Deze film heeft geweldig acteerwerk, geweldige fotografie en een heel sterke verhaallijn die je echt laat nadenken over wie je bent, hoe je jezelf definieert, hoe je erbij hoort, of je accepteert een rol te spelen of je losmaakt... Er is al uitstekend commentaar op deze aspecten. Ik wil commentaar geven op de formele setting van de film. Het gaat in wezen om twee mensen op een dak. Er is een eenheid van plaats en tijd, met 2 hoofdrolspelers en de radio als koor. Veel regisseurs hebben Griekse tragedies in film veranderd, veel regisseurs hebben hedendaagse verhalen gefilmd alsof het een Griekse tragedie was, maar geen enkele regisseur is er naar mijn mening zo bewonderenswaardig in geslaagd als Ettore Scola om de zuiverheid en kracht van de grote Griekse tragedies zowel in verhaallijn als formele setting te benaderen.
This film has great acting, great photography and a very strong story line that really makes you think about who you are, how you define yourself, how you fit in, whether you accept to play a role or break free... There already are excellent comments dealing with these aspects. I want to comment on the formal setting of the film. Basically, it's two people on a roof. There is unity of place and time, with 2 protagonists, and the radio acting as the choir. Many directors have turned Greek tragedies into film, many directors have filmed contemporary stories as if they were a Greek tragedy, but no director, in my opinion, has succeeded as admirably as Ettore Scola in approaching the purity and force of the great Greek tragedies both in story line and formal setting. A masterpiece.