Als een film je schokt met zijn verontrustende, broeierige sfeer, en je bij de keel grijpt met zijn verbluffende cinematografie, dan weet je gewoon dat je op een traktatie bent gestuit, een meesterwerk van een film. Hoewel de meeste moderne films, hoe leuk ze ook zijn, de sterkste zijn, en dat zijn de films die het meest worden geprezen en die je voor het leven bijblijven. Ik zeg vol trots dat ik een fan ben van films die je van je stuk brengen, niet alleen van horrorfilms, maar ook van films die je een akelig voorgevoel geven. Films als _Breakdown_ en _The Missing_, die een rilling over je rug laten lopen en je doen denken: 'Godallemachtig, dat zou mij ook kunnen overkomen.' Ik ben pas eenentwintig, maar ik ben niet opgegroeid met acteurs als Burt Renyolds, Jon Voight en Ned Beatty, al ken ik ze wel. Ik heb ze niet zien opgroeien en als acteur zien doorgaan, in tegenstelling tot acteurs als Shia LaBouf en Justin Long. Ik moet zeggen dat ik na de lange hype en toen ik Deliverance voor het eerst zag, erg onder de indruk was van die veteranen in een film van meer dan 30 jaar geleden, en dat ik er nog steeds bang voor ben. Burt Renyolds speelt Lewis, de macho die zichzelf tot leider heeft benoemd van een groep van vier vrienden op een kanotocht door een fictieve rivier, voordat er een dam wordt gemaakt die de hele wildernis met water vult. Renyolds' personage is een ervaren avonturier, niet echt een warhoofd en vol machismo. Toen ik hem als stoere vent zag, dacht ik anders over hem als acteur, omdat ik hem alleen maar heb gezien als een slonzige oude man of een boze politicus. De dialogen die de regisseur voor zijn personage gebruikt, geven hem genoeg boosaardigheid om een sterke en zelfs intimiderende leider te zijn. Ronny Cox en Ned Beatty spelen de beginnende avonturiers, respectievelijk Drew en Bob, die zich bij hen aansluiten voor de lol van een kanotocht. De acteur naar wie ik met zoveel plezier keek was Jon Voight, opnieuw heb ik hem alleen maar gezien als een oudere acteur, maar in tegenstelling tot Renyolds vond ik het acteerwerk van Voight (en ik heb het niet zo op Anaconda als ik dat zeg), bijvoorbeeld in de nationale schatfilms, heel goed. Voight speelt Ed, die net als Lewis ervaring heeft met avontuur, maar die wordt gezien als een meer gereserveerde figuur, een schoorvoetende held/leider en het ontbreekt hem absoluut aan Lewis' machismo. De film begint in feite met de vier die een klein stadje binnenrijden en iemand vragen hun auto's naar de bodem van de rivier te rijden terwijl zij de stroomversnellingen bevaren en langs de rivieroever hun kamp opslaan. De hillbilly-figuren aan wie we worden voorgesteld krijgen onmiddellijk een griezelige uitstraling, zoals het onvolgroeide joch dat de beruchte 'Duelling Banjo's' speelt aan het begin van de film met Ronny Cox' personage Drew; en nog sterker de twee bergbewoners in de film die een cruciale en verontrustende verkrachtingsscène spelen. Zoals bij alle sfeerfilms worden vanaf dat moment zowel de personages als het publiek vervuld van angst en verwarring en zien we de personages vorm krijgen en van vorm veranderen. De kanotocht die daarop volgt is vakkundig geschoten en van hieruit vechten de mannen tegen zowel de menselijke als de natuur's overlevingskansen. De filmkunst houdt niet op, en ik steun die opmerking met de scène waarin Ed een van de verkrachtende bergbewoners met een boog te lijf gaat. Als Ed op een van zijn pijlen valt en zijn vijand op zich af ziet komen, zijn geweer spant, om vervolgens met een pijl in zijn nek op de grond te vallen; dat was het beste filmwerk dat ik ooit in een film heb gezien. Als de film is afgelopen, is Deliverance een van de beste films die tot op de dag van vandaag een van de beste in de geschiedenis van de film is.
When a movie shocks you with it's disturbing, brooding atmosphere, and grabs you by the throat with it's stunning cinematography, you just know that you have stumbled upon a treat, masterpiece of a film. Although with most modern movies, extremely enjoyable as some are, those that really shock you into focus are the strongest, and are the ones that are most critically acclaimed and mostly, stick with you for a life time. I say, proudly, that I am a fan of movies that disturb, not just horror movies, but those that send a vibe laden with foreboding. Movies like Breakdown and The Missing, that send a chill down your spine, making you think "holy crap, that could happen to me", and visually entice you, are up there with some of my favorite aspects in a movie. Because I am only 21, I did not grow up with actors like Burt Renyolds, Jon Voight and Ned Beatty, albeit I am familiar with them, I didn't watch them grow and proceed as actors, as opposed to actors now like Shia LaBouf and Justin Long. I must say, after the long hype and witnessing Deliverance for the first time, I was so admired by these veteran actors in a movie made more than 30 years ago, and still lives it's terror up in competition to modern movies. Burt Renyolds plays Lewis, the macho self appointed leader of a group of four friends on a canoe trip down a fictitious river before a dam is made, filling the whole wilderness in water. Renyolds' character is an experienced adventurer, sort of no nonsense, and filled with machismo. Witnessing him portray the tough guy, made me think differently about him as an actor, as i have only seen him as a seedy old guy or an angry politician. The dialog the director provides for his character gives him enough malice to be proved as a strong and even intimidating leader. Ronny Cox and Ned Beatty play as the novice adventurers, Drew and Bob respectively, joining in for the fun of a canoe trip. The actor that i thoroughly enjoyed watching was Jon Voight, once again I have only seen him as an older actor, however, unlike Renyolds, I have quite liked Voight's acting (and i don't regard Anaconda when I say that), for example the national treasure movies. Voight plays Ed, whom, like Lewis, is experienced in adventuring but is seen as a more reserved character, a reluctant hero/ leader and definitely lacks Lewis' machismo. The film basically opens up with the four driving into a small town while asking to find someone to drive their cars to the bottom of the river whilst they canoe the rapids and camp along the riverside. You immediately get a creepy vibe from the hillbilly characters we are introduced to, like the imbred kid who plays the infamous "Duelling Banjo's" at the start of the film with Ronny Cox's character Drew; and more so the two mountain men in the films pivotal and disturbing rape scene. As with all atmospheric movies, from this moment on, dread and confusion fills the characters as well as the audience and it is here we see the characters take shape and change form. The canoe trip that follows is expertly shot and it is from here the men fight against both human and nature's odds for survival. The film's cinematics do not let up, and I back that comment up with the scene in which Ed fights one of the rapist mountain men with a composite bow. As Ed falls on to one of his arrows and notices his enemy approaching him, cocks his rifle, only to shoot the floor as he falls with an arrow in his neck; was possible the greatest piece of cinematic shooting I have seen in a film. In wrapping up, Deliverance is one film, who's dread and atmosphere carry the mood across and to this date, remains one of the best films in cinematic history.