Het symbolische gebruik van voorwerpen, het vormgeven van de scène, de positie van de personages... dit alles werd door Hitchcock met zo'n vreugdevolle overgave gebruikt dat je werkelijk kunt zien wat een vruchtbaar genie hij was. De manier waarop de vrouw van de ene hoek van de ring naar de andere gaat terwijl het gevecht voortduurt, het vormgeven wanneer de trouwring om haar vinger wordt geschoven... hoewel dit naar hedendaagse maatstaven een beetje voor de hand ligt, spraken ze in het stille tijdperk boekdelen over het verhaal zonder dat er een woord werd gesproken. Zelfs de titel heeft voor zover ik kan zien minstens vier betekenissen: de boksring, de trouwring, de armband die de minnaar koopt en de driehoek van liefde in het hart van het verhaal.
The symbolic use of objects, form editing, the position of characters in the scene... these were all used with such joyous abandon by Hitchcock that you can really see what a fertile genius he had. The way the wife moves from one corner of the ring to the other as the fight progresses, the editing when the wedding ring is placed on her finger... while these may seem a bit obvious by todays standards, in the silent era they spoke volumes about the story without a word being spoken. Even the title has a least four meanings that I can see; the boxing ring, the wedding ring, the bracelet the lover buys, and the love triangle at the heart of the story.