Het noemen van Crispin Glover alleen al is genoeg om een of andere nerd de stuipen op het lijf te jagen. Zijn opvallende verschijning in _Back to the Future_ als George McFly heeft hem voor altijd in het Amerikaanse geweten opgesloten. De laatste tijd probeert hij met Bartleby en Willard weer in het cultische onderbewustzijn terug te komen.<br />Deze keer heeft Crispin echter een goedkope dadafilm van 76 minuten gemaakt. Soms deed hij me aan een geniale film denken, terwijl hij me over het algemeen bijna beledigde, maar niet vanwege de inhoud. _Content? What Is It?_ is een film waarin in de ene helft van de film alle acteurs het syndroom van Down hebben, waardoor het een freakshow-gevoel krijgt. De andere helft van de film gaat over Crispin Glover, Adam Parfrey en een man met hersenverlamming. Dit alles had de sfeer van wat John Waters probeerde te doen met Desperate Living en voelde zich tegelijkertijd succesvoller en hopeloos falend.<br />De helft met de acteurs van het syndroom van Down gaat ook over een man die slakken heeft en er uiteindelijk een doodmaakt. Hij wordt ook gekweld door een stel andere mensen en een sprinkhaan. Hij wordt verliefd op 2 meisjes, met wie hij op een kerkhof seks heeft. Hij krijgt ook ruzie met een vriend die hem plaagt. Crispin Glover is de regisseur van deze show. Hij heeft ongeveer de controle over de geest van de man, en de man met hersenverlamming heeft ongeveer de seksualiteit. Nou ja, hij wordt in elk geval gemasturbeerd in expliciete scènes. Er zijn ook andere'schokkende' beelden die grappig zijn gemaakt, zoals nazi Swaztikas die met Shirley Temple wordt gekruist, en minstrelen met een zwart gezicht die zeggen dat ze Michael Jackson zijn.<br /><br />In de buitenwereld heeft de kwelgeest nog steeds te maken met zijn liefde voor het doden van slakken en het feit dat hij door andere mensen wordt geslagen. Ze slaan hem met stenen en zo. Later slaan ze de minstreel nadat ze hem voor de rechter hebben gesleept. <br />Terug in de bioscoop is Crispin Glover nog steeds de heerser van zijn groepje, en hij probeert iedereen onder de duim te houden, maar dat lukt hem niet al te best.<br />What Is It? is minder zinnig dan _Dr. Caligari_, en heeft meer dan een voorbijgaande stijl. De claustrofobische mentale ruimte voelt heel erg aan zoals de geen-muren-sets van _Dr. Caligari_ zich claustrofobisch voelden. Ze hadden ook een dialoog die volslagen onzin was. En die was allemaal verpakt in absurde beeldspraak voor humor.<br />Het probleem is dat er na ongeveer 20 minuten in de film... misschien iets meer... geen beeldspraak meer over is. De volgende zesenvijftig minuten blijven we dezelfde beelden laten zien en introduceren we alleen nieuwe beelden in de vorm van een absurdistische poppenkastvoorstelling. De film lijkt weinig meer dan een film die probeert de envelop in beledigende en taboe-achtige beelden te duwen. Hij probeert het publiek te bespotten en in verwarring te brengen. Maar het punt is dat er maar genoeg verschillende beelden zijn voor een film van veertig minuten.<br />Erger nog, de cinematografie, het decor en al het andere voelden heel erg goedkoop en bijna ongepland aan. Het voelde als: 'Oké, dit is de manier waarop we het kunnen doen en het uit de weg kunnen ruimen.' Caligari daarentegen had verbazingwekkende cinematografie en decors. Het verschil tussen die twee is verbluffend.<br /><br />rating: C.
*may contain a spoiler of sorts?* The mere mention of Crispin Glover is enough to send some geek's panties in a bunch. His landmark appearance in Back to the Future as George McFly has sealed him into the American conscience forever. More recently, he has been trying to get back into the culty subconscious with Bartleby and Willard.<br /><br />This time, however, Crispin has made a 76-minute, cheap dada film. At times it reminded me of genius, while overall it almost insulted me, but not because of its content. Content? What Is It? is a movie where, in one half of the movie, all of the actors have Down's Syndrome, giving it a freakshow feel to it. The other half of the movie includes Crispin Glover, Adam Parfrey, and a guy with cerebral palsy. This all had the feel of what John Waters was attempting to do with Desperate Living, and simultaneously feeling more successful and failing miserably.<br /><br />The half with the Down's Syndrome actors also features many many killed snails. It is about a guy who has snails, and ends up killing one. He is also tormented by a bunch of other people, and a grasshopper. He falls in love with 2 girls, one of which he has sex with in a graveyard. He also has a falling out with a friend who teases him.<br /><br />In a weird semi-interior set, Crispin Glover is the director of this show. He is something like the control of the guy's mind, and the cerebral palsy guy is something like the sexuality. Well, he at least gets masturbated in explicit scenes. There is other "shocking" imagery made humorous, like Nazi Swaztikas crossed with Shirley Temple, and minstrels in black face saying they're Michael Jackson.<br /><br />In the outside world, the tormentor is still dealing with his love of killing snails and being beaten by the other people. They beat him with rocks, and such. Later, they beat the minstrel after putting him on trial.<br /><br />Back to the interior, Crispin Glover is still the ruler of his set, and tries to control everybody, but fails miserably.<br /><br />What Is It? makes less sense than Dr. Caligari, and has more than a passing style stolen from it. The claustrophobic mental space feels very much like the way the no-wall sets of Dr. Caligari felt claustrophobic. They also had some dialogue that was absolute nonsense. And, it was all wrapped up with absurdist imagery for humor.<br /><br />The problem is, about 20 minutes into the movie...maybe a little more...What Is It? runs out of imagery. For the next 56 minutes, we keep running on the same sets of images, only introducing new imagery in the form of an absurdist puppet show. The movie seems little more than a movie which attempts to push the envelope in offensive and taboo imagery. It tries to mock and confuse the audience. But, the issue is that it only has enough different imagery for a 40 minute movie.<br /><br />Even worse than that, the cinematography, set design, and everything else felt very very cheap and almost unplanned. It felt like "OK, this is the way we can do it and get it out of the way." It didn't feel interesting, and was quite...boring. Dr. Caligari, on the other hand, had amazing cinematography and framing. The difference between the two is quite astounding.<br /><br />rating: C