Joan Fontaine is hier volkomen overtuigend als een amorele schoonheid die absoluut niet in staat is om liefde te voelen voor iemand anders dan zichzelf. Haar man (Richard Ney) heeft al zijn geld verloren door een combinatie van zijn roekeloosheid en haar buitensporigheid en ze zijn gedwongen om in een piepklein kamertje te wonen, met weinig of geen vooruitzichten. Ze blijven de meest verbazingwekkende kleren aantrekken en uitgaan en sociaal doen alsof er niets aan de hand is. Hij is een charmante, lamlendige, maar uiterst beminnelijke man. Maar Fontaine besluit dat hij weg moet, aangezien hij niet meer van nut is. Dus besluit ze hem te vergiftigen als ze beseft dat hij niet van haar wil scheiden, zodat ze verder kan gaan met haar leven. Ze heeft intussen een minnaar (Patric Knowles) die ze besluit te laten vallen omdat hij ook niet rijk is. Ze ontmoet de oudere Herbert Marshall, die een jacht heeft met alle toeters en bellen en meer geld dan zelfs Fontaine kan uitrekenen. Ze probeert hem te versieren en besluit dat hij er wel mee door kan. Hij wil maar al te graag door de jonge schoonheid worden verslonden. Hij is zeker niet erg opwindend en heeft ongeveer evenveel sexappeal als de omelet van gisteren. Het kan haar niet schelen hoe hij eruitziet, ze kijkt dwars door hem heen, ziet wat ze werkelijk wil en gaat ervoor. Ze begint haar man te vergiftigen en doodt hem keurig en bevredigend, zodat alles goed gaat. Maar zoals altijd in films en soms zelfs in het leven, beginnen er onverwachts dingen mis te gaan en de spanning loopt merkbaar op, zodat Fontaine begint te zweten. Fontaine is er vooral goed in om er slecht en doodsbang uit te zien en als het net zich om haar begint te sluiten, is haar toenemende wanhoop voelbaar en zitten wij op het puntje van onze stoel. Hysterie en angst nemen het over van koele berekening en sluwheid. Maar ze vindt een zondebok voor haar misdaad in de persoon van haar afgedankte minnaar, die een onschuldig slachtoffer is van haar plan om hem in de val te laten lopen. Hij wordt ter dood veroordeeld wegens moord, omdat de dood van de echtgenoot door vergif onverwacht aan het licht kwam. Maar sir Cedric Hardwicke, die een grimmig vastberaden Scotland Yard-inspecteur speelt, denkt dat er misschien iets niet in de haak is en begint aan het verhaal te twijfelen en Fontaine te verdenken. Hij sluit haar in en sommige van de scènes waarin dit gebeurt zijn geïnspireerde weergaves van de wildste paniek. Maar zal het leven van de onschuldige man gered worden voordat hij wordt geëxecuteerd? Zal Fontaine zich hieruit weten te wurmen? Zal Herbert Marshall haar beschermen om zijn verliefdheid veilig te stellen? Deze film is deskundig geregisseerd door Sam Wood, en de film is een werkelijk voortreffelijke thriller, die naar ik aanneem zeer geschikt is voor de beschrijving van een voortreffelijke film noir.
Joan Fontaine here is entirely convincing as an amoral beauty who is entirely incapable of feeling love for anyone but herself. Her husband (Richard Ney) has lost all his money through a combination of his foolhardiness and her extravagance, and they are reduced to living in a tiny room, with little or no prospects. They continue to put on the most amazing clothes and go out and socialize as if nothing were wrong. He is a charming, feckless, but wholly amiable fellow. However, Fontaine decides he has to go, as he has outlived his usefulness. So she resolves to poison him when she realizes he does not want to divorce her, so that she can move on. She has meanwhile had a lover (Patric Knowles) whom she decides to drop because he is not rich either. She meets the aging Herbert Marshall, who has a yacht with all the trimmings and more money than even Fontaine could figure out how to spend. She targets him and decides he will do nicely. He is all too eager to be eaten up by the young beauty. He certainly isn't very exciting, and has about as much sex appeal as yesterday's omelette. But Fontaine is one of those gals who has eyes only for money, and the man standing between her and it is transparent, so that she doesn't even notice or care what he looks like, she looks through him and sees what she really wants and goes for it. She proceeds to poison her husband, and dispatches him very neatly and satisfactorily, so that everything is going well. But as always happens in the movies, and sometimes even in life, some unexpected things begin to go wrong, and the tension rises appreciably, so that Fontaine begins to sweat. Fontaine is particularly good at looking wicked and terrified, and as the net begins to close in on her, her rising sense of desperation is palpable and has us on the edges of our seats. Hysteria and fear take over from cool calculation and cunning. But she finds a fall guy for her crime in the person of her cast off lover, who is an innocent victim of her scheme to set him up. He is condemned to death for murder, because the husband's death by poison came to light unexpectedly. But Sir Cedric Hardwicke, playing a grimly determined Scotland yard inspector, thinks there may be something amiss, and begins to doubt the story and suspect Fontaine. He closes in on her, and some of the scenes as this happens are inspired portrayals of the wildest panic. But will the innocent man's life be saved before he is executed? Will Fontaine worm her way out of this one? Will Herbert Marshall protect her to safeguard his infatuation? This film is expertly directed by Sam Wood, and the film is a really superb suspense thriller which I suppose qualifies very well for the description of a superior film noir.