Ongeveer halverwege besefte ik dat ik helemaal niets om die personages gaf, maar ik keek toch nog wat meer. Helaas kwam ik de volgende dag terug om de film af te maken. Ik had me de moeite kunnen besparen.<br />Als je van tevoren _iets_ over de film weet, weet je dat de hoofdrolspeler een overlevende van een vliegtuigongeluk is <0xE2><0x80><0x93> en de titel geeft je een vrij goed idee van wat er daarna gaat gebeuren <0xE2><0x80><0x93> hij gaat de mensen bellen! Dat was bijna net zo erg als 'Slangen op een vliegtuig' (nog zo'n slechte film over een catastrofe in de luchtvaart).<br />Ik besef dat dit een oude film is, en dat de acteerstijl in die tijd veel minder naturalistisch was dan tegenwoordig. Maar zelfs naar die maatstaven gemeten was het acteren g<0xC3><0xAA>nant. Het waren geen personages, het waren stereotypen. Ik vermoed dat deze film, meer dan wat ook, een poging was van Bette Davis om de (Gary Merrill) carrière van haar man te helpen. Tevergeefs echter <0xE2><0x80><0x93> ik heb eikenbomen meer oprechte emotie zien tonen dan hij.<br />Davis' rol van de blije invalide (d.w.z. een rol zonder glamour) werd waarschijnlijk beschouwd als een nerveuze en gewaagde carrièrezet. Dat was het niet. Het was alleen maar saai. Ze was een soort Tiny Tim in de film, die Trask (Merrills) tot Trask (Merrills) maakte. De laatste scène, waarin Trask zijn vrouw opbelt om zich met haar te verzoenen, was zo aanstellerig en overdreven geacteerd aan beide kanten van de lijn, dat ik er bijna van ineenkromp. Ik moest mezelf eraan herinneren dat deze mensen werkelijk betaald kregen voor wat ze in deze film deden.<br />Het viel me op dat een heleboel mensen van deze film schenen te hebben genoten. Als je het opbeurend vond, is dat geweldig. Maar eerlijk gezegd vond ik het alleen maar slecht. Er zijn genoeg oude films uit de Gouden Eeuw van Hollywood die veel beter geschreven en gespeeld waren.
About halfway through, I realized I didn't care about these characters in the least; however, I watched a bit more anyway. Regrettably, I came back the next day and finished it. I shouldn't have bothered.<br /><br />If you know *anything* about the film beforehand, you know that the lead character will be a plane crash survivor - and the title gives you a pretty good idea of what's gonna happen afterward - he's gonna get on the phone and call people about it! That was almost as bad as "Snakes on a Plane" (another bad aviation catastrophe flick).<br /><br />I realize this is an old film, and the acting style in those days was much less naturalistic than today. But even by those standards, the acting was embarrassing. These weren't characters, they were stereotypes. I suspect this movie was, more than anything, an attempt by Bette Davis to help her husband's (Gary Merrill) career. To no avail however - I have seen oak trees display more genuine emotion than he did.<br /><br />Davis' playing the happy cripple (i.e., a non-glamorous role) was probably looked on as an edgy and bold career move. It wasn't. It was just boring. She was a kind of Tiny Tim in the film, making Trask (Merrill's character) see the truth about love and forgiveness (although she was less winsome than Tiny Tim), calmly dispensing wisdom about life and relationships without a hint that her beloved husband had just died.<br /><br />The final scene, where Trask calls his wife back in Iowa to reconcile, was so affected and over-acted on both ends of the phone line, I almost cringed. I had to remind myself that these people actually got paid for what they were doing in this film.<br /><br />I noticed a lot of people seem to have enjoyed this movie. If you found it uplifting , that's great. But frankly, I just found it bad. There are plenty of old movies from the Golden Age of Hollywood that were far better written and acted.