In de eerste plaats is er het Gujarati Theatre en dan is er Bollywood. Beide hebben hun eigen kracht en volgen elkaar op. Als je een Bollywood-productie maakt, moet regisseur Vipul Shah een andere keuze maken dan het Gujarati Theatre. Eerst maakte hij _Aankhen_ <0xE2><0x80><0x93> gebaseerd op een Gujarati toneelstuk <0xE2><0x80><0x93> dat een unieke plot had, maar als Hindi-film niet overeind kon blijven. Nu heeft hij een ander Gujarati toneelstuk aangepast en het _Waqt_ genoemd <0xE2><0x80><0x93> een race tegen de klok. Kortom, de emoties zijn vreemd. De plotontwikkeling is niet voor Hindi-films. Het rollenspel tussen vader en zoon kun je het beste overlaten aan het Gujarati Theatre <0xE2><0x80><0x93> breng het niet in een Hindi-film. Zelfs de komedie kun je het beste overlaten aan het Gujarati-toneel. Alle optredens zijn gemiddeld <0xE2><0x80><0x93> niets om over te schreeuwen <0xE2><0x80><0x93> behalve Shefali Chhaya Shah die fantastisch is.
First of all there is Gujarati Theatre then there is Bollywood. Both have their strengths and fan following. Director Vipul Shah should look elsewhere instead of Gujarati Theatre when making a Bollywood production. First he made Aankhen (adapted from a Gujarati play) - which had a unique plot, but could not hold as a Hindi film. Now he's adapted another Gujarati play and named it Waqt - a race against time. In sum, the emotions are alien. The plot development is not for Hindi films. For example, the role play between father and son is best left to Gujarati Theatre - don't bring it in a Hindi film. Even the comedy track is best left for the Gujarati stage. All performances are average - nothing to shout about - barring Shefali Chhaya Shah who is fantastic.