De film is visueel niet verbluffend in de conventionele betekenis van het woord. Hij biedt geen reeks mooie plaatjes. In plaats daarvan is het een visueel interessante film. Hij dwingt de kijker voortdurend te verwerken of zich misschien de context van de verschillende shots voor te stellen. Dit soort dingen is gemakkelijk te proberen, maar moeilijk om te slagen. De film weigert de steun van een genre te gebruiken om de minder dan volledig betrokken kijker te helpen te krijgen wat er aan de hand is. In plaats daarvan gaat de film verder en doorkruist een aantal verschillende genres. De truc om van de film te houden is om van deze speelsheid te kunnen genieten. Ik vermoed dat 99 procent van de Noord-Amerikaanse kijkers dat gewoon niet zal snappen. Als je probeert het verhaal van deze film te achterhalen, of de filosofische boodschap, of de symbolische structuur, dan verspil je je tijd. Die zijn er niet. De film doet af en toe een uitval naar deze genres en andere. De enige verbindende kracht in de film is Claire Denis' eigen gevoel voor wat bij elkaar past. Er zijn zo weinig lange speelfilms die Kants beschrijving van wat kunst is enigszins bevredigen, namelijk het genieten van de macht van het oordeel zelf in plaats van het simpelweg onderbrengen van ervaringen in concepten. Film neemt meestal de gemakkelijke weg en kiest voor het eenvoudiger genoegen van het begrijpen van wat er gebeurt. De meeste films zijn geen kunst. De meeste films komen niet in de buurt van kunst. Als een film dat doet, zoals deze, en nog steeds een groot aantal kijkers weet te boeien, is het een soort wonder. Mijn negatieve commentaar is dat ik de film soms te simplistisch vind omspringen met de verschillende verhaallijnen die erdoorheen lopen. Het vader-en-zoonverhaal van Tahiti, ook al is het niet bepaald conventioneel, maakt uiteindelijk alles een beetje helder en simpel. Het overheerst te veel.
The film is not visually stunning in the conventional sense. It doesn't present a series of pretty pictures. Instead it is a visually interesting film. It forces the viewer to constantly process or perhaps imagine the context of the various shots. This sort of thing is easy to try but hard to succeed at. The film refuses to use the crutch of a genre to help the less than fully engaged viewer get what's going on. Instead the film touches on and moves through a number of different genres. The trick to loving the film is being able to enjoy this playfulness. I suspect 99% of North American viewers will just not get it. If you try to pin down the narrative of this film, or the philosophical message, or the symbolist structure, etc. you will waste your time. There are none of these. The film only feints towards these genres and others at times. The only unifying force in the film is Claire Denis's own sense of what fits together. There are so few feature length films that come close to satisfying Kant's description of what art is, namely the enjoyment of the power of judgment itself instead of simply subsuming experiences under concepts. Film usually takes the easy way out and opts for the simpler pleasure of understanding what's happening. Most film is not art. Most film doesn't come close to art. When a film does, as this one does, and is still enjoyable by a large range of viewers, it's something of a miracle. My on negative comment is that at times I find the film too simplistically buying in to the various narrative threads that run through it. The Tahiti father-son narrative, even though it's not exactly conventional, ends up making things a little to clear and simple. It dominates too much.