In de jaren zeventig waren horrorfilms populair op de omnibus. Ik ben er zelf niet zo dol op, maar dit is een ontegenzeggelijk uitstekend stuk Britse horrorfilm. _The House That Dripped Blood_ is een horrorfilm op de omnibus, met vier verhaallijnen die een griezelig oud huis op het platteland omringen en door een makelaar aan een agent van Scotland Yard worden verteld.<br />Deze film heeft de hoofdrollen voor drie bekende horrorsterren: Peter Cushing, Christopher Lee en Ingrid Pitt, die door horrorfans zal worden herkend als een van Lee's medespelers in de grootste Britse horrorfilm aller tijden: _The Wicker Man_.<br />Het eerste deel van de film, getiteld 'Method for Murder' Het verhaal vertelt het verhaal van een schrijver van griezelverhalen wiens creatie, een wurger die 'Dominic' heet, tot leven wordt gewekt door zijn eigen verbeelding. Dit verhaal bouwt de spanning goed op; via zijn vriendin en het publiek gaan ze geloven dat wat hij ziet een product van zijn verbeelding is. Dit verhaal is zeker niet erg origineel, maar het gebrek aan originaliteit wordt goedgemaakt door de sfeer die het creëert en het heeft een laatste wending, die ongelooflijk goed werkt en als een echte verrassing kwam.<br />Het tweede verhaal, getiteld 'Waxworks', gaat over Peter Cushing en is mijn minst favoriete van de vier. Dit verhaal volgt op het verhaal van Phillip Grayson (Cushing), een man die een wassenbeeldenmuseum ontdekt en besluit zich erin te wagen. Binnen ontdekt hij een vrouw die hem bekend voorkomt en die, zoals we later ontdekken, een moordenares is. Wat de relatie van de vrouw met Phillip precies inhield, wordt nooit helemaal verklaard, maar het verhaal is meer gebaseerd op het mysterie om de spanning op te bouwen dan op de details van het verhaal. Cushing krijgt later gezelschap van zijn vriend Neville Rogers (gespeeld door Joss Ackland) en dan begint het verhaal echt spannend te worden. De setting van een wassenbeeldenmuseum vol moordenaars voor een horrorfilm is geen nieuw idee; dezelfde setting werd met veel succes gebruikt in de uitstekende griezelfilm uit 1966, 'Chamber of Horrors'. Hoe groot het verhaal in de voornoemde film ook is, de kracht van de setting wordt niet minder gebruikt voor een afschrikwekkend effect, dat voor een groot deel wordt bereikt door een gevoel van claustrofobie, veroorzaakt door de beperkte ruimte van het museum. Peter Cushing is altijd interessant om naar te kijken, en als je hem een met een bijl zwaaiende gek ziet ontwijken, is dat een traktatie voor de horrorfan. Hoewel dit verhaal mijn minst favoriete is, is het nog steeds onderhoudend en interessant genoeg om deze bloemlezing niet teleur te stellen.<br />De film gaat verder met 'Sweets for the Sweet', ongetwijfeld de beste van de omnibus. In dit verhaal speelt de legendarische Christopher Lee een schijnbaar overbezorgde vader. De schoonheid van dit verhaal is te danken aan de manier waarop het wordt verteld. Het laat het publiek raden; we weten dat er iets mis is met de vader of de dochter, maar we weten niet wie of wat het is. Christopher Lee schetst zijn personage zoals gewoonlijk met een grote mate van luguberheid; het publiek blijft sudderen over zijn acties om zijn dochter een pop te geven, en het feit dat ze niet naar school mag en geen speelgoed mag hebben. Het kaartje met het waarom wordt dicht bij de borst gehouden tot vlak voor het einde, belichaamd door de werkelijk huiveringwekkende regel waarin Lee tegen zijn oppas zegt dat hij bang is voor zijn dochter. Het einde van dit gedeelte is voortreffelijk, naar mijn mening is het een van de mooiste eindes van elk horrorverhaal dat ooit is verteld, en het zal je nog lang na de aftiteling bijblijven.<br />De omnibus eindigt met 'De mantel', beslist de meest komische van de vier. Dit verhaal gaat over een dikke horrorfilmster die, niet onder de indruk van de technische kant van zijn laatste film, naar buiten gaat en een mantel voor zichzelf koopt. Natuurlijk blijkt deze mantel een echte vampiermantel te zijn. In tegenstelling tot de andere drie verhalen lijkt dit voornamelijk voor de lol te zijn verzonnen. Dat is echter geen slechte zaak, want het grootste deel van de humor is grappig en vormt een mooi contrast met de rest van de film. Het einde van dit verhaal valt mooi samen met het einde van het verhaal van de film zelf, wat een heel sinister maar toch humoristisch einde is van een heel goede film. Kijk ook uit voor de kleine spot over Christopher Lee in Dracula. Een leuk detail, vind ik.<br />Over het geheel genomen kun je, als je een horror-omnibus wilt, echt niet fout gaan met _The House that Dripped Blood_. Het derde verhaal alleen al maakt de film de moeite waard, en dit is echt een heel degelijke horrorfilm.
