Het huis dat bloed spoot is het derde in een serie van zeven horror-anthologieën van Amicus. Als de monsterclub ook in de serie wordt opgenomen, komen we op acht films. Hoewel die film heel anders is dan de andere.<br />Ik bekijk de anthologieën van Amicus met grote herinneringen, zoals ik er in mijn tienerjaren van hield. Mijn gevoelens voor de anthologieën zijn vandaag de dag nog even sterk.<br />Ik heb jarenlang geprobeerd deze film op te sporen. De synopsis van de verhalen was zo aantrekkelijk dat ik zelfs bereid was er een aanzienlijk bedrag voor te betalen toen ik uiteindelijk een exemplaar vond. Hoe geweldig de film ook is, ik voelde toch een zekere teleurstelling toen ik hem eindelijk zag. Hij was niet zo goed als men me had laten geloven. Hoewel hij beter is dan zijn twee voorgangers, is hij bij lange na niet zo goed als zijn vier opvolgers, zoals ik zal laten zien.<br />In het verhaal dat de twee verhalen met elkaar verbindt, wordt John Bennett gespeeld door een politie-inspecteur die een vermiste persoon opspoort die in een mysterieus oud huis woont. Zijn reis begint op het plaatselijke politiebureau, waar hij de verhalen van de vorige bewoners te horen krijgt. In het verhaal dat de twee verhalen met elkaar verbindt, wordt hij bezocht door de makelaar die het huis heeft verkocht. Hoewel dit verhaal op papier aanlokkelijk lijkt, is het in de praktijk vlak en levenloos en veruit de zwakste van alle Amicus-vertalingen. Ik kreeg onwillekeurig het gevoel dat John Bennett een armeluisversie is van Donald Pleasance of Ian Hendry. Ik had veel liever een van de twee genoemde acteurs in zijn rol gezien. We hadden ze zelfs allebei kunnen hebben <0xE2><0x80><0x93> de een als de politie-inspecteur en de ander als de makelaar. Zij hadden dit zwakke element van de film veel beter tot leven kunnen brengen, en ik geloof dat ze dat ook zouden hebben gedaan.<br />De film bevat vier verhalen, die elk betrekking hebben op een bewoner van het huis. Het eerste verhaal gaat over Denholm Elliott, die misdaadverhalen schrijft. Hij gaat helemaal op in een opwindend verhaal over een wurger en gaat zelfs zo ver dat hij een schets maakt die hem bij het schrijven helpt. Kort daarna krijgt hij visioenen van zijn eigen schepping. Een of andere uitstekende regie van Peter Duffell, vooral door de keuze van camerastandpunten, die de aandacht afleidt van het ingehouden script. Elliott speelt de rol van de gekwelde schrijver voortreffelijk en hij helpt ook om het verhaal te verheffen. Het verhaal eindigt met een halve draai, maar ik kreeg onwillekeurig het gevoel dat het een script is dat zijn potentieel niet heeft kunnen waarmaken.<br />Het tweede verhaal gaat over Peter Cushing die het huis betrekt. Cushing is een eenzame man die nog steeds smacht naar een mooie jonge vrouw die hem ooit de bons heeft gegeven en van wie hij een foto bewaart. Cushings optreden brengt dit emotionele verhaal echt tot leven. Hij wordt geholpen door de regisseur, die ervoor kiest om zich voortdurend op Cushings eenzaamheid te concentreren. Dit wordt nog versterkt door een geweldige hallucinatiescène die ons helpt om in Cushings geest te kijken. Hoe dan ook, Cushing ziet in een naburig wassenbeeldenmuseum een figuur die sprekend op zijn meisje lijkt. Natuurlijk wordt zijn obsessie sterker, maar aan het eind heeft dit schijnbaar romantische verhaal een verontrustende wending. Joss Ackland speelt Cushings rivaal, maar zijn optreden wordt zwaar overschaduwd door wijlen de grote Peter Cushing. Het derde verhaal, en met gemak het beste, gaat over Christopher Lee <0xE2><0x80><0x93> mijn favoriete horroracteur aller tijden <0xE2><0x80><0x93> die bij zijn dochter intrekt. Meneer Lee geeft hier zijn perfecte, ijskoude voorstellingen. Hij toont geen enkele liefde of aandacht voor zijn dochter. Hij neemt zelfs een schoolgouvernante in huis om haar te onderwijzen. De gouvernante, gespeeld door Nyree Dawn Porter in een van haar fantastische voorstellingen, probeert erachter te komen wat er aan de hand is. Zonder al te veel prijs te geven, kan ik onthullen dat hekserij een rol speelt. Christopher Lee's aanwezigheid is werkelijk opwindend in elke scène die hij opvoert. Chloe Franks verdient speciale erkenning voor haar enorm onderschatte rol als het kleine meisje dat veruit het engste personage in de hele film is. De film is de moeite waard om te zien, zelfs al is het maar voor dit ene verhaal.<br />Het laatste verhaal wordt bijna uitsluitend voor de lol gespeeld, maar het is wel onderhoudend, en daar gaat het om. Jon Pertwee speelt een acteur in een horrorfilm die in het huis trekt. Hij is zeer ontevreden over de manier waarop zijn producenten met films omgaan, omdat hij alles goedkoop en nep vindt, vooral de kostuums. Dus besluit hij een authentieke cape te kopen voor zijn laatste vampierrol. Geoffrey Bayldon heeft een uitstekende rol als handelaar die Pertwee een oude cape verkoopt. Als Pertwee de cape aantrekt, ontwikkelt hij hoektanden en transformeert hij in feite in een vampier. Je moet Pertwees optreden zien om het te geloven. Het is echt om te gillen. Ingrid Pitt speelt ook een rol in dit verhaal, maar haar talent wordt verspild in een rol die veel groter had moeten zijn.<br />Het verhaal eindigt met een losse verbinding met het laatste verhaal. Dat is bijzonder toepasselijk, aangezien de inspecteur op zoek was naar Pertwee en natuurlijk besloot een bezoek aan het huis te brengen. De rest kun je zelf wel uitwerken. Hoe zwak het verhaal ook is, het heeft een fatsoenlijke, zij het ietwat onbedoeld komische afloop. Ik ben ervan overtuigd dat de schuld voor de tekortkomingen in wat een werkelijk schitterende film had moeten zijn niet bij Peter Duffell ligt, de regisseur, die echt zijn best doet met wat hij heeft. Ik denk dat het script gewoon te ingetogen was en de ambitie miste die in de vier latere films te vinden is.<br />Over het geheel genomen is het huis dat bloed heeft gepompt, ondanks zijn gebreken, een must-see voor fans van de Amicus-anthologieën, fans van andere Amicus-films of fans van portmanteau-horrorfilms. Als mijn samenvatting van de film je genoeg aanspreekt, moet je hem gaan zien. Je zult ervan genieten!
