DE NOTORIONELE BETTIEPAGE, geschreven door Mary Harron & Guinevere Turner, geregisseerd door Mary Harron<br />Hoe definieer je iemand die altijd tussen twee werelden heeft geleefd, de ene van vermeende zonde en de andere van vermeende verlossing? Vooral als die persoon in haar laatste jaren ten slotte bezwijkt aan een gespleten persoonlijkheid, alsof ze haar eigen gelijk wil bewijzen. Als je de regisseur bent van Mary Harron, dan deins je er niet voor terug om de dwingende aard van DE NOTORIONELE BETTIEPAGE te laten zien. Je laat het personage heen en weer zweven tussen de genezende vergeving van de macht van God en de kerk en de verleidelijke illusie van controle en dominantie die Page tijdens haar jaren als pin-upmodel ten deel is gevallen. Door dat te doen wordt het publiek een complex personage voorgeschoteld dat wordt voortgedreven door het verlangen haar moeilijke verleden achter zich te laten met een naïef plezier in de begeerte van anderen naar haar en een worsteling om haar imago in de ogen van God te verzoenen. Op het juiste moment maakt het niet meer uit hoeveel ogen er op haar gericht zijn, want er is maar één paar ogen dat telt.<br />Vooral in zwart-wit (met een paar onnodige uitbarstingen van kleur) gefilmd is de beruchte Bettie Page soms een luchtige, humoristische komedie, die de film tot een aangename ervaring maakt en ook de spot drijft met het feit dat mensen serieus geloven in de verloedering van pornografie. Maar de tere hand van de regisseur is voelbaarder tijdens Page's momenten van wanhoop. Harron is een gevoelige, attente regisseur die Page's talloze en vernietigende klappen niet in het gezicht van de kijker gooit. In plaats daarvan geeft ze de verrassend effectieve Gretchen Moll, die de titelrol speelt, de kans om de kijker de pijn van haar karakter in te hameren met angst in haar ogen, terwijl de schaamte en de angst op haar huid te lezen staan. De meeste regisseurs, misschien zelfs de meeste mannelijke regisseurs, zouden het van essentieel belang vinden om de heldin in pijnlijke posities te laten zien om een verband te leggen tussen de wreedheden die haar zijn aangedaan en de manier waarop ze aan haar eind is gekomen, maar Harron heeft te veel medelijden met haar personage, haar actrice en haar publiek. Door haar kwetsbaarheid leert Page mensen weer te vertrouwen, en naarmate steeds meer fotografen verliefd worden op haar imago, wordt zij steeds verliefder op hun bewondering en de controle die ze over haar blik heeft. Tegen de tijd dat haar poses overgaan in het domein van softcore sm, heeft ze een manier gevonden om haar behoefte om gerespecteerd te worden te combineren met de objectiviteit waaraan ze haar hele leven gewend is geweest.<br />De Bettie Page van Mary Harron is een vrouw die snakt naar controle over haar leven en haar lot, maar die uiteindelijk altijd te horen krijgt waar ze moet staan, hoe ze moet glimlachen en wat ze moet dragen. Als ze eindelijk beseft dat geen van haar keuzes haar eigen keuze is geweest, kiest ze ervoor God te omarmen en Zijn woord te prediken aan hen die willen luisteren. De ware droefheid achter deze allerbelangrijkste beslissing is dat ze zich nog steeds blindelings door iemand anders laat leiden; ze heeft er alleen meer vertrouwen in dat deze richting beter is voor haar ziel.
THE NOTORIOUS BETTIE PAGE Written by Mary Harron & Guinevere Turner Directed by Mary Harron<br /><br />How do you define a person who has always been between two worlds, one of presumed sin and one of supposed redemption? Especially when that person eventually succumbed to a split personality disorder in her latter years as if to demonstrate her own point. If you're director Mary Harron, you don't shy away from showing the push/pull nature of THE NOTORIOUS BETTIE PAGE. You allow the character to drift back and forth between the healing forgiveness of the power of God and the church and the seductive illusion of control and dominance afforded to Page during her years as a pinup model. By doing so, audiences are offered a complex character that is propelled forward by a desire to leave her difficult past with a naive enjoyment in others' lust for her and a struggle to reconcile her image in the eyes of God. Come the right time, it will no longer matter how many eyes are on her because there is only one pair that counts.<br /><br />Shot mostly in black and white (with some unnecessary bursts of color), THE NOTORIOUS BETTIE PAGE is at times a light, humorous comedy, making the film an enjoyable experience and also one that pokes fun at how seriously people believe in the corruption of pornography. But the delicate hand of the director is more palpably felt during Page's times of despair. Harron is a sensitive, considerate director who does not throw Page's numerous and devastating blows of abuse in the face of her viewer. Instead, she allows the surprisingly effective Gretchen Moll, who plays the title role, the chance to hammer the pain of her character into the viewer with fear in her eyes, exhaustion is her cries and shame on her skin. Whereas most directors, perhaps most male directors, would find it essential to show the heroine in painful positions in order to draw a link between the kinds of atrocities that were put upon her and where her life took her, Harron has too much compassion for her character, her actress and her audience. From fragility, Page learns to trust people again and as more and more photographers fall in love with her image, the more she falls in love with their admiration and the control she has over the gaze. By the time her poses cross over into the realm of soft-core S&M, she has found a way to combine her need to be respected with the objectification she has been accustomed to her whole life.<br /><br />Mary Harron's Bettie Page is a woman who yearns for control over her life and destiny, yet ultimately is always being told where to stand, how to smile and what to wear. When she finally realizes that none of her choices have been her own, she chooses to embrace God and preach his word to those who will listen. The true sadness behind this most important decision is that she is still letting someone else guide her blindly; she just has more faith that this direction will be better for her soul.