Het eerste zichtbare probleem met deze film met een onhandige titel is de casting. Ann Nelson speelt hier de grootmoeder. Drie jaar later zou ze de hoofdrol spelen in 'Airplane!' als de vrouw die zichzelf ophangt terwijl ze luistert naar Robert Hays die smacht naar Julie Hagerty. Ik kon dat beeld niet uit mijn hoofd zetten.<br />Matt Boston is een jongen van vijftien met problemen. Hij heeft hoofdpijn. Zijn moeder heeft een zenuwinzinking gehad. Zijn grootvader heeft een zware hartaanval gehad. Een psychiater die rookt besluit uit te zoeken wat er in godsnaam aan de hand is met dit gezin. Eerst hypnotiseert ze oma Nelson. Nelson vertelt in een flashback een verhaal dat de hele eerste helft van de film vult. Opa en zij kochten een camper, goedkoop, en reden ermee naar alle toeristische attracties in de woestijn van Californië. De camper heeft al snel een eigen willetje als hij van de weg af gaat en zo. Dan beginnen er grote rotsblokken tegenaan te stoten. Het oudere echtpaar is gepast bang, maar blijft in de camper om het terrein te verplaatsen.<br />Uiteindelijk krijgt opa een hartaanval nadat hij op het dak van de camper is gestrand als hij weer een onverwachte rit gaat maken.<br />De moeder van Boston begint te praten tegen een paar indiaanse mummies die ze in huis heeft liggen. Ze vindt zichzelf een schrijfster en maakt uitgebreide aantekeningen over de muffe lijken. De psychiater leest de gedetailleerde aantekeningen en gebruikt haar verbeeldingskracht om de leemten op te vullen. We zien hoe de moeder er half uitspringt, maar haar geestelijke instorting vindt buiten het beeld plaats, ongeveer zoals opa's hartaanval.<br />Ten slotte komt de _patiënt de resistance_, kleine Matt. Matt gaat onder hypnose en vertelt zijn eigen verhaal. Hij denkt dat mama uit haar dak gaat (de opname is uit 1977). Blijkbaar laat mama de astrale lichamen van de indiaanse mummies door de lucht vliegen. De ene raakt Matt zoals een bij een voorruit raakt, en Matt begint zich als een idioot te gedragen.<br />De psychiater neemt oma en Matt mee de woestijn in. Matt zit nu op onverklaarbare wijze in een rolstoel en het drietal gaat de confrontatie aan met de onzichtbare (en onverklaarbare) krachten. <br />Flocker heeft geen gevoel voor decorbouw. De enige pro hier gaat over de camper die in een zoutvlakte in de woestijn is gestrand. In de verte zien ze een paar rotsblokken naar de camper rollen. Het is een behoorlijk eng tafereeltje dat uiteindelijk te veel wordt uitgebeeld. Als de rotsblokken naar de camper beginnen te rollen, worden de bijzondere effecten duidelijk.<br />De scènes waarin de camper van de snelweg af rijdt en dan weer verder, duren een eeuwigheid. De scènes waarin opa vastzit op het dak van de camper terwijl hij over een onverharde weg dendert, duren een eeuwigheid. Mama's gesprekken met de mama duren een eeuwigheid. Matts lichaamservaringen duren een eeuwigheid. Deze film duurt een eeuwigheid. Ik kwam in de verleiding om minstens een keer of tien op de fast forward-knop te drukken. Terwijl de scènes zich voortsleepten, werd het me duidelijk dat Blikmans bezig was met het opvullen van de gaten. Als je hier het vet wegsneed, zou dit een uur later zijn ingeklokt. De laatste 'uitleg' was dat de geesten van de mummies probeerden degenen te doden die dicht bij Matt in de buurt waren en die geen water binnen konden houden. Woonden ze in de camper? De filmmaker komt nooit met het feit dat geesten niet goed zijn in hun moorddadige manier van doen, ze doden nooit iemand!<br />Terwijl ik aan Nelson in 'Airplane!' bleef denken, dacht ik ook aan andere films. Alles om te voorkomen dat ik tijdens deze in slaap zou vallen. Boston is verschrikkelijk als kind, als vijftienjarige als schattige tienjarige die een slimme, vette tekst heeft voor al die volwassenen die over elkaar heen vallen van liefde voor hem.<br />Uiteindelijk heeft Flocker een zootje geschreven en geregisseerd. De titel is nog maar het begin van deze oefening om het publiek zich slecht op zijn gemak te laten voelen. Dit is niet eng, en net als de geesten kun je nog steeds weglopen van deze band in de videotheek.<br />Dit is ongecensureerd en bevat wat fysiek geweld en een beetje gevloek.
