Je kunt haar niet echt aan de kant schuiven, want ze is oud; en als je aardig wilde zijn, zou je kunnen zeggen dat de logge gang waarmee ze kuiert niet echt haar schuld is. Niettemin is het onder deze omstandigheden vaak moeilijk om niet geïrriteerd te raken als je merkt dat je je hielen in haar kielzog achter je aan sleept. Zo gaat het ook met 'De Drager', een poging om iets 'anders' te doen met een romantische komedie, die op deze manier voornamelijk wordt afgeremd omdat de plaats van handeling helemaal verkeerd is; zoiets als je breakdancer-kunsten laten zien op de begrafenis van een grootouder.<br />Om de metafoor verder uit te breiden (misschien onverstandig!) Net als bij de oude dame begin je, door de opzet van de film, het gevoel te krijgen dat het einde niet ver meer kan zijn. En inderdaad, deze specifieke 'dood' wordt pijnlijk lang uitgerekt en hakt langzaam maar zeker in op onze reserves aan empathie, terwijl we tot het deprimerende besef komen dat het slechts één kant op gaat: heuvelafwaarts. De moeizame pogingen tot 'humor' zijn van een kilometer afstand te zien <0xE2><0x80><0x93> net als bij de grimmige onvermijdelijkheid van de dood!<br />Als we weer terugkeren naar het beeld van de'sloffende voeten', zien we dat de hoofdpersoon, Tom, deze handeling zijn hele leven lang onophoudelijk herhaalt. En dan is er nog zijn andere - beroemdere - rol. Om jezelf in de lastige positie te bevinden dat je publieks sympathie moet zien te wekken voor een personage dat nog 'kennelijker' dan Ross nog 'kennelijkerloos' is, is zeker een lastige opgave, zelfs voor zo'n'mogelijk' komisch acteur als Schwimmer, maar ik denk dat hij het zichzelf kwalijk kan nemen dat hij zich in sommige situaties serieus 'echo'end' opstelt.<br />Hoe zal hij ooit aan zijn beroemdste vertolking kunnen ontsnappen als hij scripts kiest waarin de personages bijna'veranderlijk' zouden kunnen zijn, ook al zijn de situaties dat niet? Een man met een langdurige middelbareschoolverliefdheid op iemand die hij in geen jaren heeft gezien. Klinkt bekend...? Het romantische element is helaas zo sleets dat het tot op de draad versleten is, en de 'achtergrond' is zo ongepast dat het de beste manier lijkt om de film die het resultaat is te beschrijven als een soort'stiff'... 2/10.
... You can't exactly shove her out of the way, because she's old; and if you were being charitable you might say that the ponderous gait she ambles along with isn't really her fault. Nevertheless, in these circumstances it's often difficult not to become irritated when you find yourself dragging your heels in her wake. So it is with "The Pallbearer", an attempt to do something 'different' with a romantic comedy that in this way is chiefly hamstrung because the venue is all wrong; sort of like showing off your 'breakdancing' skills at a grandparent's funeral.<br /><br />To further extend the metaphor (perhaps unwisely!); like the old lady, one starts to feel with the set-up of the film that its demise cannot be far away. Sure enough, this particular 'death' is agonizingly protracted, slowly chipping away at our reserves of empathy in tiny little increments, as depressingly we come to the realisation that the proceedings are only headed in one direction: Downhill. Its laboured attempts at 'humour' can be seen coming a mile off - again, not unlike the grim inevitability of death!<br /><br />Returning once again to the image of 'dragging heels', the main character, Tom, is shown to ceaselessly repeat this action throughout his life. If there are indeed degrees of 'pathetic', then this sap is possibly a good few notches ahead of Schwimmer's other - more famous - role. To find oneself in the awkward position of having to align audience sympathies with a character even MORE 'clueless' than Ross is certainly a tough ask even for as 'able' a comic performer as Schwimmer, but I guess he can find fault with himself for signing on to some seriously 'echoing' situations in the first place.<br /><br />How will he ever escape his most famous portrayal if he's picking scripts where the characters could almost be 'interchangeable', even if the situations aren't? A man with a longstanding high-school crush on someone he hasn't seen for years. Sound familiar... ? Paltrow is nothing else if not bland in her 'Rachel' role, but all of this going over old ground would perhaps be forgivable if the noticeable DIFFERENCES present weren't so incongruous as well. Unfortunately, the romantic element is so well-worn it's threadbare, and the 'backdrop' is so inappropriate that it seems the best way to describe the resultant film is as something of a 'stiff'... ! 2/10.