Als u dacht dat Sam Mendes' eerste film, de veelbejubelde _American BEAUTY_, een film met stijl was, wacht dan maar tot u zijn hooggeprezen tweede poging ziet, het onverbiddelijk grimmige gangsterdrama uit 30's _ROAD to PERDITION_. Sommige critici hebben deze nieuwe film uitgeroepen tot een waardige opvolger van _THE GOUDAARD_, een overhaast oordeel dat door verschillende recensenten is getrokken op grond van de buitengewone technische bekwaamheid van meneer Mendes. Als de techniek van het filmen een film groot maakt, dan is _ROAD to PERDITION_ inderdaad een verre neef van _THE GOUDAARD_ in termen van wat hij bereikt in de cinematografie, de montage, de muziek en het geluid. Het heeft een resonantie die alle grote verhalen en enkele zeer zeldzame films hebben en die de kijker nog lang bijblijft nadat hij het gelezen of gezien heeft. Net als bij American BEAUTY hangt er een kille, afstandelijke sfeer in deze film, ondanks een paar zeer gespannen scènes met vaderliefde, trouw en verraad.<br />Dit verhaal over een huurmoordenaar (Tom Hanks) en zijn relatie met een surrogaatvader <0xE2><0x80><0x93> iemand die ook zijn baas is, een bejaarde Ierse maffialeider (Paul Newman) <0xE2><0x80><0x93> lijkt te zijn geplukt uit talloze gangsterfilms van de afgelopen jaren. Het vader/zoonmotief dat over deze film hangt, is zo zwaarwichtig in zijn behandeling dat er niet veel ruimte is voor spontaniteit; de hele onderneming is zeer zorgvuldig voorbereid en bijna alle dialogen worden gebracht met een air van grote gewichtigheid: dit is duidelijk een gangsterfilm, vandaar de vereiste hoeveelheid geweld en bloedvergieten, maar de film is vrijwel gespeend van enige vorm van humor; alleen in scènes waarin een jonge jongen een vluchtauto bestuurt in een vernuftig gemonteerde montage is er enig gevoel van luchthartigheid om het alomtegenwoordige gevoel van verdoemenis te verdrijven. Het is niet overdreven om te zeggen dat dit een van de mooiste gefotografeerde en ontworpen films is die ik ooit heb gezien. Oudgediende cameraman Conrad Hall zal hoogstwaarschijnlijk nog een Oscar winnen voor zijn werk hier. De decors en kostuums van de productie zijn al even voorbeeldig; de hele film is zelfs een technisch wonder. Meneer Mendes blijft verbazen met zijn levendige kleurgebruik, en hij en meneer Mendes. Hall maakt weer een heel dramatisch gebruik van rood bloed dat tegen lichtgekleurde muren spettert, wat des te effectiever en verontrustender is vanwege het overwicht aan zwart, blauw en grijs dat het kleurenschema van de film domineert.<br />Als ik de acteerprestaties niet goed heb ingeschat, is dat niet omdat de acteurs zich niet goed voordoen; iedereen in de film is van topklasse, met een speciale vermelding voor de twee kwaadaardige schurken: Daniel Craig is de klassieke'man die je het liefst haat', de verwende, impulsieve zoon van Newmans gangstervader; en een bijna onherkenbare Jude Law is een bijzonder slijmerige ploert die achter Hanks en zijn zoon aanzit en die in de film heel belangrijk is.' Maar acteren in een film die zo oogverblindend is als deze, moet wel op de tweede plaats komen na het fotografische vuurwerk dat hier te zien is. Als een Rolls-Royce een film was, zou hij er ongetwijfeld uitzien als ROAD TO PERFECT.
I f you thought Sam Mendes' first film, the much heralded American BEAUTY was a movie with style to spare, wait until you see his highly anticipated second effort, the unrelentingly grim 30's gangster melodrama ROAD TO PERDITION. Some critics have hailed this new movie as a worthy successor to THE GODFATHER, a rash judgment made by several reviewers taken with Mr. Mendes' extraordinary technical prowess. If the mechanics of movie making are what make a picture great, then yes, ROAD TO PERDITION is a distant cousin to THE GODFATHER in terms of what it achieves in cinematography, editing, music scoring and sound. What it doesn't have is a resonance that all great stories and some very rare movies have that stay with the viewer long after the experience of reading or seeing it is over. As with American BEAUTY, there is a cold, distancing feel to this movie, despite some very tense scenes involving paternal love, loyalty and betrayal.<br /><br />This story of a hit man (Tom Hanks) and his relationship to a surrogate father - figure who is also his boss, an elderly Irish mob leader (Paul Newman) , seems to have been culled from innumerable gangster movies of years past. The father /son motif that hangs over this picture is so heavy handed in its treatment that there is not much room for spontaneity ; the entire enterprise has been very carefully wrought , and nearly all the dialog is delivered with an air of great portent : this is obviously a gangster film , hence the requisite amount of violence and bloodshed , but the film is nearly devoid of any humor to speak of ; only in scenes involving a young boy driving a getaway car in a cunningly edited montage is there any sense of lightheartedness to leaven the pervasive sense of doom.<br /><br />That being said , I have nothing but the highest praise for the stunning look of this film ; indeed , it is not an overstatement to say that this is one of the most beautifully photographed and designed movies I have ever seen. Veteran cameraman Conrad Hall will very likely win another Oscar for his work here . The production 's sets and costumes are just as exemplary ; in fact , the entire film is a technical marvel. Mr. Mendes continues to astonish with his vivid use of color, and he and Mr. Hall again make very dramatic use of red blood splattered against pale colored walls , all the more effective and disconcerting due to the preponderance of blacks, blues and grays that dominate the movie's color scheme.<br /><br />If I have failed to duly note the acting , it is not because the actors do not purport themselves ably ; everyone in the film is top notch, with special mention going to the two malevolent bad guys : Daniel Craig is the classic "man you love to hate", the spoiled, impulsive son of Newman's gangster father ; and an almost unrecognizable Jude Law as an especially slimy miscreant who goes on pursuit of Hanks and his son and figures very importantly in the film's riveting second half. But acting in a movie this dazzling is bound to take a back seat to the photographic fireworks on display here. If a Rolls-Royce was a movie , I've no doubt it would look like ROAD TO PERDITION.