O god, wat een verschrikkelijke, verschrikkelijke film. Bedoeld als commentaar op de toestand van de maatschappij, maar het is gewoon een weerspiegeling van het ergste van het ergste in reality-tv. De interstitialen van Jason Jones en Don McKellar zijn het meest weerzinwekkende deel, geschreven op een toon die misschien bedoeld is om automatisch en inzichtelijk te zijn. Nee, deze momenten zijn eerder verlammend als ze tegen de camera praten met dialogen die geschreven zijn door iemand met een voorliefde voor beledigende, neerbuigende taal die de kijker de 'zin' van de film door de strot duwt.<br />Ook een punt voor would-be filmmakers: lange shots en rustige scènes zijn niet hetzelfde als kunst. Evenmin zijn extreme invalshoeken of logica tot op het absurde uitgerekt. Als er iemand is die deze film wil zien, doe dat dan alsjeblieft niet. Serieus. Alsjeblieft. Je hebt wel wat beters te doen.
Oh god, what a horrible, horrible film. Meant to be a comment on the state of society, it's just a reflection of the worst of the worst in reality TV. Interstitials hosted by Jason Jones and Don McKellar are the most obnoxious part, written in a tone that is perhaps meant to be reflexive and insightful. Rather, these moments are mind numbing as they speak to the camera with dialogue written by someone with a love for insulting, condescending speech that shoves the "meaning" of the film down the viewer's throat.<br /><br />Also, a point to would-be filmmakers: Long takes and quiet scenes do not equal art. Neither do extreme angles or logic stretched to the point of absurdity.<br /><br />If anyone out there is interested in watching this film, please don't. Seriously. Please. You have better things to do.