Dus misschien lees je een paar commentaren op deze film en denk je bij jezelf: huh. Op 30 december stond er zeker een stel RAVE REVIEWS. Het grappige is dat de meeste van deze raverecensies klinken alsof ze van dezelfde persoon komen, of op zijn hoogst van een kleine, geco<0xC3><0xB6>rdineerde groep 'Open House'-groupies. De waarheid, beste vrienden, is dat deze film echt niet te zien is. Dat hij 'onafhankelijk' is, wil nog niet zeggen dat hij vrij toegankelijk is. Als je een musical gaat maken, of het nu op film of op het toneel is, of op Broadway of in het plaatselijke theater, moet je er waarschijnlijk voor zorgen dat (a) je acteurs kunnen zingen, (b) je acteurs kunnen dansen, (c) je acteurs kunnen dansen. Je hebt een fatsoenlijke geluidsinstallatie, (d.) je hebt een goed geschreven songtekst en (e.) je hebt geestige en charmante teksten. Zelfs Anthony Rapp kan deze niet redden. Het is een van die onfortuinlijke filmervaringen waarbij ik me werkelijk diep schaamde voor alle betrokkenen.
So you might be reading some of the comments posted on this film, and you might be thinking to yourself, "Huh. There were sure a bunch of RAVE REVIEWS posted on December 30." Funny thing is, most of these rave reviews sound like they're coming from the same person, or at best a small, coordinated group of "Open House" groupies. The truth, my friends, is that this film is truly unwatchable. Just because it's "independent" doesn't mean it gets a free pass. If you're going to make a musical, whether on film or on stage, whether on Broadway or at the local community playhouse, you should probably make sure that (a.) your actors can sing, (b.) your actors can dance, (c.) you have decent sound equipment, (d.) you have a well-written score, and (e.) you have lyrics that are witty and charming. Even Anthony Rapp can't save this one. It's one of those unfortunate movie-going experiences where I actually felt deeply embarrassed for everyone involved.