De Poolse filmmaker Walerian Borowczyk (Frans, 1975, alias het Beest) behoort tot de meest controversiële en dappere films die ooit zijn gemaakt, en bovendien is het een uitstekende film. Deze film vertelt alles wat over het algemeen verborgen en ontkend is over onze aard en onze seksuele aard in het bijzonder, met de symboliek en stilte van de beelden. De beelden mogen er dan wild, pervers, 'ziek' of opwindend uitzien, maar ze staan allemaal in relatie tot de laatstgenoemde. Seks, begeerte en dood zijn heel sterke en primaire zaken, die al het vlees dat een menselijke ziel bevat, domineren. Ze boeien en verleiden ons zo krachtig (en door onze aard) dat ze als angstaanjagend, onaanvaardbaar en te wild worden beschouwd om waar te zijn. Een jonge vrouw van goede komaf reist met haar moeder naar het Franse platteland om kennis te maken met haar aanstaande echtgenoot, die samen met haar een briefrelatie heeft gehad. Het is allemaal erg opwindend en de ouders en familieleden van de bruid en bruidegom staan ongeduldig te wachten tot de nieuwe mensen bij hun familie arriveren. De jonge bruid straalt onschuld uit en niemand weet wat er kan gebeuren en wie wakker wordt binnen de muren van het grote, prachtige Franse landhuis met al zijn mensen en dieren, en een mysterieus 'la bmétte' dat iets blijkt te zijn wat de personages, en het grootste deel van het publiek van de film, zich nooit hadden kunnen voorstellen. <br />De film heeft ongeveer hetzelfde thema als de filmdebut van de Canadees David Cronenberg, _Rivers_ (1975), die zich afspeelt in een enorm luxueus gebouw, waar destructieve en bloederige parasieten zich van mens tot mens verspreiden door seksueel contact, waardoor mensen zich woest en gewelddadig gedragen in hun lust naar genot en het vervullen van hun instincten. De mens heeft instincten die sterker kunnen zijn dan zijn wil en daarom kunnen die instincten even gevaarlijk en krachtig zijn als het instinct van een ander dier, een beest, of het nu gaat om bloeddorst, wraak of seks en vleselijk genot. Mensen zijn alleen maar dieren die over intelligentie en werktuigen beschikken om die intelligentie over te brengen, maar omdat we ook dieren zijn, wordt die intelligentie niet altijd zo goed gebruikt als je overal om ons heen kunt zien. De film opent sterk, en schokkend genoeg voor de meeste hypocriete houdingen, met een geil mannetjespaard dat razend van woede staat te wachten tot hij in de merrie kan komen om de race voort te zetten, maar de woede en zichtbare wellust die we in zijn ogen zien en de gewelddadige bewegingen zijn de belangrijkste elementen van dat begin en de reden waarom het er is, niet de close-ups van organen die zo gemakkelijk te claimen zouden zijn. De kracht van het instinct maakt van een dier een beest.<br />Na het gedenkwaardige begin worden de personages geïntroduceerd, en de film bevat op fantastische wijze alle noodzakelijke leeftijdsgroepen, van de kleine onschuldige kinderen die wachten tot ze volwassen worden en zich tot hun bloesem ontwikkelen, tot de volwassenen en ouderen die allemaal hun eigen deel van de levensduur vertegenwoordigen en het gezicht van het menselijk leven op het witte doek vormen. Een film heeft niet noodzakelijkerwijs meer personages nodig, want alle belangrijke zijn er al en vertegenwoordigen het hele ras, inclusief de stads- en plattelandsbewoners, en beide seksen. De seksualiteit van het meisje is een heel belangrijk element in de film, omdat ze heeft geleefd zonder zich bewust te zijn van die dingen binnen in haar, met zijn moeder en camera en een brievenvriend, ook al hebben die dingen gewoon gewacht tot het moment om naar buiten te komen. Vlees verlangt naar vlees en dat hoort bij het mens-zijn, maar toch worden die dingen niet zo gemakkelijk overal geaccepteerd en worden films als deze, die proberen het uit te beelden, tientallen jaren lang verboden. De stommiteit en onwil om beelden te interpreteren mogen geen argument zijn voor een film die verboden of anderszins geschonden wordt.<br />De laatste 30 minuten van de film zijn ook even belangrijk als het begin, en laten opnieuw zien hoe krachtig film is zonder nodeloze woorden en gepraat. Als het meisje en het publiek beseffen wat haar lichaam begint te voelen en te verlangen, begint ze te dromen over het mysterieuze beest dat niemand anders blijkt te zijn dan de ongeklede vorm van onszelf, omdat we in het bos hebben gewoond zonder andere mensen/beesten in de buurt. De droomsequentie is degene die het grootste deel van de controverse rondom de film heeft veroorzaakt.' De beelden zijn zo gemakkelijk te beoordelen als 'pervers' en 'pornografische' beelden, zonder de moed om er dieper op in te gaan, zonder de reacties en gedachten achter wat we zien. De beelden zijn opwindend in haar droom en uiteindelijk ook in de droom, vanwege het (meer) menselijke karakter van de droom, en Borowczyk dwingt ons dat toe te geven met de beelden die zo dicht bij een 'normale' seksuele handeling tussen een man en een vrouw komen, iets moois en een uiting van liefde, ook iets menselijks. Ook de talrijke en knap zwartgallig humoristische liefdesscènes binnenshuis, tussen de jonge moeder en de zwarte bediende, worden vaak onderbroken als iemand bijvoorbeeld om de bediende roept, en het lijdt geen twijfel dat het sensuele beeld van twee jonge mensenlichamen die samen zijn en worden onderbroken door een boze schreeuw, niet