'De zoon van John Hughes heeft een schooldrama geschreven! Wauw!' dacht ik toen ik de informatie over de film hier op IMDb las, op een zaterdagavond laat, nadat ik naar de aftiteling van bbc 2 had zitten kijken.<br />Ik ben net klaar met kijken, en helaas is het vanaf dat moment alleen maar bergafwaarts gegaan. Je kunt een film die zo armzalig is natuurlijk niet verpesten, maar ik zal de spoilers buiten deze recensie laten...<br /><0x3E> Er is ontzettend veel stijl boven heel weinig inhoud: helaas is de stijl in de acht jaar sinds hij werd uitgebracht niet al te best gedateerd. Wat de inhoud betreft, de film probeert een interessante kijk te geven op de aard van de controle in de samenleving via de microkosmos van het schoolleven; maar onder het glanzende vernislaagje komt er geen enkele betekenisvolle of relevante discussie naar voren. De personages zijn geschilderd in kinderlijke brede halen, en vallen in het soort algemene stereotypen dat de vader van de schrijver in de Breakfast Club aan de orde wilde stellen.<br />Directeur Kyle Cooper doet zijn best om het tempo erin te houden (misschien vertrouwt hij een beetje te veel op montages van informatie, die al snel vermoeiend worden, maar het verhaal in elk geval vooruithelpen), maar zijn inspanningen leiden niet voldoende af van het slechte script en de bizarre casting (hoe iemand de kant van 'Maddox' moet kiezen). Ik begrijp gewoon niet hoe Blake Shields zich door die rol heen kan worstelen, om nog maar te zwijgen van de talloze gapende gaten in de plot (ik ben helemaal voor creatieve vrijheid, maar als de'slechteriken' de identiteit van de 'goederiken' kennen en hun leven tot een hel maken, maar geen enkele actie ondernemen om hen tegen te houden, moet je je echt afvragen waarom dit script niet nog een paar herschreven versies heeft ondergaan voordat hij werd uitgebracht <0xE2><0x80><0x93> had papa het eigenlijk wel gelezen?).<br />Ik weet zeker dat een jonger publiek wat plezier kan beleven aan deze film (en alle macht voor hen), maar ze kunnen zich beter aan de schooluitvoering van Hughes senior houden, en als het idee van schooltijdopstandigheid je aanspreekt, dan is de klassieker uit 1968 'If...' is een veel bevredigender onderzoek van het onderwerp.
"John Hughes' son wrote a high school drama! Wow!" I thought as I checked the flick's info here on IMDb, late on a Saturday night, having found myself watching the opening credits on BBC2.<br /><br />I've just finished watching it, and sadly it was downhill from there on. Arguably you can't spoil a film this poor, but I'll leave the spoilers out of this review... <br /><br />There's an awful lot of style over very little substance: unfortunately the style hasn't dated too well in the eight years since its release. As for the substance, the film tries to pose an interesting look at the nature of control in society through the microcosm of school-life; but beneath the shiny veneer, a remotely meaningful or relevant argument fails to materialise. Characters are painted in childishly broad strokes, falling into the kind of generic stereotypes the writer's father sought to question in Breakfast Club. <br /><br />Director Kyle Cooper does a decent job keeping the pace up (perhaps relying a little too much on montages of information, which soon becomes a tiresome device, but at least pushes the story along), but his efforts don't sufficiently detract from the poor script and bizarre casting (how anyone is supposed to side with 'Maddox', when Blake Shields gurns and glowers his way through the part, I just can't understand), not to mention the numerous gaping plot holes (I'm all for creative license, but when the "bad guys" know the identities of the "good guys" making their lives a misery, but fail to act in any way to stop them, you really have to wonder why this script didn't undergo another few re-drafts before production - did Daddy even read it?).<br /><br />I'm sure a younger audience might get some enjoyment from this film (and all power to them), but they're really better off sticking with Hughes Sr.'s high school output, and if the idea of school-time rebellion is what really appeals, the 1968 classic "If..." is a much more satisfying examination of the subject.