Tony Scott is nooit een erg goede regisseur geweest, maar elke film die hij na _Crimson Tide_ heeft gemaakt, lijkt hem een stap dichter bij het onbetwistbare dieptepunt van zijn tijd te brengen (Michael Bay mag dan in dezelfde categorie vallen, maar zijn grote, domme, waandenkbeelden bevatten in elk geval een of ander pervers niveau). En net als andere overdreven Hollywoodbiografieën ('De-Lovely' en 'Confessions of a Dangerous Mind' bijvoorbeeld) die de levens beschrijven van pretentieuze, overschatte of ronduit oppervlakkige mensen die een aura van'mystique' hebben gekregen door een maatschappij die gedijt op de sappige details achter de schermen, is _Domino_ een film die met weinig mogelijkheden begint en die oneindig kleine afstand overbrugt voor de zestig minuten om zijn. Met een toch al verlengde speeltijd van 128 minuten lijkt de film twee keer zo lang, en tijd doorbrengen met personages die zo obsceen oppervlakkig en vergeetbaar zijn (in tegenstelling tot de superieure 'Regels van de Aantrekkingskracht', die Scotts pogingen om de gebeurtenissen met ironie te verlevendigen door middel van Domino's zelfvoldane, rijke-meisjesstem-over-zich-zelf-in-de-camera alleen maar de aandacht vestigen op de onnozelheid van de film) wordt een handeling die alleen masochisten prettig zouden kunnen vinden. Domino Harvey (Keira Knightley, in een namaak-badass optreden dat net zo oppervlakkig is als haar prachtige uiterlijk) heeft genoeg van de oppervlakkige levensstijl van de rijken en beroemden in Los Angeles en nodigt de norse premiejagers Mickey Rourke en Edgar Ramirez uit om een opwindender vak te leren. Onderweg worden ze belaagd, beschoten, krijgt de media er lucht van (met de hulp van een brutale Christopher Walken, die zijn kenmerkende smeerlap belt) en worden er lachwekkende toespelingen op romantiek gemaakt. Scott knipt de film in segmenten die zelden langer dan een paar seconden duren, waarbij hij de resolutie opvoert om de film tot een van neon doordrenkte nachtmerrie te maken die eerlijk gezegd onplezierig is om naar te kijken <0xE2><0x80><0x93> als Scott's film dat tenminste is. Maar al die smakeloze, stilistische overdaad overweldigt het kleine beetje plot, karakterisering en spanning dat de film heeft (om maar te zwijgen van de, ehm, 'entertainmentwaarde'). De meeste personages komen neer als verachtelijk of stereotiep, vaak allebei (zie het ondraaglijke, enkele minuten durende fragment waarin een Afro-Amerikaan een nieuwe lijst raciale categorisaties introduceert bij 'Jerry Springer'), en ik merkte dat ik wenste dat ze allemaal aan het eind de 'onderdelen' van de munt van onze hoofdpersoon te zien zouden krijgen. 'Domino' is volstrekte, onvervalste troep <0xE2><0x80><0x93> wat voor belangstelling Scott ook in zijn publiek hoopte te wekken, het gaat verloren in een zee van migraine veroorzakende neonpretenties na een paar minuten.
Tony Scott has never been a very good director, but every film he's made after "Crimson Tide" seems to bring him one step closer to being the inarguable worst working today (Michael Bay may fall into the same category, but at least his big, dumb, delusional epics entertain on some primally perverse level). And like other overblown Hollywood biopics ("De-Lovely" and "Confessions of a Dangerous Mind," for instance) chronicling the lives of pretentious, overrated, or outright shallow ciphers given an aura of "mystique" by a society that thrives on the juicy behind-the-scenes details, "Domino" is a film that begins with little potential, and dashes that infinitesimal amount before the sixty-minute mark. With an already-distended running time of 128 minutes, the film feels twice as long, and spending time with characters this obnoxiously superficial and forgettable (unlike the superior "Rules of Attraction," Scott's attempts to tinge the proceedings with irony via Domino's smug, self-aware-rich-girl voice-over only draws attention to the film's sledgehammer cluelessness) becomes an act only masochists could find pleasurable. The story? Spoiled-upper-crust-babe Domino Harvey (Keira Knightley, in an ersatz-badass performance as shallow as her gorgeous looks) is sick of the shallow lifestyles of the rich and famous in Los Angeles, and accosts gruff bounty hunters Mickey Rourke and Edgar Ramirez to learn a more exciting trade; along the way, there are double-crosses, shootouts, media attention (courtesy of a tongue-in-cheek Christopher Walken, phoning in his trademark sleazebag), and laughable hints at romance. Scott cuts the film together in segments that rarely last more than a few seconds, cranking up the resolution to make the film a neon-drenched nightmare that's frankly unpleasant to watch--if Scott's given an opportunity to shakily frame an image, ghost it, or distort it in some way, he will; but all this tacky stylistic overload overwhelms what little plot, characterization, and suspense the film has (to say nothing for its, ehm, "entertainment" value). Most of the characters come off as either contemptible or stereotypical, oftentimes both (observe the unbearable, several-minute segment where an African-American introduces a new list of racial categorizations on "Jerry Springer"), and I found myself wishing they would all get the "tails" end of our protagonist's coin by the end. "Domino" is utter, unmitigated trash--whatever interest in this individual Scott hoped to inspire in his audience, it is lost in a sea of migraine-inducing neon pretension a few minutes in.