Soms is gelach midden in een horrorfilm een teken van grootsheid. Ik herinner me het nerveuze gelach van het publiek in de heruitgave van The Excorcistzaag, een echt nerveus gelach. Het benadrukte hoe bang we allemaal waren toen we de stem van de duivel hoorden uit de mond van een meisje van twaalf. Maar in de remake van de cultklassieker The Wicker Man uit 2006 kreeg ik het idee dat deze nieuwe Wickerman ongeveer net zo eng is als het personage Scuzzlebut uit South Park, het vriendelijke bosmonster met de tv-serie Patrick Duffy als been en een selderijstengel als arm, die als hobby rieten manden weeft. <br /><0x3E> 3 jaar geleden vertelde een vriend van me in Hollywood me dat hij had gehoord dat Nicolas Cage een remake van de film ging maken. Ik begon te lachen en mijn vriend (Keith) werd kwaad op me omdat ik Nicolas Cage aanprees als een geweldige acteur. Ik dacht gewoon dat hij het niet zou redden en helaas voor de bioscoopbezoekers had ik gelijk. Verdwenen zijn de echtheid, de voortreffelijke originele muziek, de originaliteit, de griezeligheid en de prachtig krachtige dialoog. In plaats daarvan hebben we horrorfilms clichés, gekunsteld acteerwerk en veranderingen in de verhaallijn die elke geloofwaardigheid tenietdoen. Zoals veel van de talloze Hollywood- remakes waar we de laatste tijd mee te maken hebben gehad, voelt dit alsof we naar vierdeklassers op een speelplaats kijken die 'Wickerman spelen'.<br />De oorspronkelijke film speelt op een afgelegen Schots eiland waar een Schotse politieagent naartoe wordt gelokt om een vermist jong meisje te vinden dat Rowan Morrison heet. In de nieuwe versie wordt een Californische agent (Cage) door zijn ex-vriendin naar een eiland voor de kust van de staat Washington gelokt om haar vermiste dochter te vinden. Ze stuurt hem een foto en de vermiste dochter lijkt precies op een jong meisje dat hij nog niet zo lang geleden heeft proberen te redden na een zware crash. De crash achtervolgt hem nog steeds, deels omdat het lichaam van het meisje nooit is gevonden. Maar zelfs nadat hij een brief krijgt met haar foto erin, wordt die connectie volledig terzijde geschoven als hij in zijn eentje naar het noorden gaat om zijn ex-vriendin te helpen haar dochter te vinden. Hij komt aan op een eiland vol acteurs die doen alsof ze afstammelingen zijn van wicca's, van wie velen niet eens een oproep voor een rol in The Village hebben gekregen. En net als in The Village duurt het niet lang voor je beseft dat je hier nergens bang voor hoeft te zijn. Zelfs niet voor de wazige, blinde zussen die in koor spreken.<br />Ik denk dat de kans in Hollywood om veel geld te verdienen met een film vaak veel geld kost voor de kunst. Ik denk dat iemand als Nicolas Cage, die tegenwoordig in zoveel films speelt, het contact met de magie van de film verliest als het moment aanbreekt dat hij een persoonlijke kok op de set heeft die zijn snacks klaarmaakt. We hadden een slechte remake van de Wickerman nodig, net als de zoveelste 9-11-film. Ik begin me af te vragen of Nicolas zijn achternaam van Coppola heeft veranderd omdat hij dat wilde of omdat hij daartoe werd gesmeekt.
Sometimes laughter in the middle of a horror film is a signal of its greatness. I remember the nervous laughter from the audience in the re-release of The Excorcist really nervous laughter. It punctuated just how freaked out we all were watching the voice of Satan coming out of a 12 year old girl. In the case of the 2006 remake of the 1972 cult classic The Wicker Man however, it made me think that this new Wickerman is about as scary as the South Park character, Scuzzlebut, the friendly forest monster with TV's Patrick Duffy for a leg and a celery stalk for an arm who's favorite hobby is weaving wicker baskets.<br /><br />3 years ago a friend of mine in Hollywood told me that he heard that Nicolas Cage was going to do a remake of the film. I started laughing and my friend (Keith) got mad at me touting Nicolas Cage as a great actor. I just didn't think that he could pull it off and unfortunately for moviegoers I was right. Gone is the realness, the outstanding original music, the originality, the creepiness and the wonderfully powerful dialogue. Instead we have horror movie clichés, affected acting and changes to the storyline that make any believability fall apart. Like many of the countless Hollywood remakes we have been inundated with lately this feels like we are watching 4th graders on a playground "playing Wickerman".<br /><br />The original film takes place on a remote Scottish Isle where a Scottish police officer is lured there to find a missing young girl named Rowan Morrison. In the new spin a California cop (Cage) is lured to an island of the coast of Washington state by his ex-girlfriend to find her missing daughter. She sends a photo and the missing daughter looks exactly like a young girl he tried to save in a fiery crash not long ago. The crash still haunts him in part because the girl's body was never found. Yet even after he gets a letter with her picture in it that connection is completely cast aside as he heads north, alone, to help his ex-girlfriend find her daughter. He arrives to find an island full of actors pretending to be the descendants of Wiccans, many of whom seem like they didn't get call backs for roles in The Village. And like The Village it isn't long before you realize there is nothing to be afraid of here. Not even the cloudy eyed blind sisters who speak in unison.<br /><br />I think that the opportunity in Hollywood to make great amounts of money on a film often comes at great expense to the artistry. I think someone like Nicolas Cage who is in so many films these days loses touch with the magic that film can be when it gets to the point where he has a personal chef on the set preparing his snacks. We needed a bad re-make of the Wickerman like we needed yet another '9-11' movie. I'm starting to wonder if Nicolas changed his surname from Coppola because he wanted to or because he was pleaded with to do so.