MENSEN DIE DE MUZIEK HEBBEN GEZIEN! DIT IS VOOR DE MENSEN DIE DE MUZIEK HEBBEN GEZIEN!<br />Commentatoren hebben het belangrijkste thema van 'eer' in de film aangestipt, en te veel vergelijkingen met 'Braveheart'. Ik zal een paar dingen in deze film aanwijzen die ik niet bij andere commentaren heb gezien:<br />Deze film heeft een duidelijk andere kijk op abortus. Het eerste personage dat zwanger raakt, is de vriendin van de schurk (Roth), en als hij koeltjes een abortus voorstelt, zegt ze dat het daar te laat voor is. De schande van haar situatie ('Ik moet een bastaard van een bastaard krijgen.') leidt tot zelfmoord in een veel latere scène. Het tweede personage dat merkt dat ze zwanger is, is Mary, de vrouw van Rob, na een verkrachting door Roth.' In het laatste deel van de film, als Rob weggaat voor een laatste confrontatie met Roth, vraagt Mary wat ze moet doen aan een zwangerschap van twijfelachtige oorsprong, met een toon die op een abortus wijst. Rob antwoordt op nobele toon: 'Het is niet de schuld van het kind,' en dan zegt hij wat volgens hem de naam zou moeten zijn, jongen of meisje. Ik vind deze 'pro-life'-houding van de held erg on-Hollywood. Rob loopt van het donker van het huis naar het licht van buiten om deze opmerking te maken - geen toevallige symboliek.<br />Een ander verwant thema is Roth.' Zijn personage is een bastaard, iemand die kennelijk niet weet wie zijn vader was, en die weinig vriendelijks over zijn moeder te zeggen heeft, hoewel hij een foto van haar in een doosje om zijn nek heeft hangen. Is het toeval dat Roth (verstoken van gezinsstabiliteit) de wandelende definitie van een psychopaat is, terwijl Rob de sterke echtgenoot-vaderfiguur is, en natuurlijk de held. In het laatste zwaardgevecht tussen Rob en de schurk (Roth), snijdt de eerste de laatste diep in de borst <0xE2><0x80><0x93> de linkerkant van de borst, over het hart. Zijn werkgever en pseudo-vaderfiguur (John Hurt) houdt de foto van zijn moeder in zijn hand en staart ernaar, voordat hij hem van de nek van de dode Roth rukt. Wat ik ook interessant vond, was de richting van de verkrachtingsscène, die niet echt visueel was, maar ook niet buiten beeld en niet geïmpliceerd. Ik vond het verrassend omdat het een nogal zakelijke weergave was, waarbij Mary overtuigend de kenmerken liet zien van iemand die de beproeving doormaakte, en de daaropvolgende posttraumatische stress (zoals we het nu noemen). Mijn punt was dat de verkrachting niet sensationeel was en ook niet alleen maar geïmpliceerd, wat ik een interessante middenweg vind voor Hollywood.<br />In de laatste vechtscène moet ik een eerdere commentaarschrijver corrigeren: het wapen dat Roth koos was een rapier (of misschien een kort zwaard), het wapen dat Rob koos was een Claymore. Iemand heeft echt zijn huiswerk gedaan over deze hele scène. Roth zou in zo'n situatie de overhand hebben, maar de claymore is natuurlijk een duidelijk Schots wapen. Wat me nog meer opvalt (als schermer en iemand die wat over het onderwerp heeft gelezen) is dat dit laatste zwaardgevecht een van de meest overtuigende films is die ooit zijn gemaakt: de acteurs lijken echt te proberen elkaar te doden <0xE2><0x80><0x93> niet de gebruikelijke houwen naar de kling van de tegenstander die we in de meeste films zien (inclusief de openingsfilm). Nog meer waarneembaar voor de geschiedenis is dat Roth het rapier een paar keer als stootwapen gebruikt, en dat is met opzet! (Rapiers hadden een scherpe rand, maar waren vooral een stootwapen, waarvan de randen vooral werden gebruikt om een stoot van een tegenstander te pareren.) Rob gebruikt de Claymore in brede houwen, omdat het een ontwerp is. Het gevecht verloopt zoals ik had verwacht <0xE2><0x80><0x93> Roth wint. Maar Rob wint de dag door Roths wapen te grijpen (ook symbolisch) en hem met een krachtige houw dood te slaan.<br />Mensen, het is zeldzaam om zo'n historische accuratesse in een zwaardgevecht te zien.<br />Ik zal ook opmerken dat ik me 1995 (het jaar van de release) duidelijk herinner als een tijd van wantrouwen jegens de Amerikaanse regering. Hollywood was daar duidelijk op afgestemd, met de release van zowel 'Rob Roy' als 'Braveheart'. en ik denk dat de anti-regeringsopvattingen de reden zijn waarom beide films zo vaak worden vergeleken.<br />Ik denk dat het andere perspectief dat deze film geeft verfrissend is voor enthousiaste filmfans, die genoeg hebben van dezelfde oude, niet zo verborgen boodschappen uit Hollywood.
