Eerste liefde is een verschrikkelijk moeilijk onderwerp om overtuigend in de film te brengen: de allesomvattende passie die erbij komt kijken, eindigt meestal in een zwakke imitatie of, erger nog, in een lichtelijk belachelijke vertoning.<br /><br />Lifshitz slaagt erin alle valkuilen te vermijden en brengt een ontroerend, sexy, door en door aangrijpend verhaal over liefde, rampspoed en mogelijke verlossing, terwijl hij zijdelings een paar van de diepere thema's van het menselijk bestaan raakt.<br />De kern van het verhaal gaat over Mathieu, 18, een eenzame, introverte jongen die Cédric ontmoet, brutaler, extraverter maar net zo eenzaam, terwijl hij met zijn familie op vakantie is. Naarmate de zomer warmer wordt, worden ze verliefd en aan het eind van de vakantie besluiten ze samen te gaan wonen. Een jaar later eindigt de relatie in een catastrofe: Cédric bedriegt Mathieu, die radeloos probeert zich van het leven te beroven. Hij overleeft het, en om zijn leven weer in perspectief te kunnen zien, keert hij terug naar het kustplaatsje waar ze elkaar voor het eerst hebben ontmoet, deze keer gehuld in de kou van de winter.<br />Als het verhaal op deze manier was verteld, zou het nooit zo'n impact hebben gehad: veel ervan is geïmpliceerd, alles gebeurt zonder volgorde.<br />Het ingewikkelde verhaal is essentieel om een dieper gevoel van de hartstochten te krijgen, door het gebruik van contrapunt en tijdsperspectief. Gelukkig zijn de drie tijdlijnen die worden gebruikt (de zomer van de liefde, het psychiatrisch ziekenhuis na de zelfmoord en de winter van de reconstructie) in kleur gecodeerd: warm geel en oranje voor de zomer, een bijna angstaanjagend kil blauw voor de ziekenhuisscènes en verwarmend bruin en blauw voor de winter aan zee.<br />Maar beide hoofdrolspelers leveren uitstekende prestaties, terwijl het heerlijk is om Stéphane Rideau (Cédric) op zijn best te zien (ik ben er meer aan gewend om hem te zien zwoegen in Gael Morels nogal slappe drama's), moet Jérémie Elkaim (Mathieu) speciaal worden genoemd: je voelt zijn eenzaamheid, dan zijn bijna ongelovige passie, dan zijn personage dat afbrokkelt achter een muur van afasie. De titel van de film 'Presque rien' (Bijna niets) wijst op al deze dingen en, inderdaad, op een van de belangrijkste scènes van de film. In een poging te begrijpen waarom Mathieu zelfmoord probeerde te plegen, vraagt een psychiater aan Cédric of hij hem ooit heeft bedrogen onder 'Non waste enfin, oui waston une fois, mais ce n'était rien' (Nont ouwaston était rien, maar het was niets). Cédric houdt nog steeds van Mathieu toen hij hem naar het ziekenhuis bracht tijdens de zelfmoordpoging (waarvan we niets zien) en probeert wanhopig contact met hem op te nemen als hij eenmaal weg is, maar hij kan niet begrijpen dat hij hem voor altijd kwijt is, want iets wat hem niets leek (een zinloze affaire) is alles voor Mathieu.<br />Hoewel de film donkerder is dan de nogal onfortuinlijke poster van Pierre et Gilles doet vermoeden, is hij niet zonder hoop: we zien Cédrics langzame, pijnlijke pogingen om weer in contact te komen met het leven, eerst via een kat die hij adopteert, dan via zijn werk in een plaatselijke bar en ten slotte door contact met Pierre, die misschien zijn volgende liefde wordt. Maar hier eindigt het verhaal: een tienerliefde, binnen een jaar voorbij, een andere die misschien begint. Dus wat was het? Bijna niets? Zeker niet als je het meemaakt.
First love is a desperately difficult subject to pull off convincingly in cinema : the all-encompassing passion involved generally ends up as a pale imitation or, worse, slightly ridiculous.<br /><br />Lifshitz manages to avoid all the pitfalls and delivers a moving, sexy, thoroughly engrossing tale of love, disaster and possible redemption, while tangentially touching on some of the deeper themes in human existence.<br /><br />The core story is of Mathieu, 18, a solitary, introverted boy who meets Cédric, brasher, more outgoing but just as lonely, while on holiday with his family. As the summer warms on, they fall in love and, when the holidays end, decide to live together. A year later, the relationship ends in catastrophe: Cédric cheats on Mathieu who, distraught, tries to take his own life. He survives and, in order to get perspective back on his life he returns to the seaside town where they first met, this time cloaked in the chill of winter.<br /><br />If the tale was told like this it would never have the impact it does: much of it is implied, all of it happens non-sequentially.<br /><br />The intricate narrative is essential to getting a deeper feeling of the passions experienced, through the use of counterpoint and temporal perspective. Fortunately, the three time-lines used (the summer of love, the post-suicide psychiatric hospital and the winter of reconstruction) are colour coded: warm yellows and oranges for the summer, an almost frighteningly chill blue for the hospital scenes and warming browns and blues for the winter seaside.<br /><br />Both main actors put in excellent performances though, whilst it's a delight to see Stéphane Rideau (Cédric) used to his full capacity (I'm more used to seeing him under-stretched in Gael Morel's rather limp dramas), Jérémie Elkaim (Mathieu) has to be singled out for special mention: you can feel his loneliness, then his almost incredulous passion, then his character crumbling behind a wall of aphasia. Beautifully crafted gestures get across far more than dialogue ever could.<br /><br />The themes touched upon are almost classic in French cinema: our difficulty in really understanding what another is feeling; our difficulty in communicating fully; the shifting sands of meaning The film's title "Presque rien" (Almost Nothing) points to all of these and, indeed, to one of the key scenes in the film: In trying to understand why Mathieu attempted to kill himself, a psychiatrist asks Cédric if he had ever cheated on him "Non enfin, oui une fois, mais ce n'était rien" (No well, yes once, but it was nothing). Cédric still loves Mathieu  he brought him to the hospital during the suicide attempt (none of which we see) and tries desperately to contact him again once he leaves  but cannot understand that he has lost him forever, because something that seemed nothing to him (a meaningless affair) is everything to Mathieu.<br /><br />Whilst the film is darker than the rather unfortunate Pierre et Gilles poster would suggest, it is not without hope: we get to see Cédric's slow, painful attempts to get back in touch with life, first through a cat he adopts, then through work in a local bar and finally contact with Pierre, who may be his next love. But here the story ends: A teenage passion, over within the year, another perhaps beginning. So what was it? Almost Nothing? Certainly not when you're living it