Ik keek er echt naar uit om die film te zien, want hij leek echt veelbelovend ten opzichte van de komende attracties: Jim Carrey met goddelijke krachten was een idee dat absoluut bij mij in de smaak viel. Als enorme fan was ik ervan overtuigd dat hij zich in zijn element zou voelen met zo'n veelbelovend uitgangspunt, en wat kon er misgaan? Gisteren werd mijn zeepbel doorgeprikt, jongens en meisjes, omdat ik de film had gezien.<br />De eerste akte (waarin het zo is opgezet dat hij zijn leven haat, dat hij een ontevreden werknemer is en een bijzonder ongelukkige kampeerder met een bijl om tegen God te hakken) is bruikbaar, de tweede akte (waarin hij' Carrey krijgt de kans om zich te amuseren met zijn nieuwe'speeltjes' en het is een genoegen om naar te kijken, echt grappig. Maar het derde bedrijf is ongelooflijk beroerd.<br />De rottigheid begint na de scène tijdens het diner tussen Bruce en zijn vriendin Grace (Jennifer Aniston, die het heel goed doet in deze film, aangezien haar rol niet meer is dan een intrige; zelfs haar NAAM riekt niet naar subtiliteit) <0xE2><0x80><0x93> ze denkt dat hij 'de vraag gaat stellen', maar in plaats daarvan vertelt hij haar (nog steeds op zijn knieën) dat hij eindelijk zijn baan als nieuwslezer krijgt, en is het niet opwindend?<br />Ze denkt van niet. Ze wil dat hij met haar trouwt, zie je, dus uiteindelijk gaat ze bij hem weg, zie je, ook al houdt ze nog steeds heel veel van hem, zie je, en de rest van de film wordt besteed aan het ons met het ene pathetische, meer dan zwaar op de ziel werkende cliché na het andere op ons hoofd slaan, tot ik aan het eind ook zat te bidden... dat het voorbij zou zijn.<br />Ik vond het gebrek aan subtiliteit in de eerste twee bedrijven (één voorbeeld: in het tweede bedrijf, nadat hij zijn krachten heeft gekregen, huppelt Bruce de kamer binnen en zingt 'Wat als God een van ons was, gewoon een slons zoals wij') Bla bla bla), en ik was zelfs bereid om de verbazingwekkende hoeveelheid tegenstrijdigheden die op ons afgevuurd werden door de vingers te zien (om te beginnen zegt Morgan Freeman <0xE2><0x80><0x93> a/k/a GOD <0xE2><0x80><0x93> tegen Bruce dat hij niemands vrije wil kan schenden, maar hij doet het toch, heel vaak). Die keuzes waren vergeeflijk <0xE2><0x80><0x93> dit is een komedie van Jim Carrey, geregisseerd door Tom Shadyac <0xE2><0x80><0x93> het is niet _The Remains of the Day_.<br />Of liever gezegd, het was de bedoeling dat het een komedie zou worden. Als de scriptschrijvers dat uit het oog verliezen (in de gevreesde scène 3) en proberen de gebeurtenissen om te vormen tot een soort (bespottelijke) Boodschapfilm, krijgen we in plaats daarvan de hel op aarde. Bruce beseft de dwaling van zijn egoïsme, hij beseft dat GRACE zijn redding is <0xE2><0x80><0x93> moet ik zeggen <0xE2><0x80><0x93> zijn genade, en dat zijn prioriteiten in het leven ernstig verkeerd waren geïnterpreteerd. Maar dit alles had op een veel minder lompe manier kunnen worden overgebracht. De film hoefde niet in de container te gaan om dit duidelijk te maken. Jammer genoeg hadden de schrijvers en Shadyac blijkbaar geen idee hoe ze het verhaal op een slimme, lichtvaardige manier moesten oplossen, dus gingen ze over de rooie in de hoop dat we het niet zouden merken. Ze gooiden zelfs een paar verrassend onzinnige uitsmijters aan het eind in, in de hoop dat dit de slechte smaak zou verminderen. Het werkte niet voor mij.
I was seriously looking forward to seeing this film because it seemed truly promising from the coming attractions: Jim Carrey with Godlike powers was an idea that most definitely worked for me. As a huge fan, I was sure he'd be supremely in his element with such a promising premise, and what could go wrong? Yesterday, my bubble got burst big-time, boys and girls, because I saw the movie. <br /><br />The first act (where it's set up that he hates his life, he's a disgruntled employee and a majorly unhappy camper with an ax to grind against God) is serviceable, the second act (where he's summoned by God via telephone and receives Powers Almighty) is GREAT - Carrey gets to have fun with his new 'toys' and it's a pleasure to watch, really funny. But the third act is wretched beyond belief.<br /><br />The rot starts setting in after the dinner scene between Bruce and his girlfriend Grace (Jennifer Aniston, who comes off EXCEEDINGLY well in this movie considering her part is merely a plot device; even her NAME reeks of unsubtlety) - she thinks he's gonna pop 'the question' but instead, he tells her (on bended knee, yet) that he's finally getting his news anchor job, and isn't it so exciting?<br /><br />She doesn't think so. She wants him to marry her, see, so she winds up leaving him, see, even though she still LOVES him very much, see, and the rest of the film is spent banging us over the head with one pathetic, beyond-heavy-handed spiritual-sounding cliche after the next, until by the end I was praying, too. . .for it to be over. <br /><br />I didn't mind the lack of subtlety in the first two acts (one example - in the 2nd act, after he gets his powers, Bruce prances into the room singing "What if God were one of us, just a slob like one of us", blah blah blah), and I was even willing to overlook the amazing amount of contradictions being hurled at us (for openers, Morgan Freeman - a/k/a GOD - tells Bruce he can't violate anyone's free will but he does this, a lot). Those choices were forgivable - this is a Jim Carrey comedy, directed by Tom Shadyac - it aint The Remains of the Day. <br /><br />Or rather it was SUPPOSED to be a comedy. When the script writers lose track of that (in the dreaded act 3) and try to turn the proceedings into some sort of (gag) Message Movie, what we get instead is hell on earth. Bruce realizes the error of his selfish ways, he realizes that GRACE is his saving - have to say it - grace, and that his priorities in life had been severely misconstrued. All this could have been conveyed in a far less heavy-handed way, however. The film didn't have to go into the dumper to make these points. Unfortunately, the writers and Shadyac apparently had no idea how to resolve the story in any sort of clever, light-handed way, so they went the bang-'em-over-the-heads route in hopes that we wouldn't notice. They even tacked some surprisingly unfunny out-takes at the end, in the further hope that this would lessen the bad taste. It didn't work for me.