Als Jack Nicholsons regiedebuut laat _Drive, He Said_ in elk geval zien dat hij een begaafd regisseur van acteurs is. Zelfs als het verhaal zijn weg naar het publiek lijkt te verliezen (en naar een modern publiek <0xE2><0x80><0x93> als ze het kunnen vinden, dat zo nu en dan op eBay opduikt <0xE2><0x80><0x93> lijkt het misschien vrijer van vorm dan ze denken), bevat de film levendige, interessante personages. De film gaat over twee studenten: de hoofdpersoon is Hector (William Tepper, in hoeverre doet hij denken aan een uit de hand gelopen optreden), een ster van de Leopards, het basketbalteam van de universiteit waar hij in speelt. Terwijl hij te maken heeft met een coach (Bruce Dern) die hem onder druk zet om geconcentreerd te blijven, en met een af en aan vriendin (Karen Black) met haar eigen emotionele problemen, is er ook nog Gabriel (Michael Margotta), de andere jongen. Gabriel, zo lijkt het, is net iets meer dan een beetje van slag door de mogelijkheid om opgeroepen te worden, en in zijn eigen radicale geestestoestand doet hij wat hij kan om buiten schot te blijven. Maar terwijl Hector de balans probeert te vinden tussen zijn naderende roem en degenen van wie hij houdt, gaat Gabriel over de drempel van de waanzin. En van Tepper, Black en zelfs Robert Towne (de schrijver van Chinatown, Last Detail en Mission: Impossible onder anderen, die zelden acteert) krijgt hij geloofwaardig acteerwerk. Hoewel Tepper de neiging heeft zijn emoties te bagatelliseren. In sommige scènes, bijvoorbeeld als hij briljant sarcastisch kan zijn, speelt hij het niet naar waarde. Bij Margotta daarentegen zit er een levendige, verwrongen kracht in zijn optreden, en als hij afdaalt is dat angstaanjagend, maar misschien wel begrijpelijk in deze tijd (en wat een climax). Dern steelt trouwens de meeste van zijn scènes in een prestatie die hem een Oscarnominatie had moeten opleveren. Elke regel van zijn dialogen is gepast, dat is waar, en nooit zo opgeklopt als in recente coach-filmopvoeringen.<br />Maar wat de film naar beneden haalt, is het feit dat elementen die met de personages te maken hebben niet worden verklaard in de mate die je misschien zou wensen. De film is gebaseerd op een roman van Jeremy Larner, die het script samen met Nicholson heeft geschreven, en ik had verwacht dat de film langer zou zijn dan hij was. Het is een dun boekje met veel informatie, over de tijd, over de sport, over de onderliggende gevoelens die de jongere generatie had. Nicholson presenteert ons deze personages en situaties, en zelden worden ze getoond om wat ze motiveert (de anti-oorlogsdemonstranten niet meegerekend, hun rol is begrijpelijk genoeg). Gabriel is van streek door wat er in Vietnam gebeurt, maar wat is er verder nog? Hector is ook iemand die bang is om te worden opgeroepen voor de NBA, en hij speelt nog steeds graag, maar wat houdt hem tegen? Deze hele sfeer is intrigerend, zoals de studenten- en basketbalervaring aan het eind van de jaren zestig was, maar die intrigerende eigenschap, die tot enige onconventionaliteit leidt, wordt op een punt gehouden waar hij niet verder kan. Al met al is het effect van de film als geheel bitterzoet, en enigszins gedenkwaardig vanwege de goede punten, en niet vanwege de slechte. En het staat vast dat je precies kunt zien wie er achter de lens staat.
As Jack Nicholson's directorial debut, Drive, He Said displays at the least that he is a gifted director of actors. Even when the story might seem to lose its way to the audience (and to a modern audience - if they can find it, which pops up now and again on eBay - it might seem more free formed than they think), the film contains vivid, interesting characterizations. The film tells of two college kids: the protagonist is Hector (William Tepper, in what borders on a break-out performance), a star of the Leopards, the college basketball team he plays on. While he has to deal with a coach (Bruce Dern) who puts on the pressure to stay focused, and a on and off girlfriend (Karen Black) with her own emotional problems, there's Gabriel (Michael Margotta), the other kid. Gabriel, it seems, is just a little more than freaked out by the possibility to be drafted, and so in his own radical mind-state he does what he can to keep out. But as Hector tries to find the balance between his oncoming fame and those he loves, Gabriel is going over the threshold of sanity.<br /><br />Nicholson, on the technical side of things, displays a fascinating editing style that keeps things on edge during the basketball scenes, and implements darkness in many other scenes with a documentary-feel throughout. And from Tepper, Black, and even Robert Towne (writer of Chinatown, Last Detail, and Mission: Impossible among others, who rarely acts) he garners some credible acting work. Though in Tepper there is a tendency to downplay his emotions. In some scenes, for example, when he could act brilliantly sarcastic, he doesn't play it for what it's worth. From Margotta, on the other hand, there is a vibrant, twisted force in his performance, and as he descends it's frightening, but perhaps understandable from the times (and what a climax). Dern steals most of his scenes, by the way, in a performance that should have garnered him an Oscar nomination. Every line of his dialog is appropriate, true, and it's never hammed up like in recent coach movie performances. <br /><br />But what drags down the film is that elements involving the characters aren't explained to the degree one might wish more. The film was based on a novel by Jeremy Larner, who co-wrote the script with Nicholson, and I was expecting that the film to be longer than it was. It's a slim volume with a lot of information, about the times, about the sport, about the underlying feelings that were with those of the younger generation. Nicholson presents us with these characters and situations, and rarely are they shown to what's motivating them (the anti-war protesters not included, their part's understandable enough). Gabriel is perturbed by what's going on in Vietnam, but what else is there? Hector, too, is a guy who has apprehensions about being drafted for the NBA, and he still loves to play, but what's holding him back? This whole atmosphere is intriguing, how the late 60's college/basketball experience was, but that intriguing quality, which does lead to some unconventionality, is kept at a point where it can't go too further. Overall, the effect of the film as a whole is bittersweet, and somewhat memorable for its good points, and not for it's low ones. And, for sure, you can tell who's behind the lens every step of the way. B+