Je zou denken dat met Ingrid Bergman en Warner Baxter deze film een stuk beter zou zijn geweest. Helaas is het moeilijk om personages te geloven, en er is een groot probleem met de plot, waardoor sommige personages niet goed bij hun hoofd lijken te zijn.<br />De film begint met Ingrid Bergman, die voor de familie Stoddard komt werken. Alles is zo heerlijk en geweldig <0xE2><0x80><0x93> de familie is dol op Bergman en het had niet volmaakter kunnen zijn. Dat wil zeggen, tot de moeder (Fay Wray) overlijdt, de aandelenmarkt in 1907 instort (het familiefortuin wordt weggevaagd) en Bergman gedwongen is terug te keren naar Frankrijk. Dit deel van de film is een beetje kleverig, maar niet slecht.<br />Later, als de familie uit elkaar is gevallen, gaat Bergman naar Frankrijk. Bergman keert terug. De vier jongens zijn nu allemaal volwassen en er is eigenlijk geen enkele reden waarom ze haar weer als gouvernante zouden inhuren. Maar heel even is alles weer koek en ei. Maar als de Tweede Wereldoorlog uitbreekt, trekken ze met z'n vieren ten strijde <0xE2><0x80><0x93> jeetje! Te midden van dit alles neemt een van de zoons (David) zijn nieuwe vrouw (Susan Hayward) mee naar huis. Het personage van mevrouw Hayward is net zo zwart-wit als dat van de anderen, hoewel ze allemaal goed en aardig zijn, maar zij is duidelijk een geile slet. Om het nog erger te maken, komt ze in het ouderlijk huis wonen terwijl David in de oorlog zit.<br />En nu wordt de film echt heel, heel stom <0xE2><0x80><0x93> hersenpijnlijk stom. Hayward begint een verhouding met een van Davids broers, maar als de vader het silhouet van de geliefden ziet, komt Bergman door een andere deur de kamer binnen en doet alsof zij het was, en niet Hayward met Jack! WAAROM?! Waarom zou iemand die bij zijn verstand is zoiets doen om het hachje van een overduidelijk boosaardige en achterbakse vrouw te redden? Dit was precies het excuus dat Bergman nodig had om zich voor eens en voor altijd van het schandknaapje te ontdoen! Dit is gewoon een geval van belabberd schrijven en ik werd er gek van... en waarschijnlijk gebeurde hetzelfde met het publiek in 1941.<br />De rest van de film bestaat uit de ene na de andere mislukte kans om Haywards kwaadaardigheid aan het licht te brengen. Dit druist tegen het gezonde verstand in en maakt de film tot een dwaze, melodramatische puinhoop. Maar zoals te verwachten viel, komt de waarheid uiteindelijk aan het licht en is iedereen weer de oude: blij dat ze één groot, liefhebbend, fantastisch gezin zijn zonder de slet, Hayward.<br />De film lijdt onder het slechte schrijven. Haywards affaire was onzinnig, in elk geval in de manier waarop hij werd gebracht. En het feit dat de personages zo verrekte goed of slecht zijn (met niets daartussenin) maakt deze film tot het niveau van een tweederangs soap. Het enige wat hem <0xC3><0xBC>berhaupt redt is het acteerwerk: ze hebben zo goed mogelijk hun best gedaan met een opgeblazen script. Laat ik volstaan met te zeggen dat de schrijvers van Columbia Pictures die deze film hebben gemaakt met een dode kip hadden moeten worden geslagen!
You'd think that with Ingrid Bergman and Warner Baxter that this film would have been a lot better. Sadly, the film suffers from difficult to believe characters as well as a major plot problem that makes some of the characters seem brain-addled.<br /><br />The film begins with Ingrid Bergman coming to work for the Stoddard family. Everything is so very peachy and swell--the family adores Bergman and things couldn't be more perfect. Well, that is until the mother (Fay Wray) dies, the stock market crashes in 1907 (wiping out the family's fortune) and Bergman is forced to go back home to France. This portion of the film is a bit sticky sweet, but not bad.<br /><br />Later, after the family's fortunes have improved, Bergman returns. The four boys are now all grown and there isn't really a conceivable reason why they'd hire her once again as a governess. But, briefly, everything is swell once again. But, when WWI occurs, the four all go to war--gosh! In the midst of this, one of the sons (David) brings home his new wife (Susan Hayward). Miss Hayward's character is as black and white as the others, though while they are all good and swell, she's obviously a horny she-devil. To make things worse, she comes to live in the family home while David is at war.<br /><br />Now here is where the movie gets really, really dumb--brain-achingly dumb. Hayward begins an affair with one of David's brothers but when the father sees a silhouette of the lovers, Bergman enters the room from another entrance and pretends that it was her, not Hayward with Jack! WHY?! Why would any sane person do this to save the butt of an obviously evil and conniving woman? This was exactly the sort of excuse Bergman needed to get rid of the gutter-snipe once and for all! This is just a case of lousy writing and made me mad...and most likely did the same to the audiences back in 1941.<br /><br />The rest of the movie consists of failed opportunity after failed opportunity for Hayward's evilness to be exposed. This just flies against common sense and made the film a silly melodramatic mess. As expected, however, the truth eventually comes out and everyone is swell once again---happy to be one big loving wonderful family minus the slut, Hayward.<br /><br />The film suffers because of poor writing. Hayward's affair made no sense--at least in how it was handled. And, having characters who are so gosh-darn good or evil (with nothing in between) sinks this movie to the level of a second-rate soap. The only thing that saves it at all is the acting---they tried as best they could with a turgid script. Suffice to say that the Columbia Pictures writers who did this film should have been slapped with a dead chicken!