Frailty is een niet-bloederige horrorfilm die zijn hoogtepunt bereikt door de logica en impact van de waan en obsessie van een man te volgen tot in de verdorvenheid. Pap (we komen nooit achter zijn naam) is een zachtaardige man en een liefhebbende vader die zijn zoons in zijn eentje opvoedt nadat zijn moeder is gestorven bij de geboorte van de jongste zoon, Adam. De wereld van het gezin komt op een avond laat op zijn kop te staan als Pap de kamer van de jongens binnenstormt en hun vertelt dat God hem een visioen heeft gegeven. En wat voor een visioen is dat? Het is de taak van het hele gezin om demonen te vernietigen, die natuurlijk vermomd zijn als mensen.<br />Als je uitgaat van deze premisse, volgt de film die zonder aarzeling. Pa ontvoert mensen/demonen die God hem heeft opgedragen te vernietigen, bindt ze vast, legt zijn hand op ze om een visioen van hun kwaad te zien, en vermoordt ze dan terwijl zijn jonge zoons toekijken. Fenton, de oudste, is ontzet en ziet alleen een vader die in een krankzinnige moordenaar is veranderd. Adam, de jongste, voelt zich niet op zijn gemak, maar vertrouwt erop dat pa Gods wil volgt. Uiteindelijk neemt pa zijn zoons mee op een missie om de 'demonen' te ontvoeren die God op pa's lijst heeft gezet, en nodigt hen ten slotte uit om volledig deel te nemen aan Gods missie voor het gezin. Als Fenton, doodsbang en ervan overtuigd dat zijn vader gek is geworden, zegt dat hij hem bij de politie zal aangeven, legt zijn vader uit: 'Als je dat doet, jongen, ga ik dood. Dat heeft de engel me heel duidelijk gemaakt.' De druk waaronder de kinderen staan is ondraaglijk en tragisch, en vervormt hun hele leven. (1) De structuur van de film lijkt op die van _The Usual Suspects_ : een verhaal in flashbacks dat op een politiebureau aan een FBI-agent wordt verteld. De sombere belichting, het stormachtige weer en de griezelige rust in het heden maken het verhaal nog dreigender. Ik wilde geloven dat de zich ontvouwende verschrikking alleen maar een verhaal was, tot ik me de levensechte parallel met Andrea Yates herinnerde, die geloofde dat ze door Satan bezeten was en haar kinderen kon redden door ze te verdrinken. Zelfs toen wilde ik nog geloven dat ik naar een menselijke tragedie keek in plaats van naar een verhaal over goddelijke vergelding.<br />De film bood me echter geen dergelijke troost, omdat hij me aan het eind sterke aanwijzingen gaf over de geloofwaardigheid van papa's visioen. En dit vormde, net als sommige gaten in de plot, een probleem voor me. Ongeacht de juistheid van papa's visioenen, ongeacht het kwaad dat zijn slachtoffers misschien hadden aangericht, waar haalt iemand het gezag vandaan om op te treden als een engel des doods? (1) Roger Ebert-recensie, 12 april 2002, 4 (1) Roger Ebert-recensie, 12 april 2002.
Frailty is a non-gory horror film that achieves its chills by following the logic and impact of a man's delusion/obsession straight into depravity. Dad (we never learn his name) is a gentle man and loving father who's raising his sons alone after Mom died giving birth to the youngest son, Adam. The family's world flips upside down late one night when Dad rushes into the boys' room and tells them God has given him a vision. And what a vision  the entire family's job is to destroy demons, who, of course, are disguised in human form.<br /><br />Proceeding from this premise, the movie is unflinching in following it. Dad kidnaps people/demons whom God has told him to destroy, binds them, lays his hand on them to see a vision of their evil, then kills them  while making his young sons watch. Fenton, the older boy, is horrified, seeing only a father who's turned into a crazed murderer. Adam, the younger, is uncomfortable, but trusts that Dad is following God's will. Eventually, Dad takes his sons on missions to abduct the "demons" that God has put on Dad's list, and finally, invites them to fully participate in God's mission for the family.<br /><br />This is not, you understand, an abusive father. He loves his children. He is only following God's instructions: "This is our job now, son. We've got to do this." When Fenton, terrified and convinced his father has gone mad, says he'll report him to the police, his father explains, "If you do that, son, I'll die. The angel was clear on this." The pressure that the children are under is unbearable and tragic, and warps their entire lives.(1) The movie's structure is similar to the one used in The Usual Suspects: a story in flashback, told in a police station to a FBI agent. The moody lighting, the stormy weather, and the eerie calm in the present day add to the menace of the backstory. I wanted to believe the unfolding horror was just a story, until I remembered the real-life parallel of Andrea Yates, who believed she was possessed by Satan and could save her children by drowning them. Even then, I wanted to believe that I was watching a human tragedy, rather than a story of divine retribution.<br /><br />The movie gave me no such comfort, though, as it gave strong clues at the end about the veracity of Dad's vision. And this, as much as some plot holes, posed a problem for me. Regardless of the accuracy of Dad's visions, regardless of the evil that his victims may have committed, where does anyone derive the authority to act as an angel of death? (1) Roger Ebert review, 4/12/02