Ik kwam dit een paar jaar geleden tegen toen ik op een zondagmiddag zat te zappen. Hoewel het duidelijk een goedkope tv-film uit de jaren zeventig was, waren de richting en de kwaliteit goed genoeg om mijn aandacht te trekken, en ik was inderdaad verslaafd en moest hem tot het eind kijken. Ik heb onlangs de kans gekregen om een buitenlandse dvd van deze film te kopen (oeps, ik zag niet dat er een paar maanden daarvoor eindelijk een binnenlandse was uitgekomen) en ik was heel blij dat ik hem weer kon zien (en in zijn geheel).<br />Ik begrijp het fenomeen niet helemaal, maar op de een of andere manier lijken de jaren zeventig greep te hebben op horrorfilms die in feite eng zijn. De decennia voor de jaren zeventig leverden een paar prachtige films op en het grootste deel van de horroriconen die we nu hebben, maar zijn ze ook echt eng? Nee, niet echt. In de jaren na de jaren zeventig hebben we ook horrorfilms gekregen die cooler, opwindender, veel betere productiewaarden en geavanceerde special effects hebben, leuker, grappiger, effectieve'sprong'momenten hebben en een paar heel creatieve toepassingen van bloed, maar ook die zijn niet echt eng! Er is gewoon iets met de sfeer van de horrorfilms uit de jaren zeventig. De korrelige kwaliteit. De spookachtige, donkere scènes die niet worden verlicht door grote, hightech lampen. De 'rand van droomland'-kwaliteit van de dialogen en de vreemde, schrille EQ-scores. Het vreemde gevoel van onbehagen en lelijkheid dat alles doordrenkt. Alles wat werkt om de meeste films uit de jaren zeventig te ondermijnen, in het geval van horror, werkt in zijn voordeel.<br />In het bijzonder zijn in deze film de rustige, intense beelden van de duivelshond die mensen aanstaart nogal zenuwslopend. Zo veel effectiever dan wanneer ze de meer voor de hand liggende route hadden gevolgd en de hond grommend, kwijlend en openlijk vijandig ('Cujo'?) hadden laten zien. De filmmakers zijn zo verstandig dat te bewaren voor het moment dat de hond in zijn bovennatuurlijke gedaante verschijnt. De effecten daarvan, hoewel niet verfijnd naar de maatstaven van vandaag, bezorgden me letterlijk de rillingen. Het bizarre, vaag omlijnde 'Ik weet niet precies wat ik zie'. Het komt me voor dat een echte bovennatuurlijke visie meer lijkt op de hyperrealistische, kristalheldere, optische printer/digitale compositeur-repertoires van hedendaagse horrorfilms.<br />Hoewel de menselijke personages in deze film niet zo bevredigend worden weergegeven als hun nemesis of de wereld waarin ze leven, doen de acteurs allemaal hun best. Het koppelen van de broer en zus uit de 'Witch Mountain'-films als, ja, broer en zus, is een nogal goedkoop staaltje stuntmanschap, maar ze doen het prima. Yvette Mimieux slaagt er altijd in onderhoudend te zijn, zij het niet spectaculair. Naarmate de film vordert, ontlokt Richard Crenna steeds meer empathie aan het publiek. Zijn twijfel aan zichzelf als hij zich afvraagt of zijn familie wel echt zijn familie is. De vraag of het feit dat hij een buitenaards wezen is het gevolg is van een bovennatuurlijke samenzwering of dat hij alleen maar lijdt aan paranoïde schizofrenie, wordt vrij goed onderbouwd, hoewel zijn gedachte dat een routinematig lichamelijk onderzoek een verklaring zou kunnen bieden voor wat hij ervaart, in zijn naïviteit absurd is.<br />Het einde van de film is een van de weinige die ik heb gezien dat niet als een goedkope grap aanvoelt, en het zette me in feite aan het denken over de keuzes waarmee deze personages de volgende keer geconfronteerd zouden worden en wat ze waarschijnlijk zouden doen en hoe ze zich daarbij zouden voelen.<br />De tegenstanders van deze film zullen misschien zeggen dat het alleen maar een middelgroot voertuig is voor een paar keurige, oplichtende netvliesopnamen, maar hé, je zou hetzelfde kunnen zeggen van 'Blade Runner'.<br />De tegenstanders van deze film zullen misschien zeggen dat het alleen maar een middelgroot voertuig is voor een paar keurige, oplichtende netvliesopnamen, maar hé, je zou hetzelfde kunnen zeggen van 'Blade Runner'.
I ran across this several years ago while channel surfing on a Sunday afternoon. Though it was obviously a cheesy TV movie from the 70s, the direction and score were well done enough that it grabbed my attention, and indeed I was hooked and had to watch it through to the end. I recently got the opportunity to buy a foreign DVD of this film (oops, didn't notice a domestic one had finally come out a couple months prior), and was very pleased to be able to watch it again (and in its entirety).<br /><br />I don't wholly understand the phenomenon, but somehow the 70s seem to have a lock on horror movies that are actually scary. The decades prior to the 70s produced some beautifully shot films and the bulk of our enduring horror icons, but are they actually scary? No, not very. Likewise in the years since the 70s we've gotten horror movies that are cooler, more exciting, have much better production values and sophisticated special effects, are more fun, funnier, have effective "jump" moments, and some very creative uses of gore, but again... they aren't really scary! There's just something about the atmosphere of the 70s horror films. The grainy film quality. The spookily dark scenes unilluminated by vast high-tech lighting rigs. The "edge of dreamland" muted quality of the dialogue and the weird and stridently EQ'd scores. The odd sense of unease and ugliness permeating everything. Everything that works to undermine most movies of the 70s, in the case of horror, works in its favor.<br /><br />Specifically, in this film, the quiet, intense shots of the devil dog staring people down is fairly unnerving. So much more effective than if they had gone the more obvious route of having the dog be growling, slavering, and overtly hostile ("Cujo"?). The filmmakers wisely save that for when the dog appears in its full-on supernatural form. The effects when that occurs, while unsophisticated by today's standards, literally gave me chills. The bizarre, vaguely-defined, "I'm not quite sure what I'm looking at" look intuitively strikes me as more like how a real supernatural vision would be, rather than the hyper-real, crystal clear optical printer / digital compositor confections of latter-day horror films.<br /><br />While the human characters in this film are not as satisfyingly rendered as their nemesis or the world they inhabit, the actors all do a decent job. The pairing of the brother and sister from the "Witch Mountain" movies as, yes, brother and sister, is a rather cheesy bit of stunt casting, but they do fine. Yvette Mimieux always manages to be entertaining if unspectacular. Richard Crenna earns more and more empathy from the audience as the film progresses. His self-doubt as he wonders whether his family's alienness is truly due to a supernatural plot or whether he's merely succumbing to paranoid schizophrenia is pretty well handled, though his thought that getting a routine physical may provide an explanation for what he's been experiencing is absurd in its naïveté.<br /><br />The movie's The-End-Question-Mark type ending is one of the only ones I've seen that doesn't feel like a cheap gimmick, and actually made me think about the choices these characters would be faced with next and what they'd be likely to do and how they'd feel about it.<br /><br />Detractors of this film may say it's merely a feature-length vehicle for some neato glowing retina shots, but hey, you could say the same thing about "Blade Runner". :-)