Nadat ik jarenlang had gelezen hoe geweldig deze film was, hoe Ruiz zich had opgewerkt onder de Franse critici (vooral onder de snobistische Cahiers-kliek), vond ik hem een jaar geleden, toen ik er eindelijk naar keek, behoorlijk teleurstellend (maar ja, ik denk dat mijn verwachtingen dan ook torenhoog waren). Geschoten in verzadigd zwart-wit wordt deze bewust voor de televisie gemaakte hersengymnastiek (gelukkig maar een uur lang) verteld in de vorm van een gesprek tussen een kunstkenner en een verteller buiten beeld terwijl ze een reeks schilderijen (in de stijl van tableaux vivants) doornemen en proberen erachter te komen of er aanwijzingen in te vinden zijn over een verborgen politieke misdaad. (De afschuwelijke film _Uncovered_ van Kate Beckinsale heeft een soortgelijk argument.) Borges is een woord dat ik vaak in recensies over deze film lees, maar ik zou zeggen dat bijna elk Borges-verhaal interessanter is dan deze film.
Having read during many years about how great this film was, how it established Ruiz among the french critics (specially the snobbish Cahiers crowd), when I finally watched it about a year ago, I found it pretty disappointing (but then, I guess my expectations were sky-high). Shot in saturated black and white, this deliberately cerebral film (made for TV, and mercifully, only an hour long) is told in the form of a conversation between an art connoisseur and an off-screen narrator as they ponder through a series of paintings (which are shown in the style of tableaux vivants) and try to find if they hold some clues about a hidden political crime. (The awful Kate Beckinsale film Uncovered has a similar argument). Borgesian is a word I read a lot in reviews about this movie, but I would say almost any Borges story is more interesting than this film.