Oude filmfanaten zullen wel weten waarom ik deze film 'The Man in the Grey Flanel Mantel' noem. De meeste op de Bijbel gebaseerde films zijn in wezen stomvervelend <0xE2><0x80><0x93> wat hier misschien gelach en gegiechel zou kunnen oproepen, is de manier waarop Peck, met de speer die overal om hem heen Neanderthalers meevoert, bewustzijn probeert te krijgen over een verscheidenheid aan psychologische en maatschappelijke kwesties. Als Grote Romance is het zo plat als ongedesemd brood. Maar deze film heeft iets aangrijpends. Van alle grote Hollywood-bijbelfilms is dit de meest treffende weergave van de ambivalente houding van de gemiddelde Amerikaan ten opzichte van het geloof in de Bijbelse God. De these van Billy Sunday combineert de antithese van H.L. Mencken met het hele script. Wie er beter van wordt in de door het hemelkoor ondersteunde synthese, hangt af van je standpunt. Afgezien daarvan kan D & B bogen op een goede uitvoering van Peck (vooral in de slotscène) en van Jayne Meadows als zijn verbitterde eerste vrouw Michol, een levendige, stemmingvolle sfeer (een goed idee om bij het aanbreken van de dag of's avonds te beginnen) en de opzwepende vertolking van de drieëntwintigste psalm aan het eind.
Old movie buffs will know why I'd call this one "The Man in the Grey Flannel Robe." Most Bible-based movies are basically schlock- what might call forth smiles and giggles here is how Peck, tries to raise consciousness on a variety of psychological and social issues with the spear carrying Neanderthals all about him. As a Great Romance, it falls flat as unleavened bread. But there is something gripping about this movie. Of all the big Hollywood Bible pictures it most strikingly conveys the ambivalent attitude of the Average American towards belief in the Biblical God. Billy Sunday's thesis is duking it out with H.L. Mencken's antithesis all through the script. Who gets the better of it in the Heavenly Chorus-backed synthesis depends on your point of view. Other than that, D & B boasts a good performances by Peck ( especially in the closing repentance scene) and by Jayne Meadows as his bitter first wife Michol, vivid, moody atmosphere (good idea to set most action at dawn or night), and the rousing rendition of the Twenty-Third Psalm at the end.