<0xE2><0x80><0x93> _The United States of Kiss My Ass_.<br /><br /> _House of Games_ is het regiedebuut van de toneelschrijver David Mamet en het is een effectieve en bij tijd en wijle verrassende psychologische thriller. De hoofdrol wordt gespeeld door Lindsay Crouse als de best verkopende psychiater, Margaret Ford, die besluit de confrontatie aan te gaan met de gokker die een van haar patiënten ertoe heeft aangezet zelfmoord te plegen. Door dat te doen laat ze de veiligheid en het comfort van haar enigszins gewone leventje achter zich en reist ze 'naar de stad' om een bezoek te brengen aan het louche etablissement _House of Games_.<br />De gokker Mike (op voortreffelijke wijze gespeeld door Joe Mantegna) blijkt nogal scherpzinnig en onbetrouwbaar te zijn. Het kaartspel komt op gang en al snel wordt duidelijk dat de psychiater en de gokker een bekende branche beoefenen (het vertrouwen van anderen winnen) en begint er een fascinerende relatie. Wat House of Games voor elke filmfan interessant en essentieel maakt, is het voortdurende gegok op wie de touwtjes in handen heeft, is het de psychiater of de oplichter of is het de bekende blufkoning David Mamet?<br />In House of Games is de richting saai en meestal vlak en weinig inspirerend, hoewel in elke film van David Mamet het verhaal centraal staat en niet de richting. In House of Games komt dit voor een deel door de voortreffelijke prestaties van de twee hoofdrolspelers (opzienbarend en afleidend), maar zoals bij veel van Mamets werk het geval is, is het vooral de dialoog die je vastgrijpt en je langzaam de film in trekt. Niemand in het House of Games zegt wat hij bedoelt en gesprekken worden slagvelden en woordenoorlogen. Iedereen bluft en bluft dubbel, wat doet denken aan een spel poker. Dit is een terugkerend thema in de hele film en wordt op de juiste momenten met veel effect gebruikt om enorme spanningen te creëren. House of Games kan ook worden gezien als een oorlogsfilm. Met Lindsay Crouse hebben we de welgestelde, ontwikkelde psychiater uit de middenklasse en Joe Mantegna is precies het tegenovergestelde, de arbeidersklasse van Amerika die zijn brood verdient met 'eerlijke' misdaad.<br />De film verleidt de kijker zoals Crouse verleid wordt door Mantegna en het eindresultaat is uiteindelijk een zeer bevredigend stuk Amerikaanse cinema. En het slot van de film is absoluut iets om naar uit te kijken, het is verbijsterend.<br />Een buitengewoon plezierige filmervaring die het bekijken waard is.
`The United States of Kiss My Ass'<br /><br />House of Games is the directional debut from playwright David Mamet and it is an effective and at times surprising psychological thriller. It stars Lindsay Crouse as best-selling psychiatrist, Margaret Ford, who decides to confront the gambler who has driven one of her patients to contemplate suicide. In doing so she leaves the safety and comfort of her somewhat ordinary life behind and travels `downtown' to visit the lowlife place, House of Games.<br /><br />The gambler Mike (played excellently by Joe Mantegna) turns out to be somewhat sharp and shifty. He offers Crouse's character a deal, if she is willing to sit with him at a game, a big money game in the backroom, he'll cancel the patients debts. The card game ensues and soon the psychiatrist and the gambler are seen to be in a familiar line of work (gaining the trust of others) and a fascinating relationship begins. What makes House of Games interesting and an essential view for any film fan is the constant guessing of who is in control, is it the psychiatrist or the con-man or is it the well-known man of great bluffs David Mamet.<br /><br />In House of Games the direction is dull and most of the times flat and uninspiring, however in every David Mamet film it is the story which is central to the whole proceedings, not the direction. In House of Games this shines through in part thanks to the superb performances from the two leads (showy and distracting) but mainly as is the case with much of Mamet's work, it is the dialogue, which grips you and slowly draws you into the film. No one in the House of Games says what they mean and conversations become battlegrounds and war of words. Everyone bluffs and double bluffs, which is reminiscent of a poker games natural order. This is a running theme throughout the film and is used to great effect at the right moments to create vast amounts of tension. House of Games can also be viewed as a `class-war' division movie. With Lindsay Crouse we have the middle-class, well-to-do educated psychiatrist and Joe Mantegna is the complete opposite, the working class of America earning a living by `honest' crime.<br /><br />The film seduces the viewer much like Crouse is seduced by Mantegna and the end result is ultimately a very satisfying piece of American cinema. And the final of the film is definitely something for all to see and watch out for, it's stunning.<br /><br />An extremely enjoyable film experience that is worth repeated viewings. 9/10