De Rennende Man steekt het moderne Amerikaanse mediacomplex venijnig de loef af en treft zijn doel midden in de roos. Het mag dan een gemakkelijk doelwit zijn, maar het lukt ze toch. RM neemt moeiteloos het profworstelen op zich (met een paar professionele worstelaars als de Hunters), netwerktelevisie, de Nielsen-cijfers, de Amerikaanse regering (wat doet vermoeden dat die toch meer op amusement is gericht), misdaad & straf, en nog een stuk of zes andere dingen. Het is heel wat anders dan de oorspronkelijke roman van Stephen King, en Arnold is ook niet de Ben Richards van de roman. Maar wat maakt het uit? Het is in feite een Arnie-film, met alle goed gechoreografeerde actiesequenties en een-liners die voor zo'n onderneming nodig zijn.
Running Man viciously lampoons the modern-day American media complex, and hits its target dead-center. It may be an easy target, but they pull it off none the less. RM effortless takes on pro-wrestling (featuring some pro wrestlers as the Hunters), network television, the Nielsen ratings, the American government (suggesting it's entertainment-oriented anyway), crime & punishment, and a half-dozen other things along the way. It's a far cry from the original Stephen King novella, and Arnold is not the Ben Richards of the novella either. But who cares? It's basically a Arnie flick, with all the well-choreographed action sequences and one-liners such an undertaking requires.