Het jaar 2005 telde niet minder dan 3 producties van H.G. Wells' grote roman _War of the Worlds_. Dit is misschien wel de minst bekende en waarschijnlijk ook de beste. Geen enkele andere versie van _WotW_ heeft ooit geprobeerd het verhaal niet alleen zo goed mogelijk weer te geven als Wells het heeft geschreven, maar ook de sfeer te creëren van de tijd waarin het zich zou hebben afgespeeld: het laatste jaar van de 19e eeuw, 1900, met gebruikmaking van Wells' oorspronkelijke setting, in en bij Woking, Engeland.<br />IMDb lijkt niet erg te zijn ingenomen met wat zij als'schurken' beschouwen. Dat zou kunnen gelden voor sommige films, waar het einde eigenlijk een verrassing zou kunnen zijn, maar met betrekking tot een van de beroemdste romans ter wereld, lijkt het absoluut belachelijk. Ik heb geen sympathie voor mensen die een van de eerste werken in de Engelse literatuur hebben overgeslagen, dus laten we meteen ter zake komen. De ruimtewezens worden vernietigd door een ziekte van de aarde, waartegen ze geen immuniteit hebben. Als dat een spoiler is, het zij zo; na een boek en 3 andere films (inclusief de klassieker uit 1953), zou je moeten weten hoe dit afloopt.<br />Deze film, die volgt op Wells' boek. In de meeste gevallen wordt de plot ook heel slim gepresenteerd op een manier die veel kijkers afschrikt omdat ze niet op de hoogte zijn van de fotografie van het eind van de negentiende en het begin van de twintigste eeuw. Hoewel de film op een breedbeeldformaat is opgenomen, doet de film zijn uiterste best om een indruk van tijdelijkheid te geven. De kleur van huid en kleren vertoont een sepiatint die vaak wordt aangetroffen op oude foto's (in plaats van zwart). Kleuren doen vaak denken aan handtinten. Op andere momenten zijn de kleuren weggespoeld. Deze variaties zijn typerend voor vroege films, die geen gestandaardiseerd celluloid gebruikten en daarom een groot aantal veranderingen in de kwaliteit van de afdrukken lieten zien, zelfs van zwart-wit naar sepia/wit naar blauw/wit naar rood/wit enzovoort, zoals je hier en daar zult zien. De special effects zijn opzettelijk retrograde, van een soort dat zelfs nog in de jaren twintig werd gezien, en toch zijn de Martianen en hun machines bijna precies zoals Wells ze beschreef en hebben ze een bijna realistisch 'gevoel'. Sommige effecten zijn echt g<0xC3><0xAA>nant, zoals de vernietiging van de Big Ben. Het acteerwerk is vaak meer in de stijl van die periode dan in de onze. Sommige aspecten van Victoriaanse kleding kunnen vreemd lijken, vooral het gebruik van pommade of brillantine op hoofd en gezichtshaar.<br />Deze film is de enige die enigszins aan Wells' oorspronkelijke verhaal doet denken, zoals is opgemerkt. Kijkers vinden het misschien informatief om de plot-details op te merken die hier worden getoond en die soms ook in andere versies van het verhaal voorkomen. Wells' beschrijving van de Martianen met een reusachtige kop op talloze tentakels is goed geportretteerd. Als de Martianen verschijnen, ongeveer een uur na het begin van de film, geven ze ook een goede indruk van hoe Wells hen beschreef. Zowel Wells als deze film doet het uitstekend door de voortgang van de Martianen te beschrijven vanuit het beperkte perspectief (voornamelijk) van het Engelse platteland, plus een paar scènes in Londen (waarbij de broer van de verteller een rol speelt). De regisseur kan de verleiding niet weerstaan om de vernietiging van een belangrijk oriëntatiepunt (de Big Ben) te laten zien, maar blijft in elk geval niet te lang stilstaan bij de verwoesting van Londen. De overwinning van de Martianen is nauwelijks een verrassing, ondanks de vernietiging van sommige van hun machines door kanonnen. De verteller, die rondtrekt om te ontsnappen, ziet veel van wat Wells 'de ondergang van de mensheid' noemt. Hij komt een kapelaan tegen die begiftigd is met de Victoriaanse aandoening van een veel te kostbare en nerveuze persoonlijkheid. Uiteindelijk komen ze aan de uiterste rand van een Martiaans nest, waar ze een afschuwelijk feit ontdekken: de Martianen blijken vampiers te zijn die hun prooi levend verslinden in een zeer effectieve scène. Wells voegt eraan toe dat ze na het eten 'een langdurig en vrolijk getoeter opzetten'. De verteller ziet zich ten slotte genoodzaakt de steeds hysterischer wordende kapelaan in elkaar te slaan, die bijkomt op het moment dat de Martianen hem naar de provisiekamer sleuren (gelach op de tribune; Britse kapelaans zijn zo vaak onuitstaanbaar).<br />Deze film duurt bijna 3 uur en behandelt Wells' verhaal tot in de kleinste details. Het wordt tijd dat de auteur zijn verdiende loon krijgt in een meeslepende vertoning die zich opbouwt tot een dramatische climax. Een woord over het acteerwerk: verwacht geen prijswinnende vertoningen. Maar ze zijn niet slecht, de acteurs zijn serieus en ze groeien naar je toe. De meesten van hen hebben echter een zeer korte filmcarrière achter de rug, vaak alleen in deze film. De verteller wordt gespeeld door de knappe Anthony Piana in zijn tweede film. De dominee is John Kaufman, die in zijn tweede film ook acteur is, maar meer ervaring heeft met het regisseren. De broeder ('Henderson') wordt met enige overtuiging gespeeld door W. Bernard Bauman in zijn eerste film. De artillerist, de enige andere grote rol, wordt gespeeld door James Lathrop in zijn eerste film.<br />Over het geheel genomen is dit een schitterende film, die voor het eerst de _War of the Worlds_ laat zien zoals Wells hem heeft geschreven. Ondanks de kleine gebreken is hij verreweg de beste van zijn opgeklopte concurrenten. Als je _War of the Worlds_ van H.G. Wells wilt zien en niet een of andere volledig vertekende versie ervan, moet je deze film zien!
