Deze film heeft niets nieuws te bieden aan een genre dat van oudsher de dwarse culturele liefdesgeschiedenis laat zien, gestoeld op de politiek halverwege de twintigste eeuw/voor-WWII-India, waar de Britten en hun moderne manieren slecht zijn en de primitieve maar eerlijke en ware Indiërs goed zijn. Zulke clichés over de Britten zijn nu toch wel passé.<br />Afgezien van het drama dat het tweede deel van de film voedt, is het verhaal voorspelbaar, het acteerwerk is burgerlijk en tweedimensionaal, en de regie is duidelijk en fantasieloos. Het verhaal moest echt worden aangedikt en zou zeker hebben geprofiteerd van nog een halfuur filmtijd om de personages en het verhaal meer diepgang te geven en de kijker het gevoel te geven dat hij er wat in kon investeren.<br />Al met al nogal weinig inspirerend. O, en Linus Roache kan geen tragedies aan <0xE2><0x80><0x93> scheel kijken van emotionele pijn werkt gewoon niet bij mij!
This movie fails to offer anything new to a genre that has traditionally shown the cross cultural love story underpinned by the politics mid 20th century / pre-WWII India, where the British and their modern ways are bad and the primitive but honest and true Indians are good. Surely such clichéd depictions of the British are rather passé now.<br /><br />Apart from the drama that fuels the second part of the movie the narrative is predictable, the acting is pedestrian and two-dimensional, and the directing obvious and unimaginative.<br /><br />The story really needed to be fleshed out and would certainly have benefited from another half an hour of screen time to give the characters and narrative more depth and give the viewer something to feel some investment in.<br /><br />All in all, rather uninspiring. Oh and Linus Roache just cannot do tragedy - going cross-eyed with emotional pain just doesn't work for me!