De meester van de goedkope erotische horror, Rolfe Kanefsky, maakt eindelijk een film die niet rechtstreeks naar het Playboy-kanaal gaat. 'The Hazing' leent veel van alles wat eraan vooraf is gegaan, van Nightmare on Elm Street tot Evil Dead, maar slaagt er toch in om het met genoeg humor te doen om het kijkbaar te maken... al is het maar net. De personages zijn van karton, de dialoog is van hout, het verhaal is flinterdun en de acteurs konden zich niet uit een boodschappentas spelen. Als je dat allemaal bij elkaar optelt, heb je een papperige bal mulch voor een film. Soms, als ik me verveel, eet ik graag papier. Deze film lijkt daar veel op. Kauw er 90 minuten op en je hebt het.' je een vreemde smaak in je mond krijgt en geen voedingswaarde meer hebt.
The master of cheap erotic horror, Rolfe Kanefsky, finally makes a movie that doesn't go straight to the Playboy Channel. "The Hazing" borrows heavily from everything that came before it from Nightmare on Elm Street to Evil Dead, but still manages to do it with enough humor to make it watchable... just barely. The characters are cardboard, the dialogue is wooden, the story is paper-thin and the actors couldn't act their way out of a grocery bag. Put that all together and you have a pulpy ball of mulch for a movie. Sometimes, when I'm bored, I like to eat paper. Watching this movie is a lot like that. Chew on it for 90 minutes and you're left with a weird taste in your mouth and no nutritional value.