Het doet me denken aan de geschriften van Stephen King en de jeugd vol angsten uit verhalen als IT <0xE2><0x80><0x93> precies het tegenovergestelde. Er is geen angst in deze jeugd die een van de vrienden <0xE2><0x80><0x93> die nog steeds vrienden zijn, 20 jaar verder in de tijd <0xE2><0x80><0x93> zich herinnert of lijkt te lijden. Verder in de tijd wordt alles beschreven als vriendschappelijk gedrang, misschien van tijd tot tijd beschreven als het 'oppikken' van een of meer van hen, maar alles wordt vergeven. Er is geen *angst* ingeprent zoals in de film en de personages in latere levens die relaties beschrijven <0xE2><0x80><0x93> we zien alleen jonge mensen die in wezen dezelfde personen zijn geworden. Meer volwassen, maar in wezen nog steeds dezelfde mensen, en dezelfde machtsstructuren.<br />Volkomen verbazingwekkend! Niet alleen vanwege het feit dat mensen feitelijk betrekkelijk onbeschadigd door sociale conventies kunnen opgroeien <0xE2><0x80><0x93> maar ook omdat vriendschappen in feite blijvend kunnen zijn. In dat opzicht is deze film een piepkleine Parel <0xE2><0x80><0x93> zoals men veronderstelt dat de bedoeling van de film is geweest: een portret van ongedwongen emoties die mensen met elkaar verbinden. Wat, gezien in tegenstelling tot films uit latere jaren die de donkere kanten van de kindertijd afbeelden <0xE2><0x80><0x93> de gewelddadige remmingen in Bowling for Combine is wat gemakkelijk bij je opkomt, maar sinds halverwege de jaren tachtig' Samen met de groeiende aanbidding van kinderen en kinderen (begeleid door 1000 commercials, animatieseries en series die rechtstreeks op kinderen zijn gericht) hebben verschillende films en documentaires succes gehad met het laten zien van de duistere kanten van het opgroeien <0xE2><0x80><0x93> het misbruik, de eenzaamheid, de drang om uit te blinken <0xE2><0x80><0x93> met als resultaat volwassenen met een duistere en verwrongen geest.<br />En nu komt er een film die zegt: het is mogelijk om een gelukkige jeugd te hebben, kijk maar eens om je heen!<br />Dank je wel daarvoor. OR de illusie van het tegengewicht...<br /><br />8/10/2010
it brings to mind the writings of Stephen King and the remembered childhoods filled with terror from stories like IT - as the exact opposite. There is no terror in these childhoods that any of the friends - who are still friends 20 years up the line - remember or seem to suffer from. Up the line all is described as friendly jostling, maybe periodically described as "picking on" one or more of them, but all is forgiven. There is no *angst* embedded as the film and the participants in later life describe the relationships - all we see are young people having grown up to be basically the same persons. More mature, but basically still the same people, and the same power structures.<br /><br />Totally amazing! Not just for the fact that people can in fact grow up relatively unharmed by social conventions - but also that friendships can in fact last. In this respect this movie is a tiny Pearl - as one assumes this has been the intent of the film: A portrait of unforced emotions binding people together. Which, when seen in opposition to films of later years portraying the dark sides of childhood - the violent inhibitions in Bowling for Combine is what easily springs to mind, but since mid 80'ies along with the growing adoration of children and childhood (accompanied by 1000s of commercials, animations and series directed straight at children) several movies and documentaries have had success with portraying the dark sides of growing up - the abuse, the loneliness, the push to excel - resulting in adults with dark and twisted minds.<br /><br />And here comes a film, that says: It IS possible to have a happy childhood, look'a'here!<br /><br />Thank you for that. OR the counterweight illusion ...<br /><br />8/10