Ik heb de film vorige week op het filmfestival van Belgrado gezien, en ik ben nog steeds aan het bijkomen van het trauma. In wezen lijkt mijn mening overeen te komen met een aantal andere <0xE2><0x80><0x93> het eerste half uur was fris, scherp, diep, onderhoudend en veelbelovend. Goed gespeeld ook. Natuurlijk. Mijn probleem is echter niet alleen het feit dat de laatste anderhalf uur van de film niets te maken hebben met het sympathieke begin, of met het feit dat ik het grootste deel van de tijd stuiptrekkend van de pijn lag te stuiptrekken bij scherpe, knarsende industriële geluiden en mijn ogen half dichtkneep tegen dronken, tandeloze, brood kauwende heksen. Mijn probleem is eerder het feit dat ZE ME NOOIT GEWACHT HADDEN! In de synopsis van het festival werd alleen melding gemaakt van het (uitermate intrigerend klinkende) eerste half uur <0xE2><0x80><0x93> een praatje in een bar met een hoer, een pianostemmer en een vleesverkoper die zich voordeed als reclameagent, genetisch technicus en ambtenaartje van de regering <0xE2><0x80><0x93> zonder melding te maken van het eindeloze geklets dat zou volgen. Mijn verdiende loon, zou je kunnen zeggen, omdat ik de recensies niet heb gelezen <0xE2><0x80><0x93> maar tot mijn verdediging moet ik aanvoeren dat een aantal recensies die ik na afloop heb gelezen geen enkele nadruk legden op de onmetelijkheid en de ondraaglijkheid van het grootste deel van de film. <br />De eerste hint had moeten komen van de inleidende woorden van de regisseur (een bedeesde, warrige Russische jongeman) die voor de overvolle zaal ging staan (de film doet het ongelooflijk goed in de kritiek, en de kaartjes waren ruim voor de première al uitverkocht, hoewel het grootste deel van het publiek zich net zomin als ik bewust leek van de pijn die zou komen, te oordelen naar de overvloed aan onaards gekreun en gekreun die het theater gedurende het afgelopen halfuur volledig had doordrongen, en de vele geërgerde opmerkingen bij de uitgang). Het heeft me vier jaar gekost om het te maken, en... het is... Ik stel voor dat je het ziet en het onmiddellijk probeert te vergeten. Het is heel lang. Dank je voor je komst.' Dat zei hij. Er hadden alarmbellen moeten gaan rinkelen. 'Waar heeft hij het over?' dacht ik in blijde verwarring. 'Dit wordt leuk!' Natuurlijk was het tegen de tijd dat zijn vreemd verontschuldigende opmerkingen tot me begonnen door te dringen veel te laat om eruit te komen. Het enige wat ik kon doen was kronkelen van toenemende pijn tot de lichten weer aangingen. En uiteindelijk kan ik niet zeggen dat ik me op enigerlei wijze verbeterd voel door de ervaring. Ja, ik vond het eerste halfuur absoluut geweldig. Het was intelligent, nieuw, en had veel te vertellen. En ja, Rusland is waarschijnlijk in een slechte staat. Ja, elke samenleving heeft vele verborgen gezichten. Ja, het tandeloze leven in dorre woestenijen is waarschijnlijk onvoorstelbaar moeilijk. Ja ja ja. Ik snap het allemaal. Echt waar. Maar ik zie geen enkele reden waarom kunst en betekenis zo martelend moeten worden uitgerekt, en zo pijnlijk om te verdragen. Als je een filmland wilt zien dat ergens tussen de extremen zit van de glitter en glamour van Hollywood en uren van modderige wodka drinken, moet je de Koreaans-Chinese Bin Jip (3-Iron) proberen. Het is artistiek en verrassend, maar ook to-the-point en leuk.
I saw the film at the Belgrade Film Festival last week, and I'm still working off the trauma. Essentially my view seems to match a number of others - the first half hour was fresh, sharp, deep, entertaining and promising. Well acted too. Natural. My problem, however, is not simply with the fact that the final hour and a half of the film have nothing to do with the likable beginning, nor the fact that I spent most of this time convulsing in agony at sharp, grating industrial sounds and squinting at drunken, toothless, bread-chewing hags. It's rather with the fact that THEY NEVER WARNED ME!!! The festival brochure synopsis described only the (utterly intriguing-sounding) first half hour - a whore, piano tuner and meat seller chat in a bar, pretending to be an advertising agent, genetic engineer, and petty government administration official, respectively - making no mention whatsoever of the never-ending gum-smacking to come. Serves me right for not reading the reviews, you might say - but to my defense, a number of reviews I looked at post-fact um didn't at all stress the immensity and utter unbearableness of the greater part of the film.<br /><br />The first hint should have been the introductory words by the director (a bashful, tousle-haired Russian youth) who stepped in front of the crammed auditorium (the film seems to be doing incredibly well critically, and tickets were sold out well in advance of the screening, though most of the audience seemed as unaware as I was of the pain to come, judging by the plethora of unearthly moans and groans that utterly permeated the theatre during the last half hour, and many exasperated comments on exit) to say the following: 'Well, I... um, thank you very much for coming to see this film, and I just wanted to say... well, it's a very long film... it took me four years to make it, and... it's.. I suggest that you see it and immediately try to forget about it. It is very long. Thank you for coming.' This is what he said. Alarm bells should have been ringing. 'What's he talking about?' I thought in happy confusion. 'This is gonna be fun!' Of course, by the time his strangely apologetic comments started making sense to me, it was far too late to get out. All I could do is writhe in increasing agony until the lights came on again. And in the end I can't say I feel in any way improved by the experience. Yes, I absolutely loved the first half hour. It was intelligent, new, and had a lot to say. And yes, Russia is probably in a bad state. Yes, every society has many hidden faces. Yes, toothless life in barren wastelands is probably unimaginably hard. Yes yes yes. I get all of this. Really I do. But I see no earthly reason why art and meaning should be so agonisingly drawn out, and so painful to bear. If you want to see a film land somewhere between the extremes of glitzy Hollywood plastic fantastic and hours of muddy vodka swigging, try the Korean-Chinese Bin Jip (3-Iron). It's artsy and surprising, but also to-the-point and fun.