De echte ster van dit belachelijke verhaal is een schitterende technicolor-film. Een lust voor het oog, maar de film stimuleert geest en hart niet. Ik was aanvankelijk geïntrigeerd door het idee dat Dietrich en Boyer het geloof zouden verlaten om hun vermogen tot liefde te 'vinden'. Wat volgt is een enorme teleurstelling. Boyer is de enige echte acteur in de productie en je voelt zijn kwelling. Dietrichs verbazingwekkende garderobe overtreft haar prestatie <0xE2><0x80><0x93> soms is haar gezicht angstaanjagend om naar te kijken <0xE2><0x80><0x93> een gevoelloos masker. Als monnik had Boyer de formule voor de liquer van het klooster (dat doet me denken aan het ware verhaal van Chartreuse) bij zich als hij zijn 'huwelijk met god' verlaat. de reactie van zijn medemonniken de schok en de angst die de georganiseerde religie in stand houden. De kijker heeft het gevoel dat Boyer zich goed van zijn verleden had ontdaan. Maar de reis die volgt is maar al te voorspelbaar.
The real star of this ridiculous story is glorious technicolor. A visual treat to the eye, the film fails to stimulate the mind and heart. I was intrigued, at first, by the idea of Dietrich and Boyer leaving religion in order to "find" their capacity for love. What follows is a huge disappointment. Boyer is the only real actor in the production and one feels his torment. Dietrich's amazing wardrobe outshines her performance -- at times her face is frightening to look at -- a unfeeling mask. As a monk, Boyer held the formula for the monastery's liquer (which reminds me of the true story of Chartreuse) -- when he leaves his "marriage to god" the reaction by his fellow monks holds the shock and fear that perpetuate organized religion. The viewer feels Boyer was well rid of his past. However, the journey that follows is all too predictable.