MAJOR SPOILERS!! THIS IS FOR PEOPLE WHO HAVE SEEN THE MOVIE!!<br /><br />Commenters have touched on the major theme of "honor" in the film, and too many comparisons to "Braveheart." I'll point out a few things about this movie that I have not seen other comments touch on:<br /><br />This movie has a decidedly different take on abortion. The first character to get pregnant is the villain's (Roth) girlfriend, and when he coldly suggests an abortion, she states it is too late for that. The shame of her situation ("I'm to have a bastard's bastard.") leads her to commit suicide in a much later scene. The second character to find herself pregnant is Mary, Rob's wife, after a rape by Roth's character (and at least one sex scene with her husband, Rob). Late in the movie, as Rob is leaving for a final confrontation with Roth, Mary asks what she should do about the pregnancy of questionable origins, with a tone hinting of abortion. Rob replies in a noble tone, "it's not the fault of the child," and then states what he thinks the name should be, girl or boy. I find this "pro-life" stance on the part of the hero to be very un-Hollywood. Rob walks from the darkness of the house to the bright outside to make this comment -- not coincidental symbolism.<br /><br />Another related theme is Roth's character is a bastard, someone who evidently does not know who his father was, and has few kind words for his mother, though he wears a picture of her in a case hung from his neck. Is it coincidence that Roth (devoid of family stability) is the walking definition of psychopath, while Rob is the strong husband/father figure, and of course the hero. In the final sword fight between Rob and the villain (Roth), the former slices the latter deeply across the chest -- the left side of the chest, over the heart. His employer and pseudo-father figure (John Hurt character) holds the mother's picture in his hand and gazes at it, before snatching it from the neck of the dead Roth.<br /><br />Also what I find interesting was the direction of the rape scene, which was not quite graphic but neither was it off-camera and implied. I found it surprising in it's somewhat matter of fact depiction, with Mary convincingly showing the characteristics of someone going through the ordeal, and subsequent post traumatic stress (as we call it now). My point being that the rape was neither sensationalized nor just implied, which I find an interesting middle road for Hollywood to take.<br /><br />In the final fight scene, I have to correct an earlier commenter: The weapon Roth chose was a rapier (or perhaps a short sword), the weapon Rob chose was a Claymore. Someone was really doing their homework on this entire scene. Roth would have the upper hand in such a situation, but of course the Claymore is a distinctly Scottish weapon. What is even more striking to me (as a fencer and someone who has read a bit on the subject) is that this final sword fight is one of the most convincing of any film ever made: The actors seem actually trying to kill each other -- not the usual slashes to the opponents blade we see in most movie fights (including the movies opening fight). Even more true to history, Roth is seen several times using the rapier as a thrusting weapon, which is it's purpose by design! (Rapiers were edged, but primarily a thrusting weapon with the edges used mainly for parrying an opponents thrust.) Rob uses the Claymore in broad slashes, as it's design intent. The fight goes down as I would expect it to -- Roth effectively wins. Though Rob wins the day by grabbing Roth's weapon (more symbolism) and striking him dead with a powerful slashing cut.<br /><br />Folks, it is RARE to see this level of historical accuracy in a movie sword fight.<br /><br />I'll also note that for whatever reason, I remember 1995 (the year of release) distinctly as a time of distrust of the U.S. government. Hollywood was obviously tuned into that, with the release of both "Rob Roy" and "Braveheart," and I think the anti-government leanings are why both films get so much comparison. <br /><br />I think the different perspective that this film gives is refreshing to avid movie fans, tired of the same old, not so hidden messages from Hollywood.