John Cassavetes' _Open Night_ is fantastisch en fascinerend; fantastisch omdat het speelt met de diepste angsten die we in onze verbeelding hebben, fascinerend omdat het ons voortdurend blijft verbazen. Met zijn zeer lange duur van twee uur en twintig minuten zal iedereen die personages op waarde weet te schatten zijn ogen niet van het scherm kunnen afhouden.<br />Het verhaal van een labiele actrice, Myrtle Gordon (Gena Rowlands) die probeert zichzelf op te peppen voor een toneelstuk, vechtend tegen haar demonen; _Open Night_ gaat niet alleen over een vrouw die op het punt staat in te storten, maar ook over de complexiteit van het leven van toneelspelers en de theaterwereld. De personages hier zijn ervaren mensen die bekend zijn met de wereld van het theater; dus de helft van de film speelt zich af op een podium, waar de artiesten hun werk doen, of achter de coulissen, waar producenten en schrijvers en regisseurs hun werk doen.<br />Cassavetes is zo streng voor zijn personages dat deze onvriendelijkheid zich tegen het publiek keert, maar tegen het publiek in de bioscoop. Want er is nog een publiek, in het theater van de film, dat niet weet wat er werkelijk gebeurt en dat lacht omdat ze denken dat alles een voorstelling is. En dat is het in wezen ook; het publiek in de bioscoop krijgt alleen niet 'achter de coulissen' te zien zoals wij. Zij maken geen kennis met Gena Rowlands' 'voorstelling'. Ik heb altijd gedacht dat het moeilijk zou zijn om bevriend te zijn met een acteur. Myrtle (Rowland) zegt dat ze actrice is en dat dat het enige is wat ze kan; en ik stel me voor dat als ik een vriend had die beroepsacteur was, het heel moeilijk zou zijn om te zien of hij de waarheid sprak, omdat ik dan zou weten dat hij acteur is en op elk moment kan doen alsof. Veel van de dingen die Myrtle doet tijdens de afschuwelijke ervaringen die de film haar bezorgt <0xE2><0x80><0x93> We vermoeden dat ze...' De andere personages vermoeden het ook.<br />Er is de schrijfster, Sarah (Joan Blondell), die niet kan begrijpen waarom Myrtle het personage dat ze voor haar heeft geschreven niet begrijpt. Er is de regisseur, Manny (Ben Gazzara), die niet kan accepteren dat zijn beste actrice misschien aan het aftakelen is; de producent David (Paul Stewart) die niet weet waar hij staat en Myrtles tegenspeler Maurice (Cassave zelf) die de liefde die ze voor elkaar voelen niet kan verdragen.<br />Als ze getuige is van de dood van een tiener, een fan; dat alles komt samen en heeft invloed op Myrtle, maar niemand weet of haar waanvoorstellingen echt zijn. Ik wil haar niet van streek maken, maar de film begint in een staat van onbewustheid die alleen Myrtle accepteert. Soms merken we dat iedereen het heeft gehad. Op zulke momenten geeft Cassavetes' briljante script blijk van een angstaanjagende, brute eerlijkheid in de woorden die de personages in een discussie achter de coulissen zeggen; en niet alleen wat iedereen tegen Myrtle zegt, maar ook wat zij tegen hen zegt.<br />Dit zijn mensen die niet bang zijn om te zeggen wat ze denken en die voortdurend veranderen wat ze denken, net als Cassavetes' manier om film te maken. En in dit opzicht zijn de voorstellingen hier belangrijker dan in 'Schaduwen', omdat de personages betrokken zijn bij een groter plaatje, een groter verhaal dat uit het triviale tevoorschijn komt. Maar in een ander opzicht, de feitelijke manier van film maken, verschilt deze film niet van 'Shadows'. Er is iets moois in de manier waarop Al Rubans camera de personages filmt. Als iemand praat, focust de camera niet op hem, maar op degene die luistert, zodat we kunnen zien hoe hij of zij reageert op de dingen die de ander zegt. Soms kan het ze niet schelen, soms zijn ze gelukkig, soms zijn ze er kapot van.<br />Maar tussen al deze prachtige voorstellingen zit misschien nog wel improvisatie. Tegen het einde is er een onverwachte scène waarin Cassavetes en Rowlands non-stop beginnen te praten. We hoeven ons niet af te vragen of dit improvisatie was of niet. We hoeven alleen maar toe te kijken; en toe te kijken hoe ze allebei levenservaringen uitwisselen en woorden tot leven zien komen in een gesprek dat veel meer betekent dan wat het laat zien <0xE2><0x80><0x93> natuurlijker kan het niet.
