Deze film is eigenlijk een soort aalmoezeniersei, goed in delen. In tegenstelling tot andere recensenten merkte ik dat de voornaamste fout ervan is dat de kijker geen belangstelling kan opbrengen voor de personages en de plot. Ik heb het uitzitten omdat ik geïnteresseerd ben in rock-'n-roll en de dynamiek van bands, maar als ik hem louter zou beoordelen op zijn waarde als film, zou ik hem de duimschroeven moeten aandraaien, met een paar waarschuwingen: Jason Behr is goed in de rol van John Livien, en heel overtuigend als rockzanger; het verhaal over zijn jeugdtrauma is onduidelijk, hoewel we enkele hints krijgen in Liviens rol. Niettemin is het idee om een toneelpersona te gebruiken om innerlijke conflicten op te lossen interessant, al is het geen nieuw of volledig onderzocht thema in deze film. De toespelingen op John Lennon waren irritant, maar ik moet bekennen dat ik geen Beatles-fan ben. Hoe dan ook, Livien en zijn band deden me meer denken aan Oasis dan aan de Beatles, in die zin dat ze iets afgeleids hadden. Een ander frustrerend aspect van de film was de manier waarop hij begon met een aantal interessante <0xE2><0x80><0x93> zij het middlebrow en middelbareschoolachtige <0xE2><0x80><0x93> filosofische overpeinzingen van de hoofdpersoon, maar de draden van zijn gedachten daar liet, om ze midden in de film heel kort weer op te pikken, wanneer Livien zegt: 'Voor God was er muziek' (heb je ooit die reclame voor Tia Maria in de jaren negentig gezien, 'Voor tijd was er Tia Maria'? Dat is hem in elk geval te binnen geschoten); het lijkt een idiote conclusie, en de kijker heeft geen idee hoe hij ertoe is gekomen, maar hij heeft er recht op. 'Dat weet ik niet.'<br />Al met al konden de beperkte krachten van de richting en de plot in toekomstige projecten beide richtingen op gaan, naar een zinloze banaliteit of naar een interessanter en volwassener perspectief.
This film is really something of a curate's egg, good in parts. In contrast to other reviewers, I found that the main fault with it is its inability to draw in the viewer's interest in the characters and the plot. I sat through it because I'm interested in rock'n'roll and the dynamics of bands, but if I were to evaluate it purely on the basis of its merit as a movie, I would have to give it the thumbs down, with a few caveats: Jason Behr is good in the part of John Livien, and quite convincing as a rock singer; the narrative regarding his childhood trauma is unclear, although we are given hints in Livien's well-acted relationship to his parents, but his behaviour is ultimately bizarre to the viewer (which it shouldn't be). Nevertheless the idea of using a stage persona to solve inner conflicts is interesting, albeit not novel nor fully explored as a theme in this film. The allusions to John Lennon were irritating, but I confess I'm not a Beatles fan. At any rate, Livien and his band reminded me more of Oasis than the Beatles, in the sense that there was something derivative about them. Another frustrating thing about the movie was the way it opened up with some interesting - albeit middlebrow and high-school level - philosophical musings of the lead character, but left the threads of his thinking there, only to pick them up again in the middle of the film very briefly, when Livien says, "before God, there was music" (ever seen that ad for Tia Maria in the 1990s, "Before time, there was Tia Maria"? That's what sprung to mind anyway); it seems an idiotic conclusion, and the viewer has no idea how he reached it, but he's entitled to it. Fortunately his bassist and friend, played ably by Dominic Monaghan, seems to acknowledge the fallacy of this thinking when he responds "You don't know that".<br /><br />In all, the limited strengths of the direction and the plot could go either way on future projects, into pointless banality or into an interesting and more mature perspective.