Alles betrekkelijk lijkt vanaf het begin het hoofdthema te zijn van deze serie van elf stukken door elf regisseurs. Dat wil zeggen dat wat voor mensen als Bush, Blair en Company prioriteit nummer één zou kunnen zijn, voor een groot aantal andere mensen, gewone mensen, misschien niet zo is. Vanaf de openingsscène waarin een Iraanse lerares haar leerlingen probeert te overtuigen van het belangrijkste dat er is gebeurd, met als gevolg dat de kinderen niet onder de indruk zijn, aangezien de dood van een buurman en dat soort dingen hen kennelijk veel meer raken dan wat er in New York, Amerika, waar dat ook mag zijn, is gebeurd. De aanval op het WTC was natuurlijk een lafhartige daad, maar je krijgt wel de indruk dat zowel politici als tv-camera's de neiging hebben om dingen buiten alle proporties op te blazen <0xE2><0x80><0x93> wat in een van deze stukken prachtig tot uiting komt. Zou op internationaal niveau dezelfde reactie hebben plaatsgevonden als de aanval was uitgevoerd op bijvoorbeeld Lagos, of Djakarta, of zelfs op Rio de Janeiro? Ik denk eigenlijk van niet. Het nieuws lijkt te lijden aan vervormingen, afhankelijk van waar de dingen gebeuren: veel meer tv-tijd wordt besteed aan een aardbeving in Italië, laten we zeggen, dan aan een die tien keer zo verwoestend is in Buiten-Mongolië, laten we zeggen. Grote afstanden lijken de omvang van de ramp te verminderen. Deze reeks van elf stukken helpt de dingen in een beter perspectief te plaatsen <0xE2><0x80><0x93> of misschien moet ik zeggen dat sommige stukken dat doen, aangezien elke regisseur in volledige vrijheid zijn eigen verhaal heeft verzonnen, zijn eigen vertaald perspectief, zodat het niet mogelijk is de hele verdiensten te beoordelen, maar afzonderlijk van elk segment van elf minuten.<br />Je kunt op geen enkele manier afleiden dat dit een anti-Amerikaanse film is: dat zou een te simpele interpretatie zijn van de verschillende boodschappen die door de segmenten naar voren komen. Maar het is ook niet pro-Amerikaans. De elf segmenten hebben verschillende houdingen en de gemeenschappelijke factor <0xE2><0x80><0x93> als die er is <0xE2><0x80><0x93> is dat de ramp van de WTC-aanval in perspectief gezien moet worden vanuit verschillende gezichtspunten. Pas dan zullen mensen als George Bush zelfs maar een begin maken met het begrijpen van de planeet waarop hij leeft.<br />Duidelijk geformuleerd in een segment is een overtuiging van mij die ik nu al twee jaar koester: Amerika heeft de les niet geleerd. En de les is dat de VS deze planeet moet delen met de rest van de mensheid <0xE2><0x80><0x93> hem niet moet domineren met meedogenloze economische overredingskracht of gewoon met geweld. In plaats van te horen dat de Verenigde Staten niet zomaar over iedereen en alles heen kunnen stampen, zijn de politieke leiders, geholpen en aangemoedigd door Blair (en zelfs Aznar) nog arroganter en intoleranter geworden, wat op dit moment niemand in Afghanistan of Irak goed zal doen, laat staan elders. De mentaliteit van het Witte Huis is volkomen verwerpelijk: de Verenigde Staten en Groot-Brittannië hebben Irak binnengevallen en alle chaos veroorzaakt, en moeten dus de rotzooi opruimen die zij hebben veroorzaakt <0xE2><0x80><0x93> niet erop aandringen dat de VN en andere naties een helpende hand toesteken om een gemakkelijke uitweg uit de chaos te vinden. <br /><br />Radicale standpunten die door de Verenigde Staten (of zelfs door Israël) worden overgenomen, zullen alleen worden geëvenaard door radicale standpunten van islamitische mensen, die zich al jaren opmaken voor fanatiek fundamentalisme, al was het alleen maar om hun eigen macho- nutteloosheid te verhullen, dat wil zeggen: vrouwen te stenigen of ze gewoon van hun kruin tot aan de stoffige grond te bedekken.<br />De wereld is een vreselijke puinhoop, aangewakkerd door de hebzucht van een paar rijke landen die vastbesloten lijken niets vanuit een meer multilateraal perspectief te zien of te begrijpen. Deze film, in elf afzonderlijke delen, geeft een accuraat beeld van deze troosteloze en domme houding.
<br /><br />Everything is relative seems to be the main theme from the outset by this set of eleven pieces by eleven directors. That is to say that what might be number one priority for people like Bush, Blair and Company, may not be so for a great many other people, ordinary people. From the opening scene in which an Iranian teacher is trying to impress on her little students the most important thing that has happened, with the result the children are not impressed, as the death of a neighbour and things like that evidently affect them much more closely than anything which may have happened in New York, USA, wherever that is, this series of almost documentary styled pieces establishes that not all things are as equal unto all men as some world leaders would try to prophess. <br /><br />Whereas, obviously, the attack on the WTC was a dastardly event by any yardstick, one does get the impression that both politicians and TV cameramen tend to blow up things out of all proportion - wonderfully manifested in one of these pieces. Would the same reaction at international level have occurred if the attack had been made on Lagos, say, or Djakarta, say, or even on Rio de Janeiro, say? I rather think not. News seems to suffer distortion depending on where things happen: much more TV time is given to an earthquake in Italy, say, than one ten times more destructive in Outer Mongolia, say. Greater distances seem to decrease the magnitude of the disaster. <br /><br />This series of eleven pieces helps to put things in better perspective - or, perhaps I should say, some of the pieces do, as each director with complete freedom has made up his own story, his own translated perspective, such that it is not possible to judge the whole merits, but individually for each eleven-minute segment. <br /><br />In no way should one deduce that this is an anti-American film: that would be a too simple reading of the diverse messages manifested through the segments. However, it is not pro-American either. The eleven segments adopt varied attitudes and the common link - if there is one - is that the disaster of the WTC attack has to be seen in perspective from different view-points. Only then will such people as George Bush even begin to comprehend the planet he is living on. <br /><br />Clearly stated in one segment is a belief of mine I have been harbouring for two years now: America has not learnt the lesson. And the lesson is that the USA has to share this planet with the rest of humanity - not dominate it by ruthless economical persuasion or just plain force. Instead of learning that the USA cannot continue just stamping all over everybody and everywhere, its political leaders, aided and abetted by Blair (and even Aznar) have become even more arrogant and even more intolerant, which is not doing any good to anyone in Afghanistan or Irak at present, let alone much elsewhere. The White House mentality is totally rejectable: the US and UK invaded Irak and caused all the chaos, and so should clear up the mess they caused - not insist on the UN and other nations to delve in with a helping hand and thus find an easy way out of the turmoil. <br /><br />Radical stances adopted by the US (or even Israel) is only going to be met by radical stances from Islamic people, who for years have been gearing up fanatical fundamentalism, if only to cover up their own macho uselessness, i.e., stoning women to death or simply shrouding them from the tops of their heads to the dusty ground. <br /><br />The world is in a terrible mess, fueled by the greed of a few rich countries who seem bent on not seeing or understanding anything from more multilateral perspectives. This film in eleven separate pieces accurately portrays this dismal and dumb posture.