Caro Diario was in elk geval voor twee derde van de tijd te zien, maar het saaie, egocentrische derde deel van die film gaf ons een voorproefje van wat ons te wachten stond in deze buitengewoon genotzuchtige puinhoop. Moretti zegt dat hij de behoefte voelt om deze film te maken, maar dat hij het niet wil, terwijl de kijker het gevoel heeft dat hij ermee door moet gaan, maar dat eigenlijk ook niet wil. Een film over de Italiaanse politiek en verkiezingen zou fascinerend kunnen zijn, maar dit is niet die film. Op een gegeven moment staan Moretti en zijn vrienden voor het hoofdkwartier van de communistische partij de interviews te bespreken die ze voorbereiden met partijleiders binnen, maar het gaat niet.' Het is kenmerkend voor deze film dat we nooit iets van hen te zien krijgen. Tussen Moretti's politieke geraaskal door komen de gebeurtenissen aan de vooravond van de geboorte van zijn zoon aan de orde, gevolgd door foto's van hem met de baby en later met de kleine Pietro (de film sleept ons door een aantal jaren en meer dan één verkiezingsperiode). We blijven verwachten een definitieve scène of een overtuigend argument te zien, maar die komen niet. Ik betwijfel of ik het geduld zou kunnen opbrengen om ooit nog een film van Nanni Moretti te zien. Hij slaagt erin een uur en twintig minuten te laten lijken op een eeuwigheid.
...however I am not one of them. Caro Diario at least was watchable for two thirds of the time, but the boring and self-centred third section of that movie gave us a taste of what was to come in this extraordinarily self-indulgent mess. Moretti says he feels a need to make this movie, but doesn't want to, whereas the viewer feels that he should stick with it, but really doesn't want to either. A film about Italian politics and elections could be fascinating, but this is not that film. At one point, Moretti and his friends are standing outside the Communist Party headquarters, discussing the interviews they are preparing to conduct with Party leaders inside, but it's characteristic of this film that we never get to see anything of them. Interposed with Moretti's political ravings are the events leading up to the birth of his son, and subsequent home movie shots of him with the baby and later the infant Pietro (the film drags us through several years and more than one election period). We keep expecting to see some definitive sequence or cogent argument, but they never come. I for one doubt that I could have the patience to ever sit through a Nanni Moretti movie again. He succeeds in making an hour and twenty minutes seem like an eternity.