Wat kan er nog meer gezegd worden? Ik ben niet meer zo gefascineerd geweest door een jonge actrice sinds Cate Blanchett tien jaar geleden op het toneel verscheen. En hoewel Blanchett en Blunt nu allebei in Queens hebben gespeeld (dat schijnt de norm te zijn voor aankomende actrices), zijn de rollen volkomen tegengesteld.<br />Eenvoudig gezegd, als je op zoek bent naar grote passie, meeslepend drama en machiavellistische intriges, dan is dit niet de film voor jou. Dat wil niet zeggen dat het script of de regie slecht was, het is alleen dat het onderwerp van de film geen al te dramatisch leven leidde in vergelijking met andere vooraanstaande koninklijke personen als Elizabeth I, Anne Boylen, Hendrik VIII, Hendrik V, Hendrik II en Elainor van Acquitane. Dit zijn mensen van wie het leven het soort materiaal is waar goede soapseries van worden gemaakt en wier beleid en beslissingen de loop van de Britse en in de meeste gevallen wereldgeschiedenis hebben veranderd. Victoria klom daarentegen zonder incidenten op de troon, zij bestuurde quasi een natie die snel een wereldmacht aan het worden was dankzij de industrialisatie en de opkomst van de marine, haar staat had een stabiele regering die werd geleid door competente en dynamische politici, en zij trouwde jong en had een harmonieus gezinsleven. De feiten van haar leven zijn niet de Sturm und Drag zoals machtige drama's worden gemaakt. Het hart van de film, afgezien van de poging om haar afstompende opvoeding en de machinaties rond haar troon te dramatiseren, is het verhaal van het enige dat werkelijk schokkend en verrassend was aan haar regeerperiode <0xE2><0x80><0x93> een liefdesverhaal. Een huwelijk dat om financiële of politieke redenen gesloten is, is niet noodzakelijkerwijs de plaats om te zoeken naar wereldschokkende hartstocht, maar Victoria zal in de geschiedenis altijd herinnerd worden als een soort Patron Saint van huwelijkstrouw, geluk en een ideaal gezinsleven. Daarom staat de ontluikende liefde van Victoria en haar prins Albert centraal in de film. Hij is een goede man met een goed hart, niet de meest dynamische figuur om een drama op te baseren, maar daar gaat het niet om in het verhaal, dat doet er niet toe. Het hart van de hoofdpersoon schijnt door dankzij Friends ingehouden maar ernstige optreden.<br />Wat de koningin betreft, tja... Emily Blunt is subliem. Haar schoonheid kan niet worden ontkend, maar ze is meer dan iets moois om naar te kijken; haar gezicht is als kwikzilver vanwege haar expressie. De geringste boog van een wenkbrauw, een blik of een wrange glimlach levert al zoveel op. Nogmaals, dit is geen bombastische vertoning van zware toespraken en hartstochtelijke smeekbeden, het is niet zo'n soort film. Maar wat Ms. Blunt met de rol doet, is de eenvoudige menselijkheid van het personage met krachtige subtiliteit laten zien.<br />We zien bijvoorbeeld de joie de vivre die door Victoria's moeder (Miranda Richardson) en haar intrigerende adviseur/minnaar Conroy in de eenvoudige dingen wordt uitgedrukt, zoals Victoria die haar hond probeert te tekenen. We zien hoe haar verrukking en fascinatie bij de eerste ontmoeting met Albert door haar ogen voortdurend naar hem toe worden getrokken. We zien haar nerveus en overdonderd het parlement toespreken op haar Verheffing. En mijn favoriete scène van de hele film <0xE2><0x80><0x93> we zien haar nerveus, gelukkig en vol hoop, terwijl ze zich schrap zet om te doen wat de meeste vrouwen nooit van hun leven hoeven te doen <0xE2><0x80><0x93> de man van wie ze houdt ten huwelijk vragen, een voorstel dat zo belachelijk is voor die momenten (zoals sommigen nu zouden zeggen) dat Victoria in een nerveus gelach uitbarst nog voor ze 'trouw met me' kan zeggen. Nogmaals, dit is geen film voor meer dan levensgrote uitdrukkingen, maar eerder een studie in de subtiliteiten van een personage en het laten spreken van de kleine dingen. Dus over het geheel genomen beoordeel ik de film naar wat hij is en wat hij probeerde te doen en als zodanig geef ik hem een 7. Ik vond dat een deel van de politiek beter uitgelegd kon worden en dat een paar heel goede acteurs verspild waren aan weinig actie en weinig karakterontwikkeling, te weten Miranda Richardson als de hertogin van Kent en de personages Conroy en Lord Peal. Nogmaals, de film had niet veel tijd aan die personages hoeven te besteden, maar een beetje meer uitleg zou hebben geholpen om de politieke omgeving te verklaren. Ook zou ik graag meer hebben gezien van de aanpassing aan het huwelijksleven tussen Victoria en Albert, maar dat komt misschien door mijn verlangen naar meer scènes tussen Friend en Blunt.<br />Kortom, bekijk deze film niet in termen van een historisch drama, maar in wat het werkelijk is, een liefdesverhaal tussen twee personages die toevallig historische figuren zijn. Ik geef deze film een 7 voor geweldige hoofdrollen, schitterende kostuums en decors en de schitterende Victoria van Emily Blunt. En iedereen die nog een greintje romantiek in zich heeft, zal ontroerd zijn door het einde van deze film. God beware de koningin.
