Fassbinders meest overdadige productie offert weinig op van zijn talent voor het identificeren en ontleden van een lijdensweg in lange, beweeglijke stukken die op de een of andere manier ook als sociale inkapselingen fungeren; hier is het veel openlijker, omdat het verhaal zich afspeelt in het door oorlog verscheurde Duitsland aan het eind van de Tweede Wereldoorlog en de hoofdpersoon is een vrouw (Hanna Schygulla als Maria) die munt slaat uit haar kwetsbaarheid (zowel economisch als geslachtsgebonden) om zichzelf op te werken op de ladder van een vooraanstaand textielbedrijf dat begeerde goederen zoals lederhosen beschikbaar stelt aan behoeftige arbeiders (zoals zij ooit was). Getrouwd te midden van geallieerde luchtaanvallen mogen Maria en haar nieuwe echtgenoot Herrmann een korte huwelijksreis maken voordat hij naar het Russische front wordt gestuurd. In zijn afwezigheid is haar wanhoop groot: ze brengt de meeste dagen op het station door, wachtend tot hij terugkomt. Als hij dood wordt verklaard, houdt ze abrupt op met treuren en neemt een baantje als barmeid/prostituee in een bordeel voor Amerikaanse soldaten.<br />Als hij terugkomt, wordt het een hele zooi, omdat de omstandigheden (en zijn gevoel van nobele zelfopoffering) samenspannen om hen uit elkaar te houden. De boodschap is in Fassbinders grote handschrift: 'Liefde is kouder dan de dood', maar niet alleen worstelt Maria met haar eigen geestelijke gezondheid en een echtgenoot die grotendeels niet in staat is van haar te Fassbinder legt een soort verklaring af over het naoorlogse Duitsland dat zich aan de hoogste bieder verkoopt, maar zoals bij al zijn films ben ik geneigd die elementen buiten te sluiten en me te concentreren op de ondraaglijke passies die hij tentoonspreidt: de passies die Fassbinder bij zijn personages oproept, de passies van zijn acteurs die worden gefilterd door hun levensechte connecties met Fassbinder. Alles bij elkaar genomen kunnen zijn films ondraaglijk of onbeschrijflijk hypnotiserend zijn, vaak tegelijk; dit valt daar ergens tussenin, hoewel het beslist dichter bij het laatste ligt. Hoewel ik het niet zo mooi vond als _De Bittere Tranen van Petra von Kant_ of _Katzelmacher,_ heeft Maria Braun beslist een grotere reikwijdte en bovendien kon ik de passie en de authentieke details ervan bij menselijke emoties voelen.
Fassbinder's most lavish production sacrifices little of his talent for identifying and deconstructing a locus of suffering in long, mobile takes that somehow also act as social encapsulations; here, it's much more overt, since the story takes place in war-torn Germany at the end of WWII, and the central character is a woman (Hanna Schygulla as Maria) who capitalizes on vulnerabilities (both economic and gender-related) to catapult herself up the ladder of a prominent textile corp. that makes coveted goods like lederhosen available to indigent workers (as she once was). Married amidst allied air raids, Maria and her new husband Herrmann are allowed a brief honeymoon before he's shipped out to the Russian front. In his absence, her despair is great: she spends most days at the train station, waiting for him to return. When he is reported dead, she abruptly stops grieving and takes a job as a barmaid/prostitute at a brothel catering to American GI's.<br /><br />When he returns, things get plenty messy, as circumstances (and his sense of noble self-sacrifice) conspire to keep them apart. The message is Fassbinder's M.O. writ large: 'Love is colder than death,' but not only is Maria contending with her own sanity and a husband largely incapable of loving her, but a country in deep flux with no discernible light at the end of the tunnel. Fassbinder is making some kind of statement on post-war Germany selling out to the highest bidder, but as with all his films, I tend to block those elements out and focus on the unbearable passions on display: Fassbinder's as evoked through his characters; his actors' as filtered through their real-life connections with Fassbinder. Taken together, his films can be either unbearable or indescribably mesmeric, often at once; this falls somewhere in-between, although definitely closer to the latter. While I didn't like it quite as much as The Bitter Tears of Petra von Kant or Katzelmacher, Maria Braun certainly has a greater scope and what's more, I could feel its passion and authentic detail to human emotions.