Bonjour Tristesse is vergelijkbaar met 'The Member of the Wedding'. In dit geval probeert een bezitterige dochter te voorkomen dat er een relatie ontstaat tussen een geliefd familielid en een indringer. Terwijl critici dol zijn op 'The Member of the Wedding', vind ik Julie Harris een jumbo-schurk en een adenoïdale, het decor opslurpende toneelschrijver in alles wat ze heeft gedaan. Dit portretteert irritante, rijke idioten zoals in 'Vorig Jaar in Marienbad', maar deze keer is het een reisverslag.<br />In deze film ontwikkelen zich scènes, maar personages niet. De eerste 30 minuten stelt hij zich tevreden met het vertroebelen van de vader-dochterrelatie tussen Seberg en Niven, waardoor er ongemakkelijke seksuele lectuur mogelijk is. Als het conflict eenmaal aan de orde komt, kan Seberg niet de diepte leveren die de rol vereist. Kerr gaat op zijn strepen staan en verandert de film in 'Endless Love'. Sebergs nietszeggende verhaal is als iets uit Strange Interlude <0xE2><0x80><0x93> het is niet goed. Ik wou echt dat er iemand anders dan Niven in zijn rol zat. Hij besteedt zoveel tijd aan het normaliseren van het orthodoxe Britse gedrag in al zijn films dat hij nooit toekomt aan het personage.<br />In de meest memorabele scène wordt een avondje uit dansen een vrijgezellenavond in een haven. Bertolucci steelt de hele scène voor zijn loze oefening, 'The Conformist'. Kerr is aan boord om haar handen te vouwen en een andere grote pijn te spelen (zoals in Black Narcissus, Night of the Iguana, King and I, Heaven Knows Mr. Allyson, Tea and Sympathy, et cetera, et cetera). Kerr was echt een afschuwelijke actrice. Ik wou dat elke film met haar kon eindigen met een fataal auto-ongeluk, of beter nog, met een auto-ongeluk kon beginnen.<br />Mensen die zich ongemakkelijk voelen bij dubbelzinnigheid zouden dit moeten vermijden.
Bonjour Tristesse covers similar ground as 'The Member of the Wedding.' to wit, a possessive daughter tries to prevent a relationship from forming between a beloved family member and an interloper. While critics love 'Member of the Wedding,' I find Julie Harris to be a jumbo-drag and an adenoidal, scenery-chomping thespian in everything she's been in. This portrays irritating, rich idiots as in Last Year at Marienbad, but this time it's a travelogue.<br /><br />In this Preminger movie sequences develop, but characters do not. For the first 30 minutes he's content to blur the father-daughter relationship between Seberg and Niven, making uncomfortable sexual readings possible. Once the conflict is introduced, Seberg can't deliver the depth the part requires. Kerr pulls rank and turns the film into 'Endless Love.' Seberg's vacuous narration, is like something out of Strange Interlude - it is not good. I really wish someone other than Niven was in his role. He spends so much time normalizing orthodox British behavior in all his movies, he never gets around to the character.<br /><br />In the most memorable sequence, an evening out dancing becomes a free-for-all in a harbor. Bertolucci steals the entire scene for his empty exercise, 'The Conformist.' Kerr is on board to clasp her hands and portray another major pain (as in Black Narcissus, Night of the Iguana, King and I, Heaven Knows Mr. Allyson, Tea and Sympathy, etc. etc.). Really, Kerr was a horrible actress. I wish every movie with her could end with a fatal car crash, or even better, start with one.<br /><br />People uncomfortable with ambiguity should avoid this.