Kennelijk was Ruggero Deodato er al vroeg achter gekomen dat zijn verhaal niet zou werken als hij het te serieus nam, dus besloot hij er een kamp op te slaan. Het resultaat is een film die je kunt zien als een bespottelijk epos over zwaarden en tovenarij, of als een heel onderhoudende komedie! En ik denk dat ik voor de tweede optie ga. De korte bloederige momenten zijn goed doordacht, de gebroeders Paul drijven openlijk de spot met het materiaal (ze blaffen zelfs tegen elkaar in één scène!) en er is ook een charmante, geestdriftige, goedmoedige voorstelling van Eva La Rue als het meisje dat met de 'jongens' meeloopt. Bovendien, waar kun je anders de binnenkant van een draak zien, verlicht als een discotheek?
Apparently Ruggero Deodato figured out, early on, that his story wouldn't work if he approached it too seriously, so he decided to camp it up. The result is a film that can be viewed as either a ludicrous sword-and-sorcery epic or as a very entertaining comedy! And I think I'll go the second way. The brief gore moments are well-done, the Paul Brothers openly mock the material (they even bark at each other in one scene!), and there is also a charming, spirited, good-natured performance by Eva La Rue, as the girl who tags along with the "boys". Plus, where else can you see the insides of a dragon lighted like a discotheque?? (***)