Ik geef toe dat ik een beetje afgestompt ben door het filmgenre van een jong kind dat het hart van zijn/haar onwillige voogd vermurwt. Ik heb er genoeg gezien <0xE2><0x80><0x93> Baby Boom, Kolya, About a Boy, voornamelijk Martha, en tot op zekere hoogte ook _Whale Rider_ <0xE2><0x80><0x93> om te verwachten dat de formule me zal vervelen. Wat mijn aandacht vasthield in _The King of Masks_ was de grimmigheid van de omgeving: een klein stadje in China in de jaren dertig. Extreme armoede was de norm, en meisjeskinderen werden zo waardeloos gevonden door de arme ouders dat ze ze bij de geboorte doodden of aan wie ze ook maar op de zwarte markt wilden verkopen. Als Wang zijn gekochte kleinzoon ontdekt, die hij de bijnaam 'Doggie' heeft gegeven, ontdekt hij dat het kind niet van hem is. Hij is een kleindochter, en in het begin zet hij haar aan de kant, ook al is ze een veelbelovende straatartieste. Zelfs nadat hij haar met tegenzin weer terugneemt, is hij niet al te zeer van streek als ze wordt ontvoerd. De film is dan nog een beetje korrelig en laat zien hoe ver een jong, straatslim meisje moest gaan om in die samenleving te overleven.<br />De twee hoofdrollen zijn geloofwaardig en bekoorlijk in hun sociale context. In een westerse samenleving zou je op zijn minst een zweem van wrevel van Wang verwachten omdat hij niet meer materieel succes heeft geboekt. Maar Wang aanvaardt zijn positie als gevierde kunstenaar met een lage sociale status zo volledig dat ik dat ook deed. Doggie vertoont een mate van vroegrijpheid en sluwheid die verdacht zou zijn voor een kind uit een moderne buitenwijk, maar in de context van een kind dat voortdurend in overlevingsmodus verkeert in een maatschappij die arme meisjes als oud vuil behandelt, is het volkomen geloofwaardig. En nadat ze heeft gehoord dat haar zeven vorige eigenaren haar fysiek en geestelijk hebben mishandeld, is haar intense gehechtheid aan Wang volkomen logisch.<br />De blik op het leven in een kleine stad in een vreemd land, de natuurlijke manier waarop de twee hoofdrolspelers zich bewegen, de verrassende wendingen in de plot en natuurlijk de hartverwarmende resolutie dragen allemaal bij tot een zeer boeiende film.
I admit to being somewhat jaded about the movie genre of a young child softening the heart of his/her reluctant guardian. I've seen enough of them  Baby Boom, Kolya, About a Boy, Mostly Martha, and to some extent, Whale Rider  to expect to be bored by the formula. What held my attention in The King of Masks was the grimness of the setting: small-town China in the 1930's. Extreme poverty was the norm, and girl children were considered so worthless to poor parents that they killed them at birth or gave them to whomever would take them on the black market. When Wang discovers his purchased grandson, whom he's nicknamed "Doggie," is a granddaughter, he initially casts her out, even though she's showed great promise as street-performing heir. Even after he reluctantly takes her back, he's not too upset when she's kidnapped. The film is gritty then, showing the lengths to which a young, street-smart girl had to go to survive in that society.<br /><br />The two lead performances are believable and beguiling in their societal context. In a Western society, one would expect at least a hint of resentment from Wang at not having achieved more material success. Wang so thoroughly accepts his station as a celebrated artist with low societal status, though, that I did, too. While Doggie exhibits a level of precociousness and cunning that would be suspect in a modern, suburban child, it's completely believable in the context of a kid constantly in survival mode in a society that treats poor girls like garbage. And after learning that her previous seven owners have physically and mentally abused her, her fierce attachment to Wang makes perfect sense.<br /><br />The peek at small-town life in a foreign country, the naturalness of the two lead actors, the surprising plot twists, and of course, the heartwarming resolution all contribute to a very watchable film.