Ik ben dan wel geen groot bewonderaar van de oorspronkelijke 'Kwelvoorstelling', maar door het armzalige vervolg lijkt die bundel de perfectie zelve! En dan te bedenken dat ik hieraan begon in de verwachting dat ik deze bundel nog leuk zou vinden ook. Vijf jaar na zijn voorganger gaat George Romero weer aan de slag met de EC Comic-stijl en schrijft op dit uitstapje het scenario voor de drie verhalen van Steve King. De regie is echter in handen van Michael Gornick. In dat opzicht hapert de film voornamelijk door de ongelijke penseelstreken van Gornick. Maar het grootste deel van de schuld zou moeten worden gelegd bij Romero's afschuwelijk statische en onverdraaglijk kruiperige scenario (vooral in de dialogen die door het eerste en laatste verhaal heen lopen). Moralistische boodschappen (die voornamelijk van een stel zure figuren afkomstig waren) namen eenvoudig de zwarte humor over. O, het was pijnlijk en hetzelfde kan gezegd worden van de levendige rotmuziek bij de film. Het losjes met elkaar verbinden van de drie verhalen (Old Chief Woodenhead, The Raft en The Hitchhiker) is een enigszins curieus en effectief verhaal dat in nostalgische (80s) animatievorm wordt verteld. Ik vond dit gedeelte wel leuk en het grappige Kruiper-personage was een lichtend voorbeeld.<br /><0x3E><0x3E> Het eerste verhaal 'Old Chief Woodenhead' gaat over twee oudere eigenaars (George Kennedy en Dorothy Lamour) van een kruidenierswinkel in een stervende inheemse gemeenschap, Dead River. Beroofd en uiteindelijk vermoord door een stel tuig dat het in Hollywood wil gaan maken. Voor de winkel staat een houten beeld van een Indiaanse opperhoofd dat komt om hun dood te wreken.<br />Luister naar het gezwets van George Kennedy. En luister 10 minuten lang naar het gezwets over hoe toegewijd hij is aan zijn 'grote' gemeenschap. Wat een leuke, gevoelige tijd. Nou, net als Kennedy's toespraken is dit een monotoon, kleurloos en overdreven verhaal dat nooit een mooie premisse rechtvaardigt. Het aanmatigende script is gewoonweg stompzinnig en de uitvoeringen zijn dat ook. Die twee factoren hebben echt bijgedragen aan mijn hoofdpijn. Als de indiaan weer tot leven komt en zich tot wreker ontpopt, vinden de schurken een snelle (hoewel gruwelijke) dood op de juiste manier. De effecten waren prijzenswaardig, maar hoe zat het met dat loshangende haar? Hoe kon Hollywood die lok haar terugslaan? Jakkes!<br />Het tweede boek 'Het Vlot' volgt een groep hasj rokende tieners die op weg zijn naar een afgelegen meer. Nadat ze naar het vlot in het midden van het meer zijn gezwommen, komen ze vast te zitten op het platform door een onheilspellend uitziend wezen dat zich in het water schuilhoudt.<br />Dit is veel beter, véél beter. Wat begint als je tieners in de fout gaan, verandert in een mysterieus en griezelig geheel dat vol zit met strakke en claustrofobische spanning. En hij laat zich zelfs niet afschrikken door de flitsen van naaktheid of hatelijke spetters. Hij is nogal morbide en dat geldt ook voor zijn gevoel voor humor. Het verrassend ironische einde heeft iets moois. De optredens van de nietsnutten zijn acceptabel zonder een groot succes te worden. Gornicks richting blijft aan de akelige en nogal kleffe kant. Terwijl de alarmerende muziekscore bij deze gelegenheid de juiste akkoorden aansloeg. Het slijkachtige wezen in het meer (zoals velen al hebben gezegd) ziet eruit als een smerig zwart zeil (ja, je leest het goed!) dat op het water drijft.<br /><0x3E><0x3E> Ten slotte besluit nummer drie met 'De lifter'. Een rijke, maar seksueel tekortschietende vrouw is op weg naar huis na een avondje met haar mannelijke gigolo, maar ze is te laat. Ze heeft een paar ideeën om haar te laat komen zo nodig uit te leggen, maar ze slipt van de weg en raakt per ongeluk een lifter. In plaats van te gaan kijken of hulp te halen, rijdt ze weg in de hoop eerder thuis te zijn dan haar man. Algauw wordt ze geterroriseerd door het verminkte lijk van de dode lifter.<br /><0xE2><0x80><0x93> Niet afschuwelijk, maar ik heb me niet echt in deze lachwekkend bespottelijke oefening verdiept. Vergeleken met de eerste twee was deze zo anders van toon en ik probeerde in plaats daarvan het grappige bot te kietelen. Lois Chiles deed het goed in de hoofdrol, maar die voortdurende verzekeringen en de kleine gesprekken die ze met zichzelf voert, werden meelijwekkend irritant en ronduit vermoeiend. De levendige make-up-effecten zijn goed uitgebeeld en druipen van de visie. Als ze de lifter raakt, wordt het hectisch, smakeloos en over de top in de uitvoering. Vanaf dat moment horen we onze zogenaamd dode lifter eindeloos herhalen - en herhalen - en herhalen we de zin: 'Bedankt voor de liftster!' Dit gebeurt elke keer als ze besluit om over hem heen te rijden. Een beetje beleefdheid voor de dode schat.<br />Al met al is het tweede korte verhaal 'Het Vlot' en de onplezierige, goed bedachte effecten dat dit buitengewoon inferieure vervolg zijn waarde verleent.