John Cassavetes' "Opening Night" is fantastic and fascinating; fantastic because it plays with the deepest fears we have inside our imagination, fascinating because it never ceases surprising us. With its very long duration of two hours and twenty minutes, anyone who appreciates characters won't be able to take their eyes off the screen.<br /><br />The story of an unstable actress, Myrtle Gordon, (Gena Rowlands) trying to put herself together for a play, fighting her demons; "Opening Night" is not only about a woman on the verge of a breakdown but also about the complexities of the lives of theater actors and the theatrical world. All of Cassavetes' characters here are experienced people that know about the world of theater; so half of the film takes place on a stage, either where the performers do their job or at backstage, where producers and writers and directors do their job.<br /><br />Cassavetes is so harsh with his characters that this unkindness turns towards the audience, but the audience in the cinema. Because there is another audience, in the theater of the film, that doesn't know what is really happening and laugh because they think everything is performance. And that's essentially what it is; it's just that the audience in the theater doesn't get to see 'backstage' the way we do. They don't experience Gena Rowlands' exuberance before she goes out to that stage, but most importantly; they don't know the reasons why she acts the way she does.<br /><br />I always thought that it would be difficult to be friends with an actor. Myrtle (Rowland) says she's an actress and that's the only thing she knows how to do; and I imagine that if I had a friend who was a professional performer, it would be really difficult to tell when he's saying the truth because I would know he's an actor and he can fake anything at any time. A lot of the things that Myrtle does during the awful experiences the film puts her throughWe suspect if she's being real; the rest of the characters suspect too.<br /><br />There is the writer, Sarah (Joan Blondell), who can't understand why Myrtle doesn't understand the character she's written for her. There's the director, Manny (Ben Gazzara), who can't accept the fact that his best actress might be losing it; the producer David (Paul Stewart) who doesn't know where to stand and Myrtle's co-star Maurice (Cassavetes himself), who can't deal with the love they have for each other.<br /><br />When she witnesses the death of a teenager, a fan; all of this comes together and affects Myrtle, but no one knows if her delusions are for real. They don't say anything because they don't want to upset her, but the movie enters in a state of subconsciousness that only Myrtle accepts. At times, we can tell that everyone has had it. During these moments, Cassavetes' brilliant script depicts a scary brutal honesty in the words the characters say in a discussion backstage; and not only what everyone tells Myrtle but also what she says to them.<br /><br />Here are people who are not afraid to speak their mind and constantly change what they are thinking, just like Cassavetes' way of making cinema. And in this aspect, the performances are more important here than in "Shadows", because the characters are involved in a bigger picture; a bigger story that steps out of the trivial.<br /><br />But in another aspect, the actual way of making cinema, this movie is no different from "Shadows". There's a beautiful thing in the way Al Ruban's camera shoots the characters. When someone's talking, the camera doesn't focus on him, it shoots the person who is listening; so we can see how he or she reacts to the things the other one's saying. Sometimes they don't care, sometimes they are happy, sometimes devastated.<br /><br />Improvisation might still be there, though, among all these wonderful performances. Near the end, there's an unexpected scene where Cassavetes and Rowlands start talking, non-stop. Whether this was improvised or not is not something we have to wonder. We have just got to watch; and watching both of them exchanging life experiences and seeing words come truly alive in a conversation that means a lot more than what it showsIt doesn't get more natural than that.