Dit is naar mijn mening de beste Emma die er bestaat. Nu ik de andere versie (1996) heb gezien, die ook goed is, en het boek heb gelezen, denk ik dat ik met een gerust hart kan zeggen dat dit de ware interpretatie is en de meest getrouwe van het meesterwerk van Jane Austen. De film uit 1996 met G. Paltrow is ook goed, alleen is het bijna een heel ander verhaal. Het is heel luchtig en luchtig, je ziet de duistere kanten van de personages niet en als je gewoon een leuke film wilt, zou die prima zijn, maar de ingewikkelde plotpunten zijn bij sommige punten, zoals de verstrengeling tussen Churchill en Fairfax, zo overdreven dat ze bijna niet bestaan. Maar als je de personages wat meer in hun ware gedaante wilt zien, realistischer en meerdimensionaal, dan is de tv-versie uit 1996 de beste. Emma is een opmerkelijk persoon, maar ze heeft gebreken. Kate Beckinsale is er meesterlijk in om de kleine eigenaardigheden van het personage te laten zien. Je ziet haar terloops walgen van een paar van de meer eenvoudige gesprekken van Harriet Smith, maar ze toont geen wroeging over het feit dat ze Harriets aanzoek heeft geruïneerd, totdat die actie het gevolg is van haar eigen huwelijksge Voor Emma was het koppelen en een nieuwe vriendin hebben om de tijd mee door te brengen nadat ze haar gouvernante had verloren. Voor Frank Churchill is het de belofte veiligstellen van de vrouw van wie hij houdt, terwijl hij haar en anderen afschuwelijk behandelt om het geheim te houden. In het boek realiseert ze zich dit alles in een verpletterend besef van alle blunders die ze heeft gemaakt. Zowel Kate Beckinsale als Gyneth Paltrow is overtuigend in hun berouw, maar dat van Paltrow is kinderlijk en stagnerend, terwijl dat van Beckinsale echt en serieus is en je de overgang ziet van kinderlijk, egoïstisch gedrag naar vriendelijk en attent volwassen. Beide versies zijn heel goed, maar ik geef de voorkeur aan deze.
This is the best Emma in existence in my opinion. Having seen the other version (1996) which is also good, and read the book, I think I can safely say with confidence that this is the true interpretation and is the most faithful to Jane Austen's masterpiece. The 1996 movie with G. Paltrow is good too, it's just that it's almost like a different story altogether. It's very light and fluffy, you don't see the darker edges of the characters and if you just want a pleasant movie, that one would do fine but the intricacies of some of the plot points, such as the Churchill/Fairfax entanglement is so much glossed over as to be virtually non-existent. But if you want the characters fleshed out a bit, more real and multidimensional, the 1996 TV version is the superior. Emma is a remarkable person, but she is flawed. Kate Beckinsale is masterful at showing the little quirks of the character. You see her look casually disgusted at some of the more simple conversation of Harriet Smith, yet she shows no remorse for having ruined Harriet's proposal until that action has the effect of ruining her own marital happiness at the ending. You see her narcissism and it mirrors Frank Churchill's in that they would do harm to others to achieve their own aims. For Emma, it was playing matchmaker and having a new friend to while away the time with after having suffered the loss of her governess to marriage. For Frank Churchill, it is securing the promise of the woman he loves while treating her and others abominably to keep the secret. In the book, she realizes all of this in a crushing awakening to all the blunders she has made. Both Kate Beckinsale and Gyneth Paltrow are convincing in their remorse but Paltrow's is more childlike and stagnant while Beckinsale's awakening is rather real and serious and you see the transition from child-like, selfish behavior to kind and thoughtful adult. Both versions are very good but I prefer this one.