Als alleen al de gedachte aan Arthur Askey je van streek maakt, maak je dan geen zorgen, je kunt nog steeds naar De Ghost Train kijken en ervan houden, net als de al even fantastische Back Room Boy, het is een film die gewoon te goed is om door één enkele voorstelling te worden geruïneerd, zelfs die van de hoofdrolspeler. Persoonlijk hou ik van Askey, misschien omdat ik zijn wereld binnenga in plaats van onredelijk te verwachten dat hij de mijne binnengaat, wat een vergissing is die te veel mensen maken. Het is denkbaar dat je ernaar kijkt zonder je te verbazen over de diepe, donkere wereld waarin hij je brengt, hij is zo diepzinnig op een manier waarop maar weinig goedkope, opgewekte vlaggenzwaaiers dat konden zijn in het wanhopige begin van de jaren veertig en het is een film waarvan ik me kan voorstellen dat maar weinig mensen hem ooit maar één keer hebben gezien. De spelers zijn zonder uitzondering buitengewoon goed, misschien legt Linden Travers het er een beetje dik op, maar tegen de achtergrond van een eenzaam station in oorlogstijd kan ze moeilijk een gek spelen zonder op te vallen. Het trieste overlijden van de lieftallige Carole Lynne eerder dit jaar verbrak de laatste band die we met deze ongelooflijke film hadden, en nu is het echt verleden tijd, maar wacht hij geduldig tot we op play drukken.
If the very thought of Arthur Askey twists your guts, don't worry, you can still watch and love The Ghost Train, like the equally marvellous Back Room Boy, it is a film that is simply too damn good to be sunk by a single performance, even that of the lead actor. Personally, I love Askey, perhaps it's because I go into his world, rather than unreasonably expecting him to come into mine, which is a mistake too many people make. The Ghost Train is so intensely atmospheric that you couldn't conceivably watch it without being amazed at the deep, dark world it transports you to, it is immersive in a way that few cheap and cheerful flag-wavers managed to be during the desperate early '40s and it's a film that I would imagine few people have ever watched just the once. The cast are, without exception, extraordinarily good, perhaps Linden Travers lays it on a bit thick, but against the backdrop of a lonely railway station in wartime, she could hardly play a nutter and not stand out. The sad passing of the lovely Carole Lynne earlier this year broke the last link we had with this incredible film and now it really is in the past, but waiting patiently for us to press play.