Een van de redenen waarom Pixar het zo goed heeft gedaan, en zo succesvol is, is dat hun films weliswaar technische wonderen en visuele mozaïeken blijven, maar dat ze een verhaal hebben dat bij hun stijl past. En vaak ook nog een heel ontroerende stijl: aangrijpend, charmant en van verschillende generaties. Dat veel Anime (in algemene termen gesproken) en een groot aantal andere animaties hun technische virtuositeit niet kunnen evenaren met echte inhoud, komt volgens mij (en ik kan het mis hebben) deels doordat de makers zich niet bezighouden met karakter en plot en zich veel te veel richten op geluid en beeld, of omdat de pure inspanning die nodig is om sommige animaties te maken zo enorm, zo vermoeiend is dat ze de energie niet hebben om een echt boeiend verhaal te creëren. Datzelfde kan niet van Renaissance worden gezegd. Er zitten zwakke plekken in de plot, maar daar kom ik later nog op terug. Diezelfde zwakke plekken worden echter niet weerspiegeld in de beelden <0xE2><0x80><0x93> Renaissance is absoluut verbluffend. De extreem hoge contrasten (soms zo hoog contrast dat er alleen maar één gezicht of één lichtstraal zichtbaar is) en de ongelooflijke details zijn altijd indrukwekkend, altijd een genot om te zien. Het futuristische Parijs dat hier te zien is, is het grimmige nageslacht van Blade Runner en Brave New World: donker, somber, heel welvarend en zelfs schoon, maar gehuld in intriges, bedrijfsmisdaden, geobsedeerd door schoonheid (de basis van de catwalk tenslotte) en de smerigheid en verwaarlozing van zijn doolhofachtige gangen verdoezelend met een vernislaag van monumentale, geraffineerde architectuur. Het is een fascinerende omgeving, niet helemaal origineel, maar toch geweldig. De film is voorzien van de veelgeprezen'motioncapture'-technologie en ongelooflijke aandacht voor menselijk en design-details, wat resulteert in beelden waar een zwart-witfotograaf een moord voor zou doen. Niet dat de details het niet leuk kunnen maken, want Christian Volckman heeft een paar uitmuntende actiescènes in elkaar gezet: een zorgeloze achtervolging, een paar gruwelijke (en fantasierijke) moorden, een paar schermutselingen in het donker en een akelige kloppartij in een somber appartement. De locaties zijn ook geweldig (ik wil de nachtclub zien). Hoewel het centrale personage van Karras je gewone, onconventionele agent is, zijn de andere twee vrouwelijke personages (die zussen zijn) de echte motoren van de film. Uit het door oorlog verscheurde Oost-Europa, voortgekomen uit een oorlog, uit een diaspora en een familieruzie, zijn ze een fascinerende metafoor voor Europa als geheel.<br />De film is geweldig sfeervol, de duizelingwekkende, zwiepende namaakcamera-bewegingen en de volwassen toon zorgen voor een zeer boeiende ervaring. Maar de plot... Het wordt nooit interessanter dan de eerste wending, waarin de onvermoeibare Karas Ilona Tasuiev moet zien te vinden, een bloedmooie en pionierende wetenschapper, nadat ze van de straat is geplukt. Het sinistere bedrijf Avalon (is een bedrijf ooit sinister?), waar ze voor werkte op 'geheime' basis, projecten die erop gebrand zijn haar terug te vinden, en algauw zit Karas tot aan zijn nek in officiële reprimandes, lijken, sigarettenrook en kogels die op het nippertje gemist worden, en wordt hij verliefd op Ilona's dochter. 2. Bislane, zus van Paul (heel meelevend verwoord door Catherine McCormack), terwijl hij de diepten van de smerige onderbuik van de stad (en zijn eigen verleden) aftast.<br />3. _Text-book noir_, met andere woorden, maar hoewel ik veel meer van de film heb genoten dan van _Sin City_ (waarvan de film een oppervlakkige visuele gelijkenis vertoont), zijn de plot en de oplossing saai, wordt het thema van onsterfelijkheid wel aangestipt, maar nooit onderzocht, en zijn de streken van Paul Dellenbach, ceo van Avalon, ook saai, en ondergraven ze een groot deel van de dramatische spanning. De basisideeën zijn bekende materialen uit het sf-genre, en je hebt het knagende gevoel dat de beelden en de sfeer het alledaagse materiaal verdoezelen. Maar de film als geheel is helder en volmaakt samenhangend, ook al voelen sommige van de scenario's waarin de personages meespelen af en toe aan als uitvluchten voor vertoon van technische toverkunst. Maar het is de projectie van het leven in Parijs rond 2054, het visioen van gemeenschap en schepping van een andere stad vanaf de grond, die deze film iets om naar te kijken maakt. Misschien neem ik hem te serieus, en als dat zo is, kan ik tenminste zeggen dat hij voortreffelijk is gemaakt, buitengewoon onderhoudend (en ook tamelijk volwassen) en met een ambiance als geen ander.
