Deze musical was niet helemaal wat ik had verwacht, vooral omdat er niet veel scènes tussen Brando en Sinatra waren. Omdat hij was gebaseerd op een verhaal van Damon Runyon, verwachtte ik ironie en verrassing, waarvan er één echt goed was <0xE2><0x80><0x93> als we erachter komen dat Sinatra's bende het kantoor van het Leger des Heils heeft gebruikt voor hun gore spelletje terwijl Brando met Simmons in Havana was. Natuurlijk komt het ook op het juiste moment, als Brando haar terugbrengt. Ik had niet echt veel verwacht van Brando als zanger, maar hij verraste me. Hij was niet geweldig, maar hij deed het prima in de rol. Maar zijn grote rol in het riool, samen met de rest van Sinatra's jongens, was de enige plek waar ik Brando voelde. De stem van Brando was zwak. Hij had gewoon niet de kracht die de grote climax vereiste. Over het geheel genomen vond ik dat de scènes tussen Brando en Simmons geladen waren, iets wat ik niet had verwacht toen we Simmons voor het eerst in haar eentje zagen, en later toen we aan Brando werden voorgesteld in het restaurant terwijl Sinatra hem probeerde te versieren. Pas toen Brando naar haar kantoor ging, kwam het verhaal tot leven.<br />Frank Sinatra daarentegen was vlak, zelfs zijn vocale optredens. En Vivian Blaine, van wie ik nog nooit had gehoord, maar die waarschijnlijk de rol speelde op Broadway, leek de gebeurtenissen alleen maar te vertragen. De scènes tussen haar en Sinatra waren duidelijk. Bovendien vond ik haar liedjes het zwakst, zowel wat betreft de ontwikkeling van het verhaal als wat betreft het karakter. Daar kwam nog bij dat alle Goldwyn Girls-nummers ingestudeerd leken, alleen maar bedoeld voor de show. Als Frank bijvoorbeeld met Brando in de nachtclub is, gaan we gewoon over op het toneelnummer voor het kattennummer <0xE2><0x80><0x93> en daarna gaan we terug naar de jongens, die doorgaan alsof er helemaal geen dansnummer is geweest. Telkens als Brando en Simmons in beeld waren, had ik het geweldig naar mijn zin, maar elke keer dat we terugkeerden naar het verhaal van Sinatra en Blaine, nam mijn belangstelling af. Wat de liedjes betreft, waren er een paar goede, vooral het allereerste nummer met Stubby Kaye, het nummer van de Fugue for Tinhorns (Can Do!). Dat is een geweldig nummer en het deed me denken aan het allereerste nummer van The Music Man <0xE2><0x80><0x93> Cash for the Merchandise... hoe het ook heet. En het nummer in het riool <0xE2><0x80><0x93> ik moest onwillekeurig denken aan 'Cool' uit West Side Story <0xE2><0x80><0x93> dat brengt me op een punt. Ik vond de art direction van deze film echt niet goed. Het nep Times Square was zo nep dat het de aandacht trok. Hetzelfde gold voor de scène in Havana, en vooral voor het riool. Ik realiseer me dat in 1955 de meeste musicals op de set werden gefilmd, maar er veranderde wel het een en ander <0xE2><0x80><0x93> Carousel maakte bijvoorbeeld veel gebruik van locatiefotografie. Zelfs In the Town werd in 1949 in Mahattan gefilmd. Tegen de tijd dat we in 1961 naar West Side Story gaan, is het een vaststaand feit dat de dingen die in Manhattan plaatsvonden ook echt in Manhattan moesten worden gefilmd. Dus in vergelijking met Guys and Dolls voelde Manhattan aan de set gedateerd en meer dan een beetje te schattig aan. En het veranderen van Lindy's in Mindy's <0xE2><0x80><0x93> moesten ze dat echt om juridische redenen doen? Ik heb altijd gedacht dat Guys and Dolls een musical was over Sinatra en Brando en hun avonturen met verschillende meisjes. Het was veel meer gefocust dan dat, en dat pleit voor hem. In dat opzicht is het veel beter dan Les Girls, wat op zich interessant was, maar het had een zekere oppervlakkigheid.<br />Mijn enige grote klacht over Guys and Dolls, en ik weet niet of die van toepassing is op het oorspronkelijke toneelstuk, maar als Jean Simmons zich realiseert dat Brando nooit geld heeft aangenomen voor een weddenschap die hij met Sinatra heeft gesloten en zelfs heeft gezegd dat hij de weddenschap heeft verloren, rent ze gewoon weg om hem te zoeken en gaan we over op de bruiloft. Het lijkt me dat een scène tussen Brando en Simmons de impact van het verhaal zou hebben vergroot. Het zou een geweldige scène zijn geweest om Brando om te zien draaien terwijl zij om hem heen draaide. Er is zo'n scène in The Music Man (SPOILERS Ahead), waarin Harold en Marion een duet zingen terwijl hij wacht tot ze zich omkleedt. Zij is boven in haar huis, hij staat beneden op de stoep. Hij zingt 76 Trombones. Zij zingt Goodnight My Someone. Plotseling wisselen ze van plaats en zingen ze elkaars liedjes <0xE2><0x80><0x93> een prachtige manier om hun kruisverhoor aan elkaar over te brengen. Het is een emotioneel hoogtepunt van de film. Maar toch, Guys and Dolls had het goed voor elkaar.
