Ik had de gelegenheid om deze film te bekijken als lid van een testpubliek, en het enige wat me op mijn plaats hield was de kans om het onderzoek na de aftiteling in te vullen. Ik had het gevoel dat het grootste probleem van de film het ontbreken van een hoofdplot was. In plaats daarvan bestond hij uit (te) veel subplots die met elkaar wedijverden om de tijd op het scherm. Als gevolg daarvan is er geen enkel personage dat voldoende ontwikkeld is voor het publiek om een soort band te vormen. Wat de regisseur en producent niet deden was ons laten zien waarom het ons iets zou moeten kunnen schelen wat er met de personages gebeurt. In feite zou elk subplot en de personages die ermee verbonden zijn helemaal verwijderd kunnen zijn zonder ernstige gevolgen voor de film. De tijd die daarmee gemoeid zou zijn geweest, zou voldoende zijn geweest voor de hoognodige ontwikkeling van de overige subplots en personages.) Simpel gezegd: het bord van de Hungry Bachelors Club is overvol met bijgerechten en voorgerechten als er een entre-and-et verlangd wordt.
I had the opportunity to preview this film as a member of a test audience, and the only thing which kept me in my seat was the chance to fill out the post-screening survey. I felt the film's biggest problem was its lack of a main plot. Instead, it was composed of (too) many sub-plots competing for screen time. As a result, there is not a single character who is developed enough for the audience to form any sort of attachment. What the director and producer failed to do was show us why we should care what happens to the characters. In fact any one sub-plot and the characters associated with it could have been removed altogether without serious detriment to the film. (The time gained would have allowed for the much needed development of the remaining sub-plots and characters.) Simply put, The Hungry Bachelors Club's plate is overcrowded with side dishes and appetizers when an entre is desired.