In _Where The Sidewalk Ends_ herenigt Otto Preminger Dana Andrews en Gene Tierney, ongetwijfeld in de hoop de magie van zijn Laura terug te krijgen. Maar het zijn totaal verschillende films, gesitueerd in verschillende lagen van New York (om nog maar te zwijgen van de tegengestelde polen van het noir-universum). Een fijne mist van de gothic zweeft boven het chique Manhattan van Laura, met zijn erotische obsessie en een vleugje necrofilie; _Where The Sidewalk Ends_ is puur stedelijk roet en gruis dat een stad van kelderappartementen, stoombaden en parkeergarages bevuilt.<br />Maar het is net zo'n mooie film als zijn vereerde voorloper, en _verfd-in-de-wol_ _noir_ (Laura, daarentegen, is een van de films uit 1944 die de Fransen voor het eerst'_stenoir_'noemden). Het is een typisch voorbeeld van de grote stad <0xE2><0x80><0x93> en dan met name van de Big Apple <0xE2><0x80><0x93> noir, net als een aantal andere films uit de hoogtijdagen van 1950, zoals Side Street en Sleeping City en The Tattooed Stranger en Edge of Doom.<br />Als de film begint, ligt rechercheur Dana Andrews op de grond vanwege zijn wrede gedrag, vooral vanwege zijn vendetta tegen misdaadbaas Gary Merrill (van wie we te weten komen dat hij een nietsnut van een vader is). Als iemand van buiten de stad wordt doodgestoken bij een drijvend rotzooispelletje dat door Merrill wordt geleid, slaat de nerveuze Andrews een getuige in elkaar, waardoor hij een fatale schedelbasisfractuur oploopt (verergerd door een stalen plaat die in het hoofd van de veteraan is aangebracht). Als Andrews beseft dat zijn baan op het spel staat, dumpt hij het lichaam in de rivier, nadat hij de indruk heeft gewekt dat de verdachte een poeder heeft ingenomen.<br />Natuurlijk is dat nog lang niet alles. Het lijk wordt ontdekt, zijn ex-vrouw blijkt Tierney te zijn, en al het bewijsmateriaal richt zich op haar vader (Tom Tully), een machinist die toevallig op de avond van de moord niet alleen door dezelfde smerige straten reed, maar ook alle reden had om zijn gewelddadige schoonzoon dood te wensen. Maar de verbitterde eenling Andrews vindt in Tierney een oproep tot zijn betere ik; hij probeert haar vader van alle blaam te zuiveren terwijl hij zijn eigen betrokkenheid bij de hele smerige zaak geheim probeert te houden... <br /><0x3E><0x3E> Niet zo epigrammatisch als Laura, vertoont het script van Waar de zijweg eindigt (van Ben Hecht) een eigen scherpte (in een tweede uitbrander, zegt zijn meerdere tegen Andrews: 'Kijk naar jezelf <0xE2><0x80><0x93> helemaal opgedirkt als een nicht').<br /><0x3E><0x3E> Maar terwijl Laura haar aandacht over een stuk of zes personages uitspreidt, is Andrews hier bijna het enige middelpunt (zelfs Tierneys rol is veel minder centraal dan haar halfslachtige Laura). En Andrews heeft hier misschien nooit uitgeblonken. Hij houdt zijn lippen stijf op elkaar en is zwijgzaam, maar nooit zo welsprekend als wanneer zijn gezicht zwijgend de smart registreert die zijn eigen koppigheid hem heeft gebracht. Hij is een opgekropte lijder die alleen verlossing kan vinden via de veiligheidsklep van het geweld (hij haalt zelfs uit naar zijn trouwe partner, Bert Freed). Zeker, hij vindt een te snelle weg naar verlossing in het gezelschap van zijn mooie tegenspeelster. Maar zo was de stijl van die tijd, en een zoetgevooisde afloop doet weinig om dit New Yorkse verhaal van geweld, corruptie en stadsverwikkelingen te ondermijnen.
In Where The Sidewalk Ends, Otto Preminger reunites Dana Andrews and Gene Tierney, surely in hopes of recapturing the magic of his Laura. But they're wildly dissimilar films, set in different strata of New York (not to mention at opposite poles of the noir universe). A fine mist of the Gothic hovers over the upscale Manhattan of Laura, with its erotic obsession and faint whiff of necrophilia; Where The Sidewalk Ends is pure urban soot and grit befouling a town of basement apartments, steam rooms and parking garages.<br /><br />But it's every bit as fine a movie as its revered forerunner, and dyed-in-the-wool noir (Laura, by contrast, one of the clutch of films from 1944 which the French first dubbed `noir,' was still very much a sophisticated murder mystery). Daylight enters only on very temporary sufferance, and director of photography Joseph LaShelle makes the most of the alleys and brownstones, the docks and the El. This is quintessential big-city - specifically Big Apple - noir, like several others from the bumper crop of 1950, like Side Street and Sleeping City and The Tattooed Stranger and Edge of Doom.<br /><br />As the movie opens, police detective Dana Andrews is on the carpet for his brutal ways, particularly his vendetta towards crime boss Gary Merrill (whom we learn was set up in business by Andrews' ne'er-do-well father). When an out-of-towner is stabbed to death at a floating crap game operated by Merrill, the hair-trigger Andrews roughs up a witness, causing him a fatal crack to the skull (exacerbated by a steel plate installed in the veteran's head). Realizing that his job's already on the line, Andrews dumps the body in the river after making it look like the suspect had taken a powder.<br /><br />Of course, that's far from an end to it. The corpse is discovered, his estranged wife turns out to be Tierney, and all the evidence starts to turn toward her father (Tom Tully), a hack driver who happened not only to have been cruising the same mean streets the night of the murder but to have ample reason to want his abusive son-in-law dead. But the embittered loner Andrews finds in Tierney a summons to his better nature; he tries to exonerate her father while still keeping his own involvement in the whole sordid business a secret....<br /><br />Not so epigrammatic as Laura, the script for Where The Sidewalk Ends (by Ben Hecht) shows a pungency of its own (in a second dressing-down, his superior tells Andrews, `Look at you - all bunged up like a barrelhouse fag').<br /><br />But while Laura spread its attention over half a dozen characters, here Andrews is all but the sole focus (even Tierney's role is far less central than her half-spectral Laura). And Andrews may never have excelled his performance here. It's tight-lipped and taciturn, but never more eloquent than when his face is silently registering the anguish to which his own obstinacy has brought him. He's a pent-up sufferer who can find release only through the safety-valve of violence (he even lashes out against his loyal partner, Bert Freed). To be sure, he finds too swift a road to redemption though the agency of his beautiful co-star. But that was the style of the times, and a sweetened-up ending does little to undermine this New York story of violence, corruption and urban entanglements.