Ik vond de tv-serie 'Mash' gewoon afgezaagd, prekerig, o zo 'politiek correct', herhalingen, pretentieus en de grootste zonde van allemaal, en dat is, dat wil zeggen, dat het ongelooflijk saai was (was). Alan Alda heeft de hoofdrol, '(ster)', die zo verliefd is op zichzelf en zijn slimheid, dat het me zelfs een ongemakkelijk gevoel gaf om te proberen een aflevering uit te zitten. In de oorspronkelijke serie speelde zowel McLean Stevson als Wayne Rogers, die ik met alle plezier een zekere zwier en stijl in hun rol toedichtte. Maar Harry (Henry) Morgan en Mike Farrell, die allebei alleen en samen gespeeld worden, zijn als kaviaar en verse oesters met Wonder Bread. Loretta Swit, die ik ook saai vond, ook al had ze daar niets aan kunnen doen, was geen wonder om te zien, en Gary Burghoff, die goed was in de film, werd moe van het kijken en acteren naarmate de show vorderde. Dat zag ik als ik één show per jaar zag. Jamie Farr was gewoon een 'komiek' met een laag voorhoofd en is hier niet eens de moeite van het vermelden waard. De reden dat ik er geen (één) waardering aan heb gegeven, wat iedereen die dit nu leest zich zou afvragen, is dat waardering niet alleen een subjectief iets is, maar ook een relatief iets. Televisie is, op een paar uitzonderingen na, zo grof. Dat Mash relatief gesproken de productiekwaliteit had (naar televisienormen) van dat tijdperk en van vandaag de dag, en dat hij daarom een 10 verdient.
Simply, I found the TV show "Mash" trite, preachy, oh ever so "politically correct", repetitious, pretentious and biggest sin of all, and that is,? that it is (was) incredibly dull. You have Alan Alda as the main lead, "(star)", who is so in love with himself and his cleverness, that it actually made me uncomfortable to even try and sit through an episode. The original series had both McLean Stevson, and Wayne Rogers, whom I'll happily admit had a certain panache and style to their character presentation. However, Harry (Henry) Morgan, and Mike Farrell, both singularly and compositely together is like eating caviar and fresh oysters with Wonder Bread. Loretta Swit, which I also found dull, also to no fault of her own wasn't a wonder to look at, and Gary Burghoff, who was good in the movie got tired looking and acting as the show wore on. Seeing one show a year showed that to me. Jamie Farr was just low brow "comedy" and is not even worth really mentioning here at all. The reason I did not give it a (one) rating, which anyone reading this by now would be wondering, is that ratings of any sort is not only a subjective call, but a relative one. Television, except for relatively few exceptions, is such crud. That relatively speaking, Mash had some production quality, (by television standards) of that era and today, and therefore it is deserved of a two. Rob Ritter