Om te beginnen moet ik toegeven dat ik beide films die ik van deze regisseur heb gezien zonder titel heb gezien en dus misschien iets over het hoofd heb gezien. Mijn Tsjechisch is niet slecht, maar nu ik twee van zijn films heb gezien, zou ik willen dat ik niet eens had geprobeerd het te leren. Samotari is te cool. Veel te cool. Het zijn ongeveer tien verschillende verhaallijnen die in en uit elkaar lopen. Dat is niet zo heel ongebruikelijk in een stadje van de omvang van Praag (klein, eigenlijk). De hoofdpersonen zijn tussen de 20 en 30 jaar oud. Ze hebben een baan en slechts één studie. Het beste personage is het jonge meisje uit de Balkan. Haar gevoelens worden hier elke dag door immigranten herhaald. Dat is het wel zo'n beetje. Het enige grote personage. Iedereen maakt in zijn eentje zijn eigen leven tot een hel. Hoe kan ik meevoelen met zo'n overduidelijke incompetentie? Misschien zijn er interessante dingen te zien met Japanse toeristen, maar heb ik nog een stereotype nodig in de film? Als je van muziek houdt, moet je deze film zien. Als je wilt lachen om de stommiteiten van anderen, moet je deze film zien. Als je van ironie en droge humor houdt, moet je een originele Jarmusch zien, geen imitatie. En onder geen enkele omstandigheid de film van Ondricek, Septej (Fluister). Dat wil zeggen, tenzij je van homofobe stereotypen houdt.
First off, I must admit that both films I've seen by this director I saw without titles and so may have missed the points. My Czech isn't bad but, having sat through two of his films, I wish I hadn't even tried to learn. Samotari is too cool. Way too cool. It's about ten different story lines that weave in and out together. That's not so deeply unusual in a town the size of Prague (tiny, really.) The main characters are between 20 and 30. They've got jobs and only one studies. The best character is the young Balkan girl. Her sentiments are echoed by immigrants here every damn day. That's about it. The only great character. Everyone else is making their own lives hell quite on their own. How can I sympathise with such obvious incompetence? Perhaps there are interesting bits with Japanese tourists but do I need another stereotype in film? If you like alright music, see this film. If you want to laugh at others' stupidity, see this film. If you like irony and dry humor, see an original Jarmusch not an imitation. And under NO circumstances see Ondricek's film, Septej (Whisper.) That is unless you enjoy homophobic stereotypes.