Ik was aangenaam verrast toen ik ontdekte dat Hoe Verlies Vrienden en Vreemde Mensen te Verliezen lang niet zo'n 'gruwelijke' komedie was als ik in de trailer had verwacht. Ik ging al snel helemaal op in de ontknoping van het verhaal en bleef er helemaal in opgaan. Het op en neer gaan van de meer visuele humoristische inhoud klopte precies, vond ik. (Ik bedoel, ik kreeg de indruk dat ik getuige was van Peggs pogingen om de verloren beheersing zogezegd 'in het echt' terug te krijgen.) Op andere momenten was er tijd om de hoofdpersonen (dat wil zeggen Pegg en Dunst) te laten vertellen hoe de gebeurtenissen hen hadden beïnvloed en wat hen had geleid naar waar ze nu waren. Alle personages waren goed gecast, tot op zekere hoogte interessant in hun eigen ogen, en over het algemeen heel sympathiek. (Iedere schijnbare meedogenloze ambitie werd getemperd door de bijbehorende goedmoedige veerkracht.) Een onderhoudende, intelligent geschreven, briljant geregisseerde en voortreffelijk gespeelde film die ik van harte kan aanbevelen.
I was pleasantly surprised to find that How to Lose Friends and Alienate People was nowhere near as 'gross-out' a comedy as the trailer had led me to expect. I rapidly became absorbed in the unfolding of the narrative and remained engrossed throughout. Pacing of the more visual humorous content was, I thought, spot on. (I mean I got the impression I was witnessing Pegg's attempts at restoring lost control very much 'in real time', so to speak.) At other moments there was time allowed to share the main protagonists' (i.e. Pegg's and Dunst's) reflection on how events were affecting them and what had led them to where they now found themselves. All the characters were well cast, to some extent interesting in and of themselves, and generally quite likable. (Any apparent ruthless ambition displayed tended to be tempered by a corresponding good natured resilience.) An entertaining, intelligently scripted, brilliantly directed and superbly acted film that I would thoroughly recommend.