Ik ben er nog niet uit of deze film zo slecht is dat hij goed is, of, om Enid Coleslaw te citeren, 'zo slecht dat hij voorbij het goede is en weer terug is bij het slechte'. Hoe dan ook, hij dwong me er zo ongeveer uit te zien als een hoop raar gekleurd braaksel, en hij biedt een aantal scènes die je niet zult vergeten, zelfs niet als je dat zou willen. Er is een snerende jonge Ray Liotta die tegen een vlezige Pia zegt dat haar creatieve schrijftrofee op een penis lijkt. Even later is Ray er weer, die Pia lastigvalt, niet met de passend gevormde trofee maar met een tuinslang. Er is een stevig gebouwde Pia die tegen haar dominante moeder zegt dat ze naar bed wil met Ray's pafferige vader, Walter. is de actrice in de scène op het kerkhof, die de mooiste zin gilt die ooit door Pia of wie dan ook is geschreven: 'Wwwwhhyyyyyyyy!' Daar is die tuinslang weer, terwijl Walter ermee zwaait naar Pia's gezicht en brult: 'Vind je dit leuker?' Daar zijn Pia en haar date zo opgewonden door close-ups van elkaar die hun salade staan te verorberen dat ze elkaar de kleren van het lijf rukken. Daar is Pia die onder de douche staat, maar vergeet haar jurk uit te trekken. Misschien wel het mooiste van alles is Pia's schrijfmachine, maar in plaats van toetsen zijn daar de miniatuurkopieën van degenen die haar het meest hebben gekweld (naderhand durfde ik mijn laptop niet open te maken). En ten slotte is daar Pia bij 'The Awards' Ik zie dat ik al meer tijd heb besteed aan commentaar geven op 'The Lonely Lady' dan aan commentaar geven op veel betere films, dus ik hou er maar mee op. Maar wees gewaarschuwd: als je eenmaal begint te kijken, kun je je ogen waarschijnlijk niet meer van het scherm afhouden tot twee uur van je leven voor altijd is verdwenen.
I haven't been able to decide if this movie is so bad it's good, or, to quote Enid Coleslaw, "so bad it's gone past good and back to bad again." No matter, it forced me look much the same way a pile of weird coloured vomit might, and it offers up a number of scenes that you won't forget even if you want to. There's a sneering young Ray Liotta telling a pigtailed Pia that her creative writing trophy looks like a penis. A bit later, there's Ray again, molesting Pia, not with the appropriately shaped trophy but a garden hose. There's a firm chinned Pia telling her domineering Mom that she wants to go to bed with Ray's geezer father, Walter. There's the actress in the graveyard scene yowling the best line ever written by Pia or anyone else: "WWWWHHHYYYYYYY!" There's that garden hose again, as Walter waves it Pia's face and roars "Is this more to your liking!?" There's Pia and her date so turned on by closeups of each other masticating salad that they start tearing each other's clothes off. There's Pia showering but forgetting to remove her dress. Perhaps best of all, there's Pia's typewriter, but instead of keys there are the miniature talking heads of those who have tormented her the most (afterwards, I was afraid to open my laptop). And finally there's Pia at "The Awards" exposing Hollywood for the cesspool it is, spitting out the second best line ever, "I guess I'm not the only one who has ever had to **** her way to the top." I see I have already spent more time commenting on "The Lonely Lady" than I have on far better pictures, so I'll quit. Be forewarned, though, that once you start watching you probably won't be able to take your eyes off the screen until two hours of your life have vanished forever.