Een van mijn meest geliefde zo-lelijk-slecht-dat-je-er-helemaal-van-bemint onafhankelijke horrorfiguren, een aangenaam gruwelijk wonder dat werd uitgebracht door de formidabel vruchtbare exploitatiemaatschappij Crown International Pictures, zodat het in de jaren zeventig in talloze drive-ins op waardeloze dubbele biljetten kon spelen en uiteindelijk in de jaren tachtig als een gek werd herhaald op een aantal kleine, secundaire kabelstations. Natuurlijk zag ik deze glorieuze gruwel voor het eerst op een noodlottige zaterdagavond op de televisie toen ik nog maar een tiener was, en sindsdien heb ik er een diepgewortelde, zij het volkomen irrationele voorliefde voor ontwikkeld. <br /><0x3E> Een meteoriet valt uit de hemel en stort neer in het stille water van een kalm landmeer, waardoor een tot dan toe slapend dinosaurusei wordt uitgebroed. Uiteraard groeit de jonge dino onmiddellijk uit tot een reusachtige waggelende, grommende, tandenknarsende prehistorische kolos met maffe zwemvliezen, een uitgerekte nek en een enorme bek vol scherpe, kartelige, stalagmieten-achtige klauwtjes. Ons gefrituurde neefje van het monster van Loch Ness, het monster van het Loch Ness, begint prompt te spugen naar diverse ongelukkige plaatselijke boerenkinkels die in een tot dan toe rustig en slaperig vakantieoord wonen. Het is de taak van de druipende, stoere sheriff Richard Cardella, bijgestaan door het pijnlijk idiote, komische, broederlijke duo Glenn Roberts en Mark Seigel, het pittige meisje Kacey Cobb en de ongeneeslijk saaie, nerdachtige wetenschapper Bob Hyman, om alles tot op de bodem uit te zoeken, voordat de al te grote, gulzige, uit het Juratijdperk stammende zwerver de toeristenindustrie te gronde richt door alle kampeerders en vissers op te vreten waar het boerendorp zijn geld mee verdient.<br /><br />Directeur/regisseur/regisseur/scenarioschrijver William R. Stromberg toont een prachtige, treurige en volslagen onbenullige onbekwaamheid als het gaat om ijsberen, sfeer, strakke verhaalstructuur en vooral opwekkend geluid, geloofwaardig acteerwerk van zijn hopeloos uit de kluiten gewassen amateurtoneelspelers. De voorstellingen zijn stuk voor stuk abominabel: Cardella is veel te nietszeggend en houterig om een solide heldhaftige rol te kunnen spelen, terwijl de meelijwekkend domme redneck-humor van Roberts en Seigel een ongelovig gekreun uitlokt - je lacht niet zozeer met die twee afschuwelijke straatrovers mee, als wel om hen, vooral als die onuitstaanbare imbecielen een afgehakt hoofd in het troebele water van het meer ontdekken. Nog beter, een onhandig in elkaar gezette subplot over een gemene, loslopende misdadiger leidt tot een spectaculaire supermarktoverval die ontaardt in een hilarisch stompzinnige mini-massamoord als een jonge vrouw die boodschappen doet de overvaller midden in een roofoverval onderbreekt! Een daaropvolgende achtervolging in een auto is ook al ernstig verknoeid; het is niet te geloven!' Het is allemaal zo slap geënsceneerd en zo weinig indrukwekkend dat je eerder opgelucht dan bang bent als het monster plotseling opduikt om de snode voortvluchtige te verslinden. Bovendien is David Allens funky, krakkemikkige stop-motiondinosaurus het authentieke, knorrige artikel, dat een bepaald rauw charisma uitstraalt, een achterbakse reptielenpersoonlijkheid en een algehele krachtige aanwezigheid op het scherm, waardoor al die afgrijselijk onderontwikkelde menselijke personages lijken op een pathetisch onaantrekkelijk iemand die niemand verveelt in vergelijking met hem. En wat de opwindende conclusie betreft waarin de sheriff het tegen ons kwijlende beest opneemt met een bulldozer, het sleutelwoord voor deze opwindende confrontatie is _boffo_.
One of my all-time favorite so-laughably-lousy-that-it's-totally-lovable el cheapo and stinko nickel'n'dime independent horror creature features, an enjoyably dreadful marvel that was released by the formidably fecund exploitation outfit Crown International Pictures so it could play numerous crappy double bills at countless drive-ins back in the 70's and eventually wound up being rerun like crazy on several small-time secondary cable stations throughout the 80's. I naturally first saw this gloriously ghastly abomination on late-night television one fateful Saturday evening while in my early teens and have had a deep-seated, albeit completely irrational abiding fondness for it ever since.<br /><br />A meteorite falls out of the sky and crashes into the still waters of a tranquil country lake, thereby causing a heretofore dormant dinosaur egg to hatch. Of course, the baby dino immediately grows into a gigantic waddling, grunting, teeth-gnashing prehistoric behemoth with goofy flippers, an extended neck and a huge mouth full of little sharp, jagged, stalagmite-like chompers. Our Southern-fried male cousin to the Loch Ness Monster promptly starts chowing down on various luckless local yokel residents of a previously quiet and sleepy hillbilly resort town. It's up to drippy stalwart sheriff Richard Cardella, assisted by the painfully idiotic hayseed comic relief brotherly fishing guide duo of Glenn Roberts and Mark Seigel, feisty gal pal Kacey Cobb and terminally insipid nerdy scientist Bob Hyman, to get to the bottom of things before the over-sized gluttonous Jurassic throwback ruins the tourist trade by eating all the campers and fisherman that the hick hamlet makes its cash off of.<br /><br />Director/co-screenwriter William R. Stromberg displays a wonderfully woeful and thoroughly clueless incompetence when it comes to pacing, atmosphere, taut narrative construction and especially eliciting sound, credible acting from his hopelessly all-thumbs rank amateur community theater level cast. The performances are uniformly abysmal: Cardella is way too bland and wooden to cut it as a solid heroic lead while the pitifully dopey redneck comic antics of Roberts and Seigel provoke groans of slack-jawed disbelief -- you aren't laughing with these two atrociously mugging clods so much as at them, particularly when the insufferable imbeciles discover a severed head bobbing up and down in the murky lake water. Better yet, a clumsily integrated sub-plot concerning a vicious on-the-loose criminal leads to a spectacularly ham-fisted supermarket hold-up scene which degenerates into a hilariously stupid mini-massacre when a young lady shopper interrupts the stick-up artist in mid-robbery! A subsequent car chase is likewise severely bungled as well; it's so limply staged and unimpressive that one feels more relieved than scared when the monster abruptly pops up to devour the nefarious fugitive. Moreover, David Allen's funky herky-jerky stop motion animation dinosaur is the authentic gnarly article, projecting a certain raw charisma, sneaky reptilian personality and overall forceful screen presence which makes all the horrendously underwhelming human characters seem like pathetically unbecoming nobody bores in comparison. And as for the rousing conclusion where the sheriff takes on our slavering beastie with a bulldozer, the operative word for this thrilling confrontation is boffo all the way.