Het fascineert me dat zoveel recensenten dit als een meesterwerk beschouwen. Wat kwaliteitsfilms betreft, ben ik niet achterlijk, en ik ben het met je eens dat de film vanuit technisch oogpunt, evenals voor een aantal van de personages, in een prijzenswaardige categorie valt. Maar ik heb niet de indruk dat deze film ergens heen gaat; ik bedoel, dat de kijker ergens heen gaat. Het is een reeks stemmingsscènes, misschien als zodanig opmerkelijk, maar ik wil meer van een film. Ik zoek naar verhaal en beweging en een vervulling van de aankomst, wat ik in deze film niet vond. maar er is veel poëzie waar ik om dezelfde reden niet mee kan leven: dat ze beelden schildert zonder ergens heen te gaan.<br />Eén ding dat ik verder nog wil zeggen, is dat ze een Engelse jeugd uit het midden van de negentiende eeuw weergeeft, die noodzakelijkerwijs beperkt is in zijn universaliteit. Persoonlijk was ik ontzet over wat een jonge Britse jongen in die tijd en op die plaats moest doormaken. Omdat ik nog maar tien jaar eerder in Amerika ben opgegroeid, kan ik met gezag zeggen dat het contrast enorm is. Ik vraag me onwillekeurig af of dit contrast enig effect heeft gehad op degenen die de film zo gunstig hebben beoordeeld. Met andere woorden, zou er een neiging kunnen bestaan om de film volledig te beoordelen op zijn 'filmische magie'? (en ik erken dat die er is) en het gebrek aan relevantie voor de aard van de feitelijke ervaring die je je herinnert volledig negeren?
It's kind of fascinating to me that so many reviewers consider this a masterpiece. I am not a dullard as far as quality films go, and I will agree that from a technical filming standpoint, as well as for several of the characters portrayed, the film is in an award-worthy class. But there is no sense (for me) of this film actually going anywhere; I mean, taking the viewer anywhere. It is a series of mood scenes, perhaps remarkable as such, but I want more from a film. I look for story and movement and a fulfillment of arrival, none of which did I find in this film. Yes, it might be considered poetry on film . . . but there is much poetry that I cannot live with for the same reason: that it paints pictures without going anywhere.<br /><br />One thing further to be said is that it documents a mid-century English childhood, which is necessarily limited in its universality. I was personally appalled at what a young British boy had to live through, in that time and place. Having grown up in America just a decade earlier, I can authoritatively say that the contrast is immense. I cannot help wondering if this contrast has had some effect on those reviewing the film so favorably. In other words, could there be a tendency to judge the film entirely on its 'filmic magic' (which I acknowledge is there) and completely ignore its lack of relevance to the nature of one's actual recalled experience?