Horror omnibus films were popular in the seventies. I'm not very fond of them myself, but this one is an undeniably excellent slice of British horror cinema. The House That Dripped Blood is a horror omnibus, featuring four stories that surround a creepy old house in the country and are being told to a Scotland Yard officer by an estate agent.<br /><br />This film is headlined by three well known stars of horror cinema; Peter Cushing, Christopher Lee and Ingrid Pitt, whom horror fans will recognise as one of Lee's co-stars in the greatest British horror film of all time; The Wicker Man.<br /><br />The first segment of the film, titled "Method For Murder" tells the story of a horror storywriter, whose creation; a strangler named "Dominic" is brought to life by his own imagination. This story builds suspense very well; through his girlfriend, he, and the audience is lead to believe that what he is seeing is a figment of his imagination. This story certainly isn't very original, but it makes up for its lack of originality through the atmosphere it creates and it's final twist; which works incredibly well and came as a genuine surprise.<br /><br />The second story, titled "Waxworks", stars Peter Cushing and is my least favourite of the four. This tale follows the story of Phillip Grayson (Cushing), a man that discovers a wax museum and decides to venture in. Inside, he discovers a woman that is familiar to him and who we later find out is a murderess. Quite what the woman's relationship with Phillip entailed is never really explained, but the tale relies more on the mystery to build the suspense rather than plot details. Cushing is later joined by his friend, Neville Rogers (played by Joss Ackland) and that's when the tale really starts to pick up. The setting of a waxwork museum full of murderers for a horror film isn't a new idea; the same setting was used to great effect in the excellent 1966 horror film, "Chamber of Horrors". Although the one here isn't as grand as the one in the aforementioned film, the power of the setting is used to no lesser a horrifying effect, much of which is achieved by a feeling of claustrophobia, brought about by the limited area of the museum. Peter Cushing is always interesting to watch, and seeing him avoid an axe-wielding madman is a treat for the horror fan. Despite being my least favourite, this story is still entertaining and interesting enough to not let this anthology down.<br /><br />The film continues with "Sweets for the Sweet", which is without doubt the best of the omnibus. This story stars the legendary Christopher Lee as a seemingly overprotective father. The beauty of this story comes from the way it is played out. It leaves the audience guessing; we know that there is something wrong with either the father or the daughter, but we don't know who, or what, it is. Christopher Lee, as usual, portrays his character with a great degree of sinisterness; the audience is left to simmer over his actions regarding giving his daughter a doll, and the fact that she isn't allowed to go to school or have any toys. The card of exactly why is held close to the chest until right near the end, epitomised by the truly chilling line in which Lee tells his babysitter that he is, in fact, afraid of his daughter. The ending to this section is superbly played out, in my opinion it's one of the finest endings to any horror story ever told, and will stay with you long after the end credits roll.<br /><br />The omnibus finishes with "The Cloak", which is definitely the most comedic of the four. This tale is about a hammy horror film star that, unimpressed by his latest film's technical side, goes out and buys himself a cloak. Naturally, this cloak turns out to be a real vampire cloak. Unlike the other three tales, this one seems to be played out mostly for laughs. That is no bad thing however as the majority of the humour is funny and it serves as a nice contrast to the rest of the film. The ending to this tale coincides nicely with the ending to the wraparound story of the film, which is a very sinister yet humorous ending to a very good film. Also, look out for the little jibe regarding Christopher Lee in Dracula. A nice touch, I think.<br /><br />Overall, if you want a horror omnibus, you really cant go wrong with The House that Dripped Blood. The third tale alone makes the film worthy of your time and this is a very solid horror film indeed.