This musical was not quite what I expected, foremost being there weren't many scenes between Brando and Sinatra. As it was based on a Damon Runyon story, I expected irony and surprise, of which there was one really good one - when we find that Sinatra's gang has used the Salvation Army office for their crap game while Brando was in Havana with Simmons. If course it comes at the right moment too, when Brando brings her back. I really didn't expect much from Brando as a singer, but he surprised me. He wasn't great but he was just fine in the role. His big number in the sewer, however, with the rest of Sinatra's boys was the only place I felt Brando's voice was weak. He just didn't have the power the grand climax demanded. Overall I found the scenes between Brando and Simmons to be filled with electricity, something I didn't think would happen when we first see Simmons by herself, and later when we're introduced to Brando in the restaurant with Sinatra trying to pull a fast one on him. It wasn't until Brando goes to her office that the story came to life. <br /><br />Frank Sinatra, on the other hand, was flat, even his vocal performances. And Vivian Blaine, who I never heard of, but who I guess played the role on Broadway, just seemed to slow the proceedings down. The scenes between her and Sinatra were obvious. Also, her songs felt the weakest to me both in terms of advancing story or character. On top of that, all the Goldwyn Girls numbers seemed shoe horned in, just there for glitz. For example, when Frank meets with Brando in the nightclub, we just cut to the stage routine for the cat number - then it cuts back to the guys who continue on as if there hadn't been any dance number at all. Whenever Brando and Simmons were on screen, I was having a great time, but each time we return to the Sinatra-Blaine story, my interest level waned. <br /><br />As for the songs, there were some good ones, particularly the very first number with Stubby Kaye, the Fugue for Tinhorns number (Can Do!). That's a great song and it reminded me of the very first song in The Music Man - Cash for the Merchandise... whatever it's called. And the number in the sewer - I couldn't help but be reminded of "Cool" from West Side Story - which brings me to a point. I really did not like the art direction in this film. The fake Times Square was just so completely phony it drew attention to itself. Same for the Havana sequence, and particularly the sewer. I realize back in 1955 most musicals were shot on sets, but things were changing - Carousel, for example, made great use of location photography. Even On the Town shot scenes in Mahattan in 1949. By the time we get to West Side Story in 1961 it's a given that stuff taking place in Manhattan had to be actually shot in Manhattan. So by comparison, Guys and Dolls set-bound Manhattan felt dated and more than a little too cute. And changing Lindy's to Mindy's - did they really have to do that for legal reasons? Now, I always thought Guys and Dolls was a musical about Sinatra and Brando and their adventures with various girls. It was much more focused than that, which is to its credit. In that regard it is much better than Les Girls, which was interesting in it's own right, but had a certain shallowness to it. <br /><br />My one major complaint about Guys and Dolls, and I don't know if this is endemic to the original stage show, but when Jean Simmons realizes that Brando never took any money for a bet that he made with Sinatra and even said that he lost the bet, she just runs off to find him and we cut to the wedding. It seems to me a scene between Brando and Simmons would have added to the impact of the story. To see Brando come around as she came around to him would have been a great scene. There is such a scene in The Music Man (SPOILERS AHEAD), when Harold and Marion have that duet while he's waiting for her to change. She's upstairs in her house, he's down on the sidewalk. He's singing 76 Trombones. She's singing Goodnight My Someone. They suddenly switch and sing each other's songs - a beautiful way to convey their cross over to each other. It's an emotional high moment of the film. Still, Guys and Dolls had a lot going for it.