Ik heb net de prachtige film Return of the Soldier uit 1982 gezien, gebaseerd op de roman van Rebecca West. Het gaat over een kapitein van in de veertig die shellshock heeft opgelopen en niet eens tegen zijn vrouw zegt dat hij terug is op Britse bodem, maar in een ziekenhuis in Londen ligt. Hij is zijn geheugen kwijt en is weer een jongen, met een verlangen naar het liefje uit de lagere klassen dat hij 25 jaar eerder achternazat. Het is een delicaat verhaal. Hij blijft hangen in zijn jongensjaren, terwijl de lezer ontdekt dat zijn vrouw een onverdraaglijke, hoogopgeleide vrouw is die wil dat hij zijn plaats in de maatschappij weer inneemt. Zijn nicht Jenny woont bij hen in, die van Chris Baldry de soldaat hield toen ze als speelkameraadjes opgroeiden, maar nu een oude vrijster is. De vrouw uit de lagere klasse, gespeeld door Glenda Jackson, is Margaret Gray. Zij is degene die te horen krijgt dat Chris terug is in Engeland. Chris' vrouw Kitty is geschokt als mevrouw Gray haar komt vertellen dat Chris in een ziekenhuis in Londen ligt. Kitty (Julie Christie) is leeghoofdig en snobistisch. Waarom, vraagt ze zich af, heeft die andere vrouw een telegram gestuurd over Chris in plaats van over haar? Chris is Kitty helemaal vergeten. Hij wil zijn relatie met Margaret hernieuwen. De nu getrouwde Margaret wil hem niet ontmoeten, maar doet dat dan toch en blijft hem ontmoeten. Er is een psychiater (Ian Holm) die Kitty en Jenny waarschuwt dat Chris' tijdelijke geluk met Margaret zal verdwijnen als hij hem 'behandelt'. Jenny beseft hoe leeg Kitty's gevoelens voor Chris zijn en ze vormt via Margaret een geheime liefdesband met hem. Ze zijn allebei verliefd op hem. Jenny wil helpen. Aan het eind van de film onthult Kitty dat Chris en zij vijf jaar geleden een zoon hebben gekregen die is overleden. Als ze dat tegen Chris zegt, weegt ze de zielknijper af, en dan zal hij zeker weer 'normaal' worden. Maar is dat wel een goed idee? Chris, die zich er nauwelijks van bewust is dat Kitty en hij ooit getrouwd zijn geweest, is zich niet bewust van zijn kind en de dood van het kind. De psychiater, die net over het kind heeft gehoord, gelooft dat die kennis Chris zal herstellen. Jenny en Margaret hebben Chris helemaal voor zichzelf omdat Kitty denkt dat hij doet alsof en weigert Chris' ziekte te accepteren omdat hij terugvalt op zijn jeugd toen hij in de veertig was. De film laat haar grotendeels buiten beschouwing bij wat er met Chris moet gebeuren.<br />Maar Jenny en Margaret bespreken in de perfect onderhouden kinderkamer <0xE2><0x80><0x93> ook met Kitty in het boek, maar niet in het scenario <0xE2><0x80><0x93> wat er volgens hen vanuit hun verschillende gezichtspunten aan Chris gedaan moet worden. Margaret is in dit opzicht de belangrijkste, want hoewel ze getrouwd is, is ze weer half verliefd op Chris. Jenny is van mening dat Jenny's sociale status gevaar loopt als Chris zichzelf niet herstelt. Ze vertelt dit echter niet aan Margaret. Margaret besluit, vooruitkijkend, dat Chris zijn fantasie niet in de loop der tijd kan vasthouden, maar dat hij moet terugkeren naar iets wat op een echt leven lijkt. Terwijl Kitty en Jenny toekijken vanuit het raam van het huis, loopt Margaret naar Chris toe en vertelt hem over zijn verloren zoon. Het hoofd van het opgewekte oorlogsslachtoffer zakt omlaag, zijn schouders zakken omlaag, hij wendt zijn blik af. Hij loopt terneergeslagen naar het huis.<br />Ik lees wat kritiek op deze eerste roman van Rebecca West. De roman is ergens na de eerste oorlog geschreven. Het is nooit helemaal duidelijk wie Jenny is, zijn nicht of zijn zus. Het zou natuurlijk opwindender zijn als ze zijn zus was. De kritiek maakt het ook niet duidelijk. Ik weet zeker dat West in haar roman ervoor zorgt dat Jenny haar nicht is, niet haar zus. West is geen Henry Miller en ook geen Anais Nin, wier boek Incest (over haar relatie met haar vader als volwassene om hem betaald te zetten dat hij haar als kind heeft misbruikt) ik heb overwogen te lezen, maar toen toch maar niet heb gedaan. Rebecca, de schrijfster, heeft ook de behoefte om Chris terug te krijgen. Ook zij heeft voorposten in haar hoofd voor de corporatie - haar roman is eerst vernietigend, maar omarmt haar uiteindelijk weer.
