Wat een geweldige acteur om in zo'n afschuwelijk verhaal te spelen...<br />Maar de film en de productie zijn heel goed, ook al speelt hij zich af in Londen, maar met decors uit Bristol. Het maakt niet uit of je één kathedraal hebt gezien, je hebt ze allemaal gezien, min of meer.<br />Maar het verhaal... gaat over een man die geboren is met de macht om alles en iedereen te vernietigen, als hij dat zou willen. Met slechts een terloopse verwijzing naar waargebeurde voorbeelden van telekinese, bouwt het verhaal een beeld op van een man die misbruikt en verkeerd beoordeeld wordt als jongen, als tiener en ten slotte als man; zo erg, in feite, dat hij letterlijk wraak neemt. In de loop van de tijd komt hij tot de conclusie dat de hele wereld de verkeerde kant op gaat en gaat hij er dus op uit om alles te vernietigen door er alleen maar aan te denken!<br />Het probleem met het verhaal is echter dat het probeert echte wetenschappelijke gegevens over vreemde mentale vermogens te combineren met quasi-religieuze kletspraat om er een warrige theorie over op te bouwen. Het combineren van feiten en fantasie werkt zelden op deze manier en ik ben bang dat Richard Burton bij sommige gelegenheden dat hij overtuigend probeerde te klinken, behoorlijk overdreef. Maar zijn allerbeste scène is die waarin hij zijn vrouw en haar minnaar een verbale uitbrander geeft als ze zijn huis verlaten: scherpe, geestige en dodelijke dialogen, gebracht zoals alleen Burton dat kon.<br />Een goede ondersteunende cast helpt echter om de dingen er veel beter uit te laten zien en te laten klinken, te beginnen met Lino Ventura, die ik voor het laatst zag in _Garde A Vu_ (1981), als inspecteur Brunel; Harry Andrews als assistent-commissaris; de veel ondergewaardeerde Lee Remick als dr. Zonfeld; Derek Jacobi als publisher, Towney, en een paar andere bekende karakteracteurs. Ik vond de manier waarop het verhaal werd gepresenteerd, als een flashback om het achtergrondverhaal aan te vullen en zo het onmiddellijke mysterie van de poging tot moord op Morlar (Richard Burton) op te lossen, de schrijver met het moordlustige karakter. Tot dat moment was het een goed staaltje visueel detectivewerk van Brunel en zijn Engelse assistent. Toch was het heel voorspelbaar, want het werd me al snel heel duidelijk over de identiteit van de moordenaar in spe.<br />Toen gingen ze het in het afgelopen kwartier allemaal verpesten. Als je wilt weten wat dat is, denk dan aan Samson en Delilah (1949) van de illustere Cecil B. de Mille en hoe Samson uiteindelijk de slechteriken te pakken kreeg. En de allerlaatste scène is gewoon stom. Waarom? Omdat er minstens honderd manieren zijn waarop Morlar had kunnen worden tegengehouden, absoluut.<br />Jammer eigenlijk, want dit had een veel beter verhaal en een veel betere film kunnen zijn. Ik denk dat Burton het geld echt nodig had.<br />Als je een fan van Burton bent, neem dan de tijd om die scène te zien waar ik het net over had. Doe verder geen moeite.
What a great actor to have in such an awful story...<br /><br />The film and its production, however, is quite good, even though set in London but with exteriors in Bristol. No matter  see one cathedral, you've seen 'em all, sort of.<br /><br />The story however...is about a man born with the power to wreak death and destruction upon anybody and anything, should he so wish. With just a passing reference to true life instances of telekinesis, the narrative builds a picture of a man misused and misjudged as a boy, a teenager and finally as a man; so much so, in fact, that he exacts vengeance at will, literally. Over time, he comes to the conclusion that the whole world is heading the wrong way and thus sets out to destroy the lot  just by thinking about it!<br /><br />The trouble with the narrative, however, is that it tries to mix genuine scientific data about strange mental powers and merge it all with quasi-religious claptrap to produce a hodge-podge theory about it all. Mixing fact and fantasy in this fashion rarely works  and I'm afraid Richard Burton had to overact awfully on some occasions when trying to sound convincing. His very best scene, however, is when he gave his wife and her lover a verbal pasting as they left his home: sharp, witty and deadly dialog, delivered as only Burton could.<br /><br />A good supporting cast helps to make things look and sound a lot better, though, beginning with Lino Ventura, whom I last saw in Garde A Vu (1981), as Inspector Brunel; Harry Andrews as Assistant Commissioner; the much under-rated Lee Remick as Dr Zonfeld; Derek Jacobi as a publisher, Towney, and a few other well known character actors.<br /><br />I liked the way the story was presented, as flashback within flashback to fill in the back story and thus solve the immediate mystery of the attempted murder of Morlar (Richard Burton), the writer with the killer disposition. Up till that point, it was a good piece of visual detective work by Brunel and his English sidekick. Still, it was very predictable as it became quickly very obvious to me about the identity of the would-be murderer.<br /><br />Then, they went and spoilt it all in the last fifteen minutes. If you want a clue about what that is, think Samson and Delilah (1949), from the illustrious Cecil B. de Mille, and how Samson got the bad guys in the end. And, the very last scene is just plain stupid. Why? Because there are at least a hundred ways that Morlar's rampaging could have been stopped, absolutely.<br /><br />Shame, actually, because this could have been a lot better story and movie. I guess Burton really needed the money.<br /><br />If you're Burton fan, then spend the time to see that scene I mentioned above. Otherwise, don't bother.