Ik heb de roman van James M. Cain ('The Postman Always Rings Twice') waarop deze film is gebaseerd niet gelezen, dus ik kan deze filmversie er niet mee vergelijken, maar ik heb de Amerikaanse versie uit 1946 wel gezien en ik ben er dol op (ook met de titel 'The Postman').<br />Nog beter is dit juweel uit Italië, dat, zo heb ik gelezen, bij de montage is 'ontsierd' door te veel flagrante verwijzingen naar het fascistische regime. Nou ja, wat er ook van over is, het is een mooi stukje cinema, kennelijk de voorloper van de neorealistische filmbeweging. Je kunt heel goed begrijpen waarom er, ondanks de harde manier waarop de film werd gemaakt, een allesoverheersend gevoel van maatschappelijke en culturele druk blijft hangen, evenals een gevoel van persoonlijke onderdrukking bij de hoofdrolspelers, die daardoor met vele grenzen van het leven te maken krijgen.<br />Denk eens aan Gino, de jonge zwerver, niet goed opgeleid, werkloos en zijn toevlucht nemend tot het opbergen, stelen en bedriegen van mensen om maar rond te kunnen komen. Zijn enige paar schoenen was zo versleten dat ze praktisch onbruikbaar waren. In Giovanna ziet hij een uitweg, maar hij had door moeten gaan, aangezien Giovanna gebukt gaat onder haar liefdeloze huwelijk met een oudere man met wat geld, haar baan (ze werkt voor haar man in de trattoria, waar ze zich uit de naad werkt achter de bar en in de keuken) en haar sekse. In het verleden had ze weinig opties en besloot ze toch te trouwen met de eigenaar van het restaurant/tankstation (Giuseppe Bregana, gespeeld door Juan de Landa) in de wetenschap dat hij haar niet gelukkig zou maken. Ze zegt tegen Gino dat ze zich misselijk voelt elke keer dat Bregana haar aanraakt. Onder het voorwendsel dat hij Bregana helpt met het repareren van zijn auto en dat ze hem naar het dorp stuurt om een onderdeel te kopen (dat hij inderdaad in zijn zak heeft gestoken), wint Gino Bregana's gunst (en belooft hij ook de kapotte waterpomp te repareren, die symbool staat voor het leven, of het gebrek daaraan) en blijft alleen achter met Giovanna. Ze beginnen onmiddellijk aan een verhitte, hartstochtelijke, maar toch licht ontvlambare liefdesaffaire.<br />Gino voelt zich al snel verstikt door de relatie en voelt de behoefte om weer verder te gaan als Giovanna voorstelt dat ze zich van haar man moeten ontdoen. Omdat hij er niets mee te maken wil hebben, verlaat Gino de stad voor een treinreis die hij zich niet kan veroorloven en die hem vriendelijk wordt betaald door een andere zigeunerachtige man, Spagnolo, een medereiziger in de trein. Voor Gino vertegenwoordigt Spagnolo een soort vrijheid en ze worden vrienden (Spagnolo symboliseert ook Gino's moraal en geweten), reizen samen en vinden samen werk op de kermis. Ten slotte heeft Gino een vaste baan. Tot zijn ontzetting (hij is nog niet over zijn liefde voor Giovanna heen) is er een maand voorbijgegaan waarin Bregana en zijn vrouw naar de kermis gaan en Bregana Gino overhaalt om 'niet terug naar huis' te gaan en weer bij hen te komen wonen en werken, omdat het handig is om hem in de buurt te hebben.<br />Te zwak om weerstand te bieden, in de wetenschap dat dit hem en Giovanna zal herenigen, stemt Gino toe en gaat terug om bij het echtpaar te blijven. Na een tijdje geeft hij toe aan Gina's eisen om zich van haar man te ontdoen. Als de kwade daad eenmaal is gepleegd, wordt Giovanna koelbloediger dan ooit en lijkt ze nauwelijks een geweten te hebben, terwijl schuldgevoel en schaamte aan Gino knagen omdat hij een man heeft gekwetst die hem nooit kwaad heeft gedaan. Hoe graag hij haar ook weer even alleen wil laten, ze zijn nu onlosmakelijk met elkaar verbonden en moeten de gevolgen onder ogen zien.<br />De manier waarop de Spagnolo-figuur weer in Gino's leven kwam om zijn wandaden te beoordelen, was heel goed en interessant, en voegde een nieuwe dimensie aan het verhaal toe.<br />Terwijl de Verenigde Staten in '46 de oorlog aan de Sovjet-Unie uitvochten, was Gino's leven veranderd. Als Gino's versie van Lana Turner en John Garfield een beetje verdwaald raakt in een moeras van bijfiguren, met name de politie en de advocaten, doet Ossessione er goed aan zich veel meer te concentreren op de psychologische effecten van de misdaad op de geliefden alleen. Dit geeft het uiteindelijke resultaat nog meer kracht en versterkt de hulpeloosheid die inherent is aan de samenleving waarin de personages moeten leven.<br />Een klein probleempje: de hoeveelheid tijd (ongeveer) die verstrijkt voor de onsterfelijke liefde wordt uitgesproken door de geliefden, hoe snel ze de echtgenoot doden (er is geen verknoeide eerste poging zoals in de Amerikaanse versie); Gino' De relatie met de danseres/hoer escaleerde snel, maar ook zij betuigde snel haar liefde, en ze was bereid heel wat op het spel te zetten voor een man die ze nog maar net had ontmoet! Dat is allemaal nogal onrealistisch, vind je niet? Ik vond het probleem van het tijdschema nogal verwarrend, want het deed me denken dat ik ergens iets over het hoofd had gezien. Voor de rest was het de moeite van het kijken meer dan waard.
