In de onmiddellijke nasleep van de Tweede Wereldoorlog probeerden verstandige geesten in Hollywood zich te distantiëren van het stompzinnige vlaggenvertoon dat een natuurlijk ingrediënt is in een oorlogsinspanning. 'Best Years of Our Lives' en zelfs 'Gentleman's Agreement' onderzochten de manier waarop Amerikanen na de oorlog naar zichzelf keken, maar Delmer Daves' 'Pride of the Marines' was hun te snel af.<br />De film gaat over marinier John Garfield uit Philadelphia die als marinier ten strijde trekt en na een nachtmerrieachtige avond in een schuttersput Japanse soldaten spookachtig naar hem en zijn maten hoort roepen: 'Mariniers, vanavond sterven jullie!' Hij wordt door een handgranaat verblind en dumpt zijn vriendin thuis, liever dan dat hij na haar thuiskomst van haar afhankelijk is.<br />Delmer Daves is onvermurwbaar in zijn beschrijving van deze mannen die, als het ware, bijna door toeval dapper zijn. Ze zijn daar, in het schuttersputje, en als er op hen wordt geschoten, reageren ze. Tot zover de heldhaftigheid, maar ze slagen erin de klus te klaren. En dan komt het zelfmedelijden, het duistere, sombere gevoel voor humor. Garfield ontkent woedend zijn blindheid en de film komt niet met excuses. 'Er is voor niemand in deze wereld gratis snoep,' zegt zijn maat tegen hem. Dezelfde man, een jood, gespeeld door Dane Clark, herinnert hem eraan: 'In een oorlog krijgt iemand het, en jij...' 'Het spijt me. Iedereen heeft problemen! Als ik terugkom, willen sommige jongens me niet meer hebben, omdat ik Diamond heet.'<br />Grote films worden gemaakt met dit soort lef, en als het eerste halfuur van 'Pride of the Marines' niet helemaal aan de verwachtingen voldoet, ontwikkelt het zich vanaf dat moment tot een waar kunstwerk. Je huilt en je piekert, je voelt pijn en je hoopt tegen beter weten in. Nou ja, gewoon: kunst.<br /><br />
In the immediate aftermath following World War II, sound minds in Hollywood tried to distance themselves from the mindless flag-waving that is a natural ingredient in a war effort. "Best Years of Our Lives' and even 'Gentleman's Agreement' investigated the way Americans looked at themselves in the wake of the war, but Delmer Daves' "Pride of the Marines" beat them to it.<br /><br />The film is about Philadelphia smart alec John Garfield who goes to war as a marine and after a nightmarish evening in a foxhole, with Japanese soldiers eerily crying out at him and his buddies "Mariiines, tonight you die!", he is blinded by a hand-grenade, and dumps his girlfriend back home rather than have to depend on her after coming home.<br /><br />Delmer Daves is uncompromising in his depiction on these men who are brave, as it were, almost by coincidence. They are there, in the foxhole, and when shot at, they react. So much for heroism, but they get the job done. And then comes the self-pity, the dark, gloomy sense of humor. Garfield is in angry denial of his blindness and the film makes no excuses, "There's no free candy for anyone in this world", as his buddy tells him. The same guy, a Jew, played by Dane Clark, reminds him, "In a war somebody gets it, and you're it. Everybody's got problems! When I get back, some guys won't hire me, because my name is Diamond".<br /><br />Great movies are made with guts like these, and if the first half hour of 'Pride of the Marines' fails to rise to the occasion completely, from then on it evolves into a true work of art. You weep, and you ponder, you ache and you hope against hope. Well, simply: art.<br /><br />