'Een misdadiger is vaak een man die iets onafgemaakt heeft gelaten, niet altijd een man die iets heeft gedaan.' <0xE2><0x80><0x93> Keizer Marcus Aurelius.<br />De dvd-uitgave van 'Watch on the Rhine' had niet op een beter moment kunnen komen. We krijgen een belangrijke Lillian Hellman-film te zien die door Dashiell Hammett (de Hellman-geleerde Bernard F. Dick in zijn audiocommentaar bevestigt dat hij de auteur is) op het doek is gezet. Het is een subtiele voorstelling van Bette Davis, die lang nadat ze de werkpaardkoningin van Warner Bros was geworden een bescheiden bijrol speelde. Even veelzeggend is het dat het ons eraan herinnert dat de Tweede Wereldoorlog een doel had.<br />'Ja,' zeg je, alsof we dat nodig hadden. We hebben Cary Grant horen preken in 'Destination Tokyo' In 1943 schreef ik over Japanse jongens en hun Bushido-messen. In 'The Sound of Music' (1965) hebben we gezien hoe kaplaarzen de heuvels omploegden. In 'It Happened Here' (1966) hebben we door Engeland gereisd, waar Duitsland harteloos aan het bewind was. Maar eerlijk gezegd hebben we de boodschap nog steeds nodig.<br />Ik heb een 81-jarige vriend die Franklin Roosevelt regelmatig vervloekt. Hij vindt dat Roosevelt de Verenigde Staten in een buitenlandse oorlog heeft gestort die we niet nodig hadden, en daardoor de dood van zijn favoriete neef heeft veroorzaakt. Hij wordt door Patrick Buchanan aangemoedigd in het demoniseren van de geallieerde leiders en het bagatelliseren van de Tweede Wereldoorlog. Als het Derde Rijk in 1939 de Vrije Stad Danzig had gekregen, zou Adolf Hitler geen bedreiging meer hebben gevormd voor Polen, Europa of de wereld, zo beweert de politieke columnist. Buchanan houdt vol dat als die zelfzuchtige Polen niet de confrontatie met de nazi's waren aangegaan en zich niet hadden bemoeid met het dwaas bemoeizuchtige Groot-Brittannië en het duizeligmakende altruïstische Frankrijk, het Westen niet door een oorlog zou zijn overspoeld. Hij gelooft dat zonder de ontberingen van de totale oorlog niemand in Duitsland gaskamers zou hebben gebouwd om een Eindoplossing voor het Joodse Problem te bieden.<br />Sommige commentaren op deze site zijn van mening dat 'Kijk' onder het gewicht van verschaalde propaganda gebukt gaat. Misschien. Maar noch mijn vriend noch Pat Buchanan leek te begrijpen wat de bedoeling van de film was: sommige mensen doden en verwonden om het land, de goederen en de vrijheid van andere mensen in handen te krijgen; zulke mensen domineerden de As-mogendheden en 'genoeg' kwam niet voor in hun vocabulaire.<br />Paul Lukas verdiende de Oscar die hij had gewonnen. Hij en Bette Davis legden een overtuigende passie in hun vertolking van vluchtelingen die strijden tegen onderdrukkers. Ze gaven emotionele kracht aan het intellectuele argument dat ze van de zijlijn waren gestapt, dat ze folteraars en moordenaars actief het hoofd hadden geboden. Bernard Dick merkt op dat Hellman Lukas niet als persoon zag, omdat hij apolitiek bleef. Natuurlijk had hij als Hongaar met eigen ogen gezien hoe Bela Kun het bloedige 'dictaat van het proletariaat' uitoefende. In 1942 vervangt hij een verouderd imperium door dat van admiraal Horthy.<br />In een prachtige camee-rol die door Hammett aan het stuk wordt toegevoegd, beeldt Henry Daniell sardonisch een Wehrmacht-officier uit die de bruine hemden die hij dient met minachting bekijkt. Zijn Phili von Ramme zou zich in 1944 ongetwijfeld achter veldmaarschalk Rommel scharen tijdens het complot van de 20ste juli tegen Hitler. Maar in april 1940 helpt hij de nazi's pragmatisch een handje, hoewel hij Herr Blecher 'de Slager' beledigt en de Roemeense aristocraat Teck de Brancovis veracht omdat hij informatie probeert te verkopen over een leider van de ondergrondse. <br />Teck, een pauper en mogelijke bedrogen echtgenoot, wil geld en een visum om terug te keren naar Europa, waar hij de draad van een leven kan oppakken dat ten onder is gegaan aan de wereldomvattende economische depressie en de Eerste Wereldoorlog. Hij heeft geen politieke overtuigingen, geen scrupules om een vrijheidsstrijder in te ruilen voor zijn eigen toekomst. George Coulouris, afgestudeerd aan het Mercury Theater, verleent het cynisme van deze uitgebluste man iets wanhopig dreigends.<br />Lucille Watson geeft een innemende vitaliteit aan de gastvrouw van de hebberige man, een dominante oude dame die weet wat ze wil en haar zin krijgt <0xE2><0x80><0x93> maar die haar kinderen en hun prestaties buiten het huis dat ze beheert niet voldoende waardeert. Zij en haar bleke, aan zijn werk gekluisterde zoon behoren tot de Amerikaanse versie van Von Ramme en De Brancovis' bevoorrechte soort. Maar deze familie heeft geen verwoesting gezien en zal dat ook nooit zien. Het zijn welgestelde mensen die het kwaad in stilte kunnen bevorderen door het niet te bestrijden.<br />Deze moeder en zoon zouden gemakkelijk keuzes kunnen maken die die inschikkelijkheid ten opzichte van het nationaal-socialisme en het fascisme weerspiegelen die vandaag de dag in mijn vriend en wijsgeer Buchanan floreren. 'Letch on the Rhine' heeft iets gemanicuurds. De dialogen weerspiegelen de erudiete oorsprong van de film op het toneel, in plaats van dat ze fris uit de straten klinken. Toch heeft de film van Hellman en Hammett een diepgewortelde macht. Het publiek moet nog steeds luisteren naar en gehoor geven aan de oproep om de wapens op te nemen tegen de graaiers die meedogenloos opmarcheren.
