Dit is Paul F. Ryans eerste en enige lange speelfilm. Sindsdien heeft hij niets meer gedaan. Maar hij slaagde erin een verbazingwekkende cast bij elkaar te krijgen om de personages van zijn verhaal te spelen. Ik weet niet wanneer of waarom het idee in zijn hoofd opkwam, maar Ryan schreef een scenario dat later zijn eigen film werd, 'Huiskamer'.<br />Busy Philipps draagt de film op haar schouders als Alicia, een meisje met problemen, zoals we altijd zien in televisieseries. Met donker haar en zwarte kleren; een pakje sigaretten in haar zak, een vreemde blik en verontrustende ogen (met make-up, natuurlijk). Er is iets gebeurd op haar school, een schietpartij. Er zijn een paar leerlingen omgekomen en ze heeft alles gezien. Rechercheur Martin Van Zandt (Victor Garber) onderzoekt de zaak, en zoals verwacht wordt Alicia verdacht. Maar de schietpartij is niet meer dan het begin; de film gaat niet over de schietpartij.<br />In een ziekenhuiskamer ligt Deanna Cartwright (Erika Christensen). Ze is een van de overlevenden van het ziekenhuis. In het script wordt een band tussen hen gesmeed door het hoofd van de school (James Pickens jr.). Hij helpt alle leerlingen om te herstellen van de gebeurtenis, maar het lijkt Alicia niet te kunnen schelen. Ze is geïsoleerd. Dus straft het hoofd haar; ze moet Deanna elke dag tot vijf uur bezoeken. Dan begint de film.<br />Ik kan niet eens beschrijven hoe geweldig ik de film vind. Ik kan me identificeren met de personages en de situaties waarin ze leven; ik hou van de werkelijkheid. Die dingen kunnen iedereen overkomen. En de dingen die ze zeggen zijn volkomen begrijpelijk. Ze groeien op en proberen om te gaan met dingen die ze niet hebben meegemaakt; ze doen hun best. Zonder het te weten beginnen Alicia (als ze Deanna voor het eerst bezoekt) en Deanna (als ze Alicia voor zich ziet staan) aan een reis die hun persoonlijkheid en ideeën voor de volgende stap in hun leven zal bepalen; na de middelbare school.<br />De regisseur leidt Christensen en Philipps heel goed door hun rollen. Kijk naar het contrast tussen hen. Deanna lijkt naïef en heeft eenvoudige gedachten; geen complexiteit in haar geest. Als Alicia haar kamer binnenkomt en tonnen bloemen ziet, vraagt ze: 'Wie heeft die gebracht?' 'Veel mensen,' antwoordt Deanna, hoewel we een paar dagen later horen dat ze van haar ouders zijn, die elke week komen. De ouders zijn goed vertegenwoordigd, maar niet zo belangrijk als de karakters van hun zoons. Deanna is eenzaam. Alicia lijkt volwassen en gewelddadig; ze rookt sigaretten en praat ruw. Maar na twee dagen komt ze elke dag terug naar het ziekenhuis; ze slaapt zelfs de hele nacht in Deanna's kamer. Als ze daarna allebei ruzie hebben, zegt Deanna volgens mij: 'Waarom kom je steeds terug?' Alicia is ook eenzaam.<br />Het einde van de film, zonder dat het de film verpest, is een beetje teleurstellend. 'Het is iets waar ik niet op zat te wachten. Het elimineert iets van de kracht die de film heeft. De onthulling is volkomen overbodig en verpest de logische climax die de film had kunnen hebben. Het was in elk geval een uitstekend script en een uitstekende regie. Een verdomd goeie film.'<br />'Ja, ja.'<br />Als het om Erika Christensen gaat, was dit de rol die ze hogerop moest zien te komen. Haar rol in 'Verkeer' was indrukwekkend, maar dit was de grote stap, de hoofdrol. Misschien hadden niet veel mensen de kans om haar in deze film te zien, en dat is jammer. Ze heeft sinds die tijd niet één keer een verkeerde beweging gemaakt. Ze heeft zelfs een paar goede rollen in afschuwelijke films gehad. Aan de andere kant heeft Busy Philipps, die een veelbelovende rol bleek te hebben in deze film (wat een metamorfose), niet veel mogelijkheden voor andere rollen.<br />Hetzelfde zeg ik over Paul F. Ryan (van de regisseurs, vervloekt nog aan toe), en ik neem aan dat hij nu achter zijn computer zit om zijn nieuwe script af te maken; ik wacht op zijn volgende film. Ik hoop het beste voor hen allemaal.
This is Paul F. Ryan's first and only full-length feature. He hasn't done anything since. However, he managed to get an amazing ensemble cast to portray the characters of his story. I don't know when or why the idea emerged in his head, but Ryan wrote a screenplay which later became his own directed movie, "Home room".<br /><br />Busy Philipps carries the movie on her shoulders as Alicia, a troubled girl; the ones we always see in television series. With dark hair and black clothes; a package of cigarettes in the pocket, weird look and disturbing eyes (with makeup, of course). An event has occurred at her school; a shooting. Some students have died, and she saw everything. Now Detective Martin Van Zandt (Victor Garber) is investigating the case, and, as expected, Alicia is a suspect. But the shooting is just the genesis; the movie is not about the shooting.<br /><br />Lying in bed in a hospital room is Deanna Cartwright (Erika Christensen). She is one of the survivors of the hospital. The script establishes a bond between them, by the school Principal (James Pickens Jr). He is helping all the students to recover from the event, but Alicia doesn't seem to care. She's isolated. So the Principal punishes her; she needs to visit Deanna every day until five o' clock. Then the movie starts.<br /><br />I can't even describe how wonderfully written I think the movie is. I can identify with the characters and the situations they live; I like reality. These things could happen to anyone. And the things they say are totally understandable. They're growing up and trying to deal with things they haven't experienced; they're doing their best. Without knowing it, Alicia (when she visits Deanna for the first time) and Deanna (when she sees Alicia standing in front of her) are commencing a journey of that will define their personalities and ideas for the next step in life; after high school.<br /><br />The director leads Christensen and Philipps through their roles very well. Look the contrast between them. Deanna seems naive and with plain thoughts; no complexity inside of her mind. When Alicia enters her room and sees tons of flowers she asks: "Who has brought them?". "Many people", Deanna answers; although some days later we learn they're from her parents, who come every week. The parental figures are all well represented, but are not as important as their sons' characters. Deanna is lonely. Alicia seems mature and violent; smoking cigarettes and talking roughly. But after two days of visiting, she finds herself coming back to the hospital every day; even sleeping in Deanna's room all night. When they both have a fight afterwards, I believe Deanna says: "Why do you keep coming back?". Alicia is lonely too.<br /><br />The ending of the movie, without ruining it, comes a bit disappointing; it's something I wasn't waiting for. It eliminates some of the strength the movie has. The revelation comes totally unnecessary; ruining the logical climax the movie could have had. It was an excellent script anyway; and an excellent direction. A damn fine movie.<br /><br />When it comes to Erika Christensen, this was the role she needed to fly higher. Her role in "Traffic" was impressing, but this was the big step; the main role. Maybe not many had the chance to see her in this film, and that's a pity. She hasn't made one false move since then. She has even come out with good performances in awful movies. On the other hand, Busy Philipps, who proved to be very promising in this movie (what a transformation), hasn't got many opportunities for other roles.<br /><br />The same I say about Paul F. Ryan (in directing, of curse), and I expect he is sitting now in his computer finishing his new script; I'm waiting for his next movie. I'm hoping the best for all of them.