Dit was helemaal niet zo geweldig. Niet verschrikkelijk of hatelijk of zo, gewoon iets om te vergeten.<br />Het had een soort, eh, aarzelende, verdunde lucht, alsof het nooit goed wist of het voor de lol wilde gaan of voor de zoetheid of voor de satire. Dus bleven we achter met een zwakke mix van die drie. De acteurs leken een beetje verloren.<br />Ook waren de ideeën echt moe en gerecycled, bijna als zombies. Hoe vaak moet er nog tegen ons worden gezegd dat de jaren vijftig in de Verenigde Staten waren geïnfecteerd met een banaal gevoel van conformisme? En dat dit werd voortgezet door agressief consumentisme? En dat emotionele onderdrukking bij mannen iets van alle tijden is? Oude koek. Maar de grootste misdaad in mijn ogen was wel dat het zo los stond van de werkelijkheid. Ik weet dat het een komedie was en zo, maar <0xE2><0x80><0x93> vooral in een volledige film waarin je de belangstelling van het publiek voor een lange tijd moet zien vast te houden <0xE2><0x80><0x93> je hebt nog steeds een soort emotioneel anker nodig, een soort betrouwbare gids door het verhaal, om het meeslepend te maken. Als de 'held'-jongen moet toezien hoe een oude vrouw, twee medeleerlingen en uiteindelijk zijn vader pijnlijk door zombies of wat dan ook om het leven komen, en als hij dat allemaal moet begroeten met een vrolijke glimlach en een schouderophalen, dan heb ik gewoon moeite om dat op een positieve manier te verwerken. De moeder was net zo. Als je je twee hoofdpersonen op dat niveau zo onmenselijk maakt, loop je het risico mij kwijt te raken, en dat is wat er gebeurde.<br />Het positiefste wat ik te melden heb, is dat ik dol ben op de aanblik van dat soort appeltaartachtige buitenwijken en dat dit het goed genoeg vastlegde, het was een mooie film, vooral een paar van die breedhoekopnamen van de straat en het huis van de Robinsons. Ook het openingsnieuws was leuk, op een soort van van-voor-de-tijd-maar-nog-grappig-achtige manier.<br />En ik vond Billy Connolly oké en dat komt van iemand die geen grote fan van Billy Connolly is: Movie Star. Ik was gewoon bang dat hij zou overdrijven en elke scène zou proberen te stelen, maar hij speelde het heel rustig voor hem en kwam er waarschijnlijk als de sympathiekste figuur van de hele film uit.<br />Maar al met al was het niet geweldig.
This wasn't all that great. Not terrible or hateful or anything, just forgettable.<br /><br />It had a sort of, um, hesitant, diluted air, like it never properly knew whether it wanted to go for laughs or for sweetness or for satire. So we were left with weak mix of the three. The actors seemed kinda lost.<br /><br />Also, the ideas were really tired and recycled, almost zombified themselves. How many more times do we have to be told the 50's in the States were infected with a banal sense of conformity? And that this was perpetuated by aggressive consumerism? And that emotional repression in men is a baaaaad thing? Old hat.<br /><br />Its biggest crime in my eyes though was just how detached from reality it was. I know it was a comedy and all, but - especially in a full movie where you must keep the interest of an audience for a prolonged period - you still need some sort of emotional anchor, some relatable guide through the story, to make it engaging. For the 'hero' kid to watch an old woman, two fellow school pupils and ultimately his father die painfully at the hands of zombies or whatever and for him to greet it all with a cheery smile and a shrug of the shoulders, then I just struggle to deal with that in any sort of positive way. The mum was the same. If you make your two main characters so inhuman on that level, then you risk losing me and that's what happened.<br /><br />Biggest positive I can offer is that I love the look of that sort of apple pie suburbia and this captured it well enough, it was a handsome film, especially some of those wide angled shots of the street and inside the Robinsons' house. Also, the opening newsreel was cute, in a been-done-before-but-still-funny sort of way.<br /><br />And I thought Billy Connolly was OK and that comes from someone who isn't a big fan of Billy Connolly: Movie Star. I just had this fear he was going to be hamming it up and trying to steal every scene, but he played it pretty low-key for him and probably came out the most sympathetic character in the whole film.<br /><br />All in all, not great though.