Om verwarring te voorkomen, zal ik een paar punten ophelderen: ik ben geen rode nek. Ik ben zelfs niet gematigd of conservatief. Integendeel, ik ben radicaal: een Libertariër. Ik ben ook geen WASP, ik ben niet eens in de Verenigde Staten geboren.<br />Jorge Luis Borges zei altijd dat er mensen zijn die geen poëzie voelen, en dat deze trieste mensen gewoonlijk hun brood verdienen met het onderwijzen van poëzie. Deze film is gemaakt door en voor mensen die geen poëzie voelen, door en voor opscheppers; en ik durf te zeggen, door en voor mensen die geen gevoel van fatsoen hebben, of, wat dat betreft, geen respect voor andere mensen.' Ik vind zelfs het oorspronkelijke marketingidee van de elf afleveringen van elf minuten, negen seconden en een frame als bijzonder afstotelijk en weerzinwekkend. Gewoonweg afschuwelijk. Waarom hebben ze niet een budget van evenveel dollar per aflevering toegekend als aan individuen die bruut werden vermoord tijdens de aanval? Het hele idee ligt ergens tussen domheid en roekeloos fascisme in. Iedereen die serieus over filmen (en serieus over leven en dood) denkt na te denken, zou boos moeten weigeren om deel te nemen aan deze herinnering aan insinuaties en onwaarheden. Met twee uitzonderingen: de episode van Burkina Faso <0xE2><0x80><0x93> bijna amusant <0xE2><0x80><0x93> en die uit India <0xE2><0x80><0x93> die het verhaal vertelt van een man die ten onrechte en ten onrechte in verband met de aanval werd onderzocht, op grond van het feit dat hij daarna niet naar huis was teruggekeerd en dat hij een Amerikaanse moslim was (en, eerlijk gezegd, dat hij, toen de feiten bekend waren, als een held werd geëerd). Alle andere negen episodes, in wezen en buitengewoon saai en emotieloos, kunnen in twee verschillende categorieën worden onderverdeeld:<br />Eerst: 'De duizenden slachtoffers kunnen me niet schelen: Amerikanen, buitenlanders, kinderen, jongeren, volwassenen, ouden van dagen...' en kan in pure verveling en zonder emotie worden voortgezet. Ik ga een ketterij begaan omdat het van Lelouch is, maar misschien kan zijn episode worden beschouwd als gebaseerd op een idee dat bijna origineel is; dat van Tanovic (Bosnia-Herzegovina); dat van Gonzalez Inarritu (Mexico); dat van Gitaï (Israël); dat van Penn (USA).<br />Ten tweede: 'Die verdomde yankees verdienen het'. En kan in frustratie en haat worden voortgezet. Chahine (Egypte) veroordeelt de zelfmoordterroristen; Loach (UK) beschouwt de roekeloze aanslagen van 11 september als een soort straf voor de vermeende steun van de Verenigde Staten aan de Chileense dictatuur onder leiding van de seriemoordenaar Augusto Pinochet; in feite zou iemand de heer Loach moeten vertellen dat de slachtoffers van Pinochet geen familie waren van Al-Qaida en dat Chili een Zuid-Amerikaans land is dat als enige bestaat uit de heer Loach. Bin Laden had het moeten negeren, hij had ook te horen moeten krijgen dat de Amerikaanse sancties tegen de Chileense dictatuur zwaarder wegen dan die van welke andere ciountrie ook; en Imamura (Japan) wekt de indruk dat de Tweede Wereldoorlog met de aanval op het wtc te maken heeft. Imamura heeft in elk geval samenhangend gesproken: de vermeende oorzaak-gevolgrelatie is volkomen onzinnig, wat goed past bij zijn episode met een man die denkt dat hij een slang is. Het lijkt obscuur. In plaats daarvan is het volkomen belachelijk.<br />Er is een soort fout die velen delen, onder wie een paar Amerikanen, en die bestaat uit het geloof dat deze film niet in de Verenigde Staten op de commerciële markt is uitgebracht vanwege een of andere vorm van censuur. Niet verder van de waarheid: deze film werd in de Verenigde Staten niet vertoond omdat het een compleet fiasco is. Een fiasco van de meest maffe soort. Zelfs in Buenos Aires, waar het peronisme en andere vormen van fascistisme het dichtst in de buurt komen van de harten van een aanzienlijk aantal inwoners, en antiamerikanisme in de mode is, werd de film in woonkamers vertoond die haastig tot theaters werden omgebouwd, en werd hij toegejuicht door een zeer select publiek: de gebruikelijke trieste weinigen die routinematig hun applaus schonken aan andere, even 'rauwe' spektakels. Zoals de aanblik van een fastfoodrestaurant van McDonald's of, toevallig, een oudere jood die tot as wordt verbrand.
