Misschien beschouwen sommige mensen dit als een langzame film. Maar juist door dit 'langzame afbranden' kan de kijker er een diepgaande invloed op uitoefenen. Zoals die prachtige eerste scène: eerst kunnen we de stemmen horen; dan mogen we de personages zien; ten slotte draait de camera langzaam naar achteren en opzij en zien we een ander personage, een jongeman die daar gewoon zit en kennelijk niet eens naar het gesprek luistert, of er in elk geval niet echt bij betrokken is. Het feit dat deze jongeman de hoofdrol zal spelen, toont de strategie van de film: het laat het personage zich ontwikkelen en wordt bepaald door de omgeving die hem omringt, maar zonder de punten meer dan nodig op te merken. Mensen komen en gaan, vloeien in en uit zijn leven. Hoewel het grootste deel van de film hem volgt (en de meeste bijrollen worden alleen getoond als hij in de buurt is, gedefinieerd volgens de relatie die met hem wordt onderhouden), worden we ertoe gebracht te geloven dat we objectief zijn, zo subtiel is de regisseur.
Maybe some people may consider this a slow movie. However, it's precisely this "slow burning" that allows it to profoundly affect the viewer. Like that marvelous first scene: first, we can hear the voices; then, we are allowed to see the characters; finally, the camera slowly pans back and to the side and we see another character, a young man who is just sitting there, apparently not even listening to the conversation or, at least, not really caring. The fact that this young man will be the leading role shows the movie's strategy: allowing the character to develop and be determined by the environment surrounding him but without remarking the points more than necessary. People come and go, flow in and out of his life. Although most of the movie follows him (and most of the supporting characters are only seen when close to him, defined according to the relationship maintained with him), we are induced to believe that we are being objective, so subtle is the director touch.