Dit jaar (2007) komt de film voor het eerst in Indonesië in de bioscoop, twee jaar na de officiële première, en na vele illegale dvd's die de weg naar het publiek hebben gevonden. Blijkbaar leidt de populariteit van de illegale dvd tot de première in de bioscopen, waar het publiek nog steeds komt kijken.<br />De film is een groots epos, dat de Japanse cultuur op een ontnuchterende manier in je huis brengt. Op een soms humoristische manier gaat het verhaal over een theaterschrijver die een verhaal voor zijn theater schrijft, omdat hij de voorstellingen in het Kabuki-theater saai vindt. In het begin is het publiek misschien een beetje in de war over het verhaal dat we volgen, maar als het verhaal zich ontvouwt, zien we dat de liefde tussen een mannelijke mens en een vrouwelijke demon leidt tot een geweldig verhaal voor een nieuw Kabuki-theaterstuk.<br />Het publiek blijft in het duister als dit een verhaal is dat echt zou zijn gebeurd in Japanse tradities en mythologie, maar dat doet er niet toe.<br /><br />De manier waarop het verhaal wordt verteld met een liefde voor theater, expressie, levendige kleuren, humor en tragedie, maakt het zowel een geweldige rit in de achtbaan van Japanse cinema als van theater. Als je naar deze film kijkt, laat je dan helemaal gaan en probeer hem in de bioscoop te zien in plaats van thuis op je televisie.<br />Maar er is één kritiek punt: de soundtrack is soms een beetje irritant. Hoewel het grootste deel van de film geweldige muziek is, zijn er een paar momenten in de film die volgens mij wat dramatischer hadden moeten zijn. Maar misschien heeft de regisseur ook gekozen voor lichtere muziek bij de humor in het verhaal.
The movie only enter the cinema in Indonesia this year (2007), two years after it's official release, and after many illegal DVD's had found its way to the public. Apparently the popularity of the illegal DVD's lead to the release into the theaters, with still public coming to watch.<br /><br />The movie is a great epic, bringing Japanese culture into your house in an exiting way. In a sometimes humorist way, the story is told about a theater writer who writes a story for his theater, since the regular Kabuki theater plays is something he finds boring.<br /><br />At first, the audience might be a little bit confused about which story we are following, but when the story unfolds, we see that the love between a male human and a female demon leads to a great story for a new Kabuki theater piece.<br /><br />The audience is left in the dark if this is a story that is supposed to really have happened in Japanese traditions and mythology, but that doesn't matter.<br /><br />The way the story is told with a love for theater, expression, vivid colors, humor and tragedy, makes this a great ride on the roller-coaster of Japanese cinema as well as theater.<br /><br />Let yourself go completely when you watch this movie, try to see it in a cinema instead of on your television at home.<br /><br />One critical point though: the soundtrack is sometimes a little bit annoying. Though most of it is great music, there are a few moments in the movie that I think they should have chosen some more dramatic music. But maybe the fact that the story contains moments of humor made the director choose for lighter moments in music as well.