Illudere (te misleiden) komt van het Latijnse werkwoord 'Illudere' (spelen), dus je wordt gewaarschuwd voor het'spionagespel' als een wrede en toch ingewikkelde en intelligente (!) activiteit die voortkomt uit een complexe en zoals het misschien absurde en ijdele persoonlijke geschiedenis, wat die ook mag zijn; en toch voel ik me gefascineerd door het mechanisme van verraad en loyaliteit, het ruwe materiaal van elke relatie, van de persoonlijke tot de sociale; nadat ik vele jaren geleden het boek had kunnen afmaken, was het een openbaring! In het begin verveelde ik me zo, zo zonder de verrassende stijl van het boek (na die roman begon ik echt van Le Carre te houden). De hoofdfiguur weifelt helemaal niet: hij heeft ervoor gekozen zijn zwakheid te herstellen door het pad van het geloof te volgen naar vriendschap en liefde, of niet? Na deze roman kun je duidelijk de duistere versie begrijpen van Greens 'Our Man in Havana', geschreven door LeCarre met 'The Tailor of Panama'; er is geen spel meer, daar eindigt het in een tragedie of op een groteske, komische manier, of beide. Er is hier geen Smiley om fatsoenlijke menselijke kwaliteiten in 'de dienst' hoog te houden, of het heeft in elk geval geen zin om hem in dit geval te introduceren. De romans zijn uitstekend, net als de locaties en de decors. Natuurlijk is het script hier briljant aangepast. Maar wees gewaarschuwd: zelfs als iemand het lachwekkend vindt, is de nasmaak bitter.
Illudere (to delude) comes from Latin verb 'ludere' (to play), so you're warned about the 'spy game' as a cruel and yet elaborate and intelligent (!) activity stemmin' from a complex and as it may appear absurd and vain personal history, whatever it may be; and yet I feel fascinated by the mechanism of treason and loyalty, the raw material of any relationship, from the personal to the social; after, many years ago, I was ABLE to finish the book it was a revelation! At the beginning I was so bored if not for the surprising style of the writing (I really started to LOVE Le Carre after that novel). The main character is not wavering at all: he has made a choice to redeem his weakness by following the path of faith to friendship and love, or is he not? After this novel you can clearly understand the darker version of Green's 'Our Man in Havana' wrote by LeCarre with 'The Tailor of Panama'; there is no game left, there it ends either in tragedy or in a grotesque comical way, or both. There is no Smiley here to upheld decent human qualities in 'the service', or at least there is no point to introduce him in this case. The BBC has done a superb work with these series from LeCarre's novels: the actors are excellent, as are the locations and sets; of course the script here is brilliantly adapted. Be warned though, even if someone may find it laughable, the after taste IS bitter.