eerlijke filmische verklaring is nog steeds een van de meest onthullende films van de menselijke natuur.
It is not an easy film to watch - it is over three and a half hours long and it is composed entirely of conversations. Yet it is so incredibly compelling and ruthlessly observational of the human character, that it is, in my humble opinion, one of the very greatest films of all time.<br /><br />The film is depressing, cynical and cruel. (If you want something uplifting, see Jacques Rivette's fantastic Céline and Julie Go Boating, which was made around the same time). It shows the idealism of the late 1960s to be nothing different from the society that it was trying to change.<br /><br />It involves a supposedly liberated ménage-à-trois between Alexandre (played by Jean-Pierre Leaud), Marie (Bernadette Lafont) and Veronika (Francoise Lebrun). Yet Alexandre is shown to be as chauvinistic and jealous as any other man. The women are exposed as being willingly subservient and defining their femininity through the male gaze.<br /><br />The film is an extremely icy end to the highly revolutionary French New Wave. This movement was one of the most significant movements in film history and had a profound effect on cinema as we know it. Jean-Pierre Leaud was one of the key actors of the New Wave, having starred (among other films) in the influential Les Quatres Cent Coups (1959) by Francois Truffaut as a rebellious teenager. Director Jean Eustache is not as well known as other directors from the New Wave, but he should be.<br /><br />There is no improvisation (unlike in John Cassavetes's similar films made in the US) and the dialogue comes from real-life conversations. The film is resonant with Eustache's personal experiences. For example, Francoise Lebrun was a former lover of Eustache. Eustache himself committed suicide in 1981 and the real-life person that the character Marie was based on, did too. The anger and bitterness all culminate in a harrowing monologue by Veronika delivered directly to the audience, breaking down the coldly objective nature of the rest of the film. This mesmerising, personal, and honest filmic statement remains one of the most revealing films of human nature around.