Er zijn niet veel verhalen over het overwinnen van problemen zoals dat van Christy Brown. Hij werd geboren met hersenverlamming in Dublin in de jaren dertig van de twintigste eeuw en zijn ouders dachten dat zijn handicap zowel geestelijk als lichamelijk was. Hoewel hij uiteindelijk de juiste diagnose kreeg, moest Brown, die uit een arbeidersgezin van bijna twintig kinderen kwam, zich tot het uiterste inspannen om door zijn familie gewaardeerd te worden. Door gebruik te maken van zijn enige volledig functionerende been, zijn linkerbeen, leerde hij zichzelf schrijven en schilderen, twee vaardigheden die hij deskundig ontwikkelde.<br />Maar wat de filmversie van Browns autobiografie 'My Left Foot' zo'n geweldige vertelling maakt, is de nederigheid ervan. Zowel de regisseur/schrijver Jim Sheridan als de ster Daniel Day-Lewis zijn erin geslaagd dit verhaal op zo'n manier te vertellen dat het de moeite waard is. Het schreeuwt om aandacht en neemt zijn toevlucht tot melodrama. Smakeloze worstelingen en scènes vol frustratie en glorieuze momenten van minieme overwinningen zijn gemakkelijke valkuilen in een verhaal dat zo wonderbaarlijk is, maar toch blijft 'My Left Foot' echt en intrinsiek geïnspireerd.<br />Day-Lewis is het gemakkelijkst te herkennen. Het spelen van iemand met zulke ernstige lichamelijke gebreken moet een veeleisende taak zijn. Niet alleen geeft Day-Lewis ons een zeer compleet beeld van Christy, maar hij slaagt er ook in om de groei, verbetering en innerlijke verandering van het personage in de verschillende stadia van zijn leven te beschrijven. Hij speelt Christy op zijn zeventiende, toen zijn talenkennis beperkt was en hij emotioneel even wispelturig was als de intellectueel geschoolde Christy die worstelt met de vraag waarom hij geen niet-platonische liefde kan vinden. Dat laatste thema is het sterkst in de film, en het zou leuk zijn geweest als Sheridan en co-adapter Shane Connaughton dat echt hadden uitgediept. Hoe dan ook, Day-Lewis zorgt ervoor dat we al die elementen begrijpen en met ze meevoelen, door een voorstelling te geven die zo geloofwaardig is dat je vaak geen tijd hebt om te denken: wauw, wat een geweldige acteur. Dat zijn de meest prijzenswaardige voorstellingen.<br />Even belangrijk, maar op subtielere wijze, is Sheridans werk aan de film. Dit verhaal gaat over het leven van alledag en de worstelingen daarvan. Hoewel Christy door een unieke combinatie van omstandigheden in zijn leven wordt belemmerd, lijken zijn worstelingen wel een beetje op die van ons, en Sheridan begrijpt dat helemaal. Christy worstelt met liefde, aandacht van zijn ouders, vragen over zijn eigenwaarde en capaciteiten. Zijn worstelingen zijn alleen lichamelijker gemanifesteerd (letterlijk en figuurlijk) dan die van ons.<br />Sheridan geeft ons momenten die de geest van de grote familie Brown weergeven en Christy's unieke plaats daarin. Het drama ontwikkelt zich natuurlijk als de spanningen het grootst zijn en de humor min of meer op dezelfde manier komt. De scène in het restaurant als Christy hoort dat zijn dokter/lerares <0xE2><0x80><0x93> de vrouw van wie hij houdt <0xE2><0x80><0x93> met zijn broer Peter gaat trouwen, is het beste voorbeeld van zowel Day-Lewis als Sheridans inspanningen. De film is zo goed opgebouwd door Sheridan dat hij pas uitkomt als wij er klaar voor zijn en Day-Lewis ons met zijn verbluffende werk verder helpt.<br />Het andere sterke element van de film is Brenda Fricker als mevrouw Brown. Ik wist niet dat ze een Oscar had gewonnen, maar haar optredens als Christy's liefhebbende en wijze moeder schreeuwden gewoon om een Oscar. Haar liefde voor Christy en haar voortdurende strijd voor hem lijken zo overtuigend en oprecht, en gezien haar situatie verdient ze veel sympathie.<br />De emotionele impact van de film, gezien het verhaal, is verrassend minimaal. Misschien was dat een deel van het offer dat je moet brengen om een film te maken die organisch menselijk aanvoelt. Die twee dingen zouden verenigbaar moeten zijn, maar ik kan me voorstellen dat het een uitdaging is om een verhaal te vertellen dat levensecht aanvoelt en dat genoeg dramatische momenten biedt om onze emoties mee te nemen in een achtbaan. De keuze om het laatste te bagatelliseren was beslist de verstandigste keuze voor 'My Left Foot'. Browns omstandigheden spreken voor zich <0xE2><0x80><0x93> die hoeven niet onder druk te worden gezet voor een zwaardere dramatische impact.<br />-Steven C<br /><br />Ga naar mijn site filmmusereviews.com voor meer informatie.