One reason Pixar has endured so well, and been so successful, is that while their films remain technical marvels and visual mosaics, they have a story to match their style. And often very moving style at that: affecting, charming and cross-generational. That a lot Anime (speaking in broad terms) and a great many other animations fail to match their technical virtuosity with real substance is, I think (and I might be wrong) partly because either the makers aren't bothered with character and plot and focus far too much on sound and image, or the sheer effort that goes into making some animations is so enormous, so enervating that they don't have the energy to create a really engaging story.<br /><br />That same cannot be said of Renaissance. There are flaws in its plot, but I'll get to that later. Those same flaws, however, are not reflected in the visuals - Renaissance is nowt short of stunning. The ultra-high contrast images (sometimes so high-contrast that is nothing but one face or one beam of light visible) and incredible detail are always impressive, always a joy to behold. The futuristic Paris on display is the grim offspring of Blade Runner and Brave New World; dark, murky, quite affluent and even clean, but shrouded in intrigue, corporate malfeasance, obsessed with beauty (capital of the catwalk, after all) and disguising the squalor and neglect of its labyrinthine passages with a veneer of monumental, sophisticated architecture.<br /><br />It's a compelling environment, not entirely original, but great all the same. The film's much-touted 'motion-capture' technology and incredible attention to human and design minutiae result in images a black-and-white photographer would die for. Not that the detail prevents entertainment, because Christian Volckman crafts some superb action sequences: a hell-for-leather care chase, a couple of gruesome(ly imaginative) murders, several tussles in the dark and a nasty dust-up in a gloomy apartment. The locations are great, too (I want to visit the nightclub). While the central character of Karas is your regular off-the-shelf maverick cop, the other two female characters (who are sisters) are the real motors of the movie. Coming from war-torn Eastern Europe, products of a war, diaspora and a family spat, they're a compelling metaphor for Europe as a whole.<br /><br />The film is tremendously atmospheric, its dizzying, swooping faux-camera moves and adult tone making for a very engaging experience. However, the plot... It never becomes more interesting than the initial hook, in which indefatigable plod Karas must find Ilona Tasuiev, a drop-dead gorgeous and pioneering scientist, after she's snatched from the street. The sinister corporation Avalon (is ANY corporation ever not sinister?), which she was working for on 'classified', projects are hell-bent on her retrieval, and soon Karas is up to his neck in official reprimands, dead bodies, cigarette-smoke and narrowly-missed bullets, and falling in love with Ilona's sister Bislane (very sympathetically voiced by Catherine McCormack), as he plumbs the depths of the city's sordid underbelly (and his own past).<br /><br />Text-book noir, in other words, but while I enjoyed the film a lot more than Sin City (to which it bears a passing visual resemblance), the plot and resolution are dull, the theme of immortality being raised but never examined, and the shenanigans of high-rolling Avalon CEO Paul Dellenbach are also dull , undercutting a lot of the dramatic tension. The basic ideas are familiar sci-fi genre materials, and there's a nagging sense that the visuals and atmosphere are disguising the mundane material.<br /><br />However, the film as a whole is lucid and perfectly coherent, even if some of the scenarios the characters get into occasionally feel like excuses for displays of technical wizardry. But it's the projection of life in Paris circa 2054, the vision of community and creation of another city from the ground up that makes this film something to behold. I may be taking it too seriously, and if that's the case I can at least say that it's superbly made, extremely entertaining (and pretty mature, too), and with an ambiance like no other.