De laatste productie van Lubitsch, maar niet zijn minst interessante film. Op de een of andere manier werd hij grotendeels genegeerd door de critici, omdat hij hem zelf niet kon afmaken en omdat de film niet was medegeschreven door Preminger, die het grootste deel van de regie voor zijn rekening had genomen... Een heel vreemde mengeling van muziek (een herinnering aan _The Merry Widow?_ ) en klassiek Lubitsch-achtige sentimentaliteit (een onmogelijk liefdesverhaal zoals Cluny Brown) en toch heel slim en intelligent, maar niet te begrijpen als een soort nostalgie van een verloren wereld, maar eerder als een getuigenis van de eeuwige gevoelens die de overhand hebben op de dwaasheid van de mensheid en vooral op die van mensen in oorlogstijd, met een'morele' les die vandaag de dag nog steeds van toepassing is, zoals in 1948. begrafenissen over het verlies van een groot man antwoordde dat we nog steeds zijn films hadden en dat vat het allemaal samen over die Dame in Ermine...
Lubitsch's last production but not his least interesting film. Somehow largely ignored by critics as he couldn't finish it himself and as the movie wasn't co-signed by Preminger who he did most of the staging... A very strange mix of musical (a remembrance of The Merry Widow ?)and classic Lubitsch touch sentimentalism (an impossible love-story like Cluny Brown)yet a very clever and intelligent one yet not to be understood as some nostalgia of some lost world but rather a testament on eternal feelings prevailing on the foolishness of mankind and especially men in times of war with a "moral" lesson still true today as it was in 1948. Billy wilder as an answer to Preminger who grieved at Lubitsch's funerals about having lost a great man replied that we still had his films and that sums it all up about that Lady in Ermine...