Ik ben geen fan van Adam Sandler. Sterker nog, ik geloof niet dat ik hem ooit leuk heb gevonden in iets waar ik hem in heb gezien. De openingsscène van deze film bevestigde mijn ergste angsten. Daar was Adam Sandler, die een nogal belachelijk uitziende figuur speelde die op een scooter door New York City reed, er meelijwekkend en verloren uitziend. Weer zo'n typische Sandler-type loser, dacht ik. Ik gaf het bijna meteen op. Maar toen ik hiermee doorging, ontdekte ik eigenlijk iets wat ik nooit eerder had geweten: Adam Sandler kan acteren! Hij is echt geweldig in deze film als Charlie, een verloren en eenzame figuur, wiens hele gezin (met inbegrip van de hond) is omgekomen in een van de gekaapte vliegtuigen op 11 september, en die als gevolg daarvan blijkbaar alle contact met de werkelijkheid heeft verloren. Don Cheadle speelt zijn vroegere kamergenoot uit zijn studententijd, die onverwacht weer contact met Charlie krijgt en het op zich neemt om hem te helpen beter te worden. Natuurlijk heeft Cheadles Alan Johnson zijn eigen problemen en bronnen van verdriet, en op de een of andere manier slagen die twee mannen erin elkaar door hun moeilijkheden heen te helpen. Die twee vormden een volkomen geloofwaardig team, en vooral Sandler maakte Charlie echt, terwijl hij zijn emoties en gevoelens verwerkte. Dit is geen komedie van Sandler. Als je daar naar op zoek bent, kun je naar een paar van zijn andere, dwazere dingen kijken. Dit is een behoorlijk zware film <0xE2><0x80><0x93> soms triest, soms hoopvol en altijd boeiend. Er zitten een paar grappige stukken in. Ik vond de scène waarin Charlie Alan overhaalt om zijn partners te confronteren met het feit dat hij het op de universiteit zo zwaar heeft gehad, en daarna het gesprek dat ze daarna hebben.<br />Persoonlijk vond ik niet dat Saffron Burrows veel aan de film toevoegde als Donna, een duidelijk behoeftige patiënte van Johnson. De enige reden voor het personage leek (gebaseerd op een flashback) te zijn dat ze griezelig veel op Charlies overleden vrouw leek, maar dat is nooit echt uitgewerkt en ik vond het gewoon niet overtuigend.' Zoveel geef ik niet om het personage. Maar kijk eens naar de rol van de rechter, gespeeld door Donald Sutherland, van wie ik dacht dat hij de rol in één keer goed had. Maar wat mij betreft is dit Sandlers film, en ik ben hem dankbaar voor zijn geweldige optreden. Absoluut zijn beste, naar mijn mening.
I'm not a fan of Adam Sandler. In fact, I don't think I've ever liked him in anything I've seen him in. The opening scene of this movie confirmed my worst fears. There was Adam Sandler, playing a somewhat ridiculous looking character riding around New York City on a motor scooter, looking pitiful and lost. Typical Sandler-type loser character again, I thought. I almost gave up then and there. But then, as I stuck with this, I actually discovered something I never knew before: Adam Sandler can act! He is truly outstanding in this movie as Charlie, a lost and lonely figure, whose entire family (including the dog) was killed in one of the hijacked planes on 9/11 and who has apparently lost all touch with reality as a result. Don Cheadle plays his former college roommate who unexpectedly reconnects with Charlie and takes it on as his mission to help him get better. Of course, Cheadle's Alan Johnson has his own problems and sources of unhappiness, and somehow these two men manage to help each other through their difficulties. The two of them made a completely believable team, and Sandler in particular made Charlie real, working through his emotions and feelings. This is not a Sandler comedy. If your looking for that go to some of his other, sillier, stuff. This is a pretty heavy movie - sometimes sad, sometimes hopeful and always engrossing. There are some funny parts in it. I loved the scene in which Charlie convinces Alan to confront his partners by reminding him of how tough he was in college, and then the conversation the two of them have afterward.<br /><br />I personally didn't think that Saffron Burrows added much to the movie as Donna, an obviously needy patient of Johnson's. The only reason for the character seemed (based on one flashback) to be that she looked eerily like Charlie's late wife, but that was never really developed, and I just didn't care that much for the character. Do look for the part of the judge, however, played by Donald Sutherland, who I thought nailed the part bang-on. As far as I'm concerned, though, this is Sandler's movie, and kudos to him for a great performance. Definitely his best in my opinion. 8/10