Deze film was belabberd. Ik was zo emotioneel niet betrokken bij elk personage dat de grootste antagonist in de film eigenlijk mezelf was. Ik speelde hem de hele tijd prachtig; ik beloofde mezelf dat ik weg zou lopen, maar dronk alleen nog maar een biertje in de hoop dat het zich automatisch zou transformeren tot iets wat me onderweg zou opwinden. Zelfs in deze staat merkte ik onwillekeurig dat de acteerprestaties van Cuba net zo fragiel waren als overtrekpapier. Zijn obsessieve toewijding aan zijn werk was niet overtuigend, net zomin als zijn ene avondje zuipen na het falen van zijn eigen idiote maatstaven. Burt kwam op het scherm als een generaal, ja, een generaal (die te veel make-up draagt). Ik stortte me in een angstaanjagend snelle zuippartij om tegen Cuba te concurreren.' Alleen was de mijne echt en had ik mijn teen gestoten. Vergoeden! Mijn gestoten teen vergoeden!
This movie was craptacular. I was so emotionally uninvolved in every single character that the movies' biggest antagonist was, in fact, myself. I played it beautifully throughout; promising myself I would walk away, but only drinking another beer hoping it would auto-magically transform into something engrossing along the way. Even in this state, I couldn't help but notice that Cuba's acting was as flimsy as tracing paper. His obsessive dedication to his job was unconvincingly done as well as his one night binge after the failure of his own idiot standards. Burt came on the screen as a General, that's right, a General (who wears too much makeup). I fell into a frighteningly fast binge to rival Cuba's, except mine was real and I stubbed my toe. Recompense! Recompense my stubbed toe!