THE HOUSE THAT DRIPPED BLOOD is the third in a series of seven Amicus horror anthologies. If THE MONSTER CLUB is included as part of the series, this would make eight movies. Although, that movie is very different from the others.<br /><br />I look upon the Amicus anthologies with great memories as I used to love them when I was in my teens. My feelings for them today are just as strong.<br /><br />I spent many years trying to track down this movie. The synopses of the stories was so appealing that I went as far as paying a substantial amount for it when I eventually found a copy. As great as though the movie is, I did feel a sense of disappointment when I finally saw it. It wasn't quite as good as I was led to believe. Whilst better than its two predecessors, it's nowhere near as good as its four successors as I shall demonstrate.<br /><br />The linking story sees John Bennett as a police inspector tracking down a missing person who lives in a mysterious old house. His journey begins at the local police station where he learns the stories of previous occupants. The linking story later sees him visiting the estate agent who sold the house. Whilst this linking story seems enticing on paper, it is flat and lifeless in practice and easily the weakest of any Amicus anthology. I couldn't help but get the feeling that John Bennett is a poor man's version of Donald Pleasance or Ian Hendry. I would much rather have seen one of the two aforementioned actors in his role. We could have even had both here - one as the police inspector and another as the estate agent. They could, and I believe would, have brought this weak element of the movie to life much better.<br /><br />The movie contains four stories, each of which focuses on an inhabitant of the house.<br /><br />The first story sees Denholm Elliott as a writer of crime stories. He is absorbed into an exciting story about a strangler, even going as far as drawing a sketch to aid his writing. Soon after, he begins seeing visions of his own creation. Some excellent direction by Peter Duffell, particularly with the choice of camera angles helps to detract from the restrained script. Elliott's performance is superb as the tormented writer and he also helps to elevate the story. The story ends with a semi-twist but I couldn't help get the sense of a script which didn't allow it to live up to its potential.<br /><br />The second story sees Peter Cushing move into the house. He is a lonely man who is still pining for a beautiful young woman who once jilted him and who he keeps a picture of. Cushing's performance really brings this emotionally-moving story to life. He is helped by the director who chooses to include continual focus on Cushing's loneliness. This is taken further with a great hallucination scene that helps us to see inside Cushing's mind. Anyway, Cushing sees a figure at a nearby wax museum that looks just like his girl. Naturally his obsession grows but this seemingly romantic story has a disturbing twist at the end. Joss Ackland plays Cushing's rival but his performance is massively overshadowed by the late great Peter Cushing.<br /><br />The third story and easily the best sees Christopher Lee - my favourite horror actor of all time - move into the house with his daughter. Mr. Lee gives one his perfect ice cold performances here. He shows no love or attention for his daughter at all. He even brings in a school governess to educate her. The governess, played by Nyree Dawn Porter in another of her superb performances, tries to find out what is wrong. Without giving too much away, I can reveal that witchcraft plays a role. Christopher Lee's presence is truly electrifying in every scene he's in. Chloe Franks deserves special recognition for her massively underrated performance as the little girl who is easily the creepiest character in the whole movie. The movie is worth seeing even for the sake of seeing just this one story.<br /><br />The final story is played almost entirely for laughs but it certainly does entertain and that's what matters. Jon Pertwee plays a horror movie actor who moves into the house. He is very dissatisfied at the approach his producers take to movies, seeing everything as cheap and fake, particularly the costumes. So he decides to buy an authentic cloak for his latest vampire role. Geoffrey Bayldon has an excellent cameo as a dealer who sells Pertwee an ancient cloak. When Pertwee puts the cloak on, he starts developing fangs and basically transforming into a vampire. Pertwee's performance has to be seen to be believed. It truly is hilarious. Ingrid Pitt is also in this story but her talent is wasted in a role that should have been much larger.<br /><br />The linking story finishes with a loose connection to the final story. This is particularly fitting since the inspector was looking for Pertwee and naturally decides to visit the house. The rest you'll be able to work out for yourself. As weak as the linking story is, it does have a decent if somewhat unintentionally comical ending.<br /><br />I'm convinced that the blame for the shortcomings in what should have been a truly magnificent movie doesn't lie with Peter Duffell, the director, who really does his best with what he's got. I think the script was just too restrained and lacking the ambition that can be found in the four later movies.<br /><br />Overall, THE HOUSE THAT DRIPPED BLOOD, despite its flaws is a must-see for fans of the Amicus anthologies, fans of other Amicus movies or fans of portmanteau horror movies. If my summary provides the movie with enough appeal in your eyes, check it out. You'll enjoy it!