Een van de malste films uit de jaren veertig, een ondraaglijke komedie over een spookhuis, met Kay Kyser in de hoofdrol. Kyer, orkestleider en radioster (en eeuwige corpsbal), was zo'n beetje de voorloper van Spike Jones, die voor zijn gasten overdreef en gewillig gesteund werd door zijn vrolijke orkest. Hij is ingehuurd om te spelen op een verjaardagsfeestje in een somber landhuis, het soort huis waar gifpijltjes, geïmporteerd uit Afrika, ingelijst aan de muur hangen. Het feest wordt bezocht door een enge rechter, een enge professor, een onheilspellende swami, een heleboel giechelende vrouwen en genoeg slechte grappen om drie Bob Hope-films te vullen. De songs (van Jimmy McHugh en Johnny Mercer) zijn niet om over op te scheppen, en dat geldt ook voor de al te zelfverzekerde Kyser, die zich uitleeft met elleboog in ribben die 1940 tien jaar terugzetten.
One of the silliest movies of the 1940s, an unbearable haunted house comedy with music starring Kay Kyser. Kyer, orchestra leader and radio-star (and eternal college fraternity goof-off), was sort of the precursor to Spike Jones, hamming it up for his guests and backed up willingly by his merry troupe of musicians. He's hired to play a birthday party in a gloomy mansion, the kind where poison darts imported from Africa are framed and hung on the wall. The shindig is beset with a creepy judge, a scary professor, an ominous swami, lots of giggly females, and enough bad jokes to fill three Bob Hope pictures. The songs (by Jimmy McHugh and Johnny Mercer) are nothing to brag out, and neither is over-confident Kyser, yukking it up with elbow-in-the-ribs material that turns 1940 back ten years. * from ****