Toen de film uitkwam, was dit het nieuwste van het nieuwste op muzikaal gebied. Tot op de dag van vandaag is hij amusanter dan de meeste andere films, voor een groot deel omdat James Cagney de hoofdrol heeft als een proloogproducent onder een reeks deadlines en beschermd tegen alle stormen door zijn trouwe'meisjes-vrijdag' gespeeld door Joan Blondell. Ook de musicalnummers aan het eind, die door Busby Berkeley in elkaar zijn gezet, zijn wat dat betreft een schot in de roos.<br />Maar dit is een nogal vreemde film. Ik bedoel, in een van die nummers loopt Billy Barty rond die doet alsof hij een schattige peuter is en allerlei rare dingen doet. Ruby Keeler lijkt voortdurend een misselijkmakende glimlach op haar gezicht geplakt te hebben, maar ze hoeft zich in elk geval niet te gedragen zoals in sommige van haar latere onfortuinlijke films. Als je Dick Powell in deze film ziet, zou je nooit vermoeden dat hij ook maar een beetje een stoere vent was; blijkbaar werd alle stoere energie aan de ster Cagney besteed. Wat Cagney betreft, zijn snelle tirades over musicals en zo zijn tegelijkertijd vertederend en irritant. Na een tijdje wordt het een beetje te veel. Je verwacht dat hij naar buiten komt en zegt: 'Hé! Ik heb een geweldig idee voor een proloog! De vrouwen zijn sigaretten, en ze komen uit een pakje! O nee, dat hebben we vorige maand al gedaan!' Het is grappig, maar het wordt een beetje een herhaling. Op de momenten dat hij hard moet optreden tegen het slechte meisje, Ruth Donnelly, komt een deel van de bekende gangsterfiguren van Cagney te voorschijn. In feite wordt de B-gangsterregisseur William Keighley hier regelmatig geciteerd met zijn dialogencoaching, en soms lijkt het of Cagney en Blondell een beroep doen op iets heel'straats', ook al zijn de personages niet misdadig.<br />De muzieknummers... wat moet je ervan zeggen? Ze zijn alleen maar amusement, de manier waarop Berkeley gebruikmaakt van het menselijk lichaam en de meetkunde is werkelijk verbijsterend. Maar geen ervan heeft echt iets te betekenen. Het betekent 'Honeymoon Hotel', eigenlijk niets meer of minder. En de hele schijn van de integratie valt onmiddellijk in duigen, want de personages in de show doen dingen die met geen mogelijkheid gewaardeerd kunnen worden door een theaterpubliek zoals dat in de film te zien is. Op een gegeven moment laten ze bijvoorbeeld de kleine lettertjes van een krant zien, dat soort dingen. Het hele gedoe kan alleen maar op film bestaan, dus het idee dat de proloog in werkelijkheid live is, is belachelijk. Ik kan alleen maar veronderstellen dat het publiek in die tijd iets minder kritisch was over dit soort dingen dan tien jaar later of zo, want dit is een zeer gepolijste productie.<br />' Het is geweldig om te zien hoe Cagney zelf laat zien hoe geweldig hij kan dansen, en hij kan zelfs het podium delen met een danser als Keeler. Cagney en Blondell hebben een uitstekende chemie en hun scènes gaan er heel goed in. De muziek zou ik alleen maar middelmatig willen noemen, maar ze is voor het grootste deel aangenaam als ze zich herhaalt. De regie van Bacon in het algemeen is heel geschikt, maar nooit interessant. De amusementswaarde van de film is onbetwistbaar en hij heeft in de loop van de tijd ook een zekere nostalgische waarde gekregen. Hij is een tikkeltje beter dan de meeste 'laten we een show opvoeren'-films uit de jaren dertig.
When it came out, this was pretty much state of the art musical film entertainment. To this day it's more entertaining than most, in great part because it has James Cagney in the lead role as a musical prologue producer under a succession of deadlines and sheltered from all storms by his trusty "girl Friday" played by Joan Blondell. Also the musical numbers towards the end which were put together by Busby Berkeley are pretty much a knock-out as far as that type of thing goes.<br /><br />But this is a pretty strange movie. I mean in one of those numbers, you've got Billy Barty running around pretending to be a lovable toddler, doing all kinds of weird stuff. Ruby Keeler seems to have a sickening smile plastered on her face at all times, but at least she's not required to act like in some of her later unfortunate films. You'd never guess that Dick Powell was any kind of tough guy from seeing him in this movie; apparently all the tough guy energy was allocated to the star Cagney. As for Cagney, his high speed rants about musical shows and so forth are endearing and annoying at the same time. After a while it gets a bit too much. You expect him to walk out and say, "Hey! I've got a great idea for a prologue! The women are cigarettes, and they come out of a pack of smokes! Oh no, we did that one last month!" It's funny but it gets a bit repetitive. In the moments where he has to get tough with the bad girl, Ruth Donnelly, some of the established Cagney gangster character comes out. In fact frequent B gangster director William Keighley is credited here with dialogue coaching, and it seems at times that Cagney and Blondell are invoking something very "street" even though the characters aren't criminal.<br /><br />The musical numbers... what can you say? They stand alone as entertainment, the way that Berkeley uses the human body and geometry is really startling. But none of them really mean anything. It means "Honeymoon Hotel", nothing really more or less. And the whole pretense of the integration falls apart immediately, since the characters in the show are doing things that couldn't possibly be appreciated by a theater audience like the movie portrays. For example at one point they show the fine print on a newspaper, things like that. The whole thing could only exist on film, so the idea that the prologues are actually live shows is ridiculous. I can only suppose that audiences of the time were somewhat less critical about things like this than they would be ten years later or so, because this is a very polished production.<br /><br />It's great to see Cagney himself show off his superb dancing skills, and he can actually share the stage with a dancer like Keeler. Cagney and Blondell have excellent chemistry and their scenes go off really well. The music I would say is only mediocre, but mostly pleasing if repetitive. Bacon's direction in general is very suitable but never interesting. The film's entertainment value is unquestionable and it has also picked up some nostalgic value along the way. It's a cut above most "let's put on a show" films of the 30s.