Eerdere commentator Steve Richmond verklaarde dat _A Walk on the Moon_ 'in zijn woorden 'niet de moeite waard is'. Uiteindelijk betaalde ik iets meer dan dat om een van de slechtste dvd's die ik tot nu toe heb gezien te importeren, van deze film of welke andere film dan ook. Zelfs als je het feit negeert dat de dvd duidelijk afkomstig is van een in elkaar gevlochten meester en gewoon ronduit smerig is om in beweging te zien, heeft de film geen positieve eigenschappen (behalve Anna's aanwezigheid) die het kijken naar een Blu-Ray-opname van topkwaliteit de moeite waard maken. Niet dat dit enige schuld is van de andere acteurs. Liev Schreiber, Diane Lane, Tovah Feldshuh en Viggo Mortensen scoren allemaal hoog op de lijst van acteervaardigheden van Anna Paquin. Veel meer dan Holly Hunter of Sam Neill, ondanks een al even slecht script. Het cv van regisseur Tony Goldwyn is niet om over naar huis te schrijven, maar het cv van Pamela Gray bevat Wes Cravens meest dramatische uitstapjes buiten het horror- of slashergenre, dus het is vergeeflijk als je denkt dat dit een geval van verkeerde richting is.<br />Zoals ik al heb aangegeven, kijk ik alleen naar deze film vanwege Anna Paquin. In haar acteerdebuut speelde ze letterlijk de veteranen van de filmindustrie met minimaal twaalf jaar ervaring onder de tafel. Hoewel ze hier niet zo ver voor ligt op haar tegenspeelsters, bewijst haar optreden als meisje dat het stuk begint als een snotaap en uitgroeit tot een vrouw wier wereld om haar heen instort, dat haar Oscar geen toeval was. Al enige tijd heb ik tegen vrienden gezegd dat zij de beste keuze zou zijn om de heldin van mijn tweede complete roman te spelen, en een dialoog van drieënzeventig minuten in deze film is de zoveelste demonstratie van waarom. Deze vrouw zou letterlijk de verf van de muren kunnen smeren. Afgezien van Anna is Liev Schreiber de enige die ook maar enige sympathie bij het publiek weet op te wekken. Zeker, zijn personage verwaarloost het grootste deel van de film een vrouw die in een existentiële crisis verkeert, maar hij speelt de boze reactie van een man die zich briljant bedrogen voelt. Ik kan het weten, ook al zijn de omstandigheden hier anders.<br />Viggo Mortensen verdient ook de eer voor zijn vertolking van een handelsreiziger, zij het misschien niet in dezelfde mate. In zekere zin is hij de slechterik van het stuk, maar hij geeft het personage met succes een derde dimensie. Ja, zelfs nadat de hele zaak is ontploft, gedraagt hij zich achterbaks, maar er zijn niet veel mannen die zich in zijn situatie anders zouden gedragen. Niemand wil de andere man zijn in zo'n verknipte situatie, dus Viggo verdient veel lof voor het feit dat hij het hier heeft geprobeerd. Helaas zijn dit allemaal deelnemers aan een verhaal over een vrouw die zich gevangen voelt in een statisch huwelijk, waarin Tovah Feldshuh ons vertelt dat het Mills & Boon- archetype van vrouwen die de enigen zijn die het gevoel hebben dat het leven voorbijgaat, gewoon niet bestaat. De schrijfster Pamela Gray of regisseur Tony Goldwyn dachten dat ze deze zin gewoon in de film konden stoppen zonder na te denken over hoe het publiek hem zou kunnen opvatten. Anna mag zelfs zeggen wat het publiek denkt als ze Diane vraagt wie ze is om iemand de les te lezen over verantwoordelijkheid. De film heeft behalve Anna nog een paar andere hoofdrolspelers. De oorspronkelijke muziek van Mason Daring, die op geen enkele manier opvalt, geeft de film het gevoel dat de tijd die in beeld wordt gebracht helpt waar de andere elementen dat niet doen. Roger Ebert heeft gelijk als hij erop wijst dat Liev weliswaar een groot acteur is, maar dat het een grote vergissing is om hem naast Viggo te zetten in het verhaal van een vrouw die gedwongen is te kiezen tussen haar huwelijk en haar fantasie. Hij is ook heel correct in het feit dat als de film blijft hangen bij scènes waarin Lane en Mortensen naaktzwemmen of elkaar berijden onder een waterval, het niet langer een verhaal over een overtreding is, maar zachte porno. De film lijkt hopeloos verward over de positie van zijn verhaal. Hoe vaak ik Lievs scènes ook opnieuw bekijk, ik kan het gevoel niet van me afzetten dat hij tekortgeschoten is in de richting of de montage. Je hoeft hun hoofdpersonen niet bijzonder knap of mooi te maken, maar stappen ondernemen om ze tot de interessantste of ontwikkeldste personages in het stuk te maken, zou al heel wat zijn. '<br />Ebert slaat ook de spijker op zijn kop als hij zegt dat hij, elke keer dat hij Anna op het scherm zag, dacht dat haar personage het echte verhaal was. Verhalen over een vrouw die zich verwaarloosd voelt en in de armen loopt van een man die interessant of zelfs gevaarlijk lijkt, zijn er in alle soorten en maten, en wel in zo'n mate dat zelfs het parallel plaatsen van het verhaal met een gebeurtenis die zo Aarde-vernietigend is als de maanlanding niet zal helpen. Anna zou net zo goed met een neonreclame boven haar hoofd rond kunnen lopen om het publiek te vragen of ze het hele verhaal niet liever door haar ogen zouden willen zien. Hoewel ik me er maar al te goed van bewust ben dat het moeilijk is om precies te bepalen welke personages je publiek het interessantst zal vinden, is het net alsof ze niet de moeite hebben genomen om dat met Lane en Schreiber te proberen. Fans van deze twee zouden er goed aan doen om ergens anders te gaan kijken. Hopelijk zal mijn gebazel over de respectievelijke optredens inmiddels enig idee geven waar het allemaal mis is gegaan.<br />Ik gaf _Een wandeling op de maan_ een drie van de tien. Anna Paquin verdient er een bonuspunt mee met een van haar beste optredens (en dat wil wat zeggen).