The year 2005 saw no fewer than 3 filmed productions of H. G. Wells' great novel, "War of the Worlds". This is perhaps the least well-known and very probably the best of them. No other version of WotW has ever attempted not only to present the story very much as Wells wrote it, but also to create the atmosphere of the time in which it was supposed to take place: the last year of the 19th Century, 1900  using Wells' original setting, in and near Woking, England.<br /><br />IMDb seems unfriendly to what they regard as "spoilers". That might apply with some films, where the ending might actually be a surprise, but with regard to one of the most famous novels in the world, it seems positively silly. I have no sympathy for people who have neglected to read one of the seminal works in English literature, so let's get right to the chase. The aliens are destroyed through catching an Earth disease, against which they have no immunity. If that's a spoiler, so be it; after a book and 3 other films (including the 1953 classic), you ought to know how this ends.<br /><br />This film, which follows Wells' plot in the main, is also very cleverly presented  in a way that might put many viewers off due to their ignorance of late 19th/early 20th Century photography. Although filmed in a widescreen aspect, the film goes to some lengths to give an impression of contemporaneity. The general coloration of skin and clothes display a sepia tint often found in old photographs (rather than black). Colors are often reminiscent of hand-tinting. At other times, colors are washed out. These variations are typical of early films, which didn't use standardized celluloid stock and therefore presented a good many changes in print quality, even going from black/white to sepia/white to blue/white to reddish/white and so on  as you'll see on occasion here. The special effects are deliberately retrograde, of a sort seen even as late as the 1920s  and yet the Martians and their machines are very much as Wells described them and have a more nearly realistic "feel". Some of effects are really awkward  such as the destruction of Big Ben. The acting is often more in the style of that period than ours. Some aspects of Victorian dress may appear odd, particularly the use of pomade or brilliantine on head and facial hair.<br /><br />This film is the only one that follows with some closeness Wells' original narrative  as has been noted. Viewers may find it informative to note plot details that appear here that are occasionally retained in other versions of the story. Wells' description of the Martians  a giant head mounted on numerous tentacles  is effectively portrayed. When the Martian machines appear, about an hour into the film, they too give a good impression of how Wells described them. Both Wells and this film do an excellent job of portraying the progress of the Martians from the limited perspective (primarily) of rural England  plus a few scenes in London (involving the Narrator's brother). The director is unable to resist showing the destruction of a major landmark (Big Ben), but at least doesn't dwell unduly on the devastation of London.<br /><br />The victory of the Martians is hardly a surprise, despite the destruction by cannon of some of their machines. The Narrator, traveling about to seek escape, sees much of what Wells terms "the rout of Mankind". He encounters a curate endowed with the Victorian affliction of a much too precious and nervous personality. They eventually find themselves on the very edge of a Martian nest, where they discover an awful fact: the Martians are shown to be vampires who consume their prey alive in a very effective scene. Wells adds that after eating they set up "a prolonged and cheerful hooting". The Narrator finally is obliged to beat senseless the increasingly hysterical curate  who revives just as the Martians drag him off to the larder (cheers from the gallery; British curates are so often utterly insufferable).<br /><br />This film lasts almost 3 hours, going through Wells' story in welcome detail. It's about time the author got his due  in a compelling presentation that builds in dramatic impact. A word about the acting: Don't expect award-winning performances. They're not bad, however, the actors are earnest and they grow on you. Most of them, however, have had very abbreviated film careers, often only in this film. The Narrator is played by hunky Anthony Piana, in his 2nd film. The Curate is John Kaufman  also in his 2nd film as an actor but who has had more experience directing. The Brother ("Henderson") is played with some conviction by W. Bernard Bauman in his first film. The Artilleryman, the only other sizable part, is played by James Lathrop in his first film.<br /><br />This is overall a splendid film, portraying for the first time the War of the Worlds as Wells wrote it. Despite its slight defects, it is far and away better than any of its hyped-up competitors. If you want to see H. G. Wells' War of the Worlds  and not some wholly distorted version of it  see this film!