Ik vond dit een buitengewoon charmante film. Het verhaal lijkt een nauwelijks verhulde autobiografie van John Waters: Peckers grootste gave is zijn vermogen om schoonheid op onverwachte plaatsen te vinden. Edward Furlong doet het goed in de hoofdrol, maar de beste rollen worden gespeeld door zijn grootmoeder, Mink Stole (een hilarische cameo) en, nota bene, Patty Hearst. Ik denk dat de recensenten hier ver naast zitten. Ze lijken Peckers slechtste beoordeling van zijn werk als het evangelie te beschouwen, terwijl de film volgens mij vrij duidelijk stelt dat hij inderdaad een veelbelovend kunstenaar is.
I thought this was an utterly charming film. The story seems to be a thinly veiled autobiography of John Waters: Pecker's greatest gift is his ability to find beauty in unexpected places. Edward Furlong does well in the lead, but the best performances are by his grandmother, Mink Stole (a hilarious cameo) and, of all people, Patty Hearst. I think the reviewers are way off base on this one. They seem to be taking Pecker's worst valuation of his work as gospel, when I think the film pretty clearly states that he is indeed a promising artist.