Victor McLaglen, de titelfiguur van John Fords _The Informer_, deed me denken aan de circusman uit Fellini's _LA STRADA_. Anthony Quinn speelde de brute man, die misschien zelfs beïnvloed was door de door een mopshond aangestuurde, met een Oscar bekroonde voorstelling van McLaglen. Het door armoede geteisterde Dublin is de echte, sfeervolle omgeving van de film, die zich afspeelt in 1922. Dichte mist en een lange, vochtige nacht zijn de belangrijkste elementen van een verhaal over diepgeworteld Iers patriottisme en de strijd van het Ierse Republikeinse Leger. Het conflict tussen individualiteit en de oorzaak is wat _THE INFORMER_ zo bijzonder maakt. McLaglens grote, eenvoudige personage wil alleen maar naar Amerika en daar worden we regelmatig aan herinnerd door de prijs van een kaartje. Twee verschillende tekens worden het psychologisch middelpunt van de dronken Ier. Het ene is het voorafgaande, het andere een GEZOCHT-teken. Moet hij het doen en het geld krijgen om te vertrekken?<br /><0x3E> John Ford zei eens vermaard: 'Mijn naam is Ford. Ik maak westerns.' Na het zien van deze film kon hij duidelijk heel wat meer. De serieuze maatschappelijke kwesties waar het hier om gaat zijn hartgrondig en er zijn zaken waar je zelf ook aan zult denken. En de aanblik van het stuk is verbazingwekkend, bestaande uit lange, donkere schaduwen die een ellendige Ierse nacht doorsnijden. Ford stond altijd bekend om zijn schitterende, schitterende cinematografie die hielp de conflicten in zijn personages te voorzien. Dit is hard van kleur, maar hij deed het ook in films als THE SEARCHERS, waarin hij John Wayne soms op een boosaardige manier schilderde. Victor McLaglens prestatie is niet alleen te danken aan de belichting, maar ook aan de pure eenvoud van zijn acteerwerk. Hij duwt veel. Hij slaat mensen buiten westen. Hij is een bruut die niet beter weet. Maar hij zou moeten weten of hij de IRA al dan niet moet dwarsbomen.<br />Bekijk de film om achter de ruwe details te komen. Kijk ook naar McLaglens en Fords vaderlandslievende vertolking van de IRA. De rol van Max Steiner is vernieuwend omdat hij gebaren van de personages nabootst en er meer nadruk op legt. Dit werd meestal alleen in stomme films gedaan, vooral in Chaplin. Kijk maar naar de manier waarop de media de Oscars van dit jaar hebben behandeld, met veel aandacht voor het Elia Kazan-schandaal.
Victor McLaglen, the title character of John Ford's THE INFORMER, reminded me of the circus man from Fellini's LA STRADA. Anthony Quinn played the brutish man, who may have even been influenced by the pug-faced, Oscar-winning performance given by McLaglen. Poverty-stricken Dublin is the true-life, atmospheric setting of the picture, which takes place in 1922. Dense fog and a long damp night are the main elements of a story about deep Irish patriotism and the fight of the Irish Republican Army. The conflict of individuality and the cause is what makes THE INFORMER tick. McLaglen's large, simple character just wants to go to America and we're reminded by signs of the price for a ticket frequently. Two different signs become the psychological centerpiece for the drunken Irishman. One is the previous, the other a WANTED sign. Should he do it and get the money to go?<br /><br />John Ford once famously said, "My name is Ford. I make Westerns." After seeing this film, he obviously could do a heck of a lot more. The serious social issues dealt with here are heartfelt and ones you will find yourself thinking about. And the look of the piece is amazing, consisting of long dark shadows cutting into a miserable Ireland night. Ford was always known for his luminescent, gorgeous cinematography that helped to foresee the conflicts within his characters. This is hard in color, but he did it in pictures like THE SEARCHERS, painting John Wayne in a sometimes vicious manner. Victor McLaglen's performance not only benefits from the lighting, but by the sheer simplicity of his acting. He shoves a lot. He knocks people out. He is a brute who knows no better. He should, however, know whether or not to cross the IRA.<br /><br />See the film to find out the gritty details. See it also for McLaglen and Ford's patriotic portrayal of the IRA. Max Steiner's score is innovative in how it matches gestures of the characters, placing more emphasis on them. This was usually only seen in silent films, especially Chaplin. The topic of naming names or "informing" is obviously still important. Just look at how the media covered this year's Oscars, giving much attention to the Elia Kazan scandal.