We zijn ver verwijderd van laura. Weer speelt Otto Preminger de hoofdrol, Dana Andrews speelt een politierechercheur die Mark heet, en Gene Tierney is de mooie vrouw die hem achtervolgt, maar verder lijkt WHERE THE SIDEFALLS nergens op het verfijnde moordmysterie waar iedereen zo dol op is. In plaats van de verrukkelijk citeerbare dialogen krijgen we een korrelig, aangrijpend realisme. Terwijl de eerste film zich afspeelde in de chique bovenste regionen van de New Yorkse society, bevinden we ons nu in een achterbuurt van donkere straten, gangsters, goedkope restaurants en sjofele flats. Tierney, beeldschoon als altijd, werkt nu als etalagepop in een warenhuis en woont in Washington Heights (de buurt van de 'pop' die ooit een vossenbont van laura's Mark McPherson heeft gekregen). Deze keer is Andrews Mark Dixon, een oudere, triestere, meer gekwelde versie van de coole agent in de regenjas.<br />Waar het einde van het verhaal aan een subgenre van de film noir grenst, films over politiegeweld die zich richten op agenten die hun gewelddadige impulsen niet onder controle hebben. Net als Kirk Douglas' personage in Detectiveverhaal, heeft Dixon zijn ziedende minachting voor boeven te danken aan het criminele verleden van zijn vader. Terwijl Douglas zelfingenomen is en blind voor zijn eigen fouten, wordt Andrews belast met onderdrukte schuldgevoelens en zelfhaat. Hij vermoordt per ongeluk een verdachte en probeert zijn daden te verdoezelen door een poging een slijmerige gangster (Gary Merrill) verdacht te maken, op wie hij al jaren vergeefs jacht maakt. In plaats daarvan wordt een vriendelijke taxichauffeur verdacht omdat hij...' Morgan (Gene Tierney) is de vader van de van hem vervreemde en mishandelde vrouw van de dode man. Dixon, die verliefd wordt op de vrouw van de man die hij heeft vermoord, probeert wanhopig haar vader te redden zonder zichzelf te verraden.<br />Onder de hoofdrolspelers in een noir was Dana Andrews in staat om intelligent over te komen. Zelfs als hij een doorsneefiguur speelde, zoals hij meestal deed, kwam hij altijd over als een ongewoon gevoelig en opmerkzaam persoon; sterker nog, het feit dat hij te attent was voor zijn eigen genoegen, gaf hem die spookachtige <0xE2><0x80><0x93> en spookachtige <0xE2><0x80><0x93> kwaliteit die zijn kern als acteur vormde. Hij speelde gewone mensen, agenten en soldaten, maar altijd met een tragische onderstroom van te veel zien en te veel weten. Zijn gewetensvolle helden worden gekenmerkt door uitputting, schuldgevoel, het onvermogen om ooit 'op te vrolijken'. Geen enkele andere acteur had zo goed uitdrukking kunnen geven aan de opgekropte woede, de langzaam brandende pijn, de gekwelde intelligentie van Mark Dixon. Hij heeft ook een gedempte tederheid, een gedempte warmte en zelfs een wrange humor die hem hartverscheurend maakt. Dat blijkt als hij met Morgan naar een restaurant gaat waar hij vaste klant is, en voor het eerst zien we deze kille, wrede man gespeelde beledigingen uitwisselen met de serveerster, wier sarcasme haar genegenheid en bezorgdheid voor hem niet kan verbergen. Als Dixon zijn partner om geld vraagt om een advocaat voor Morgans vader te regelen, zorgt hij daarvoor, ook al hebben ze onlangs ruzie gehad en heeft Dixon hem een dreun verkocht. Er wordt niet gesproken over loyaliteit of het besef dat hij diep in zijn hart een goed mens is, maar we zien het allemaal in de gekwelde stilte van de man en de berusting van zijn vrouw als ze hem wat sieraden geeft om te verpanden. Dixons goedheid komt evenzeer tot uiting in de reacties van andere mensen op hem als in Andrews' ontroerende optreden.<br />Hoewel Dana Andrews een kleine ster was, is hij misschien wel de typische man van de jaren veertig. Hij komt in een paar films voor, maar trekt bijna nooit zijn overjas uit; met dat hoekige, middeleeuws aandoende silhouet, nog versterkt door de gleufhoed, het glas bourbon en de sigaret die hij niet uit zijn mond neemt als hij praat, lijkt hij gevangen in het mannelijke ideaal van hardheid en onaandoenlijkheid. Vele noirs romantiseren de stoere bink met twee vuisten, maar waar het verhaal eindigt, biedt het een onwankelbaar portret van de werkelijkheid achter de fa<0xC3><0xA7>ade, een aangrijpende en melancholieke verkenning van de wortels en gevolgen van geweld.<br />Andrews werd in zijn eigen tijd helaas onderschat (hij was de enige van de drie hoofdrolspelers in THE BEST YEARS OF ON LIves die niet genomineerd werd voor een Academy Award, hoewel zijn ingetogen optreden veel boeiender is dan de stoere, Oscarwinnende dronkenlap van Frederic March). Gelukkig verscheen Andrews in een paar films die zijn onsterfelijkheid garandeerden, en nu kan deze weinig bekende film, die zijn beste optreden bevat, beschouwd worden als een onderdeel van de schitterende Fox Film Noir-set. Deze serie, met inbegrip van een aantal nooit eerder uitgebrachte titels (zoals NightMARE ALLEY en IEVES' HIGHWAY), doet vermoeden dat Twentieth-Century-Fox misschien wel de beste opnamen heeft gemaakt van alle grote studio's op het gebied van film noir.
