Om verwarring te voorkomen met Agniezska's eigen Holocaust-film _Europa Europa_, die in Noord-Amerika werd uitgebracht om verwarring te voorkomen met Agniezska's eigen Holocaust-film _Europa Europa_, is dit derde theatrale werk van een filmmaker die nooit ophoudt mensen te verrassen, te inspireren of te schokken, een bizarre, nostalgische, gedetailleerde film over een naïeve Amerikaan in Duitsland, kort na het einde van de Tweede Wereldoorlog. De Amerikaan, die Leo heet, begrijpt niet helemaal wat hij daar doet. Hij is betrokken geraakt bij het opknappen van het land omdat het naar zijn idee tijd wordt dat Duitsland wat liefdadigheid krijgt. Hoe dat ook klinkt, hij is geen sympathisant van de nazi's of meer speciaal pro-Duits, hij is alleen maar in de war. Zijn oom, die bij de spoorwegen werkt, bezorgt Leo een baantje als roerganger op een slaapwagon, en hij raakt steeds meer verstrikt in de maalstroom van de gruwelen en raadselen van Duitsland in 1945. Oom Kessler heeft de houding van een van die goede Duitsers die gewoon hun werk doen. Er is ook Udo Kier, de geweldige acteur die me de grond in heeft geboord in Von Triers schokkende tweede film Epidemic, hoewel hij hier slechts een decorstuk is.<br />Een andere gast in het huis is Eddie Constantine, een acteur met een kalme kracht, die de rol speelt van een sombere Amerikaanse inlichtingenman. Hij kan bevestigen dat oom Kessler een oorlogsmisdadiger was, hoewel Leo dat allemaal volkomen onbegrijpelijk vindt. Amerikanen worden al tientallen jaren als lichtgelovige boerenkinkels afgeschilderd, maar weinigen zijn zo zorgeloos en zorgeloos geweest als Leo, die weer aan het werk gaat in wat geleidelijk aan zijn eigen op maat gemaakte dodentrein lijkt te zijn. Het verhaal wordt met opzet ongeco<0xC3><0xB6>rdineerd verteld door de Deense regisseur Lars Von Trier, die het middelpunt vormt van de adembenemende montage en de cinematografie van de film. Hij filmt in zwart-wit en in kleur, hij maakt gebruik van dubbele belichting, optische effecten en trucfoto's, laat de acteurs interacteren met achterstevoren geprojecteerde beelden, plaatst zijn personages in een rijk beschaduwde ingewandenwereld, zodat ze zich soms als insecten voelen, gevangen tussen glas voor een nauwkeuriger onderzoek.<br />Deze surrealistische film, die de Grand Jury Prize heeft gewonnen, is allegorisch, maar misschien voor iedere kijker in een duidelijke toonsoort. Ik interpreteer het als een film over de laatste benen van het nazisme, gesymboliseerd door de trein, en de ethische verantwoordelijkheid van Amerikanen en anderen die te laat verschenen om de martelaren van deze treinen en de kampen waar ze hun veroordeelde scheepsladingen verspreidden, te redden. Gedurende het tijdsbestek van de film, en de nazi-staat, en de betekenis van de trein, zijn ze dood, maar als onthoofde kippen blijven ze door hun reflexen stuiteren.<br />De personages, muziek, dialogen en plot zijn opzettelijk gezwollen en bijna satirisch ontleend aan film noir-conventies. De meest betoverende punten in de film zijn de volledig cinematografische. Twee treinen die heen en weer stoppen, Barr op de ene en Sukowa op de andere. Een onderwateropname van een zich verbreidend bloed. Een ongewoon expressieve opeenvolging van hoe het moet zijn om te verdrinken. En het meest metafysische van alles, een verdovende opname van treinrails, terwijl Max von Sydows stem ons verleidt om met hem terug te keren naar Europa en onze persoonlijke terughoudendheid te laten varen.
Released as Zentropa in North America to avoid confusion with Agniezska Holland's own Holocaust film Europa Europa, this third theatrical feature by a filmmaker who never ceases to surprise, inspire or downright shock is a bizarre, nostalgic, elaborate film about a naive American in Germany shortly following the end of WWII. The American, named Leo, doesn't fully get what he's doing there. He has come to take part in fixing up the country since, in his mind, it's about time Germany was shown some charity. No matter how that sounds, he is not a Nazi sympathizer or so much as especially pro-German, merely mixed up. His uncle, who works on the railroad, gets Leo a job as a helmsman on a sleeping car, and he is increasingly enmeshed in a vortex of 1945 Germany's horrors and enigmas.<br /><br />This progression starts when Leo, played rather memorably by the calm yet restless actor Jean-Marc Barr, meets a sultry heiress on the train played by Barbara Sukowa, an actress with gentility on the surface but internal vigor. She seduces him and then takes him home to meet her family, which owns the company which manufactures the trains. These were the precise trains that took Jews to their deaths during the war, but now they run a drab day-to-day timetable, and the woman's Uncle Kessler postures as another one of those good Germans who were just doing their jobs. There is also Udo Kier, the tremendous actor who blew me away in Von Trier's shocking second film Epidemic, though here he is mere scenery.<br /><br />Another guest at the house is Eddie Constantine, an actor with a quiet strength, playing a somber American intelligence man. He can confirm that Uncle Kessler was a war criminal, though it is all completely baffling to Leo. Americans have been characterized as gullible rubes out of their element for decades, but little have they been more blithely unconcerned than Leo, who goes back to his job on what gradually looks like his own customized death train.<br /><br />The story is told in a purposely uncoordinated manner by the film's Danish director, Lars Von Trier, whose anchor is in the film's breathtaking editing and cinematography. He shoots in black and white and color, he uses double-exposures, optical effects and trick photography, having actors interact with rear-projected footage, he places his characters inside a richly shaded visceral world so that they sometimes feel like insects, caught between glass for our more precise survey.<br /><br />This Grand Jury Prize-winning surrealist work is allegorical, but maybe in a distinct tone for every viewer. I interpret it as a film about the last legs of Nazism, symbolized by the train, and the ethical accountability of Americans and others who appeared too late to salvage the martyrs of these trains and the camps where they distributed their condemned shiploads. During the time frame of the movie, and the Nazi state, and such significance to the train, are dead, but like decapitated chickens they persist in jolting through their reflexes.<br /><br />The characters, music, dialogue, and plot are deliberately hammy and almost satirically procured from film noir conventions. The most entrancing points in the movie are the entirely cinematographic ones. Two trains halting back and forth, Barr on one and Sukowa on another. An underwater shot of proliferating blood. An uncommonly expressive sequence on what it must be like to drown. And most metaphysically affecting of all, an anesthetic shot of train tracks, as Max von Sydow's voice allures us to hark back to Europe with him, and abandon our personal restraint.