Ik ontdekte deze film nadat ik het boek had gelezen dat hem inspireerde. Het is geen strikt biografische film; hij is 'losjes gebaseerd' op de feiten. Maar ik vond het een fascinerende en griezelige verkenning van het kwaad en de waanzin, en Michel Serrault geeft een onvergetelijke voorstelling als dr. Petiot.<br />Er zitten veel gedenkwaardige beelden in deze film; Petiot die als een vampier door de nacht reist, zijn zwarte cape wapperend achter hem aan, is bijna iconisch. Er zijn ook een paar expressieve trekjes <0xE2><0x80><0x93> Petiots kromme silhouet dat de trap op klimt die naar de kelder leidt waar de afgeslachte resten van zijn slachtoffers wachten op hun crematie <0xE2><0x80><0x93> doet me denken aan sommige scènes uit Nosferatu.<br />Maar ik vond de voornaamste aantrekkingskracht van deze film aura's. De soundtrack zit vol onheilspellende geluiden, te beginnen met de onheilspellende muziek van de openingstitels, begeleid door woordeloos gejammer. Petiot woont en runt zijn medische praktijk in een complex met veel kleine winkeltjes, en er is een aanhoudend achtergrondgeluid van messen die ergens worden geslepen, en van een venter die griezelige deuntjes speelt op een zaag. Er zijn ook dierengeluiden <0xE2><0x80><0x93> de conciërge houdt een geit, onzichtbare katten janken <0xE2><0x80><0x93> en later in de film zien we onfortuinlijke koeien die door een onderdoorgang worden gedreven. De hele sfeer is verontrustend, met boventonen van geweld en slachtpartijen.<br />Niet alleen dieren, maar ook menselijke stemmen zijn vaak te horen <0xE2><0x80><0x93> het gegil van Gestapo-slachtoffers, Petiot.' Petiot ziet zijn patiënten in zijn wachtkamer met een afluisterapparaat, net zoals de vermoedelijke collaborateurs na de oorlog in hun cel worden geobserveerd. Zelfs de handeling van de film is vaak zo geregeld dat we de stemmen van de deelnemers horen zonder ze te zien <0xE2><0x80><0x93> als Petiot naar Mme Kern gaat, horen we haar zingen terwijl ze aan het werk is, haar stem galmend in het theater, voordat we haar ooit te zien krijgen. En zelfs als ze verschijnt, wordt ze vaak van achteren gefilmd, waarbij haar stem haar man roept, wiens stem haar in een gesprek roept. In grote zalen weerklinken stemmen zonder lichaam, en als je de eigenaars al ziet, worden ze van een afstand gefotografeerd, zodat we ze niet echt kunnen zien praten. Dit is een spookverhaal, en dit zijn de stemmen van geesten <0xE2><0x80><0x93> van wie velen Petiots toekomstige slachtoffers zijn.<br />Maar Petiot zelf is vaak niet meer dan een stem; zijn angstaanjagende lach echoot als hij zich van de camera terugtrekt en commentaar achter zich of in de lucht naar niemand toe werpt. In zekere zin is hij net zo goed een geest als degenen die hij vermoordt. Hij heeft het altijd razend druk, haast zich van de ene afspraak naar de andere, nooit rust nemend. Maar zijn activiteit is die van een machine <0xE2><0x80><0x93> levenloos en onverstoorbaar. Het is interessant dat te midden van alle verschrikkingen en gevaren van bezet Parijs alleen Petiot niet bang is; hij is geamuseerd, enthousiast, boos, geïrriteerd, minachtend, maar nooit bang, in tegenstelling tot de echte mensen die hij de dood inlokt. Het is niet verbazingwekkend dat hij opschept over zijn mechanische uitvindingen, waaronder een eeuwigdurende bewegingsmachine (een echt detail uit het boek <0xE2><0x80><0x93> hij beweerde dat hij vele machines had uitgevonden); hij is zelf een soort eeuwigdurende bewegingsmachine. En mechanische beelden zijn overal in de film te zien, van het reuzenrad in de bioscoop tot Petiots fiets (met zijn piepende wielen die het geluid van messenslijpen weerkaatsen) en de Victrola die hij opwindt om muziek te maken voordat hij een prooi doodt. Zelfs zijn routine met zijn slachtoffers is mechanisch <0xE2><0x80><0x93> schrijf een briefje aan je vrouw, laat me je vermommen voor je weggaat, je moet inenten, Barcelona, Casablanca, Dakar <0xE2><0x80><0x93> als een goed geoliede machine, de routine is altijd hetzelfde, net zoals de registratie altijd hetzelfde is.<br />Maeder, de schrijver, zegt dat het de perfectie van zijn misdaden was die zo zwaar op Petiot drukte tijdens zijn proces. Zijn systeem was zo soepel en efficiënt als een concentratiekamp van de nazi's, en dat is misschien de reden waarom de film een subplot bevat van Petiots betrokkenheid bij de Franse Gestapo en de bezetters. Helaas werkt het niet helemaal als onderdeel van het verhaal, omdat het...' Het is heel moeilijk om erachter te komen wat Petiot precies voor de collaborateurs doet, of wat er gebeurt als hij midden in de nacht op hun hoofdkwartier belandt. Zich van lijken ontdoen? Gestolen goederen verbergen? Het is moeilijk te zeggen en nog moeilijker te geloven; het is niet waarschijnlijk dat de staat zich tot een freelancer als Petiot zou wenden.<br />Maar het herinnert ons wel aan de tweeslachtigheid van slechte mensen: Petiot is een dief en een moordenaar, maar hij is ook een toegewijde vader en echtgenoot. Net zoals we hebben ontdekt dat Hitler van honden hield en dat nazi's die zich schuldig maakten aan de ergste oorlogsmisdaden ook liefhebbende vaders en huisvaders konden zijn, moeten we ook erkennen dat Petiot onuitsprekelijke gruwelen kon begaan en toch normaal kon functioneren. Zijn krankzinnigheid wordt gemakkelijk gecamoufleerd door de krankzinnigheid en de gruwelen van de oorlogssituatie in Parijs; als overal om hem heen wordt gemoord, geroofd en verdwenen, let niemand erop dat Petiot nog meer lijken op de stapel gooit.
