Extase, druipend van symboliek en vol prachtige filmbeelden, is zoveel meer dan het erotische drama dat we allemaal zijn gaan verwachten. Dit is bijna een stomme film, met de dialogen die er in het Duits te vinden zijn, en dan ook nog eens in een uiterst vereenvoudigde versie. Misschien waren de filmmakers van plan om het zo breed mogelijk mogelijke Europese publiek aan te spreken, want iedereen met ook maar een beetje middelbareschoolniveau kan de ondertitels gemakkelijk weglaten. Het verhaal is sowieso van weinig belang, aangezien de film op filmniveau slaagt, niet op verhaalniveau. Symbolen van vruchtbaarheid en de macht van de natuur overweldigen de menselijke personages <0xE2><0x80><0x93> er zijn zelfs scènes waarin bloemen het gezicht van de vermeende ster Hedy Lamarr aan het oog onttrekken <0xE2><0x80><0x93> en er zijn momenten die de kijkers doen denken aan het werk van Dreyer, Vertov en Riefenstahl. Als de film een boodschap heeft, denk ik dat die politiek is: de bourgeoisman is timide en impotent; de werkende klasseman is een gelukkig, productief wezen; en de vrouw is de schepper, voorbestemd om onvervuld te blijven tot ze een kind heeft gebaard. Deze mengeling van het socialistische realisme van de Sovjet-Unie en het nationaal-socialistische dogma overweldigt de film geenszins <0xE2><0x80><0x93> het is een schoonheid om van begin tot eind te zien <0xE2><0x80><0x93> maar plaatst hem wel in een zeer duidelijk artistiek tijdperk. En, o ja, Hedy trekt haar kleren uit.
Dripping with symbolism and filled with marvelous cinematography, Extase is so much more than the erotic drama we've all come to expect. This is almost a silent film, with what dialogue there is in German, and highly simplified German at that. Perhaps the filmmakers intended the film to reach the widest possible European audience, as anyone with even a little high school level Deutsch can easily dispense with the subtitles. The story is of little importance anyway, with the film succeeding on a cinematic level, not a narrative one. Symbols of fecundity and the power of nature overwhelm the human characters--there are even scenes where flowers obscure the face of supposed star Hedy Lamarr--and there are moments here that will remind viewers of the works of Dreyer, Vertov, and Riefenstahl. If the film has any message to convey, I think it's a political one: bourgeois man is timid and impotent; working class man is a happy, productive creature; and woman is the creator, destined to be unfulfilled until she has borne a child. This blend of Soviet socialist realism and National Socialist dogma doesn't overwhelm the film by any means--it's a beauty to watch from beginning to end--but it does place it in a very distinct artistic era. And, oh yeah, Hedy does get her kit off.