McCabe en mevrouw Miller vinden plaats in het begin van de twintigste eeuw in het noordwesten van de Verenigde Staten. John McCabe (een harige Warren Beatty) komt in een drassig, modderig mijnwerkerskamp aanzetten, vol sigarenrook en met grootse plannen voor de bouw van een echte saloon annex hoerenkast voor de stad, compleet met drie van de treurigste hoeren uit de filmgeschiedenis. Hij heeft ook een onverdiende reputatie als revolverheld: te schandelijk om er openlijk mee te koop te lopen, maar niet bang om er gebruik van te maken om zijn alfamannetje-imago onder de plaatselijke bevolking te vestigen. En zo weet hij de jongens zover te krijgen dat ze zijn saloon bouwen voor een bedrag van 15 cent per uur.<br />Het ziet ernaar uit dat het een nogal treurige operatie wordt, totdat mevrouw Miller haar oog op hem laat vallen. Miller (Julie Christie) verschijnt op een verbluffend apparaat dat voor de helft bestaat uit een treinwagon en voor de helft uit een automobiel (waar heeft Altman dat ding vandaan?). Mevrouw Miller neemt McCabe onmiddellijk in dienst als zakenpartner, met de bedoeling de nieuwe tent te voorzien van fatsoenlijke hoeren en erop te staan dat alle bezoekers een bad nemen voordat ze naar binnen gaan. Ze merkt op dat McCabe niet weet hoe hij moet optellen en staat erop de boekhouding te doen. Het is niet duidelijk wat McCabe's functie zal zijn.<br />Het verhaal wordt ingewikkelder als een paar gladde vertegenwoordigers van het mijnbedrijf in de stad verschijnen en McCabe aanbieden hem uit te kopen voor vijfduizend dollar. McCabe zegt dat ze Het bedrijf heeft een hekel aan onderhandelen, dus huren ze een drietal huurmoordenaars in om McCabe gewoon te vermoorden... hoewel het even onduidelijk is hoe ze denken dat ze ongestraft een man op klaarlichte dag in het centrum van de stad kunnen vermoorden als McCabes functie in het bordeel. (Het excuseren van dit enorme complot op grond van het feit dat de plaatselijke bevolking te bang zou zijn om te praten, maakt de zaak er niet beter op als je bedenkt dat de beloning die de plaatselijke maarschalk zou uitloven behoorlijk verleidelijk zou zijn.)<br />*McCabe and Mrs. Miller, een zogenaamde 'klassieke film uit de jaren zeventig', zou veel beter moeten zijn dan hij is. De film vertelt een vrij goed verhaal; de hoofdpersonen hebben de potentie om interessant te worden. Er zijn een paar opvallende scènes, vooral een waarin een veertienjarige koelbloedige moordenaar voorkomt. Maar het is echt heel moeilijk om van een film te genieten als je nauwelijks kunt horen wat iemand zegt en nauwelijks kunt zien wat iemand doet. Opnieuw kapt deze regisseur zijn eigen film af met pure luiheid en slordigheid. Volgens het triviale krantenknipsel hier op IMDb klaagde de redacteur van de film tegen Altman dat het geluid onduidelijk was; Altman was het niet met hem eens, en toen iedereen zei dat het geluid na de première onduidelijk was, gaf Altman de redacteur de schuld. (Mooi.) Naast het slechte geluid heeft de film een afschuwelijke uitstraling. Alleen Robert Altman kan een eersteklas dp als Vilmos Zsigmond inhuren en een film maken die eruitziet alsof ze de cameralenzen met vuil afwaswater hebben besproeid. Recensenten hier die de 'donkerbruine gloed' van deze film prijzen, moeten me wel voor de gek houden. De binnenopnamen zijn gemaakt door iets wat op donker schuim lijkt. De buitenopnamen zijn nog erger: het lijkt wel of Altman vijfhonderd mistmachines achter de overvloedige bomen heeft geplaatst. Tijdens de climax, als Beatty de moordenaars ontwijkt terwijl de plaatselijke kerk in brand staat, staat Altman erop het uitzicht zo goed als volledig te verduisteren met een geanimeerde sneeuwval die doet denken aan een kerstspecial van Rankin-Bass.<br />Kijk - onder deze omstandigheden kan ik geen film kijken. Stuur me een berichtje als je hebt geleerd hoe je microfoons moet plaatsen, als je al die irritante 'Altman-esk'-dialogen hebt verwijderd en als je de lenzen hebt schoongeveegd met Windex of zoiets.
*McCabe and Mrs. Miller* takes place in the turn-of-the-century Pacific Northwest. Into a soggy, muddy mining camp John McCabe (a hirsute Warren Beatty) comes barging, full of cigar smoke and big ideas about building a proper saloon/whorehouse for the town, replete with a trio of the sorriest whores in movie history. He also comes with an unearned reputation as a gunslinger: too shameful about this to blatantly advertise it, but not exactly afraid to use it in order to assert alpha-male credentials amongst the locals. And thus he wrangles the boys into building his saloon at the rate of 15 cents an hour.<br /><br />It looks to be a rather sorry operation until Mrs. Miller (Julie Christie) shows up on a startling contraption that's half-railroad car, half-automobile (where did Altman find that thing?). Mrs. Miller immediately takes on McCabe as a business partner, with the aim of classing up the new joint with proper whores and an insistence that all visitors take a bath before entering. Noting that McCabe doesn't know how to add, she also insists on handling the accounts. It's not clear what McCabe's function will be.<br /><br />The plot thickens when a pair of oily representatives from the mining company show up in town and offer McCabe to buy him out for five grand. McCabe tells them to buzz off -- he's holding out for fifteen thousand. The company finds negotiation distasteful, so they hire a trio of assassins to simply kill McCabe . . . though how they think they can get away with murdering a man in broad daylight in the center of town is as unclear as McCabe's function in the whorehouse partnership. (Excusing this whopping plot hole on the grounds that the locals would be too cowed to talk doesn't cut the mustard when one considers that any reward-money offered by the local Marshal would be pretty tempting.) <br /><br />*McCabe and Mrs. Miller*, purportedly "classic Seventies cinema", should be a lot better than it is. The movie tells a pretty good story; the main characters have the potential to be interesting. There are some striking scenes, especially one involving what looks to be a 14-year-old stone-cold killer. But it's really, really hard to enjoy a movie when you can hardly hear what anyone is saying and when you can hardly see what anyone is doing. Once again, this director hijacks his own movie with sheer barnyard laziness and sloppiness. According to the trivia-sheet here on IMDb, the movie's editor griped to Altman that the sound was muddy; Altman disagreed; and when everyone said the sound was muddy after the movie's release, Altman blamed the editor. (Nice.) Along with the bad sound, the movie has an atrocious look. Only Robert Altman can hire a world-class DP like Vilmos Zsigmond and make a movie that looks as if they sprayed the camera lenses with dirty dishwater. Reviewers here who praise the "dark brown glow" of this picture have GOT to be kidding me. The interiors are shot through what appears to be a dark scum. The exterior photography is even worse: it's as if Altman placed 500 fog machines behind the copious trees. During the climactic stretch, when Beatty is dodging the assassins while the local church is on fire, Altman insists on pretty much wholly obscuring the view with an animated snow-fall that reminds one of a Rankin-Bass Christmas special.<br /><br />Look -- I can't watch a movie under these conditions. Get back to me when you learn how to place boom mikes, when you remove all that annoying "Altman-esque" overlapping dialog, and when you wipe the lenses with some Windex, or something. 3 stars out of 10.