Het was moeilijk om naar deze film te kijken en volkomen eerlijk en objectief te zijn, want ik ben een grote fan van de oorspronkelijke film uit 1944. Voor mij en vele anderen is dat een van de grootste film noirs die ooit gemaakt zijn. Omdat ik besefte dat dit gewoon een ingekorte tv-film was en dat de meeste mensen hem verknald hadden, verwachtte ik er niet veel van, maar je kunt het niet helpen dat je hem met de film uit 1944 vergelijkt. De ene scène na de andere vergeleek ik met wat ik zag, en ik herinnerde me hoe het afliep met Fred MacMurray, Barbara Stanwyck, Edward G. Robinson en anderen. Nu zag ik die beroemde acteurs hun beroemde rollen vervangen door Richard Crenna, Samantha Eggar en Lee J. Cobb. Toen het allemaal achter de rug was, merkte ik dat het niet zo erg was als ik had verwacht, maar het is geen partij voor het origineel uit 1944. De twee voornaamste punten waarop deze tv-film niet zo goed was, waren (1) dat de elektriciteit tussen de twee hoofdpersonen ontbrak en (2) dat het verhaal maar 90 minuten duurde en dat er nauwelijks tijd was om de plot, de personages en de chemie tussen die hoofdpersonen te ontwikkelen. Crenna en Eggar waren plat en konden eenvoudigweg niet tippen aan respectievelijk MacMurray en Stanwyck als 'Walter Neff' en 'Phyllis Dietrichson'.<br />Waar deze film zijn eigen karakters had, zoals 'Barton Keyes' en 'Edward Norton'. Cobb was geweldig als Keyes en Robert Webber als Norton, het hoofd van de verzekeringsmaatschappij. Het was ook interessant om te zien dat het tijdsbestek was veranderd, zodat de huizen, auto's, telefoons, dicteerapparaten enzovoort allemaal begin jaren zeventig waren in plaats van halverwege de jaren veertig. Verder leek de verhaallijn erg op elkaar, alleen wat gehaast.<br />Maar één keer kijken was genoeg en ik zal met alle plezier teruggaan naar de oorspronkelijke versie van dit klassieke verhaal en de film.
It was hard to watch this film and be totally fair and objective since I am a big fan the original 1944 movie. That, to me and many others, is one of the greatest film noirs ever made. Realizing this is simply a shortened made-for-TV film and that most people had trashed it, I didn't expect much, but you can't help but compare this with the '44 film. Scene after scene, I found myself comparing what I was looking at it, and remembering how it played out with Fred MacMurray, Barbara Stanwyck, Edward G. Robinson and others. Now I was seeing these famous actors playing their famous roles replaced by Richard Crenna, Samantha Eggar and Lee J. Cobb.<br /><br />When it was all over, I found it wasn't as bad as I had expected but it's no match for the 1944 original. The two main areas in which this made-for-TV film wasn't as good were (1) the electricity between the two leads was missing and (2) being only 90 minutes, they rushed the story with hardly time to develop the plot, characters and chemistry between those leads. Crenna and Eggar were flat, and simply no match for MacMurray and Stanwyck as "Walter Neff" and "Phyllis Dietrichson," respectively.<br /><br />Where this re-make held its own was in the other characters, such as "Barton Keyes" and "Edward Norton." Cobb was terrific as Keyes and Robert Webber as Norton, head of the insurance company. It also was somewhat interesting to see the time frame changed, so the houses, cars, telephones, dictating machines, etc., were all early '70s instead of mid '40s. Otherwise, the storyline was very similar, just rushed.<br /><br />However, one viewing was enough and I will happily go back to the original version for the rest of my viewings of this classic story and film.