We're a long way from LAURA. Once again Otto Preminger directs, Dana Andrews stars as a police detective named Mark, and Gene Tierney is the beautiful woman who haunts him, but nothing else about WHERE THE SIDEWALK ENDS resembles everyone's favorite sophisticated murder mystery. Instead of deliciously quotable dialogue we get gritty, harrowing realism. While the earlier film took place in the ritzy upper echelons of New York society, here we're in the low-rent district of dark streets, hoodlums, cheap restaurants and crummy flats. Tierney, gorgeous as ever, now works as a department-store mannequin and lives in Washington Heights (the neighborhood of the "doll" who once got a fox fur out of LAURA's Mark McPherson). This time Andrews is Mark Dixon, an older, sadder, more troubled version of the cool cop in a trench coat. <br /><br />WHERE THE SIDEWALK ENDS belongs to a sub-genre of noir, movies about police brutality focusing on cops who can't control their violent impulses. Like Kirk Douglas's character in DETECTIVE STORY, Dixon owes his seething contempt for crooks to his father's criminal past. Where Douglas is self-righteous and blind to his own faults, Andrews is burdened by repressed guilt and self-loathing. He accidentally kills a suspect and covers up his actions with an attempt to throw suspicion on a slimy gangster (Gary Merrill) whom he has been vainly pursuing for years. Instead, a kindly cab driver is suspected because he's the father of the dead man's estranged and mistreated wife Morgan (Gene Tierney). Dixon, falling in love with the wife of the man he killed, tries desperately to save her father without giving himself away. <br /><br />Among noir protagonists, Dana Andrews had this distinction: he was incapable of appearing unintelligent. Even when playing an average Joe, as he usually did, he always comes across as unusually sensitive and perceptive; more than that, his air of being too thoughtful for his own comfort gives him that haunted--and haunting--quality that was his essence as an actor. He played ordinary guys, cops and soldiers, but always with a tragic undercurrent of seeing and knowing too much. His conscientious heroes are marked by exhaustion, guilt, the inability ever to "lighten up." No other actor could have expressed so well the bottled-up anger, the slow-burning pain, the agonized intelligence of Mark Dixon. He also has a muted tenderness, a muffled warmth and even wry humor that make him heartbreaking. This comes out when he takes Morgan to a restaurant where he's a regular, and for the first time we see this cold, brutal man trading mock insults with the waitress, whose sarcasm can't hide her affection and concern for him. When Dixon asks his partner for money to get a lawyer for Morgan's father, he supplies it even though they recently argued and Dixon threw a punch at him. There are no words about loyalty or knowing he's a good guy deep down, but we see it all in the man's anguished silence and his wife's resignation as she hands over some jewelry to pawn. Dixon's goodness comes across through other people's reactions to him as much as through Andrews's deeply moving performance. <br /><br />Though Dana Andrews was a minor star, he may be the quintessential forties man. He goes through some movies hardly ever taking off his overcoat; with that boxy, mid-century silhouette, further fortified by the fedora, the glass of bourbon, the cigarette he doesn't take out of his mouth when he talks, he looks imprisoned in the masculine ideal of toughness and impassivity. While many noirs romanticize the two-fisted tough guy, WHERE THE SIDEWALK ENDS offers an unflinching portrait of the reality behind the façade, a gripping and melancholy exploration of the roots and consequences of violence.<br /><br />Andrews was sadly underrated in his own time (he was the only one of the three protagonists in THE BEST YEARS OF OUR LIVES not nominated for an Academy Award, though his low-key performance is far more compelling than Frederic March's hammy, Oscar-winning drunk). Fortunately, Andrews appeared in some films that ensured his immortality, and now at last this little-known film, which contains his best performance, can be seen as part of the marvelous Fox Film Noir set. This series, including a number of never before released titles (such as NIGHTMARE ALLEY and THIEVES' HIGHWAY), suggests that Twentieth-Century-Fox may have had the finest record of all the major studios when it came to film noir.