Waarschijnlijk Bigas Luna's beste prestatie, want hij bereikt een delicaat evenwicht tussen smerigheid, erotiek en surrealisme. De verrukkelijke Mathilda May, die het grootste deel van Tobe Hoopers 'Lifeforce' in haar blootje doorbracht, is het onderwerp van Biel Durans prepuberale lust. Hij kan May's borsten niet uit zijn hoofd zetten en wil ze zo graag zuigen en ook de borsten van zijn eigen moeder zuigen. Zijn jacht op May is de film. Zoals in _Lulu_, zoals 'Lulu' en 'Jamon! Jamon!', brengt de regisseur een enigszins verwrongen seksuele gevoeligheid in zijn vreemde, maar mooie verhaal. De gebruikelijke verdachten zullen beledigd zijn, maar degenen met een open geest zullen genieten van dit schuimende, erotische gedicht voor de vrouwenborst. De filmbeelden zijn schitterend en de rol van Nicola Piovani is lief en rijk. Een schitterende filmische creatie met een verrukkelijk anarchistische gevoeligheid die de Spanjaarden van nature hebben.
Probably Bigas Luna's finest achievement for it achieves a delicate balance between sleaze, eroticism and surrealism. The delicious Mathilda May, who spent most of Tobe Hooper's "Lifeforce" in the buff, is the object of young Biel Duran's pre-teen lust. He can't get May's breasts out of his mind and wants so badly to suckle them and suckle the breasts of his own mother, too. His pursuit of May IS the film. As in Luna works such as "Lulu" and "Jamon! Jamon!", the director brings a slightly warped sexual sensibility to his strange but beautiful tale. The usual suspects will be offended, but those with open minds will enjoy this frothy erotic poem to the female breast. José Luis Alcaine's images are gorgeous and Nicola Piovani's score is sweet and rich. A gorgeous cinematic confection with a delightfully anarchic sensibility that the Spanish do so naturally.