Een bespottelijk vervolg breidt de geloofwaardigheid in hoge mate uit als de duivelse sociopaat Stanley Kaldwell deze keer terugkeert en infiltreert in de filmproductie van de roman die hij voor de verdrinkingsslachtoffers heeft geschreven, waarbij hij de identiteit aanneemt van een tweede regisseur die hij heeft vermoord.<br />Film prikt vrolijk de draak met Hollywood, met een sarcastische tekst die kritiek uitoefent op tirannieke regisseurs die met hun actrices naar bed gaan (op zoek naar een manier om hogerop te komen) en een hekel hebben aan iedereen die hen uitdaagt voor de volledige schijnwerpers. Brian Krause, die ik vreselijk vond, overdreef zo erg dat de satire ongelooflijk geforceerd aandeed, dat hij de luidruchtige, temperamentvolle regisseur speelt die het niet leuk vindt dat zijn tweede regisseur en scenarioschrijfster, Alison (gespeeld door Dahlia Salem) de productie lijkt over te nemen. Andrew Moxham is Paul Parsons, de broer van een slachtoffer uit de eerste film. De donkere humor van de film gebruikt deze keer het idee van een seriemoordenaar die daadwerkelijk optreedt als regisseur van een filmdecor en maakt daar gebruik van voor wat het waard is. Nelson glijdt zonder enige moeite weer terug in zijn psychopathische rol, met Stanley, even slim als altijd, die zijn hersens gebruikt om een filmproductie in handen te krijgen, die iedereen vermoordt die hij nodig heeft om de volledige controle over zijn werk te houden en niemand in de weg te laten staan. Totdat Alison zich realiseert wie Stanley werkelijk is. Alison is het type ambitieuze schrijfster dat de essentie van haar onderwerp wil vangen. Wat motiveerde Stanley om te moorden, waarom deed hij zoiets, en wat heeft zo'n man op dit duistere pad gebracht? De humor van Alison die met diezelfde man samenwerkt, maakt ook deel uit van de satire in het hart van deze duistere thriller. Natuurlijk krijg je de onvermijdelijke confrontatie tussen Alison en Stanley, met een werkelijk belachelijke, ongelooflijke conclusie met betrekking tot het lot van de moordenaar (...een moeilijke pil om te slikken). In tegenstelling tot de eerste film, die gefotografeerd werd met verfijnde precisie, gebruikt regisseur Po-Chih Leong onnodige technieken die niet nodig zijn (zoals het filmen van allerlei vreemde hoeken, slow-motion in sepiakleuren en verschillende voorbeelden die op video worden vastgelegd) en eerder irritant dan imponerend. Voor mij was dit vervolg gewoon niet zo goed als het origineel, met een hoop humor die minder effectief en duidelijker was.
Preposterous sequel stretches credibility to a great degree as diabolical sociopath Stanley Kaldwell returns this time infiltrating the movie production of the novel he wrote for the garden drownings, assuming the identity of a second unit director he murdered.<br /><br />Film pokes gleeful fun at Hollywood, with a tongue-in-cheek script taking shots at tyrannical directors who sleep with their actresses(..looking for a way up the ladder)and dislike anyone challenging them for complete spotlight. Brian Krause, who I thought was dreadful, overacting to the point where the satire felt incredibly forced, portrays the loud, temperamental director who doesn't like the fact that his second unit director and screenplay writer, Alison(..played by Dahlia Salem)seem to be taking over the production. Andrew Moxham is Paul Parsons, who is the brother of a victim from the first film. The film's dark humor this time takes the idea of a serial killer actually operating as director of a movie set and exploits it for all it's worth. Nelson again ably slides back into his psycho role without any difficulty, with Stanley as clever as ever, using his brains to commandeer a film production, killing whoever he has to in order to maintain full control of his work, letting no one stand in his way..that is until Alison realizes who Stanley really is. Alison is the type of ambitious writer who wants to capture the essence of her subject..what motivated Stanley to kill, why would he do such a thing, and what led such a man down this dark path? The humor of Alison actually working with that very man is also part of the satire at the heart of this dark comedy thriller. Of course, you get the inevitable showdown between Alison and Stanley, with a really ridiculous, unbelievable conclusion regarding the killer's fate(..quite a hard pill to swallow). Unlike the first film, which was photographed with sophisticated polish, director Po-Chih Leong uses unnecessary techniques which are not needed(..such as shooting an all kinds of weird angles, slow-motion in a sepia color, and several instances which are captured on video)and rather annoy instead of impress. This sequel, to me, just wasn't on target as much as the original, with a lot of the humor less effective and more obvious.