Het stuk van Lillian Hellman, dat door Dashiell Hammett met hulp van Hammett wordt aangepast, wordt een merkwaardig project dat uit het korrelige Warner Bros. voortkomt. Paul Lukas, die zijn Broadway-rol opnieuw opvoert en de Oscar voor beste acteur in de wacht sleept, speelt een antinazi-Duitse ondergrondse leider die strijdt tegen de fascisten. Hij sleept zijn Amerikaanse vrouw en drie kinderen door heel Europa voor hij zijn toevlucht zoekt in de Verenigde Staten (via de grens met Mexico). Ze vestigen zich in Washington bij de rijke moeder en broer van de vrouw, hoewel een kostganger die in het landhuis woont de nieuwkomers onmiddellijk verdenkt en veel tijd doorbrengt op de Duitse ambassade om te pokeren. Het lijkt een eeuwigheid te duren voordat dit drama zijn focus heeft gevonden, en als we ons realiseren wat de kern van het materiaal is (de wijze, eerlijke, directe vluchtelingen die de onnozele, met het hoofd in het zand zittende Amerikanen leren hoe de wereld plotseling is veranderd), lijkt het een beetje neerbuigend <0xE2><0x80><0x93> de kijker wordt letterlijk op de plaats van de familie gezet, krijgt een preek. Lukas heeft een aantal toespraken in de derde akte die hem ongetwijfeld de Academy Award hebben opgeleverd, maar voor het grootste deel van de film lijkt hij weinig anders te doen dan in- en uitzoomen, in- en uitzoomen. Als zijn echtgenote spreekt Bette Davis als geen ander en werkt ze haar grote ogen goed uit, maar in die rol krijgt ze niet veel kleur. Hun kinderen (allemaal met verschillende accenten! Het doel van deze film was ons op een smaakvolle, tactvolle manier te laten zien dat een man uit het WHI-tijdperk misschien een Duitser is, maar dat dat nog geen sympathisant van de nazi's maakt. Dat krijgen we in de eerste paar minuten te horen; de rest van deze smaakvolle, tactvolle film bestaat uit een uiteenzetting, een verdedigende confrontatie en, uiteindelijk, mededogen. Het zou een bedwelmende mix moeten zijn, maar in plaats daarvan is het nogal saai en inert.
Lillian Hellman's play, adapted by Dashiell Hammett with help from Hellman, becomes a curious project to come out of gritty Warner Bros. Paul Lukas, reprising his Broadway role and winning the Best Actor Oscar, plays an anti-Nazi German underground leader fighting the Fascists, dragging his American wife and three children all over Europe before finding refuge in the States (via the Mexico border). They settle in Washington with the wife's wealthy mother and brother, though a boarder residing in the manor is immediately suspicious of the newcomers and spends an awful lot of time down at the German Embassy playing poker. It seems to take forever for this drama to find its focus, and when we realize what the heart of the material is (the wise, honest, direct refugees teaching the clueless, head-in-the-sand Americans how the world has suddenly changed), it seems a little patronizing--the viewer is quite literally put in the relatives' place, being lectured to. Lukas has several speeches in the third-act which undoubtedly won him the Academy Award, yet for the much of the picture he seems to do little but enter and exit, enter and exit. As his spouse, Bette Davis enunciates like nobody else and works her wide eyes to good advantage, but the role doesn't allow her much color. Their children (all with divergent accents!) are alternately humorous and annoying, and Geraldine Fitzgerald has a nothing role as a put-upon wife (and the disgruntled texture she brings to the part seems entirely wrong). The intent here was to tastefully, tactfully show us just because a (WWII-era) man may be German, that doesn't make him a Nazi sympathizer. We get that in the first few minutes; the rest of this tasteful, tactful movie is made up of exposition, defensive confrontation and, ultimately, compassion. It should be a heady mix, but instead it's rather dry-eyed and inert. ** from ****