Alan Rudolph is een matige regisseur, zonder dat speciale trekje. Er was bijvoorbeeld één opname in _The Secret Lives of Dentists_, waarin de hele relatie tussen de man en de vrouw tot uitdrukking had kunnen komen. Rudolph verknoeide die. De camera staat in de gang en kijkt door de deuropeningen van de twee tandartspraktijken, waar Dana en Dave ieder in hun eigen kamer zitten. Je krijgt een idee van hun verlatenheid en isolement, maar niet veel meer. De belichting, de kleuren, de lichaamstaal, de gezichtsuitdrukkingen hadden allemaal enorm verbeterd kunnen worden. Als ik had moeten regisseren, zou ik de hele dag nodig hebben gehad om die opname goed te krijgen. Dat is alles.' Het is de schoonheid en de kracht van de film: hij kan zoveel, hele levens, in een paar seconden weergeven!<br />De opname met de peuter die in de plas kots stapt, had beter gekund. Het kind had meer belangstelling voor de plas moeten tonen, had moeten stampvoeten en met haar voeten moeten schuifelen, had haar hoofd moeten buigen om met al haar aandacht naar de plas te kijken.<br />Campbell slaagde daar niet in. Hij speelt een weinig mededeelzame man, dat is waar, maar in plaats van zijn innerlijke beroering over te brengen in stem, gebaar, lichaamsbeweging, berust de film op voice-over-vertelling en dialoog met zijn denkbeeldige macho alter ego, gespeeld door Denis Leary.
Alan Rudolph is a so-so director, without that special touch. As an example, there was one shot in The Secret Lives of Dentists in the dental office which could have expressed the entire relationship between the husband and wife. Rudolph squandered it. The camera is in the hallway looking through the doorways of the two dental offices, with Dana and Dave each alone in their respective rooms. You get the idea of their desolation and isolation, but not much more. The lighting, the colors, the body language, the facial expressions could all have been vastly improved upon. If I were directing, I would have spent all day, if necessary, to get that shot right. That's the beauty and power of film: it can express so much, whole lives, in a matter of seconds<br /><br />The shot with the toddler stepping in the puddle of puke could have been improved on. The child should have shown more fascination with the puddle, should have stomped and shuffled her feet, should have had her head bent down to look at the puddle with all her attention. <br /><br />Campbell didn't deliver. He plays a uncommunicative man, true, but instead of conveying his inner turmoil in voice, gesture, body movement, the film relies on voice-over narration and dialogue with his imaginary macho alter-ego, played by Denis Leary.