De eerste film noir van Kazan won een Oscar. Sommige recensies gaan tot in de kleinste details en uitgebreid over de film en zijn symboliek, en geven hem een hoge waardering. Ik kan bijna zien waar ze vandaan komen. Maar ik geef de voorkeur aan een meer ingetogen benadering van een lang vergeten film die op een quasi-documentaireachtige manier is opgenomen, op een manier die bijna zonder budget is gemaakt. In de straten van New Orleans heerst de longpest, en het is aan een militaire arts (Widmark) en een rechercheur (Douglas) om de hoofddrager (Palance) te arresteren. De film is somber, in grimmig zwart-wit, en maakt goed gebruik van locaties. Widmark is zoals gewoonlijk geweldig. Vergeet de symboliek (misdaad staat gelijk aan ziekte, en ziekte staat gelijk aan misdaad) en geniet gewoon van de achtervolging. Het is niet altijd gemakkelijk om naar een film als deze te kijken nu we een heel eind in deze nieuwe eeuw zijn, omdat hij van een bepaalde stijl is die heel kort heeft bestaan (van na de Tweede Wereldoorlog tot begin jaren vijftig) en waarschijnlijk niet interessant is voor een toevallige filmkijker. Voor degenen die dit voor het eerst zien, moet je je schrap zetten voor de grote achtervolging aan het eind. Het is iets anders, en eerlijk gezegd weet ik niet hoe ze een deel ervan hebben gefilmd. Ik kan zeggen dat het waarschijnlijk net zo lang duurde om de finale te filmen als de eerste negentig procent van de film.
Kazan's early film noir won an Oscar. Some of the reviews here go into extraordinary detail and length about the film and its symbolism, and rate it very highly. I can almost see where they are coming from. But I prefer to take a more toned-down approach to a long-forgotten film that appears to have been shot on practically no budget and in quasi-documentary fashion. Pneumonic plague is loose in the streets of New Orleans, and it is up to a military doctor (Widmark) and a city detective (Douglas) to apprehend the main carrier (Palance). The film is moody, shot in stark black and white, and makes very good use of locations. Widmark is wonderful as usual. Forget the symbolism (crime equals disease, and disease equals crime) and just enjoy the chase. It is not always easy watching a film like this now that we are well into this new century, as it is of a particular style that was very short-lived (post WWII through the early 1950s) and will unlikely be of interest to the casual film watcher. For those who will be watching this for the first time, sit tight for the big chase at the end. It is something else, and frankly I don't know how they filmed some of it. I can say it probably took as long to film the finale as it did the first 90 percent of the movie.