En hier is nog een bewijs om aan te tonen dat we allemaal de Italiaanse _giallo_ moeten aanbidden en moeten erkennen dat het de absoluut uniekste sub-genre in horror is. Emilio Miraglia's _The Red Queen Kills Seven Times_ is een volkomen hypnotiserende, heilzame mengeling van originele intriges, stijlvolle productiewaarden, betoverende muziek, grote acteertalenten en inventieve bloederige moordscènes. Het is een fabelachtige _giallo_ (uitgebracht in het gouden jaar 1972) die thuishoort in de top vijf van elke fan van Italiaanse cinema. De verhaallijn introduceert niet alleen de gemiddelde in het zwart geklede & seksueel gefrustreerde moordenaar, maar vermengt goede ouderwetse wraakmotieven met de macabere mythe van de moordzuchtige 'Red Queen'. Op jonge leeftijd vertelt hun grootvader de voortdurend ruziënde zusjes Kitty en Evelyn over een griezelige dame die eens in de honderd jaar op 6 april zeven mensen vermoordt van wie haar zus het onontkoombare laatste slachtoffer is. Veertien jaar later is Kitty de succesvolle choreografe van een vooraanstaand modellenbureau geworden (ze deelt zelfs het bed met de algemeen directeur) als plotseling de moordpartij losbarst. Zuster Evelyn zou de voor de hand liggende dader zijn, maar die is kortgeleden naar de Verenigde Staten verhuisd... Of niet? Om de paar minuten word je geconfronteerd met een gecompliceerde en toch fascinerende figuur die je op het verkeerde been zet, en de Rode Koningin is beslist de fascinerendste moordenaar in de helegiallo-geschiedenis. Haar gezicht is nooit te zien, maar ze draagt een bloedrode mantel en laat een afgrijselijke lach horen als ze een nieuw slachtoffer maakt. Ze is ook niet bepaald zachtzinnig, want haar slachtoffers worden op een barbaarse manier met een dolk gestoken, achter auto's gesleept en zelfs aan hekken gespietst! Dat laatste is werkelijk een van de grootste (of gruwelijkste) gewelddaden die ik ooit heb gezien! Wat zou je nog meer kunnen wensen? Een stijlvolle en smaakvolle naaktheid, misschien? De beeldschone actrices hebben dat meer dan goed gemaakt, onder wie Barbara Bouchet en een jonge Sybil Danning. Emilio Miraglia is niet de beroemdste _giallo_ -regisseur, aangezien hij alleen dit en het al even aanbevolen 'De nacht Evelyn kwam uit het graf' heeft gemaakt. maar zijn invloed en belangrijkheid mogen NIET VERGETEN worden.
And here's yet another piece of evidence to claim that we should all worship the Italian giallo and acknowledge it to be the absolute most unique sub genre in horror. Emilio Miraglia's "The Red Queen Kills Seven Times" is a totally mesmerizing wholesome of original plotting, stylish production values, enchanting music, great acting talents and inventively gory murder sequences. It's a fabulous giallo (released in the golden year 1972) that belongs in the top-five of every fan of Italian cinema. The storyline doesn't just introduce your average black-gloved & sexually frustrated killer, but blends good old-fashioned revenge motives with the macabre myth of the murderous "Red Queen". At young age, their grandfather tells the constantly fighting siblings Kitty and Evelyn about an uncanny lady who, once every 100 years on April 6th, kills seven people of which her sister is the inevitable last victim. Fourteen years later, Kitty has become the successful choreographer of a prominent modeling agency (even sharing her bed with the general manager) when suddenly the killing spree begins. Sister Evelyn would be the obvious culprit, but she moved to the States recently... Or has she? Complex yet compelling and involving red herrings are thrown at you every couple of minutes and the Red Queen character is definitely the most fascinating killer in giallo-history. Her face can never be seen, but she wears a blood red cloak and produces the most ghastly laugh whenever she made a new victim. She's not exactly gentle either, as her victims are barbarically stabbed with a dagger, dragged behind cars and even impaled on fences! That latter one is truly one of the greatest (= most gruesome) acts of violence I've ever seen! What more could you possibly request? Some classy and tasteful nudity, perhaps? The gorgeous female actresses got this more than covered, among them Barbara Bouchet and a young Sybil Danning. Emilio Miraglia isn't the most famous giallo-director, as he only made this one and the equally recommended "The Night Evelyn Came Out of the Grave", but his influence and importance should NOT be forgotten.