Vóór deze kleine zwart-witfilm kwam het gevoelige onderwerp van de verkrachtingszaak nooit op het Amerikaanse scherm. Er waren veel van die onderwerpen die Hollywood en de produktiecode verborgen hielden tot de opstandige jaren zestig. Het is dus niet verrassend dat er een klein, onafhankelijk bedrijf als Ida Lupino's Filmmakers voor nodig was om het onderwerp ter sprake te brengen. Het resultaat is goed bedoeld maar enigszins gecompromitteerd, wat niet verrassend is aangezien regisseur Lupino moest samenwerken met Code om de film uitgebracht te krijgen.<br />Interessant genoeg is het grootste probleem van Ann Walton (Mala Powers) na de verkrachting niet hoe anderen haar zien, maar hoe zij zichzelf ziet. En dat is een zware last die ze met zich meedraagt. Zal ze ooit weer in staat zijn om met mannen om te gaan? Zullen ze haar beschouwen als een'verwend nest' (het is tenslotte 1950)? Geen wonder dat ze liever op de vlucht slaat dan dat ze deze zorgen thuis en op haar werk onder ogen ziet, ook al staan familie en vrienden over het algemeen achter haar. Over het geheel genomen is het eerste deel serieus en goed uitgevoerd. De achtervolging is aangedikt om wat actie in de plot te stoppen, maar dit is dan ook een film <0xE2><0x80><0x93> zie je hoe de onverschillige buurman niet reageert op de toeterende claxon aan het eind van de achtervolging? Als het alarmkreten van Powers was geweest, zou het gebrek aan reactie van de buurman een interessante, zij het complicerende kwestie hebben opgeleverd. Hij is degene (om een zin te citeren) die 'haar de moed geeft om het leven weer onder ogen te zien'. Er is enige poging gedaan om hem menselijker te maken <0xE2><0x80><0x93> is het Ann of haar dilemma waar hij het meest in geïnteresseerd is? Toch komt zijn vriendelijke en begripvolle aanwezigheid een beetje te wonderbaarlijk en een beetje te Hollywood-achtig over. Gelukkig vermijdt het einde de gebruikelijke Hollywood-uitvluchten door alleen de hoop op een gelukkige oplossing voor Ann te benadrukken in plaats van de zekerheid.<br />Geef Lupino maar eens alle lof voor de manier waarop ze het onderwerp heeft aangepakt. Gezien de algehele resultaten neem ik aan dat ze het onderwerp zo eerlijk heeft behandeld als haar werd toegestaan. Ik verwacht ook dat het publiek van vandaag de behandeling lichtelijk interessant vindt, voornamelijk vanwege Powers' verhaal. Het is een voortreffelijke film die het zuiver menselijke drama naar voren brengt. Maar de film is nu het beste als document van zijn tijd, en wat de culturele waakhonden van die tijd geschikt vonden voor volwassenen.
Before this little black-and-whiter, the touchy topic of criminal rape never made it onto the American screen.There were lots of these topics that Hollywood and the Production Code kept hidden until the rebellious 1960's. So it's not surprising that it would take a little independent company like Ida Lupino's Filmmakers to raise the subject. The result is well-meaning but somewhat compromised, which is not surprising since director Lupino had to work with Code demands to get the movie released.<br /><br />Interestingly, Ann Walton's (Mala Powers) main problem following the assault is not how others might see her, but how she sees herself. And it's a heavy load she's carrying. Will she ever be able to relate to men again? Will they look at her as "spoiled goods" (after all, this is 1950)? Small wonder she runs away rather than face these anxieties at home and at work, even though family and friends are generally supportive. Overall, this first part is earnest and well-done. The chase is hyped to inject some action into the plot, but then this is a movie-- notice how the incurious neighbor fails to respond to the honking horn near chase's end. Had those been screams of alarm from Powers instead, the neighbor's lack of response would have raised an interesting albeit complicating issue.<br /><br />The second half is pretty much given over to the Production Code in the sentimentalized person of Rev. Ferguson (Tod Andrews). It's he (to quote a phrase) who "gives her courage to face life again". There's some effort at humanizing him-- is it Ann or her dilemma that he's most interested in. Still, his gentle and understanding presence comes across as a little too miraculous and a little too Hollywood. Fortunately, the ending avoids the usual Hollywood cop-out by emphasizing only the hope of a happy resolution for Ann rather than its certainty. <br /><br />Give Lupino a ton of credit for dealing with the topic in the first place. Given the overall results, I expect she dealt as honestly with the topic as she was allowed to. I also expect today's audiences find the treatment mildly interesting mainly because of Powers' excellent performance that brings out the purely human drama. However, the film works best now as a document of its time, and what the cultural watchdogs of that day thought was appropriate for adult viewing.