'Ik begrijp het niet. Dit slaat allemaal nergens op!' roept een van de personages aan het eind van _De glimlach van de dood bij Moord_ uit. Ik heb net deze uiterst verwarrende puinhoop van een film gezien en weet precies hoe hij zich voelt. Het verhaal van de regisseur van de film, Aristide Massacessi (die goeie ouwe Joe D'amato die voor de verandering eens zijn echte naam gebruikt), is een onhandige mengeling van het bovennatuurlijke, moord/mysterie en pretentieuze kunstzinnige onzin, van een soort die waarschijnlijk de aandacht zal trekken van degenen die het afval uit de jaren zeventig bewonderen, zoals de meer bizarre pogingen van Jess Franco, maar waarvan ik moeite had om bij bewustzijn te blijven. <br /><br />De Doodsglimlach bij Moord begint met een gebochelde die rouwt om de dood van zijn mooie zus (met wie hij een incestueuze verhouding had gehad, voordat hij haar uiteindelijk verloor aan een zwierige dokter), en wordt al snel erg verwarrend als dezelfde vrouw (gespeeld door Ewa Aulin, die de hoofdrol speelt in het al even vreemde 'De Dood Legt Een Ei') levend en wel wordt gezien, de enige overlevende van een ongeluk met een koets dat zich voor het landgoed van Walter en Eva von Ravensbr<0xC3><0xBC>ck voordoet. Nadat ze is uitgenodigd om te blijven en te herstellen in hun huis, waar ze wordt verzorgd door de enge dokter Sturges (Klaus Kinski in een bijrol), begint het knappe meisje liefdesaffaires met zowel meneer als mevrouw. Ravensbr<0xC3><0xBC>ck (wat betekent dat de kijkers worden getrakteerd op een paar korte maar welkome scènes van neuken en lesbische liefde).<br />'Tot nu toe', dacht ik op dat moment bij mezelf, 'hebben we gebochelde mannen, incest, wat bloed en ingewanden en gratuite vrouwelijke naaktheid - alle ingrediënten van een grote, ordinaire Euro-horror - maar wat nu volgt is een slappe poging van Massacessi om een combinatie te maken van moord in de stijl van Giallo, geestverschijningen en zelfs elementen uit Edgar Allan Poe's 'De Zwarte Kat', om een heel dwaas, volkomen verbijsterend en uiteindelijk buitengewoon saai verhaal te vertellen over wraak van gene zijde van het graf.'<br />'Deze film schijnt hier op imdb maar weinig bewonderaars te hebben, maar als ik mocht kiezen, zou ik veel liever naar een van de regisseurs kijken.' Ik denk dat onbegrijpelijke, meanderende, surrealistische gotische horrorfilms uit de jaren zeventig gewoon niet mijn ding zijn! 2,5 van de 10 (alleen maar vanwege het goedkope bloed en de naaktheid) bij elkaar opgeteld voor IMDb.
'I don't understand. None of this makes any sense!', exclaims one exasperated character towards the end of Death Smiles at Murder. Having just sat through this thoroughly confusing mess of a movie, I know exactly how he feels. The story, by the film's director Aristide Massacessi (good old Joe D'amato using his real name for a change), is a clumsy mix of the supernatural, murder/mystery, and pretentious arty rubbish, the likes of which will probably appeal to those who admire trippy 70s garbage such as Jess Franco's more bizarre efforts, but which had me struggling to remain conscious.<br /><br />Opening with a hunchback mourning the death of his beautiful sister (with whom he had been having an incestuous affair, before eventually losing her to a dashing doctor), Death Smiles at Murder soon becomes very confusing when the very same woman (played by Ewa Aulin, who stars in the equally strange 'Death Laid an Egg') is seen alive and kicking, the sole survivor of a coach accident that occurs outside the estate of Walter and Eva von Ravensbrück. After being invited to stay and recuperate in their home, where she is tended to by creepy Dr. Sturges (Klaus Kinski in a throwaway role), the comely lass begins love affairs with both Mr. and Mrs. Ravensbrück (meaning that viewers are treated to some brief but welcome scenes of nookie and lesbian lovin').<br /><br />'So far, so good', I thought to myself at this point, 'we've had hunchbacks, incest, some blood and guts, and gratuitous female nudity'all ingredients of a great trashy Euro-horror; what follows, however, is a lame attempt by Massacessi to combine giallo style killings, ghostly goings on, and even elements from Edgar Allan Poe's 'The Black Cat', to tell a very silly, utterly bewildering, and ultimately extremely boring tale of revenge from beyond the grave.<br /><br />This film seems to have quite few admirers here on IMDb, but given the choice, I would much rather watch one of the director's sleazier movies from later in his career; I guess incomprehensible, meandering, surreal 70s Gothic horror just ain't my thing! 2.5 out of 10 (purely for the cheesy gore and nekkidness), rounded up to 3 for IMDb.