Deze film is in de afgelopen tien jaar een van mijn favoriete pseudo-noir-ervaringen geworden. De drie verhaallijnen die Kazan ons heeft gegeven, hebben elk hun eigen, unieke genoegens. Het huiselijke gebabbel tussen Bel Geddes en Widmark, de beweging tussen de kamers, de kleine gebaren zoals het telefoonboek dat Barbara op de stoel onder haar zoon legt zodat hij bij de tafel kan, die kleine, intieme gesprekken tussen man en vrouw, allemaal goed uitgedacht en natuurlijk. Ik hou vooral van hun veranda, die tweede woonkamer waar ze duidelijk een groot deel van de zomer doorbrengen. De tweede draad is de professionele relatie tussen veel personages in de film, maar vooral tussen de personages van Widmark en Douglas. Het is misschien niet helemaal origineel en het wordt een beetje bombastisch, maar alles bij elkaar komt het over als echt, respectvol en efficiënt. De derde draad, het smoezelige verhaal van Blackie en zijn haveloze bende, brengt ons het dichtst bij een donkere en angstaanjagende film noir. De Blackie van Palance is zo koud als een blok ijs. Deze zelfbenoemde zakenman, deze zelfgeschapen man, heeft duidelijk een complexiteit waar we maar heel kort gebruik van maken. Voor mij blijft deze film een volkomen bevredigende ervaring.
This film has, over the past ten years, become one of my favorite pseudo noir experiences. The three storyline threads given us by Kazan each have their unique and separate pleasures. The domestic chitchat between Bel Geddes and Widmark, the movement between rooms, the small gestures such as the phone book Barbara places on the chair under her son so he can reach the table, those small intimate exchanges between husband and wife, all are well crafted and natural. More than anything else, I love their porch, that second living room where it is clear they spend much of their summer time. The second thread is the professional relationship between many in the film but especially between Widmark and Douglas' characters. It may not be totally original and does get a bit blustery but all in all, it comes across as real, respectful and efficient. The third thread,the grungy tale of Blackie and his tattered little gang, gets us closest to a dark and frightening noir world.Palance's Blackie is as cold as a block of ice. This self-proclaimed business man, this self made man clearly has a complexity we only briefly tap in to. For me, this film continues to be a completely satisfying experience.