De Rennende Man wordt vaak afgedaan als de zoveelste Arnie-actiethriller vol explosies, slechte woordgrappen en geweervuur, en om eerlijk te zijn, zit daar veel in. De mensen keken ernaar en vergeleken hem met de Terminator-serie en zeiden dan dat het een van de mindere Schwarzenegger-films was.<br />Maar geef het 18 jaar de tijd en je merkt dat je het in een ander licht gaat zien. Het is niet zomaar een hersenloze actiefilm, het werkt heel goed als parodie op reality-tv. Het is weliswaar heel anders dan het boek van Stephen King, maar ik betwijfel of Hollywood, met zijn voorliefde voor een happy end en zogenaamde 'gewone jongens', het zo goed kan doen. Degene die de vaardigheden van een getrainde commando bleek te hebben, zou het in zijn huidige vorm hebben geaccepteerd.<br />Maar nu verder met de recensie.<br /><br />Ben Richards (Arnold Schwarzenegger) is een politieman die in een dystopische Verenigde Staten werkt, waar de democratie tot het verleden behoort en het hele land wordt geregeerd door een conglomeraat van overheid en media. De economie ligt aan diggelen, voedsel is schaars en de staat leidt de mensen af door sadistische spelprogramma's te maken waar ze naar kunnen kijken, zoals Jumping for Dollars, waarin mensen om geld springen boven een kuil vol dolle honden, en de populairste is The Running Man, een spelprogramma onder leiding van de slijmerige Damian Killian (gespeeld door de vermakelijke Richard Dawson) waarin zogenaamde 'criminelen' worden gespeeld. Opgejaagd worden door theatrale, pro-worstelende'stalkers'.<br />Sommigen proberen zich echter tegen de regering uit te spreken. Als een groep hongerige mensen in de stad Bakersfield, Californië, een demonstratie houdt, wordt er een helikopter met Richards aan het stuur erop uitgestuurd om de demonstranten 'te kalmeren' (d.w.z. te doden). Als Richards weigert op onschuldige mensen te schieten, wordt hij gearresteerd en de moord op de mensen in de menigte in de schoenen geschoven. Hij wordt veroordeeld tot een slavenkamp, maar ontsnapt met de hulp van een verzetsleider (Yaphet Kotto) en gaat op de vlucht. Maar zijn vrijheid duurt niet lang, en nadat hij netwerkmedewerkster Amber Mendez (Marita Conchita Alonso) heeft ontvoerd in een poging te ontsnappen aan degenen die hem achtervolgen, wordt hij opnieuw gevangengenomen, maar deze keer wordt hij gedwongen om in _The Running Man_ te verschijnen.<br />En daar gaat de hele film natuurlijk over in de standaardstijl van _Arnie_. Richards wordt naar de postapocalyptische woestenij van Los Angeles gestuurd (waarom wordt L.A. altijd verwoest in deze dystopische wereld?) en wordt gedwongen om te vluchten voor de'stalkers', samen met twee andere gevangenen die samen met hem uit het werkkamp zijn ontsnapt. Amber wordt ook nieuwsgierig naar Richards' beweringen dat hij onschuldig is en ontdekt dat hij erin is geluisd. En raad eens wat er dan met haar gebeurt? Dus terwijl Amber, Richards en de twee andere mannen rondrennen om de stalkers te ontlopen, komen we er al snel achter dat Richards geen gewone agent is. Hij is Super Arnie, het onoverwinnelijke leger van één man dat kwaadaardige dictaturen van bedrijven kan omverwerpen en dikke mannen met kerstverlichting kan verslaan, terwijl hij gewoon een doorsnee Amerikaan met een Oostenrijks accent is.<br />Ja, de rest van de film wordt stom, luidruchtig, klassieke 80's Arnie-plezier. Er zijn een heleboel opwindende vechtscènes, de kenmerkende afschuwelijke woordspelingen ('Hij moest er vandoor' is mijn favoriet) en de algemene formulerende laatste confrontatie met een happy end. Het is heel leuk om Killian te zien reageren op het typische 'gezonde'. En de grappigste momenten van de show draaien om het contrast tussen zijn interacties met het publiek als de schijnbaar welwillende gastheer (en kijk uit voor de vloekende oude dame!) en de kille, cynische man die hij in werkelijkheid is en die alles zal doen om de kijkcijfers op te krikken.<br />Als je een intellectuele, intelligente film verwacht, zul je teleurgesteld zijn. Maar als je een geweldige film uit de jaren tachtig wilt, nou, dan is dit het. Maar het geweldige aan deze film is dat hij heel profetisch was.<br />Als je kijkt naar het amusement dat we vandaag hebben, dan ben je teleurgesteld. Het zal je zijn opgevallen hoe het tegenwoordig met reality-tv gaat: programma's waarin mensen die bereid zijn om zich voor vijf minuten beroemd te maken alles doen wat ze maar willen, en producers die maar al te bereid zijn om zich op tv te laten vernederen. Het is niet zo'n grote sprong om je voor te stellen dat een of andere verachtelijke tv-baas heeft geprobeerd het recht te krijgen om mensen live op tv te laten executeren. Maar dat hebben we al gehad met die gruwelijke onthoofdingsvideo's van al-Qaida op internet. Het lijkt erop dat in het huidige klimaat sommige mensen het prima vinden om de echte dood op hun televisieschermen te zien. Met dat in gedachten, en in combinatie met het feit dat alles tegenwoordig een opleving van de jaren tachtig lijkt, moet je wel onder de indruk zijn van de vooruitziende blik van deze film. Natuurlijk zijn we daar nog niet aan toegekomen, aangezien het terroristen zijn in plaats van de reguliere media, die voor ons gemakkelijk verkrijgbare programma's met echte menselijke dood hebben gekocht, maar je moet je wel afvragen hoe lang het duurt voordat een of andere hoge piet besluit een manier te vinden om een show te lanceren die een combinatie is van mensens verlangen naar vermaak en hun verlangen om hun morbide nieuwsgierigheid te bevredigen...
