Ik zag de trailer en alle reclame, dus ik dacht: waarom kijk ik niet naar die film? en, zoals ze op tv altijd zeiden: 'Ik kan niet geloven dat ik hem helemaal heb gezien!' quin en harris waren geloofwaardige straatjongens, en hoewel de accenten een beetje overdreven waren en soms moeilijk te ontcijferen, vond ik de dialoog ook geloofwaardig. De film ging in op de fragiele relatie tussen hen tweeën en liet zien dat ze diep in hun hart gewoon twee jongens waren die dicht bij elkaar waren opgegroeid en een passie voor muziek deelden <0xE2><0x80><0x93> maar die er anders tegenaan keken, met andere opvattingen en persoonlijke behoeften. Hij sprong in de taxi om zich te melden voor een spontane re<0xC3><0xBC>nie die de wereld versteld zou hebben doen staan, maar je krijgt ook meer waardering voor het feit dat ze het niet deden.
this was a real guilt pleasure ... i saw the trailer and all the advertising, so i figured 'why not check out this vh1 movie?' and, as they used to say on t.v., 'i can't believe i watched the whole thing!' quinn and harris were believable beatle boys, and, although the accents were sort of over-the-top and difficult to decipher at times, i found the dialogue believable as well. the film touched upon the tenuous relationship of len/mc and showed how, deep down, they were simply two guys who grew up close together and shared a passion for music - coming at it, though, with different sets of issues and personal needs. you find yourself wishing they'd hopped in the cab to snl for an impromptu reunion that would have knocked the world's socks off, but you also gain a greater appreciation for why they didn't