Deze quasi-J-horrorfilm volgt een jonge vrouw die terugkeert naar het dorp uit haar jeugd op het eiland Shikoku om het familiehuis te verkopen en oude vrienden te ontmoeten. Ze ontdekt dat een van hen, de dochter van de dorpspriesteres, een paar jaar eerder is verdronken. Zij en Fumiko (een andere vriendin uit haar jeugd) horen dan dat Sayori's moeder haar met zwarte magie weer tot leven probeert te wekken. De banden tussen de doden en de levenden beginnen al te verslappen en de vrienden en dorpelingen zien geesten. Niets bijzonders of zelfs maar goeds aan deze film. In tegenstelling tot de briljante J-horrorfilms neemt de spanning niet echt toe, het resultaat lijkt niet overdreven bedreigend en het einde grenst aan het absurde. Deze film is net zoiets als gewone witte rijst die een beetje te lang wordt gekookt, zodat het bijna papperig wordt. Soms krijg je dat in arme Aziatische restaurants of kook je je eigen witte rijst een beetje te lang. Uiteindelijk eet je hem op omdat je hem bij de maaltijd nodig hebt, want wat is Chinees of Japans eten zonder rijst, maar het verpest de maaltijd bijna door de kleffe, kleverige smakeloosheid van alles.
This quasi J-horror film followed a young woman as she returns to her childhood village on the island of Shikoku to sell the family house and meet up with old friends. She finds that one, the daughter of the village priestess, drowned several years earlier. She and Fumiko (another childhood friend) then learn that Sayori's mother is trying to bring her back to life with black magic. Already the bonds between the dead and living are getting weak and the friends and villagers are seeing ghosts. Nothing was exceptional or even very good about this movie. Unlike stellar J-horror films, the suspense doesn't really build, the result doesn't seem overly threatening and the ending borders on the absurd.<br /><br />This movie is like plain white rice cooked a little too long so that it is bordering on mushy. Sometimes you get this at poor Asian restaurants or cook your own white rice a little too long. You end up eating it, because you need it with the meal, because what is Chinese or Japanese food without rice, but it almost ruins the meal because of the gluey, gooey tastelessness of it all. 3/10 http://blog.myspace.com/locoformovies