Ik kan alleen maar de loftrompet steken over de andere recensies hier. Het is een verrukkelijke film met een gevoelsfactor die hij bereikt zonder de grens te overschrijden naar sentimentele sentimentaliteit. Van nature zoet <0xE2><0x80><0x93> geen toegevoegde suiker.<br />Eén klein punt: het komt me voor dat de milde bezwaren die zijn geuit over Ustinovs personage Pendelton, die naar binnen kan lopen en de systeembeveiliging te slim af kan zijn, het feit negeren dat Pendelton duidelijk een genie/geleerde is in dit soort dingen. Ja, de film was behoorlijk computeranoniem, maar Pendelton 'bestudeerde computers' in zijn flat, en ik geloof dat de implicatie was dat hij door zijn gaven het hele onderwerp in zich kon opnemen, praktisch van de ene dag op de andere. Er waren een paar vreemde momenten waarop het leek alsof Gnatpole probeerde Pendeltons kennis op de proef te stellen en hem te overbluffen. Ik weet niet zeker of we moesten geloven dat Pendelton zich op sluwe wijze uit deze situaties wist te redden, of dat hij echt voldoende wist om de proeven te doorstaan <0xE2><0x80><0x93> het was een beetje onduidelijk.<br />Hij moest in elk geval genoeg weten om de dummy-rekeningen op te zetten. Vermoedelijk vertrouwden Wallach en Oestinov op hun eigen nogal vage idee van hoe computers in die tijd werkten, en om tot in detail te begrijpen wat ze bedoelden, moet je precies weten wat hun concept was. Ze wisten dat er iets was met 'procedures'. wat belangrijk was; ze dachten dat het'slimme licht' in feite de beveiliging kon controleren in plaats van alleen maar de toestand ervan aan te geven; ze dachten dat de eigenschappen van de (domme) gebruikersterminal een grote invloed zouden hebben op wat er op het mainframe zelf kon worden gedaan <0xE2><0x80><0x93> hoewel ik dat, afgezien van dingen als een grafische eigenschap, zelf niet zie.<br />Ik denk dat ze vooral probeerden het onderwerp van echte computeroperaties zo veel mogelijk te vermijden, en dat deden ze vrij goed. Als je ze een beetje artistieke vrijheid gunt, denk ik niet dat hun pogingen gebreken vertoonden die de moeite waard waren.
I can only echo the praise of the other reviews here. It's a delightful film with a feelgood factor that it achieves without crossing the line into soppy sentimentality. Naturally sweet - no added sugar.<br /><br />One small point: it seems to me that the mild objections raised about Ustinov's character Pendelton being able to walk in and defeat the system security ignore the fact that Pendelton is clearly a genius/savant at this sort of thing. Yes, the film was pretty computer illiterate, but it did show Pendelton 'studying computers' at his flat, and I believe the implication was supposed to be that his gifts allowed him to simply engulf the whole subject, practically overnight.<br /><br />There were a few odd moments when it appeared in some scenes that Gnatpole was trying to test Pendelton's knowledge and call his bluff. I'm not sure whether we were supposed to believe that Pendelton cunningly weaselled his way out of these situations, or whether he was actually knowledgeable enough to pass the tests - it was a little unclear.<br /><br />Certainly he had to know enough to set up the dummy accounts. Presumably Wallach and Ustinov were relying on their own rather foggy notion of how computers worked in those days, and in order to understand in detail what they were getting at, it's necessary to know quite what their concept was. They knew there was something about 'procedures' which was important; they thought that the 'smart light' could actually control security, rather than just indicate its state; they thought that the (dumb) user terminal's features would strongly influence what could be done on the mainframe itself - though apart from things like graphics feature I don't see it meself.<br /><br />Mostly, I think they tried to avoid the subject of actual computer operations as far as they could, and they did that rather well. Allowing them a bit of artistic license, I don't think their efforts had any flaws worthy of note.<br /><br />CD