Voor echte filmmensen is deze film een must, want hij werkt als een volmaakte allegorie voor de films zelf. De wetenschap van Janos Rukh/Boris Karloff heeft te maken met het vastleggen en projecteren van licht van kosmische verschijnselen. Dit licht kan kwaad doen, of het kan worden aangewend om goed te doen. Aan de ene kant verblindt het zijn moeder, aan de andere kant wordt het gebruikt om blindheid te genezen ('Ik kan zien!' roept een jong meisje op wier ogen dit licht wordt geprojecteerd). Als Rukh/Karloff zelf wordt vergiftigd door de griezelige kracht van dit licht, zien we hem werkelijk een spookachtige gloed uitstralen op zijn handen en gezicht, als een slecht ontwikkeld negatief, waardoor de aandacht wordt gevestigd op het feit dat de man die we zien een projectie is, een wezen dat we op film zien (alleen zichtbaar, zoals in een bioscoop, als de lichten uit zijn).<br />Er is een prachtige passage aan het begin, waarin Karloff/Rukh zijn onderzoek verklaart door het feit dat alles wat gebeurt wordt vastgelegd in licht dat miljoenen jaren door de ruimte rolt, zoals het licht van Andromeda uit die Melkweg werd uitgezonden in een tijd dat de aarde nog uit gesmolten rots bestond. Er zijn passages in de film waarin deze nieuwe wetenschap wordt vergeleken met oudere culturele voertuigen: die van de schrijver, in de rol van Beulah Bondi/Arabella Stevens, en religie, gesymboliseerd door de beeldhouwwerken op de plaatselijke kathedraal die door Karloff met zijn projector/straalpistool worden afgeschoten.<br />Je moet je hier afvragen of deze film bedoeld was om een blik te werpen op wat er in die tijd in Duitsland gaande was, en vooral op het feit dat Riefenstall een jaar eerder film had gebruikt om een regime te promoten dat zeker een heleboel schade zou aanrichten: _Triomf van de Wil_.<br />Gelukkig komt moeder (Violet Kemble Cooper) uiteindelijk tussenbeide, Janos Rukh herinnerend aan de eerste regel van de wetenschap. Als je nog meer films zag, zou je het liefst in de bioscoop gaan staan en roepen: 'Ik kan zien!'
For real film people, this film is a must, since it works as a perfect little allegory for the movies themselves. Janos Rukh/Boris Karloff's science has to do with capturing and projecting light from cosmic phenomena. This light can do harm, or it can be harnessed to do good. On the one hand it blinds his mother, on the other it is used to cure blindness ("I can see!" shouts a young girl on whose eyes this light is projected). When Rukh/Karloff is himself poisoned by the uncanny power of this light, we see him actually emitting a ghostly glow on his hands and face like a badly developed negative, drawing attention to the fact that the man we are watching is a projection, an entity viewed on film (only visible, as in a movie theater, when the lights are out).<br /><br />There is a wonderful passage near the beginning where Karloff/Rukh explains his research as being informed by the fact that everything that happens is captured in light which rolls through space for millions of years, as the light from Andromeda was emitted from that Galaxy at a time when the earth was still molten rock. <br /><br />There are passages in the film when this new science is juxtaposed to older cultural vehicles: that of the writer, in the persona of Beulah Bondi/Arabella Stevens; and religion, emblemized in the sculptural figures on the local cathedral Karloff blasts with his projector/ray gun. <br /><br />One has to wonder here if this film was meant to glance at what was going on in Germany at the time, and particularly at Riefenstall's use of film the year before to promote a regime that certainly would go on to do a lot of harm:Triumph of the Will. <br /><br />Happily in the end, Mother (Violet Kemble Cooper) intervenes, reminding Janos Rukh of the first rule of science. <br /><br />If only more movies made you want to stand up in the theater and shout: "I can see!"