Een ander bewijs van Kurosawa's genialiteit is zijn eerste kleurenfilm, een duistere, surrealistische kijk op het tragische leven van de bewoners van de sloppenwijken van Tokio, in wezen een reeks van elkaar overlappende beelden van verschillende groepen mensen die een hachelijk bestaan leiden in een hardvochtig en onverschillig naoorlogs sloppenstadje. Deze film gaat van komedie naar tragedie en weer terug, en toont hoe mensen op hun eigen manier omgaan met het ergste soort leven dat er bestaat, zich meestal terugtrekken in zichzelf en leven in de fantasiewereld van hun eigen hoofd, zich emotioneel terugtrekken van de mensen om hen heen of zich verdrinken in alcohol. Kurosawa vermengt het keuken-spoel realisme met het theatrale van Kabuki en speelt behendig in op de emoties van zijn publiek, waarbij hij met evenveel gemak tranen en gelach weet op te roepen. Een heerlijke, uitputtende ervaring.
Another demonstration of Kurosawa's genius, his first colour film is a darkly surreal look into the tragic lives of Tokyo slum dwellers, essentially a series of interweaving vignettes depicting several groups of people eking out a perilous existence in a harsh and uncaring post-war shanty town. Swinging from comedy to tragedy and back, this film shows how people deal with the worst kind of life each in their own way, mostly retreating into themselves and living in the fantasy worlds of their own heads, withdrawing emotionally from those around them or drowning themselves in alcohol. Mixing kitchen-sink realism with Kabuki-esque theatrics, Kurosawa toys expertly with the emotions of his audience, drawing tears and laughter with equal deftness. A wonderful, draining experience.