De combinatie van de voortreffelijke zwart-witfoto's en de 'Eugene Onegin met een twist'-scenario's maakte dit voor mij tot een echte klapper. De sfeer die werd gecreëerd door de voornamelijk heel donkere opnamen, met hier en daar heel fel overbelicht wit, was aangrijpend. Er was een schitterend moment waarop de dia's <0xE2><0x80><0x93> ogenschijnlijk gewone vakantiekiekjes, maar de gezichten van de acteurs onthulden karakter en situatie subtiel maar onmiddellijk <0xE2><0x80><0x93> werden begeleid door Lensky's hartverscheurende aria uit de Tschaikowsky-opera Eugene Onegin. Voor mij is het kenmerk van een goede film dat hij gebruikmaakt van de mogelijkheden die dat medium biedt, wat betekent dat het verhaal vaak minder belangrijk is dan beeldspraak en sfeer. _Verleden jaar in Marienbad_ is een goed voorbeeld van zo'n film.
The combination of the superb black and white photography and the 'Eugene Onegin with a twist' plot made this a real knock out for me. The atmosphere created by the mostly very dark shots contrasted with occasional very bright overexposed white was gripping. There was a superb moment where where transparencies - apparently conventional holiday snaps but where the faces of the actors revealed character and situation subtly but instantly - were shown accompanied by Lensky's heart-wrenching aria from the Tschaikowsky opera Eugene Onegin.<br /><br />For me the mark of a good film is that it should take advantage of the opportunities presented by that medium, which means that often the story is less important than imagery and atmosphere - Last Year in Marienbad is a good example of such a film. Krisana is in the same mould.