Disney, de filmnaam die ooit stond voor alles wat onschuldig en geschikt was voor alle leeftijden, begint eindelijk te beseffen dat het, om te overleven, diverser moet worden. Die verscheidenheid is de afgelopen paar jaar heel duidelijk gebleken. Films als 'Tarzan' en 'The Emperor's New Groove' hebben een poging ondernomen om zich los te maken van de traditionele, door muziek ingegeven routine van Disneys verleden en zich op nieuw, nog niet in kaart gebracht terrein te begeven. 'Atlantis' is de stoutmoedigste stap tot nu toe, maar we moeten niet vergeten: dit is nog steeds Disney. De eerste serieuze film die uit de animatiestudio van Disney komt, is voor hen een grote prestatie <0xE2><0x80><0x93> hij is zelfs zo serieus dat hij PG-terrein wordt. Misschien is dat de reden waarom veel gezinnen de afgelopen zomer zijn afgeschrikt om de film te zien.<br />Maar ondanks het volwassener onderwerp is dit nog steeds een film die Disney niet alleen voor volwassen publiek wilde maken, maar ook voor gezinnen met kinderen. Daarom moest de plot zo simpel blijven dat kinderen hem konden begrijpen, maar interessant genoeg om hem weg te houden van het rijk van 'De kleine zeemeermin' en dergelijke.<br />Dus wat we krijgen is in feite een potentieel gedetailleerde plot, die helaas te lijden heeft onder het feit dat hij in zesennegentig minuten is gevat. Uiteindelijk is dit een actiefilm over Atlantis, niet over de uitleg die eraan voorafging, dus we worden het eerste half uur doorgezeuld met zoveel scènes als mogelijk is zonder de samenhang te verliezen. Houd je ongeloof over hoe de personages zo snel van punt A naar punt B komen zo lang vast dat je waarschijnlijk geen geanimeerde film zult vinden die zo gedetailleerd uit Hollywood komt! Als je epische details in de plot wilt, ga dan naar 'Titanic' van James Cameron. Beide films hebben op de een of andere manier te maken met een boot.<br />En laten we het over de liefde hebben, goed? Ja, net als in veel films worden de hoofdrolman (een zekere Milo Thatch, een stuntelende archeoloog) en de hoofdrolvrouw (Kida, de clichématige Atlantiaanse prinses) verliefd op elkaar. Maar wat ik vond was niet zo clichématig als ik had verwacht. Aan het eind van de film waren de personages die elkaar aanraken/voelen/zoenen voor de verandering eens veel ingetogener. Er zijn verschillende punten in de film waar de aantrekkingskracht toeneemt, maar het ligt gewoon niet in het stramien van bijvoorbeeld 'De kleine zeemeermin' (Een goede zaak).<br />Misschien heb je begrepen dat dit een nogal clichématige film is. Correct. Je hebt je hoofdrolheld en heldin, ondersteund door meer dan een half dozijn bemanningsleden die mee op expeditie gaan, en die allemaal hun moment krijgen tijdens de film. Er verschijnen talloze andere personages, die de paar minuten filmtijd opeisen en dan verdwijnen. Je hoeft geen genie te zijn om de rekensom te maken bij een film van zesennegentig minuten, met een focus op actie en beeldmateriaal, en met een aanzienlijke cast, en je hebt maar heel weinig tijd om de personages in belangrijke mate uit te breiden. Dus waar is het op gebaseerd? Clichés, en veel ook. Elk personage imiteert iets wat al duizend keer eerder is gedaan. Je hebt de stuntelende wetenschapper, de aantrekkelijke prinses, de kolonel met de vierkante kin, de rijke excentriekeling, de maniakale gluiperd, de Russische femme fatale <0xE2><0x80><0x93> en moet ik nog even doorgaan?<br />Ik weet niet waarom dit iemand raakte terwijl ik de sarcastische toon van deze film heel amusant vond. Oké, dit moet een serieuze film worden, maar verwacht je echt dat Disney elk detail van hun geschiedenis prijsgeeft? De schrijvers hebben tenminste geprobeerd om steeds geestige dialogen te bedenken, en soms is het zelfs een beetje geïnspireerd.<br />Maar uiteindelijk zijn het die grote, verbijsterende beelden die de kers op de taart zijn. De CGI-animatie is op sommige plaatsen werkelijk verbazingwekkend, en doet het niet eens zo slecht. De karakters vielen in het niet, en dat was een tekortkoming die de recente 'Titan A.E.' tenietdeed. Over karakters gesproken, Disney had een tekenaar van buiten de strip-industrie ingehuurd om de ontwerpen te maken, waardoor er een anime-stijl aan de film werd toegevoegd. De visuele presentatie van de film als geheel is veel te veel anime-achtig, veel meer dan enig ander Disney-uitstapje. Dit resulteerde in een conflict met de fans van de Japanse anime, 'Nadia', omdat de film over het geheel genomen overeenkomsten vertoont met die tekenfilmserie. Omdat ik deze anime niet heb gezien, kan ik hier geen commentaar op geven.<br />Met beeld is er geluid. Gary Rydstrom staat aan het hoofd van de geluidsploeg, en wat een soundtrack! Vanaf de openingsscène is de geluidsstudio tot leven gekomen, en dat is een lust voor het oog. James Newton Howard trakteert ons op een dynamische muziekscore, die de film in alle opzichten complimenteert, nooit misplaatst klinkt en altijd helpt om de spanning op te bouwen of te verminderen.<br />Misschien heb ik de bedoeling van de makers gemist. Voor mij geeft de film de indruk dat het een spannende avonturenfilm is, zij het met een serieuzere toon dan welke Disney-film ook. Als je niet van de clichés houdt, dan zal de inspanning die in de beelden is gegoten je misschien wel bevallen. Verdorie, de mythologie is in elk geval veel correcter dan over andere Disney-pogingen (*hoera*Hercules*hoera*) gezegd kan worden. Dit is een positieve recensie, 10 van de 10, van iemand die diep onder de indruk was van deze film. Ik stel mijn ongeloof altijd uit met een animatiefilm, tenslotte worden de wetten van de echte wereld meer dan vaak overtreden in het tekenfilmmedium. Dus ga zitten, geniet van het ritje en misschien kan iedereen iets vinden om van deze film te genieten.
