Deze film is te vergelijken met het materiaal dat S.E. Hinton in de jaren zeventig schreef en Copola aan het begin van de jaren tachtig aan het filmen was, en als Trueblood een product van beide was geweest, zouden de resultaten misschien veel beter zijn geweest (vooral op het gebied van de acteerprestaties). In plaats daarvan krijgen we een tamelijk slecht-het-kan-allemaal-niets-zijn-grappig stuk middelmatigheid.<br />Jeff Fahey speelt Ray Trueblood, een voormalige straatrover, als ik me niet vergis. Dat was in de tijd van actiefilms, waarin kerels van in de veertig en halverwege de dertig werden gebruikt en ze werden uitgedost in vettige draden of een meer verwijfde selectie van bendekleding, en ze vochten op waardeloze muziek uit de jaren tachtig. Niettemin is Ray de enige verzorger van zijn jongere broer Donny (Chad Lowe in een rol waarin hij veel schreeuwt), die hij op onverklaarbare wijze op een treinstation moet achterlaten als hij, op de vlucht voor de politie, wordt opgepakt en gedwongen moet dienen bij de mariniers. Ga terug naar het heden en Ray is terug in de stad en op zoek naar zijn broer, die ook deel is gaan uitmaken van de straatbendes, hoewel in een bende die Rays tegenstander was en nu oude rekeningen moet vereffenen (en opnieuw moeten agenten worden ontweken en deze keer moet de eer van een dame in de vorm van een actiefilm worden verdedigd) voordat Ray zijn normale leven met zijn broer Donny kan voortzetten. Het grootste deel van de film is nogal belachelijk. Voor mij heeft dat vooral te maken met veel te veel overacting, hoewel niet door Fahey of Sherlyn Fenn, die de serveerster spelen met wie hij bevriend is. De jongens in de bende en Lowe zelf lijken als New Yorkse straatvechters nogal wat onnodige overdrijving te gebruiken. Maar het grootste deel van de film bestaat uit gerecyclede verhaallijnen en misschien een soort film die zijn beste tijd als product van 1989 al ver achter zich had.
This movie is like the material S.E. Hinton was writing in the 1970s and Copola was adapting to the screen in the early 80s, and, had Trueblood actually been a product of either, the results might've been much better (especially in the acting department). Instead, we get a rather so-bad-its-funny piece of mediocrity.<br /><br />Jeff Fahey plays Ray Trueblood, a former street rumbler, I suppose is the accurate description. This was in the days of action movies that used guys in their 40s and mid30s and dressed them up in greaser threads or some kind of more effeminate selection of gang garb and they fought to lousy 80s music. Nonetheless, Ray is the lone caretaker of his younger brother, Donny (Chad Lowe in a part where he screams a lot), who he is forced to leave behind inexplicably in a train station when, on the run from the cops, he is nabbed and forced to serve time in the Marines. Flash forward to present day and Ray is back in town and looking for his brother who has also become part of the street gangs, although in a gang that was Ray's adversary and now old scores must be violently settled (and again, cops must be dodged and this time, a lady's honor defended in the action film sense) before Ray can carry on life at normal pace with his brother, Donny.<br /><br />For the most part, the film is quite ridiculous. For me, most of this has to do with far too much overacting, although not by Fahey or Sherlyn Fenn who plays the waitress he befriends. The guys in the gang and Lowe himself seem to do quite a bit of needless exaggerated as New York street toughs. Although, the bigger hang up is recycled plot lines and perhaps a kind of movie that was well past its prime as a product of 1989.