aangenamer wordt door de onderbreking. Borowczyk is erin geslaagd zijn beelden zo mooi en 'gevoelig' te schilderen dat zijn boodschap bijna onmogelijk verkeerd kan worden begrepen, maar niets lijkt onmogelijk voor onze culturen en geesten die kunst bekritiseren. Hij gebruikt alleen dialogen als het nodig is, anders doen de beelden het werk en maken ze de film krachtig. De dood is er ook, zoals het vlees vroeg of laat sterft, na jaren van leven en instincten, sterft het. Het einde is onvermijdelijk, maar de betekenis van de droomsequentie had ook even krachtig kunnen zijn zonder het soort dramatische en 'onthullende' einde. Een ander zwartgallig humoristisch element komt wanneer we de geschokte stadsvrouwen zien wegrennen van de plek waar ze iets meer hebben gezien dan ze zochten! Ze bezochten het huis van de waarheid over het vlees, wij en zij. De film doet me denken aan _Het Oog_ van de Franse schrijver Georges Bataille met dezelfde thema's over erotiek, de dood en hoe die allebei altijd verbonden zijn met de aard van ons vlees. Het boek is even goed geschreven en fantastisch als de film, en natuurlijk hebben ze allebei de schuld gekregen van hun 'te expliciete' inhoud en andere even opzienbarende, oppervlakkige opmerkingen.<br />De film van Bolczyk is ook visueel heel mooi naast de rauwe eerlijkheid, en de natuur en het bos hebben zelden zo helder en stralend geleken als in deze film. De zon schijnt door de bomen en op alle plaatsen waar mensen wonen, en de schoonheid ervan is er altijd, maar dat geldt ook voor de lelijkheid die de bewoners van de wereld voortbrengen. Op ieder onschuldig wit schaap daar.' In onze wereld is het een zelfzuchtig, slecht en afschuwelijk beest, en daarom lijkt de intelligentie die we hebben gekregen nooit helemaal de macht van onze slechte instincten en de andere kant van het schaap te overwinnen, die in elke menselijke ziel aanwezig is. Het gaat erom hoe velen erin slagen de duistere kant passief en niet actief te houden. De vervulling van sommige van onze instincten is niet slecht, en door deze intelligentie te gebruiken en te zien welke instincten goed en welke slecht zijn, kunnen ze bevredigd worden zonder uitbuiting, geweld en de dodelijke en destructieve cirkel die daardoor ontstaat. Mens is niet meer dan een dier met intelligentie, een intelligentie die zo gemakkelijk te vergeten is en op de achtergrond wordt gevreten door dingen die zich op elk en misschien wel onverwacht moment beter en bevredigender voelen. Borowczyks film is een meesterwerk, een onvergetelijk en slim staaltje van magische cinema met een tijdloos thema, en ook een voorbeeld van hoeveel je kunt bereiken, hoe je dat kunt uitdrukken en geven aan een filmmaker die ook maar een mens is.
Polish film maker Walerian Borowczyk's La Bête (French, 1975, aka The Beast) is among the most controversial and brave films ever made and a very excellent one too. This film tells everything that's generally been hidden and denied about our nature and our sexual nature in particular with the symbolism and silence of its images. The images may look wild, perverse, "sick" or exciting, but they are all in relation with the lastly mentioned. Sex, desire and death are very strong and primary things and dominate all the flesh that has a human soul inside it. They interest and temptate us so powerfully (and by our nature) that they are considered scary, unacceptable and something too wild to be true.<br /><br /> A sophisticated young woman travels with her mother to a French countryside to meet her soon-to-become husband whom with she has had a letter affair of some kind. All are very exciting and each others' parents and relatives wait impatiently to see the new people arriving to their families. The innocence of the young bride shines through and no one knows what can happen and wake up inside the walls of the big and beautiful French mansion, with all its humans and animals, and a mysterious "la bête" that turns out to be something that the characters, nor most of the film's audience, could have never imagined to be real and (in front of) them.<br /><br />The film is about the same theme as Canadian David Cronenberg's debyt feature Shivers (1975), which happens inside a huge luxury building in which destructive and gory parasites spread from human to human by sexual contact and make people act furiously and violently in their lust for pleasure and fulfilment of instincts. Human has instincts that can be and are stronger than his will and that is why those instincts can be as dangerous and powerful as the instincts of some other animal, a beast, be it a lust for blood, revenge or sex and carnal pleasure. Humans are only animals that have intelligence and tools to convey it but because we are also animals, that intelligence is not always used too much as can be seen anywhere around us. The film opens greatly, and very shockingly for most hypocritic attitudes, showing a horny male horse raging in fury as he waits to get inside the mare and continue the race, but the rage and visible lust we see from his eyes and violent movements are the key elements of that beginning and why it is there, not the close-ups of organs as could be so easily claimed. The horse is a beast that battles in an almost unbearable heat, in heat that's much stronger than his will as he doesn't have any control at that point anymore. The power of the instinct makes an animal a beast.