Ik begin een heel duidelijk patroon te zien in de identiteit van de films van 2007. Als 2004 het jaar van de biografieën was en 2005 het jaar van de politieke films, dan kan 2007 worden geïdentificeerd als een jaar met een grote hoeveelheid moraliteitsverhalen, films die de menselijke moraal en de motieven die ons ertoe aanzetten bepaalde dingen te doen, beschrijven, testen, uitdagen en in twijfel trekken. Hoewel deze identificatie nogal breed is, denk ik dat er dit jaar een handjevol films is uitgebracht, zoals 3:10 to Yuma, Eastern Promises, American Gangster, No Country for Old Men en andere die specifiek de menselijke moraal en de motieven die ons tot daden als geweld of verraad aanzetten, in twijfel trekken en bestuderen. Voor de duivel weet dat je dood bent is een slinks stijlvol moraliteitsverhaal, en nog een heel duister, somber en deprimerend verhaal ook. En nog beter is het feit dat het afkomstig is van een van de grootste klassieke regisseurs uit onze tijd, de legendarische Sidney Lumet, van wie velen hebben gezegd dat hij zijn beste tijd heeft gehad, maar die in alle hevigheid terugkeert met deze gruwelijk rijke misdaadthriller.<br />Het is een van die films met zo'n dikke plot dat je niet graag in details treedt. Het is een film die het beste tot zijn recht komt als je zonder enige voorafgaande kennis ingaat op de gebeurtenissen die zich gaan ontvouwen, omdat er allerlei wendingen in zitten. Maar de dikke, rijkbewerkte plot staat helemaal niet in het middelpunt van deze film; de ware focus is, zoals ik al zei, het verhaal over de moraal; de motieven die deze twee mannen tot de handelingen drijven die ze in de film verrichten. In een plot dat gestructureerd is als een combinatie van de filmografie van zowel _The Coen Brothers_ (met name _Blood Simple_ en _Fargo_ ) als die van Quentin Tarantino, zien we twee mannen die onder louche omstandigheden een vrij eenvoudige misdaad plegen die ongelooflijk, belachelijk fout gaat en die met volle kracht en onvermijdelijk tot een tragedie leidt. En om het allemaal nog interessanter te maken, wordt de film verteld in een fragmentarische chronologie die telkens een reeks gebeurtenissen laat zien die een andere hoofdpersoon volgt, en die altijd eindigt waar hij de vorige keer is opgehouden. Het scenario van Kelly Masterson is spetterend, scherp, dik en deprimerend, maar verrassend aangrijpend en goed afgerond, vooral omdat het een debuutfilm is.<br />Maar de film heeft veel meer in zich dan alleen een verrukkelijk sinister en behoorlijk deprimerend verhaal. In de eerste plaats ziet de film er uitstekend uit en voelt hij ook uitstekend aan. Sidney Lumet heeft gedurende zijn hele carrière een interessante stijl van filmen en belichting toegepast: naturalistisch en tegelijkertijd stijlvol. De film heeft een opvallende stijl en klasse, met een prachtige natuurlijke belichting die er echt geweldig uitziet. Het scenario is van topkwaliteit; een combinatie van het spetterende drama-thriller-aspect en lange opnamen die echt de tijd nemen om de actie in overeenstemming te brengen. En levendige, dynamische camerastandpunten en -bewegingen voegen nog meer toe aan de stijl. De film wordt ook gecompleteerd door een fantastisch sappige muziekscore van Carter Burwell.<br />Het script speelt zijn rol, en natuurlijk speelt Lumet zijn rol, maar het dramatische centrum van de film wordt gevormd door drie meesterlijke acteurs die ongelooflijk goede prestaties leveren. In de eerste plaats zijn daar de twee hoofdrollen. Vooraan in de meute loopt Philip Seymour Hoffman, die altijd al een uitstekende acteur is geweest, maar na zijn onnatuurlijk fantastische Oscar-winnende optreden in _Capote_, nu opeens de status van hoofdrolspeler heeft verworven. Zijn rol in deze film is fascinerend: hij heeft ernstige gebreken, is gebroken, manisch. Hoffman heeft een paar echt intense scènes in de film waarin hij zijn theatrale woede echt tot uiting kan brengen, en niet alleen zijn subtiliteit en humor. Naast hem loopt Ethan Hawke, die in veel films fantastische prestaties heeft geleverd die bijna altijd worden overschaduwd door grotere, grootsere acteurs. En dan is er Albert Finney. Voor zo'n soepele, weelderige ondersteunende rol als die van hem is een ervaren acteur nodig, en Finney levert zijn beste prestatie in vele jaren als de tragisch geobsedeerde vader aan de twee broers die in de misdaad verstrikt raken. Ik vind het prachtig hoe de dynamiek tussen hen drieën zich ontwikkelt. Ik vind het prachtig dat Hoffman duidelijk de dominante broer is en zijn jongere broer schaamteloos treitert, zelfs nu ze...' En toch is het duidelijk dat Finney's vader de voorkeur geeft aan Hawkes jongere, zwakkere broer. De twee vrouwen van de broers spelen ook een rol in de film. Ze spelen fantastische rollen van Amy Ryan en Marisa Tomei, die er met de jaren alleen maar mooier uit gaan zien.<br />Deze film is niet revolutionair. Deze thema's en stijl zijn al onderzocht door mensen als de gebroeders Coen, en het is heel gemakkelijk voor te stellen dat zij deze film zouden regisseren. Maar voor een film die bekend terrein betreedt, blinkt hij gewoon uit. 's briljante, intense en morbide, deprimerende eerste film. De hoofdrollen zijn ongelooflijk intens en de film heeft absoluut fantastische rollen van Hoffman, Hawke en Finney, maar het grootste wonder van de film is dat Sidney Lumet drie jaar nadat hij een Lifetime Achievement Oscar heeft gewonnen, wat in de filmwereld als het ultieme teken van pensionering wordt beschouwd, bewijst dat hij nog steeds het immense talent heeft om een werkelijk prachtig, meeslepend en intens stuk film te maken dat aan zijn gouden jaren doet denken.
