Deze film laat het soort ensemblewerk zien waar je in elke film naar verlangt. Barbara Bain en Donald Sutherland (die man en vrouw spelen) zijn absoluut ijzingwekkend en praten over het 'familiebedrijf' alsof het een supermarkt of een stomerij is. Macy, Campbell, Ullman en Ritter zijn ook geweldig. Ze bespelen elkaar als leden van een eersteklas toneelgezelschap, die beseffen dat een kwaliteitsproduct vereist dat elke acteur de anderen onzelfzuchtig steunt. En ten slotte is er Sammy (David Dorfman). Wat een verbazingwekkende vertolking van een kind... en wat een griezelige gelijkenis hij heeft met Ullman, wiens zoon hij speelt!<br />We worden getrakteerd op een uniek verhaal in 'Paniek', en dat is een zeldzaamheid in deze tijd van vermoeide receptenshit. De dialoog is scherp en scherpzinnig, en deze relatief korte film heeft niettemin de macht om een heel scala aan emoties bij de kijker op te roepen. Er zijn plaatsen om te lachen, om geschokt te zijn, om ontzet te zijn, om bedroefd te zijn, om opgewonden te zijn, om boos te zijn, en om lief te hebben. Het is geen film die je doet springen van vreugde, maar als hij voorbij is, ben je meer dan tevreden in de wetenschap dat je de afgelopen negentig minuten een verdomd goed stuk werk hebt geleverd.<br /><0x3E> Meer van ons zouden naar de bioscoop gaan als we werden getrakteerd op dit soort kwaliteitsvoer. Wanneer zullen de machthebbers in Hollywood wakker worden? Het is echt jammer als iets wat zo goed is buiten de festivals om niet bekend wordt, en als de mensen het geluk hebben kabeltelevisie te hebben.
This movie displays the kind of ensemble work one wishes for in every film. Barbara Bain and Donald Sutherland (who play husband and wife)are positive chilling, discussing the "family business" as if it were a grocery store or a dry cleaners. Macy, Campbell, Ullman, and Ritter are also terrific. They play off each other like members of a top-notch theatrical troupe, who realize that a quality product requires each actor to support the others unselfishly. And finally, there's Sammy (David Dorfman). What an amazing performance from a child...and what an uncanny resemblance he has to Ullman, whose son he plays!<br /><br />We're treated to a unique story in "Panic," and that's a rarity in these days of tired formulaic crap. The dialogue is sharp and smart, and this relatively short film nevertheless has the power to elicit a full range of emotions from the viewer. There are places to laugh, to be shocked, to be horrified, to be saddened, to be aroused, to be angry, and to love. It's not a movie that leaves you jumping for joy, but when it's over you're more than satisfied knowing you've spent the last ninety minutes experiencing a darn good piece of work.<br /><br />More of us would go to theatres if we were treated to quality fare like this. When are the powers that be in Hollywood going to wake up? It's a real shame when something this good fails to get exposure beyond festivals and households fortunate enough to have cable.