Ik ben Cesar Montano en zijn ploeg dankbaar voor het nieuw leven inblazen van de eens zieltogende Visayan-film onder de grond. 'Panaghoy' is hopelijk de voorbode van een heropleving in deze taal (waarvan men beweert dat er meer sprekers zijn dan in het Tagalog). De dialect- en levensstijl-details doen zeer nauwkeurig denken aan deze streek van de Filippijnen. Het nadeel: de clichématige en gekunstelde rol van de Amerikaanse tegenstander. Het andere punt dat ik niet kon waarderen was het gebrek aan authenticiteit van het 'permanente' kostuum van dezelfde figuur, en vooral van zijn knalrode sportwagen, die waarschijnlijk bedoeld was om door te gaan voor een sportwagen uit de jaren dertig. Zonder die kleine, maar opvallende details zou 'Panaghoy' minstens een negen van de tien op mijn scorelijst zijn geweest <0xE2><0x80><0x93> _daghang sal 'Oro, Plata, Mata', dat een ander beeld van de Visayas tijdens de Tweede Wereldoorlog gaf. Alos, er zijn delen waarin de filmografie teruggrijpt op Spielbergs 'The Color Purple' en de verhaallijn doet denken aan 'Noli Me Tangere'.
I'm grateful to Cesar Montano and his crew in reviving the once-moribund Visayan film understorey. "Panaghoy" is hopefully the forerunner of a resurgence in this vernacular (that claims more speakers than Tagalog). The dialect and lifestyle details are accurately reminiscent of this region of the Philippines. Downside: the corny and stilted acting of the American antagonist. The other item that I didn't appreciate was the lack of authenticity in the "period" costume of the same character, and above all, his bright red kit-car that I suppose was meant to pass for a 1930s roadster. Without those small yet glaring details, "Panaghoy" would've been at least a 9 out of 10 on my rating--daghang salamat, Manoy Cesar! Addendum: this film sure beats Peque Gallaga's "Oro, Plata, Mata", which provided a different view of the Visayas during the Second World War. Alos, there are some parts where the cinematography harks back to Spielberg's "The Color Purple" and the storyline begins to become reminiscent of "Noli Me Tangere".