The Running Man is often dismissed as being just another Arnie action thriller full of explosions, bad puns and gunfire, and to be fair, there is a lot of that in it. People used to look at it and compare it to the Terminator series, saying it was one of the poorer Schwarzenegger films.<br /><br />But, give it 18 years, and you find yourself being able to appreciate it in a different light. Rather than just being another brainless action film, it works very well as a parody of reality TV. It is quite different to the Stephen King book, true, but I doubt whether Hollywood, with its love of upbeat endings and so-called 'ordinary guys' who turned out to have the skills of a trained commando, would have accepted it in its current form.<br /><br />But, on with the review.<br /><br />Ben Richards (Arnold Schwarzenegger) is a cop working in a dystopian United States where democracy is a thing of the past, and the entire country is ruled by a government/media conglomerate amalgamation. The economy is in tatters, food is scarce and the state keeps people distracted by producing sadistic gameshows for them to watch, like Jumping for Dollars, where people jump for money over a pit of rabid dogs, and the most popular one is The Running Man, a gameshow hosted by the slimy Damian Killian (played by the entertaining Richard Dawson) where supposed 'criminals' are hunted down by theatrical, pro-wresting-esquire 'stalkers'.<br /><br />Some, however, try and speak up against the government. When a group of hungry people hold a protest in the town of Bakersfield, California, a helicopter piloted by Richards is sent to 'calm' (i.e. kill) the protest. When Richards refuses to fire on innocent people, he is arrested and framed for the murder of the people in the crowd. He is sentenced to a slave labour camp, but escapes with the aid of a resistance leader (Yaphet Kotto) and goes on the run.<br /><br />However, his freedom does not last long, and after he kidnaps network employee Amber Mendez (Marita Conchita Alonso) in an attempt to escape those pursuing him, he finds himself taken prisoner again, but this time he is forced to appear on The Running Man.<br /><br />And there, of course, the entire film kicks into standard Arnie mode. Richards is launched into the post-apocalyptic wasteland of Los Angeles (why is LA always destroyed in these dystopian worlds?) and forced to run from the 'stalkers', along with two other prisoners who escaped from the labour camp with him. Amber also becomes curious about Richards' protestations of innocence, and discovers he was framed. Guess what happens to her, then? So, as Amber, Richards and the two other guys run around trying to avoid the stalkers, we soon become aware that Richards is no ordinary cop. He's Super Arnie, the unkillable one man army who can collapse evil corporate dictatorships and fight obese men covered in Christmas lights all while being just your average American guy with an Austrian accent.<br /><br />Yes, the remainder of the film becomes dumb, loud, classic 80's Arnie fun. There's a lot of exciting fight sequences, the trademark dreadful puns ('He had to split' being my favourite), and the general formulaic final confrontation and happy ending. It's a lot of fun watching Killian react to it in the typical 'wholesome' gameshow host way, as well, and some of the funniest moments in the show revolve around the contrast between his interactions with the crowd as the seemingly benevolent host (watch out for the cursing old lady!) and the cold, cyncial man he is in reality who will do anything to increase ratings.<br /><br />If you expect a high-brow, intelligent film, you'll be disappointed. But if you want a great 80s flick, well, this is it. But the great thing about this film is it was quite prophetic.<br /><br />If you look at the entertainment we have today, you'll have noticed the way reality TV is going nowadays - shows featuring people willing to put themselves through anything for five minutes of fame, and producers all too willing to let them humiliate themselves on TV. It's not too far a leap to imagine that some vile TV exec out there has been trying to get the right to show people be executed live on TV. We've already had that, however, with the ghoulish al-Qaida hostage beheading videos posted on the internet. It seems that in the current climate, at least some people are perfectly fine with watching real death on their television sets.<br /><br />With that in mind, and coupled with the fact that everything these days appears to be a revival of the 80s, you have to be impressed by the far-sightedness of this film. Of course, we haven't reached there yet, as it's terrorists, rather than the mainstream media, who have bought us easily available programs featuring real human death, but you just have to wonder how long it is before some exec decides to see if he can find a way of pitching a show that combines people's desire for entertainment and desire to indulge their morbid curiosity...