Een recente bezichtiging van That'sENTAINMENT heeft me de drang gegeven om veel van de klassieke MGM-musicals uit de jaren veertig en vijftig te bekijken. ANCHORS AWEIGH is beslist een minder goede film dan ON THE DOWN. De liedjes zijn niet zo goed en de chemie tussen de personages ook niet. Maar de film verweeft de klassieke favorieten, zoals Tsjaikovski, prachtig met elkaar. En de scène in de Hollywood Bowl, met Sinatra en Kelly die boven in het bos tevoorschijn komen en dan de trap af rennen terwijl tientallen pianisten op de piano spelen, is de beste scène van de film, ook al is de scène waarin Kelly met Jerry Mouse danst beroemder. Klassieke muziekliefhebbers zullen de muziek die de pianisten spelen ongetwijfeld herkennen. Sinatra neuriet dan 'I Fall in Love Too Easy', waarna hij zijn openbaring krijgt over degene van wie hij houdt. De kleur is prachtig, Hollywood ziet er mooi uit met zijn bergen en vervuilingvrije lucht (Kun je je Hollywood in de jaren twintig voorstellen, laat staan halverwege de jaren veertig?!) en de pianomuziek is absoluut schitterend. MGM had beslist het talent om lyrische momenten als deze te creëren.
A recent viewing of THAT'S ENTERTAINMENT has given me the urge to watch many of the classic MGM musicals from the forties and fifties. ANCHORS AWEIGH is certainly a lesser film than ON THE TOWN. The songs aren't as good, nor is the chemistry between the characters. But the film beautifully interweaves classical favorites, such as Tchaikovsky. And the scene at the Hollywood Bowl, with Sinatra and Kelly emerging from the woods above it at the top, and then running down the steps, while dozens of pianists play on the piano, is the best scene in the film, even though the scene in which Kelly dances with Jerry Mouse is more famous. Classical music enthusiasts will no doubt identify the music the pianists are playing. Sinatra then croons, "I Fall in Love Too Easily," before having his epiphany about whom he loves. The color is beautiful, Hollywood looks pretty with its mountains and pollution-free air (Can you imagine Hollywood in the twenties, let alone the mid-1940s?!), and the piano music is absolutely glorious. MGM certainly had a flair for creating lyrical moments like these.