Als gamer kan ik niet zeggen dat ik deze film leuk vind. Sterker nog, ik heb er een bloedhekel aan. Ik heb geprobeerd er zo open mogelijk naar te kijken, maar als puntje bij paaltje komt, voelt het nogal beledigend voor mijn sociale groep.<br />Voor mij zijn er verschillende redenen waarom.<br />1. De personages lijken onnatuurlijk. Ik heb een heleboel spelers ontmoet, van allerlei verschillende pluimage. Ik ken er niet één die zich gedraagt zoals de personages in de film. Het is alsof de producenten van de film de ergste aspecten van de ergste stereotypen in 5 mensen hebben gestopt. De meeste gamers zijn nogal sociaal, sommigen hebben een nogal actief leven.<br />2. De stijl werkt niet. De nagebootste stijl is niet geschikt voor het onderwerp van de film. Een echte documentaire over gamers zou beter werken. Hoewel hij er goed uitziet (de i.e. is goed in elkaar gezet), is hij niet erg goed.<br />3. De dialoog voelt geforceerd, onnatuurlijk. Hij lijkt ook geen echte wereldcontext te hebben. Gamers vloeken, dat geef ik toe, maar we hebben niet het syndroom van Tourette.<br />4. De humor ontbreekt. Hoewel humor tegen zelfkritiek een steunpilaar is van mijn groep en verschillende andere groepen die ik ben tegengekomen, is dit minder zelfkritiek, en meer toilethumor. Ook zit een groot deel van Het grootste probleem voor mij is eigenlijk dit: correctheid. Ik heb het niet over regels, maar over dynamiek. Deze film zal altijd worden vergeleken met de zelfs nog goedkopere films The Gamers en The Gamers: Dorkness Rising, die allebei de spelers afschilderen als mensen die een echt spel spelen. Het verschil is dat Gamers: The Movie een situatie laat zien waarin je de spelers van The Gamers van het lijf wilt houden, waarbij je iets kunt zeggen als: 'Goh, zo'n vent ken ik... Ja, dat is echt Gary.'
As a gamer, I can't say I like this film. Fact is, I down right hate it. I tried to watch it as open minded as possible, but when it gets down to it, it feels rather insulting to my social group.<br /><br />To me, there are several reasons why.<br /><br />1. The characters seem unnatural. I've met lots of players, of all different walks of life. I don't know any who act like any of the characters in the film. It's like the producers of the film have taken the worst aspects of the worst stereotypes and put them all into 5 people. Most gamers are rather social people, some with rather active lives.<br /><br />2. The style doesn't work. The mockumentary style is ill suited to the subject matter of the film. An actual documentary on gamers would actually work better. While it is good looking (I.E. cleanly put together), it isn't very good.<br /><br />3. The dialogue feels forced, unnatural. It also seems to lack any real world context. Gamers swear, I'll admit that, but we don't have Tourette's Syndrome.<br /><br />4. The humor is lacking. While self-deprecating humor is a mainstay of my group and several other groups I've encountered, this is less self-deprecation, and more like toilet humor. Likewise, a large part of gamer humor is full of in-jokes and anecdotes, not toilet humor. Most gamers would balk at and shun anybody who made such jokes.<br /><br />5. The biggest problem to me is basically this: Accuracy. I don't mean rules, but instead dynamics. Invariably, this film is going to be compared to the even lower budget films The Gamers and The Gamers: Dorkness Rising, both of which portray the players as actual people playing an actual game. The difference is, Gamers: The Movie presents a situation where you want to beat the players senseless vs. The Gamers, where you can say something like: "Huh, I know a guy like that... Yep, that's definitely like Gary."