Als je, zoals ik, in de jaren zestig leeft, ben je volgens mij verplicht ongeveer 80 minuten van je leven te verspillen aan het kijken naar dit nauwelijks waarneembare treinwrak. De zegeningen van deze curiositeit omvatten een verrassend passend sociaal commentaar op de waarden van de jaren zestig, samen met een aantal relatief bekende acteurs die in vroege (en g<0xC3><0xAA>nante) opnamen zijn vastgelegd. Het is alsof de producenten van Laugh-In hebben besloten een lange film te maken waarin alle hoogtepunten (en meer) van de kwesties tussen de bloemenkinderen en het establishment worden belicht, om hem vervolgens aan een stel hippies te geven met een budget van ongeveer 10.000 dollar om hem af te maken. Niet echt een klassieker, maar op zijn eigen manier wel een beeld van hoe vreemd die tijd werkelijk was, de dwaasheid, het over-idealisme en de gespannenheid van de gevestigde orde.
I think if you are into the sixties kind of thing, as I am, you are obligated to waste about 80 minutes of your life watching this barely watchable trainwreck. The saving graces of this oddity include a surprisingly apt social commentary on sixties values along with a number of relatively well known actors caught in early (and embarrassing) footage. It's as if the producers of Laugh-In sat down and decided to write a full length film, covering all the high points (and more) of the issues between the flower children and the establishment, then put it in the hands of a couple of hippies and gave them about a $10,000 budget to complete it. Hardly a classic, but in its own way it does capture how truly strange that time was, the silliness, the over-idealism, and the uptightness of the establishment. Clearly not for everyone.