Otto Preminger's Dana Andrews-cyclus van films noirs behoort tot de (grotendeels) ongeschonden juweeltjes van het genre. Omdat er geen paranoia, vrouwenhaat of hysterie in voorkomt, hebben ze in die tijd misschien een misplaatste indruk gemaakt, maar de oogverblindende beelden, het complexe spel met identiteit, mannelijkheid en representatie, de subversieve kracht van traditionele psychologische grondbeginselen, de strenge, geometrische stijl lijken vandaag de dag allemaal verbazend modern en lijken erg op Melville. De lucide ironie van deze film is zo geladen, bruut en ironisch dat de 'gelukkige' afloop een van de wreedste uit de geschiedenis van Hollywood is. Ook briljant op het niveau van onderhoudende thriller, gespannen en vol dubbelzinnige dialogen.
Otto Preminger's Dana Andrews cycle of films noirs are among the (largely) unsung jewels of the genre. Because they lack paranoia, misogyny or hysteria, they may have seemed out of place at the time, but the clear-eyed imagery, the complex play with identity, masculinity and representation, the subversion of traditional psychological tenets, the austere, geometrical style all seem startlingly modern today, and very similar to Melville. The lucid ironies of this film are so loaded, brutal and ironic that the 'happy' ending is one of the cruellest in Hollywood history. Brilliant on the level of entertaining thriller as well, tense, and packed with double-edged dialogue.