Deze trieste kleine film vertoont weinig gelijkenis met de revival op Broadway van 1971, die zo'n 'nostalgische' hit was. Vergeet niet dat Burt Shevelove, toen hij die revival regisseerde, het boek uitgebreid herschreef. Ik heb het gevoel dat deze scenarist ook een grote verandering heeft aangebracht in de oorspronkelijke versie uit 1925. Ik speelde de 'onschuldige rokkenjager' Jimmy Smith in 1974 op het podium en dacht dat deze 21-dvd herinneringen zou oproepen. Geen schijn van kans. Zelfs het verwachte genoegen om 'Topper' Roland Young'mijn' rol te zien spelen was een grote teleurstelling. Drie nummers uit het toneelstuk blijven hangen en worden heel slecht gespeeld. Zelfs het klassieke duet 'Tea For Two' is een virtuele solo. De vele bekende gezichten in dit fiasco uit 1940 maken zelf helemaal geen trotse indruk, en de ster, Anna Neagle, schaamt zich er alleen maar voor. Als ik me bekocht voel omdat ik een dollar heb uitgegeven, weet ik dat de film slecht moet zijn. Een andere commentator had het over de Doris Day-versie, die in werkelijkheid Thee voor twee heet en over het toneelspel (het origineel, natuurlijk) gaat, zodat degenen die op zoek zijn naar de ware 'No No No Nanette' daar een herkenbarere versie kunnen vinden.
This sad little film bears little similarity to the 1971 Broadway revival that was such a 'nostalgic' hit. Keep in mind that when Burt Shevelove directed that revival, he rewrote the book extensively. I have a feeling that this screenwriter wrought as much of a change from the original 1925 version as well. I played the 'innocent philanderer' Jimmy Smith on-stage in 1974, and thought this $1 DVD would bring back memories. Not a chance. Even the anticipated delight of seeing "Topper" Roland Young play 'my' part was a major disappointment. Three songs from the play remain, and are done very poorly. Even the classic duet, "Tea For Two", is done as a virtual solo. The many familiar faces in this 1940 fiasco do not do themselves proud at all, and the star, Anna Neagle, just embarrasses herself. When I feel gypped by spending a dollar, I know the film must be bad. Another commentator mentioned the Doris Day version, which is actually called "Tea For Two" and is about doing the stage play (the original, of course), so those who are seeking the true "No No Nanette" might find a more recognizable version there.