Deze film is geschreven door Charlie Higson, die hiervoor de 'legendarische' Fast Show heeft gedaan en zijn eigen show, gebaseerd op een van de personages van de Fast Show (Tony de autoverkoper). Hij heeft ook James Bond-boeken voor kinderen geschreven.<br />Eigenlijk heb ik voor deze film alleen maar films van Gordon gezien die gebaseerd zijn op verhalen van Lovecraft, en die zijn stuk voor stuk fantastisch. Hier probeert Gordon iets anders te doen. De stijl is volkomen 'contemporary', dat wil zeggen met een beverige camera, snelle en vreemde montage, coole relaxte muziek op de achtergrond. Het werkt hier vrij goed, denk ik, maar het is nog steeds zinloos en goedkoop. De film is goed in elkaar gezet en er is een hele sfeer, wat het resultaat is van een goede regie. Ik vind de hoofdfiguur, de 'nul'-jonge vent, heel interessant in zijn 'nul'-zijn. De dikke man is ook goed. En de vent die op Alec Baldwin lijkt, maar hem niet is. Maar vrij snel na het begin blijkt de film iets niet-zo-interessants te hebben: in dit geval bedoel ik een eindeloze reeks scènes van sadisme en ziekte. Er zit niet veel menselijkheid in deze film/geschiedenis. Het is volkomen pessimistisch, en iedereen in deze film is walgelijk en hopeloos, of binnenkort dood. Onnodig te zeggen dat er ook geen humor in zit. Het is een kots van 1.40 meter zonder enige verlichting op elk moment. Hoe dan ook, Gordon blijft voor mij een van de interessantste filmmakers die tegenwoordig actief zijn, en ik beschouw deze film als een experiment, en in dat opzicht als een mislukking. Iedereen moet soms ervaren hoe het is om te verdwalen, gewoon om het te leren en de weg terug te vinden. Dit zou Gordons meest oninteressante en lege werk kunnen zijn.
This movie is written by Charlie Higson, who has before this done the "legendary" Fast Show and his own show based on one of Fast Show's characters (Tony the car sales man). He's also written James Bond books for kids.<br /><br />Actually I've seen before this only Gordon's movies that are based on Lovecraft's stories, and every one of those is marvelous. Here Gordon tries to do something different. The style is totally "contemporary", which means shaky camera, fast and strange cutting, cool chillout music in the background. It works quite well here, I guess, but it's still pointless and cheap. It makes me often think of the cameraman who's shaking his dv-camera in front of the actors/actresses and try to make stylish moves in the pictures (hoping that something tolerable would come out of it). The casting is good, and there is a whole atmosphere, which is the result of good directing. I think the main character, the "zero" young guy, is quite interesting in his "zeroness". The fat guy is also good. And the guy who looks like Alec Baldwin, but is not him. But pretty soon after the beginning the movie turns out to be something not-so-interesting: In this case I mean an endless line of scenes of sadism and sickness. There is not much humanity in this film/story: It's totally pessimistic, and every person in this movie is disgusting and hopeless, or soon dead. Needless to say that there is no humor either. It's a 1'40 long vomit without no relief in any moment. Anyway, Gordon remains to me one of the most interesting movie makers that are active today, and I think of this movie as an experiment, and as a failure in that. Everyone has to experience getting lost sometimes, just to learn and to find their way again. This might be Gordon's most uninteresting and empty work.