Ik maak uit de eerdere commentaren op dat deze film rechtstreeks naar de kabel ging. Nou, ik heb betaald om hem in een bioscoop te zien, en ik ben blij dat ik dat heb gedaan, want visueel was het een opvallende film. De meeste decors lijken te zijn gemaakt in het begin van de jaren zestig (behalve het kantoor van de psychiater, dat op een andere manier was gedateerd), en als je de scènes met Neve Campbell weglaat, heeft de hele film een verbleekte ambiance uit het begin van de jaren zestig. En het gebruik van restaurants in de film was fascinerend. Voor een regisseur die voor het eerst een film regisseert en wiens achtergrond, geloof ik, op papier staat, heeft hij een geweldig oog. Binnen de eerste tien minuten had ik het gevoel dat de plot niet geloofwaardig was, dus liet ik mijn ongeloof maar voor wat het was en ging mee in het verhaal. Wat het acteren betreft en de vertolking van vader-zoon, moeder-zoon, man-vrouw, ouder-kindrelaties, was de film perfect. William H. Macy, een genoegen om naar te kijken, lijkt de leegte op te vullen die wijlen Tony Perkins heeft achtergelaten, als dit en Magnolia daar een aanwijzing voor zijn. Tracey Ullman als de verwaarloosde vrouw was heel ontroerend, vond ik. Het was een driedimensionale vertolking van een personage dat door de maatschappij te vaak als tweedimensionaal wordt gezien. Natuurlijk kan Donald Sutherland dit toevoegen aan zijn verzameling onvergetelijke beelden. De vertolking van de ouders (Bain/Sutherland) deed me, op een indirecte manier, denken aan Vincent Gallo's BUFFALO. 66, al is hij behoorlijk afgetraind! Ik zou beslist geld overhebben voor een tweede film van deze regisseur. Hij heeft de zelfdiscipline van een regisseur van misdaadfilms uit de jaren vijftig (iets wat P.T.Anderson nooit zal hebben!), en toch heeft hij een visuele stijl en een manier van acteren die de aandacht trekken.
I gather from reading the previous comments that this film went straight to cable. Well, I paid to see it in a theatre, and I'm glad I did because visually it was a striking film. Most of the settings seem like they were made in the early 60s (except for the shrink's office, which was dated in a different way), and if you leave the Neve Campbell sequences out, the whole film has a washed- out early 60s ambience. And the use of restaurants in the film was fascinating. For a first-time director whose background, I believe, is in writing, he has a great eye. Within the first ten minutes I felt the plot lacked plausibility, so I just willingly suspended my disbelief and went along for the ride. In terms of acting and the depiction of father-son, mother-son, husband-wife, parent-child relationships, the film was spot-on. William H. Macy, a pleasure to watch, seems to be filling the void left by the late Tony Perkins, if this and Magnolia are any indication. Tracey Ullman as the neglected wife was quite moving, to me. It was a three-dimensional depiction of a character too often viewed by society as two-dimensional. Of course, Donald Sutherland can add this to his collection of unforgettable portrayals. The depiction of the parents (Bain/Sutherland) reminded me, in an indirect way, of Vincent Gallo's BUFFALO '66, although toned-down quite a bit! I would definitely pay money to see a second film from this director. He has the self-discipline of a 50s b-crimefilm director (something P.T.Anderson will never have!), yet he has a visual style and a way with actors that commands attention.