Een Franse film waar Ester Williams dol op zou zijn. Maar het synchroon zwemmen was alleen maar een kapstok voor het verhaal van drie meisjes in een Parijse buitenwijk die zichzelf vinden. Het lijdt geen twijfel waar Sciamma's sympathie ligt, want alle jongens worden afgebeeld als 'animaux', maar in werkelijkheid zijn alleen de 3 meisjes in beeld, en de hele tijd, met de paar volwassenen en de andere pubers voornamelijk op de achtergrond. Marie is een tenger meisje, onaantrekkelijk, maar vastberaden. Ze wil zwemmen en dwingt zichzelf tot Floriane (een Renascence-kwaliteitsschoonheidsfilm per recensent) en ze is ook een goede vriendin van Anna: niet onaantrekkelijk, maar voor haar de tijd van haar lichaam.' De perfectie van Floriane was kort, en nu is ze een adolescent in een vrouwenlichaam. Wat volgt is een reis naar zelfrealisatie zonder wegenkaart, maar de drie vrouwen hebben iets mistroostigs dat onnatuurlijk is: waar is de vrolijkheid en het hersenloze gebabbel van de jeugd? Terwijl de ontknoping een ademloze ademtocht was, met Florianes zelfabsorptie prachtig geportretteerd, en de al even prachtige vereniging van Marie en Anne, leek het allemaal abstract, Sciamma's marionetten.
A French film Ester Williams would love. But the synchronized swimming was only a hook for the story of three girls in a Paris exurbia finding themselves. No question where Sciamma's sympathies lie as all the boys are depicted as "animaux" but actually only the 3 girls are in focus, and for the entire time, with the few adults and the other adolescents being mostly in the background. Marie is a stick of a girl, unattractive, but determined. She wants to be a swimmer and forces herself on Floriane ( a Renascence quality beauty per one reviewer) and she is also a friend of convenience to Anna: not unattractive, but for her, the time of her body's perfection was short, and now she is an adolescent in a women's body. What ensues is a journey to self-realization without a road map but there is a glumness about the three that is un-natural: where is the gaiety and mindless chatter of youth? While the dénouement was breath taking, with Floriane's self-absorption beautifully portrayed, as well as the equally beautiful union of Marie and Anne, it all seemed abstract, Sciamma's puppets.