The first noticeable problem about this awkwardly titled film is its casting. Ann Nelson plays the grandma here. Three years after this, she would star in "Airplane!" as the woman who hangs herself while listening to Robert Hays pine for Julie Hagerty. I could not get that image out of my head.<br /><br />Matt Boston is a fifteen year old with problems. He has headaches. His mother had a nervous breakdown. His grandfather had a massive heart attack. A chain smoking psychiatrist decides to find out what the devil is going on with this family. First she hypnotizes Grandma Nelson. Nelson tells a tale in flashback that fills the entire first half of the film.<br /><br />She and Grandpa bought an RV, cheap, and drive it around to all the tourist traps in desert California. The RV soon has a mind of its own, going off the road and such. Then, large boulders begin hurling themselves at it. The elderly couple are appropriately afraid, but stay in the vehicle in order to move the plot along.<br /><br />Eventually, Grandpa has a heart attack after being stranded on the RV roof when it goes for another unplanned ride.<br /><br />Boston's mom begins talking to some Native American mummies she has lying around the house. She fancies herself an author, and makes copious notes about the musty corpses. The psychiatrist reads the detailed notes, and uses her imagination to fill in the blanks. We see the mother semi-flip out, but her mental breakdown occurs offscreen, much like Gramps' heart attack.<br /><br />Finally, the patient de resistance, little Matt. Matt goes under the hypnosis gun and tells his own tale. He thinks mom is wigging out (this was made in 1977). Apparently, mom is making the astral bodies of the Native American mummies sort of fly through the air. One hits Matt like a bee hits a windshield, and Matt begins acting all crazy.<br /><br />The psychiatrist takes Grandma and Matt into the desert. Matt is inexplicably in a wheelchair now, and the trio confront the unseen (and unexplained) forces.<br /><br />Flocker has no sense of scene construction. The one pro here involves the RV stranded in a salt flat in the desert. In the distance, the couple notice some boulders rolling toward the RV. This is a pretty creepy little scene that is eventually overplayed. As the boulders begin hurling themselves toward the vehicle, the special effects become obvious.<br /><br />The scenes where the RV runs off the highway, then back on again, take forever. The scenes where Grandpa is trapped on the RV roof as it careens down a dirt road takes forever. Mom's conversations with the mummy take forever. Matt's out of body experiences take forever. This film takes forever.<br /><br />I was tempted to hit the fast forward button at least a dozen times. As scenes dragged on, it was obvious Flocker was padding. Cut the fat here, and this would have clocked in at an hour. The final "explanation," that the mummies' spirits were trying to kill those close to Matt never holds water. Did they inhabit the RV? The film maker never brings up the fact that the spirits are no good at their murderous ways, they never kill anybody!<br /><br />As I kept thinking of Nelson in "Airplane!," I also thought of other movies. Anything to keep me from falling asleep during this one. Boston is terrible as the kid, playing a fifteen year old as a cute ten year old who has a smart alecky line for all these adults who fall over themselves loving him.<br /><br />In the end, Flocker has written and directed a mess. The title is just the beginning of this exercise in making the audience feel ill at ease. This is not scary, and like the ghosts, you too can still walk...away from this tape at the video store.<br /><br />This is unrated, and contains some physical violence and mild profanity.