Laat ik duidelijk zijn. Ik heb IMDb al jaren gebruikt. Maar pas vandaag heb ik de moeite genomen me op de site in te schrijven, alleen maar om deze film de laagst mogelijke score te geven. Ik heb honderden films gezien, sommige slecht, een paar afschuwelijk. Maar nooit heb ik zo'n contrast gezien van voorwendsel en incompetentie, van goede bedoelingen en mislukking.<br />Mira Sorvino heeft een afschuwelijke rol als de prinses, maar is volkomen ongeloofwaardig als Phocion, een jonge jongen. Fiona Shaw is altijd een onderhoudend personage, maar de dialoog in de film is zelfs nog veel erger dan in het smakeloze Franse toneelstuk dat de bron is (Marivaux heeft Hollywood tot nu toe nooit bereikt, en dat moeten we zo houden). Om bijvoorbeeld te illustreren dat Leontine een briljante, hartstochtelijke filosoof en wetenschapper is, wordt ze als een bezetene chemicaliën van de ene beker naar de andere aan het gieten, terwijl ze de namen van beroemde wetenschappers roept. En de romance tussen Agis en de prinses wordt nog dwazer gespeeld. Hiervoor zou het paar een gezamenlijke 'Clair Danes'-prijs moeten krijgen, die in een rechtvaardige wereld zou worden toegekend voor een nodeloos anachronistische en ongeïnspireerde herinterpretatie van interessante tieners uit de literatuur als snotapen van de jaren negentig (zie Miss Danes in Les Miserables).<br />Afgezien van de afgrijselijke plot en de dialogen zijn er enkele pogingen om artistieke stijlfiguren in de film te introduceren. Er zijn bijvoorbeeld momenten waarop een handjevol toeschouwers vaag in en uit het zicht van de actie is, zittend op stoelen, kijkend naar de hoofdpersonen. De regisseur wil dat we ons realiseren dat ze een toneelstuk heeft aangepast. Ik snap het. Maar het gebeurt helemaal niet, tot ver in de film. Op dat moment is het eng en verwarrend om een menigte mensen even op stoelen te zien zitten en dan te zien verdwijnen. Ze zijn als een soort ongevaarlijke zombies die opduiken uit de nevels en ons met angst vervullen. Als je de afschuwelijke grappen en liedjes aan het eind van de film ziet, wil je je eigen groep zombies wakker schudden en ze allemaal doden vanwege de ernstige onrechtvaardigheid van het 112 minuten lang vergiftigen van je geest. <br />- Matthew McGuire.
Let me be clear. I've used IMDb for years. But only today I went through the trouble of registering on the site, just so I could give this movie the lowest possible rating. I've seen hundreds of films, some of them bad, a few awful. Never, though, have i seen such a contrast of pretense and incompetence, of high intentions and failure.<br /><br />Mira Sorvino is horribly cast as the princess, but entirely unbelievable as Phocion, a young boy. Fiona Shaw is always an entertaining character, but the dialogue in the film is much worse, even, than in the insipid French play that is the source (Marivaux never reached Hollywood until now, and we should keep it that way).<br /><br />To illustrate, for example, that Leontine is a brilliant, passionate philosopher and scientist, she is shown frantically pouring chemicals from beaker to beaker, shouting out names of famous scientists. And the romance between Agis and the princess is played even sillier. For this, the pair should receive a joint 'Clair Danes' award, which in a just world would be awarded for gratuitously anachronistic and uninspired re-interpretation of interesting teens from literature as brats of the 1990's (see Miss Danes in Les Miserables).<br /><br />Aside from the atrocious plot and dialogue, there are some attempts to introduce artistic tropes into the filming. For example, there are moments when a handful of spectators are faded in and out of view of the action, sitting in chairs, watching the principal characters. The Director wants us to realize she's adapted a play. I get it. But it doesn't happen at all until far into the film. At that point, seeing a crowd of people sitting in chairs for a moment, then disappearing, is creepy and distracting. They're like some sort of un-scary zombie crowd, appearing through the mists, filling us with dread. When you see the horrible frolic and song that ends this movie, you'll want to rouse your own crowd of zombies and kill them all for the grave injustise of poisoning your mind for 112 minutes.<br /><br />-Matthew McGuire