Deze hitfilm uit 1970 is niet erg oud geworden, maar eerlijk gezegd was hij niet zo goed toen hij werd uitgebracht. Toch was hij een enorm populair succes, misschien omdat het idee van een fatalistische jonge liefde een aantrekkingskracht moet hebben uitgeoefend op een publiek dat verzadigd was van de voortdurende tv-verslagen van de oorlog in Vietnam. De plot is pure kletskoek als het gaat om Oliver Barrett IV, een bevoorrechte Harvard-hockeyspeler, die Jenny Cavelleri ontmoet en verliefd op haar wordt, een tegendraadse Vassar-muziekstudente die trots is op haar arbeidersachtergrond. Zijn vader van de oude school keurt Jenny natuurlijk af, en in een typisch rebelse daad betekent dat dat het jonge paar trouwt in zo'n hippieachtige, onofficiële ceremonie. Hij vindt zijn droombaan in New York, maar zij wordt onverwachts ziek en overlijdt aan een terminale ziekte. Er is een vernisje van toenmalige filmtechnieken te zien in de film van regisseur Arthur Hiller, maar niets daarvan kan de kern van het ouderwetse, clichématige verhaal verhullen. Vooral het onvermijdelijke einde liet me onberoerd.<br />Zowel Ryan O'Neal als Ali MacGraw werd een ster met deze film als Oliver en Jenny, maar op een onverklaarbare manier, omdat geen van beiden in staat lijkt de diepte en complexiteit over te brengen die nodig zijn om hun personages meeslepend te maken. De jongensachtige O'Neal is in elk geval oprecht in zijn licht uitdagende benadering, maar MacGraw is zo houterig en zelfgenoegzaam dat het moeilijk te begrijpen is wat Oliver in Jenny ziet, behalve haar sarcastische fa<0xC3><0xA7>ade. John Marley (twee jaar voordat hij het onthoofde renpaard in zijn bed aantreft in 'The Godfather') doet het beter als Jenny's onomwonden bakkersvader Phil, net als Ray Milland als de schijnbaar ongevoelige pater familias van Barrett. De al te bekende muziek van Frances Lai is in de loop der jaren bijna een parodie op zichzelf geworden. De kwaliteit van de dvd is goed, hoewel het enige extra een nogal uitbundig commentaar van Hiller is. Het interessantste weetje is dat de auteur Erich Segal (op wiens boek deze film is gebaseerd) Oliver heeft bedacht als een mengeling van twee huisgenoten van Harvard die hij kende uit de tijd van vice-president Al Gore en de acteur Tommy Lee Jones, die toevallig een kleine rol heeft in de film als een van Olivers huisgenoten.
This 1970 hit film has not aged well, but frankly, it was not that good when it was released. Yet, it was a hugely popular success perhaps because the idea of fatalistic young love must have appealed to audiences saturated by constant TV coverage of the Vietnam War. The plot is pure drivel as it concerns Oliver Barrett IV, a privileged Harvard hockey player, who meets and falls in love with Jenny Cavelleri, an antagonistic Vassar music student proud of her working class background. His old-school father naturally disapproves of Jenny, and in a typical act of rebellion, that means the young couple gets married in one of those hippie-era, extemporaneous ceremonies. He lands his dream job in New York, but she gets unexpectedly ill and dies of her terminal disease. There is a veneer of then-contemporary film-making techniques displayed by director Arthur Hiller, but none of that can hide the old-fashioned, cliché-ridden story at its core. The inevitable ending left me particularly unmoved.<br /><br />Both Ryan O'Neal and Ali MacGraw became stars with this movie as Oliver and Jenny but inexplicably so since neither seems able to convey the depth or complexity required to make their characters compelling. At least the boyish O'Neal is sincere in his weakly defiant approach, but MacGraw is so wooden and smirky in behavior that it's hard to see what Oliver sees in Jenny beyond her sarcastic façade. John Marley (two years before finding the decapitated racehorse in his bed in "The Godfather") does better as Jenny's plainspoken baker father Phil, as does Ray Milland as the seemingly insensitive Barrett paterfamilias. The overly familiar Frances Lai music has almost become parody in itself over the years. The print quality on the DVD is good, though the only extra is a rather effusive commentary track by Hiller. The most interesting bit of trivia is that author Erich Segal (upon whose book this movie is based) conceived Oliver as a mix between two Harvard roommates he knew  Vice President Al Gore and actor Tommy Lee Jones, who happens to have a bit part in the movie as one of Oliver's roommates.