Zoals andere recensenten hebben opgemerkt, is de film in het afgelopen 1/2 uur vergaan. Maar daarvoor leed de film aan voorspelbaarheid en een verbluffend geestloze rol van Kate Capshaw, die duidelijk nooit haar ware aard heeft gevonden en elke scène waarin ze optreedt verpest. Connery is prima, net als Fishbourne, maar de meeste scènes zijn gemanipuleerd voor het effect in plaats van de waarheid, die het geheel overschaduwt met een gevoel van onwerkelijkheid. En het einde is gewoon bizar. Toen de filmmakers deze puinhoop in elkaar zetten, wisten ze blijkbaar dat ze alleen nog maar zoete aardappelen en pompoentaart nodig hadden voor het Thanksgiving-diner, dus om dat te compenseren, voegden ze er een overdreven 'dramatische' score aan toe. Elke kleine sprong gaat vergezeld van een crescendo van orkestratie, tot het punt waarop het lachwekkend wordt. Als je een voorbeeld van een slechte film uit de eredivisie wilt zien, sla die dan over.
As other reviewers have noted the film dies in the last 1/2 hour. However before that it suffers from predictability and a stunningly vapid performance by Kate Capshaw, who clearly never found her character and ruins every scene she's in. Connery is fine as is Fishbourne, but most scenes are manipulated for effect rather than truth which overlays the entirety with a sense of unreality. And the ending is simply bizarre. The film makers apparently knew when they pieced this mess together that all they needed were sweet potatoes and pumpkin pie to have Thanksgiving dinner, so to compensate they added an overloud "dramatic" score. Every little jump is accompanied by a crescendo of orchestration, to the point where it becomes laughable. If you want an example of major league bad film this is one to see, otherwise skip it.