John Garfield speelt een marinier die tijdens een gevecht op Guadalcanal door een granaat blind is geworden en met zijn handicap moet leren leven. Hij heeft alle stereotiepe ideeën over blindheid en is ervan overtuigd dat hij iedereen tot last zal zijn. Het ziekenhuispersoneel en zijn mede-gewonde mariniers kunnen niet tot hem doordringen. Evenmin als het meisje dat hij thuis speelt, gespeeld door Eleanor Parker. Hij is koppig en verblind door zijn eigen angsten, zelfmedelijden en vooroordelen. Het is een ingewikkelde rol die Garfield memorabel speelt in een geweldige vertoning die je, ondanks het altijd aanwezige, stroperige melodrama, blijft bekijken. De beste scènes spelen zich af op Guadalcanal, waar hij' En later een droomopname in het ziekenhuis, waar hij zichzelf met een witte stok, een donkere bril en een tinnen bekertje in zijn hand over een perron ziet lopen, terwijl zijn vriendin achterwaarts bij de camera vandaan loopt.
John Garfield plays a Marine who is blinded by a grenade while fighting on Guadalcanal and who has to learn to live with his disability. He has all the stereotypical notions about blindness, and is sure he'll be a burden to everyone. The hospital staff and his fellow wounded Marines can't get through to him. Neither can his girl back home played by Eleanor Parker. He's stubborn and blinded by his own fears, self pity, and prejudices. It's a complex role that Garfield carries off memorably in a great performance that keeps one watching in spite of the ever present syrupy melodrama. The best scenes are on Guadalcanal, where he's in a machine gun nest trying to fend off the advancing Japanese soldiers in a hellish looking night time battle, and later a dream sequence in the hospital where he sees himself walking down a train platform with a white cane, dark glasses, and holding out a tin cup, all the while his girlfriend walks backward away from the camera.