Volledige openheid: ik ben een cynicus. Ik vind het fijn als mijn einde triest is en mijn zakdoekjes droog. Ik heb niet gehuild toen Bambi's moeder werd neergeschoten. De nieuwe film van Will Smith ziet eruit als een wanhopige smeekbede om een Oscar. Het komt erop neer dat ik zonder artistieke ziel ben geboren.<br />Dus waarom vond ik '10 Items or Less' in vredesnaam leuk? Misschien kwam het door de dubbele espresso die ik voor de show achteroversloeg. Of (wat waarschijnlijker is) misschien kwam het doordat zelfs de meest doorgewinterde filmfans af en toe een shot zoetigheid konden gebruiken.<br />En zoet is het. Vanaf het moment dat 'Hem' 'Scarlet' ontmoet (een gebeurtenis die in de verste verte niet te vergelijken is met een Nora Ephron 'ontmoet schattig'-evenement). ) het beeld wordt genomen tijdens een intieme reis met twee vreemden die leren om te geven om waar hun leven heen gaat. (Prachtig ondersteund door Phedon Papamichaels cinema verity-stijl camerawerk.)<br />Het voornaamste argument over de film is dat hij te vergezocht is. Is de film vergezocht? Ik weet het niet. Zeg jij het maar. Ik moet Adrian Brody nog tegenkomen op de markt. (Maar ik doe mijn best.) Vind ik het leuk om na te denken over de avonturen die zich zouden kunnen voordoen als dit gedenkwaardige voorval zou plaatsvinden? Verdomd als het niet waar is... daar schieten de meeste recensies van '10 Items or Less' tekort... die vergeten erbij te vermelden dat zelfs wij cynici fantasieën hebben. 's de prijs waard om ze plaatsvervangend te mogen meemaken, 82 minuten achter elkaar.
Full disclosure: I'm a cynic. I like my endings sad and my hankies dry. I didn't cry when Bambi's mother was shot. Will Smith's new film Happiness looks like a desperate plea for an Oscar. Basically I was born without an artistic soul. <br /><br />So why on earth did I like "10 Items or Less?" Maybe it was the double espresso I downed before the show. Or (more likely) maybe it was that even the most hardboiled of movie fans could use an occasional shot of sweetness. <br /><br />And sweet it is. From the moment "Him" meets "Scarlet" (an event far from a Nora Ephron "meet cute") the view is taken on an intimate journey with two strangers learning to care about where their lives are headed. (Aided beautifully by Phedon Papamichael's cinema verity style camera work.)<br /><br />The main argument about the film is that it's too far fetched. Is the film far fetched? I don't know. You tell me. I've yet to meet Adrian Brody at the market. (However, not for lack of trying). Do I enjoy considering the adventures that might occur should this momentous event take place? Darn straight I do . . .that's where most reviews of "10 Items or Less" fall short . . .they fail to take into account that even we cynics have fantasies. And heck, sometimes, it's worth the price of admission to vicariously live them, 82 minutes at a time.