(Some spoilers) I have not read the James M. Cain novel (`The Postman Always Rings Twice') on which this movie was based, so I cannot compare this film version to it, but I have seen and love the 1946 US version (also entitled `Postman').<br /><br />Even better is this gem from Italy, which, I have read, was `mutilated' in editing because of too many blatant references to the Fascist regime. Well, no matter  what is left is a fine piece of cinema, apparently the forerunner of the neo-realist movement in film-making. One can certainly see why  despite whatever harsh editing did go on, a pervading sense of societal and cultural, as well as personal oppression remains, hanging heavy over the protagonists, who therefore face many limits in life.<br /><br />Consider Gino, the young drifter, not well educated, unemployed, and resorting to stowing away, stealing and conning people in order to get by, his one pair of shoes so threadbare as to be virtually useless.<br /><br />In Giovanna, he sees a way out, yet he should have kept going, as Giovanna is oppressed by her loveless marriage to an older man with some money, her job (working at the trattoria for her husband, slaving away behind the bar and in the kitchen), and her sex. In the past, she had limited options, and decided to marry the restaurant/gas station owner (Giuseppe Bregana, played by Juan de Landa) anyway, knowing that he would not make her happy. She tells Gino that she feels sick every time Bregana touches her.<br /><br />On the pretext of helping Bregana fix his car and sending him into the village to buy a needed part (which he has in fact pocketed), Gino wins Bregana's favor (promising also to fix the broken water pump  water symbolizing life, or lack thereof) and is left alone with Giovanna. They immediately start a heated, passionate, yet volatile love affair.<br /><br />Gino soon feels stifled by the relationship, and feels the need to move on again when Giovanna proposes that they dispose of her husband. Wanting no part of it, Gino leaves town on a train ride that he cannot afford, kindly paid for him by another gypsy-type man named Spagnolo, a fellow train passenger. To Gino, Spagnolo represents a sort of freedom, and they become friends (Spagnolo also symbolizes Gino's morality and conscience), traveling and finding work at a carnival together. Finally Gino has steady employment. To his dismay (he is not yet over his love for Giovanna), a month has passed when Bregana and his wife go to the carnival and Bregana persuades Gino to go `back home' to live and work with them again, as he is handy to have around.<br /><br />Too weak-willed to resist, knowing this will reunite he and Giovanna, Gino agrees and goes back to stay with the couple. After a while he gives in to Gina's demands to get rid of her husband. Once the evil deed is done, Giovanna becomes more cold-blooded than ever, seeming to have very little conscience, while guilt and shame eat away at Gino for hurting a man who never did him any harm. As much as he wants to leave her  he does again briefly, they are now inextricably linked, and must face the consequences.<br /><br />I liked the way the Spagnolo character came back into Gino's life to act as a judge of his misdeeds  that was very good, and interesting, adding another dimension to the story.<br /><br />While the '46 U.S. version with Lana Turner and John Garfield gets a bit lost in a quagmire of peripheral characters, especially the cops and the lawyers, Ossessione does well to concentrate much more on the psychological effects of the crime on the lovers alone. This gives the final outcome even more potency, and makes a powerful statement reinforcing the helplessness inherent in the society in which the characters must live.<br /><br />A minor quibble: The amount of time (hardly any) that elapses before undying love is pronounced by the lovers, how quickly they kill the husband (there is no botched first attempt as in the U.S. version); Gino's very quick-to-escalate relationship with the dancer/hooker  they quickly profess their love as well, and she is willing to risk a great deal for a man she just met!  all rather unrealistic, isn't it? I found this time-frame problem quite distracting  it made me think that I must have missed something somewhere. Otherwise, well worth the viewer's time. The acting and direction were both uniformly good throughout. Recommended.