Ik vind deze serie echt goed. Ik kan me goed voorstellen hoe het de cultstatus heeft gekregen. Het is origineel en geestig. Maar om de een of andere reden heb ik er nooit het soort resonantie van gevoeld dat ik zou kunnen hebben. Het bevat niet het soort open deur, de winterse kilte die je uit zo'n ontzagwekkende premisse zou krijgen. Elke keer dat ik naar een aflevering kijk, merk ik dat ik erop aandring om een of andere naamloze, vormeloze vraag te beantwoorden.<br />Voor ik verderga, wil ik vooraf zeggen dat wat volgt mijn mening is, en alleen mijn mening. Verschillende versies voor verschillende mensen.<br />Ik zou graag meer scènes in 'American Gothic' hebben gezien die's nachts zijn opgenomen. Er is te veel daglicht in deze show, en ik denk dat het de neiging had om de spanning te verminderen. We zijn tenslotte niet bang voor het daglicht. We maken ons zorgen over wat er in de schaduwen is. De duivel zit niet altijd in de details. Wat we niet zien, is vaak het meest angstaanjagend.<br />Ten tweede <0xE2><0x80><0x93> en dit is het verhaal dat waarschijnlijk tot veren en pluimen zal leiden: Gary Cole is een enorm getalenteerde acteur... een karakterspeler. Ik heb zijn carrière gevolgd vanaf de films van The Brady Bunch, en daarom vind ik het moeilijk om te zeggen dat hij waarschijnlijk niet de juiste rol had als Lucas Buck. Hij is bijna te petroichan, te sympathiek om de belichaming van het kwaad te zijn, zelfs naar bijbelse maatstaven. Je bent aan het freebasen in een keukenlaboratorium naast een paar liter Drain-O. Je gaat steeds weer terug, ook al weet je dat het einde waanzin zal zijn, en dood. Hij zou de ultieme woekeraar moeten zijn. Hij maakt boeken, maar ook onuitsprekelijke veroordelingen. Natuurlijk. Je hebt het geld, en het zal niet lang duren of je zult ook gebroken vingers hebben; een afgehakte hand, een onthoofd hoofd, en uiteindelijk een verdoemde ziel. Je tot Buck wenden is een wanhoopsdaad, en wanneer hij in de buurt is, zou er een of andere directe, nabije, definitieve beslissing in de lucht moeten hangen <0xE2><0x80><0x93> met dagelijks bijkomende rente.<br />Het is allemaal royaal, met alle touwtjes aan elkaar, en tegen de tijd dat je dat beseft, zul je ook weten dat het te laat is. En dat brengt me bij de derde: ze hebben Buck een beetje te vaak laten zien. Hij is zelfs op de meeste plaatsen te zien, waardoor hij misschien zijn scherpte heeft verloren. De sheriff zou een soort mythische figuur zijn. Hij is de apocriefe kennis. Velen zouden 'van' hem weten, maar slechts een enkeling zou hem echt kennen. Hij zou het onderwerp zijn van flashbacks en cryptische gesprekken, en de perfecte persoon om deze plotpresentatie te geven zou de plaatsvervangende figuur zijn geweest die door Nick Searcy werd gespeeld.<br />Vier, de show zou heel zelfvoldaan kunnen zijn <0xE2><0x80><0x93> tot op zekere hoogte, zouden sommigen zeggen <0xE2><0x80><0x93> en dat wordt geïllustreerd door het fluiten van 'Meet Me At The Fishing Hole' in de pilot van de serie. Ik heb al vastgesteld dat Cassidy en Raimi op de anti-Andy Taylor-manier aan het filmen waren. We hadden het concept dat ons via Fed Ex werd toegestuurd waarschijnlijk niet nodig. Ik maakte daaruit op dat de piano op het hoofd voor mij binnen de eerste vijf minuten al overbodig was.<br />Deze opmerkingen gaan allemaal over wat, voor mij, een goede film geweldig zou hebben gemaakt. Ik begrijp ook dat de producers hun eigen, unieke stijl hadden en dat er vele handen in de pap waren. In hun eeuwige zoektocht naar lcd-programmering speelde het netwerk een duidelijke rol in de ondergang van deze serie.<br />Het minste wat deze zakkige pakken hadden kunnen doen, was de afleveringen in de juiste volgorde uitzenden.<br />Wees reëel.<br />Hoe dan ook, het is gebeurd.' Het is een groot verlies voor zowel de fans van het genre als voor de gewone kijkers.
I really like this show. I can readily see how it achieved cult status. It's original, and thought provoking. For some reason though, I have never felt the kind of resonance from it that I could have. It doesn't pack the kind of open door, winter chill that was to be had from such an awesome premise. Each time I watch an episode, I find myself prodding, and pushing for it to answer some nameless, formless question.<br /><br />Before continuing, let me preface this by saying that what follows is my opinion, and my opinion only. Different strokes for different folks.<br /><br />I would have liked to have seen more scenes in "American Gothic" that were shot at night. There's too much daylight in this show, and I think it had a tendency to counteract the suspense. We're not afraid of the daylight, after all. We're concerned about what's in the shadows. The devil isn't always in the details. What we're not seeing is often the most frightening.<br /><br />Second--and this is the one that's probably going to lead to tar, and feathers: Gary Cole is a tremendously talented actor...a character actor. I've followed his career from The Brady Bunch films on, which is why it pains me to say that he was probably miscast as Lucas Buck. He's almost too petroichan, too likable to be embodiment of evil, even by Biblical standards. Lucas Buck is a narcotic. He's Heroin. He's freebasing in a kitchen laboratory next to a gallon of Drain-O. You keep going back, even though you know the end will be madness, and death. He should be like the ultimate loan shark. He's a maker of book, but also of unspeakable condemnation. Sure. You've got the money, and before long you're also going to have broken fingers; a severed hand, a decapitated head, and eventually, a damned soul. Turning to Buck is an act of desperation, and whenever he's around, there should be some immediate, ambient finality--with interest compounded daily--in the air.<br /><br />It's all largess, all strings attached, and by the time you realize that, you'll also know that it's too late.<br /><br />Which leads me to three: they showed Buck a little too often. He's in most of the scenes, in fact, which may have caused him to lose his edge. The sheriff would be like the next door mythology. He's the apocryphal acquaintance. Many would know 'of' him, but only an unfortunate few would really know him. He'd be the stuff of flashbacks, and cryptic conversations, and the perfect person to deliver this plot exposition would have been the deputy character that Nick Searcy portrayed.<br /><br />Four, the show could be very self-reverential--to a fault, some might say--and this is typified by the whistling of "Meet Me At The Fishing Hole" in the series pilot. I think we've already established that what Cassidy, and Raimi were shooting for was the anti-Andy Taylor. We probably didn't need the concept delivered to us via Fed Ex. I gathered that within the first five minutes so, for me, the piano on the head was unnecessary.<br /><br />These remarks are all about what, FOR ME, would have made a good show great. I also understand that the producers had their own, unique style, and that there were many hands in the soup. In their everlasting quest for LCD programming, the network played a definite role in the demise of this series.<br /><br />The least these jerk-off suits could have done was to air the episodes in order.<br /><br />Get real.<br /><br />Either way, it's a grievous loss to both genre fans, and casual viewers alike.