Begrijp me niet verkeerd. Als je een grondige samenvatting nodig hebt van alles wat er mis is met de geschiedenis van de menselijke beschaving en een onberispelijk pad naar een betere toekomst voor de mensheid, tot wie kun je je dan beter wenden dan tot een komiek en een beoefenaar van de popcultuur? Als je een gezonde dosis nodig hebt van alle solide, verstandige redenen waarom religie niet meer van nut is, ga dan naar Sagan of Dawkins, niet naar BILL MAHER, in godsnaam! Dat is op zich al een goed punt. Maher wijst ons religieuze verleden af als een neurologische stoornis, die er gemakshalve aan voorbijgaat dat zijn hele samenleving, kunst en wetenschap erin geworteld zijn. In deze film leunt hij zwaar op zijn scherp geslepen ironie en cynisme om zijn punt te maken terwijl hij er wijs en wijs probeert uit te zien. Helaas is zijn intellect niet opgewassen tegen die taak.<br />Maher maakt ons aan het lachen, maar is duidelijk niet het slimste jongetje van de klas. Als voorbeeld reageert hij op de (en ik gebruik de term losjes omdat het duidelijk allemaal 'idioten' waren) bewering van een geïnterviewde dat het bestaan van Jezus een historisch feit is met een uitgestreken 'Nee, dat is het niet' gevolgd door een lange blik die minachting moet uitdrukken voor de naïviteit van de persoon in kwestie (een trucje dat in deze film walgelijk vaak wordt gebruikt). Het probleem is dat de persoon in kwestie gelijk had en Maher er volkomen naast zat met zijn bewering dat Jezus alleen wordt genoemd in wat hij beschouwt als de historisch verdachte evangeliën. Ik denk dat de heer Maher de hedendaagse historicus Josephus nooit heeft gelezen.<br />Maar de massa zal zich aan deze pseudodocumentaire vergapen zoals ze dat doet aan de fictieve werken van andere intellectuele giganten als Michael Moore, en ze zullen luidkeels balken en bulderen (wat ze zeker deden tijdens mijn vertoning).<br />Het is echter dubbel veelzeggend dat het luidste en meest ezelachtige gebalk plaatsvond tijdens de ongeveer 70% van de tijd die de film besteedde aan de antichristelijke tirade, terwijl het publiek helemaal stil was tijdens de symbolische 10% die gewijd was aan kritiek op de zelfbenoemde religie van de vrede. Hmmm. Ofwel de kritiek op de islam is taboe voor het hippe en liberale publiek, ofwel ze durfden er gewoon niet om te lachen. Hoe dan ook heel veelzeggend.
Now don't get me wrong. If you need an insightful summary of everything that been wrong with the history of human civilization as well as a flawless path to brighter future for mankind, who better to turn to than a comedian and practitioner of pop culture? If you need a healthy dose of all the solid, sound reasons why religion has outlived it's usefulness then turn to Sagan or Dawkins, not BILL MAHER for God's(?) sake! That's a good point in and of itself. Maher dismisses our religious past as a neurological disorder conveniently ignoring how his entire society, art and science is rooted in it.<br /><br />In this film, he relies heavily on his keenly-honed skill set of irony and cynicism to make his point while attempting to appear erudite and wise. Unfortunately, his intellect isn't up to the task.<br /><br />Maher makes us laugh but is clearly not the brightest bulb in the box. As an example, he responds to an interviewee's (and I use the term loosely as they were clearly all "ambushees") assertion that the existence of Jesus is historical fact with a deadpan "No, it's not" followed by a long stare meant to convey contempt at the subject's naivety (a device nauseatingly overused in this film). The problem is that the person was correct and Maher dead wrong in his assertion that Jesus is mentioned only in what he considers to be the historically- suspect gospels. I guess Mr. Maher has never read the contemporary historian Josephus.<br /><br />But the masses will flock to this pseudo-documentary as they do the fictional works of other intellectual giants like Michael Moore, and they will loudly bray and guffaw (they certainly did at my showing).<br /><br />It's doubly telling, however, that the loudest and most mule-like braying occurred during the approximately 70% of the running time that the film devoted to it's anti-Christian tirade while the audience was wholly mute during the token 10% devoted to criticizing the self-described Religion of Peace. Hmmm. Either criticism of Islam is off-limits to the hip and liberal target audience or they were just afraid to laugh. Very telling, either way..