"A wrong-doer is often a man that has left something undone, not always he that has done something."--Emperor Marcus Aurelius <br /><br />The DVD release of "Watch on the Rhine" could not come at a better moment. It restores to us a major Lillian Hellman play stirringly adapted to the screen by Dashiell Hammett (Hellman scholar Bernard F. Dick's audio commentary affirms his authorship). It presents a subtle performance by Bette Davis, who took a subdued secondary role long after she'd become the workhorse queen at the Warner Bros. lot. Equally significantly, it reminds us that World War II had a purpose.<br /><br />Sure, you say, like we needed that. We've heard Cary Grant sermonizing in "Destination Tokyo" (1943) about Japanese boys and their Bushido knives. We've watched jackboots stomp the living hills in "The Sound of Music" (1965). We've toured an England callously occupied by Germany in "It Happened Here" (1966). Yet, truth to tell, we still need the message spread.<br /><br />I have an 81-year-old friend who curses Franklin Roosevelt regularly. He feels that FDR connived the U.S. into a foreign fight we didn't need, and thereby caused the death of his favorite cousin. He's encouraged in his demonizing of Allied leaders and the trivializing of War Two by Patrick Buchanan.<br /><br />The political columnist has freshly released a fat book heavy with detailed research which claims that Adolf Hitler would have posed no further menace to Poland, Europe, or the world if only the Third Reich had been handed the Free City of Danzig in 1939. Buchanan holds that if those selfish Poles hadn't confronted the Nazis, drawing in foolishly meddling Britain and giddily altruistic France, no war would have engulfed the West. He believes that without the rigors of Total War, no one in Germany would have built gas chambers to provide a Final Solution to the Jewish Problem.<br /><br />Some commenters on this site feel that "Watch" sags under the weight of stale propaganda. Maybe. However, neither my friend nor Pat Buchanan seem to have gotten the film's point: Some people hurt and kill to grab other people's land, goods, and liberty; such people dominated the Axis Powers and "enough" didn't appear in their vocabulary.<br /><br />Paul Lukas deserved the Oscar he won. He and Bette Davis put convincing passion into their portrayals of refugees who fight oppressors. They give emotional punch to the intellectual case for stepping off the sidelines, for actively facing down torturers and murderers. Bernard Dick notes that Hellman didn't care for Lukas as a person since he stayed apolitical. Of course, as a Hungarian he had seen first-hand Bela Kun's bloody "dictatorship of the proletariat" replace an outmoded empire and then topple to Admiral Horthy's right-wing tyranny.<br /><br />In a marvelous cameo role added to the play by Hammett, Henry Daniell sardonically depicts a Wehrmacht officer of the class that disdains the brown shirts he serves. His Phili von Ramme would doubtless stand with Field Marshal Rommel in 1944 during the Plot of July 20th against Hitler. In April 1940, however, he pragmatically abets the Nazi cause, although he insults Herr Blecher "the Butcher" and scorns the Rumanian aristocrat Teck de Brancovis for trying to peddle information on an Underground leader.<br /><br />Teck, a pauper and possible cuckold, wishes cash and a visa to return to Europe where he can resume the shreds of a life that had come undone with the empire-shattering Great War and the greater world-wide economic Depression. He has no political convictions, no scruples about trading a freedom fighter for his own tomorrow. Mercury Theater graduate George Coulouris lends this burnt-out case's Old World cynicism an edge of desperate menace.<br /><br />Lucille Watson gives winsome vitality to the grasping man's hostess, a domineering old gal who knows her mind and gets her way--but who doesn't adequately appreciate her children and their achievements outside the home she controls. She and her pallid office-bound son belong to the American version of von Ramme's and de Brancovis' privileged kind. However, this family hasn't seen ruin and never will. They're moneyed people who could silently advance evil simply by not opposing it.<br /><br />This mother and son might easily make choices which would reflect that complaisance toward National Socialism and Fascism which flourishes today in my friend and in pundit Buchanan. "Watch on the Rhine" has a manicured period look. Its dialogue reflects its erudite origins on the stage rather than sounding fresh from the streets. Yet Hellman and Hammett's film has gut-based power. Audiences still need to hear and heed its call to arms against grabbers relentlessly on the march.