Britse komedies behoren tot een van de twee hoofdtypen: de rustige, introspectieve, meestal romantische studie en de kluchtige sociale satire. Stijlen, personages en concepten verschillen, maar door bepaalde kenmerken wordt het overgrote deel van de shows in een van de twee categorieën ingedeeld. _Vlinders_ is misschien wel het epitaaf van het eerste type.<br />De scripts zijn zeer verbaal, met inbegrip van lange monologen door het hoofdpersonage Ria, een in wezen gelukkige maar onzekere huisvrouw die nieuwsgierig is naar wat ze misschien heeft gemist toen ze aan een uiterst conventioneel leven begon. Als ze een succesvolle maar onhandige en emotioneel toegankelijke zakenman ontmoet (die zijn belangstelling voor haar heel duidelijk kenbaar maakt), speelt ze met de gedachte erachter te komen wat het andere pad haar had kunnen bieden.<br />Het acteren en de scripts zitten altijd goed in elkaar, waardoor je reactie op de show bijna geheel persoonlijk is: ik was er niet door van mijn stuk gebracht en ook niet van mijn stuk gebracht. Mijn moeder daarentegen was dol op deze show. Ik denk dat de mate waarin je je met Ria's dilemma identificeert de belangrijkste factor is bij het bepalen van je reactie op Butterflies.
British comedies tend to fall into one of two main types: the quiet, introspective, usually romantic study and the farcical social satire. Settings, characters, and concepts vary but certain characteristics place the vast majority of shows into one of the two categories. Butterflies is perhaps the epitomé of the first type. <br /><br />The scripts are very verbal, including long interior monologues by the main character Ria, a basically happy but unsettled housewife curious about what she might have missed out on when she embarked on a thoroughly conventional life. When she meets a successful but clumsy and emotionally accessible businessman (who makes his interest in her quite clear), she toys with the idea of finding out what the other path might have offered.<br /><br />The acting and scripts are always on the money, which makes one's reaction to the show almost entirely a personal one: I was neither blown away by it nor turned off. My mother, on the other hand, adored this show. I think the degree to which one identifies with Ria's dilemma is the most important factor in determining one's reaction to Butterflies.