Het is merkwaardig dat de twee sterren van Meet The People twee filmsterren waren die zich in het nieuwe medium televisie begaven en nog grotere successen boekten en die zich allebei in de productiewereld begaven en op het kleine scherm de status van tycoon genoten. Lucille Ball was echter geen grote ster, dat kwam met de televisie. Wat Dick Powell betreft, die wilde wanhopig graag onder films als Meet The People uit en zijn redding zou zijn volgende film zijn.<br />Ik denk dat de enige reden waarom Dick Powell de film deed was dat een jonge actrice van MGM gecast was voor een speciaal nummer en dat hij haar op dat moment zag. Zijn privé-tijd met June Allyson was veel beter dan wat we op het witte doek te zien krijgen. Powell ziet er vreselijk verveeld uit en kan geen enkele emotie opbrengen.<br />Hij was het waarschijnlijk beu om die musicals met malle intriges op te voeren, van het soort dat hij bij Warner Brothers had geproduceerd. De oorspronkelijke show Meet The People was geen boekvoorstelling, maar een revue en werd in het seizoen 1940-1941 op Broadway opgevoerd voor 160 optredens. Toen MGM het kocht, gooiden ze alles weg, behalve de titel en het titellied. De rest van de score werd in elkaar geflanst door diverse songwriters, en geen van de songs is memorabel. Vreemd als je bedenkt dat een deel van het bronmateriaal afkomstig is van Burton Lane, E.Y. Harburg, Harold Arlen en Rodgers&Hart. Die jongens moeten de koffer hebben leeggehaald voor materiaal.<br />De plot is nog dwazer dan de meeste propagandastukken uit die tijd. Powell is de schrijver van een revue die Meet The People heet en hij is een scheepswerktuigkundige die een loterij-afspraak wint met filmster Lucille Ball. Zij is geïnteresseerd, hij is geïnteresseerd, ze zijn allebei geïnteresseerd in de revue, maar creatieve verschillen houden hen natuurlijk uit elkaar tot de finale. Dat is de film in een notendop.<br />MGM heeft Powell en Ball een paar goede muzikale nummers gegeven en dat is de voornaamste reden om naar Meet The People te kijken. De grote bands van Vaughn Monroe en Spike Jones zijn er ook en het hoogtepunt van de film voor mij is Bert Lahr, die net als Lou Costello in de droomscène in In The Navy een commodore's suit draagt. Het nummer Heave Ho is geschreven door Arlen en Harburg, die het voor Lahr hebben geschreven, het Courage-nummer uit The Wizard of Oz. En omdat zo ongeveer iedereen in de wereld die film heeft gezien, heb je wel een idee hoe Heave Ho is.<br />Dick Powells volgende film was Murder My Sweet, waarin hij eindelijk eens niet zo enthousiast afscheid nam van musicals. En Lucy zou op de televisie moeten wachten voordat de wereld kon zien wat ze echt kon.
It's curious that the two stars of Meet The People were a pair of movie stars who went into the new medium of television and became even bigger successes and who both went into the production end of things and enjoyed tycoon status on the small screen. Lucille Ball however was not a major star, that would come with television. As for Dick Powell he desperately wanted to get out of doing films like Meet The People and his career salvation would be coming in his next film.<br /><br />I think the only reason that Dick Powell did the film was because a young player from MGM was cast in a specialty number and he was seeing her at the time. His private time with June Allyson was far better than what we see on the screen. Powell looks crashingly bored and can't summon up any kind of emotion at all.<br /><br />He was probably tired of doing these musicals with silly plots, the kind he ran from Warner Brothers from. The original show Meet The People was not a book show, it was a revue and it ran in the 1940-41 season on Broadway for 160 performances. When MGM bought it, they scrapped everything but the title and the title song. The rest of the score was patched together from various and sundry songwriters, none of the songs is memorable. Odd when you consider some of the source material is from Burton Lane, E.Y. Harburg, Harold Arlen, and Rodgers&Hart. These guys just must have emptied the trunk for material.<br /><br />The plot is sillier than even most of the musical propaganda pieces of the time. Powell is the writer of a revue called Meet The People and he's a shipyard worker who wins a lottery date with movie star Lucille Ball. She's interested, he's interested, they're both interested in the revue, but creative differences keep them apart of course until the finale. That's the film in a nutshell.<br /><br />MGM did give Powell and Ball some good musical acts which are the main reason for watching Meet The People. The big bands of Vaughn Monroe and Spike Jones are here and the highlight of the film for me is Bert Lahr dressed in a commodore's suit like Lou Costello had in the dream sequence in In The Navy. The song Heave Ho is written by Arlen and Harburg who wrote for Lahr, the Courage number from The Wizard Of Oz. And as just about everyone in the world has seen that film, you have an idea of Heave Ho is like.<br /><br />Dick Powell's next film was Murder My Sweet in which he finally bid a not so fond adieu to musicals. And Lucy would have to wait for television before the world got to see what she really could do.