Films als Chocolat, Beau Travail en andere hebben de Franse regisseur Claire Denis tot de top van de meest unieke en getalenteerde filmmakers ter wereld gemaakt, en haar film The Intruder (L'Intrus) (2004) voegt iets toe aan haar portfolio. Het is een filmisch gedicht dat een gevoel van blijvende eenzaamheid en verlies uitdrukt, en de film geeft een kijkje in de psyche van een man die fysiek en geestelijk achteruitgaat en die naar verschillende delen van de wereld reist op zoek naar verlossing en vrede, maar het moeilijk vindt om daar te komen. De Intruder is zo'n ondoordringbare film als de memoires van een harttransplantatie, dat het zelfs na twee keer kijken moeilijk is om hem in andere dan subjectieve, impressionistische termen te beschrijven.<br />Louis Trebor (Michael Subor) is een man van in de zeventig die waarschijnlijk stervende is aan een hartkwaal en die, net als de professor in Ingmar Bergmans Wilde aardbeien, probeert de fouten uit zijn leven te verwerken zolang hij de tijd heeft. Het is duidelijk dat hij fysiek sterk is en heel rijk, maar hij lijkt emotioneel uitgeput en op zijn gezicht ligt een uitdrukking van stille berusting. Hoewel we maar één geweldsscène zien, waarin hij midden in de nacht uit bed komt om een indringer te doden, heeft hij een sinistere uitstraling. Hij zou een inlichtingenagent, een buitenlandse agent of een huurmoordenaar kunnen zijn.<br />Hoe het ook zij, hij wordt kennelijk op de een of andere manier in de gaten gehouden en gedraagt zich als een man die betrokken is geweest bij misdadige praktijken en nu pas in staat is de gevolgen te zien. Gezichten in close-ups door de hele film geven een sterk gevoel van isolement. Hij woont met zijn honden in een hut in de Jurabergen bij de Frans-Zwitserse grens en heeft een zoon van wie hij vervreemd is, Sidney (Gregoire Collin) die hij al heel lang verwaarloosd heeft. Sidney woont in de buurt met zijn vrouw Antoinette (Florence Loiret-Caille) en hun twee kinderen. In één veelzeggende scène komt hij zijn vader op straat tegen en noemt hem een idioot, maar dat weerhoudt hem er niet van zijn geld aan te nemen.<br />Als de film begint, ontmoeten we Antoinette, een Zwitserse grenswacht, die in een busje stapt met een getrainde hond om wat smokkelwaar op te sporen. Als ze thuiskomt, wordt ze begroet door haar man, die haar met een grijns vraagt of ze 'iets te melden heeft'. Afgezien van deze drie personen kunnen de mensen en omstandigheden die we in de rest van de film zien alleen in Louis' verbeelding bestaan. Louis heeft drie vrouwen in zijn leven en we ontmoeten ze allemaal in het eerste halfuur van de film: een apotheker (Bambou) die zijn medicijnen klaarmaakt, een buurvrouw (Béatrice Dalle) die honden fokt en weigert voor zijn honden te zorgen als hij op reis gaat en tegen hem zegt dat ze net zo gek zijn als hij, en een jonge Russische orgaanhandelaarster (Katia Goloebeva) die hij vertelt dat hij 'het hart van een jonge man' wil.<br />Meedogenloos stalkt ze hem de hele film door, maar kennelijk alleen in zijn hoofd. In het laatste deel van de film reist Louis naar Zuid-Korea, op zoek naar een harttransplantatie, en naar Tahiti om een andere zoon een geschenk te brengen, een zoon die hij al vele jaren niet meer heeft gezien, of misschien wel nooit heeft gezien. Zijn harttransplantatie lijkt echter een metafoor te zijn voor een man zonder hart, een man wiens leven fascinerend was, maar uiteindelijk doelloos, die met weinig echte empathie het leven van andere mensen binnendrong. De Intruder bevat een meeslepende gitaarsoundtrack van Stuart Staples van de band Tindersticks, die doet denken aan de gitaarriff in Dead Man van Jim Jarmusch, en een schitterende filmografie van Denis Agnes Godard. <br />Godard creëert gedenkwaardige beelden die een stemming van verlangen en spijt overbrengen: een hart dat alleen in de sneeuw klopt, een baby in een draagdoek die ruim twee minuten naar zijn vader opkijkt, de uitdrukking van de baby die geleidelijk van somber in een halve glimlach verandert, gekleurde serpentines die uit een pas gedoopt schip worden geblazen, een massage in een donkere kamer door een mysterieuze Koreaanse masseuse, en de uitgestrekte oceaan gezien vanaf een deinend dek van een schip. Hoewel The Intruder frustrerend kan zijn vanwege zijn elliptische aard, dwingt Denis ons om vanuit onze eigen ervaring te reageren, om de beelden op het scherm op een zeer persoonlijk niveau te begrijpen. Als er een thema in het spel is, is er misschien een aanwijzing te vinden in de opening die ons vertelt wat stukje bij beetje in de film wordt onthuld <0xE2><0x80><0x93> 'je ergste vijanden houden zich schuil in de schaduw, in je hart.'
