Tot de jaren negentig was er nooit een film geweest die gebaseerd was op 'Emma' van Jane Austen. Toen kwamen er twee in hetzelfde jaar, 1996. Of, als je 'Clueless' uit 1995 meetelt, dat Austens plot aanpast aan een moderne Amerikaanse middelbare school, drie in twee jaar.<br />Het hoofdpersonage is Emma Woodhouse, een jongedame uit een welgestelde familie in Regency-Engeland. Ze is financieel aanzienlijk beter af dan de meeste heldinnen uit Austen, zoals Elizabeth Bennett of Fanny Price, en hoeft geen rijke echtgenoot te zoeken. In plaats daarvan lijkt het haar vooral te gaan om het vinden van echtgenoten voor haar vriendinnen. Ze haalt haar vriendin Harriet over om een huwelijksaanzoek van een jonge boer, Robert Martin, af te wijzen, in de overtuiging dat Harriet haar oog moet laten vallen op de eerzuchtige dominee, meneer Elton. Dit plan loopt echter rampzalig mis, aangezien Elton geen belangstelling heeft voor Harriet, maar verliefd is geworden op Emma zelf. De snelheid waarmee Emma zijn aanzoek afwijst, doet je je afvragen waarom ze er zo op gebrand was haar vriendin te koppelen aan een man die ze (met reden) als een ongeschikte huwelijkspartner voor zichzelf beschouwt. Omdat dit een Jane Austen-verhaal is, blijkt Emma minder een toegewijde oude vrijster te zijn dan ze lijkt, en ook zij wordt verliefd, wat weer tot verdere complicaties leidt. In 2008 is Kate Beckinsale een Hollywoodster, maar in 1996 was ze, hoewel ze maar een jaar jonger was, lang niet zo bekend in de wereld als Gwyneth Paltrow. Ze is echter net zo overtuigend als Austens goedbedoelde, maar vaak onterechte heldin. Beckinsale lijkt talent te hebben voor klassieke rollen <0xE2><0x80><0x93> ze was een verrukkelijke heldin in Kenneth Branaghs versie van _Much Ado about Nothing_ <0xE2><0x80><0x93> en soms zou ik willen dat Hollywood een geschiktere rol voor haar had gevonden in plaats van haar te verspillen aan kalkoenen als 'Pearl Harbor' of 'Underworld'.<br />Ik gaf de voorkeur aan Jeremy Northam boven Mark Strong als Emma. Meneer Knightley is mijn grote liefde, voornamelijk omdat hij dichter in de buurt kwam van mijn eigen idee van het personage als een edele, ridderlijke oudere man, in sommige opzichten meer een vaderfiguur voor Emma dan een minnaar. (Zijn achternaam is waarschijnlijk bedoeld om aan te geven dat hij een edele natuur heeft <0xE2><0x80><0x93> negentiende-eeuwse heren beschouwden zichzelf graag als het moderne equivalent van middeleeuwse ridders met hun ingewikkelde erecodes van ridderlijkheid). Strong heeft de neiging de kwestie van het leeftijdsverschil te bagatelliseren (hij is 37, zij 21) en Knightley meer een hartstochtelijke minnaar en minder een wijze mentor te maken dan Northam. Samantha Morton (nog een actrice die zich op grotere dingen zou richten) komt misschien dichter in de buurt van de Harriet van de roman dan Toni Collette. Dit was de kleinste van de twee versies, gemaakt voor de televisie in plaats van de bioscoop, en de decors en kostuums lijken minder overdadig en er zijn minder grote namen in de cast. Maar kostuumdrama is over het algemeen iets waar de Britse televisie goed in is, en deze versie kan zich zeker meten met de bioscoopversie; het zijn allebei onderhoudende en goed gemaakte versies van Austens roman.
Until the 1990s there had never been a film based upon Jane Austen's "Emma". Then two came along in the same year, 1996. Or, if you count 1995's "Clueless", which updates Austen's plot to a modern American high school, three in two years. <br /><br />The main character is Emma Woodhouse, a young lady from a well-to-do family in Regency England. She is, financially, considerably better off than most Austen heroines such as Elizabeth Bennett or Fanny Price, and has no need to find herself a wealthy husband. Instead, her main preoccupation seems to be finding husbands for her friends. She persuades her friend Harriet to turn down a proposal of marriage from a young farmer, Robert Martin, believing that Harriet should be setting her sights on the ambitious clergyman Mr Elton. This scheme goes disastrously wrong, however, as Elton has no interest in Harriet, but has fallen in love with Emma herself. The speed with which Emma rejects his proposal makes one wonder just why she was so keen to match her friend with a man she regards (with good reason) as an unsuitable marriage partner for herself. This being a Jane Austen plot, Emma turns out to be less of a committed spinster than she seems, and she too finds herself falling in love, leading to further complications. <br /><br />Today in 2008 Kate Beckinsale is a Hollywood star, but in 1996, despite being only a year younger, was not nearly as well-known internationally as Gwyneth Paltrow. She is, however, just as convincing as Austen's well-intentioned but often wrong-headed heroine. Beckinsale seems to have a gift for classical roles- she made a delightful Hero in Kenneth Branagh's version of "Much Ado about Nothing"- and I sometimes find myself wishing that Hollywood could have found more suitable roles for her rather than wasting her in turkeys like "Pearl Harbor" or "Underworld". <br /><br />I preferred Jeremy Northam to Mark Strong as Emma's love interest Mr Knightley, largely because he came closer to my own conception of the character as a gentlemanly, chivalrous older man, in some ways more of a father-figure to Emma than a lover. (His surname is probably meant to indicate his gentlemanly nature- nineteenth-century gentlemen liked to think of themselves as the modern equivalent of mediaeval knights with their elaborate codes of chivalry). Strong tends to downplay the question of the age difference (he is 37, she 21) and makes Knightley more of a passionate lover and less of a wise mentor than does Northam. Samantha Morton (another actress who would go on to bigger things) is perhaps closer to the Harriet of the novel than was Toni Collette.<br /><br />This was the more small-scale of the two versions, being made for television rather than the cinema, and the sets and costumes seem less lavish and there are fewer big names among the cast. Costume drama, however, is generally something that British television does well, and this version can certainly hold its own with the cinema version; both are entertaining and well-made versions of Austen's novel. 7/10