NYC, 2022: Het Greenhouse-effect, de verdwenen oceanen, de slopende werkloosheid en de schaarste aan water, energie en voedsel... en de bevolking van New York heeft de veertig miljoen bereikt. Dit is een juweeltje van een film, niet in de laatste plaats omdat voor ons burgers van de 21e eeuw een van zijn grondstoffen beroofde toekomst werkelijkheid is geworden.<br />De lowbudgettitels van deze film zijn geweldig: op muziek gezet, een lowtech 'tape-slide'-sequentie die geheel bestaat uit archieffoto's van het begin van de fotografie tot 1973, wordt in minder dan 2 minuten een onbedorven Amerikaanse landelijke omgeving afgebeeld die zich ontwikkelt tot een vervuilde en overbevolkte hel. Beknopt en ondubbelzinnig, het is echt gedenkwaardig. Budgetbeperkingen liggen ook achter een nogal fantasieloze cinematografie en andere beperkingen, in strijd met de briljante premisse van het verhaal. De scènes op het politiebureau zijn net een aflevering van een detectiveserie uit de jaren zeventig, en de andere decors zien er op zijn best gewoontjes uit. Het budget was waarschijnlijk bedoeld om het 'Chelsea West'-appartement van de Soylent Executive met de nieuwste snufjes te 'futuriseren', wat betekent dat de andere kostuums plichtmatig zijn, dat sommige belangrijke scènes bizar onderbevolkt zijn en dat de buitenkanten van de gebouwen overdag allemaal door een rookfilter zijn geschoten.<br />De gedenkwaardige scène waarin Sol en Thorn (Charlton Heston) samen een maaltijd van duur en zeldzaam voedsel nuttigen, vat keurig hun samenleving samen: ze genieten van echte bourbon, sla, selderij, tomaat, appel en rundvlees, en we voelen echt hun lippen smakkende waardering voor de rijke privileges van iemand anders. De kern van de film is nog net zo actueel als in het begin van de jaren zeventig. Ja, ik weet dat we de doden nog niet opeten, maar met onze grondstoffenverslindende levensduur, de groeiende kloof tussen arm en rijk, het wereldwijde kapitalisme en de ongebreidelde vernietiging van habitats die tot klimaatverandering leidt, zou de blijvende voorspelling van 'Soylent Green' weleens kunnen uitkomen.
NYC, 2022: The Greenhouse effect, vanished oceans, grinding unemployment and scarcity of water, power and food.. and New York's population has topped 40 million. This is a little gem of a picture, not least because a resource-depleted future is a reality for us 21st Century citizens. <br /><br />The low-budget opening titles of this movie are great: set to music, a low-tech 'tape-slide' sequence composed entirely of archive stills from the dawn of photography right up to 1973, depicts an unspoiled American pastoral developing into a polluted and crowded Hell in less than 2 minutes. Succinct and unambiguous, it's truly memorable. Budget limitations are also behind rather unimaginative cinematography and other constraints, at odds with the story's brilliant premise. The police station sequences are like an episode of some 70's TV detective show, and the other interior sets look basic at best. The budget probably all went on trying to 'futurise' the Soylent Executive's 'Chelsea West' apartment with state-of-the art goodies, meaning the other costumes are perfunctory, some establishing shots are bizarrely underpopulated and the daytime exteriors seemingly all shot through a smoke filter.<br /><br />The memorable scene where Sol and Thorn (Charlton Heston) share a meal of expensive and rare food neatly summarises their society: They enjoy real bourbon, lettuce, celery, tomato, apple, and beef, and we really sense their lip-smacking appreciation of someone else's wealthy privileges.<br /><br />Robinson's pivotal death scene, in which his character is willingly euthenased at a place called 'Home', depicts him immersed in images of the world's once-beautiful flora and fauna as he remembered them, beautifully contrasted with the jaundiced Thorn's dawning realization that the future has been bankrupted, among other horrors.<br /><br />This is one smart film, and its core message is as pertinent today as it was in the early 70s. Yes, I know we're not eating the dead yet, but with our resource-sapping longevity, spiraling poverty gap, corporate global capitalism and unchecked habitat destruction leading to climate change, the lasting prediction of 'Soylent Green' may come to pass.