In order to avoid confusion, let me clarify a couple of points: I am not a red neck. I am not even a moderate nor a conservative. Quite on the contrary, I am a radical: a Libertarian. I'm not a WASP either, I was not even born in the States.<br /><br />Jorge Luis Borges used to say that there are some kind of folk who do not feel poetry, and that these sad people usually earn their living teaching poetry. This movie was made by and for people who do not feel poetry, by and for show-offs; and I dare say, by and for people who have no sense of decency or, for that matter, respect for other people's life or death (especially when the victims are thought to be mostly 'bloody imperialists' killed in Yankee soil.) I even find the original marketing idea of the eleven episodes of eleven minutes, nine seconds and one frame as particularly hideous and repulsive. Just plain awful. Why didn't they assign a budget of as many dollars per episode as individuals were brutally murdered in the attack? The whole idea rests somewhere between mere stupidity and reckless fascism. Anybody who is serious about film-making (and serious about life and death) should have angrily declined to participate in this recollection of innuendoes and non-sequiturs. With two exceptions: the episode of Burkina Faso -- almost amusing --, and the one from India --which documents the story of a man who was unfairly and wrongly investigated in relation to the attack, on the basis that afterwards he didn't return home and that he was an American Muslim (and, truth be told, when the facts were known he was honored as a hero). All other nine episodes, essentially and extremely boring and emotionless, can be listed in two different categories:<br /><br />First: 'I don't care about the thousands of victims: Americans, foreigners, children, youngsters, adults, old-timers...' and can be resumed in pure boredom and lack of emotion. Makhmalbaf's (Iran); Lelouch's (France)  I'm afraid I'm going to commit an heresy since it's Lelouch's, but maybe, his episode might be considered built upon an idea which could be regarded as almost original; Tanovic's (Bosnia-Herzegovina); Gonzalez Inarritu's (Mexico); Gitaï's (Israel); Penn's (USA) <br /><br />Second: 'The bloody Yankees deserve it'. And can be resumed in frustration and hatred. Chahine (Egypt) vindicates the suicide bombers; Loach (UK) considers the 9/11 reckless attacks were some kind of punishment for the alleged support of the USA to the Chilean dictatorship headed by the serial-killer Augusto Pinochet, in fact someone should inform Mr. Loach that the victims of Pinochet were not related to Al-Qaida and that Chile is a South American country which sole existence Mr. Bin Laden should have ignored, he ought to be informed too that the American government sanctions against the Chilean dictatorship were harder than any other ciountrie's; and, Imamura (Japan) windingly points out that WWII is related the attack to the WTC. Imamura has at least been coherent in this: the supposed cause effect linking is entirely nonsensical, which plays well with his episode including a man who believes himself to be a snake. It pretends to be obscure. It is, instead, quite ludicrous.<br /><br />There's some kind of error shared by many, including some Americans, and it consists in the belief that this movie wasn't commercially screened in the States because of some kind of censorship. Nothing further from the truth: This movie wasn't screened in the States because it is a complete fiasco. A fiasco of the wackyest kind. Even in Buenos Aires, where Peronism and other forms of Fascism are nearest and dearest to the hearts of a sizable number of its inhabitants, and anti-Americanism is in vogue, the movie was screened in living rooms hurriedly converted into theaters, and was applauded by a very select public: The usual sad few who routinely lend their applause to other equally 'quaint' spectacles. Like the sight of a McDonald's fast-food restaurant or, perchance, an elderly Jew, being burnt to ashes.