Een van Amerika's meest briljante filmregisseurs was zonder twijfel Elia Kazan. Zijn regisseursgenie was niet bepaald geschikt voor strakke thrillers, omdat Kazan meer ruimte nodig had om adem te halen en langzamer en subtieler te werk moest gaan. Maar 'Paniek in de straten' is een eersteklas sociale thriller die zo mogelijk nog relevanter is dan in 1950 toen hij werd uitgebracht. De thema's van illegale immigranten, mensensmokkel, ophanden zijnde epidemieën, snelle verspreiding over de wereld van ziekten (een bezorgde Richard Widmark zegt: 'Ik kan binnen tien uur in elke Amerikaanse stad zijn en morgen in Afrika zijn'), etnische isolatie en gettovorming zijn vandaag de dag meer dan ooit aan de orde. Deze film bevat het spectaculaire filmdebuut van Jack Palance en een schitterende voorstelling van Barbara Bel Geddes, twee geniale regieklussen. Richard Widmark mag voor één keer geen psychopaat zijn en is een intens zorgzame, warm liefhebbende, intense held van het volk. Hij leidt in feite een eenmanscampagne om een epidemie van longpest in New Orleans te voorkomen en doet zijn best om trage politici en zelfgenoegzame politiemensen ervan te overtuigen dat er een probleem is. Het is een race tegen de klok om de kleine oplichters te vinden die binnen 48 uur de pest hebben opgelopen van een dode illegale immigrant, vóór de hele stad, en zoals ze ons, het hele land, er altijd aan herinneren, wordt het hele land bedreigd met het ergste sinds de griep van 1919. Eén verbazingwekkende scène waarin Jack Palance, die geïnfecteerd is, door een rattenvanger aan het touw wordt verhinderd aan boord van een schip te klimmen, is uiterst ironisch en herinnert ons er in de meest gruwelijke bewoordingen aan dat mensen de slechtste dragers en het slechtste ongedierte van allemaal kunnen zijn. De uiterst dramatische achtervolgingsscènes in wat ze 'de koffiefabriek' op de kaden noemen, kunnen wedijveren met de meest inventieve climaxscènes van Hitchcock, en met een even spectaculair decor. Veel niet-professionals verschijnen in de film, die het korrelige realisme heeft van, nou ja, iets wat werkelijkheid wordt genoemd. Kazan brengt de camera's echt naar plaatsen waar zelfs mensen zelden komen, en waar zelfs ratten zich zouden bedenken. Deze film was een groot staaltje van sociaal realisme. Als de film de spanning mist van de meest geladen thrillers, komt dat doordat Kazan hem zo serieus nam dat hij hem niet kon opblazen, want de dreiging van de pest is tenslotte ernstig genoeg om iedereen bang te maken zonder de noodzaak van extra wapens en spionnen. Het enige ongelukkige aan de film is de titel, die een valse suggestie van oppervlakkigheid geeft. Maar Kazan was allesbehalve oppervlakkig. Hij beschouwde dit project duidelijk als een openbare plicht, om ons te attenderen op echte mogelijkheden. Waren die mogelijkheden vandaag maar kleiner geworden, maar helaas, ze worden elke dag erger. Op een dag, na een wereldwijde plaag, kan deze film aan enkele overlevenden worden getoond als voorbeeld van hoe een uitbraak op film werd vastgelegd, maar de lessen ervan werden vergeten.
One of America's most brilliant film directors was without question Elia Kazan. His directorial genius was not particularly suited to taut thrillers, since Kazan needed more room to breathe and to be slower and more subtle. However, 'Panic in the Streets' is a first-rate social thriller and is if anything more relevant to today than it was to 1950 when it was released. The themes of illegal immigrants, people-smuggling, imminent plagues, rapid transmission around the world of diseases (a worried Richard Widmark says: 'I could be in any American city in ten hours and in Africa tomorrow.'), ethnic isolation and ghettoism are today's concerns more than ever. This film features a spectacular film debut by Jack Palance, and a wonderful performance by Barbara Bel Geddes, two casting strokes of genius. Richard Widmark is allowed not to be a psychopath for once, and is a deeply caring, warmly loving, intense hero of the people. He leads basically a one-man campaign to stop an epidemic of pneumonic plague in New Orleans, struggling to convince sluggish politicians and complacent policemen that there is a problem. There is a race against time to find the small-time crooks who have contracted the plague from a dead illegal immigrant within 48 hours, before the whole city, and as they are always reminding us, the whole country, are endangered with the worst thing since the 1919 flu. One amazing scene where Jack Palance, who is infected, is prevented from climbing aboard a ship by a rat-barrier on the rope is ironic in the extreme, reminding us in the most gruesome terms that humans can be the worst carriers and vermin of all. The highly dramatic chase scenes in what they call 'the coffee factory' at the wharfs rivals the most inventive climax scenes of Hitchcock, and with just as spectacular a setting. Many non-professionals appear in the film, which has the gritty realism of, well, something called reality. Kazan really takes the cameras into places where even people rarely went, and where even rats would have thought twice. This film was a major feat of social realism. If it lacks the electricity of the most highly charged thrillers, it is because Kazan took it so seriously that he could not hype it up, for after all, the threat of plague is serious enough to scare anybody without the need for extra guns and molls. The only unfortunate thing about the film is the title, which gives a false suggestion of superficiality. But Kazan was anything but superficial. He clearly considered this project a public duty, to alert us to genuine possibilities. If only those possibilities had diminished today, but alas, they are getting worse every day. One day, after a worldwide plague, this film may be shown to a few survivors as an example of how an outbreak was contained on film, but its lessons were forgotten.