Ik ben geen volgeling van een bepaald filmgenre. Ik classificeer films alleen als industrieel of niet-industrieel. Valentine is de tweede industriële film van de regisseur Jamie Blanks, na _Urban Legends_. In tegenstelling tot _Urban Legends_ zijn het script en de verhaallijn erg zwak. Maar in tegenstelling tot _Urban Legends_ zijn de basiselementen van de film zo zwierig en iconisch, en dat maakt Valentine de beste.<br />Als het eerste fundamentele en iconische element is de groeiende haat van de seriemoordenaar zo nuchter. Sinds zijn middelbareschooltijd is hij opgegroeid met de wonden die hij in zijn ziel heeft opgelopen door zijn klasgenoten, die hem hebben uitgelachen. Als je je genoeg op dit eerste element concentreert terwijl je naar de film kijkt, zul je dit standpunt van het humanisme gaan zien: 'Niemand is helemaal goed of kwaad. In feite kan iemand die bekend staat als kwaad, in het geheim vriendelijk zijn.' Alleen omdat de verhaallijn en de richting erg zwak zijn, zijn we niet zo tevreden als we verdienden.<br />Het tweede iconische element is natuurlijk de schitterende saamhorigheid van de supersterretjes van het eind van de jaren negentig: mijn favoriet is Jessica Cauffiel, die wordt vermoord op de coolste manier om vermoord te worden. Een pijl uit een boog doorboort haar buik en blijft erin steken, terwijl ze verstoppertje speelde met haar blind date, die ze nooit kan ontmoeten. Katherine Heigl is het eerste sterretje dat vermoord wordt in een biologielaboratorium terwijl ze zich probeert te verstoppen onder menselijke lichamen die op de operatietafels liggen. Denise Richards wordt als derde vermoord, terwijl ze net een Valentijnscadeau voor haar heeft gevonden in een bubbelbad. Jessica Capshaw wordt als laatste vermoord, op een vertrouwelijke en ongeziene manier, en daarna wordt ze belast met de taak om de seriemoordenaar te spelen. Marley Shelton is de ongelukkigste van het stel, met de mazzel dat ze vermoord wordt op de meest vertrouwelijke manier die we nooit zullen weten, want de film loopt ten einde voordat zij vermoord wordt. Ten slotte is Benita Ha de gelukkigste, aangezien ze geen klasgenoot was van de seriemoordenaar David Boreanaz.<br />Het derde en laatste iconische element is de soundtrack van de blind date in het labyrint, het Valentijnsfeest in Dorothy's huis en uiteindelijk de moordthema's. Voor zover ik weet is iedereen dol op de soundtrack. Hard Rock past nooit beter bij een seriemoordenaar-mysteriefilm.
I'm not a follower of a certain movie genre. I classify movies only as industrial or non-industrial. Valentine is the second industrial movie of the director Jamie Blanks, after his Urban Legends. Unlike Urban Legends the screenplay and the story line is very weak. Yet again unlike Urban Legends the basic elements of the movie is so dashing and iconic, and that is what makes Valentine the best. <br /><br />As the first basic and iconic element, the growing hatred of the serial killer is so down-to-earth. Since his secondary school years, he has grown up with his wounds he had accumulated in his soul against his classmate girlfriends, who have made fun of him. When you concentrate enough on this first element while watching the movie, you will come to see this point of view of Humanism: "Noone is entirely good or evil. In fact, somebody known as evil can be secretly kind hearted." Just because the story line and the direction is very weak, we are not as satisfied as we deserved. <br /><br />The second iconic element is, of course, the magnificent togetherness of the late 90s' super starlets: My favourite is Jessica Cauffiel who is killed within the coolest way to be killed. An arrow shot from a bow broaches her tummy and stays stuck in, while she was playing hide-and-seek with her blind date, never able to met with. Katherine Heigl is the first starlet getting killed in a biology laboratory while trying to hide under human body models lying on the surgical operation tables. Denise Richards is killed third, while she just found a Valentines' Day gift for her at a whirlpool bath. Jessica Capshaw is killed last in a confidential and unseen way, then she is calumniated to be as the serial killer. Marley Shelton is the unluckiest one with a vicissitude of fortune that she is going to be killed within the most confidential way that we will never know, 'cause the movie is coming to an end before she is getting killed. Finally, Benita Ha is the luckiest one since she was not a classmate of the serial killer, David Boreanaz.<br /><br />The third and the last iconic element is the soundtrack from the blind date labyrinth scene, the Valentines' Day celebration at Dorothy's house scenes and ultimately the killing themes. Everybody has loved the soundtrack as far as I know. Hard Rock never suits better within a serial killer-mystery movie.