Ik weet zeker dat het in het echte leven van Homer Hickam niet precies zo is gegaan als in de filmversie van zijn boek Rocket Boys, maar de film 'October Sky' (een anagram van de titel van het boek) is goed genoeg om op zichzelf te staan. Ik heb Hickams memoires niet gelezen, maar ik kan nog steeds genieten van hun filmversie. De film, geregisseerd door Joe Johnston en geschreven door Lewis Colick, vertelt het verhaal van de tiener Homer Hickam (Jake Gyllenhaal), vanaf oktober 1957. Hij begint met het geluid van een radio-uitzending, die nieuws brengt over de Russische satelliet Sputnik, de eerste kunstmatige satelliet in een baan om de aarde. We zien beelden van een blauwgrijze stad en haar inwoners: voornamelijk mijnwerkers die voor de Olga Coal Company werken. Een van de mijnwerkers luistert naar het nieuws op een walkietalkie als hij de liftschacht in gaat, maar het signaal gaat verloren als hij in de duisternis verdwijnt en de sterrenhemel boven hem uit het oog verliest. Een melancholiek vioolliedje vervaagt bij dit beeld. Dan krijgen we een schok van Elvis op een autoradio terwijl woorden op het scherm ons op de hoogte brengen van de omgeving: 5 oktober 1957, Coalwood, West Virginia. Homer en zijn vrienden, Roy Lee Cook (William Lee Scott) en Sherman O'Dell (Chad Lindberg) hebben het over footballselecties. Voetbalbeurzen zijn voor deze jongens de enige manier om de stad en het werk in de mijnen te ontvluchten. 'Waarom zijn de sporters de enigen die naar de universiteit mogen?' vraagt Homer. Roy Lee antwoordt: 'Zij zijn ook de enigen die de meisjes krijgen.' Homer haalt het niet bij het football, zoals zijn oudere broer, dus is hij voorbestemd voor de mijnen en om in zijn vaders voetsporen te treden als mijnvoorman. Tot hij het lichtpuntje aan de oktoberhemel ziet. Dan wil hij een raket bouwen. 'Ik wil de ruimte in,' zegt Homer. Na een rampzalige poging waarbij een primitieve raket en zijn moeder betrokken waren. Homers vader (Natalie Canerday) en zijn moeder (Natalie Canerday) wonen in het huis aan de rand van de stad. Homers vader, Homers vader en zijn moeder wonen in het huis aan de rand van de stad. Homers vader (Natalie Canerday) roept de hulp in van de nerd Quentin Wilson (Chris Owen). Quentin vraagt Homer: 'Wat wil je weten over raketten?' Homer antwoordt snel: 'Alles.' Zijn lerares natuur- en scheikunde op de middelbare school van Big Creek, mejuffrouw Frieda Riley (Laura Dern) steunt Homer enorm, en de vier jongens werken in Homers kelder aan het bouwen van raketten. Zijn vader, die zijn hele leven in de mijn heeft doorgebracht, steunt hem echter niet. De moeilijke relatie tussen Homer en zijn vader is een van de aangrijpendste relaties die ik ooit in een film heb gezien. Juffrouw Riley brengt Homer op het idee om naar de plaatselijke wetenschapsbeurs te gaan, met de kans om naar de nationale kampioenschappen te gaan en een studiebeurs te winnen. 'Je kunt je niet zomaar een weg uit Coalwood dromen,' zegt ze tegen Homer. Homer en zijn vrienden verwezenlijken hun dromen door voortdurend aan de raketten te werken en bij elke poging de modellen te verbeteren. Ondanks de vele pogingen verliezen de jongens hun vastberadenheid niet. 'Hoe groot is de kans dat we die wetenschapsbeurs winnen?' vraagt O'Dell aan Homer in een van hun wanhopigste momenten. De muziek, gecomponeerd door Mark Isham, drukt zowel droefheid als hoop uit, vooral op het moment dat Homer in de mijnschacht afdaalt en de lucht uit het oog verliest en droomt dat hij uit Coalwood weg kan komen. Rollende rock-'n-roll uit de jaren vijftig, waaronder songs van The Coasters en Buddy Holly, schuift af en toe de instrumentale stukken opzij om een luchthartige sfeer te creëren die het leven van de tieners vergelijkt met dat van de mijnwerkers. De film, gefotografeerd door Fred Murphy, gebruikt ook kleuren om stemmingen en symboliek te suggereren. Het stadje Coalwood, dat in werkelijkheid in Tennessee is gefilmd, wordt overspoeld met blauw, grijs en bruin. Als een stel in een glanzende rode cabriolet stopt om de weg te vragen aan de jongens, is het duidelijk dat ze afkomstig zijn uit de wereld buiten Coalwood en de Olga Coal Company. Het boek over geleide projectielen dat juffrouw Riley aan Homer geeft, is rood. Het rood steekt genoeg af tegen de blauwgrijze wereld van Coalwood om 'eruit te gaan' te symboliseren, maar het is toch subtiel. De rode tinten zijn vluchtige hints van een wereld waar Homer alleen maar van droomt. Jake Gyllenhaal drukt zoveel geestdrift, hoop en onverzettelijkheid uit als Homer Hickam, dat het moeilijk te geloven is dat hij het is. De echte Homer zien we in de echte beelden aan het eind van de film. Chris Cooper is ook buitengewoon geloofwaardig als Homers koppige vader, die niet inziet, of gewoon niet wil toegeven, dat de mijn niet genoeg opbrengt om de stad in leven te houden. Homer, en iedereen die hem aanmoedigt bij het bouwen van zijn raket, is zich ervan bewust dat de stad stervende is. Nu de gemeenschap uiteenvalt, kunnen ze alleen bij elkaar blijven door de demonstraties van de raketjongens bij te wonen. Nogmaals, ik weet zeker dat de dingen niet precies zo zijn gegaan als in de film, maar wat zou een film zijn zonder een beetje idealisme? heeft net genoeg van dat alles om er een geweldige film van te maken en genoeg rauwheid om het echt te houden.
