De verwachtingen waren nogal hooggespannen toen ik naar deze film ging kijken, want ik had gedacht dat Steve Carell geen kwaad kon doen na grote films als Anchorman, The 40 Year Old Virgin en Little Miss Sunshine. Tjonge, wat had ik me vergist.<br />Ik zal beginnen met wat er goed is aan deze film: op bepaalde momenten mag Steve Carell Steve Carell zijn. Er zijn een paar momenten in de film die me aan het lachen maken, en dat komt bijna helemaal doordat hij de speelruimte krijgt om zijn ding te doen. Hij is een ongetwijfeld getalenteerd individu, en het is jammer dat hij heeft getekend voor iets wat naar mijn mening een totale mislukking is geworden. <br />Als dat achter de rug is, zal ik bespreken wat er zo gruwelijk mis is gegaan.<br />De film begint met Dan Burns, een weduwnaar met drie meisjes die wordt voorgedragen voor een adviescolumn in een landelijk dagblad. Hij bereidt zijn meisjes voor op een familiere<0xC3><0xBC>nie, waar zijn naaste verwanten een tijdje bij elkaar komen.<br />De familie staat hoog op de lijst van dingen die dit tot een afschuwelijke film maken. Geen enkele familie gedraagt zich zo. Het is bijna alsof ze van Pleasantville of Leave it to Beaver zijn overgeplaatst. Ze zijn een karikatuur van wat we denken dat een familie is als we zeven zijn. Het bereikt het punt waarop ze onuitstaanbaar en gewoon frustrerend worden. Touch-football, kruiswoordpuzzelwedstrijden, bowlingwedstrijden voor het hele gezin en talentenjachten zijn niet wat de meeste mensen ervan verwachten. Het is bijna misselijkmakend.<br />Een andere grote tekortkoming is de vrouw voor wie Carell zogenaamd valt. Haar observeren in haar eerste scène met Steve Carell is als kijken naar een slachtoffer van een beroerte dat probeert te rehabiliteren. Wat volgens mij uniek en origineel moet zijn in deze vrouw komt over als lichtelijk achterlijk.<br />Het doet me denken aan een film die zich op een andere planeet afspeelt. Toen ik het theater verliet, vroeg ik me af wat ik zojuist had gezien. Als ik er nog eens over nadenk, denk ik dat het niet veel was.
Expectations were somewhat high for me when I went to see this movie, after all I thought Steve Carell could do no wrong coming off of great movies like Anchorman, The 40 Year-Old Virgin, and Little Miss Sunshine. Boy, was I wrong.<br /><br />I'll start with what is right with this movie: at certain points Steve Carell is allowed to be Steve Carell. There are a handful of moments in the film that made me laugh, and it's due almost entirely to him being given the wiggle-room to do his thing. He's an undoubtedly talented individual, and it's a shame that he signed on to what turned out to be, in my opinion, a total train-wreck.<br /><br />With that out of the way, I'll discuss what went horrifyingly wrong.<br /><br />The film begins with Dan Burns, a widower with three girls who is being considered for a nationally syndicated advice column. He prepares his girls for a family reunion, where his extended relatives gather for some time with each other.<br /><br />The family is high atop the list of things that make this an awful movie. No family behaves like this. It's almost as if they've been transported from Pleasantville or Leave it to Beaver. They are a caricature of what we think a family is when we're 7. It reaches the point where they become obnoxious and simply frustrating. Touch football, crossword puzzle competitions, family bowling, and talent shows ARE NOT HOW ACTUAL PEOPLE BEHAVE. It's almost sickening.<br /><br />Another big flaw is the woman Carell is supposed to be falling for. Observing her in her first scene with Steve Carell is like watching a stroke victim trying to be rehabilitated. What I imagine is supposed to be unique and original in this woman comes off as mildly retarded.<br /><br />It makes me think that this movie is taking place on another planet. I left the theater wondering what I just saw. After thinking further, I don't think it was much.