Als er een aanslag wordt gepleegd op de emir van Ohtar, een Arabische potentaat die een bezoek brengt aan Washington, D.C., wordt zijn leven gered door een cocktailserveerster die Sunny Davis heet. Sunny wordt een nationale heldin en media-beroemdheid en als beloning krijgt ze een baan aangeboden bij de afdeling Protocol van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken. Ze weet echter niet dat de functionarissen van het ministerie een verborgen agenda hebben.<br />Op een kaart die we zien staat Ohtar aan de grenzen van Saoedi-Arabië en Zuid-Jemen, in een gebied van kale woestijn dat bekendstaat als de Rub al-Khali of het Lege Kwartier. In het echte leven zou een staat op deze locatie een bevolking hebben van praktisch nul en praktisch nul strategische waarde, maar voor de doeleinden van de film moeten we accepteren dat Ohtar van immens strategisch belang is in de Koude Oorlog en dat de Amerikaanse regering, die erop gebrand is daar een militaire basis te bouwen, al het mogelijke moet doen om aan de goede kant van haar heerser te blijven. Het blijkt dat de Emir gesteld is geraakt op de aantrekkelijke jonge vrouw die hem heeft gered en dat hij een deal heeft gesloten met het ministerie van Buitenlandse Zaken; zij kunnen hun basis krijgen op voorwaarde dat hij Sunny als laatste aanvulling op zijn harem krijgt. De nieuwe baan van Ronald Reagan is alleen maar een list om ervoor te zorgen dat de Emir nog meer kansen krijgt om haar te ontmoeten.<br />Een plot als dit had aanleiding kunnen geven tot een hilarische satire, maar in feite is de satirische inhoud van de film nogal gematigd. Mogelijk was het Amerikaanse publiek in 1984 niet in de stemming voor een scherpe satire op het buitenlandse beleid van hun land; dit was tenslotte het jaar waarin Ronald Reagan negenenveertig van de vijftig staten in de presidentsverkiezingen voor zich opeiste en zijn harde lijn tegenover de Sovjet-Unie duidelijk goed viel bij de kiezers. (Als de film een paar jaar later was gemaakt, in de nasleep van de Iran/Contra-affaire, zou de toon misschien anders zijn geweest. De film is niet zozeer een satire als wel een voertuig voor Goldie Hawn om te laten zien hoe leuk en charmant ze is. Sunny is een typisch Goldie-personage: knap, lief, naïef en niet al te snugger. Er is echter een grens aan hoe ver je kunt gaan met alleen maar leuk en charmant te zijn, en je kunt een slechte film niet automatisch een goede maken door de hoofdrolspeelster een domme blondine te laten zijn. (Dat klinkt eigenlijk meer als een recept om een goede film een slechte te maken). Goldie doet haar best om deze film te redden, maar dat lukt haar nooit. Dat komt deels door de inconsequente manier waarop haar personage wordt geportretteerd. Aan de ene kant is Sunny een lief, onschuldig plattelandsmeisje uit Oregon. Aan de andere kant is ze een 35-jarige vrouw die in een louche bar werkt en een onthullend kostuum draagt. Het effect is ongeveer hetzelfde als wanneer je je voorstelt dat Rebecca uit Sunnybrook Farm is opgegroeid en als Bunnymeisje werkt.<br />De belangrijkste reden waarom Goldie deze film niet kan redden, is dat zelfs de beste komiek of komediant niet beter is dan zijn/haar materiaal, en 'Protocol' is gewoon niet grappig. Alle humor die er bestaat, is vermoeid en geforceerd, gebaseerd op beledigende stereotypen over Arabische mannen die blijkbaar allemaal naar westerse vrouwen verlangen, vooral als ze blond zijn en blauwe ogen hebben. In het midden van de jaren tachtig waren er veel van dit soort dingen, omdat dit de periode was waarin ook de afschuwelijke film _Harem_ van Ben Kingsley en Nastassia Kinski verscheen, over een wellustige heerser uit het Midden-Oosten die een jonge Amerikaanse vrouw ontvoert, en de miniseries met dezelfde naam die een vrijwel identiek verhaal vertelden en zich in een bepaalde periode afspeelden. De filmmakers schijnen zich gerealiseerd te hebben dat hun film niet als een echte komedie zou werken, want tegen het eind wordt hij een soort van 'Mr. Smith gaat naar Washington'. Sunny verandert van een blond sletje in een bron van politieke wijsheid en begint allerlei gemeenplaatsen te uiten over democratie en de grondwet en de burger. 's Plicht om te stemmen en wij het volk en hoe de prijs van de vrijheid vrijheid is bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla maar in werkelijkheid is de film als politieke parabel net zomin succesvol als als komedie.<br />Goldie Hawn heeft een aantal goede komedies gemaakt, zoals 'Cactus Flower', 'Overboard' en 'Housesitter', maar 'Protocol' hoort daar niet bij. Ik heb niet al haar films gezien, maar van de films die ik wel heb gezien is deze ijzingwekkende komedie verreweg de slechtste.