<br /><br />After the memorable beginning, the characters get introduced, and the film fantastically has all the necessary age groups inside it from the little innocent children waiting to grow up and develop to their blossom, to the adults and elders that all represent their own part of the lifespan, creating the face of human life on screen. A film doesn't necessarily need more characters this way as all the important ones are already there and represent the whole race, including the urban and countryside inhabitants, and both sexes. The mansion makes the protagonist girl's sexuality wake as she saws the horses coupling and acting like she obviously has never thought of. For the first time she sees something unique and something that excites and feels almost vital for her and her body, like getting water when you're very thirsty. The transformation of the girl is a very important element in the film as she has lived unaware of these things inside her, with his mother and camera and a letter-boyfriend, even though the things have just waited for the moment to burst out. Flesh desires flesh and that belongs to being a humanimal, but still those things are not so easily admitted everywhere and films like these trying to depict it get banned for decades? Man's stupidity and unwillingness to interpret images must not be an argument for a film being banned or otherwise violated.<br /><br />The film's last 30 minutes are also as important as the beginning, and once again show how powerful cinema is without needless words and talk. As the girl and audience realizes what her body starts to feel and desire, she starts to have dreams about the mysterious beast that turns out to be none other than the undressed form of ourselves, having lived in the woods without other people/beasts near him. The dream sequence is the one that causes and caused most of the controversy alongside the film's overall straight and honest attitude, and the images are so easy to be judged as "perverse" and "pornographic", without a courage to go deeper into them, character reactions and thoughts behind what we see. The images are exciting in her dream and also eventually inside the dream for the dream's (more) human character, and Borowczyk forces us to admit it with the images that are so close to a "normal" sexual act between a man and a female, which is a beautiful thing and expression of love, another human need. Also the numerous, and cleverly blackly humorous love making scenes inside the mansion, between the young mother and the black servant, get interrupted many times as someone screams for the servant, for example, and there's no doubt that the sensual image of two young human bodies being together and being interrupted with an angry shout at least doesn't become any more pleasant by the interruption. Borowczyk has managed to paint his images so beautiful and "sensitive" that his message is almost impossible to be misunderstood, but nothing seems to be impossible for our cultures and minds that criticize art. He uses dialogue only when it's necessary, otherwise the images do the job and make the film powerful.<br /><br />Death is also there, as flesh dies sooner or later, after years of life and instincts, it dies. The ending is inevitable but the meaning of the dream sequence could have also been as powerful without the kind of dramatic and "revealing" ending too. Another blackly humorous element comes when we see the shocked city women running out of the place in which they saw a little more than they were looking for! They visited the mansion of truth about flesh, us and them. The film reminds me of French writer Georges Bataille's Story of the Eye with its same themes about eroticism, death and how they both are always connected to the nature of our flesh. The book is well written and fantastic as well as this film, and naturally both have been blamed for their "too explicit" content and other equally noteworthy shallow comments.<br /><br />Borowczyk's film is also very beautiful visually alongside its raw honesty, and the nature and forest have rarely looked so bright and shining as they do in this film. The sun shines through the trees, and to everyplace where humans live, and the beauty of it is always there, but so is the ugliness that originates by the inhabitants of the world. To every innocent white sheep there's a selfish, evil and horrible beast in our world and that is why the intelligence we have been given never fully seems to overcome the power of our bad instincts and the other side of the sheep, present inside every human soul. It is about how many manages to keep the dark side passive and not active. The fulfilment of some of our instincts is not a bad thing, and by using this intelligence and seeing which of the instincts are good and which bad, they can be satisfied without exploitation, violence and the lethal and destructive circle created by it. Human is not more than an animal with intelligence, intelligence that is so easy to be forgotten and eaten to the background by things that feel better and more satisfying at each and perhaps sudden moment. Borowczyk's film is a masterpiece, unforgettable and clever piece of magical cinema with ageless theme and also an example of how much can be achieved, expressed and given by a film maker, who is also only a human.