'Footlight Parade' is op zoveel manieren fascinerend. De zogenaamd geënsceneerde 'theaterproloog' had natuurlijk in geen enkel theater ter wereld geproduceerd kunnen worden. Denk bijvoorbeeld aan de enorme vijvers en drie verdiepingen hoge fonteinen voor 'By A Waterfall'. (Berkeley regisseerde John Garfield in 'They Made Me a Criminal', zes jaar later, en liet de Dead End Kids 'By a Waterfall' zingen terwijl ze onder de douche stonden.)<br />'Shanghai Lil' is het beste productienummer op de foto. Het is een catalogus van Warner Bros.-gevoeligheden uit de jaren dertig. Let op de Afrikaanse jongens die in de scène zijn verwerkt, met blanke en Aziatische prostituees. Je zou in andere films uit die tijd nooit zwarten in een sociale scene zien, tenzij het kruiers in een trein of dienstmeisjes in een groot huis waren. Hier zitten de zwarte mannen aan de bar en zingen met de anderen mee. Ik krijg ook een kick als de militaire dansers een 'kaartvoorstelling' van Roosevelts beeltenis geven. Er is ook de adelaar van de NRA <0xE2><0x80><0x93> het logo van de controversiële National Recovery Administration van de New Deal. Roosevelt was de nieuwe president en de hoop was zo groot dat hij het land uit de depressie zou halen. Je zou natuurlijk nooit zoiets op de arbeidersklasse gerichte films uit MGM zien komen. Warner Bros. steunde van harte de opleving die de regering-F.D.R. had gedicteerd. <br /><br />Die lieve kleine Ruby Keeler is nooit beter geweest dan wanneer ze de Chinese hoer 'Lil' speelt. Ze kijkt zelfs nauwelijks naar haar voeten als ze danst, wat een van haar karakterfouten was.<br />Het Pre-Code-gedoe is leuk. Het nummer 'By a Waterfall' is in dat opzicht geweldig. De meisjes trekken hun badpak aan in de volle bus die met alle lichten aan over Times Square dendert. De meisjes die met gespreide armen en benen over de camera zwemmen, leveren het soort kruisfoto's die in geen 35 jaar te zien zouden zijn. Over een paar maanden zou de productiecode zulke ondeugende genoegens uitbannen.
"Footlight Parade" is fascinating on so many levels. There is no way the supposedly staged "theater prologues" could have been produced in any theater on earth, of course. Think of the huge pools and three-story tall fountains for "By A Waterfall," for instance. (Berkeley directed John Garfield in "They Made Me a Criminal" six years later and had the Dead End Kids singing "By a Waterfall" as they took their showers.) <br /><br />"Shanghai Lil" is the best production number in the picture. It's a catalog of '30s Warner Bros. sensibilities. Note the African guys mixed into the scene with white and Asian prostitutes. You would never see blacks integrated into a social scene in other films of the period unless they were porters on a train or maids in a big house. Here the black guys are sitting at the bar and singing with the others. I also get a thrill when the military dancers do a "card section" presentation of Roosevelt's image. There's also the NRA eagle--the logo of the controversial National Recovery Administration of the New Deal. FDR was the new president and hopes were so high that he'd pull the nation out of the Depression. You'd never see something so working class oriented coming out of MGM, of course. Warner Bros. wholeheartedly supported the uplift dictated by the F.D.R. administration. <br /><br />Dear little Miss Ruby Keeler was never better than she is playing the Chinese hooker, "Lil." She hardly even watches her feet as she dances, which was one of her signature flaws. <br /><br />The Pre-Code stuff is fun. The "By a Waterfall" number is wonderful in that regard. The girls change into their bathing suits on the crowded bus speeding through Times Square with all its lights on. The spread-eagle girls swimming over the camera provide the kind of crotch shots that would not be seen for 35 years. In a few months the Production Code would eliminate such naughty pleasures.