De Verenigde Staten vochten nog steeds tegen de Tweede Wereldoorlog (de film werd uitgebracht tussen VE-dag en VJ-dag). Elke studio die de moeite waard was, maakte ofwel oorlogsfilms waarin onbevreesde Amerikaanse soldaten de vijand versloegen, of Amerikanen in het algemeen die zongen en dansten. In de deprimerende dagen toen alles op rantsoen stond, bloeide Amerika op met Technicolor-musicals. De meeste musicals van die tijd waren niet meer dan een verzameling musicalnummers, aan elkaar geregen met het beste beschikbare scenario om de tijd te vullen tot het volgende musicalnummer! Ik krijg nu het gevoel dat de mensen die deze film recenseerden allemaal geboren waren na 1970. Deprimerend hoe snel we dat vergeten.<br />Deze film had 'The Search for José Iturbi' kunnen heten. maar nu vraagt iedereen zich af waarom. Ik zal het uitleggen. Vanaf 1929 <0xE2><0x80><0x93> zijn aankomst in Amerika <0xE2><0x80><0x93> tot aan zijn dood in 1980, was Iturbi een van de beste pianisten die ooit een concertpodium hebben gesierd. Hij stemde erin toe om in 1942 een paar films te maken, maar Hollywood zat toen al bijna tien jaar achter hem aan. Iturbi was niet alleen een uitstekende pianist, maar ook een succesvol dirigent, en hij was meer dan veertig jaar lang een begrip.<br />De scène waarin Iturbi en zeventien andere pianisten een van Liszts _Rhapsodies_ spelen, was al in het begin gepland <0xE2><0x80><0x93> en is het niemand opgevallen dat de andere pianisten allemaal kinderen waren? Graysons jeugd in de klassieke muziek. Dat Grayson een auditie met Iturbi in de film wilde, was in die tijd niet veel anders dan in het echte leven. Iedereen wilde Iturbi in die tijd. De grap onder soldaten was dat 'GI' 'Get Iturbi' betekende (hij gaf veel concerten op militaire bases).<br />Gene Kelly was een geweldige danser en Frank Sinatra een uitstekende zanger, maar in de tijd dat deze film werd gemaakt, was Sinatra nog geen dertig en stond hij pas vier jaar onder contract bij Columbia Records. Kelly stond toen al bekend als danser, maar Iturbi was inmiddels al twintig jaar een wereldwijde sensatie.<br />En wat het ontbreken van een plot betreft: Amerikanen hadden geen plot nodig. Ze hadden genoeg van de oorlog, ze waren ziek van angst om hun dierbaren en ze maakten zich zorgen om de toekomst. Ze hadden behoefte aan geluk en hoop en de zekerheid dat alles uiteindelijk goed zou komen. Ze hadden behoefte aan muziek en glimlachjes en vreugde en romantiek. Deze film en soortgelijke films brachten precies wat ze nodig hadden.<br />Genoeg gepreek. De beste scène in de film speelt zich af tussen Sinatra en Iturbi, waarbij elk van hen 'onwetend' de muziek van de ander complimenteert.<br /><br />Als je geïnteresseerd bent in José Iturbi, de Spanjaard die meer van Amerika heeft veroverd dan De Soto, Cortez en De Leon bij elkaar, kom dan naar mijn website www.joseiturbi. com, waar je een samenvatting van de plot kunt vinden, fragmenten uit filmrecensies 'van de dag' en foto's van deze en bepaalde andere MGM-musicals uit de jaren veertig van de twintigste eeuw, evenals een biografie en discografie van Iturbi.<br /><br />Trout-tonijn.
The United States was still fighting World War II (the movie was released in between VE day and VJ day). Any studio worth its salt was either making fighting movies where fearless American soldiers beat the enemy, or Americans in general were singing and dancing. Technicolor Musicals were what America thrived on in the depressing days when everything was rationed. Most musicals of the day were simply a bunch of musical numbers strung together with the best available plot slipped in to fill time til the next musical number! I get the feeling now that the people reviewing this movie were all born after 1970. Depressing how quickly we forget.<br /><br />This film could've been called "The Search for Jose Iturbi" but now everyone wonders why. Allow me to explain. From 1929--his arrival in America--until his death in 1980, Iturbi was one of the finest pianists to grace a concert stage. He agreed to do a few movies in 1942, but Hollywood had been after him for nearly a decade at that time. Not only an excellent pianist, but a successful conductor as well, Iturbi was very much a household word for more than 40 years. <br /><br />The scene where Iturbi and 17 other pianists play one of Liszt's Rhapsodies was planned early on--and hasn't anyone ever noticed the other pianists were all children? Joe Pasternak, who produced that movie & many other MGM musicals, credited Iturbi with interesting America's youth in classical music. Grayson's wanting an audition with Iturbi in the movie was not unlike real life at the time. Everyone wanted Iturbi back then. The joke among soldiers was that "GI" meant "Get Iturbi" (he did a lot of concerts at military bases).<br /><br />Gene Kelly was a great dancer and Frank Sinatra an excellent singer, but at the time this movie was made Sinatra was barely 30 and had only been under contract to Columbia Records for four years. Kelly was already well-known as a dancer, but Iturbi had by then been a world-wide sensation for 20+ years.<br /><br />And as to the lack of a plot, Americans didn't need plot. They were tired of war, they were sick with fear for their loved ones, and worried about the future. They needed happiness and hope and the assurance that things would work out fine in the end. They needed music and smiles and joy and romance. This movie and others like it delivered just what was needed.<br /><br />Enough lecturing. Mouse dancing aside, the best scene in the movie occurs between Sinatra and Iturbi with each of them "ignorantly" complimenting the other's music.<br /><br />If you have any interest in Jose Iturbi, the Spaniard who conquered more of America than De Soto, Cortez, and De Leon put together, please drop by my website, www.joseiturbi.com, where you can find a plot summary, excerpts from movie reviews "of the day" and pictures from this and certain other MGM musicals of the 1940's, as well as a biography and discography of Iturbi.<br /><br />Trout