De Sica begint een van mijn favoriete regisseurs te worden, maar deze was voor mij een schot in de roos. Een grijnzende idiote jongen wordt de leider van een gemeenschap van illegale kolonisten in een verlaten gebied buiten Milaan. Het is een gedetailleerd en sprankelend verhaal over de onschuldige, arme massa's, compleet met kwaadaardige kapitalisten en schietgrage politiemachten, maar het ontwikkelt zich langzaam tot een magisch fantasyverhaal, terwijl de wonderjongen Toto ongelimiteerde superkrachten ontwikkelt. Na 10 minuten had ik het helemaal gehad met de altijd glimlachende Toto, en toen de magie het overnam, bleef ik in het stof achter. Er waren zoveel prachtig georkestreerde scènes, zoveel goede personages onder de kolonisten, dat ik bleef denken dat het zonde was dat de film niet serieuzer was gemaakt. De koppeling van neorealisme en fantasy komt er meer uit te zien als een experiment van 'kijk-wat-we-allemaal-kunnen-doen' dan als een volledig ontwikkeld stuk werk/kunst.
De Sica is becoming one of my favorite directors, but this one was a hit-and-miss for me. A grinning idiot youth becomes the leader of a community of illegal settlers in a deserted area outside Milano. It is a detailed and sparkling story of the innocent poor masses, complete with evil capitalists and trigger-happy police forces, but slowly it evolves into a magic fantasy tale, as the boy wonder Toto develops unlimited superhero powers. I had it up to here with the ever-smiling Toto after 10 minutes, and when the magic took over, I was left in the dust. There were so many wonderfully orchestrated shots, so many good characters among the settlers, that I kept thinking it was a waste the movie wasn't more serious with its material. The coupling of neorealism and fantasy comes out more as an experiment of the "look-what-we-can-also-do-mum" sort than as a fully developed piece of work/art.