Films such as Chocolat, Beau Travail, and others have propelled French director Claire Denis into the top echelon of the world's most unique and accomplished filmmakers and her 2004 film The Intruder (L'Intrus) adds to the depth of her portfolio. A cinematic poem that conveys a mood of abiding loneliness and loss, the film provides a glimpse into the psyche of a man who is deteriorating physically and mentally and who travels to various parts of the globe seeking redemption and peace but finds it hard to come by. Loosely based on Jean-Luc Nancy's memoir of a heart transplant, The Intruder is a film of such unrelenting opaqueness that even after two viewings it is difficult to describe it in other than subjective, impressionistic terms.<br /><br />Louis Trebor (Michael Subor) is a man in his seventies who is likely dying of a heart condition and who, like the professor in Ingmar Bergman's Wild Strawberries, attempts to come to terms with the mistakes of his life while he has time. It is clear that he is physically rugged and very wealthy but seems emotionally drained and the look on his face is one of quiet resignation. Though we see only one episode of violence, where he gets out of bed in the middle of night to kill an intruder, there is a sinister sense about him. He might be an intelligence officer, a foreign agent, or a hit man.<br /><br />Whatever the case, he apparently is under some kind of surveillance and acts like a man that has been involved in criminal wrongdoing and is only now able to see the consequences. Facial close-ups throughout the movie create a strong sense of isolation. He lives with his dogs in a cabin in the Jura Mountains near the French-Swiss border and has an estranged son Sidney (Gregoire Collin) whom he has long neglected. Sidney lives nearby with his wife Antoinette (Florence Loiret-Caille) and their two children. In one telling scene, he meets up with his father on the street and calls him a lunatic, but that does not prevent him from taking his money.<br /><br />When the film opens, we meet Antoinette, a Swiss border guard, who boards a van with a trained dog to sniff out some contraband. When she comes home, she is greeted by her husband who asks her with tongue-in-cheek if she has "anything to declare?" Other than these three individuals, the people and circumstances we see during the rest of the film may exist only in Louis' imagination. Louis has three women in his life and we meet them all in the film's first half hour: a pharmacist (Bambou) who prepares his medication, a neighbor (Béatrice Dalle) who is a dog breeder who refuses to care for his dogs when he goes away on a trip telling him that they are as crazy as he is, and a young Russian organ dealer (Katia Golubeva) who he tells he wants a "young man's heart".<br /><br />Relentlessly, she stalks him throughout the film but it is apparently only in his mind. In the last section of the film, Louis travels to South Korea in search of a heart transplant and to Tahiti to deliver a gift to a different son, one whom he has not seen for many years or perhaps has never seen. His heart transplant, however, appears to be a metaphor for a man without a heart, a man whose life has been fascinating but ultimately directionless, intruding into other people's lives with little real empathy. The Intruder contains a haunting guitar soundtrack by Stuart Staples of the band Tindersticks, reminiscent of the guitar riff in Jim Jarmusch's Dead Man, and gorgeous cinematography by Denis regular Agnes Godard.<br /><br />Godard creates memorable images that convey a mood of longing and regret: a heart beating alone in the snow, an infant in a sling looking up at his father for a good two minutes, the baby's expression gradually turning from morose to a half smile, colored streamers blowing from a newly christened ship, a massage in a dark room by a mysterious Korean masseuse, and the vast expanse of ocean seen from a bobbing ship deck. While The Intruder can be frustrating because of its elliptical nature, Denis forces us to respond out of our own experience, to understand the images on the screen on a very personal level. If there is any theme, a hint might be found in the opening that tells us what is revealed piecemeal in the film - "your worst enemies are hiding, in the shadow, in your heart."