Vanwege bezuinigingen wordt Ethel Janowski (weer gespeeld door Priscilla Alden) uit een psychiatrische inrichting vrijgelaten (ook al heeft ze zes mensen vermoord) en afgeleverd bij het Hope Bartholomew-reclasseringscentrum. Daar stort ze onmiddellijk weer in en vermoordt iedereen die tussen haar en haar eten komt.<br />Heilige Moeder Maria! Wat een waardeloze film! Je weet dat je in de problemen zit als de open einden beginnen en dat zijn alleen maar de aftiteling van de eerste film, kennelijk opgenomen op een tv-scherm. Nick Millard (onder zijn pseudoniem Nick Phillips) besloot tien jaar later en met een budget dat waarschijnlijk de kosten van een blanco band en een gehuurde videocamera voor het weekend dekte, terug te keren naar de wereld van Crazy Fat Ethel. Laten we het er maar op houden dat Millards unieke stijl zich niet goed laat vertalen naar video. Serieus, ik heb eigen films gemaakt met meer productiewaarde dan deze. En Millard probeert een stille nacht, doodse nacht 2 te maken door de helft van de looptijd te vullen met beelden van de eerste film (die eruitziet alsof hij van een oude videoband is gehaald). Alden is weer goed als Ethel, maar de film is zo onbeholpen dat je medelijden met haar begint te krijgen omdat ze de hoofdrol speelt in deze rotzooi. Ik bedoel, de eerste film hebben we tenminste geprobeerd. Hier hebben we geen muziek, zwakkere effecten (als dat al mogelijk is), beverig camerawerk, afschuwelijk audio- en montagewerk dat eruitziet alsof het met twee videorecorders is gedaan. Vermijd dit ten koste van alles!
Due to budget cuts, Ethel Janowski (again played by Priscilla Alden) is released from a mental institution (even though she killed six people) and delivered to the Hope Bartholomew halfway house. Once there, she immediately relapses into her criminally insane ways and kills anyone who gets between her and her food.<br /><br />HOLY MOLY! Does this movie suck! You know you are in trouble when the open credits start up and they are just the credits from the first film, apparently filmed off a TV screen. Nick Millard (under his pseudonym Nick Phillips) decided to return to the world of Crazy Fat Ethel over ten years later and with a budget that probably covered the cost of a blank tape and a video camera rental for the weekend. Let's just say that Millard's unique style doesn't translate well to video. Seriously, I have made home movies with more production value than this. And Millard tries to pull a SILENT NIGHT, DEADLY NIGHT 2 by padding half the running time with footage from the first film (which looks like it was taken off a worn VHS copy). Alden is again good as Ethel but the film is so inept that you start to feel sorry for her for starring in this garbage. I mean, at least the first film tried. Here we have no music, weaker effects (if that is at all possible), shaky camera work, horrible audio and editing that looks like it was done with two VCRs hooked up. Avoid this at all costs!