There aren't many overcoming-the-odds stories quite like that of Christy Brown. Born with cerebral palsy in 1930s Dublin, his parents thought his handicap was mental as well as physical. Though eventually properly diagnosed, Brown, in a lower working-class family with nearly 20 children, had to push himself just to be appreciated by his family. Through the use of his only fully-functioning limb, his left leg, he taught himself to write and paint, both skills he developed expertly. <br /><br />But what makes the film version of Brown's autobiography "My Left Foot" such a great retelling is its humility. Both director/writer Jim Sheridan and star Daniel Day-Lewis have managed to tell this story in a way that doesn't scream for attention and resort to melodrama. Cheesy struggles and scenes of frustration as well as glorious moments of minute victory are easy pitfalls of a story so miraculous, yet "My Left Foot" stays real and intrinsically inspired.<br /><br />Day-Lewis is the easiest to highlight. Playing anyone with such serious physical impairments has to be a demanding task. Not only does Day-Lewis give us a very complete picture of Christy, but he also manages to chronicle the growth, improvement and inner change of the character in different stages of his life. He plays Christy at 17 when he had limited language capability and was emotionally volatile just as crisply as he does the intellectually learned Christy who struggles to cope with why he can't find non-platonic love. The latter theme is the film's strongest and it would've been nice for Sheridan and co-adapter Shane Connaughton to really flesh that out. Regardless, Day-Lewis gets us to understand and sympathize with all those elements, giving a performance that's so believable you often don't have time to think "wow, he's such a great actor." Those are the most commendable performances.<br /><br />Equally important but through more subtle means is Sheridan's work on the film. This story is about day-to-day life and struggles. Although Christy has such a unique set of circumstances hampering his life, his struggles are not unlike our own and Sheridan grasps that concept completely. Christy struggles with love, parental attention, questions of self- worth and capability. His struggles are just more physically manifested (literally and figuratively) than ours. <br /><br />Sheridan gives us moments that capture the spirit of the large Brown family and Christy's unique place in it. The drama evolves naturally when tensions are highest and the humor comes in much the same way. The dinner scene when Christy learns that his doctor/teacher -- the woman he loves -- is going to marry his brother Peter is the film's finest example of both Day-Lewis and Sheridan's efforts. It's built up to so well by Sheridan that it comes out when we're ready and Day-Lewis takes us from there with his stunning work.<br /><br />The other strong component of the film is Brenda Fricker as Mrs. Brown. I did not know she'd won the Oscar, but there was something about her performances as Christy's loving and wise mother that just screamed Oscar-worthy. Her love for Christy and constant fighting for him just seems so convincing and heartfelt and she earns a lot of sympathy given her situation.<br /><br />The emotional punch of the film given the story is surprisingly minimal. Perhaps that was part of the sacrifice of trying to create a film that feels organically human. The two should be reconcilable, but I imagine it's challenging to tell a story that feels true-to-life and one that provides enough dramatic moments to take our emotions on a roller coaster. The choice to downplay the latter was definitely the wise one for "My Left Foot." Brown's circumstances speak for themselves -- they don't need to be squeezed for weightier dramatic impact.<br /><br />~Steven C<br /><br />Visit my site moviemusereviews.com for more