Het voelt te weinig om deze episode briljant te noemen. Om te zeggen dat het het voortreffelijke werk van de seizoenspremière voortzet, is ook te kort door de bocht, want er is tot nu toe nog nooit een aflevering van de Sopranos geweest die ook maar in de verste verte in de buurt kwam. Sterker nog, de titel zou een zelfvoldane uitnodiging kunnen zijn voor degenen die nog geen echte fans zijn: Sluit je aan bij de club...<br />Als we verdergaan waar Junior ophield (en een kogel in de buik van zijn neef pompte nadat hij hem had aangezien voor een boef die hij in het eerste seizoen had vermoord), begint het verhaal met Tony die zich absoluut prima voelde. Zonder zich ook maar iets te herinneren van wat er met hem is gebeurd, woont hij een of andere conventie bij. Hij spreekt niet met zijn normale accent, en er lijkt iets mis te zijn met zijn papieren: hij is blijkbaar niet Tony Soprano maar Kevin Finnerty, of dat denken een paar mensen tenminste, en zolang de rotzooi niet is opgeruimd, kan hij zijn hotel niet uit.<br />Natuurlijk, volgens de zuivere traditie van de Soprano's, blijkt dat niets anders dan een droom te zijn: Tony ligt in coma, de artsen weten niet wat ze met hem aan moeten, zijn familie en vrienden zijn doodongerust en Junior weigert te geloven dat het allemaal echt is gebeurd. Helaas is dat wel zo, en Anthony junior lijkt bereid de aanslag op het leven van zijn vader te wreken. In de serie komen vrij vaak dromen voor, vaak als een soort spirituele beproeving voor de hoofdpersonen (het meest in het bijzonder in het vijfde seizoen van De Testdroom). Maar als je lid wordt van de Club, neem je de metafysische kwaliteiten van het programma, waar de vorige aflevering al op zinspeelt door het gebruik van een gedicht van William S. Burroughs, en je dringt je op de meest vermetele manier op: dat Tony hallucineert over zijn dode vrienden (de eerste keer dat dat gebeurde was door voedselvergiftiging, vier seizoenen geleden) is één ding, maar dat hij zich werkelijk bevindt in wat eruitziet als het voorgeborchte van de hel is iets heel anders. Het deel van het verhaal zit vol allegorische betekenissen, niet in de laatste plaats de naam die Tony krijgt (zoals een personage aangeeft: als je die op een bepaalde manier spelt, krijg je het woord 'oneindigheid'), en het komt allemaal niet over als overdreven of vergezocht: David Chase heeft een stuk werk geschreven dat veel te intelligent is om rare trucs te gebruiken alleen voor zijn eigen bestwil; het verhaal komt er beter door tot zijn recht. Maar praten over 'hulp van boven' in het geval van Tony Soprano zou wel een beetje overdreven zijn.
To call this episode brilliant feels like too little. To say it keeps up the excellent work of the season premiere is reductive too, 'cause there's never been a far-from-great Sopranos episode so far. In fact, the title might be a smug invitation for those who aren't real fans yet: Join the Club...<br /><br />Picking up where Junior left off (putting a bullet in his nephew's gut after mistaking him for a crook he killed in the first season), the story begins with Tony being absolutely fine. With no recollection whatsoever of what happened to him, he's attending some kind of convention. Only he's not speaking with his normal accent, and there seems to be something wrong with his papers: apparently, he is not Tony Soprano but Kevin Finnerty, or at least that's what a group of people think, and until the mess is sorted out he can't leave his hotel.<br /><br />Naturally, in pure Sopranos tradition, that turns out to be nothing but a dream: Tony is actually in a coma, with the doctors uncertain regarding his fate, his family and friends worried sick and Junior refusing to believe the whole thing actually happened. Unfortunately it did, and Anthony Jr. looks willing to avenge the attempt on his father's life.<br /><br />Dreams have popped up rather frequently in the series, often as some kind of spiritual trial for the protagonists (most notably in the Season Five show The Test Dream). Join the Club, however, takes the metaphysical qualities of the program, already hinted at by the previous episode's use of a William S. Burroughs poem, and pushes the envelope in the most audacious way: Tony hallucinating about his dead friends (the first occurrence of the sort was caused by food poisoning, four seasons ago) is one thing, him actually being in what would appear to be Purgatory is radically different. The "heavenly" section of the story is crammed with allegorical significances, not least the name Tony is given (as one character points out, spelling it in a certain way will give you the word "infinity"), and none of it comes off as overblown or far-fetched: David Chase has created a piece of work that is far too intelligent to use weird set-ups just for their own sake; it all helps the narrative. Talking about "help from above" in the case of Tony Soprano might be stretching it a tad, though.