Door het gebruik van een verteller kun je vaak zien dat een film niet zo is geworden als hij had moeten zijn. Richard Jobson, die er niet helemaal tevreden mee is om rechtstreeks te schrijven en zelfs een deel van de film zelf te financieren, voegt nog wat toe aan de film door fragmenten uit zijn eigen semi-autobiografisch schrift te lezen, die in combinatie met een paar mooie montages het saaie verhaal, dat hij waarschijnlijk aanziet voor echte kunst, weten te verdoezelen. Kevin McKidd speelt goed. Alle anderen zijn oké. Alle scènes worden overdag opgenomen, hoewel de meeste natuurlijk's nachts moeten worden opgenomen, maar als je weet dat ernstige alcoholisten meestal overdag werken, maakt dat het voor mij iets realistischer.<br />Het grappigste deel van deze film is een serveerster die in de ongeveer twintig jaar die tussen haar optredens verstrijken geen dag ouder wordt <0xE2><0x80><0x93> een extremere versie van het probleem dat McKidd heeft: hij gaat van 18 naar 30 zonder meer te veranderen dan zijn kleren.
You can often tell a movie didn't turn out like it should by the heavy use of a narrator. This film features this device throughout. Richard Jobson not entirely content to write direct and even fund some of this film adds to his credits by reading excerpts of his own semi- autobiographical writing which combined with some pretty editing manages to gloss over what is a dull depressing tale which he must be mistaking for genuine art-house. Kevin McKidd puts in a good performance. Everyone else is okay.<br /><br />Budget constraints meant that all scenes are shot in daylight though most are obviously meant to be at night, though if you know serious alcoholics they mainly operate in the day so for me it adds a touch of realism.<br /><br />The funniest part of this film is a waitress who fails to age a single day in the 20 odd years that elapse between her appearances - a more extreme version of the problem McKidd has who goes from 18 to 30 without changing more than his clothes. Bless.