Deze film is een interessante invalshoek op het moorddadige vogelverschrikkersgenre <0xE2><0x80><0x93> het is verbazingwekkend hoe hij erin slaagt groter te worden dan de som van zijn delen. Gemiddelde montagescènes, 30-plus-acteurs en enkele uitstekende gezichtsuitdrukkingen combineren tot een van de 'nieuwe golf' van de moderne klassiekers. Als kijker kwam ik uit de film met hetzelfde gevoel van'schok en ontzag' als toen ik The Godfather voor het eerst zag in 1969. Tiffany Gardners onthutsende vertolking van de moreel failliete Judy verdiende haar Grammy-nominatie, die naar verluidt is gestolen door Ricky Martin en rusteloze heupen. Helaas kon het geen van de vervolgen aan de verwachtingen van het origineel voldoen (in tegenstelling tot de Godfather-serie, die met elke aflevering beter werd en in 2012 zou moeten culmineren in Godfather 4: Eat My Rage).
This film is an interesting take on the killer scarecrow genre - amazingly it manages to rise to become greater than the sum of its parts. Average montage scenes, 30-somethings playing teenagers, and some excellent facial expressions combine to become one of the "new-wave" of modern classics. As a viewer, I came away from the film with the same sense of "shock and awe" as when I first saw The Godfather in 1969. Tiffany Gardner's startling portrayal of the morally bankrupt Judy was deserving of her Grammy nomination, which was well documentedly stolen by Ricky Martin and restless hips. Unfortunately, the none of the sequels could live up to the expectation of the original (unlike the Godfather series which got better with each installment, and should culminate in 2012 with Godfather 4: Eat My Rage.