Net als zijn oudere broers, Claude Sautet en Jean-Pierre Melville, begon Alain Corneau zijn tanden in de Franse film te zetten met een reeks voortreffelijke thrillers, onder andere 'la Menace' (1977) en 'Série Noire' (1979). 'Police Python 357' is een goed voorbeeld van de manier waarop Corneau in deze tijd van zijn carrière zijn films maakte en regisseerde. Ze hadden een schitterende cinematografie, een nauwgezet scenario en een geraffineerde regie die zo efficiënt mogelijk was uitgevoerd.<br />De hoofdinspecteur van politie Ferrot (Yves Montand) is een politieman met onconventionele methoden die meestal alleen werkt. Hij maakt kennis met een jonge vrouw, Sylvia Léopardi (Stefania Sandrelli) en wordt haar minnaar, terwijl hij negeert dat ze nog een minnaar heeft: zijn superieur Ganay (Fran<0xC3><0xA7>ois Périer). Als de laatste het te weten komt, vermoordt hij haar in een vlaag van woede. Ferrot moet de moord onderzoeken en alle aanwijzingen wijzen onverbiddelijk in zijn richting...<br /><br />Je zou kunnen zeggen dat dit soort vergezochte verhalen niet vrij is van fouten en soms kun je er dwars doorheen kijken, maar Corneaus pedante regisseursstijl zorgt ervoor dat er een verstikkende, schemerige sfeer ontstaat. Het eerste deel van de film voor de avond van de moord lijkt misschien oninteressant, maar het is cruciaal voor wat er op dit sleutelmoment volgt. Corneau valt terug op een sobere aanpak met spaarzame momenten en korte verschijningen van secundaire, onbelangrijke figuren die de kijker tijdens het onderzoek weer zal zien. Ondanks de nadelen schreven Corneau en zijn scenarist Daniel Boulanger een vaardig verhaal. Ménard (Mathieu Carrière) die soms zijn verbazing uitspreekt omdat Ferrot zich tijdens het onderzoek betrekkelijk gedeisd houdt. Maar zijn meerdere weet dat hij meestal alleen werkt. In feite moet Ferrot heel wat trucjes uitproberen om de zaak te vertroebelen en zo zichzelf vrij te pleiten. Uiteindelijk gaat het grootste deel van de film over Ferrot zelf. Hij is een politieman die stukje bij beetje zijn identiteit verliest en zich midden in een verschrikkelijke depersonalisatie bevindt. Die wordt belichaamd door het moment waarop hij zuur op zijn gezicht giet zodat getuigen hem niet zullen herkennen als hij tegenover hen komt te staan. De achtergrond van deze thriller, Orléans, wordt efficiënt geaccentueerd door Corneau's camera, waardoor deze griezelige thriller zijn verderfelijke charme krijgt.
Like his elder brothers, Claude Sautet and Jean-Pierre Melville, Alain Corneau began to cut his teeth in French cinema with a series of fine thrillers: "la Menace" (1977) and "Série Noire" (1979) among others. "Police Python 357" is a good example of how Corneau conceived and shot his works at this time of his career. They had a splendid cinematography, painstaking screenplays and a sophisticated directing elaborated for efficiency's sake.<br /><br />The police superintendent Ferrot (Yves Montand) is a cop with unconventional methods who usually works all alone. He makes the acquaintance of a young woman Sylvia Léopardi (Stefania Sandrelli) and becomes her lover while ignoring that she has another lover: his superior Ganay (François Périer). When the latter learns it, he kills her in a fit of anger. Ferrot has to investigate the murder and all the clues are inexorably against him...<br /><br />One could deem that this kind of far-fetched story isn't exempt from glitches and sometimes, one can see right through it but Corneau's pedantic directorial style helps to conjure up a stifling, dusky atmosphere. The first part of the film before the night of the murder might seem uninteresting and however, it is crucial for what will follow this key-moment. Corneau falls back on a sober treatment with rather sparse moments and short appearances by secondary, minor characters whom the viewer will see again during the investigation. In spite of drawbacks, Corneau and his scenarist Daniel Boulanger penned a deft story. Ménard (Mathieu Carrière) who sometimes expresses his surprise because Ferrot keeps a relatively low profile during the investigation. But his superior knows that he usually works alone. Actually, Ferrot has to find solid tricks to muddy the waters and so to exonerate himself. Eventually, the chief idea of the film concerns Ferrot himself. He's a cop who bit by bit loses his identity and finds himself in the heart of a terrible depersonalization. It is epitomized by the moment when he throws himself acid on his face so that witnesses won't recognize him when he is brought face to face with them.<br /><br />The backdrop of this thriller, Orléans is efficiently enhanced by Corneau's camera and helps to inspire this eerie thriller its pernicious charm.