<br /><br />I'm sure things didn't exactly go the same way in the real life of Homer Hickam as they did in the film adaptation of his book, Rocket Boys, but the movie "October Sky" (an anagram of the book's title) is good enough to stand alone. I have not read Hickam's memoirs, but I am still able to enjoy and understand their film adaptation. The film, directed by Joe Johnston and written by Lewis Colick, records the story of teenager Homer Hickam (Jake Gyllenhaal), beginning in October of 1957. It opens with the sound of a radio broadcast, bringing news of the Russian satellite Sputnik, the first artificial satellite in orbit. We see a images of a blue-gray town and its people: mostly miners working for the Olga Coal Company. One of the miners listens to the news on a hand-held radio as he enters the elevator shaft, but the signal is lost as he disappears into the darkness, losing sight of the starry sky above him. A melancholy violin tune fades with this image. We then get a jolt of Elvis on a car radio as words on the screen inform us of the setting: October 5, 1957, Coalwood, West Virginia. Homer and his buddies, Roy Lee Cook (William Lee Scott) and Sherman O'Dell (Chad Lindberg), are talking about football tryouts. Football scholarships are the only way out of the town, and working in the mines, for these boys. "Why are the jocks the only ones who get to go to college," questions Homer. Roy Lee replies, "They're also the only ones who get the girls." Homer doesn't make it in football like his older brother, so he is destined for the mines, and to follow in his father's footsteps as mine foreman. Until he sees the dot of light streaking across the October sky. Then he wants to build a rocket. "I want to go into space," says Homer. After a disastrous attempt involving a primitive rocket and his mother's (Natalie Canerday) fence, Homer enlists the help of the nerdy Quentin Wilson (Chris Owen). Quentin asks Homer, "What do you want to know about rockets?" Homer quickly anwers, "Everything." His science teacher at Big Creek High School, Miss Frieda Riley (Laura Dern) greatly supports Homer, and the four boys work on building rockets in Homer's basement. His father, however, whose life is the mine, does not support him. John Hickam (Chris Cooper) believes that Homer shouldn't waste his time on the rockets, that the coal mines are all that matter. The coal from the mines is used to make steel, and without steel, the country would be nothing. The difficult relationship between Homer and his dad is one of the most poignant relationships I have ever seen in a film. Miss Riley introduces Homer to the idea of entering the local science fair, with a chance to go the nationals and win a college scholarship. "You can't just dream your way out of Coalwood," she tells Homer. Homer and his friends act upon their dreams by working constantly on the rockets, improving the models with each attempt. Despite the many attempts, the boys do not lose their determination. "What are the chances of us winning that science fair," O'Dell asks Homer in one of their more despairing moments. "A million to one," answers Homer. "That good?" O'Dell replies, "Well, why didn't you say so?" The music, composed by Mark Isham, conveys sadness and hope at the same time, especially sad at a point when Homer descends into the mine shaft and loses sight of the sky and his dreams of getting out of Coalwood. Rollicking 1950s' rock and roll, including songs by The Coasters and Buddy Holly, occasionally pushes the instrumental pieces aside to create a light-hearted mood that contrasts the teenagers' lives with the lives of the miners. The film, photographed by Fred Murphy, also uses colors to set moods and symbolize. The town of Coalwood, actually filmed in Tennessee, is washed with blues, grays, and browns. It's as if the grime from the coal sticks to everything- faces, clothes, houses, and roads. When a couple in a gleaming red convertible stops to ask for directions from the boys, it is obvious that they are from the world outside of Coalwood and the Olga Coal Company. The book on guided missile design that Miss Riley gives Homer is red. The red stands out enough against the blue-gray world of Coalwood to symbolize "getting out", but it is still subtle. The reds are fleeting hints of a world that Homer only dreams of. Jake Gyllenhaal expresses such zeal, hope, and pertinacity as Homer Hickam that it is hard to believe he isn't the real Homer we see in actual footage at the end of the film. Chris Cooper is also extraordinarily believable as Homer's stubborn father, who doesn't recognize, or just doesn't want to admit, that the mine is not producing enough to keep the town alive. Homer, and everyone who encourages him in his rocket-building, is aware that the town is dying. With the community disintegrating, the only way they stay together is by gathering for the rocket boys' demonstrations. Again, I'm sure things didn't happen exactly as the movie portrayed them, but what would a movie be without a bit of idealism? "October Sky" has just enough of that to make it a great motion picture and enough rawness to keep it real.