Deze film was de eerste Britse tienerfilm die de realiteit van de gewelddadige rock-'n-rollgemeenschap aan de orde stelde, in plaats van een heldere parodie te zijn op het tienerleven in de jaren vijftig. In een poging om het werk van de Liverpoolse Junior Liaison Officers te eren, wijst de openingstiteling erop dat 92 procent van de potentiële delinquenten, met wie onder dit plan is afgerekend, geen tweede misdaad hebben begaan. Dit wordt echter slechts een voorwendsel voor het volgende tienerdrama, totdat we in de epiloog van de film te horen krijgen dat we ons niet verantwoordelijk of schuldig moeten voelen voor zulke delinquenten, hoe verward ze ook lijken.<br />Stanley Baker speelt een stoere rechercheur die met tegenzin de functie van Jeugdige Liaison Officer op zich neemt. Deze doorgewinterde figuur is een rol die typerend is voor Baker. Hij is momenteel op het spoor van een beruchte brandstichter die bekendstaat als de vuurvlieg, en hij geniet niet van de afleiding van de overplaatsing. Maar zoals in alle goede politiedrama's wordt hij door een opmerkelijke wending in de gebeurtenissen weer teruggevoerd naar zijn oorspronkelijke onderzoek.<br />Zijn eerste zaak leidt hem naar het huis van twee jonge kinderen, Mary en Patrick Murphy (gespeeld door broer en zus in levenden lijve), die een kruimeldiefstal hebben gepleegd. Hier ontmoet hij Cathie (behaaglijk geportretteerd door Anne Heywood) hun oudere zus, met wie hij uiteindelijk een relatie krijgt. Het wordt al snel duidelijk dat de smerige omgeving van dergelijke stadsvilla's een broedplaats is voor jeugdige delinquenten.<br />De oudste broer van de familie Murphy, Johnny, is de leider van een bende rock-'n-roll-tuig. McCallum maakt een opvallende draai als de veramerikaniseerde, verwarde jongen, die meer te danken heeft aan types als Marlon Brando dan aan een vorige Britse ster. Hij doet denken aan Brando's personage Johnny uit 'The Wild One', die een in leer geklede bende opstandige bikers aanvoerde, ongeveer op dezelfde manier als 'Johnny' in deze film zijn bende aanvoert.<br />Gelukkig is de prediking van eerdere misdaaddrama's van Dearden, zoals 'The Blue Lamp', niet zo duidelijk. In plaats daarvan krijgen we te maken met een aantal goed uitgebalanceerde personages aan beide kanten van de wet, terwijl het drama van de delinquenten en de romantische belangstelling tussen Baker en Heywood de hoofdrol spelen.<br />De plot is soms voorspelbaar, maar levert toch een paar gedenkwaardige scènes op. De ontwrichtende invloed van rock-'n-roll waarvan men dacht dat die bestond, wordt uitgebeeld in een scène waarin Johnny zich aan de muziek overgeeft en een dreigende aanval doet op de brigadier van politie. Maar het aangrijpendste stuk van de film is de klimatologische scène in de klaslokalen, waar een stel doodsbange schoolkinderen, onder wie Mary en Patrick, door Johnny onder schot worden gehouden. In het licht van het echte _Dubblaine Massacre_ lijkt deze scène des te gruwelijker. Begrijpelijkerwijs wordt de film zelden vertoond of beschikbaar gesteld aan een modern publiek.
This film was the first British teen movie to actually address the reality of the violent rock and roll society, rather than being a lucid parody of 1950s teenage life. In an attempt to celebrate the work of Liverpool's Junior Liaison Officers the opening title points out that 92% of potential delinquents, who have been dealt with under this scheme, have not committed a second crime. However, this becomes merely a pretext to the following teen-drama until the film's epilogue where we are instructed that we shouldn't feel responsible or sorry for such delinquents however mixed-up they might seem.<br /><br />Stanley Baker plays a tough detective who reluctantly takes on the post of Juvenile Liaison Officer. This hard-boiled character is a role typical of Baker. Having been currently on the trail of a notorious arsonist known as the firefly and does not relish the distraction of the transfer. However, as in all good police dramas he is led back full circle by a remarkable turn of events, back to his original investigation.<br /><br />His first case leads him to the home of two young children, Mary and Patrick Murphy (played by real-life brother and sister duo), who have committed a petty theft. Here he meets Cathie (satisfyingly portrayed by Anne Heywood) their older sister whom he eventually becomes romantically involved with. It quickly becomes obvious that the squalid environment of such inner-city estates is a breeding ground for juvenile delinquency.<br /><br />The elder brother of the Murphy family, Johnny, is the leader of a gang of rock and roll hoodlums. McCallum does an eye-catching turn as the Americanized mixed-up kid, who owes more to the likes of Marlon Brando, than any previous British star. One is reminded of Brando's character Johnny from 'The Wild One' who led a leather-clad gang of rebellious bikers in much the same way as this film's 'Johnny' leads his gang.<br /><br />Thankfully the preachiness of earlier Dearden crime dramas such as 'The Blue Lamp' is not so apparent. Instead we are presented with several well drawn-out characters on both sides of the law as the drama of the delinquents and the romantic interest between Heywood and Baker takes the forefront.<br /><br />The plot, whilst at times predictable, does deliver some memorable scenes. The disruptive influence that rock and roll music was thought to have had is played out in a scene where Johnny abandons himself to the music, leading a menacing advance on the police sergeant. The most grippingly memorable piece of film however is the climatic classroom scene where a bunch of terrified school children, including Mary and Patrick, are held hostage at gunpoint by Johnny. Obviously in the light of the real-life Dumblaine Massacre this scene seems all the horrifying. Understandably because of this the film is seldom aired or available to modern audiences.