Previous commentator Steve Richmond stated that A Walk On The Moon is, in his words "not worth your $7". I ended up paying a bit more than that to import what is one of the worst-quality DVDs I have yet seen, of this film or any film in existence. Even when you ignore the fact that the DVD is clearly sourced from an interlaced master and just plain nasty to watch in motion, the film has no redeeming qualities (save Anna's presence) to make watching a top quality Blu-Ray transfer worthwhile. Not that this is any fault of the other actors. Liev Schreiber, Diane Lane, Tovah Feldshuh, and Viggo Mortensen all score high on the relative to Anna Paquin acting ability chart. Far more so than Holly Hunter or Sam Neill did in spite of an equally lousy script, anyway. Director Tony Goldwyn's resume is nothing to crow about, but Pamela Gray's resume includes Wes Craven's most dramatic excursions outside of the horror or slasher genre, so one could be forgiven for thinking this is a case of bad direction.<br /><br />As I have indicated already, the sole reason I watched this film is Anna Paquin. In her acting debut, she literally acted veterans of the industry with a minimum of twelve years' experience above hers under the table. While she is not as far ahead of her castmates here, her performance as a girl that starts the piece as a brat and grows into a woman whose world is crashing down around her proves her Oscar was no fluke. For some time I have been stating to friends that she would be the best choice to portray the heroine of my second complete novel, and a dialogue seventy-three minutes into this film is yet another demonstration of why. This woman could literally act the paint off walls. Anna aside, only Liev Schreiber comes close to eliciting any sympathy from an audience. Sure, his character spends the vast majority of the film neglecting a wife with an existential crisis, but he plays the angered reaction of a man who feels cheated brilliantly. I should know, even if it is not from the same circumstances here.<br /><br />Viggo Mortensen also deserves credit for his portrayal of a travelling salesman, although perhaps not to the same extent. In a manner of speaking, he is the villain of the piece, but he successfully gives the character a third dimension. Yes, his actions even after the whole thing explodes are underhanded, but not many men would act any differently in his situation. Nobody wants to be the other man in this kind of messed-up situation, so Viggo deserves a lot of credit for giving it a try here. Unfortunately, these are all participants in a story about a woman who feels trapped in a stagnant marriage where Tovah Feldshuh tells us that the Mills And Boon archetype of women being the only ones who feel life is passing by simply does not exist. Either writer Pamela Gray or director Tony Goldwyn thought they could just put this line into the film without thinking of how the audience might receive it. Anna even gets to speak the mind of the audience when she asks Diane who she is to be lecturing anyone about responsibility.<br /><br />That said, the film does have a couple of things besides Anna going for it. Mason Daring's original music, while not standing out in any way, gives the film a certain feeling of being keyed into the time depicted that helps where the other elements do not. Roger Ebert is right when he points out that while Liev is a great actor, putting him alongside Viggo in the story of a woman forced to choose between her marriage and her fantasy is a big mistake. He is also very correct in that when the film lingers over scenes of Lane and Mortensen skinny-dipping or mounting one another under a waterfall, it loses focus from being a story of a transgression and becomes soft porn. The film seems terminally confused about the position of its story. No matter how many times I rewatch Liev's scenes, I cannot help but feel he has been shortchanged in the direction or editing. One does not have to make their leads particularly handsome or beautiful, but taking steps to make them the most interesting or developed characters in the piece would have gone a long way.<br /><br />Ebert also hits the nail right on the head when he says that every time he saw Anna on the screen, he thought her character was where the real story lay. Stories about the wife feeling neglected and running into the arms of a man who seems interesting or even dangerous are a dime a dozen, to such an extent now that even setting the story in parallel with an event as Earth-shattering as the moon landing will not help. In spite of feeling revulsion at the manner in which her character's story is presented, Anna might as well be walking around with a neon sign above her head asking the audience if they would not prefer to see the whole thing through her eyes. While I am all too aware that it is difficult to control exactly which character your audience will find the most interesting from your cast, it is very much as if they did not bother to try with Lane and Schreiber. Fans of these two would be well advised to look elsewhere. Hopefully by now my ramblings about the respective performances will give some idea of where the whole thing went wrong.<br /><br />I gave A Walk On The Moon a three out of ten. Anna Paquin earns it a bonus point with one of her best performances (and that is saying something).