Na Garbo's inleiding tot 'Anna Christie' in Clarence Browns 'Anna Christie', maakte Jacques Feyder een Duitse versie van de film, waarin alle acteurs, behalve Garbo, anders waren. Hoewel de Amerikaanse versie nog steeds beter verkrijgbaar is in de Verenigde Staten en de meeste Amerikaanse kijkers voornamelijk deze versie hebben gezien, is het waarschijnlijker dat de Germna 'Anna Christie' in Europa wordt vertoond. Aangezien ik beide films heb gezien, vind ik dat ik het recht heb om de twee nauw verwante producties te vergelijken. Is de film van Jacques Feyder anders? Is hij beter dan die van Clarence Brown?<br />In deze analyse wil ik me eerst concentreren op wat beide films gemeen hebben. Ze hebben identieke sets, zeer gelijksoortige scripts en dezelfde chronologisch gepresenteerde scènes. Hier vindt u ook het verhaal van de jonge vrouw die na jaren van afwezigheid naar haar vader terugkeert en een nieuw leven probeert te beginnen. Hier vindt u ook de humoristische, zij het iets kortere, scène in het pretpark. Maar als ik de nadruk leg op Garbo zelf, kom ik aan het eerste verschil toe. Ze lijkt niet zo'n nieuwsgierigheid op te wekken onder het praten. De kijker concentreert zich meer op haar acteerwerk dan op de manier waarop ze spreekt, wat hoogstwaarschijnlijk het geval was bij de kijkers uit 1931. Garbo was heel goed in de Amerikaanse film en ze is hier ook heel goed. Toch lijkt ze mij nog oprechter in de Duitse versie. Het valt op dat Garbo zich niet zozeer concentreert op de manier waarop ze de woorden uitspreekt (de poging die kunstmatig werd gecreëerd door de sensatie: _garbo praat!_ ). Haar Duits is niet erg goed uitgesproken, maar dat kan niemand iets schelen: alles is volkomen verstaanbaar. Daarom kan ik met gemak hetzelfde zeggen als ik in mijn Amerikaanse versie zei: _skaal Greta Garbo!_ <0x5C>- _Skaal_ Greta Garbo!<br />Toch verschilt de film in één belangrijk opzicht: de rest van de bezetting. Hier komt de vraag: welke weergave lijkt boeiender, welke is zeker beter? De verschillen zijn talrijk. Salka Viertel (of Salka Steuerman), Garbo's levenslange vriendin, doet het lang niet zo goed als Marie Dressler in de rol van Marthy Owens. Ze is niet slecht, ze is anders, soms overdrijft ze (vanuit het gezichtspunt van vandaag), maar ze is niet meer zo oprecht in de rol van Marie Dressler, die ons nog steeds amuseert en wier momenten absoluut de tand des tijds hebben doorstaan. Sommige mensen beweren zelfs dat Dressler in de film beter was dan Garbo, en hoewel die mening natuurlijk twijfelachtig lijkt, zit er toch een kern van waarheid in. Theo Shall is sympathieker als Matt dan Charles Bickford, maar als je het op hem toepast is dat niet zozeer een kwestie van acteerprestaties als wel van het uiterlijk.<br />Wie blinkt in de Duitse 'Anna Christie', die echt de aandacht waard is, is Hans Junkermann in de rol van Chris Christopherson, Anna's vader. Marion tegen Hans Junkermann is als een dag-tegen-nacht verschil. Junkermann beeldt een echte alcoholist uit, een man met hoop, met angst, die de zorg voor zijn dochter overdrijft. De scène van Anna's eerste ontmoeting met haar vader is werkelijk schitterend, het begin van Chris' gesprek met Marthy is gedenkwaardig, vooral dankzij zijn gezichtsuitdrukkingen en een vlekkeloze uitvoering. Junkermann is de Chris die je aardig vindt, om wie je soms lacht, met wie je meevoelt, die een beeld van een kalme alcoholische zeeman in je geest achterlaat. Geweldig!<br />Als je de Amerikaanse 'Anna Christie' hebt gezien en de kans hebt de Duitse versie te zien, kan ik je deze film ten zeerste aanbevelen, omdat hij zo goed is.' 's een iets andere kijk op het verhaal, een mooie en nauwkeurige manier om te vergelijken, een verrijking van de film van Clarence Brown en vooral een geweldige kans om een wonder van acteerkunst te ontdekken: Hans Junkermann. Skaal of Prost, Hans Junkermann!
After Garbo's introduction to sound in Clarence Brown's "Anna Christie", Jacques Feyder made a German version of the movie where all of the cast, except for Garbo, were different. While the American version is still more available in the USA and most of the American viewers have primarily seen this version, the Germna "Anna Christie" is more likely to be viewed in Europe. As I have seen both films, I feel the right to compare the two closely-knit productions. Is Jacques Feyder's film different? Is it better than Clarence Brown's? <br /><br />In this analysis, I would like to focus first on what the both movies have in common. They have identical sets, very similar scripts and the same chronologically presented scenes. Here, you also find the story of the young woman who comes back to her father after years of absence and is trying to start a new life. Here, you also have the humorous, though a bit shorter, sequence in the amusement park. However, when emphasizing Garbo herself, I address the first difference. She does not appear to cause such a curiosity while talking. The viewer concentrates more on her acting than on the way she speaks, which occurred, most probably, to 1931 viewers. Garbo was very good in American film and she is also very good here. Yet, to me, she seems even more genuine in the German version. It is noticeable that Garbo does not focus on the way she says the words that much (the effort that was artificially created by the sensation: GARBO TALKS!). Her German is not very well pronounced; yet no one cares: everything is perfectly understood. Therefore, I can easily say the same I did in my American version comment: Skaal Greta Garbo! <br /><br />Yet, the film differs in one very important issue: the rest of the cast. Here comes the question: which portrayal seems more captivating, which one is better for sure? The differences are filled with varieties. Salka Viertel (or Salka Steuerman), Garbo's lifelong friend, does not do the equally great job as Marie Dressler in the role of Marthy Owens. She is not bad, she is different, sometimes overacts (from today's perspective) but is no longer that genuine in the role as Marie Dressler who still amuses us and whose moments have absolutely stood a test of time. Some people even claim that Dressler was better than Garbo in the film and that opinion, though appears to be questionable of course, carries some truth. Theo Shall is more sympathetic as Matt than Charles Bickford but when applied to him, this is not the matter of performance so much as the mater of looks.<br /><br />Who shines in the German "Anna Christie", who is really worth greatest attention is Hans Junkermann in the role of Chris Christopherson, Anna's father. George F. Marion vs Hans Junkermann is like a day vs night difference. Junkermann portrays a real alcohol addict, a man with hopes, with fears, who overdoes the care of his daughter. The scene of Anna's first meeting with her father is truly magnificent, the opening moment of Chris' conversation with Marthy is memorable particularly thanks to his facial expressions and a flawless performance. Junkermann is the Chris whom you like, who you sometimes laugh at, whom you sympathize with, who leaves a picture of a calm alcoholic sailor in your mind. Great! <br /><br />If you have seen the American "Anna Christie" and have a chance to get the German version, I would highly recommend to you this movie because it's a slightly different look at the story, a nice and accurate way to compare, a fine enrichment to Clarence Brown's movie and, foremost, a wonderful chance to discover a marvel of performance: Hans Junkermann's. Skaal or Prost, Hans Junkermann!