De 'rauwe' avonturen van vier au pairs die op dezelfde dag in het begin van de jaren zeventig in Londen arriveren. Er is een Zweeds meisje, een Deens meisje, een Duits meisje en een Chinees meisje. Het verhaal is zo opgezet dat ze allemaal hun kleren uittrekken, dat ze in een soort Carry On-humor terechtkomen en dat ze worden gekoppeld aan allerlei buitenbeentjes uit de Britse film- en tv-cultuur van die tijd, onder wie Man About the House-ster Richard O'Sullivan, de toekomstige relschopper Johnny Briggs en de onverschrokken griezelfilmster Ferdy Mayne (die een sjeik speelt). Er wordt een vrij gewaagde hoeveelheid vrouwelijke naaktheid getoond, voor degenen die van dat soort dingen houden (maar duidelijk niet hardcore). Het grootste deel van de film is nogal dun en onbeduidend; de meisjes zijn stereotypen en vooral de Duitse Anita lijdt aan een soort infantiliserende stoornis <0xE2><0x80><0x93> ze is een imbeciel die geobsedeerd is door kleuren-tv die zich gedraagt als een soort ongeremd kind & zich aankleedt om opzettelijk haar geslachtsdelen te laten zien; in een andere, serieuzere film zou ze een psychiatrische patiënte zijn. Het interessantste deel van de film gaat over het Zweedse meisje dat naar een club in Londen wordt gebracht waar een paar onbetrouwbare types nog steeds proberen te swingen, verleid wordt door een rocker van middelbare leeftijd, haar maagdelijkheid verliest en beseft dat de scène niet voor haar is. Deze scènes hebben enige energie en wijzen op een intrigerender film dan wij hebben.' Het vreemdste verhaal is dat van het Chinese meisje (de toekomstige kannibaalse filmveteraan uit _Me Me Lay_ ) dat er met haar kinderlijke werkgever, een pianowonderkind, vandoor gaat. Ze wordt verliefd op hem en vertrekt midden in de nacht zonder enige reden, behalve een of ander oriëntaals idee dat 'Chinese vogels ondoorgrondelijk zijn, nietwaar?' De film is tamelijk vernederend voor de vrouwelijke personages en er zit een vleugje homofobie in de dialogen en een van de karakters. Het einde is opvallend, zoals Maine's _Me Me Lay_. De sjeik neemt zonder enige reden (behalve dan dat ze op de een of andere manier een eind aan de film moeten maken) alle meisjes mee naar zijn Arabische koninkrijk voor wat er in de ogen van de hele wereld uitziet als een toekomst in de handel in blanke slavinnen, waar ze allemaal dolblij mee zijn.<br />De rest van de film bestaat voor het grootste deel uit onzin, maar wordt met een behoorlijke dosis vakmanschap geregisseerd door de veteraan Val Guest, waardoor het als een stuk filmmaken iets beter is dan de meeste Britse seksfilms uit de jaren zeventig.
The "saucy" misadventures of four au pairs who arrive in London on the same day in the early 1970s. There's a Swedish girl, a Danish, a German and a Chinese. The story contrives to get the clothes off all of them, involve them in some Carry On-type humour and couple them with various misfits from the British film and TV culture of the time, including Man About the House star Richard O'Sullivan, future Coronation Street rogue Johnny Briggs and horror film stalwart Ferdy Mayne (playing a sheik). There's a pretty risqué amount of female nudity on display, for those who like that kind of thing (but obviously nothing hardcore).<br /><br />Most of the film is pretty thin and inconsequential; the girls are stereotypes, and German Anita especially suffers from some kind of infantalising disorder - she's a moron obsessed with colour TV who acts like a kind of uninhibited child & dresses to deliberately show her private parts; in another more serious film, she would be a psychiatric case. The most interesting section of the film involves the Swedish girl being taken to a club in London where some dodgy types are still trying to swing, being seduced by a middle-aged rocker, losing her virginity and realising that the scene is not for her. These sequences have some energy in them and point to a more intriguing film than we've ended up with, in which promiscuity and the dregs of the music business and upper classes live soulless and seedy lives (there's a fine turn by John Standing as an impotent public school roué). The strangest of the stories has the Chinese girl (future cannibal film veteran Me Me Lay) getting off with her childish piano prodigy employer, falling mutually in love with and then leaving in the middle of the night for no good reason at all, except some orientalist notion that "Chinese birds are inscrutable, ain't they?!" The film is pretty demeaning to its women characters and there's a smattering of homophobia in the dialogue and one of the characterisations. The end is striking, as Mayne's sheik for no earthly reason (except they have to end the film somehow) whisks all of the girls away to his Arab kingdom for what looks to all the world like a future in the white slave trade, which they are all delighted about.<br /><br />Stuff and nonsense for the most part then, but directed with a fair amount of skill by veteran Val Guest, which puts it as a piece of film-making a notch above most of the 70s Brit sexploitation flicks.