Om te beginnen is de film St. Ives slechts vrij losjes gebaseerd op het verhaal van Robert Louis Stevenson met dezelfde naam, maar voor deze ene keer is dit geen kritiek. De oorspronkelijke roman was een werk in wording, onvoltooid bij de dood van de auteur, en door het vrijelijk aan te passen en een einde te geven, hebben de filmmakers enkele innemende personages tot leven gebracht die, hoewel anders dan Stevensons originelen, hem ongetwijfeld zouden hebben gecharmeerd en geamuseerd.<br />Het is 1813: capitaine Jacques de Kéroual de Saint-Yves is een Bretonse aristocraat, wees geworden door de guillotine van de revolutie, en dient nu als huzaar in Napoleons leger. Hij is nu 34 en 'in geleende tijd', zoals dat heet! Zeker, als hij een reeks duels voor zijn kiezen krijgt, lijkt onze zwierige held in gevaar te verkeren, maar een surrealistische grap met zijn kolonel verschaft hem een uitweg uit de duels en een plaats in het bed van een beeldschone courtisane/zangeres. Helaas leidt dat ook tot het verlies van zijn aanstelling... Verdere tegenslagen leiden ertoe dat hij door de Britten gevangen wordt genomen en naar een krijgsgevangenenkamp in een Schots kasteel wordt gestuurd.<br />Terwijl hij speelgoed en dozen aan het snijden is, trekt Jacques de aandacht van Flora, het jonge nichtje van juffrouw Susan Gilchrist, een bereisde vrouw van de wereld die in Swanston Cottage woont. Ze worden verliefd, en het grootste deel van het verhaal gaat over hoe Flora Jacques helpt te ontsnappen en zijn geëmigreerde grootvader, de oude comte, op te sporen. Natuurlijk is er een probleem. Jacques' oudere broer, Alain, een losbandige alcoholist, is <0xE2><0x80><0x93> misschien wel begrijpelijk <0xE2><0x80><0x93> verre van blij wanneer grootvader hem in het bijzijn van het hele huishouden onterft, precies op het moment dat Jacques verschijnt... Een teken van verraad! Er is ook een onderhoudend subplot van de romance tussen de onbeholpen, naïeve maar goedhartige majoor Farquhar Chevening en tante Susan, die het grootste deel van het Ottomaanse Rijk heeft doorkruist en een gevangene van de Turken is geweest.<br />Zelfs een natuurlijk vooroordeel ten gunste van een film waarin de heldinnen mijn achternaam delen, 'St. Ives' Het is een fantastische combinatie van adembenemende zwaardgevechten, een ballonvlucht, komedie en romantisch avontuur. Ik zou het iedereen aanbevelen die houdt van 'het soort film dat ze niet meer maken' <0xE2><0x80><0x93> Fairbanks, Colman, Flynn & Co. De acteerprestaties zijn schitterend. Anna Friel maakt van Flora een levendige en aantrekkelijke heldin, en Jean-Marc Barr is verrukkelijk als Jacques, een oprecht sympathieke held. Miranda Richardson en Richard E. Grant zijn al grote favorieten bij mij, en ze hebben veel plezier als Susan en Farquhar, wier relatie als een komisch contrapunt op die van de hoofdrollen aansluit. Als de losbandige, intrigerende, maar uiteindelijk tragische Alain toont Jason Isaacs, net als onlangs in 'The Patriot', dat hij de klassieke stoere stijl heeft, afgezien van zijn knappe uiterlijk! Alsjeblieft, alsjeblieft, wil iemand hem in dit genre als held afschilderen?!!!<br />Mijn grootste probleem is de decors en kostuums. In het boek is het kasteel waarin Jacques gevangen wordt gehouden duidelijk een kasteel in Edinburgh, maar de film, die in Ierland, Duitsland en Frankrijk is opgenomen, heeft het decor 'Highland-achtig' gemaakt, waardoor plaatsnamen als Swanston, Inveresk en Queensferry duidelijk uit de toon vallen. De kostuums zijn ook een echte hotspot, van 1780 tot de periode waarin het zich afspeelt. Hoewel dit niet onwaarschijnlijk zou zijn met meer laag-bij-de-grondse figuren die het moeten zien te rooien, lijkt het vreemd voor welgestelde dames zoals de heldinnen om in 1813 een japon uit 1780 te dragen. Het was duidelijk dat de keuze voor een kostuum een kwestie van smaak was: deze eerdere stijlen zijn visueel veel aantrekkelijker en eleganter dan de mode uit de Regency-tijd, en ze passen in de geïdealiseerde wereld van de film. Als geheel is 'St. Ives' 90 minuten pure verrukking.
