Deze film was van begin tot eind een ramp. Tussen de opnamen van 'de volgende generatie mooie verliezers' door zijn er interviews met Bono en The Edge, en met de acteurs zelf. Dat laat weinig tijd over voor de fragmenten van Leonard Cohen zelf, die met zijn gezaghebbende maar vriendelijke aanwezigheid, wijsheid en humor boven alle anderen uittorent. De anderen hebben het te druk met hem te canoniseren als St. Leonard of als een of andere profeet uit het Oude Testament. Veel van de optredens bestaan uit nietszeggende overdrijvingen (vooral die van Rufus & Martha Wainwright) of nietszeggende missers. Alleen Beth Orton en Anthony kwamen door een beetje terughoudendheid dicht bij Leonards eigen versies. Vervelende pseudo-avant-gardistische gebaartjes zijn door de hele film heen te zien <0xE2><0x80><0x93> zoals onscherpe weergaves van rode bollen op veel van de opnamen van het concert en de interviews, beverig, wazig camerawerk, het gebruik van digitale vertraging op sommige opmerkingen van Leonard Cohen (wat het moeilijker maakt om te horen wat er wordt gezegd) en een griezelig, pretentieus, laag gedreun onder veel van de interviewfragmenten (een poging tot toegevoegde ernst?). Voor het echte werk, zie de documentaire Songs From The Life Of, geproduceerd door de BBC in 1988.
This film was a disaster from start to finish. Interspersed with performances from "the next generation of beautiful losers" are interviews with Bono and The Edge as well as the performers themselves. This leaves little time for the clips of Leonard Cohen himself, who towers over everyone else in the film with his commanding yet gentle presence, wisdom and humor. The rest are too busy trying to canonize him as St. Leonard or as some Old Testament prophet. Many of the performances are forgettable over-interpretations (especially Rufus & Martha Wainright's) or bland under-achievements. Only Beth Orton and Anthony got within striking distance of Leonard's own versions by using a little restraint. Annoying little pseudo-avant-garde gestures are sprinkled throughout the film- like out of focus superimpositions of red spheres over many of the concert and interview shots, shaky blurred camera work, use of digital delay on some of Leonard Cohen's comments (making it harder to hear what's being said) and a spooky, pretentious low drone under a lot of the interview segments (an attempt at added gravitas?). For the real thing, see the Songs From The Life Of documentary produced by the BBC in 1988.