Dana Andrews is een van die acteurs die ik waarschijnlijk al in een stuk of tien films heb gezien, maar die zich nooit echt voor me hebben ingeschreven. Hij is vaak flegmatiek, zwijgzaam, speelt dezelfde rollen en lijkt een beetje op de even ondergewaardeerde Glenn Ford, een acteur die moeite doet om echt te waarderen; maar als je eenmaal in de juiste film zit...<br />En dit is het. Preminger's humeurige blik op de onderbuik van New York is even smerig en smoezelig als die van zo ongeveer elke film uit de jaren vijftig, en Andrews is in zijn element als de te taaie agent Mark Dixon, die gewoon niet weet hoe hij het spel moet spelen om vooruit te komen: hij heeft te veel de pest aan criminelen om altijd volgens de regels te spelen. In het begin van de film vermoordt hij per ongeluk de getuige van een moord die te maken heeft met een illegaal gokspelletje dat is opgezet door een maffiabaas aan wie Dixon om persoonlijke redenen een hekel heeft, en de rest van de film probeert hij zijn betrokkenheid te verdoezelen en de maffiabaas tot zijn 'gerechtigheid' te brengen. Ondertussen krijgt hij een relatie met de vrouw van de man die hij heeft vermoord (Gene Tierney) en moet hij ook proberen haar vader vrij te krijgen voor de moord. Het is een verbijsterende film, gefotografeerd door Joseph LaShelle, met een harde, sprankelende dialoog van Ben Hecht en een werkelijk krachtige afsluiting met elementen van tragedie, die binnen een paar minuten tot stand kwam.
Dana Andrews is one of those actors that I've probably seen in a dozen films, but who has never really registered for me. Often stolid, taciturn, playing the same kinds of roles and looking somewhat like the similarly underrated Glenn Ford, he's an actor that takes some effort to really appreciate; but once you hit the right film....<br /><br />And this is it. Preminger's moody look at New York's underbelly is as dirty and seedy as just about any 50s noir, and Andrews is in his element as too-tough cop Mark Dixon who just doesn't know how to play the game to get ahead: he hates criminals too much to always play by the rules. Early on in the film, he accidentally kills the witness to a murder involving an illegal crap game set up by a mobster who Dixon hates for personal reasons, and he spends the rest of the film trying to cover up his involvement and bring the mobster to his kind of "justice". Along the way he gets involved with the estranged wife of the man he killed (Gene Tierney) and also has to try to get her father off the hook for the murder.<br /><br />Stunningly photographed by Joseph LaShelle, with hard and sparkling dialogue by Ben Hecht and a truly powerful ending with elements of tragedy and found grace in just a minute or two of time, this is another noir for the ages and might be my favorite Preminger film thus far -- it's every bit as good as the more-heralded Laura.