Ik kreeg de kans om deze film uit 1926 te zien in een schitterend gerestaureerd theater dat ooit deel uitmaakte van de uitgebreide Paramount-keten van variététheaters. Dit Paramount heeft ook een rMighty Wurlitzer-orgel dat ook schitterend gerestaureerd is - dat werd gebruikt bij de stomme films van die tijd.<br />We hadden het geluk dat we Dennis James hadden, een sleutelfiguur in de internationale heropleving van de stomme films bij de Mighty Wurlitzer, die passende muziek en thematische composities ten gehore bracht die pasten bij de actie in de film. De film was een bijna perfecte digitale kopie van de snel ontbindende nitraatnegatief en de hele ervaring was een unieke kans om een stomme film te zien zoals die bedoeld was om gezien te worden. <br />Dit was Greta Garbo's eerste Amerikaanse film. Ze was pas 20 jaar oud, maar had al 6 Zweedse films in haar repertoire.<br />Het is enigszins ironisch dat dit een stomme film over een operaster is; hoewel de Mighty Wurlitzer enorm bijdroeg aan de mise-en-scène, was het noodzakelijk veel aan de verbeelding over te laten.<br />Het moderne publiek begrijpt stomme films meestal niet. Het acteren was toen anders, met brede gebaren en brede gelaatsuitdrukkingen. Daarom lacht het publiek op ongepaste momenten, wanneer het acteren wordt beschouwd als'shammy' en 'overdone', maar het was gewoon de stijl van die tijd. Met al haar subtiliteit heeft Garbo veel gedaan om de nieuwe tijd van het acteren in te luiden: ze kon meer zeggen met een half dichtgeknepen oog en een blik omlaag of een eenvoudig schouderophalen kon ze interpreteren als een gebaar van verstandhouding. Ze is het toonbeeld van het gezegde dat een film duizend woorden waard is.'<br />Hoewel dit Garbo's eerste Amerikaanse film is, is het vrij duidelijk dat de studio wist wat ze in handen had: dit was MGM's beste filmproductie. De decors en de kostuums waren schitterend. De special effects, die naar de huidige maatstaven nogal zwak zijn, waren nog steeds spectaculair en verbazingwekkend. Het script van Vicente Blasco Ibanez (uit de roman van Entre Naranjos) lijkt speciaal voor Garbo geschreven te zijn; het toont haar sterke punten, verhoogt haar kwaliteiten en er is geen hinderlijk taalprobleem waarmee we te maken hebben: een Zweedse actrice kan een Spaanse verleidster spelen zonder dat er van onze kant ongeloof aan te pas komt.<br />Haar tegenspeler was het antwoord van MGM op Rudolph Valentino: Ricardo Cortez. Hij doet bewonderenswaardig werk en deed iets wat maar weinig romantische sterren van deze tijd ooit in een film zouden hebben gedaan: hij stond zichzelf toe er niet-acterend uit te zien, dwaas over te komen en zonder poeha oud te worden. Er zijn een paar redelijk goede karakterrollen die meer dan voldoende gespeeld worden, vooral als je de krachtcentrale die Garbo was in ogenschouw neemt. Opvallend zijn Lucien Littlefield als 'Cupido' en Martha Mattox als 'Domechana Bernarda Brull'.<br />Dit is het moment waarop de buitengewone filmer William H. Daniels Garbo ontmoette en ze samen twintig films maakten. (Hij was de filmregisseur van 157 films en zijn carrière besloeg vijf decennia!) Hij was in staat haar etherische schoonheid te vangen en het was zijn fotografie die in de eerste plaats verantwoordelijk was voor de bijnaam waarmee ze bekend werd: de Goddelijke Garbo. Zonder zijn schitterende vaardigheden zou ze niet het succes hebben gehad dat ze was. De kans om deze film te zien is maar al te klein: als je ooit de kans krijgt, mis hem dan niet.
I was given the opportunity to see this 1926 film in a magnificently restored theater that was once part of the extensive Paramount chain of vaudeville houses. This Paramount has a Mighty Wurlitzer' organ  also magnificently restored -- that was used to accompany the silent films of the day.<br /><br />We were fortunate enough to have Dennis James, a key figure in the international revival of silent films at the Mighty Wurlitzer playing appropriate music and thematic compositions fitting to the action on the film. The print was a nearly perfect digital copy of the rapidly decaying nitrate negative and the entire experience was a once-in-a-lifetime chance to see a silent film as it was meant to be seen.<br /><br />This was Greta Garbo's first American film. She was only 20 years old but already had 6 Swedish films in her repertoire.<br /><br />It is somewhat ironic that this is a silent film about an opera star; even though the Mighty Wurlitzer added immensely to the mise-en-scene, it was necessary to leave much to the imagination.<br /><br />Modern audiences, for the most part, do not understand silent films Acting was different then, with expansive gestures and broad facial expressions. Therefore audiences laugh at inappropriate times  the acting is seen as hammy' and over-done  but it was simply the style of the period.<br /><br />Garbo, with all her subtlety, did much to usher in the new age of acting: she could say more with a half-closed eye and volumes could be read into a downward glance or a simple shrug. She exemplifies the truism that `a picture is worth a thousand words.'<br /><br />Even though this is Garbo's first American film it is pretty obvious the studio knew what they had on their hands: This was MGM filmmaking at its best. The sets and costumes were magnificent. The special effects  which by today's standards are pretty feeble  were still electrifying and amazing.<br /><br />The script by Vicente Blasco Ibanez (from the novel by Entre Naranjos) would seem to be tailor made for Garbo; it showcases her strengths, magnifies her assets and there is no pesky language problem to deal with: a Swedish actress can play a Spanish temptress with no suspension of disbelief on our part.<br /><br />Her co-star was MGM's answer to Rudolph Valentino: Ricardo Cortez. He does an admirable job and did something that few romantic stars of the day ever would have done in a film: allow himself to look unnactractive, appear foolish and to grow old ungracefully.<br /><br />There are some fairly good character parts that are more than adequately acted  especially when you consider the powerhouse that was Garbo. Notable among them are Lucien Littlefield as Cupido' and Martha Mattox as Doña Bernarda Brull.'<br /><br />This is when the extraordinary cinematographer, William H. Daniels, met Garbo  they went on to make 20 films together. (He was the cinematographer on 157 films and his career spanned five decades!) He was able to capture her ethereal beauty and it was his photography that was primarily responsible for the moniker by which she became known: The Divine Garbo. Without his magnificent abilities she would not have been the success that she was.<br /><br />Seeing this film is an all-too-rare opportunity: if you ever have the chance, do not miss it.