Ik heb twee goede dingen over deze film te zeggen: het decor is prachtig en Peter Falk geeft een goede voorstelling (als je nagaat waarmee hij moest werken in termen van dialoog en regie). Maar toch vond ik deze film uitermate vermoeiend. Het zou leuker zijn geweest om verf te zien drogen. Het leek veel langer dan zevenennegentig minuten te duren. Vanaf het begin, waarin iedereen door elkaar heen praat en Paul Reiser alles herhaalt wat er door de telefoon tegen hem wordt gezegd, is de film irritant. De film zit vol clichés en flauwekul, om nog maar te zwijgen van de eindeloze voorvallen van hoorbare winderigheid van Falk. Ook lijkt de regisseur moeite te hebben gehad om te beslissen of hij nu moest lachen of huilen. Er zijn een paar ontroerende scènes, maar die zijn allemaal voor de lol. Als je van sentimenteel, sentimenteel en'schattig' houdt, zul je het geweldig vinden. Maar als je op iets met meer inhoud hoopt, moet je een andere film kijken.
I have two good things to say about this film: the scenery is beautiful and Peter Falk gives a good performance (considering what he had to work with in terms of dialog and direction). However, that said, I found this film extremely tiresome. Watching paint dry would have been more entertaining. It seemed much longer than 97 minutes. Beginning with opening sequence, where everyone is talking over each other and Paul Reiser is repeating everything that's said to him on the phone, the movie is annoying. The film is filled with clichés and shtick, not to mention endless incidents of audible flatulence by Falk. Also, the director seems to have had difficulty deciding whether to aim for laughs or tears. There are some sequences that are touching, but they're all played for laughs. If schmaltzy, sentimental, and "cute" appeal to you, you'll love it. But if you were hoping for something with more substance, see a different movie.