Ik was diep onder de indruk van de heruitgebrachte Battlestar Galactica, een serie die me altijd aan het denken zette en me meer dan eens tot tranen toe roerde. Ik ben een geharde sf-fan, en ik denk graag dat ik de goede dingen uit de sf kan halen, en dit was goed spul.<br />Als zodanig kreeg ik, toen ik een paar maanden geleden voor het eerst over het vooruitzicht van een prequelserie hoorde, een misselijk gevoel in mijn maag. Ik was bang dat de formule die Battlestar zo succesvol had gemaakt in Caprica opnieuw zou worden gebruikt, wat helemaal niet zou werken. Het verhaal van een trieste, haveloze groep overlevenden, gevangen aan boord van ontbindende sterrenschepen en geleid door profetische visioenen en een reeks pseudo-wonderen, werd volmaakt gecompenseerd door buitengewone muziek en een betere bezetting van acteurs.<br />Caprica voelt anders aan. Waar BSG plaatsvindt na de val van een grote beschaving, portretteert Caprica die beschaving als een koude en decadente hoogtijdag. De algemene indruk die ik van Caprica kreeg, leek op die van Minority Report, minus buitensporige en contraproductieve theatraliteit. In de ware BSG-vorm heeft Caprica in de eerste paar uur van het programma al de kwesties van godsdienstvrijheid, racisme, de moraal van het voor God spelen en de aard van de menselijke ziel behandeld.<br />De casting voor Caprica is ook uitstekend. Elk personage is uniek en diepzinnig, van de geobsedeerde en afstandelijke wetenschapper die ondernemer is geworden tot zijn gekwelde en eigenzinnige dochter, elke acteur en actrice stort zich in hun respectievelijke rollen.<br />Muziek, die in BSG zo krachtig werd gebruikt, speelt ook een belangrijke rol in Caprica. De krachtige rollende drums van Battlestar en de treurige doedelzakken van de Battlestar hebben de thema's van Caprica uitstekend vertolkt. Caprica gebruikt een meer orkestrale klank, waardoor de show zijn eigen gevoel krijgt, heel anders dan die van zijn voorgangers.<br />De nieuwe Caprica is absoluut zijn eigen show, die alleen zoveel uit de Battlestar-franchise haalt als nodig is. Ik verheug me op de volledige serie.
I was blown away by the re-imagined Battlestar Galactica, a show that always kept me guessing and brought me to tears on more than one occasion. A hardened sci-fi fan, I like to think I can pick out the good stuff from the BS, and this was good stuff.<br /><br />As such, when I first heard about the prospect of a prequel series some months ago I got a sick feeling in my gut. I was afraid that the formula that made Battlestar so successful would be reused in Caprica, which wouldn't work at all. BSG's story, of a mournful ragged band of survivors, trapped aboard decaying star ships and guided by prophetic vision and a sequence of pseudo-miracles, was perfectly complimented by extraordinary music and a better cast of actors.<br /><br />Caprica feels different. Where BSG takes place after the fall of a great civilization, Caprica portrays that civilization in it's cold and decadent heyday. The overall vibe I got from Caprica was similar to that of Minority Report, minus excessive and counterproductive theatricality. In true BSG form, Caprica has in it's first few hours of programming already tackled the issues of religious freedom, racism, the morality of playing God and the nature of the human soul.<br /><br />The casting for Caprica is also excellent. Each character is unique and deep, from the obsessive and distant scientist-turned-entrepreneur, to his troubled and willful daughter, each actor and actress throws themselves into their respective roles.<br /><br />Music, which was used so powerfully in BSG, also plays a significant role in Caprica. Battlestar's powerful rolling drums and mournful duduks served it's themes very well. Caprica uses a more orchestral sound, which gives the show it's own feeling quite distinct from either of it's predecessors. <br /><br />The new Caprica is definitely it's own show, pulling from the Battlestar franchise only as much as it needs. I look forward to the full series.