Eerder dit jaar heb ik de Grand Canyon nog eens bezocht, toen ik van plan was een tienkoppige lijst te maken van de beste films uit de jaren negentig. Ik zag de film voor het eerst toen ik 17 was. Hoe ik ervan hoorde? Hij werd in 1991 door Siskel & Ebert gerecenseerd, en met veel lof, en een jaar later zag ik hem op video.<br />Het is een geweldige film, een krachtige film, een helende film, over de kracht van luisteren, echt naar elkaar luisteren. Ik heb hem nu zes keer gezien, en hij amuseert en inspireert me bij elke volgende keer dat ik hem bekijk. Maar vanwaar die slechte recensies voor deze film? De filmgids van Maltin geeft er twee van de vier. Te melodramatisch, te veel toeval, te sentimenteel, zijn de uitdrukkingen die ik het meest lees. Ja, er zit melodrama in dit verhaal, en ja, er zit ook veel toeval in. Maar het wordt verteld met een intensiteit en kracht die soepel overkomen. Ondanks alle 'plot' die er in de Grand Canyon bestaat, zoals schietpartijen vanuit een rijdende auto, een achtervolging door de politie, een aardbeving, een liefdesrelatie, de ontdekking van een baby in de bosjes door een vrouw, nog een schietpartij, een bijna-ongeluk door een nieuwe chauffeur en wereldse adviezen van een dakloze, wint deze film door de knappe vertolkingen van Kevin Kline, Steve Martin, Mary McDonnell, Alfre Woodard, Danny Glover en Jeremy Sisto. Hij slaagt ook door Lawrence Kasdans vaardige regie en schrijven. Je weet dat dit niet zomaar een film is als je denkt aan een scène aan het begin van de film waarin Kevin Kline wordt lastiggevallen door vier zwarte jongens. Danny Glover speelt een sleepwagenchauffeur die de Kline-figuur helpt, maar niet voordat hij ook wordt lastiggevallen door de leider van het stel. Luister naar de dialoog waarin de jongen aan Glover vraagt: 'Ben je bang voor me vanwege mij, of omdat ik een pistool heb?'<br />Grand Canyon zit vol met de ene opmerkzame scène na de andere. Steve Martin had genomineerd moeten worden voor de beste bijrol als filmproducent die van gedachten verandert en vervolgens van gedachten verandert. Ik denk dat zijn personage een waarschuwing is dat 'het goede' ons vooruit kan helpen, dat idealisme een deugd is, maar wel een waarvoor we voortdurend moeten vechten in plaats van erop te vertrouwen.<br />Ik ben bang dat Grand Canyon voor altijd verloren zal gaan in de wildernis van niet-nieuwe films in de videotheek. Maar nu de prijzen van oudere films tot 99 cent zijn gedaald, smeek ik iedereen die tot nu toe een recensie van een recensent heeft gelezen die je dankbaar bent omdat je hem hebt gehuurd, dat Grand Canyon iets bijzonders is. Als je van Magnolia hebt gehouden, een andere film met een groot ensemble over diep humanistische thema's, zul je ook van Grand Canyon houden.
I revisited Grand Canyon earlier this year when I set out to devise a ten best list of the 1990's. I first saw the film when I was 17 years old. How did I hear about it? It was reviewed, and recommended highly, by Siskel & Ebert in 1991, and I eventually caught it on video a year later.<br /><br />It's a great film, a powerful film, a healing film, about the power of listening, truly listening to one another. I've seen it six times now, and it entertains and inspires me with every subsequent viewing. But why the poor reviews for this movie? Maltin's movie guide gives it two out of four. Too melodramatic, too much coincidence, too sappy, are the expressions that I read the most. Yes, there is melodrama in this story, and yes, there is a lot of coincidence, too. But it delivers with an intensity and force that seems supple. For all of the "plot" that exists in Grand Canyon, such as drive-by shootings, a police chase, an earthquake, a love affair, a woman's discovery of a baby in the bushes, another shooting, a near accident by a new driver, and worldly advice from a homeless man, this movie wins because of the smart performances by Kevin Kline, Steve Martin, Mary McDonnell, Alfre Woodard, Danny Glover, and Jeremy Sisto. It also succeeds because of Lawrence Kasdan's skillful direction and writing. You know that this isn't just another movie when you consider a sequence at the beginning of the film that involves Kevin Kline being harassed by four black youths. Danny Glover plays a tow truck driver who assists the Kline character, but not before he gets harassed too, by the leader of the bunch. Listen to the dialogue as the kid suggests to Glover,"Are you afraid of me because of me, or because I have a gun?".<br /><br />Grand Canyon is filled with one perceptive scene after another. Steve Martin should have been nominated for best supporting actor as a movie producer who has a change of heart and then a subsequent change of mind. I think his character is a warning that "the good" can carry us forward, that idealism is a virtue, but one that we must fight for constantly rather than depend upon.<br /><br />I fear that Grand Canyon may be lost forever in the wilderness of non-new releases at the video store. But with the deals now on older releases as low as 99 cents, I plead with anyone who has read this far into a review from a reviewer that you will thank after having rented it, Grand Canyon is something special. If you loved Magnolia, another movie with a big ensemble about deep humanist themes, you'll love Grand Canyon, too.