De Schotse kunstenaar Andy Goldsworthy maakt van natuurlijke materialen kortstondige kunstwerken door stenen in eivormige steenhopen te gieten, rotspoelen aan de oever van de rivier te vullen met vurige bloemen en doorns en twijgen tot ingewikkelde webpatronen te borduren. Een origineel werk en een paar foto's van zijn andere creaties zijn weggestopt in een hoek van de kunstgalerie in Southampton (in de buurt van waar ik woon), maar hoewel ik deze werken intrigerend vond, besefte ik het wonder van Goldsworthy's werk pas toen ik het geluk had een heruitgave van Rivers and Tides te zien.<br />De film van Thomas Reidelsheimer, die wordt begeleid door een prachtige instrumentale soundtrack van Fred Frith, brengt Goldsworthy en zijn kunst tot leven door de kunstenaar aan het werk te zien. In de eerste scène laat hij ijspegels samensmelten tot een slangachtige draad boven op een boomstronk. Met zijn tanden en blote handen creëert Goldsworthy een prachtig, kortstondig kunstwerk. Het duurt niet lang of de tere sculptuur smelt weg in het heldere zonlicht van Nova Scotia. Deze scène is een van de mooiste van de film, maar de breedte en inventiviteit van Goldsworthy's werk zijn opmerkelijk. Reidelsheimer laat zowel de successen als de mislukkingen zien, zowel de frustratie van stukken die instorten voordat ze voltooid zijn als de glorie van stukken die schitteren, al is het maar voor een paar uur, minuten of seconden.<br />Goldsworthy zelf voert het verhaal, langzaam maar bedachtzaam sprekend over de thema's van zijn werk. Hij maakt duidelijk dat hij met de natuur wil werken, dat hij er alleen in wil zijn en dat hij er meer van wil begrijpen door te proberen met natuurlijke materialen te werken, ook al lijken die tegen hem te werken. Soms is hij nuchter en humoristisch; andere keren worstelt hij met de woorden om zijn doel uit te drukken, wat heel begrijpelijk is als je zijn verbazingwekkende werk uit de eerste hand ziet. De titel 'Rivers and Tides' wordt steeds toepasselijker naarmate we zien hoe de natuurlijke materialen door de handen van de kunstenaar gaan en van de ene vorm naar de andere vloeien. Het vastleggen van de schepping en ontbinding van Goldworthy's werk is op zichzelf al een opvallend kunstwerk. Hoewel Goldsworthy met veel verschillende materialen werkt en heel Noord-Amerika en Europa beslaat, is de presentatie van de kunstwerken een voor een in deze film uitputtend; het gaf me hetzelfde gevoel van vermoeidheid dat ik krijg als ik te lang in een kunstgalerie ben en moeite heb om iets nieuws in me op te nemen. Een korte pauze waarin we worden voorgesteld aan Andy's familie en woonplaats is het enige wat de lange opeenvolging van zijn kunstwerken doorbreekt. Niettemin is Reidelsheimer een meester in het fotograferen van Goldsworthy en zijn creaties, en hij weet ze te plaatsen in hun grotere omgeving, van kronkelende Canadese rivieren tot regenachtige Schotse heuvels. Het is passend dat de film eindigt met Goldsworthy die handenvol aarde en sneeuw de lucht in gooit. Vluchtige patronen komen te voorschijn uit de stofdeeltjes op het moment dat ze in de lucht oplossen; dit is de zuiverste uitdrukking van de schoonheid die in het werk van deze opmerkelijke kunstenaar te vinden is.
The Scottish artist Andy Goldsworthy fashions natural materials into ephemeral artworks, assembling rocks into egg-shaped cairns, filling riverside rock-pools with fiery flowers and stitching thorns and twigs into intricate web patterns. An original work and a few photographs of his other creations are tucked away in a corner of Southampton art gallery (near where I live), but although I found these pieces intriguing, I only realised the wonder of Goldsworthy's work when I was lucky enough to catch a re-screening of Rivers and Tides.<br /><br />Thomas Reidelsheimer's film, accompanied by a beautiful instrumental soundtrack by Fred Frith, brings Goldsworthy and his art to life by showing the artist at work. The opening scene captures him fusing icicle fragments into a snake-like thread set atop a tree-stump. Working with his teeth and bare hands, Goldsworthy crafts a beautiful, ephemeral work. Before long this delicate sculpture melts away to nothing in the brilliant Nova Scotian sunlight. This scene is among the most beautiful in the film, but the breadth and inventiveness of Goldsworthy's work is remarkable. Reidelsheimer shows both the successes and the failures, capturing the frustration of pieces that collapse before they are completed as well as the glory of those that shine, even if for just a few hours, minutes or seconds.<br /><br />Goldsworthy himself provides the narration, speaking slowly but thoughtfully about the themes in his work. He makes plain his need to work with nature, to be alone in it and to further his understanding of it through trying to work with natural materials, even when they seem to be working against him. At times he is down-to-earth and humorous; at other times he struggles for the words to express his purpose  something which is quite understandable when witnessing his astonishing work first hand. The 'Rivers and Tides' of the title become increasingly pertinent as we see the natural materials pass through the artist's hands, flowing from one form to the next. The capture of the creation and dissolution of Goldworthy's work is in itself a striking piece of art.<br /><br />Although Goldsworthy works with widely varying materials and covers territory across North America and Europe, the presentation of artworks one after the other in this film is exhausting; it gave me the same feeling of fatigue that I get when I spend too long in an art gallery and struggle to take in anything new. A brief interval in which we are introduced to Andy's family and hometown is all that breaks the long succession of his artworks. Nevertheless, Reidelsheimer does a superb job in photographing Goldsworthy and his creations, locating them in their wider environments, from meandering Canadian rivers to rainy Scottish hillsides. Fittingly, the film ends with Goldsworthy casting handfuls of earth and snow into the sky. Fleeting patterns emerge from the dust particles even as they dissipate into the air; this is the purest expression of the beauty to be found in the work of this remarkable artist.