Net als de meeste recensenten zag ik dit op Starz! OnDemand. Nadat ik met mijn vriendin naar de voorvertoning had gekeken, besloot ze er niet naar te kijken, omdat de voorvertoning zo slecht was. Ik daarentegen vond dat het er zo vreemd uitzag dat er wel naar gekeken moest worden. Ik bedoel, alleen al het ontwerp van Dr. Meso rechtvaardigde minstens een korte beschouwing over deze titel. Nadat ik ernaar heb gekeken, kan ik zeggen dat er een paar interessante aspecten aan zitten (zoals het rondsnuffelen in de notitieboekjes en het proberen het onbegrijpelijke verhaal te doorgronden), maar dat ik deze beter kan overslaan. Nadat ze hun eerste video voor hun nog onvoltooide cd hebben gemaakt, pleegt de leadzanger, Cassidy, zelfmoord in een poging haar vriend Neil haar aandacht te laten trekken. 3 maanden later probeert de band te beslissen of ze het album zullen afmaken of niet. Om te proberen te zien wat Cassidy gewild zou hebben, gaan ze naar een oude, paranormale vriend van haar, dr. Meso, en proberen via hem contact met haar te krijgen. Bij het lezen van zijn kaarten komt dr. Meso op de proppen met vier blanco Death-kaarten voor de vier overgebleven bandleden. Er zijn slechte tijden op komst. (Ik wilde alleen maar duidelijk maken dat ze later in de film uitleggen dat de Death-kaart eigenlijk alleen maar verandering inhoudt. Ook zonder de goedkeuring van hun overleden vriendin besluiten ze door te gaan en het album af te maken. Maar terwijl ze in de badkamer zijn, vangt Cassidy's beste vriendin, Dora, een glimp op van haar overleden vriendin. Als een andere bandgenoot naar binnen gaat om te kijken hoe het met haar gaat, staat Dora in het donker en vraagt om zijn zonnebril. Dan begint de moord.<br />Mijn grootste probleem met de film vanaf het begin is dat hij zwaar gestileerd lijkt. Te veel vervormde effecten, onnodige zoomeffecten en een overvloed aan andere goedkope effecten die deze film in de war schoppen. Een onsamenhangend verhaal helpt ook al niet. Terwijl het verhaal in het eerste deel samenvalt, als Cassidy eenmaal is herrezen, valt We zien jumpcuts tussen Cassidy en dr. Meso (die er op mysterieuze wijze in is geslaagd een afgesloten gebouw binnen te komen), waaruit blijkt dat ze op de een of andere manier met elkaar verbonden zijn. Maar binnen een paar minuten na die onthulling komen we erachter dat Cassidy echt een onafhankelijk wezen van Meso is. Dan keert ze zich tegen de man die haar had geholpen wraak te nemen en hij maakt dat hij wegkomt op een manier die aan Jack Nicholson als de Joker doet denken. Maar niet op een goede manier.<br />Vanaf dat moment wordt de verblijfplaats van Cassidy getoond, maar er zijn vreemde hiaten als het personage van de ene plek naar de andere gaat, bijna buiten de volgorde om. In de ene scène zien we Cassidy aan een bureau staan, en als in de volgende een personage binnenkomt, is ze nergens te bekennen. Als hij achter het bureau gaat staan, zien we haar aan het eind van een gang. Dan in een andere kamer, waar ze de sleutels pakt (die Neil al heeft), en weer terug. Om nog maar te zwijgen van het feit dat Cassidy's stemming van het ene moment op het andere volledig kan omslaan, zonder dat er een katalysator aan te pas komt. Het ene moment wil ze iedereen vermoorden (hoewel ze maar 90 procent van de personages heeft verwond) en het volgende moment biedt ze iedereen haar excuses aan en loopt ze de deur uit om opnieuw te sterven. Klinkt het verwarrend? Dat is het ook. Het is een warboel die de schrijver vast niet eens doorheeft. De meeste voorstellingen zijn bijzonder houterig. Sommige zijn echter interessant, maar over het algemeen staat dit stuk niet bekend om zijn acteerwerk. Het verhaal is de drijvende kracht achter dit stuk.
As with most of the reviewers, I saw this on Starz! OnDemand. After watching the preview with my girlfriend, she decided not to watch it from how bad the preview watched. I, on the other hand, thought it looked weird enough to warrant a watching. I mean, the design of Dr. Meso alone warranted at least a brief sweep over this title. After watching it, I can say that while there are some interesting aspects to it (namely the browsing over the notebooks and trying to figure out the incomprehensible story), it's best to pass over this one.<br /><br />*Major Spoilers Ahead* After making their first video for their as-yet-unfinished CD, the lead singer, Cassidy, kills herself in an attempt to get her boyfriend Neil to notice her. 3 months later, the band is trying to decide if they're going to finish the album or not. To try and see what Cassidy would have wanted, they go to see an old psychic friend of hers, Dr. Meso, and try to contact her through him. In his card reading, Dr. Meso turns up four straight Death cards for the four remaining band members. Bad times are ahead. (I just wanted to make a point that later in the film, they do explain that the Death card really just represents change. Kudos to them on that at least.) Even without the approval of their deceased friend, they decide to go ahead and finish the album. But while in the bathroom, Cassidy's best-friend, Dora, catches a glimpse of her deceased friend. When another band-mate goes in to check on her, Dora is standing in the dark, requesting his sunglasses. That's when the killing begins.<br /><br />My main problem with the film from the very get-go is that it seems to be heavy stylized to a fault. Too many warping effects, unnecessary zooms, and a plethora of other cheap effects riddle this film. An incoherent storyline doesn't help anything either. While the narrative hangs together for the first part, once Cassidy is resurrected, everything falls apart. We have jump-cuts between Cassidy and Dr. Meso (who mysteriously was able to get into a locked building), which show they are connected in some way or another. However, within a few minutes of that revelation, we find that Cassidy really is an independent being from Meso. She then turns on the guy who had been helping her revenge and he scurries away in a way that calls to mind Jack Nicholson as The Joker. But not in a good way.<br /><br />From this point on, the whereabouts of Cassidy are shown, but there are strange lapses as character moves from place to place almost out of sequence. One scene we see Cassidy standing at a desk, when a character enters in the next, she's nowhere to be found. As he moves behind the desk, we see her at the end of a hallway. Then in another room grabbing the keys (which Neil already has), then back again. Not to mention that from one moment to the next, Cassidy's mood seems to go a complete 180 without a catalyst to it. One moment, she wants to kill everyone (although she's only wounded 90% of the characters) - the next she's apologizing to everyone and walks out the door to die again. Sound confusing? That's because it is. It's a jumbled mess that I'm sure the writer couldn't even figure out.<br /><br />As for the performances, most are particularly wooden. Some though are interesting, but overall this isn't a piece that would be known for it's acting. The story is the driving force behind this piece.