De eerste officiële Ghibli-film, Laputa, lijkt het meest op zijn voorganger Nausicaa, maar terwijl Nausicaa een sf-epos was, is dit meer een actiefilm met een vrij zwakke sf-inslag.<br />Het eerste halfuur van de film dacht ik dat ik hem geweldig zou vinden. Opnieuw word je onder de indruk van Miyazaki's aandacht voor details en zijn vermogen om een denkbeeldige wereld tot in de kleinste, prachtige perfectie te visualiseren. De animatie, hoewel nog steeds niet te vergelijken met de latere Ghibli-films, is iets beter dan in Nausicaa.<br />Ik heb in mijn recensie van Nausicaa vermeld dat een van de personages getekend is in een meer 'Lupineske' animestijl. Hier zijn er een heleboel van: de piraten. Zij geven het komische element aan de film, hoewel ik niet zeker weet waarom er een komisch element aan moet worden toegevoegd. Er was niets grappigs aan Nausicaa en ik denk dat hij er beter door af was. Maar toch, na dat gezegd te hebben, is Dola, de leider van de piraten, met gemak het meest memorabele personage in de film (ook al is ze in wezen een vrouwelijke Long John Silver. Wees niet verbaasd als je af en toe aan 'Schatplaneet' wordt herinnerd) en Cloris Leachman spreekt goed in de Amerikaanse dub.<br />De Engelse stemmen redden zich voor het grootste deel goed. Maar er begon iets mis te gaan met deze film, ongeveer halverwege. Ik denk dat ik het het best zou kunnen beschrijven door te zeggen dat de personages opgeslokt worden door de enorme omvang van het verhaal. Daar kom ik later nog op terug.<br />Er valt zoveel te bewonderen aan Laputa, en er zijn zoveel mensen die er kennelijk dol op zijn, dat ik het bijna gemeen vind dat ik er maar acht van de tien van geef, maar voor mij is het sleutelwoord hier 'bewonderen'. Het was indrukwekkender dan persoonlijk aan te halen, en na meer dan twee uur begon het gewoon te slepen.<br />Het belangrijkste voor mij was dit: ik merkte echt dat ik niet veel gaf om een van de personages. Disney zou de moeite hebben genomen om de personages te ontwikkelen, om ervoor te zorgen dat je echt voor ze viel, in plaats van ze als betrekkelijke tweedimensionale stukken te laten rondscharrelen terwijl je je vergaapte aan de verbazingwekkende vergezichten in de film. Zelfs dat zou nog draaglijk zijn geweest als er wat harde SF in het verhaal had gezeten om het goed te maken, maar het was in wezen een hoop gelul over prinsessen en toverkristallen. Dat is waar Laputa wat mij betreft inzakt, en dat weerhoudt hem ervan om een potentiële 10 uit een 10-film te zijn. Dat gezegd hebbende, moet worden toegegeven dat Miyazaki in 1986 veel verder was dan Disney in het algemeen, als je bedenkt dat hun film van hetzelfde jaar de mooie, angstaanjagende 'Great Mouse Detective' was.<br />Laputa is een goede film, in sommige opzichten een fantastische film, en je zou hem beslist moeten zien, maar ik vind dat hij te hoog wordt aangeslagen. Ik geef absoluut de voorkeur aan het eerdere 'Nausicaa of the Valley of the Wind'.<br />BTW, als het je lukt om ze in chronologische volgorde te bekijken, kijk dan uit naar de vosseneekhoorn uit Nausicaa die heel even in Laputa opduikt.
The first of the official Ghibli films, Laputa is most similar to its predecessor Nausicaa, but whereas Nausicaa was a SF epic, this is more of an action comedy-adventure with a fairly weak SF premise.<br /><br />For the first half hour of the movie I thought I was going to love it. Once again you find yourself in awe of Miyazaki's attention to detail, and his ability to conjure up an imaginary world in meticulous, beautiful perfection. The animation, though still not in the league of the later Ghibli films, is a little better than in Nausicaa.<br /><br />I mentioned in my review of Nausicaa that one character is drawn in a more 'Lupinesque' anime style. Here there are a whole bunch of them: the pirates. They provide the comic element in the film, though quite why it needs a comic element I'm not sure. There was nothing funny about Nausicaa, and I think it was better off for it. Still. having said that, Dola, the pirate leader, is easily the most memorable character in the film (even if she's basically a female Long John Silver. Don't be surprised if you're reminded of 'Treasure Planet' at times) and is well voiced by Cloris Leachman in the American dub.<br /><br />The English voice cast acquit themselves well for the most part, actually. However something started going pear-shaped for me about this movie by about the halfway mark. I think the best way that I could describe it is that the characters get swallowed up by the vast scope of the story. I'll come back to that later.<br /><br />There is so much to admire about Laputa, and so many people obviously love it, that I almost feel mean for only giving it 8 out of 10, but for me the operative word here is 'admire'. It was more impressive than personally affecting, and at over two hours it just started to drag.<br /><br />The crucial thing for me was this: I really found that I didn't care much about any of the characters. Disney would have taken the care to develop the characters, make you really fall for them, rather than leave them as relatively two-dimensional pieces to be moved around while you gawked at the amazing vistas in the movie. Even that would have been tolerable if there was some hard SF in the story to make up for it, but it was basically a lot of gobledegook about Princesses and magic crystals. That's where Laputa falls down as far as I'm concerned, and that's what holds it back from being a potential 10 out of 10 movie. Having said that, it must be admitted that Miyazaki was leagues ahead of Disney in general in 1986, when you consider that their movie of the same year was the pretty dire 'Great Mouse Detective'.<br /><br />Laputa is a good film in some ways an amazing film, and you should definitely see it, but I do feel it's over-rated. I definitely prefer the earlier 'Nausicaa of the Valley of the Wind'.<br /><br />BTW, if you manage to watch them in chronological order, watch for the fox-squirrel from Nausicaa popping up briefly in Laputa.