De eerste drie seizoenen was Sabrina een juweel dat weggestopt was op TGIF (en later, bij de herhalingen op de vroege middag van de school). Elke aflevering had een maniakale, komische energie en een snel heen en weer geloop dat de nu en dan onhandige grapjes overtrof. Melissa Joan Hart straalde een sterk talent voor fysieke komedie uit, vooral in haar gezichtsuitdrukkingen. Haar twee tantes, die de 'echte mannen' speelden, of zo echt als twee heksen maar konden zijn, hadden een geweldige komische timing en algemene chemie met Hart. Salem, als pratende kat, was vrij om te liefhebberen in elk krankzinnig plan waarin hij geïnteresseerd was, en je kon erom lachen en het allemaal over je heen laten komen omdat hij tenslotte een pratende kat was. Sabrina's vrienden rondden de sociale ervaring op school af, waarin ook de typische 'kwaadaardige cheerleader' en 'totalitaire hoofdpersonen' huisden. Het interessantste en meest unieke aspect van de show was misschien het vermogen om de popcultuur te overstijgen (bijvoorbeeld bands uit die tijd, Jerry Springer), de archetypische menselijke toestand/moraal (bijvoorbeeld het belang van vriendschap, de geest van Kerstmis) en de letterlijke weergave van dergelijke verwante metaforen in het Magische Rijk. Helaas bereikte de show, net als zoveel andere programma's in het tijdperk van de televisie, zijn hoogtepunt in de eerste drie jaar, die samenvielen met Sabrina's middelbareschooltijd. Vanaf het begin van seizoen vier markeerde de verhuizing naar de universiteit iets wat zou uitmonden in een drastische vermindering van de algehele kwaliteit van de serie, vooral toen de schrijvers besloten Josh voor te stellen als Harveys rivaal en smoesjes verzonnen om de tantes Hilda en Zelda als hoofdrolspelers op het scherm te houden. Het laatste seizoen, waarin Sabrina bij een popcultuurtijdschrift werkt, was onmiskenbaar teleurstellend. Maar uiteindelijk blijft Sabrina (vooral de middelbare schooljaren) een unieke invalshoek voor een hybride situatiekomedie met magische elementen die hem verheft boven de vermoeiende kost die elk jaar in dit genre wordt geproduceerd.
For the first three seasons, Sabrina was a gem hidden away on TGIF (and later, early school-day afternoon reruns). Each episode had a maniac, zany energy and rapid-fire pacing that overcame the occasional awkward joke. Melissa Joan Hart exuded a keen talent for physical comedy, particularly in her facial expressions. Her two aunts, playing the "straight men," or as straight as two witches could be, had great comic timing and general chemistry with Hart. Salem, as a talking cat, was free to dabble in whatever mad scheme he was interested in, and one could laugh and take it all in stride because he was, after all, a talking cat. Sabrina's friends rounded out the social experience at school, in which also housed the typical "evil cheerleader" and "totalitarian principal." Perhaps the most interesting and unique aspect of the show was the ability to merge pop culture (e.g., bands of the era, Jerry Springer), archetypal human condition/morality (e.g., the importance of friendship, the spirit of Christmas), and the literal representation of such related metaphors in the Magical Realm. Unfortunately, like so many other shows throughout the age of television, the show hit its peak during the first three years, which coincided with Sabrina attending high school. Starting in season four, the move to college marked what would become a precipitous decline in the general quality of the show, particularly when the writers chose to introduce Josh as Harvey's rival, and concocting thin excuses for Aunts Hilda and Zelda to remain on-screen as key players. The final season, where Sabrina works at a pop culture magazine, was unequivocally disappointing. Still, in the end, Sabrina (particularly the high school years) remains a unique entry as a hybrid situational comedy with magical elements that elevates it above the tiresome fare that is produced in this genre every year.