Deze productie is voor mij nooit echt van de grond gekomen. De plot is zo onsamenhangend en de productie is zo kort dat je, tenzij je de roman hebt gelezen of een betere verfilming hebt gezien (zoals die uit 1995 met Amanda Root) een beetje de weg kwijt raakt omdat er geen tijd is voor karakterontwikkeling.<br />Ik vond Sally Hawkins als Anne aardig, maar de rest van de cast kwam niet helemaal tot zijn recht. Mrs. Croft was veel te oud, net als Annes oudere zus Elizabeth. Mary bracht alles met zo'n dreunend accent naar voren dat de algehele knorrigheid en egoïsme van haar personage verloren ging. Sophie Thompson was veel beter. 's Mary, wier egoïsme en gevoel van kwaadwilligheid zo algemeen zijn dat tegen de tijd dat Wentworth voorstelt dat Anne bij de gewonde Louisa moet blijven en Mary bezwaar maakt dat zij, als Louisa's wettige zuster, in haar plaats zou moeten blijven, je je geen minder geschikt iemand kunt voorstellen. In deze versie zou ze net zo goed kunnen blijven, aangezien ze onvoldoende verschilt van alle anderen in de productie.<br />Rupert Penry-Jones is een aardige man om naar te kijken, maar hij was een veel betere St. John Rivers (1995 Jane Eyre), waarschijnlijk omdat die karaktertrek minder geïmpliceerde diepgang vereiste. Ik ben het eens met de opmerkingen die eerder over de gig-scene zijn gemaakt: het leek er meer op dat hij probeerde Anne kwijt te raken dan haar een dienst te bewijzen. Evenals de plaats van het ongeluk: het gebeurt zo snel en in zo weinig context dat je je afvraagt waar al die drukte om is. En het verplaatsen van de toespraak die Wentworth in het boek hoort naar het begin van de productie is een cruciale misstap die alleen maar bijdraagt aan de onsamenhangende aard van het script.<br />Mijn andere probleem met deze versie was de belichting. Soms leek alles op een scène uit het mortuarium van CSI <0xE2><0x80><0x93> heel erg blauw. Andere keren was de belichting zo slecht dat het moeilijk was om de scène goed te zien, zoals wanneer Anne een bezoek brengt aan haar oude schoolvriendin, mevrouw Smith (die, tussen twee haakjes, min of meer verlamd zou moeten zijn). Haar op straat naar Anne te laten rennen om haar te vertellen over het afschuwelijke karakter van meneer Elliot was zo'n inbreuk dat ik even niet wist wie ze was <0xE2><0x80><0x93> ik dacht dat ze een van de meisjes Musgrove was. En dat had ze net zo goed kunnen zijn. Alle meisjes waren zo'n beetje inwisselbaar). En de scène aan het eind... in een tijd waarin fatsoen hoog in het vaandel stond, kun je je moeilijk voorstellen dat de zachtaardige Anne Bath afschuimt als een demente wildebras. Hoe dom kun je zijn? Jammer dan. Sally Hawkins had alles in zich om een goede Anne Elliot te worden, maar ze werd volledig in beslag genomen door een slecht georganiseerd script en een overbelaste productie.
This production never really got off the ground for me. The plot is so cut up as to be disjointed and the production is so short that unless you've read the novel or seen a better adaptation (like the 1995 one with Amanda Root) you're going to be a bit lost since there's no time for character development.<br /><br />I liked Sally Hawkins as Anne, but the rest of the cast fell rather short of what they should have been. Mrs. Croft was far too old, as was Anne's elder sister Elizabeth. Mary uttered everything in such throbbing accents that the general peevishness and selfishness of her character was lost. Much better was Sophie Thompson's Mary, whose selfishness and sense of ill-usage is so well established that by the time Wentworth suggests Anne stay with the injured Louisa and Mary objects that she, as Louisa's sister in law, should stay instead, you can't imagine anyone less suited to do so. In this version, she might as well stay as she is insufficiently differentiated from anyone else in the production.<br /><br />Rupert Penry-Jones is nice to look at, but he made a much better St. John Rivers (1995 Jane Eyre), probably because that character required less implied depth of feeling. I agree with the comments made earlier about the gig scene: seemed more like he was trying to get rid of Anne than do her a favor. Likewise the accident scene: it happens so fast and with so little context, you wonder what all the fuss is about. And moving the speech that Wentworth overhears in the novel to the beginning of this production is a critical misstep that only contributes to the disjointed nature of the script. <br /><br />My other problem with this version was the lighting. Sometimes everything looked like a scene from the CSI morgue -- very very blue. Other times the lighting was so bad it was hard to make out the scene very well, like when Anne visits her old school friend, Mrs. Smith (who, by the way, is supposed to be more or less paralyzed. Having her run up to Anne on the street to tell her of Mr. Elliot's awful character was such a violation that for a minute I couldn't think who she was -- I thought she was one of the Musgrove girls. And she might as well have been. All the girls were pretty much interchangeable). And the running scene at the end...in an era where propriety was at a premium, it's hard to imagine gentle Anne tearing all over Bath like some demented hoyden. How silly can you get? It's too bad. Sally Hawkins had all the makings of a good Anne Elliot, but she was completely hamstrung by a poorly organized script and an over-truncated production.