First of all, 'St. Ives' the film is only fairly loosely based on the Robert Louis Stevenson story of the same name, but for once, this is not a criticism. The original novel was a work-in-progress, unfinished at the author's death, and in freely adapting it and giving it an ending, the film-makers have brought to life some endearing characters who, although different from Stevenson's originals, would, I am sure, have charmed and amused him.<br /><br />It is 1813: Capitaine Jacques de Kéroual de Saint-Yves is a Breton aristocrat, orphaned by the Revolution's guillotine, now serving as a hussar in Napoleon's army. We meet him going out for the evening, claiming that since a hussar who is not dead by 30 is "a blackguard", he, at 34, is now "on borrowed time"! Certainly, as he faces a string of challenges to duels, our dashing hero seems in danger, but a surreal prank on his Colonel provides him a way out of the duels and into the bed of a beautiful courtesan/singer. Unfortunately, it also results in losing his commission... Further misadventures result in him being taken prisoner by the British, and sent to a POW camp in a Scottish castle.<br /><br />While carving toys and boxes, Jacques catches the attention of Flora, the young niece of Miss Susan Gilchrist, a well-travelled woman of the world who lives at Swanston Cottage. They fall in love, and most of the story concerns Flora helping Jacques to escape and to find his emigré grandfather, the old Comte. Of course, there is a problem. Jacques' older brother, Alain, a dissolute alcoholic, is - perhaps understandably - far from pleased when Grandfather disinherits him in front of the whole household, the very instant that Jacques has appeared... Cue treachery! There is also an entertaining subplot of the romance between the awkward, naïf but good-hearted Major Farquhar Chevening and Aunt Susan, who has travelled through most of the Ottoman Empire and been a prisoner of the Turks.<br /><br />Even allowing for a natural prejudice in favour of any film in which the heroines share my surname, 'St. Ives' is magic! It combines splendidly swashbuckling swordfights, a balloon-flight, comedy and romantic adventure. I would recommend it to anyone who loves 'the kind of film they don't make anymore' - Fairbanks, Colman, Flynn, & co. The acting is splendid. Anna Friel makes Flora a spirited and appealing heroine, and Jean-Marc Barr is delightful as Jacques, a genuinely lovable hero. Miranda Richardson and Richard E. Grant are already great favourites of mine, and have great fun as Susan and Farquhar, whose relationship runs as a comic counterpoint to that of the leads. As the rakish, scheming, but ultimately tragic Alain, Jason Isaacs shows, as he did more recently in 'The Patriot', that he has the classic swashbuckling style, besides the dashing good looks! Please, please will someone cast him as a *hero* in the genre?!!!<br /><br />My main quibbles with the film concern settings and costumes. In the book, the castle in which Jacques is a prisoner is clearly Edinburgh, but the film, shot in Ireland, Germany and France has 'Highlandised' the setting, making the retention of place names such as Swanston, Inveresk and Queensferry decidedly incongruous. The costumes too are a real hotch-potch, from 1780s through to the period in which it is set. While this would not be implausible with more down-market characters "making do", it seems odd for well-to-do ladies such as the heroines to be wearing 1780s gowns in 1813. Clearly, the costuming decision was æsthetic: these earlier styles are visually far more appealing and elegant than Regency fashions, and they work in the idealised world of the film. As a whole, 'St. Ives' is 90 minutes of pure delight.