Dit is mijn derde opmerking hier in een poging om twee legendarische komedieteams met elkaar in verband te brengen: Laurel & Hardy en Abbott & Costello. Het verband hier is het jaar 1940. Dat is de datum waarop de eerste hun laatste film maakte in de studio waar Hal Roach al zo lang werkte. Ik zal later de betekenis van de laatste vermelden. Behalve dat het de laatste keer was dat Stan en Ollie in de Lot of Fun werkten, was het ook de laatste keer dat ze zouden optreden met zulke vertrouwde hoofdrolspelers als Charlie Hall en James Finlayson die in de meeste van hun films voorkwamen. Het was ook de laatste keer dat Art Lloyd als hun cameraman en Marvin Hatley zou optreden <0xE2><0x80><0x93> die hun herkenningsmelodie zou componeren die bekend zou komen te staan als' The Cuckoo Song (Dance of the Cuckoos)' <0xE2><0x80><0x93> hun score. En het zou de allerlaatste keer zijn dat Stan Laurel volledige creatieve controle zou krijgen over wat er op de film komt. Als er in deze L&H-film een meer van grappen doordrenkte structuur zit dan gewoonlijk, is het prettig om te weten dat de meeste van die grappen inderdaad grappig zijn. Dat geldt ook voor het merendeel van het geluid en de visuele effecten, die laatste geleverd door de oude Roach-medewerker Roy Seawright. In deze film heeft Ollie 'hornofobie' omdat hij in een lawaaierige hoornfabriek werkt, dus schrijft dokter Finlayson hem voor Nadat ze er een hebben gevonden die ze aanstaat, komen we erachter dat veroordeelde Nick Grainger (Richard Cramer) zojuist is ontsnapt... Ik zal hier niet verder op ingaan, maar ik kan alleen maar zeggen dat dit de beste finale was voor het huis van L & H sinds tijden. Het is voornamelijk van begin tot eind hilarisch en de wetenschap dat dit hun laatste zou zijn voor de man die deels verantwoordelijk is voor hun samenwerking is inderdaad schrijnend als je erover nadenkt. O, en ik moet nog een paar laatsten noemen: het is...' Het is de laatste filmuitvoering van zowel Harry Bernard, die een havenagent speelt na jaren Stan en Ollie als politieman te hebben ontmoet, als die van Ben Turpin, de schele komiek die in New Orleans is geboren, een paar uur rijden van mijn huidige woonplaats Baton Rouge, en wiens tweede L & H-uitvoering dit was nadat hij eerder met de jongens van Our Wife had 'getrouwd'. Vooral de laatste acteur heeft een echt komisch moment. Goed, ik zei al dat 1940 het jaar was dat Stan en Ollie hun laatste film uit de Hal Roach Studio's lieten zien. Het was ook het eerste jaar dat een komisch team, beiden geboren in de staat New Jersey, hun eerste film zou maken in wat hun thuisstudio zou worden, Universal. De regisseur van die film zou dezelfde zijn als die L & H het jaar daarvoor had begeleid in The Flying Deuces. Zijn naam was A. Edward Sutherland. P.S. Het was tijdens deze filmopnamen dat scriptsupervisor Virginia Lucille Jones een ongeluk kreeg met een opgerold tapijt. Door dat incident stuurde Oliver 'Babe' Hardy haar rozen naar haar ziekenhuiskamer. Ze werden verliefd en trouwden op 7 maart 1940. Het duurde tot Babes dood in 1957.
This is my third comment here attempting to connect two legendary movie comedy teams: Laurel & Hardy and Abbott & Costello. The connection here is the year 1940. That's the date that the former had their last movie from their longtime home studio of Hal Roach. I'll mention the significance of the latter later on. Besides being the last time Stan and Ollie worked at the Lot of Fun, it's also the final time they would appear with such familiar supporting players like Charlie Hall and James Finlayson who appeared in most of their films. It's also the last time Art Lloyd would serve as their cameraman and Marvin Hatley-who composed their theme song which would be known as "The Cuckoo Song (Dance of the Cuckoos)"-their score. And it would be the very last time Stan Laurel would be allowed to exercise complete creative control over what goes on film. If there is a more gag-laden structure than usual in this L & H film, it's nice to know most of those gags are indeed funny. That includes most of the sound and visual effects, the latter provided by longtime Roach staffer Roy Seawright. In this one, Ollie has "hornophobia" from working at a noisy horn factory so Dr. Finlayson prescribes going out to sea for his rest. Ollie doesn't like to go boating so Stan suggests they just rent one that's docked so they wouldn't have to go anywhere. After they find one they like, we find out that convict Nick Grainger (Richard Cramer) has just escaped...I'll stop there and say this was as good a finale for L & H's longtime home as one could hope for. It's hilarious mostly from beginning to end and knowing this would be their last for the man partly responsible for their teaming is indeed poignant when one thinks of it. Oh, and I have a couple more lasts to mention: it's the final film appearance of both Harry Bernard, who plays a harbor patrolman after years of encountering Stan and Ollie as a policeman, and that of Ben Turpin, the cross-eyed comic who was born in New Orleans which is a couple of hours away from my current hometown of Baton Rouge, whose second L & H appearance this was having previously "married" the boys in Our Wife. The latter performer especially has a genuine comic moment. All right, I mentioned 1940 being the year Stan and Ollie had their last movie released from Hal Roach Studios. It was also the first year that a comedy team, both born in the state of New Jersey, would make their first picture at what would be their home studio, Universal. The director of that movie would be the same one that guided L & H in The Flying Deuces the previous year. His name was A. Edward Sutherland. P.S. It was during this filming that script supervisor Virginia Lucille Jones had an accident involving a rolled-up carpet. That incident caused Oliver "Babe" Hardy to send her roses to her hospital room. They fell in love and married on March 7, 1940. It lasted until Babe's death in 1957.