Hoewel sommigen het een 'Cuban Cinema Paradiso' zullen noemen, is de film eerder een _How Green Was My Valley_, een geheugenfilm die treurt om een verloren onschuld. De film vermijdt handig een politieke valstrik van partij kiezen (pro-Castro? anti-Castro?), en concentreert zich in plaats daarvan op de menselijke zwakheid van de personages en het belang van familie. Vol goede acteerprestaties, met name van de Mexicaanse actrice Diana Bracho, die de vrouw van Keitel speelt. Een meesterwerk, vol verwijzingen naar klassieke films, van _CASABLANCA_ tot _ Chaplin's CITY LIGHTS_. Gael Garcia Bernal speelt een kleine rol die van cruciaal belang is voor de dramatische afronding van het verhaal. Tv-regisseur Georg Stanford Brown, in een zeldzame terugkeer naar het acteren (herinner je _THE ROOKIES_? Het is jammer dat deze film, die oorspronkelijk DREAMING OF JULIA heette, in de Verenigde Staten is uitgebracht onder de afgrijselijke titel CUBAN BLOED, wat niets met de film te maken heeft.
Although some may call it a "Cuban Cinema Paradiso", the movie is closer to a How Green Was My Valley, a memory film mourning for a lost innocence. The film smartly avoids falling into a political trap of taking sides (pro-Castro? anti-Castro?, focusing instead in the human frailty of the characters and the importance of family. Filled with good acting, in particular from Mexican actress Diana Bracho, who plays Keitel's wife. A masterpiece, filled with references to classic movies, from CASABLANCA to Chaplin's CITY LIGHTS. Gael Garcia Bernal plays a small role which is critical for the dramatic payoff of the story. TV director Georg Stanford Brown, in a rare return to acting (remember THE ROOKIES?), plays a homeless bum who acts as Greek chorus, superbly. It is a pity that this movie, originally titled DREAMING OF JULIA, has been released in the States by THINKfilm with the atrocious title of CUBAN BLOOD, which has nothing to do with the movie.