Dit is een schattig en droevig verhaaltje over cultureel verschil. Kyoko is een mooie Japanse vrouw die naar Californië is gevlucht om aan een mislukte relatie in Japan te ontsnappen. Ken is een Japans-Amerikaanse handarbeider met aspiraties op het gebied van rock-'n-roll, maar weinig concreets om een potentiële partner aan te bieden. Kyoko 'trouwt' met Ken om permanent in de Verenigde Staten te kunnen blijven, met de afspraak dat ze, hoewel ze samen zullen leven tot ze een 'groene kaart' krijgt, alleen in naam zullen trouwen. Al snel blijkt dat de partijen niet op dezelfde golflengte zitten, of misschien wel in dezelfde 'tijdzone', vandaar de titel van de film. Als immigratieadvocaat heb ik dergelijke'regelingen' wel vaker gezien. Ik was blij te zien hoe goed de filmmaker de dramatische mogelijkheden van deze situatie had ingeschat.
This is a cute and sad little story of cultural difference. Kyoko is a beautiful Japanese woman who has run to California to escape from a failed relationship in Japan. Ken is a Japanese American manual laborer with aspirations of rock and roll stardom but little concrete to offer a potential partner. Kyoko "marries" Ken in order to be able to stay permanently in the U.S., with the understanding that although they will live together until she gets a "green card" the marriage will be in name only. It soon develops that the parties are not on the same wavelength - or perhaps in the same "time zone", hence the title of the movie. As an immigration attorney I have seen such "arrangements" take on a life of their own, so I was pleased to see how well the filmmaker developed the dramatic possibilities of this situation.