Een werkelijk verbazingwekkende film, het concept als mogelijk profetisch visioen van de toekomst is angstaanjagend. Een wereld die overbevolkt is, ondraaglijke hitte als gevolg van de beschadigde ozonlaag, en al onze natuurlijke hulpbronnen zijn op. In deze nachtmerrieachtige gedegenereerde samenleving hebben we de grote Charlton Heston als een sympathieke film noir-rechercheur die de waarheid achter een moord probeert te doorgronden, tegenover de film noir-legende Edward G. Robinson die een mooie laatste voorstelling geeft.<br />Een van de beelden die me altijd bij zullen blijven van deze film is de massa mensen die de trappenhuizen bevolken en de manier waarop Thorne (Heston) er elke keer dat hij ze gebruikt doorheen moet springen.<br />De film. Het gebruik van muziek is ook opmerkelijk, hoewel er geen partituur in de gebruikelijke zin van het woord in zit. Het openingsthema is goed en de daaropvolgende flarden muziek die we hier in Simonsons appartement horen, en vooral de stukken van Beethoven in de euthanasiekliniek, zijn buitengewoon sfeervol.
Truly amazing film, the concept as a possible prophetic vision of the future is frightening. A world vastly overpopulated, unbearable heat due to the damaged ozone layer, and all our natural resources spent. In this nightmarish degenerate society we have the great Charlton Heston as a likable film noirish style detective trying to fathom the truth behind a murder, opposite the film noir legend Edward G Robinson turning in a fine last performance.<br /><br />One of the images that will always stay with me from this film, is the masses of people that populate the stairwells and the way in which Thorne (Heston) has to hop through them every time he uses them.<br /><br />The movie's use of music is note worthy too, although it contains no score in the usual sense, The opening theme is good, and the subsequent snatches of music we here in Simonson's apartment, and especially the Beethoven pieces in the euthanasia clinic are outstandingly atmospheric.