Ik begrijp wat Barney probeert te bereiken, maar nadat ik deze laatste avond in een studentenbioscoop had doorgebracht, dacht ik onwillekeurig: wanneer komt hier een eind aan? Een heel lange en zware twee uur en een kwartier. Ik had alleen een deel van Cremaster 3 op dvd gezien en dacht dat ik wist wat ik kon verwachten. Maar experimentele films zoals deze worden beter in kleine doses verteerd. Er zijn een paar prachtige/afschuwelijke beelden... inclusief de titelsequentie (geen geintje), maar als je hierin gaat en een plot of betekenis verwacht, dan staat je een lange, slaapverwekkende rit te wachten. Het is me gelukt om de hele tijd wakker te blijven (als dat al mogelijk is). Het is een compliment) maar meestal wachtte ik op een betekenis of een verhaal... een grote vergissing. Onder de verzameling beelden bevinden zich een zeer versierde ceremonie bij het inpakken van cadeautjes, de creatie van een walgelijke schotel met iets wat lijkt op olie-gelatineplakken, gemaakt met een koekjessnijder en besprenkeld met garnalen (dit wordt geserveerd aan de bemanning van het schip, dat in de hele film wordt getoond), een grote kwarktaart met een grote drol van een tentakel in het midden, en de wederzijdse ontweiing van Bjork en regisseur Matthew Barney, die uiteindelijk culmineert in een of andere bizarre eenwording, gevolgd door hun transformatie tot walvisachtige wezens. De soundtrack is soms mooi en irritant... soms zelfs om gek van te worden. Op een gegeven moment wordt er door Bjork een lied gezongen bij de vluchtige rituelen die voor ons worden gespeeld, en op andere momenten is er alleen maar een constant gedreun van een hoog instrument, dat we aan het begin en aan het eind van de film zien spelen door een mysterieuze vrouw. Als dit klinkt alsof het nergens op slaat, dan komt dat doordat het NIET BESTAAT! Als dit klinkt als jouw kopje thee, dan zul je het absoluut GELUKKIG HEBBEN! Als dit klinkt als iets wat je waarschijnlijk niet leuk zult vinden, blijf er dan ver bij uit de buurt, want je zult hoogstwaarschijnlijk halverwege de film het theater uit lopen, zoals verschillende mensen tijdens de screening die ik heb bijgewoond. Dit is de definitie van een kunstfilm. Je haalt eruit wat je eruit haalt. Maar verder is er eigenlijk niet veel, afgezien van een paar eigenaardigheden en voortdurende constructie en deconstructierituelen. Ik ben blij dat er een plaats is voor dit soort films, maar ik kan niet zeggen dat ik het nog een keer zou willen meemaken. Maar ik kan ook niet zeggen dat ik niet een van Barney Cremasters films van begin tot eind zou willen zien en hem met deze vergelijken. Ik denk dat ik, nu ik weet wat ik kan verwachten, misschien meer van zoiets als dit zou genieten. Om u een idee te geven van de mate van begrip die deze film heeft, zou ik dat waarschijnlijk wel doen.' Ik vond het prettiger als ik stoned was geweest. Maar aan de andere kant, dan had het twee keer zo lang gevoeld als het was, en dan was het echt zwaar geweest. Zeker niet voor iedereen.
I can appreciate what Barney is trying to achieve, but after sitting through this last night at a college movie house, I couldn't help but think...when is this gonna end? A very long and ponderous two hours and fifteen minutes. I had only seen a part of Cremaster 3 on DVD and thought I knew what to expect. That said, experimental films such as this are better digested in small increments. There are a couple of beautiful/horrible images...including the title sequence (no kidding), but if you go into this expecting any kind of plot or meaning, then you are in for a long, snooze-inducing ride. I managed to stay awake for the whole thing (if that's a compliment) but more often than not, I was waiting for some kind of meaning or narrative...big mistake. Among the collection of images are a very ornate gift-wrapping ceremony, the creation of a disgusting dish of what appears to be petroleum jelly slabs formed with a cookie cutter and sprinkled with shrimp (this is served to the crew of the ship which is shown throughout the film), a large blubber cheesecake with a large tentacle turd placed in the center of it, and the mutual evisceration of Bjork and director Matthew Barney which eventually culminates in some bizarre kind of communion, followed by their transformation into whale-like creatures. The soundtrack is at times beautiful and annoying...sometimes even maddening. At one time, there is a song being sung by Bjork to go along with the ephemeral rituals being played before us, and at other times there is just a constant droning of a high-pitched instrument, which we see a mysterious woman playing at the beginning and end of the movie. If this sounds like it doesn't make sense, that is because is DOESN'T! If this sounds like your cup of tea, then you will absolutely LOVE it! If this sounds like something that you probably won't like, then stay far away from it, because you will most likely walk out of the theater during the halfway mark like several people at the screening I attended. This is the very definition of an art film. You get from it what you take from it. But otherwise, there really isn't much there, other than a few oddities and constant construction and deconstruction rituals. I'm glad that there is a place for films such as this, but I can't say I would want to sit through it again. However, I can't say I wouldn't want to see one of Barney Cremaster films from start to finish and compare it with this. I think, perhaps now that I know what to expect I might enjoy something like this more. To give you an idea of what kind of comprehension factor this film has, I probably would've liked it better if I had gotten stoned. Then again, it could've felt twice as long as it was, and then it would've REALLY gotten ponderous. Definitely not for everyone.