Ik heb twee dagen geleden deel één gezien en vandaag deel twee. De twee delen zijn natuurlijk werelden van elkaar verwijderd, dus ik ben een beetje geschokt door alles wat ik net heb gezien. Ik werd verteerd door het besef van de onvermijdelijkheid van Che's dood; voor mij vertroebelde dat de hele film. Ik neem aan dat dat precies is wat Soderbergh ons wilde laten voelen, de langzaam evoluerende onvermijdelijkheid van zijn dood. Deel twee was zo neerslachtig vergeleken met, ook weer een onvermijdelijkheid, maar op Cuba was het positief en in Bolivia was het zo negatief. Op de politiek van de beweging in Bolivia werd alleen maar gezinspeeld, maar men ging er zelden op in. Voor mij waren de gedenkwaardige scènes allemaal aan het eind van de film: de confrontatie met de cipier en het mildere gesprek met de Boliviaanse functionaris, waarin die Che ondervraagt over het feit dat de boeren er niet in zijn geslaagd zijn revolutie te steunen. Ik had niet gedacht dat de nationale verschillen zo'n grote rol zouden spelen als in het conflict tussen Argentinië en Bolivia. Ik vond dat Soderbergh bewonderenswaardig omging met de onvermijdelijke bevoorradingsproblemen in een revolutionaire strijd: hoe kom je aan voedsel zonder de boeren tegen je in het harnas te jagen die zelf niet genoeg hebben. Het trof me hoe moeilijk het zou zijn om iets te proberen zoals Che het probeerde. Ik denk dat het allemaal te maken heeft met de timing; is er genoeg woede tegen de regering om de beweging op gang te brengen; in Bolivia was dat niet het geval. Che besefte het verschrikkelijke corundum van revolutionairen in zijn brief aan Fidel die hij aan het begin van de film voorlas: als het nu niet gebeurt, wanneer dan over vijftig jaar. Een zeer provocerende en goed gemaakte film; doe je uiterste best om hem te zien.
I watched part one two days ago and today I saw part two. Of course the two parts are worlds apart so I am a little shaken by all that I just saw. I felt consumed by the knowledge of the inevitability of Che's death; for me, it clouded the entire movie. I suppose that is exactly what Soderbergh wanted us to feel, the slowly evolving inevitability of his death. Part Two was so downbeat compared to, again an inevitability but in Cuba it was positive and in Bolivia it was so negative. The politics of the movement in Bolivia were only alluded to but rarely confronted didactically. For me the memorable scenes were all at the end of the film: the confrontation with the jailer and the milder talk with the Bolivian official where that official questions Che about the failure of the peasants to support his revolution. I had not considered the national differences playing as much role as they did in the conflict, Argentine versus Bolivian. I thought Soderbergh dealt admirably with the inevitable problems of supply in a revolutionary struggle; how do you get food without antagonizing the peasants who do not have enough themselves. I was struck by how hard it would be to try something as Che tried. I guess it is all in the timing; is there sufficient anger against the government to begin the movement; in Bolivia there wasn't. Che realized the terrible corundum of revolutionists in his letter to Fidel read at the beginning of the film: If not now, when, 50 years from now. A very thought provoking and well done film; make every effort to see it.