Deze film verdient de eer voor zijn oorspronkelijke aanpak. Hij combineert elementen van theater, film en epische verhalenvertelling. Helaas valt hij op alle niveaus tegen. De grootste zwakte van films is hun onwil om zich ergens op vast te leggen; ze hebben kamp-, moralistische en epische elementen zonder zich daar ooit op vast te leggen. Wat het verhaal zelf betreft, Chrétien de Troyes draait zich in zijn graf om bij deze verschrikkelijke aanpassing die de beminnelijke, ondraaglijk onschuldige Percival verandert in een bijzonder ongalante en onbeschofte lomperik.<br />Hoogstwaarschijnlijk zullen twee soorten mensen dit zien, francofielen of Arthuriofielen. Als een van de laatsten vond ik de film onkijkbaar en een ongelooflijk sjofele, oneerbiedige behandeling van een prachtig verhaal.
This movie deserves credit for its original approach. It combines elements of theater, film, and epic storytelling. Unfortunately, it falls flat on all levels. The films biggest weakness is it's unwillingness to commit to anything; it has camp, moralistic, and epic elements without ever committing to any of them. As for the story itself, Chretien de Troyes is spinning in his grave at this horrible adaptation which turns the lovable, unbearably innocent Percival into a most ungallant and rude churl.<br /><br />Most likely two types of people will see this, francophiles or Arthuriophiles. Speaking as one of the latter, I found the movie unwatchable and an incredibly shabby, disrespectful treatment of a beautiful story.