I might not be a huge admirer of the original "Creepshow", but its trashy sequel makes that anthology look like perfection! And to think I was going into this expecting to like this one more. Five years after its predecessor, George Romero gets back on board the EC Comic style trail and on this outing pens the screenplay for Steve King's three stories. Though, the direction is handed off to Michael Gornick. The film mostly falters in that aspect with uneven brushes by Gornick. But most of the blame would have to go to Romero's dreadfully static and unbearably cringe-like script (especially in those dialogues streaming through the first and final story). Moralistic messages (that came from mostly a sour bunch of characters) simply took over the black humour. Oh it was painful and the same can be said about the lively rotten music score accompanying the picture. Loosely linking the three tales (Old Chief Woodenhead, The Raft and The Hitchhiker) together is a mildly curious and effective wraparound story done in nostalgia (80s) animation form. I rather liked this segment and the wisecracking Creep character was a glowing light. <br /><br /># The first story "Old Chief Woodenhead" sees two elderly proprietors (George Kennedy & Dorothy Lamour) of a general store in a dying native community, Dead River. Get robbed and eventually killed by a couple of punks dying to live it up in Hollywood. In front of the store is a wooden statue of an Indian Chief that comes to live to avenge their deaths. <br /><br />-Listen to George Kennedy waffle.. And waffle on for 10 minutes about how he's committed to his 'great' community. What a nice touchy feely time. Well, just like Kennedy's speeches, this is one monotonously colourless and overdrawn item that never makes good of a fine premise. The overbearing script is plain inane and the performances are suitably so. These two factors really added to my headache. When the Indian comes alive and turns avenger, the goons meet a very quick (though grisly) death in the proper fashion. The effects were commendably done, but what about that free flowing hair. How could Hollywood knock that lock of hair back? Ugh! <br /><br /># Second story "The Raft" follows a group of dope smoking and yahoo teens heading up to a secluded lake. After swimming to the raft in the middle of the lake, they get trapped on the platform because of an ominous looking creature lurking in the water. <br /><br />-Now this is much better, MUCH better. What starts of as your basic teens run afoul turns into a mysteriously creepy set-up that's full of tight and claustrophobic tension. And it doesn't even cop out on the flashes of nudity or spiteful splatter. Quite morbid it is and that goes for its sense of humour too. The surprisingly ironic ending has a beautiful touch to it. The performances from the nobodies are acceptable without making a huge mark. Gornick's direction sticks to the nasty and rather gooey side. While, the alarming music score on this occasion pressed the right chords. The sludge-like creature in the lake (like many have mentioned) looks like an icky black tarpaulin (yeah you're reading that right!) floating on the water. <br /><br /># Finally number three concludes with "The Hitchhiker". A wealthy, but sexually lacking woman is on her way back home after being with her male gigolo, but she's is running late. Thinking of some ideas to explain for her lateness if needed, she skids off the road and accidentally hit's a hitchhiker. Instead of checking or getting help, she drives off in the hope getting home before her husband. Soon enough she's being terrorised by the mangled corpse of the dead hitchhiker.<br /><br />-Not awful, but I really didn't get into this laughably ludicrous exercise at all. Compared to the first two this one was so different in tone and tried to tickle the funny bone instead. Lois Chiles was okay in the lead role, but that constant assuring and the little conversations she has with herself became pitifully aggravating and downright tired. The vivid make-up effects are well-displayed and dripping with vision. When she hit's the hitchhiker that's when it becomes hectic, cheesy and over-the-top in its execution. From there onwards we endlessly hear our supposedly dead hitchhiker repeat and repeat and repeat the line, "Thanks for the ride lady!" This happens every time she decides to run over him. Have a little courtesy for the dead darling. <br /><br />In all, the second short story "The Raft" and the unpleasantly, well-conceived effects is what lifts this extremely inferior sequel.