Diegenen die zo vroeg in de eeuw de filmcamera inschakelden, moeten al heel vroeg iets van de mogelijkheden ervan hebben ingezien. Dit is een goed verhaal over een playboy die geld nodig heeft en per ongeluk zijn ziel aan Satan verkoopt voor een heleboel geld. Helaas is de ziel zijn dubbelganger en moet hij hem regelmatig confronteren en zijn leven verscheuren. Er zijn een paar prachtige scènes waarin mensen vervagen en natuurlijk de scènes wanneer die twee op hetzelfde moment op het toneel staan. Het middelste deel is een beetje saai, maar het Faust-verhaal is altijd in de gedachten van de kijker. Eén ding moet ik noemen: de mensen in de film zijn in het algemeen onaantrekkelijk. Bovendien schrokken ze terug voor veel actie die het ding in elk geval een beetje leven zou hebben ingeblazen. Ongeveer 25 jaar geleden kwam ik voor het eerst in aanraking met deze film en eindelijk heb ik hem kunnen zien. Ik werd niet teleurgesteld.
Those engaging the movie camera so early in the century must have figured out some of its potential very early on. This is a good story of a playboy type who needs money and inadvertently sells his soul to Satan for a lot of money. Unfortunately, the soul is his double and he must confront him frequently, tearing his life apart. There are some wonderful scenes with people fading out and, of course, the scenes when the two are on the stage at the same time. The middle part is a bit dull, but the Faustian story is always in the minds of the viewer. One thing I have to mention is the general unattractiveness of the people in the movie. Also, they pretty much shied away from much action which would have at least given some life to the thing. I first was made aware of this movie about 25 years ago and have finally been able to see it. I was not disappointed.