'Opening Night', dat in 1977 werd uitgebracht, probeert een ambitieuze productie te zijn. Het lukt alleen bij de werkelijk verbluffende voorstelling van Gena Rowlands. Haar personage van theateractrice Myrtle is niet noodzakelijkerwijs iemand van wie we in het echte leven zouden houden. Ze is egocentrisch, vaak onhebbelijk en maakt het leven van de mensen om haar heen tot een hel <0xE2><0x80><0x93> met andere woorden, ze lijkt op sommige actrices! Myrtle is ook een vrouw die op het punt staat in te storten <0xE2><0x80><0x93> we weten niet helemaal zeker of de demonen waartegen ze vecht echt of ingebeeld zijn, hoewel we al vroeg op de hoogte worden gesteld van het geheim. Rowlands wordt duidelijk met liefde geregisseerd door haar begaafde echtgenoot, acteur/regisseur John Cassavettes, die ook een rol in de film heeft. Deze film is niet zonder gebreken <0xE2><0x80><0x93> hij is veel te lang, en het laatste deel waarin Myrtle op het toneel staat terwijl ze stomdronken is, lijkt bijna wreed. Het 'improviseren' in sommige dialogen <0xE2><0x80><0x93> in elk geval op het toneel <0xE2><0x80><0x93> duurt veel te lang. Sommige bijrollen doen het goed, vooral die van Ben Gazarra, die de louche producent van Myrtle speelt. Het personage van Joan Blondell is nooit helemaal ontwikkeld, en ik heb nooit begrepen waarom ze in de film voorkomt, behalve dan om Myrtle gunstig te stemmen. Kijk alleen naar deze film voor Rowlands <0xE2><0x80><0x93> ze is voortdurend fascinerend <0xE2><0x80><0x93> en het is moeilijk om je ogen van haar af te houden, hoewel je dat soms wel zou willen.
"Opening Night" released in 1977, tries to be an ambitious production. It succeeds only in the truly stunning performance of Gena Rowlands. Her character of theatre actress Myrtle is not necessarily someone we would love in real life. She is self-absorbed, often obnoxious, and makes life miserable for those around her - in other words, not unlike some actresses! Myrtle is also a woman on the edge of collapse - we are not quite sure if the demons she is fighting are real or imagined, although we are let in on the secret early. Rowlands is obviously well directed with love by her gifted husband, actor/director John Cassavettes, who has a role in the film as well. This film is not without flaws - it is overly long, and the last part of the film where Myrtle goes on stage while very drunk seems almost cruel. The "improvising" in some of the dialogue - at least while on stage - goes on way too long. Some of the supporting characters give good performances, especially from Ben Gazarra, playing Myrtle's sleazy producer. Joan Blondell's character is never fully developed, and I never could figure out why she was in the film, except to placate Myrtle. See this film for Rowlands alone - she is fascinating throughout - and it is tough to take your eyes off her, although you will want to at times.