Ik had die film al een hele tijd geleden gezien toen hij in première ging.<br />Hij was gebaseerd op het idee dat autistische kinderen met uitgetikte boodschappen konden communiceren terwijl iemand anders hen alleen maar hielp en hun handen leidde.<br />Toen opeens begonnen deze kinderen, van wie er velen het toetsenbord of het scherm niet eens in de gaten hielden als de boodschappen werden uitgetikt (in sommige gevallen konden ze zelfs naar het plafond kijken), maar wier moderatoren hun ogen op het toetsenbord gefixeerd hielden, boodschappen van misbruik door hun ouders en andere personen te typen, waarbij ze ouders en kinderbeschermingsinstellingen, links en rechts, een panische angstaanval bezorgden. Dit alles bleek een misvatting te zijn toen een derde persoon een map presenteerde, die voor het kind opende en zei: 'Typ de foto die u ziet', waarna de presentator de map aan de gespreksleider overhandigde en er een vouw in viel die een andere foto onthulde.<br />Dus terwijl het kind misschien een hond had gezien, zag de gespreksleider iets als een boot.<br />Elke keer, elke verdomde keer, was de naam van de getypte foto wat de gespreksleider had waargenomen, nooit wat het kind te zien kreeg.<br />Wie typte er dan? Nooit het kind. De film kreeg een rampzalige wending toen, zoals op de poster stond, degene die het kind in de film had gemolesteerd in de situatie verkeerde waarin hij het kind probeerde te helpen.<br /><0x3E> Als Melissa Gilbert haar zoon nooit in die situatie had gebracht, zou hij niet zijn gemolesteerd, staat er in de film. Hij was beter af onder haar toezicht.<br /><0x3E> Als ik mijn kind aan uw organisatie overdraag en hij wordt in plaats daarvan gemolesteerd, denkt u dan dat ik daarna nog zal luisteren naar wat u te zeggen hebt? Vast niet! Ik denk dat we er veilig van uit kunnen gaan dat al die beschuldigende boodschappen die die kinderen uittikten, waarop deze film was gebaseerd, nooit iemand binnen hun organisatie hebben beschuldigd die hier aanwezig was.<br />Helaas herinner ik me wel dat de film een heel goede voorstelling gaf van Gilbert als de moeder van een autist, maar verder heeft de film eigenlijk niet veel gedaan.<br />Het ergste was verreweg het kind dat aan het eind Patty Duke typte, en we horen de mechanische stem teruglezen wat hij typte: 'We hebben gewonnen!' Dit kind werd gemolesteerd. Als je mijn been afsnijdt en ik sleep je voor de rechter en je wordt schuldig bevonden aan het toebrengen van schade aan mij, mishandeling of wat dan ook, dan is dat wettige gerechtigheid, maar dan krijg ik mijn been niet terug.<br />In het gunstigste geval beschouw ik het als een loze overwinning.<br />De kans die dit kind had om normaal te zijn, gezien zijn autisme alleen al, wordt door de aanranding alleen maar groter.<br />Een 'normaal' kind heeft al genoeg te stellen met zo'n ervaring.<br />Het is volkomen oppervlakkig om te denken dat je elke situatie moet zien als iets wat 'we' zullen doen als die persoon in de rechtszaal schuldig wordt bevonden.<br />Alleen maar een slechte behandeling van een situatie en omstandigheden helemaal hier.
I saw this movie way back when it premiered.<br /><br />It was based on the notion that autistic children could communicate with typed-out messages with someone else merely aiding them and guiding their hands.<br /><br />Then suddenly these children, many of whom weren't even observing the keyboard or the screen when the messages were being typed out (they could be looking up at the ceiling in some instances), but their moderators were eyes glued on the keyboard, began typing messages of abuse from their parents and other persons, sending parents and child welfare agencies in a proberbial tizzy, left and right.<br /><br />This whole thing was proved a fallacy when a third person presented a folder, opened it to the child and said 'type the picture you see', then as the presenter turned the folder to the moderator, a fold would fall down, revealing another different picture.<br /><br />So while the child may have seen a dog, the moderator saw something like a boat.<br /><br />Every time, every bloomin' time, the name of the picture typed was what the moderator had observed, never what the child was shown.<br /><br />So who was doing the typing? Never the child.<br /><br />This movie further took a disastrous turn with, as the Australia poster stated, the person who molested the child in the movie was IN the situation trying to help the child.<br /><br />Had Melissa Gilbert never put her son IN that place, he wouldn't have been molested, is what the movie says. He was better off under her supervision.<br /><br />If I turn my kid over to your organization for aid and he gets molested instead, do you think I'm going to be keen to listen to anything you have to say after that? Not likely! I think it is a safe bet that all of these accusatory messages that these kids were typing out, that this movie was based on, they never accused someone within their operation as took place here.<br /><br />Unfortunately, I do recall that the movie gave a very good performance from Gilbert as the mother of an autistic, but other than that, the movie really didn't do much.<br /><br />The worst by far was the child typing at the end to Patty Duke, and we hear the mechanical voice read back what he typed, . . . . . "we won!" This child was molested. If you cut my leg off and I take you to court and you are found guilty of damaging me, assault, whatever, then that is legal justice, but it doesn't bring my leg back.<br /><br />At best, in my condition, I will view it as a hollow victory.<br /><br />Whatever chance this child had at what is perceived as normalcy with the autism alone is further damaged by the molestation.<br /><br />A 'normal' child has enough to contend with from such an experience.<br /><br />It's utterly superficial to think that you must look upon any situation and go 'we won' if that person is found guilty in court.<br /><br />Just a bad handling of a situation and circumstances all the way around here.