I discovered this film after reading the book that inspired it. It is not a strictly biographical film; it is "loosely based" on the facts. But I found it a compelling and eerie exploration of evil and madness, and Michel Serrault gives an unforgettable performance as Dr. Petiot.<br /><br />There are many memorable images in this movie; Petiot traveling through the night like a vampire, his black cloak flapping behind him, is almost iconic. There are also several touches of expressionism - Petiot's crooked silhouette mounting the stairs leading from the cellar where the butchered remains of his victims await cremation, reminds me of some scenes from 'Nosferatu'.<br /><br />But I found the primary appeal of this movie to be aural. The soundtrack is loaded with ominous sounds, starting with the foreboding music of the opening credits, accompanied by wordless wailing. Petiot lives and runs his medical practice in a complex with many small shops, and there is a persistent background noise of knives being sharpened somewhere, as well as a peddler playing eerie tunes on a saw. There are animal noises as well - the concierge keeps a goat, unseen cats howl - and later in the film we see hapless cattle being herded through an underpass. The whole atmosphere is unsettling, with overtones of violence and slaughter.<br /><br />Not only animals, but human voices are often heard - the screams of Gestapo victims, Petiot's patients in his waiting room, monitored by a listening device, just the same as the suspected collaborators after the war are monitored in their cells. Even the action of the film is often arranged so that we hear the voices of the participants without seeing them - when Petiot goes to see Mme Kern, we hear her singing as she works, her voice echoing in the theater, before we ever see her. And even when she does appear, she is often filmed from behind, her voice calling out to her husband, whose voice calls out to her in conversation. Disembodied voices echo in large halls, and their owners, when seen at all, are photographed at a distance, so we cannot actually see them speaking. This is a ghost story, and these are the voices of ghosts - many of them Petiot's future victims.<br /><br />Yet Petiot himself is often only a voice; his frightening laughter echoes as he retreats from the camera, throwing comments behind him or into the air to nobody. In a way, he is as much a ghost as those he murders. He is always frantically busy, scurrying from appointment to appointment, never at rest. But his activity is that of a machine - lifeless and imperturbable. It is interesting that among all the horror and danger of occupied Paris, Petiot alone is unafraid; he is amused, enthusiastic, angry, irritated, contemptuous, but never afraid, unlike those real people he lures to their deaths. It is no surprise that he boasts of his mechanical inventions, including a perpetual motion machine (a true detail from the book - he did claim to have invented many machines); he is a sort of perpetual motion machine himself. And mechanical imagery is everywhere in the film, from the opening giant wheel in the movie house, to Petiot's bicycle (with its squeaking wheels echoing the sound of sharpening knives), to the Victrola he keeps winding up to play music before he makes a kill. Even his routine with his victims is mechanical - write a note to your wife, let me disguise you before you leave, you need a vaccination, Barcelona, Casablanca, Dakar - like a well-oiled machine, the routine is always the same, just as the record is always the same.<br /><br />Maeder, the author, says that it was the clockwork perfection of his crimes that weighed so heavily against Petiot at his trial. His system was as smooth and efficient as a Nazi concentration camp, and this may be why the movie invents a subplot of Petiot's involvement with the French Gestapo and the occupying Nazis. Unfortunately, it doesn't quite work as part of the story, because it's very hard to figure out just what Petiot is doing for the collaborators, or what is going on when he ends up at their headquarters in the middle of the night. Disposing of bodies? Hiding stolen goods? It's hard to say, and harder to believe; it's not likely the state would turn to a freelancer like Petiot.<br /><br />But it does remind us of the duality of evil people; Petiot is a robber and a murderer, but he is also a devoted father and husband. Just as we learned that Hitler loved dogs, and that Nazis guilty of the worst war crimes could also be loving fathers and family men, so we have to recognize that Petiot could commit unspeakable horrors and yet also function normally. His insanity is easily camouflaged by the insanity and horror of the wartime situation in Paris; when killing, robbing and disappearing are happening all around, nobody pays attention as Petiot tosses more corpses on the pile.