Ik ben altijd een beetje onder de indruk geweest van Joe Dantes oorspronkelijke THE HOWLING (1981), dus was ik niet echt geïnteresseerd in een van de vervolgen; een tijdje geleden heb ik HOWLING III: THE MARSUPIALS (1987) gezien, van dezelfde regisseur als deze film, en vond het wel de moeite waard, maar niets bijzonders.<br />De tweede aflevering heeft echter een nogal slechte reputatie en ik wist dat ik het leuk zou vinden om ernaar te kijken <0xE2><0x80><0x93> al was het maar om te zwelgen in de aanblik van die lieve maar pompeuze horroricoon Christopher Lee, die zich te midden van dit alles in allerlei bochten wringt (de sierlijke ster van middelbare leeftijd heeft in interviews een aantal keren pathetisch verklaard dat hij'm al een paar keer te pakken heeft gehad). Het is al sinds zijn laatste film voor Hammer Films, in 1976, in de bioscoop te zien geweest!). Hoe dan ook, deze film had de ondertitel 'Your Movie Is A Turd' moeten krijgen, omdat hij op alle vlakken verbluffend onbeholpen is (te beginnen met de weerwolven make-up).<br />De plot (en de dialogen) is niet alleen verschrikkelijk, maar heeft ook het meest directe verband met Dantes film, en vreemd genoeg heeft de schrijver van de oorspronkelijke roman Gary Brandner deze zelf geschreven! Toch is een van de onmiskenbare hoogtepunten (eh... dieptepunten) van de film de zinloze, elliptische montage, die het geheel een zekere stijl probeert te geven, maar alleen de g<0xC3><0xAA>ne probeert te benadrukken! Even onecht (en irritant) zijn de onechte overgangen tussen de scènes, het stompzinnige punkrockthemaliedje en de goedkope special effects op het hoogtepunt!<br />En hoe zit het dan met de personages?: Lee is natuurlijk de weerwolfexpert, die door iedereen voor geschift wordt aangezien totdat hij in contact komt met de monsters; maar je moet op z'n minst bewondering hebben voor de vindingrijkheid (of brutaliteit) van de makers om een stomme ondertitel te bedenken met een dubbele betekenis! maar haar personage heeft praktisch niets te doen (behalve haar kroost onder de duim houden en zich af en toe in een hilarische driedubbele weerwolvenseks storten!); vooral haar twee grauwende luitenants (een van hen een sletterig zwart meisje) zijn irritant.<br />Aan de goede kant van Lee staan de twee yuppiehelden (hij is de broer van de Dee Wallace-figuur uit de eerste film en zij is een collega van haar) en een haveloze bende Transylvaanse rebellen (maar die weten over het algemeen moeiteloos Dannings nogal domme weerwolven te verslaan!). Een van hen is een dwerg die met een mes gooit en op een bijzonder akelige (maar tegelijkertijd levensgevaarlijke) manier om het leven komt; hij wordt later weer tot leven gewekt door Stirba's toedoen. Om Lee in de val te lokken (door hem door de hele dorpsstraat te beschimpen als een klein kind) moet de laatste scène het toppunt van zijn carrière zijn, of in elk geval deze scène, of de eerste scène in een discotheek, waar Lee een ultracoole zonnebril moet opzetten om niet op te vallen tussen de feestvierende jongelui!<br /><br />Als ik uiteindelijk gedwongen zou zijn om elementen te noemen die niet helemaal onaangenaam waren, zou ik kunnen zeggen dat de set van het ossuarium (waarin de heldin geofferd zal worden) interessant is, of dat het hybride weerwolf/vleermuiswezen (Dannings troeteldier dat graag 'bewoont') een weerwolf/vleermuis is. het lichaam van zijn slachtoffers) is gewoon te bizar om te worden veracht.
I have always been somewhat underwhelmed by Joe Dante's original THE HOWLING (1981)  so I wasn't particularly interested in checking out any of its sequels; some time ago, I did catch HOWLING III: THE MARSUPIALS (1987)  by the same director as this one  and found it to be watchable but nothing special.<br /><br />The second instalment, however, has quite a bad rep and I knew I'd have a good time watching it  if mainly to wallow in the sight of dear but pompous horror icon Christopher Lee squirming in the midst of it all (the gracefully-aged star has pathetically asserted a number of times in interviews that he hasn't appeared in horror-oriented fare since his last picture for Hammer Films back in 1976!). Anyway, this film should have borne the subtitle "Your Movie Is A Turd"  being astoundingly inept in all departments (beginning with the all-important werewolf make-up)! <br /><br />The plot (and dialogue) is not only terrible, but it has the limpest connection with Dante's film  strangely enough, the author of the original novel Gary Brandner co-wrote this himself! Still, one of the undeniable highlights (er...low points) of the film is the pointless elliptical editing  which tries to give the whole a semblance of style, but only serves to accentuate its embarrassment factor! Similarly phoney (and grating) are the hokey transitions between scenes, the inane punk-rock theme song, and the cheapjack special-effects at the climax! <br /><br />What about the characters, then?: Lee is the werewolf expert, naturally, whom everybody thinks a crackpot  until they come into contact with the monsters, that is; at the very least, though, one has to admire the makers' ingenuity (or gall) in devising a stupid subtitle with a dual meaning! Incidentally, Sybil Danning (as Stirba, Werewolf Bitch  the subtitle by which this is known in the U.K.!) is quite fetching in an assortment of outrageous S&M outfits...but her character is virtually given nothing to do (except preside over her brood of followers and engage in the occasional hilarious three-way lycanthrope sex!); her two snarling lieutenants (one of them a sluttish black girl) are especially irritating.<br /><br />Aiding Lee on the side of good are the two yuppie heroes (he being the brother of the Dee Wallace character from the first film and she a colleague of hers) and a ragged guerrilla-type band of Transylvians (still, they generally manage to effortlessly overcome Danning's rather dumb werewolves!). Notable among them is a knife-throwing dwarf who gets a particularly nasty (but, at the same time, side-splitting) demise; he's later revived, under Stirba's control, in order to lure Lee (by making childish taunts at him all through the village streets) into a trap. The latter scene has to be a career nadir for the distinguished and imposing actor  well, either this or the early sequence in a discotheque where Lee is made to don a pair of ultra-cool sunglasses so as to appear inconspicuous among the partying youngsters!<br /><br />In the end, if I were forced to mention elements in this which weren't entirely displeasing, I guess I could say that the ossuary set (in which the heroine is to be sacrificed) is interesting, or that the hybrid werewolf/bat creature (Danning's pet who likes to 'inhabit' the body of its victims) is just too weird to be despised...