Deze hybride van Gotische Horror en Giallo (met een flinke dosis Erotica) creëert gedurende de hele film een vlakke sfeer die in feite wordt gecompenseerd door de manier waarop hij wordt gepresenteerd, wat ronduit afschuwelijk is! Hier zien we de gebruikelijke groep mensen (een toneelgezelschap) die op een eiland is gestrand (waar ze door een graaf zijn uitgenodigd omdat hij verliefd was geworden op de hoofdrolspeelster, die sprekend op zijn vermiste echtgenote lijkt)! De personages zijn zo'n beetje stereotypen: een stoere held van middelbare leeftijd (gespeeld door Giacomo Rossi-Stuart, wiens familiegeschiedenis meer dan genoeg gewelddadige tragedies kent), een ingetogen heldin, een sletterige metgezel (die zich Mae West herinnert en de meest irritante van het stel blijkt te zijn), een gedweeë maar toegewijde toneelmeester (die door iedereen wordt berispt om zijn onmannelijke gedrag!), een paar lesbiennes, een mysterieuze tuinman (de alomtegenwoordige Luciano Pigozzi, die voor één keer meedoet, als je begrijpt wat ik bedoel), een jaloerse huishoudster (maar met een nominatie voor Femi Benussi, voor wat het waard is, dit is eigenlijk een ensemblestuk), een godsdienstfanaat van een butler, een ontvankelijk kamermeisje, enzovoort. Hoewel de film beslist de moeite van het bekijken waard is, wordt de zaak er niet beter op door het afgrijselijke scenario, het slakkentempo, de slechte productie (met scènes die de woeste zee uit een zwart-witfilm halen!) en het feit dat de moorden pas in het laatste halfuur worden gepleegd. Bovendien komt de rol van Marcello Giombini, hoewel op zich aangenaam, onder deze omstandigheden als ongerijmd modern over; dat gezegd hebbende, blijkt de onthulling verrassend uitgebreid (gezien het feit dat er zeker geen gebrek aan verdachten is).
A particularly maligned example of Italian cult cinema with a nonsensical title to boot (if anything, the alternate THE MARK OF Satan is even less relevant to the plot!), this hybrid of Gothic Horror and Giallo (with a strong dose of Erotica) only contrives a flat sort of atmosphere throughout  actually matched by handling which is downright dreadful! Here, we get the usual group of people (an acting troupe) stranded on an island (to which they were invited by a Count  since he had become enamored of the leading lady, a dead-ringer for his missing spouse)! The characters are pretty much stereotypes: middle-aged but dashing hero (played by Giacomo Rossi-Stuart and whose family history bears more than its share of violent tragedy), demure heroine, sluttish companion (recalling Mae West and emerging the most annoying of the lot!), a meek but devoted stage manager (forever chided by one and all for his unmanly behavior!), a couple of lesbians, a mysterious gardener (the ubiquitous Luciano Pigozzi who, for once, gets in on the action, if you know what I mean), an envious housekeeper (nominal star Femi Benussi though, for what it is worth, this is really an ensemble piece), a religious fanatic of a butler, an impressionable chambermaid, etc. While the film is not by any means unwatchable, the atrocious dubbing, snail's pace, shoddy production (with the scenes depicting the raging sea lifted from some black-and-white film!) and the fact that the murders only occur within the concluding half-hour do not help matters. Besides, Marcello Giombini's score, though pleasant in itself, comes off as incongruously modern under the circumstances; that said, the revelation proves a surprisingly elaborate one (considering there is surely no shortage of suspects here).