In Iran mogen vrouwen geen live sportevenementen bijwonen uit angst dat ze 'bezoedeld' zullen worden door grove taal, de nabijheid van duizenden mannen en het feit dat er geen toiletten zijn voor vrouwen in de verouderde stadions. Op basis van een incident waarbij de dochter van de directeur betrokken was, volgen in Jafar Panahi's Offside zes meisjes, vermomd als mannen, die geen toegang krijgen tot de voetbalwedstrijd tussen Iran en Bahrein in 2005, een wedstrijd die zal bepalen of Iran al dan niet naar het WK gaat. In tegenstelling tot de sombere, minimalistische films die we de afgelopen tien jaar uit Iran gewend zijn, is Offside een uitbundige komedie met een patriottisch vuur en een universele aantrekkingskracht, maar met genoeg subversieve sociale commentaren om het verbod van de Iraanse bioscopen te rechtvaardigen.<br />De meisjes worden met een digitale camera beschoten en proberen het Azadi-stadion in Teheran binnen te sluipen, maar ze worden gearresteerd en op een terrein buiten het stadion gezet. Ze worden bewaakt door drie jonge dienstplichtigen (Safdar Samandar De vrouwen zijn voetbalfans, geen politieke activisten, en ze juichen voor de overwinning van Iran, maar dat weerhoudt de soldaten er niet van hen vast te houden terwijl ze wachten tot de meisjes naar de zedenpolitie en een onzekere toekomst worden overgebracht.<br />In plaats van zich als slachtoffers te gedragen, zijn ze openhartig en vragen ze de soldaten voortdurend naar de beweegredenen achter de restricties, waardoor hun absurditeit heel duidelijk wordt. Hoewel ze het lawaai van de menigte kunnen horen, kunnen de vrouwen de actie niet zien, maar ze behalen een kleine overwinning als ze een van de soldaten overhalen een doorlopend commentaar op de wedstrijd te geven. Een van de grappigste scènes vindt plaats wanneer een vrouwelijke 'gevangene' door een soldaat naar het herentoilet wordt gebracht. Vervolgens moet de jonge rekruut een bijna-opstootje het hoofd bieden als hij moet voorkomen dat iemand anders van de faciliteiten gebruikmaakt terwijl het meisje nog binnen is.<br /><br />Beetje bij beetje, om Adlai Stevenson te parafraseren, blijkt datgene wat hen verbindt groter te zijn dan datgene wat hen scheidt, en de onwaarschijnlijke tegenstanders verzamelen zich achter hun land en dringen aan op de overwinning die Iran naar het WK zal sturen. Hoewel het punt al vroeg en vaak wordt gemaakt en de film een beetje inzakt, maakt Offside een veelzeggende opmerking over een samenleving waar een politieke elite met een middeleeuwse sociale mentaliteit het moet opnemen tegen een groeiende groep ontwikkelde en politiek geslepen burgers. Je kunt alleen maar hopen dat de druk van de wereld en het ontwaken van het eigen volk de ayatollahs zullen dwingen zich bij de 21e eeuw aan te sluiten.
In Iran women are prohibited from attending live sporting events because of the fear that they will be "corrupted" by bad language, close proximity to thousands of men, and the fact that there are no toilet facilities for women in the antiquated stadiums. Based on an actual incident involving the daughter of the director, Jafar Panahi's Offside follows six girls, disguised as men, who are refused entry into the soccer match in 2005 between Iran and Bahrain, a match that will decide whether or not Iran goes to the World Cup. In a departure from the bleak, minimalist films we have been accustomed to from Iran over the last ten years, Offside is an exuberant comedy that has a patriotic fervor and a universal appeal but contains enough subversive social commentary to warrant its prohibition from screenings in Iran.<br /><br />Shot with a digital camera using non-professional actors who are more than up to the task, the girls try to sneak into Azadi Stadium in Tehran but are arrested and placed in a holding area outside of the stadium. They are guarded by three young army conscripts (Safdar Samandar, Mohammed Kheir-abadi, and Masoud Kheymeh-kaboud) who express ambivalence about their task but are pledged to follow the rules. The women are soccer enthusiasts, not political activists and cheer for Iran's victory but this does not deter the soldiers from detaining them while they wait for the girls to be transported to the Vice Squad and an uncertain future.<br /><br />Outspoken rather than acting like victims, they continually question the soldiers about the rationale behind the restrictions, making their absurdity quite obvious. Although they can hear the crowd noise, the women cannot see the action but achieve a minor victory when they persuade one of the soldiers to provide a running commentary on the game. One of the funniest sequences takes place when a female "prisoner" is escorted to the men's room by a soldier. The young recruit then must cope with a near riot when he has to prevent anyone else from using the facilities while the girl is still inside.<br /><br />Little by little, to paraphrase Adlai Stevenson, that which unites them turns out to be greater than that which divides them and the unlikely antagonists rally behind their country and root for the victory that will send Iran to the World Cup. Although the point is made early and often and the film sags a bit in the middle, Offside makes a telling point about a society where a political elite with a medieval social mentality has to contend with an growing group of educated and politically astute citizens. One can only hope that world pressure and the awakening of its own people will force the Ayatollahs to come to terms with the 21st century.