Net als _A Streetcar Named Desire_ (ook geregisseerd door Gadg, zowel op het toneel als op het witte doek) beeldt _Panic In The Streets_ een New Orleans uit waarin de voornaamste aanspraak op roem <0xE2><0x80><0x93> de geboorteplaats van Jazz <0xE2><0x80><0x93> niet eens wordt genoemd. Het was de zevende film van Richard Widmark en het is aantoonbaar dat de film hem heeft geprofileerd als de voortreffelijke acteur die hij in werkelijkheid was in plaats van alleen maar een psychotische moordenaar. Nul Mostel, Barbara Bel Geddes, Emile Meyer, Tommy Rettig en de altijd betrouwbare Paul Douglas als de keiharde agent die zich naar het standpunt van dokter Widmark voegt. Het is een zeer lonende film, vooral omdat hij zo weinig wordt vertoond. Pak hem als je kunt.
Like A Streetcar Named Desire (also directed by Gadg both on stage and screen) Panic In The Streets depicts a New Orleans in which its major claim to fame - the birthplace of Jazz - doesn't even rate a mention. It was Richard Widmark's seventh film and arguably went a long way to establishing him as the fine actor he really was rather than merely a psychotic killer. Gadg himself appears in an uncredited small role as a morgue attendant but the film is rich in talent beginning with Jack Palance (still being billed as Walter Jack Palance)as the local Mr 'Big' followed side-kick Zero Mostel, Barbara Bel Geddes, Emile Meyer, Tommy Rettig plus the rock-solid ever reliable Paul Douglas as the cop who comes round to doc Widmark's point of view. It's a very rewarding movie more so for being little seen. Catch it if you can.