(Het is niet nodig om de plot nog eens samen te vatten, want dat hebben anderen al gedaan.)<br />Het is begrijpelijk dat veel kijkers iets op de film aan te merken hebben, want wij zitten nu eenmaal in de patstelling van de hedendaagse filmervaring. Tegen die achtergrond lijkt een film als Ecstasy van een andere planeet te komen. Ik denk dat er verschillende redenen zijn waarom dat zo is.<br />Het belangrijkste is dat de film zich poëtisch ontvouwt, terwijl de camera langzaam over de omringende heuvels, bomen, wolken enz. scheert en een serene en lyrische indruk geeft van een natuurlijke wereld die de man en de vrouw in zijn plooi insluit. Samen onthullen ze een stijl en een dimensie die bijna volledig ontbreken in de door technologie aangedreven bioscoop van tegenwoordig, waar een razendsnelle montage werkt om de aandacht van het publiek af te leiden en niet om die te concentreren. Bovendien wordt het verhaal verteld door het oog en niet door het oor, en er zijn bijna geen dialogen om uit te leggen wat er gebeurt. Dit komt neer op weer een extreme afwijking van de zeer letterlijke kost van vandaag, waar beelden alleen lijken te tellen als ze het publiek opwinden. Maar misschien wel het meest verontrustend: de film is soms griezelig stil, niet in de zin dat stomme films stil zijn omdat we dat verwachten. Maar in de zin dat de personages zelden spreken als we dat verwachten. Zo wordt de last van het verhaal gedeeld tussen de filmmaker en de kijker. De eerste moet zijn beelden kunstig kiezen om het verhaal over te brengen, terwijl de laatste aan die beelden moet denken, aangezien ze niet verklaard zullen worden. Dit alles is niet bedoeld om de filmindustrie van vandaag te kleineren. Het is alleen bedoeld om erop te wijzen dat een film als Machaty's uit een heel andere esthetiek voortkomt dan die van vandaag. Ik beweer niet dat hij beter of slechter is. Maar ik beweer wel dat Ecstasy een perspectief vertegenwoordigt dat jammerlijk ontbreekt in de hedendaagse filmervaring, waar zulke contemplatieve waarden routinematig worden afgedaan als traag en saai.<br />De film zelf is geen meesterwerk, hoewel hij soms artistieke hoogten bereikt, zoals in de prachtig beheerste biertuinscène met het laatste shot dat oprijst om het prachtige tableau eronder te onthullen. De trage pans van het platteland met zijn pantheïstische viering van leven, natuur en regeneratie worden ook prachtig tot uitdrukking gebracht. Dit is het soort scènes dat je niet overweldigt, maar waar je in plaats daarvan - als je maar even de kans krijgt - stilletjes in verzeild raakt in een ervaring die op zijn eigen manier even gedenkwaardig is als de ruggengraatprikkelende variant van een 'Jaws'.<br />Aan de andere kant is de film soms wat zwaar op de hand, zoals wanneer Machaty zich op de beelden stort, vooral in de laatste, ode-aan-de-productie-van-een-film. Het is moeilijk te zeggen wat je van deze nogal ontwrichtende aanwezigheid moet denken. Misschien heeft de symboliek te maken met de heldhaftige dimensie die hard werken betekent voor de verliefde held en mensen in het algemeen - een thema dat toentertijd werd aangeprezen door de invloedrijke Sovjet-bioscoop. Toch is de aanwezigheid ervan hier nogal saai en overdreven.<br />Hoe dan ook, ik.' Ik moet toegeven dat ik er in eerste instantie op gespitst was om de beeldschone Hedy LaMarr in haar blootje te zien. Maar nu moet ik toegeven dat ik al doende ook heel wat meer te zien kreeg dan alleen een stiekeme stoeipartij in het bos.
(No need to recap the plot, since others have done so already.)<br /><br />It's understandable that many viewers find fault with the film, raised as we are with the slam-bang sensurround of today's cineplex experience. Against that background, a movie like Ecstasy appears to have wandered in from another planet. I think there are several worthwhile reasons why.<br /><br />Most importantly, the film unfolds poetically, as the camera pans slowly over surrounding hills, trees, clouds, etc., providing a serene and lyrical sense of a natural world that integrates the man and woman into its fold. Together these reveal a style and dimension almost totally missing from today's technology-driven cinema, where rapid-fire editing works to divert audience attention and not to concentrate it. Additionally, the story is conveyed by eye and not by ear, with almost no dialogue to explain what's happening. This amounts to another extreme departure from today's very literal fare, where visuals only seem to count when they excite the audience. But perhaps most unsettling-- the movie is sometimes eerily quiet, not in the sense that silent films are quiet since we expect them to be. But in the sense that the characters seldom speak when we expect them to. Thus, the burden of the story is shared between the film-maker and the viewer. The former must choose his visuals artfully so as to convey the narrative, while the latter must think about those visuals, since they're not going to be explained.<br /><br />None of this is intended to belittle today's film-making. It's simply to point out that a movie like Machaty's comes out of a very different aesthetic from the one we have today. I don't claim either to be any better or worse. However, I do claim that Ecstasy represents a perspective sorely missing from today's movie-going experience, where such 'contemplative values are routinely dismissed as slow and boring. <br /><br />The film itself is no masterpiece, though at times it reaches artistic heights, as in the beautifully composed beer-garden scene with its final crane shot rising to reveal the exquisite tableau below. The slow pans of the countryside with its pantheistic celebration of life, nature, and regeneration are also wonderfully expressed. These are the kind of scenes that don't overwhelm you, but instead-- given half-a chance-- accumulate quietly into an experience as memorable in its own way as the spine-tingling variety of a "Jaws". <br /><br />On the other hand, the film is sometimes heavy-handed, as when Machaty piles on the imagery, particularly in the final, ode-to-labor sequence. It's hard to know what to make of this rather disruptive presence. Perhaps the symbolism has to do with the heroic dimension that hard work holds for the love-lorn hero and people in general-- a theme then being promoted by the influential Soviet cinema. Still, its presence here is rather tediously over-done.<br /><br />Anyhow, I've got to admit that I tuned in initially to see the gorgeous Hedy LaMarr in the buff. But now I have to admit that in the process I also got a lot more than just a peek-a-boo romp in the woods.