Jonathan Rivers (Michael Keaton) wordt na de dood van zijn vrouw plotseling weduwnaar. Kort daarna wordt hij benaderd door ene dr. Price, een deskundige op het gebied van Elektronische Stemfenomenen (EVP), die beweert dat hij via allerlei elektronische gadgets boodschappen van Jonathans overleden vrouw Anna heeft ontvangen. Probeert Anna Jonathan iets te vertellen? Is dit alleen maar een hint van iets op een grotere kosmische of bovennatuurlijke schaal? Het is goed om Keaton een hoofdrol te zien spelen, maar het verhaal dat hij aanneemt is op sommige punten ingewikkeld en absurd; het is alsof de film geen antwoord weet op de vragen die hij opwerpt, zodat hij de kijker alleen maar afleidt met nieuwe vragen die er niets mee te maken hebben. <br />Keaton zelf is vrij goed, met een overtuigende rol als de rouwende weduwnaar die wanhopig probeert te communiceren met zijn overleden vrouw. Hij is als acteur behoorlijk volwassen geworden en heeft de studentikoze, maffe rollen die hij zo'n vijftien jaar geleden speelde achter zich gelaten. Hij ziet er een beetje verweerd uit, met misschien wat meer rimpels dan je zou verwachten, maar hij heeft niets verloren van de sluwheid en zwier die hij tijdens zijn kwart eeuw in Hollywood heeft getoond.<br />Het is dus niet zo dat Keaton een middelmatige rol speelt, het is dat het script zelf ondermaats is. Geschreven door Niall Johnson wordt de plot steeds verwarrender, en elk kronkelig pad eindigt in een ander kronkelig pad. Dat is allemaal goed en wel als het pad leidt naar een soort aanvaardbare ontknoping, iets wat min of meer alles met elkaar verbindt en... iets verklaart. Maar niet Witte Herrie; ik wist nog minder over wat er met Jonathan was gebeurd dan toen ik hem voor het eerst zag.<br />Keaton is eigenlijk de enige reden om naar deze troep te kijken, hoewel hij prima steun krijgt van Ian McNeice (als dokter Price) en Deborah Kara Unger als de vereiste liefdesrelatie.
Jonathan Rivers (Michael Keaton) suddenly becomes a widower when his wife dies. Soon after, he's approached by a Dr. Price, an expert in Electronic Voice Phenomena (EVP), who claims he's been receiving messages from Jonathan's departed wife Anna via sundry electronic gadgets. Is Anna trying to tell Jonathan something? Is this merely a hint of something on a larger cosmic or otherworldly scale? It's good to see Keaton in a leading role, but the story he's stuck with is convoluted and absurd at points; it's as if the movie doesn't know how to answer any of the questions it brings up, so it just distracts the viewer with new, unrelated questions.<br /><br />Keaton himself is pretty good, convincingly cast as the bereaving widower desperately trying to communicate with his late wife. He's matured quite a bit as an actor, leaving behind the frat-friendly waacky-hijinks roles he played 15 or so years earlier. He looks a little craggy, with a perhaps few more wrinkles than one might expect, but he's lost none of the guile and panache that he's shown during his quarter century in Hollywood.<br /><br />So it's not that Keaton turns in a mediocre performance, it's that the script itself is subpar. Written by Niall Johnson, the plot gets more confusing as it progresses, each tortuous path ending in another tortuous path. This is all well and good if the path leads to some sort of acceptable denouement, something that ties more or less everything together and explains... something. But not White Noise; I knew less about what had happened to Jonathan than I did before I'd first seen him.<br /><br />Keaton's really the only reason to watch this junk, although he gets fine support from Ian McNeice (as Dr. Price) and Deborah Kara Unger as the requisite love interest.