Al Pacino mag dan een briljante acteur zijn, maar zijn manier van acteren is totaal ongeschikt voor de rol van een ongeletterde pelsjager die betrokken is bij de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog. Veel van zijn falen moet worden toegeschreven aan regisseur Hugh Hudson (ja, de man die Chariots of Fire een paar jaar geleden heeft gemaakt <0xE2><0x80><0x93> over een afknapper gesproken!). Een van de vele taken van een regisseur is om de acteurs in het gareel te houden en ze geloofwaardige rollen te laten spelen, maar in dit geval heeft Hudson Pacino amok laten maken zonder hem te vragen zich in te houden. De film wordt echter gehinderd door een aantal andere tekortkomingen van Revolution, waarvan later meer zal worden verteld.<br />De ongeletterde pelsjager Tom Dobb (Al Pacino) woont in het noordoosten van Amerika met zijn zoon Ned (Sid Owen/Dexter Fletcher). Hij leidt een eenvoudig leven en leeft van het land, voedt zijn zoon op en overleeft de elementen. Het land wordt bestuurd door de Engelse kolonisten, maar gedurende een periode van acht jaar (1775-1783) vindt er een revolutie plaats die eindigt met de nederlaag van de Britten en de geboorte van de onafhankelijke Amerikaanse natie. Dobb wordt meegesleurd in de gebeurtenissen wanneer zijn boot en zijn zoon door het continentale leger worden opgeroepen, verzwolgen door gebeurtenissen die ze nauwelijks kunnen begrijpen, en de Dobbs merken dat ze in de ene bloedige confrontatie na de andere voor hun leven en vrijheid vechten. Tom wordt ook verliefd op Daisy McConnahay (Natassja Kinski), een mooie, vurige vrouw van Britse aristocratische afkomst. Hun verboden liefde speelt zich af tegen de grotere historische context van de strijd.<br />Waar moet ik beginnen met de tekortkomingen van de film? De meeste hoofdrolspelers zijn miscast. Pacino is al vaak genoeg bekritiseerd, maar Kinski doet het niet veel beter als de afvallige aristocrate, terwijl Donald Sutherland hopeloos verloren is als een meedogenloze Engelse soldaat met een beverig Yorkshire-accent. Robert Dillons script is een warboel van pogingen om grote historische gebeurtenissen naar een persoonlijk niveau te tillen. Op geen enkel moment lijkt iemand te hebben besloten of dit bedoeld is als een intieme karakterstudie met de Amerikaanse Revolutie als achtergrond, of als een epische oorlogsfilm met een handvol scherp getekende personages die het verhaal vertellen. Het gevolg is dat het verhaal in niemandsland terechtkomt en van 'groot spektakel' overgaat in 'klein verhaal', zonder onderscheid en zonder betekenis. De score van John Corigliano is afschuwelijk en wordt zonder nadenken of subtiliteit over de gebeurtenissen heen gegoten. De regie van de film is altijd onhandig, zowel in zijn wanbeheer van Pacino als van de andere hoofdrolspelers, als in zijn besluit tijdens de actiescènes gebruik te maken van irritant beverig camerawerk. Het idee van de handcamera is om directheid te creëren boven dat gevoel van 'erbij' te zijn in de verwarring van de strijd en het musketvuur. Zoals zoveel dingen in de film werkt het niet. Het enige gedeelte waar de film weer een beetje fatsoenlijk wordt, is de historische scène, met kostuums, decors en wapens die er voortdurend accuraat uitzien. Maar als het historische scène is, zou een bezoek aan het museum een betere manier zijn om je tijd door te brengen, want als een opwindende filmervaring is de Revolutie dat niet.' Niet eens een beginnetje. Niet meer dan een 18.000.000 megabom die de kwakkelende Britse filmindustrie zich halverwege de jaren tachtig nauwelijks kon veroorloven.
Brilliant actor as he is, Al Pacino completely derails Revolution  his Method acting approach is totally ill-suited to the role of an illiterate trapper caught up in the American War of Independence. Much of the blame should be attributed to director Hugh Hudson (yes, the man who made Chariots Of Fire just a couple of years earlier  talk about a come-down!!). One of the many jobs of a director is to marshal the actors, coaxing believable performances from them, but in this case Hudson has allowed Pacino to run amok without asking for restraint of any kind. It's not just Al's career-low performance that hinders the film though: there are numerous other flaws with Revolution, more of which will be said later.<br /><br />Illiterate trapper Tom Dobb (Al Pacino) lives in the north-eastern region of America with his son Ned (Sid Owen/Dexter Fletcher). He leads a simple life  living off the land, raising his son, surviving against the elements. The country is lorded over by the English colonialists, but during an eight year period (1775-83) a revolution takes place which ends with the British being defeated and the independent American nation being born. Dobb gets caught up in the events when his boat and his son are conscripted by the Continental Army  swept away by events they can barely understand, the Dobbs finds themselves fighting for their lives and freedom in one bloody engagement after another. Tom also falls in love with Daisy McConnahay (Natassja Kinski), a beautiful and fiery woman of British aristocratic ancestry. Their forbidden love is played out against the larger historical context of the fighting.<br /><br />Where to start with the film's flaws? Most key actors are miscast  Pacino has been criticised enough already, but Kinski fares little better as the renegade aristocrat while Donald Sutherland is hopelessly lost as a ruthless English soldier with a wobbly Yorkshire accent. Robert Dillon's script is muddled in its attempts to bring massive historical events down to a personal level. At no point does anyone seem to have decided whether this is meant to be an intimate character study with the American Revolution as a backdrop, or an epic war film with a handful of sharply drawn characters used to carry the story along. As a result, the narrative falls into no man's land, flitting from "grand spectacle" to "small story" indiscriminately and meaninglessly. John Corigliano's score is quite ghastly, and is poured over the proceedings with neither thought nor subtlety. Hugh Hudson's direction is clumsy throughout, both in his mismanagement of Pacino and the other key actors, and in the decision to use irritatingly shaky camera work during the action sequences. The idea of the hand-held camera is to create immediacy  that feeling of "being there" in the confusion of battle and musket fire. Like so many other things in the film, it doesn't work. The one department where the film regains a modicum of respectability is the period detail, with costumes, sets and weaponry that look consistently accurate. But if it's period detail you're interested in a trip to the museum would be a better way to spend your time, because as a rousing cinematic experience Revolution doesn't even begin to make the grade. Nothing more than a £18,000,000 mega-bomb that the ailing British film industry could ill afford in the mid-1980s.