Ik heb deze film pas voor het eerst in jaren gezien, nadat ik er al jaren over had horen jubelen. Onnodig te zeggen dat de feitelijke ervaring een beetje een anticlimax bleek te zijn. Maar toch, Alec Guiness voert een geweldige cast energiek aan in een vrolijke, zij het improviserende, stoeipartij in het industriële Engeland van na de WWII.<br />Dit is het bekende verhaal van de ellende van het uitvinden van het perfecte alledaagse product. Herinnert u zich de auto die op water rijdt? Herinnert u zich de belofte van kernenergie? In dit geval is het een stof die niet slijt, kreukt of zelfs maar vuil wordt! Natuurlijk zijn de stoffenfabrikanten en hun werknemers ontzet bij het vooruitzicht dat ze failliet gaan, en dus wordt de plot een beetje ingewikkeld. De hele onderneming is de moeite waard als je hem keer op keer een onderzoekslaboratorium in een fabriek ziet opblazen! (Die Britten... altijd de stijve bovenlip als ze onder vuur liggen.) De film mag dan precies zo lopen als die maffe uitvinding van Guiness, maar het is toch een mooie rit.
I saw this movie only after hearing raves about it for years. Needless to say, the actual experience proved a bit anticlimactic. But still, Alec Guiness energetically leads a wonderful cast in a jolly, if formulaic, romp through industrial post-WWII England.<br /><br />This is the familiar tale of the woes of inventing the perfect everyday product. Remember the car that runs on water? Remember the promise of nuclear energy? In this case, it's a fabric that doesn't wear out, wrinkle, or even get dirty! Of course, fabric manufacturers and their workers are horrified at the prospect of being put out of business, and so the plot gets a bit thick.<br /><br />Guiness makes the whole enterprise worthwhile, and watching him blow up a factory research lab over and over again is quite a blast! (Those Brits ... always the stiff upper lip when under fire.) The film might chug along exactly like Guiness's goofy invention, but it's a good ride all the same.