De zon schijnt stralend op een rustige zondag die op het punt staat volledig wakker te worden, en je kunt de liefde voelen in het zachte briesje dat langs mijn voeten strijkt en zien in de glimlach van de mensen met wie ik langsloop. Het is de perfecte dag om croissants en een _café-o-lait_ te eten voordat je op weg gaat naar de stad van licht en liefde. Natuurlijk is een vlucht naar Parijs niet redelijk in het budget van deze bescheiden filmcriticus, dus moest ik kiezen voor het op een na beste: Parijs, JE T'AIME, een verzameling van 18 korte films van verschillende internationale regisseurs. Elk stuk is vernoemd naar een andere Parijse buurt en is een weerspiegeling van de liefde. Zorg ervoor dat je de krachtigste en overtuigendste van alle menselijke emoties niet te veel verheerlijkt. Parijs, JE T'AIME verkent de liefde in de vele stadia van haar eigen spel. Het resultaat is spontaan romantisch en verrassend consistent. En wat is er een betere manier om de vluchtige aard van de liefde uit te drukken en te laten zien hoe een moment je leven kan veranderen dan met een verzameling gefilmde momenten.<br />Het prachtige poëtische citaat hierboven is afkomstig uit Tom Tykwers Faubourg Saint Denis. Tykwer (RUN, LOLA, RUN) gebruikt, zoals gebruikelijk in zijn werk, time-lapsefotografie en herhaling om de hele cyclus van de liefde te demonstreren, van het begin tot het einde. Oorspronkelijk opgenomen in 2004 en voor deze bloemlezing gekoppeld aan twee andere sterren: Natalie Portman als Francine, een Amerikaanse actrice die in Parijs is voor een rol in een film, en Melchior Beslon als Thomas, een blinde man op wie ze verliefd wordt. Hier leidt de blinde de blinde door het meest onstabiele terrein, waar twee mensen elkaar opslokken tot een punt waarop hun leven bijna zijn eigen bestaan verliest. Terwijl de liefde van duizelingwekkend naar duizelingwekkend lijkt te gaan, herinnert Tykwer ons aan de trucs die de liefde op ons in kan zetten en de illusies die ze kan creëren wanneer we afdwalen naar de twijfel.<br />Misschien wel de meest duizelingwekkend romantische vertoning is die van Sylvain Chomets Tour Eiffel. De aantrekkelijkste aantrekkingskracht van _Chomet_ ( _Les TRIPLETTES DE BELLEVILLE_ ) is de kleine jongen die vertelt hoe zijn ouders elkaar ontmoetten en verliefd op elkaar werden. Zijn vader, een mimespeler (Paul Putner) raakt verstrikt in het ene surrealistische scenario na het andere en belandt uiteindelijk in de gevangenis. Daar ontmoet hij de vrouw die de liefde van zijn leven zal worden (Yolande Moreau). _Miming_ is een soort stervende kunst geworden, als het al niet dood is. Maar van nature is het dromerig en onbezorgd. _Miming_ wijst met zijn stille vinger naar het belachelijke van het menselijk gedrag en wat anders dan liefde kan mensen nog absurder laten doen? In de minst voor de hand liggende omstandigheden zouden we misschien een bijzonder iemand vinden, als we onszelf een beetje minder serieus zouden nemen.<br />Paris, je t'aime houdt de stroom levendig door je niet altijd te richten op de liefde tussen geliefden. Drie gedenkwaardige korte films richten zich op de liefde tussen ouder en kind. Walter Salles (MotoryCle Diaries) laat Catalina Sandino Moreno liefdevol voor haar kind zingen voordat ze hem verlaat om hetzelfde lied te zingen, met een vaag verlangen naar het kind waar ze haar brood mee verdient. Nobuhiro Suwa (Une parfait) laat Juliette Binoche wanhopig proberen de leegte te overwinnen die ze voelt na het verlies van haar zoon. Binoche zegt nog heel weinig, wat gezien haar enorme talent niet verwonderlijk is, maar haar worsteling is duidelijk van haar gezicht af te lezen als ze leert dat liefde soms betekent dat je moet loslaten. En Alfonso Cuaron (Kinderen van mannen) filmt voortdurend een vader (Nick Nolte) en zijn volwassen dochter (Sara Martins) die voor het eerst in lange tijd samen wandelen. We zien hen alleen vanaf de overkant van de straat en we komen alleen maar in hun buurt als de afstand tussen de twee karakters zich vernauwt tot een plek van troost en acceptatie.<br />De laatste korte film die we uitzenden is Alexander Paynes 14e Arrondissement. Zoals gewoonlijk filmt Payne (SIDEWAYS) een gewoon iemand en laat ons zien wat hem bijzonder maakt. Carol (Margo Martindale) is ook een Amerikaanse in Parijs. Ze is daar alleen en minder lang dan ze had gewild, omdat er thuis honden op haar wachten. Ze is een onaantrekkelijke vrouw met een saai leven die in een rijke, weelderige stad terechtkomt. In prachtig veramerikaanst Frans mijmert ze over de bezienswaardigheden en over het gevoel dat ze krijgt als ze daar is. Deze vrouw besteedt zoveel tijd aan pogingen om gelukkig te zijn, ondanks de talloze teleurstellingen in het leven, en als ze in een stad zit die voor minnaars is gemaakt, beseft ze dat ze echt gelukkig is en meer van zichzelf houdt dan ze wist. Ze wordt verliefd, al is het maar voor even, op het leven en op de liefde zelf. De personages die maar vluchtig in Parijs verschijnen, bevinden zich in het romantische centrum van het universum. De momenten die ze met elkaar delen, of het nu is als ze iemand overeind helpen na een harde val of als je je hand naar iemand uitsteekt zonder hem aan te raken of zonder dat hij het weet, zijn de momenten die de liefde doen opvlammen en bloeien. Buiten de stad van de geliefden kan het gemakkelijk zijn om momenten als deze te missen, maar we moeten onszelf herinneren aan de betekenis ervan. Het duurt maar een ogenblik voordat de liefde door een bewolkte hemel schijnt. Je moet alleen je hart openhouden om het te zien. En als er in één stad zoveel liefde is, moet je wel geloven dat die op een dag je deur zal bereiken.
