Iets aan de 40-jarige oude maagd en de andere komediehit van de zomer, _Wedding Crashers_, lijkt erop, maar het zijn in sommige opzichten twee verschillende films. Het zijn allebei romantische komedies met die overdreven, krankzinnige gevoeligheid die tieners en jongens van in de twintig samen met de gebruikelijke datingpubliek naar de films lokt. Beide verhalen hebben ook een soort formule. Maar aan het eind van de 40-jarige oude maagd vond ik het over het geheel genomen bevredigender dan _Crashers_. Hoewel je kunt raden waar het verhaal over de relatie met Steve Carrells personage Andy en het personage van Catherine Keener, Trish, heen zal gaan, is het...' Het is te primitief om te begrijpen zoals met Crashers, en de personages die zowel leiden als ondersteunen zijn realistischer, ronder dan de meeste eendimensionale of onverklaarde mensen in de andere film. En misschien hangt het er ook van af hoeveel je je in beide personages herkent (of alleen de waanzin ervan vindt).<br />Het punt is dat sommige mensen die in _The 40 Year Old Virgin_ spelen Steve Carrell misschien niet zo goed kennen als Owen Wilson of Vince Vaughn, omdat Carrell zijn cultstatus heeft opgebouwd in _The Daily Show_ (een van mijn favoriete programma's nu) en in kleine maar onvergetelijk uitbundige rollen in _Anchorman_ en _Bruce Almighty_. Dit is zijn eerste hoofdrol, maar hij wordt niet behandeld als een derderangs voertuig. Hij en mede-auteur/regisseur Judd Apatow behandelen het personage Andy met een zekere mate van oprechtheid die het publiek voortdurend aan zijn kant houdt, zelfs al in het begin als hij tegen zijn actiefiguren praat terwijl hij ze opnieuw schildert. Het is ook een lastige lijn om op te lopen <0xE2><0x80><0x93> in mindere handen zou dit niet meer of minder vermakelijk kunnen zijn dan Lackluster 40 Dagen en 40 Nachten met Josh Hartnett (ook over seksuele disfunctie). Zoals de titel al aangeeft, is Andy de veertigjarige die als de aardige vriend is met nog een beetje Pee-Wee Herman in zich (de opening boven de titel van zijn appartement is hilarisch, een goed teken). Dus proberen zijn vrienden (onder wie Paul Rudd, Romany Mancoy, Seth Rogen, allemaal heel komische pionnen) verschillende strategieën en tips te bedenken om eindelijk de vloek over Andy's hoofd te verbreken, om het zo maar eens te zeggen. Hij krijgt bijna een overmatig dronken vrouw, hij krijgt bijna een freaky meisje, en bijna zijn eigen baas (Jane Lynch, ook heel grappig in de spotprenten) als een (verspreid) maatje. Maar dat begint al snel allemaal te vervagen als hij een betekenisvolle relatie aangaat met Trish, die tegenover hem werkt. Terwijl ze bouwen aan een relatie die helemaal niet op seks is gebaseerd, zou je je kunnen afvragen of de plot van 'Een verhaal over Andy' wel klopt. 'Hoe gaat hij haar dat en dat vertellen?' zou de komedie in de weg kunnen staan. Dat doet het niet. Sterker nog, Carrell en de cast bouwen er in hoge mate op. Bijna anderhalf uur van de twee uur durende film was er nauwelijks een moment dat ik niet lachte, of het nu groot of klein was.<br />De grote lachsalvo's maken niet alleen de formaliteit van de plot goed, of een of twee verdwaalde verhaaltjes (de collega's hebben ook hun eigen relatieproblemen, Rudd is de grappigste). De grote lachsalvo's komen door Carrells toedoen. Keener geeft een heel goede voorstelling en zorgt ervoor dat er een oprechte geest in hun relatie zit (en, heel anders dan bij 'Crashers', er is niet zoveel dat het karakter onlogisch maakt). Voor iemand als ik, die het geweldig vindt als een komiek kan lachen om de manier waarop hij kijkt, krijgt Carrell hier heel hoge punten. En net als bij een film van de Farrelly-broers worden de schunnige of buitenissige scènes volkomen absurd gedaan; het 'wassen'. Het is een van de grappigste films van het jaar.
Something about the 40 Year Old Virgin and the other comedy hit of the summer, Wedding Crashers, is similar, but they are two different films in some respects. Both are romantic comedies that have that kind of over-the-top, crazy sensibility that keeps the teens and guys in their 20's along with the usual dating crowd to go see the films. Both have some sort of formula to the stories as well. But by the end of the 40 Year Old Virgin, I think I found overall it was more satisfying than 'Crashers'. Although one can guess where the relationship story with Steve Carrell's character Andy and Catherine Keener's character Trish will go to, it isn't too basic for one to figure out like with Crashers, and the characters both leading and supporting are realistic, more rounded than most of the one-dimensional or unexplained people in the other. And, perhaps, it may also depend on how much you identify (or just find the lunacy) in both.<br /><br />The thing is some people may go into The 40 Year Old Virgin not knowing Steve Carrell as well as Owen Wilson or Vince Vaughn, as Carrell has built up his cult status on The Daily Show (one of my favorite shows on now) and in small but unforgettably riotous roles in Anchorman and Bruce Almighty. This is his first starring role, but it's not treated like some third rate vehicle. He and co-writer/director Judd Apatow treat the character of Andy with a certain level of sincerity that keeps the audience on his side all the way, even early on as he talks to his action figures while re-painting them. It's also a tricky line to walk on- in lessor hands this could be no more or less entertaining than the Lackluster 40 Days and 40 Nights with Josh Hartnett (also about sexual dysfunction). As the title suggests, Andy is the 40 year old who is like the nice guy friend with still a little Pee-Wee Herman in him (the opening over the credits of his his apartment is hilarious, a good sign).<br /><br />So, his friends (among them Paul Rudd, Romany Mancoy, Seth Rogen, all very good comic foils) try and devise different strategies and tips to finally break the sort of curse over Andy's head to pop his cherry, so to speak. He almost gets with a overly drunk woman, he almost gets with a freaky kind of girl, and almost with his own boss (Jane Lynch, also very funny in the mockumentaries) as a (explitive) buddy. But this soon all starts to fade as he gets into a meaningful relationship with Trish, who works across the street from him. As they build on a relationship not based at all on sex, one might worry that the plot gear of "how is he going to tell her such and such" might get in the way of the comedy. It doesn't. In fact, if anything, Carrell and the cast build on it to a very high degree. For practically an hour and a half of the film's two hour length, there was barely a moment I wasn't laughing, whether big or small.<br /><br />The big laughs though make up for not just any kind of formalities with the plot, or one or two little stray stories (the fellow co-workers have their own relationship problems as well, Rudd's being the funniest). The big laughs come through because of Carrell's reactions, and that the people around him can either back up with their own sort of humor/charm, or that its with some truth. Keener gives a very good performance and makes it so that there is a genuine spirit to their relationship (and, un-like 'Crashers', there isn't as much that doesn't make sense character wise). For someone like me who loves it when a comedian can get laughs just from the way he looks on his face, Carrell gets very high points here. And like with a Farrelly brothers movie, the more raunchy or outrageous scenes are done with total absurdity; the 'waxing' scene (which was done for real, by the way) and the sort of Aquarius musical number towards the very end of the film (the way it comes out at first is a total, uproarious surprise). But if you're willing not to get offended by it, there's more where that came from. This is one of the funniest films of the year.