De film begint veelbelovend, maar blijft te lang hangen in een sepia wereld van afstand en vervreemding. We blijven hangen, maar hebben niet veel anders om van te genieten dan lome opnamen van ernstige en peinzende mannengezichten. In elk geval geen touw om de muur om ons over de muur te helpen klimmen. Het is jammer, want het concept is niet zonder verdienste.<br />We blijven achter met de vraag waarom een verliefd stel <0xE2><0x80><0x93> vader en zoon <0xE2><0x80><0x93> zo vervreemd is van de echte wereld dat hun eigen wereld te verkiezen is boven de claustrofobische, onvoorstelbaar benauwde wereld. Dit verlies van aanwezigheid in de echte wereld is nogal duidelijk en onnodig in contrast met het feit dat de zoon in het leger is gegaan. Waarom niet het circus, zodat we in elk geval wat kleur kunnen waarderen? We blijven achter met een knagend gevoel van verlies, maar helaas geen verlichting, wat verbijsterend is aangezien de film kennelijk gaat over een vorm van verheffing die niet voor ons allemaal beschikbaar is.
The film begins with promise, but lingers too long in a sepia world of distance and alienation. We are left hanging, but with nothing much else save languid shots of grave and pensive male faces to savour. Certainly no rope up the wall to help us climb over. It's a shame, because the concept is not without merit.<br /><br />We are left wondering why a loving couple - a father and son no less - should be so estranged from the real world that their own world is preferable when claustrophobic beyond all imagining. This loss of presence in the real world is, rather too obviously and unnecessarily, contrasted with the son having enlisted in the armed forces. Why not the circus, so we can at least appreciate some colour? We are left with a gnawing sense of loss, but sadly no enlightenment, which is bewildering given the film is apparently about some form of attainment not available to us all.