Stel je de klassieke noir-verhaallijnen voor, doorspekt met hypergestileerde zwart-witbeelden van Frank Millers Sin City. Stel je dan een dystopische sciencefictionthriller voor, zoals Steven Spielbergs Minority Report of Richard Linklaters A Scanner Darkly. Een combinatie van dit alles zou een passende manier zijn om de sombere, atmosferische kijk op de toekomst van de ambitieuze regisseur Christian Volckman in zijn debuutfilm te beschrijven. Maar hoewel het werk van Volckman ontegenzeglijk geciteerd wordt in voornoemde films en in soortgelijke films, doet zo'n simplistische hybride niet recht aan de renaissance, aan Volckmans eindresultaat <0xE2><0x80><0x93> de film zelf is veel ingewikkelder. <br /><br />Genre-hybriden zijn meestal een kwestie van raak en mis, vooral in een hedendaagse context, waar de bron van individualiteit steeds verder uitgeput lijkt te raken. Als zodanig is Renaissance op z'n minst prijzenswaardig als filmisch experiment, met zijn unieke mengsel van het korrelige nihilisme van de neo-noir-detective en de fantastische allegorische verschrikking van de dystopische sciencefictionfilm, die op een merkwaardig passende manier dienen om elkaars verhalende conventies te complimenteren. Het scenario is slim en intrigerend (hoewel je het gevoel krijgt dat veel zinnen in het script in hun oorspronkelijke versie veel effectiever zouden zijn geweest dan de Engelse vertaling <0xE2><0x80><0x93> de film). De titel van de film wordt ook veel aangrijpender, omdat het script erin slaagt het publiek de hele tijd een stap voor te blijven. Hoewel veel elementen van de plot heel bekend zullen lijken voor mensen die van dergelijke sciencefictionthrillers houden, maakt het script op precies het juiste moment onverwachte wendingen om de kijker op het puntje van zijn stoel te houden, wat het tot een werkelijk meeslepend werk maakt.<br />Volckmans film blinkt werkelijk uit in zijn visuele component, en de verbluffende zwart-witanimatie is zonder meer het hoogtepunt van de film <0xE2><0x80><0x93> voortreffelijk humeurig en stijlvol, en laat zien wat een geweldig esthetisch effect het simpele gebruik van twee tinten kan hebben. Met geweldige details in de compositie en het uiterlijk van elk shot, en een voortreffelijk gebruik van zeer noir-schaduwen en intrigerende hoeken om de emotionele spanning van de scène te accentueren, lijkt de film regelrecht uit een tekenfilm van Frank Miller te komen, maar dan met een draai. Het eindresultaat is consequent visueel overdadig.<br />De Engelse versie van de film krijgt nog meer geloofwaardigheid door de zeer passende keuze van de stemmen. De norse stem van Daniel Craig is een absoluut perfecte rolbezetting voor de grimmige, stoïcijnse politieman Karas, en Catherine McCormack is een sterke persoonlijkheid als de mysterieuze vrouw wier zus is verdwenen en die hij onderzoekt. Ondanks een beverig Engels accent doet Romola Garai uitstekend werk als de overspannen zuster in kwestie, en Jonathan Pryce is gepast dreigend als het duistere hoofd van het onheilspellende megaconcern Avalon. Ian Holms ijle stem is ook een goede keus als mysterieuze wetenschapper, en Holm maakt een krachtige indruk in zijn korte scènes.<br />Alles bij elkaar beschikt Renaissance over een visueel verbluffende, unieke en fascinerende futuristische thriller, even intelligent als onderhoudend. Hoewel de plot bekend lijkt te zijn voor mensen die dergelijke films bezoeken, en de hier en daar zwakke lijntjes de film er misschien van weerhouden het sombere meesterwerk te worden dat hij pretendeert te zijn, weet de sublieme animatie op zich de film met gemak door zijn af en toe opduikende twijfels heen te slepen. Voor fans van een van de met elkaar verweven genres van de film, of voor de korrelige stripverhalen van Frank Miller, of voor degenen die een goed geconstrueerde, iets minder conventionele kijk op de futuristische thriller kunnen waarderen, is de film zonder enige twijfel een bezoek waard.<br />-8/10/'10.
Picture the classic noir story lines infused with hyper-stylized black and white visuals of Frank Miller's Sin City. Then picture a dystopian, science fiction thriller, such as Steven Spielberg's Minority Report or Richard Linklater's A Scanner Darkly. An amalgamation of the above would be a suitable way of describing visionary french director Christian Volckman's bleak and atmospheric take on the future in his feature film debut. But although Volckman's work does unquestionably take reference from the aforementioned films and those similar to them, such a simplistic hybrid does not do Renaissance, Volckman's end result, justice - the film itself is a far more complex piece of work than that.<br /><br />Genre hybridity is usually a hit and miss affair, especially in a contemporary context, with the well of individuality appearing to be increasingly exhausted. As such, Renaissance is laudable as a cinematic experiment at the very least, with its unique interspersing of the gritty nihilism of the neo-noir detective thriller and the fantastic allegorical terror of the dystopian sci-fi drama, which serve to compliment each other's storytelling conventions in a strangely fitting fashion. The screenplay is a clever and intriguing one (although one gets the sense that many of the lines in the script would have been much more effective in their original french than the English translation - the film's title also becomes far more poignant) managing to stay one step ahead of its audience all the way through. Though many elements of the plot will seem quite familiar to those who frequent such science fiction thrillers, the script throws unexpected twists and turns in at exactly the right moment to keep the viewer on their toes, making for a truly compelling work.<br /><br />Volckman's film truly excels in its visual component, and the stunning black and white animation is easily the film's highlight - superbly moody and stylish, it goes to show what tremendous aesthetic effect the simple use of two shades can have. With tremendous detail paid to the composition and look of each shot, and superb use of very noir shadows and intriguing angles to accentuate the emotional tension of the scene, the film appears straight out of a Frank Miller comic, but with a twist, the end result being consistently visually sumptuous. <br /><br />The film's English rendition is also given added credence by its very fitting array of voice casting. The gruff voice of Daniel Craig is an absolutely perfect piece of casting for grim, stoic policeman Karas, and Catherine McCormack is a strong presence as the mysterious woman whose sister's disappearance he is investigating. Despite a wavering English accent, Romola Garai does great work as the frantic sister in question, and Jonathan Pryce is suitably menacing as the shady head of ominous mega-corporation Avalon. Ian Holm's reedy voice is also a strong choice as a mysterious scientist, and Holm makes a powerful impression in his brief scenes.<br /><br />All together, Renaissance boasts a visually stunning, unique and compelling futuristic thriller, just as intelligent as it is entertaining. Though the plot may seem familiar to those who frequent such fare and the occasional weak line may inhibit the film from being the moody masterpiece it set out to be, the superb animation in itself easily carries the film through its occasional qualms. For fans of either of the film's intertwined genres or the gritty graphic novels of Frank Miller, or those willing to appreciate a capably crafted, slightly less conventional take on the futuristic thriller, the film is without question worth a watch.<br /><br />-8/10