Bernard Rapp is vorig jaar overleden en was een zeer gecultiveerde journalist. Film was een van zijn grootste passies (hij heeft een uitgebreid wereldwijd woordenboek van films geschreven) en dus moest hij minstens één keer in zijn leven een camera hanteren. Maar de films die hij naliet, kregen weinig enthousiaste recensies: _Tiré nel Part_ (1996) was een karikatuur van de personages, _une Affaire De Go sont_ (2000) was een gelikte vertoning, _Pas Si Grave_ (2003) was weer een afknapper en _un Petit Jeu Sans Conséquence_ is net zo onderontwikkeld als zijn voorgangers. Het komische potentieel ervan wordt op een onbetekenende manier uitgebuit. Het begin van de komedie is echter een wervelende, spirituele komedie. Een stel dat door Yvan Attal en Sandrine Kiberlain, die hun vrienden hebben uitgenodigd, wordt vastgehouden in een wellustig landhuis. Om met hun gasten te kunnen spelen, doen ze alsof ze van elkaar gescheiden zijn. En de dingen gaan niet volgens plan, want de aankondiging van hun scheiding verrast hen niet. De twee geliefden beginnen na te denken over de geldigheid van hun relatie.<br />Ondanks het weelderige landschap en het veelbelovende materiaal dat hij tot zijn beschikking had, lukt het Rapps onopvallende regie niet om dit spel leven in te blazen met onverwachte gevolgen. De plot volgt een oud patroon met personages die specifieke, bekende functies hebben en maskers die onthullen wie ze in werkelijkheid zijn. Verbale of situationele komische effecten vallen vaak in het water. Een slechte montage vervaagt de film met deze slechte gewoonte van Rapp, waardoor veel scènes abrupt worden afgebroken. Zelfs de oprechte inbreng van de acteurs valt te betwijfelen. Ze lijken zich te vervelen en hun teksten te reciteren in plaats van ze te leven, vooral Sandrine Kiberlain. Het publiek raakt al snel in een diepe apathie.<br />Het is jammer om het te moeten zeggen: de films van Bernard Rapp hebben zijn bedoelingen nooit waargemaakt, zoals 'un Petit Jeu sans Conséquence' bewijst.
Bernard Rapp passed away last year and was a very cultured journalist. Cinema was one of his biggest passions (he penned a vast worldwide dictionary of films) and so he was bound to wield a camera at least one time in his life. But the films he left garnered lukewarm reviews: "Tiré à Part" (1996) in spite of Terence Stamp's sensational performance was very caricatured in the depiction of the characters, "une Affaire De Goût" (2000) was a slick affair even if Bernard Giraudeau delivered a perverse performance, "Pas Si Grave" (2003) was another let-down and "un Petit Jeu Sans Conséquence" is as underwhelming as its predecessors. Its comic potential is exploited in a flimsy way.<br /><br />And however, the starting idea let predict a twirling, spiritual comedy. A couple held by Yvan Attal and Sandrine Kiberlain who invited their friends is in full moving in a lascivious mansion. To play with their guests, they pretend to part company with each other. And things don't go as planned because the announcement of their separation doesn't surprise them. The two lovers start to ponder about the validity of their couple.<br /><br />In spite of lush scenery and the promising material he had at his disposal, Rapp's undistinguished directing can't manage to give life to this game with unexpected consequences. The plot follows a well-worn pattern with characters who have specific well-known functions and masks that are unveiled about who they really are. Verbal or situation comic effects often fall flat. A bad editing fades a little more the film with this bad habit from Rapp to abruptly cut many sequences. Even the actors' sincere input in the venture is debatable. They seem to be bored and to recite their texts than to live them, especially Sandrine Kiberlain. The audience is soon caught in a deep torpor.<br /><br />It's regrettable to say it: Bernard Rapp's films never lived up to his intentions as "un Petit Jeu sans Conséquence" bears witness.