Mijn keuze voor de grootste film die ik ooit heb gemaakt was Laughtons 'Night of the Hunter', die nog steeds uitmuntend is in mijn canon. Maar misschien is hij verdrongen door 'Douche', de meest artistieke Daoist-film die ik ooit heb gezien. De manier waarop zorg voor anderen wordt vertegenwoordigd door het stromen van water, en de manier waarop water tot inspiratie, vertroosting, reiniging enzovoort kan worden gemaakt, is de essentie van de Dao. Het is mogelijk om aan te voeren dat de thema's 'NOFTH' en 'Douche' op elkaar lijken, en dat Lillian Gish in het eerste de zuiverste vorm van het christendom vertegenwoordigt, zoals de operateurs van het badhuis de zuiverste vorm van het Daoisme vertegenwoordigen. Ik zou op geen enkele manier een dergelijke interpretatie tegenspreken. Beide films zijn visuele vreugden in hun integratie van idee en beeld. Toch biedt _Douche_ zo'n ongestileerde kijk op de heiligheid van het dagelijks leven dat ik het toejuich. Ik bewonder beide films.
My choice for greatest movie ever used to be Laughton's "Night of the Hunter" which remains superb in my canon. But, it may have been supplanted by "Shower" which is the most artistically Daoist movie I have seen. The way that caring for others is represented by the flowing of water, and the way that water can be made inspiration, and comfort, and cleansing, and etc. is the essence of the Dao. It is possible to argue that the the NOFTH and Shower themes are similar, and that Lillian Gish in the former represents the purest form of Christianity as the operators of the bathhouse represent the purest form of Daoism. I would not in any way argue against such an interpretation. Both movies are visual joys in their integration of idea and image. Yet, Shower presents such an unstylized view of the sacredness of everyday life that I give it the nod. I revere both.