De energieke, jonge producent van proloogfilms (degenen die voorstellingen organiseerden, meestal musicals, die in het verleden vaak de film in de grotere bioscopen draaiden) moet te maken hebben met oneerlijke concurrentie, frauduleuze partners, ontrouwe minnaars & amateurtalent om zijn droom te verwezenlijken om zijn stempel te drukken op de FOOTLIGHT PARADE.<br />Hoewel hij sterk lijkt op andere musical-spektakelfilms van Warner, met name de GOLDDDIGGER-films, had deze film een speciale aantrekkingskracht die geen van de andere had: Jimmy Cagney. Hij is een wonder, soepel en lenig, zo lenig als een kater <0xE2><0x80><0x93> een dier dat hij tijdens de film zelfs een paar keer nadoet. Cagney trekt de aandacht van de kijkers & laat nooit meer los, hij geeft met zijn charisma & opgewekte charme kracht aan de razendsnelle dialoog en afgezaagde plot. De rest van de cast doet ook zijn best. Joan Blondell is perfect als de slimme, groothartige, blonde secretaresse, verliefd op Cagney (heel wat geharrewar <0xE2><0x80><0x93> waarom kreeg ze geen muzikaal nummer?). Dick Powell & Ruby Keeler spelen weer eens minnaars op het toneel & in de zaal; het feit dat haar zang- en acteertalent een beetje aan de magere kant zijn, wordt gecompenseerd door haar danstalent; Powell straalt nog steeds jongensachtig enthousiasme uit in zijn ongebruikelijke positie als tweede man in de hoofdrol.<br />Guy Kibbee & Hugh Herbert zijn heel leuk als zwagers, die allebei op verschillende manieren plannen smeden om Cagney te bedriegen. Ruth Donnelly scoort als Kibbees rijke vrouw, een vrouw die verknocht is aan haar knappe beschermelingen. De gekwelde choreograaf is een passend decor voor Cagney's geestigheid. Herman Bing is hilarisch in zijn ene kleine scène als muziek arrangeur. Mavens zullen de kleine Billy Barty, Jimmy Conlin & misschien zelfs John Garfield zien tijdens de musicalnummers.<br />Ten slotte is er Busby Berkeley, choreograaf nonpareil. Zijn surrealistische creaties, verspreid over het decennium van de jaren dertig, waren een schitterend voorbeeld van het filmische escapisme waar het filmpubliek tijdens de crisistijd van wilde genieten. De grote grap van Berkeleys creaties was natuurlijk dat ze, als onderdeel van de plot, bedoeld waren als toneelproducties. Maar geen enkel theater zou ooit deze producten van de verbeelding van de meester kunnen bevatten. Het zijn perfecte illustraties van het soort vermaak dat alleen mogelijk is door de filmcamera.<br />Berkeley' s muzikale aanbiedingen hadden over het algemeen een van twee verschillende benaderingen, ofwel een verhaal (vaak nogal bizar) dat werd verteld met zang en dans; of anders verbluffend geometrisch ontworpen getallen, oogverblindend, met overvloedige koormeisjes, camerawerk boven het hoofd & een romantisch deuntje. In een vlaag van buitensporige buitensporigheid bereikt FOOTLIGHT PARADE een hoogtepunt met drie meesterwerken van Berkeley: s _Honeymoon Hotel_ en de voor-Production Code over de huwelijksnacht van een paar; s _door by A Waterfall_ <0xE2><0x80><0x93> tientallen ongeklede vrouwen, spetterend, drijvend en duikend in volmaakte patronen & ontwerpen (kijk goed en je zult zien hoe de synchroon-effecten tot stand zijn gekomen); en ten slotte, _Shanghai Lil_ <0xE2><0x80><0x93> een passend eerbetoon aan de talenten van zowel Cagney als Berkeley.
The energetic young producer of theatrical prologues (those staged performances, usually musical, that often proceeded the movie in the larger cinemas in bygone days) must deal with crooked competition, fraudulent partners, unfaithful lovers & amateur talent to realize his dream of making his mark on the FOOTLIGHT PARADE.<br /><br />While closely resembling other Warner's musical spectaculars, notably the GOLDDIGGER films, this movie had a special attraction none of the others had: Jimmy Cagney. He is a wonder, loose-jointed and lithe, as agile as any tomcat - a creature he actually mimics a few times during the movie. Cagney grabs the viewers attention & never lets go, powering the rapid-fire dialogue and corny plot with his charisma & buoyant charm.<br /><br />The rest of the cast gives their best, as well. Joan Blondell is perfect as the smart-mouthed, big-hearted blonde secretary, infatuated with Cagney (major quibble - why wasn't she given a musical number?). Dick Powell & Ruby Keeler once again play lovers onstage & off; the fact that her singing & acting abilities are a bit on the lean side are compensated for by her dancing ; Powell still exudes boyish enthusiasm in his unaccustomed position as second male lead.<br /><br />Guy Kibbee & Hugh Herbert are lots of fun as brothers-in-law, both scheming to cheat Cagney in different ways. Ruth Donnelly scores as Kibbee's wealthy wife, a woman devoted to her handsome protégés. Frank McHugh's harried choreographer is an apt foil for Cagney's wit. Herman Bing is hilarious in his one tiny scene as a music arranger. Mavens will spot little Billy Barty, Jimmy Conlin & maybe even John Garfield during the musical numbers.<br /><br />Finally, there's Busby Berkeley, choreographer nonpareil. His terpsichorean confections, sprinkled throughout the decade of the 1930's, were a supreme example of the cinematic escapism that Depression audiences wanted to enjoy. The big joke about Berkeley's creations, of course, was that they were meant, as part of the plot, to be stage productions. But no theater could ever hold these products of the master's imagination. They are perfect illustrations of the type of entertainment only made possible by the movie camera.<br /><br />Berkeley's musical offerings generally took one of two different approaches, either a story (often rather bizarre) told with song & dance; or else stunning geometrically designed numbers, eye candy, featuring plentiful chorus girls, overhead camerawork & a romantic tune. In a spasm of outré extravagance, FOOTLIGHT PARADE climaxes with three Berkeley masterworks: `Honeymoon Hotel' and its pre-Production Code telling of a couple's wedding night; `By A Waterfall' - dozens of unclad females, splashing, floating & diving in perfect patterns & designs (peer closely & you'll see how the synchronous effects were achieved); and finally, `Shanghai Lil' - a fitting tribute to the talents of both Cagney & Berkeley.