I am beginning to see a very consistent pattern form in the identity of 2007's films. If 2004 was the year of the biographies and 2005 was the year of the political films, 2007 can be identified as a year featuring a wide plethora of morality tales, films that portray, test, challenge and question human morality and the motives that drive us to do certain things. Although this identification is rather broad, I think that there are a handful of films released this year, such as 3:10 To Yuma, Eastern Promises, American Gangster, No Country for Old Men and others that specifically question and study human morals and the motives that drive us to acts such as violence or treachery. Before the Devil Knows You're Dead is a deviously stylish morality tale, and quite a dark, bleak and depressing one at that. And even better is the fact that it comes from one of the greatest classic directorial forces of our time, the legendary Sidney Lumet, who many have said has passed his prime but returns in full force with this viciously rich crime thriller.<br /><br />It's one of those films whose plots are so thick, that one is very reluctant to go into details. It is a movie that is best enjoyed if entered without any prior knowledge to the events about to unfold, as there are twists and turns. But the thick and richly wrought plot is not at all at the center of this film; the true focus is, as I mentioned, the morality tale; the motives that drive these two men to the actions they do in the film. In a plot structured like a combination between the filmographies of both The Coen Brothers (namely Blood Simple and Fargo) and Quentin Tarantino, we see two men driven under various shady circumstances to pull off a fairly simple crime that goes incredibly, ridiculously wrong, and reciprocates with full force and inevitable tragedy. And to make it all the more interesting, the film is told in a fragmented chronology that keeps back tracking and showing a series of events following a different character every time and always ending up where it left off the last time. Sizzling, sharp, thick and precariously depressing, Kelly Masterson's screenplay is surprisingly poignant and well rounded, in particular because it is a debut screenplay.<br /><br />But the film has much more going for it than just it's delectably sinister and quite depressing plot. First and foremost, the picture looks and feels outstandingly well. Sidney Lumet has, throughout his career, consistently employed an interesting style of cinematography and lighting: naturalistic and yet stylish at the same time. The film carries with it a distinctive air of style and class, with wonderful natural lighting that just looks really great. Editing is top-notch; combining the sizzling drama-thriller aspect with great long takes that really take their time to portray the action accordingly. And vivid, dynamic camera angles and movements further add to the style. The film is also backed by a fantastically succulent musical score by Carter Burwell.<br /><br />The screenplay does its part, and of course Lumet does his part, but at the film's dramatic center are three masterful actors who deliver incredibly good performances. First and foremost, there are the two leads. Leading the pack is Philip Seymour Hoffman, who has always been an excellent actor but has stumbled upon newfound leading-man status after his unnaturally fantastic Oscar-winning performance in Capote. His turn in this film is fascinating: severely flawed, broken, manic. Hoffman has some truly intense scenes in the film that really allow his full dramatic fury to come out, and not just his subtlety and wit. At his side is Ethan Hawke, who has delivered some fantastic performances in many films that are almost always overshadowed by greater, grander actors. Here, he bounces off Hoffman and complements him so incredibly well; in all, the dynamic acting between the two of them is just so utterly fantastic and convincing, the audience very quickly loses itself in the characters and forgets that it's watching actors. And then there's Albert Finney. Such a supple, opulent supporting role like the one he has requires a veteran professional and here Finney delivers his finest performance in many years as the tragically obsessed father to the two brothers who get caught up in the crime. I love how the dynamics between the three of them play out. I love how Hoffman is clearly the dominant brother and shamelessly picks on his younger brother even now that they're middle-aged men; and yet despite this, it is clear how Finney's father favours Hawke's younger, weaker brother. Also on the topic of the cast, the two supporting female characters  wives of the brothers  also feature fantastic performances from Amy Ryan and Marisa Tomei, whose looks just get better and better as the years go by.<br /><br />This film isn't revolutionary. These themes and this style have already been explored by the likes of The Coen Brothers, and it's very easy to imagine them directing this film. But for a film that treads familiar ground, it simply excels. Lumet employs his own immense directorial talent and employs his unique and very subtle sense of irony and style to Masterson's brilliantly vivid, intense, and morbidly depressing first-time screenplay. The lead performances are incredibly intense and the film features absolutely fantastic turns from Hoffman, Hawke and Finney; but the truly greatest wonder of the film is that three years after he won a Lifetime Achievement Oscar, much revered as the ultimate sign of retirement in the film business, Sidney Lumet proves that he still has the immense talent to deliver a truly wonderful, resonant, intense piece of cinema reminiscent of his golden years.