Frank McCarthy, die de met een Academy Award bekroonde biografische film _Patton_ heeft geproduceerd, besluit met een krachtig eerbetoon aan een van de andere Amerikaanse generaals in de oorlog, Douglas MacArthur. Gregory Peck geeft een sterke karakterisering van de man, zowel van zijn genialiteit als van zijn egoïsme. Met MacArthur wist je nooit precies waar de een begon en de ander ophield, en te vaak gingen ze in elkaar over.<br />Het hele verhaal van Douglas MacArthur zou een film van zes uur of een tv-miniserie kunnen zijn. Het zou hem van zijn tijd bij de grensposten met zijn familie tot aan zijn tijd op West Point, waar hij nog steeds het hoogste schoolgemiddelde heeft dat ooit door een cadet is behaald. Het zou gaan over zijn diensttijd als jonge officier in de Phillipijnen en over zijn heldendaden op de slagvelden van de Eerste Wereldoorlog in Frankrijk. Het zou ook gaan over zijn vuurgevecht tegen de Bonus Marchers, de veteranen uit de Eerste Wereldoorlog, in 1932. Waarschijnlijk zou het de laatste klap zijn voor president Herbert Hoover als hij herkozen zou worden. In de laatste jaren van MacArthur hadden hij en Hoover een penthouse in het Waldorf Astoria in New York. Dat onderwerp moesten ze uit de weg zijn gegaan.<br />Deze film concentreert zich op de jaren 1941 tot 1952 en wordt in flashbacks verteld. De film begint met MacArthur die in 1962 de studenten toespreekt. Terwijl hij de woorden uitspreekt van de beroemde toespraak die hij heeft gehouden voor de inwoners van Honor Country, gaan MacArthurs gedachten terug naar de Tweede Wereldoorlog en zijn wanhopige strijd tegen de oprukkende Japanners op het eiland Corregidor en de velden van Bataan op Luzon. De film voert hem door zijn strijd om de Filippijnen terug te veroveren, de bezetting van Japan en de eerste 18 maanden, die culmineren in het feit dat president Truman het bevel over hem overneemt.<br />MacArthur als film zou helemaal niet hebben gewerkt zonder de vertolking van Dan O'Herlihy en Ed Flanders als respectievelijk president Franklin D. Roosevelt en Harry S. Truman. Het is het deel van de film waar ik het meest van heb genoten, de vertolking van MacArthur en zijn betrekkingen met deze beide mannen. <br />FDR by O'Herlihy beschrijft de aristocratische jonkheer en buitengewoon sluwe man die onze tweeëndertigste president was. Roosevelt was een man die zijn standpunten met ongebruikelijke subtiliteit en slimheid naar voren bracht. Soms hield hij een beetje te veel van intrigeren om de een of andere reden, maar hij was de meester-politicus van de vorige eeuw. Zie hoe hij met MacArthur omgaat, zowel als veldcommandant als potentiële rivaal.<br />Truman by Flanders is zoals de mensen zich hem herinneren, een botte man van het volk dat al vanaf het begin een hekel had aan MacArthurs arrogantie. Natuurlijk staat in de geschiedenisboeken hoe Truman MacArthur in 1951 vrijpleitte van insubordinatie. MacArthur was ongehoorzaam, geen twijfel mogelijk. Maar toch zou ik een hele verhandeling kunnen schrijven over de betrekkingen tussen Truman en MacArthur. In de loop van de tijd hoeft het nooit tot een crisis te zijn gekomen. Ik heb altijd het gevoel gehad dat Roosevelt de hele zaak veel beter zou hebben aangepakt als hij toen nog president was geweest.<br />Ook MacArthur was een grootse welbespraaktheid en Gregory Peck geeft een deel van die welbespraaktheid weer in sommige van de redevoeringen die van hem net zozeer een legende hebben gemaakt als van overwinningen op het slagveld. Luister naar Peck tijdens de Japanse overgave, bij MacArthurs afscheid van de natie voor de gezamenlijke zitting van het Congres, en natuurlijk ook naar zijn toespraak tot de cadetten in 1962. Kijk naar de filmjournaals en zie of je het er niet mee eens bent.
Frank McCarthy who produced the Academy Award winning biographical film Patton follows it up with a strong tribute to another of America's fighting generals, Douglas MacArthur. Gregory Peck gives a strong characterization of the man, his genius as well as his egotism. With MacArthur you never knew quite where one began and the other left off and too many times they blended.<br /><br />The whole story of Douglas MacArthur would be a six hour film or a TV mini-series. It would cover him from his days on frontier posts with his family to his time at West Point where he still has the highest scholastic average ever achieved by a cadet. It would talk about his service in the Phillipines as a young officer, his legend building bravery on the battlefields of World War I in France. It would also have to tell about him firing on the Bonus Marchers of World War I veterans in 1932, probably putting the final kabosh on any chances President Herbert Hoover had of getting re-elected. During MacArthur's last years he and Hoover had penthouse suites at the Waldorf Astoria in New York City. That must have been a subject they avoided.<br /><br />This film concentrates on the years 1941 to 1952 and it is told in flashback. The film opens with MacArthur addressing the student body in 1962. As he speaks the words of the famous Duty Honor Country speech, MacArthur's mind goes back to World War II and his desperate struggle against the advancing Japanese on the island of Corregidor and the fields of Bataan on Luzon. The film takes him through his struggle to win back the Phillipines, the occupation of Japan and the first 18 months culminating in his relief of command by President Truman.<br /><br />MacArthur as a film would not work at all if it wasn't for the portrayals of Dan O'Herlihy and Ed Flanders as Presidents Franklin D. Roosevelt and Harry S. Truman respectively. It's the part of the film I enjoyed the best, seeing MacArthur and his relations with both these men.<br /><br />FDR by O'Herlihy captures the aristocratic squire and exceptionally devious man that was our 32nd President. Roosevelt was a man who got his points across with unusual subtlety and cleverness. Sometimes he liked scheming a little too much for its own sake, but he was the master politician of the last century. Note how he deals with MacArthur both as a battlefield commander and potential rival at the same time.<br /><br />Truman by Flanders is as people remember him, a blunt spoken man of the people who disliked MacArthur's haughtiness from the gitgo. Of course it's in the history books how Truman relieved MacArthur in 1951 for insubordination. MacArthur was insubordinate, no doubt about it.<br /><br />Yet I could write a whole thesis on the Truman-MacArthur relations. Along the way it need not have ever come to a crisis. I've always felt that FDR would have dealt with the whole matter in a far better way had he still been president then.<br /><br />MacArthur was also grandly eloquent and Gregory Peck captures some of that eloquence in some of the orations that made him as much a legend as victories on the battlefield. Listen to Peck at the Japanese surrender, at MacArthur's farewell to the nation before the joint session of Congress, and of course his speech to the cadets in 1962. Watch the newsreels and see if you don't agree.