What more can be said? I have not been this fascinated with a young actress since Cate Blanchett burst upon the scene over ten years ago. And although both Blanchett and Blunt have played Queens now( seems to be the benchmark for up and coming actresses), the roles are complete polar opposites.<br /><br />Simply put if you are looking for high passion, compelling drama, and Machiavellian intrigue, this is not the movie for you. This isn't to say that the script or direction was bad, its just that the subject of the film did not lead too dramatic a life when compared to other notable royals like Elizabeth I, Anne Boylen, Henry VIII, Henry V, Henry II and Elainor of Acquitane. These are people whose lives were the stuff such as good soap operas are made of and whose policies and decisions altered the course of British ,and in most cases, world history. Victoria, in contrast, ascended the throne without incident, she quasi-governed a nation that was fast becoming a global power due to industrialization and the rise of the Navy, her State had a stable government led by competent and dynamic politicians, and she married young had a harmonious family life. The facts of her life are not the Sturm und Drag such as powerful dramas are made of.<br /><br />The heart of the film, aside from the attempt to dramatize her stultifying upbringing and the machinations surrounding her throne, is the story of the one thing that was truly shocking and surprising about her reign- a love story. Marriage made for financial or political reasons is with reason not necessarily the place to look for world shaking passion, yet Victoria will always be remembered in history as being sort of a Patron Saint marital fidelity, happiness and ideal family life. Thus, central to the film is the budding love of Victoria and her Prince Albert. I was very taken with Rupert Friend's characterization of Albert whom he portrayed as a kind, patient, somewhat earnest and maybe a touch naive young man, looking to" do good in the world and help". In short, he is a good man with a good heart, not the most dynamic figure to base a drama around, but as that is not the point of the story, that does not matter. The heart of the character shines through thanks to Friend's understated yet earnest performance. <br /><br />As for the Queen, well..Emily Blunt is sublime. Her beauty cannot be denied, but she is more than something pretty to look at; her face is like quicksilver because of her expressiveness. The slightest arch of the eyebrow, glance of the eye or slight wry smile delivers so much. Again, this is not a bombastic performance of heavy speeches and impassioned pleas, its not that kind of movie. But what Ms. Blunt does do with the role is show the simple humanity of the character with potent subtlety. <br /><br />For example, we see the joie de vivre that has been kept in check by Victoria's mother ( Miranda Richardson) and her scheming adviser/lover Conroy expressed in the simple things like Victoria trying to sketch her dog. We see her delight and fascination upon first meeting Albert by her eyes being continually drawn to him. We see her nervous and overwhelmed when addressing Parliament upon her Ascension. And my favorite scene of all in the film- we see her nervous, happy, and hopeful as she steels herself to do what really most women never have to do in their life- ask the man she loves to marry her, a proposition so ridiculous for those times( and some would say now) that Victoria bursts out in nervous laughter before she can even say "marry me". Again, this is not a movie for over the top larger than life expressions, but more a study in the subtleties of a character and making the little things say so much.<br /><br />So, overall, I judge the film by what it is and what it tried to do and as such I give it a 7. I felt that some of the politics could be better explained and that some very fine actors were wasted with little do and little character development, namely Miranda Richardson as the Duchess of Kent, and the characters of Conroy and Lord Peal. Again, the film need not have spent a large amount of time on those characters, but a little more exposition would have helped to explain the political environment. Also I would have loved to have seen more of the adjustment to married life between Victoria and Albert, but that may be just my greed for more scenes between Friend and Blunt. <br /><br />In summary, don't view this film in terms of a historical drama but for what it really is, a love story between two characters that happen to be historical figures. I give this film a solid 7 for wonderful lead performances, brilliant costumes and scenery and the magnificent Victoria of Emily Blunt. And anyone who has any shred of romance left in them, you will be touched by the end of this movie. God save the Queen.