With the sun shining brilliantly on a quiet Sunday that is just about to fully wake up, love can be felt in the soft breeze that sweeps past my feet and can be seen in the smiles of the people I walk alongside. It is the perfect day to stop off for croissants and a café-o-lait before heading off to the city of lights and love. Of course, a flight to Paris is not reasonably in this humble film critic's budget so I had to opt for the next best thing, Paris, JE T'AIME, a collection of 18 short films by a variety of international directors. Each piece is named after a different Parisian neighborhood and is a reflection on love. Careful not to over glorify the most powerful and persuasive of all human emotions, Paris, JE T'AIME explores love at the many stages of its own game. The results are spontaneously romantic and surprisingly consistent. And truly, what better way to express the fleeting nature of love and how a moment can change your life than with a collection of filmed moments. <br /><br />The beautifully poetic quote above is taken from Tom Tykwer's Faubourg Saint Denis. True to form, Tykwer (RUN, LOLA, RUN) uses time-lapse photography and repetition to demonstrate the entire cycle of love, from inception to dissolution. Originally shot in 2004 and paired down for this anthology, Faubourg stars Natalie Portman as Francine, an American actress in Paris for a part in a film, and Melchior Beslon as Thomas, a blind man she falls in love with. Here, the blind leads the blind through the most unstable of terrain, where two people consume each other to a point where their lives nearly lose their own existences. As love seems to go from dazzling to dizzying, Tykwer reminds us of the tricks it can play on our minds and the illusions it can create when we stray towards doubt.<br /><br />Perhaps the most giddily romantic offering comes from Sylvain Chomet's Tour Eiffel. Choosing the city's most identifiable attraction for its title, Chomet (LES TRIPLETTES DE BELLEVILLE) gives us a little boy who tells the story of how his parents met and fell in love. His father, a mime (Paul Putner), finds himself falling into one surreal scenario after another and eventually lands himself in jail. This is where he meets the woman who will become the love of his life (Yolande Moreau). Miming has become something of a dying art, if it isn't already dead. Yet by nature, it is dreamy and untroubled. Miming points its silent finger at the ridiculousness of human behaviour and what but love can make people act more absurd? We might find someone special in the least likely of circumstances if we could just take ourselves a little less seriously.<br /><br />Paris, JE T'AIME keeps the flow lively by not always focusing on love between lovers. Three memorable shorts focus on the love between a parent and a child. Walter Salles (MOTORCYCLE DIARIES) has Catalina Sandino Moreno singing lovingly to her child before she leaves him to sing the same song with a distant longing to the child she watches over for her living. Nobuhiro Suwa (UN COUPLE PARFAIT) has Juliette Binoche trying desperately to overcome the emptiness she feels after losing her son. Binoche says very little yet, not surprisingly given her immense talent, her struggle is evident in her face as she learns that love sometimes means letting go. And Alfonso Cuaron (CHILDREN OF MEN) weighs in with one continuous shot of a father (Nick Nolte) and his grown daughter (Sara Martins) walking together for what must be the first time in a long while. We see them only from across the street and we only get close to them as the distance between the two characters narrows to a place of comfort and accepting.<br /><br />The last short to screen is Alexander Payne's 14ieme Arrondissement. As usual, Payne (SIDEWAYS) takes an ordinary person and shows us what makes them extraordinary. Carol (Margo Martindale) is another American in Paris. She is there alone and for less time than she would have liked as she has dogs waiting for her at home. She is a plain person with an uneventful life who finds herself in a city that is rich and lush. In beautifully delivered Americanized French, she muses about the sights and how being there makes her feel. This woman spends so much time trying to be happy despite life's numerous disappointments and as she sits in a city made for lovers, she realizes that she is in fact happy and loves herself more than she knew. She falls in love, if only for perhaps a moment, with life and love itself.<br /><br />The characters that appear but fleetingly in Paris, JE T'AIME find themselves at the romantic center of the universe. The moments they share with each other, be it helping someone up after a hard fall or reaching out your hand to another person without touching them or without their knowledge, are the moments that give love its flare and flourish. Outside the city of lovers, it can be easy to miss moments such as these but we must remind ourselves of their significance. It takes but a moment for love to shine through a cloudy sky. You just have to keep your heart open to see it. And if one city can be so abundant with love, one has to believe it can find its way one day to your door.