Ronald Colman speelt een beroemde Broadway-acteur die zijn verstand en identiteit begint te verliezen. Nadat hij jarenlang een grote verscheidenheid aan rollen heeft gespeeld, kan hij zich niet meer herinneren wie hij precies is: wie zijn rollen zijn en wie het zelf is. En wat nog veel erger is, hij begint zijn spel zelfs in het gewone leven te zien en te horen. Dus nu hij in _Othello_ speelt, begint hij zich jaloers en achterdochtig te gedragen, net als de titelfiguur. Uiteindelijk leidt dat hem naar de diepten van krankzinnigheid en moord.<br />Ik heb deze film jaren geleden gezien en ik vond hem goed. Ik heb hem alleen opnieuw gezien en ik vond hem geweldig. Misschien komt een deel van mijn enthousiasme voort uit het feit dat ik Ronald Colman altijd graag heb gemogen, en dat dit een grote triomf voor hem is <0xE2><0x80><0x93> en waarvoor hij de Oscar voor de beste acteur heeft gekregen. En als ik kijk naar de concurrentie van dat jaar (Gregory Peck voor _GENTLEMANS AGREEMENT,_ John Garfield voor _BODY AND SOUL,_ William Powell voor _LIFE MET FATHER_ en Michael Redgrave voor _MOURNING BEcomes ELECTRA_ ), denk ik dat Colman een heel goede keus was, omdat hij zich uit zijn gebruikelijke comfortzone losmaakte en een veeleisender rol speelde. Maakt niet uit als je een hekel hebt aan Shakespeare. Ik ben geen groot bewonderaar van Shakespeare, maar ik was onder de indruk van de kleine gedeelten van het toneelstuk die Colman speelde - hoewel, zoals ik al zei, dit is geen echte film over Shakespeare. In plaats daarvan is het een prachtig portret van een acteur die zijn verstand verliest en zijn rol op het toneel vermengt met de werkelijkheid. Het had elk toneelstuk kunnen zijn, hoewel _Othello_ een uitstekende keus was vanwege de moordscène - die later in de film in het echt wordt opgevoerd.<br />Al met al een heel knappe film, dankzij een prachtig script - met een paar boventonen van _Film Noir_. Gelukkig was het acteerwerk ook geweldig, want Colman kreeg uitstekende steun van Signe Hasso, Shelly Winters en Edmond O'Connor.' Brien (die bijzonder goed was <0xE2><0x80><0x93> hij speelde zijn rol precies goed). En gezien het feit dat de grote George Cukor de film regisseerde, is het geen wonder dat het van het begin tot het eind een prachtige film is.
Ronald Colman plays a famous Broadway actor who has begun to lose his mind and sense of identity. After years of playing a wide range of parts, he can't remember who he exactly is--who are his roles and who is the self. And, much more serious, he begins to see and hear his play even in regular everyday life. So, since he's currently playing in "Othello", he begins to act jealous and suspicious--just like the title character. Ultimately, it leads him to the depths of insanity and murder.<br /><br />I saw this film years ago and liked it. I just saw it again and loved it. Now perhaps some of my enthusiasm is because I have always liked Ronald Colman and this is a great triumph for him--and for which he earned the Best Actor Oscar. And, looking at the competition that year (Gregory Peck for GENTLEMAN'S AGREEMENT, John Garfield for BODY AND SOUL, William Powell for LIFE WITH FATHER and Michael Redgrave for MOURNING BECOMES ELECTRA), I think Colman was a very good choice, as he stretched from his usual comfort zone and did a much more demanding role.<br /><br />Now I noticed that one reviewer hated this film because they hated Shakespeare--and this took up about half their review talking about their dislike for him. However, this film isn't really about Shakespeare, and it doesn't matter at all if you dislike Shakespeare. I am no huge fan of Shakespeare, but marveled at the small portions of the play that Colman re-enacted--though, as I said, this is NOT a really movie about Shakespeare. Instead, it's a wonderful portrait of an actor losing his mind and mixing his stage role with reality. It could have been ANY play, though "Othello" was an excellent choice because of the murder scene--which gets acted out for real later in the film.<br /><br />Overall, a very clever film due to a lovely script--with some overtones of Film Noir. Fortunately, the acting was terrific also, as Colman had excellent support from Signe Hasso, Shelly Winters and Edmond O'Brien (who was particularly good--he played his part just right). And, considering the great George Cukor was directing, it's no wonder it's a wonderful film from start to finish.