Vroeger, toen musicals nog geen etalages waren voor choreografen, hadden we prachtige films zoals deze.<br />Omdat ik een grote fan was van zowel Wodehouse als Fred Astaire, was ik dolblij toen ik deze film eindelijk te zien kreeg. Het was niet echt een mengeling van Wodehouse en Hollywood, maar het kwam er wel dicht bij in de buurt. Een deel van de Amerikaanse vaudeville-humor, de slapstick en niet de geestige grappen, botste met Wodehouses Britse gevoel voor humor. Maar over het geheel genomen maken de Amerikaanse stijlgrapjes de Amerikaanse personages realistischer dan kartonnen karikaturen.<br />Een inventief decor voor de dansnummers, waaronder het prachtige kermisterrein met draaiende vloeren en lachspiegels, maakt meer dan goed dat er geen Busby Berkley is gebruikt voor het beste dansnummer. Ze lijken veel realistischer, als je je ooit kunt voorstellen dat mensen gaan zingen en dansen als ze realistisch zijn.<br />Het ontbreken van Ginger Rogers en Eric Blore doet geen afbreuk aan de film, integendeel, ze laten een andere karakterdynamiek naar voren komen. Het is ook prettig om niet zo'n wijze, halsstarrige liefdesrelatie te hebben. In plaats daarvan hebben we een zachtaardige, halsstarrige liefdesrelatie, die veel meer in overeenstemming is met de jonge, aristocratische vrouwen van Wodehouse.
Back when musicals weren't showcases for choreographers, we had wonderful movies such as this one.<br /><br />Being a big fan of both Wodehouse and Fred Astaire I was delighted to finally see this movie. Not quite a blend of Wodehouse and Hollywood, but close enough. Some of the American vaudeville humour, the slapstick not the witty banter, clash with Wodehouse's British sense of humour. But on the whole, the American style banter makes the American characters seem real rather than cardboard caricatures.<br /><br />Some inventive staging for the dance numbers, including the wonderful fairground with revolving floors and funhouse mirrors, more than make up for the lack of a Busby Berkley over the top dance number. They seem a lot more realistic, if you could ever imagine people starting to sing and dance as realistic.<br /><br />The lack of Ginger Rogers and Eric Blore don't hurt the movie, instead they allow different character dynamics to emerge. It's also nice not to have a wise cracking, headstrong love interest. Instead we have a gentle headstrong love interest, far more in keeping with Wodehouses' young aristocratic females.