When an attempt is made to assassinate the Emir of Ohtar, an Arab potentate visiting Washington, D.C., his life is saved by a cocktail waitress named Sunny Davis. Sunny becomes a national heroine and media celebrity and as a reward is offered a job working for the Protocol Section of the United States Department of State. Unknown to her however, the State Department officials who offer her the job have a hidden agenda.<br /><br />A map we see shows Ohtar lying on the borders of Saudi Arabia and South Yemen, in an area of barren desert known as the Rub al-Khali, or Empty Quarter. In real life a state in this location would have a population of virtually zero, and virtually zero strategic value, but for the purposes of the film we have to accept that Ohtar is of immense strategic importance in the Cold War and that the American government, who are keen to build a military base there, need to do all that they can in order to keep on the good side of its ruler. It transpires that the Emir has taken a fancy to the attractive young woman who saved him and he has reached a deal with the State Department; they can have their base provided that he can have Sunny as the latest addition to his harem. Sunny's new job is just a ruse to ensure that the Emir has further opportunities to meet her.<br /><br />A plot like this could have been the occasion for some hilarious satire, but in fact the film's satirical content is rather toned down. Possibly in 1984 the American public were not in the mood for trenchant satire on their country's foreign policy; this was, after all, the year in which Ronald Reagan carried forty-nine out of fifty states in the Presidential election and his hard line with the Soviet Union was clearly going down well with the voters. (If the film had been made a couple of years later, in the wake of the Iran/Contra affair, its tone might have been different).<br /><br />The film is not so much a satire as a vehicle for Goldie Hawn to show off her brand of cuteness and charm. Sunny is a typical Goldie character- pretty, sweet-natured, naive and not too bright. There is, however, a limit to how far you can go with cuteness and charm alone, and you cannot automatically make a bad film a good one just by making the leading character a dumb blonde. (Actually, that sounds more like a recipe for making a good film a bad one). Goldie tries her best to save this one, but never succeeds. Part of the reason is the inconsistent way in which her character is portrayed. On the one hand Sunny is a sweet, innocent country girl from Oregon. On the other hand she is a 35-year-old woman who works in a sleazy bar and wears a revealing costume. The effect is rather like imagining Rebecca of Sunnybrook Farm grown up and working as a Bunny Girl.<br /><br />The more important reason why Goldie is unable to rescue this film is even the best comedian or comedienne is no better than his/her material, and "Protocol" is simply unfunny. Whatever humour exists is tired and strained, relying on offensive stereotypes about Arab men who, apparently, all lust after Western women, particularly if they are blonde and blue-eyed. There was a lot of this sort of thing about in the mid-eighties, as this was the period which also saw the awful Ben Kingsley/ Nastassia Kinski film "Harem", about a lascivious Middle Eastern ruler who kidnaps a young American woman, and the mini-series of the same name which told a virtually identical story with a period setting. The film-makers seem to have realised that their film would not work as a pure comedy, because towards the end it turns into a sort of latter-day "Mr Smith Goes to Washington". Sunny turns from a blonde bimbo into a fount of political wisdom and starts uttering all sorts of platitudes about Democracy and the Constitution and the Citizen's Duty to Vote and We The People and how the Price of Liberty is Eternal Vigilance blah blah blah, but in truth the film is no more successful as a political parable than it is as a comedy.<br /><br />Goldie Hawn has made a number of good comedies, such as "Cactus Flower", "Overboard" and ""Housesitter", but "Protocol" is not one of them. I have not seen all of her films, but of those I have seen this dire comedy is by far the worst. 3/10