just saw this exquisite 1982 movie Return of the Soldier, based on Rebecca West's novel. Its about a shell-shocked fortyish Captain who doesn't even tell his wife he has returned to British soil, but remains in a hospital in London. He's lost his memory and is a boy again, with a lingering yen for the lower class sweetheart he pursued 25 years earlier. Its a delicate story. He is lingering in his boyhood, while the reader discovers his wife is an unbearable, aspiring socialite who wants him to resume his place in society. Living with them is his cousin Jenny, who loved Chris Baldry the soldier, when they were growing up as playmates, but has settled into spinsterhood. The lower class woman, played by Glenda Jackson, is Margaret Gray. It is SHE who is notified that Chris is back in England. Chris' wife Kitty is shocked when Mrs. Gray comes to tell her that Chris is in a hospital in London. Kitty (Julie Christie) is vacuous and snobbish. Why, she asks herself, was this other woman sent a telegraph about Chris rather than her? Chris has forgotten totally about Kitty. He wants to renew his relationship with Margaret. The now married Margaret is reluctant to meet him, but then does and continues to meet with him. There is a psychiatrist (Ian Holm) who warns Kitty and Jenny that Chris' temporary happiness with Margaret will disappear if he 'cures' him. Jenny realizes how empty Kitty is for Chris and forms a secret loving alliance through Margaret. They both are in love with him. Jenny wants to help. Late in the film Kitty reveals that Chris and she had a boy who died five years ago. Telling Chris this, weighs the Shrink, will certainly restore him to 'normal.' But is this a good idea? Chris, barely aware that he and Kitty were ever married, is unaware of his child and the child's death. The psychiatrist, just learning of the child, believes such knowledge will restore Chris. Jenny and Margaret have Chris all to themselves because Kitty believes he is faking and refuses to accept Chris's illness in reverting to his youth in his forties. The film leaves her mostly out of consideration concerning whats to be done with Chris.<br /><br />But Jenny and Margaret, in the child's perfectly maintained bedroom- with Kitty too in the novel, but not in the screenplay- discuss what they believe should be done about Chris from their separate perspectives. Margaret is the critical one here, because, though married, she has half fallen in love with Chris again. Jenny's social stature, Jenny believes, will be threatened if Chris does not right himself. She does not reveal this to Margaret, however. Margaret decides, looking ahead, that Chris cannot maintain his fantasy over time, but must return to something like a real life. While Kitty and Jenny look on from the window of the house, Margaret approaches Chris outside and tells him of his lost son. The buoyant war victim's head sinks, his shoulders slump, he looks away. He walks dejectedly toward the house. Fin<br /><br />I read some criticism of this first novel of Rebecca West. The novel was written something after the first war. The movie is never quite clear who Jenny is, his cousin or his sister. It would be more rousing if she were his sister, of course. The criticism doesn't make it clear either. I'm sure West in her novel, makes sure Jenny is her cousin, not her sister. West is no Henry Miller nor an Anais Nin, whose book Incest (about her relationship with her father as an adult to get even with him for molesting her as a child) I considered reading, but then decided against. Rebecca the author has a need to restore Chris too. She too has outposts in her head for the Society her novel excoriates first but finally embraces once more.