Disney, the film name that once stood for all things innocent and suitable for all ages, has finally started to realise that to survive it needs to become more diverse. Such diversity has been very apparent in the last couple of years. Films like "Tarzan" and "The Emperor's New Groove" have made an attempt to move away from the traditional song-driven routine of Disney's past and into new, uncharted territory. "Atlantis" is the boldest step yet, but we have to remember: This is STILL Disney. The first ever serious film to come out of Disney's animation studio is a major achievement for them - in fact it's so serious it makes it into PG territory. Perhaps why a lot of families were scared off from seeing it this past summer.<br /><br />But despite the more mature subject matter, this is still a film that Disney wanted to draw in the families with, not just mature audiences, so the plot had to be kept simple enough for children to understand, but interesting enough to take it away from the realms of "The Little Mermaid" et al.<br /><br />So what we get is actually a potentially detailed plot, unfortunately suffering the blow of being condensed into a 96-minute movie. Ultimately, this is an action film about Atlantis, not about the exposition preceding it, so we are whisked through the first half hour with as many sequences bombarding the screen as is possible without losing coherency. Suspend your disbelief of how the characters get from point A to point B so quickly, you're unlikely to find an animated film that detailed coming out of Hollywood! If you want epic levels of detail in the plot, turn to James Cameron's "Titanic". Both films feature a boat in some manner.<br /><br />And let's talk about love, shall we? Yes, as with a lot of films, the lead male (one Milo Thatch, a bumbling archaeologist) and lead female (Kida, the clichéd Atlantian princess) are set to fall in love with each other. But what I found was not as clichéd as I was expecting. By film's end, for once, the characters touching/feeling/kissing sequence was far more subdued. There's various points in the film where the attraction grows, but it's just not in the ballpark of, say, "The Little Mermaid" (A good thing).<br /><br />You may have grasped that this is a rather clichéd film. Correct. You have your leading hero and heroine, backed up by more than half a dozen crew members who go on the expedition, all being given their moments during the film. Numerous other characters appear, take up the few minutes of screentime, then disappear. It doesn't take a genius to do the maths  a 96-minute film with a focus on action and visuals, and with a considerable cast, has very little time to expand the characters to any major extent. So what does it rely on? Clichés, and lots of them. Every character emulates something that has been done a thousand times before. You have the bumbling scientist, the attractive princess, the square-jawed colonel, the rich eccentric, the maniacal sleazebag, the Russian femme fatale  need I go on?<br /><br />I don't know why this got to anyone  I found the tongue-in-cheek nature of this film quite amusing. Alright, this is meant to be a serious flick, but do you really expect Disney to give up every single trait of their history? At least the writers have tried to come up with consistently witty dialogue, and sometimes it even is a little inspired.<br /><br />But in the end it's those big stunning visuals that put the icing on this cake. The CGI animation is truly amazing in places, and doesn't dwarf the characters, which was a flaw that let the recent "Titan A.E." down. Speaking of characters, Disney hired an outside comics industry artist to create the designs, bringing an anime style to the film. Infact the visual presentation of the film as a whole owes a lot to anime, much more so than any previous Disney outing. This resulted in a conflict with fans of the Japanese anime, "Nadia", for the film's overall similarities with said cartoon series. Having not seen this anime, I can't comment.<br /><br />With picture, there is sound. Gary Rydstrom heads up the sound team, and what a soundtrack! From the opening shot the sound stage is alive and is a treat. James Newton Howard treats us to a dynamic musical score, which compliments the film in every way, never sounding out of place and always helping to build the tension or subdue it.<br /><br />Perhaps I missed the point of what the creators intended. To me, the film conveys that it's an adventure thrill ride, albeit with a more serious tone than any Disney film before it. If you don't like the clichéd tongue-in-cheek attitude, then perhaps the effort that has been poured into the visuals will delight. Heck, at least the mythology is far more correct than can be said about other Disney efforts (*cough*Hercules*cough*).<br /><br />This is a positive, 10 out of 10 review, from someone who was blown away by this film. I always suspend my disbelief with any animated film  after all, the laws of the real world are more than frequently broken in the cartoon medium. So sit back, enjoy the ride, and perhaps everyone can find something to enjoy about this film.