De lokkers van _Boom van Palme_ proberen het af te doen als een soort allegorie voor een sprookje met echte betekenis, en beginnen dan meteen te raaskallen over de animatie. Ik had moeten weten wat dat betekende.<br />Het hoofdpersonage, Palme, is een goed voorbeeld van het probleem van de hele film. Het ene moment is Palme een nederige held die op zoek is naar zichzelf, en het volgende is hij een gewelddadige psychopaat met een ongezonde fixatie op een meisje voor wie hij ooit heeft gezorgd.<br />Net als alle personages in de film is Palme slecht gedefinieerd. Je krijgt helemaal geen band met de personages, hoewel Kekka een paar fanmeisjes heeft verworven. Het lijkt erop dat de schrijver er meer in geïnteresseerd was om alle dramatiek en complexiteit in deze film te proppen dan om de motivaties en persoonlijkheden van zijn personages te onderzoeken.<br />In het laatste kwartier van de film werden nieuwe, nutteloze verhaallijnen geïntroduceerd. De schrijver moest zijn verhaal echt stroomlijnen. Misschien probeerde hij episch te zijn, maar het was gewoon te veel informatie voor een film van twee uur. Toch vraag ik me onwillekeurig af of een plot met zoveel dimensies en personages beter geschikt zou zijn geweest voor een tv-serie of stripverhaal. In de laatste vijf minuten van de film kon ik het pure gebrek aan kwaliteit gewoon niet langer verdragen en begon ik te lachen om de gekunsteldheid van de personages, de relaties en de hele plot. Ik raakte mijn metgezel aan en hij begon ook in lachen uit te barsten, net als een jongeman die achter ons zat. We deden zo ons best om ons te beheersen, maar we konden gewoon niet tegen de verschrikkelijke kwaliteit van deze film.<br />De positieve kant is dat de animatie ongelooflijk is en dat de kijkers de weelderige achtergronden en charmante karakters gaan bewonderen. De animatie leidt je bijna; als je niet om de personages geeft, vertelt hij je hoe je je moet voelen.
The teasers for Tree of Palme try to pass it off as a sort of allegory for a fairy tale with actual meaning, then immediately start raving about the animation. I should have known what that meant.<br /><br />The main character, Palme, is a good example of the whole movie's problem. One minute, Palme is a humble hero in search of himself, the next a violent psycho with an unhealthy fixation on a girl he once took care of.<br /><br />Like all of the characters in the movie, Palme is poorly defined. You do not bond with the characters at all, although Shatta has acquired a couple of fan girls. It seems that the writer was more interested in cramming all the drama and complexity he could into this movie than actually exploring his characters' motivations and personalities.<br /><br />New, useless story lines were being introduced in the last fifteen minutes of the movie. The writer seriously needed to streamline his story. Perhaps he was trying to be epic, but it was simply too much information for a two-hour movie. However I can't help but wonder if a plot with so many dimensions and characters would have been better suited for a TV series or graphic novel.<br /><br />In the last five minutes of the movie, I simply could not endure the sheer lack of quality any longer and began laughing at how contrived the characters, the relationships, and the whole plot was. I touched my companion and he started cracking up too, as did a young man seated behind us. We tried so hard to control ourselves, but we simply could not take the terrible quality of this movie.<br /><br />On the bright side, the animation is incredible and viewers will find themselves admiring the lush backgrounds and charming character designs. The animation almost guides you; when you don't care about the characters, it tells you how to feel.