Een ongebruikelijke kijk op tijdreizen: in plaats van naar het verleden van de Aarde te reizen, komt het driemanschap vast te zitten in de geschiedenis van een andere planeet. Ze stralen omlaag naar deze planeet, waarvan de zon over drie of vier uur nova zal gaan (dat is op het nippertje!). In een of andere futuristische bibliotheek ontmoeten ze meneer Atoz (van A tot Z, snap je? ha-ha) en zijn duplicaten. Het blijkt dat de bewoners niet zijn ontsnapt aan de vernietiging van hun planeet door middel van ruimtereizen, de gebruikelijke manier, maar dat ze allemaal zijn ontsnapt naar de verschillende tijdperken van hun planeet. Meneer Atoz gebruikt een tijdmachine om mensen weg te sturen nadat ze een keuze hebben gemaakt (kijk maar naar de disks die we hier zien, weer een Trek-voorspelling van cd's en dvd's!). Als meneer Atoz de machine in gereedheid brengt (de Atavachron-wat-dan-ook), hoort de dappere Kirk de gil van een vrouw en rent hij de versie van de planeet in van de 17e eeuw van de Aarde, waar hij in een zwaardgevecht verzeild raakt en gearresteerd wordt wegens hekserij. Er is een excentrieke maar goede vertolking van de actrice die een vrouw van slechte reputatie speelt in deze tijd, waarbij ze gebruik maakt van de frasering van de tijd ('...je bent een bazige mooie ko... Heks! Heks! Ze zullen je verbranden...!'). Spock & McCoy volgen Kirk, maar eindigen in een ijstijd, 5000 jaar eerder. Het klinkt allemaal heel logisch, behalve dat deze tijdmachine misschien verantwoordelijk is voor de verandering (maar zelfs dan waren Spock & McCoy niet door Atoz "voorbereid" <0xE2><0x80><0x93> nou ja, het lijkt me ook dat Spock bijna onmiddellijk door de overgang werd beïnvloed <0xE2><0x80><0x93> hij zegt dat hij van "miljoenen lichtjaren" ver weg is, in plaats van de correcte honderden of duizenden <0xE2><0x80><0x93> een grove vergissing voor een logische Vulcanus). Hoe dan ook, Spock laat hier zijn nare kant zien <0xE2><0x80><0x93> vergeet "Dag van de Duif" en vergeet "Deze Kant van het Paradijs" <0xE2><0x80><0x93> McCoy komt er al snel achter dat zijn Vulcanusvriend geen enkel van zijn gebruikelijke avances zal accepteren en hij krijgt bijna zijn gezicht weer in de plooi. Spock krijgt het ook aan de stok met Zarabeth, een aantrekkelijke vrouw die voor straf naar dit koude verleden was verbannen (er zijn een paar pioniersromans geschreven over Spocks zoon, het resultaat van deze verbintenis). Al deze scènes zijn ogenopeners, een herinnering aan hoeveel Spock precies verbergt of binnenhoudt. Het is ook ironisch dat McCoy, nog maar een paar episodes eerder ('Requiem voor Methusalem') Spock erop wees dat hij nooit de pijn van de liefde zou kennen <0xE2><0x80><0x93> en nu gebeurt dit allemaal. Intussen worstelt Kirk met de oudere Atoz, die erop staat dat Kirk teruggaat naar een of ander verleden ('Je bent kennelijk een suïcidale maniak' <0xE2><0x80><0x93> geweldig werk van acteur Wolfe, voor het laatst gezien in 'Brood en Circus'). Het komt uiteindelijk allemaal op zijn pootjes terecht, maar zoals ik al eerder zei, ze hebben het op het nippertje gered. Een keurig Trek-avontuurtje met een duidelijke kosmische invalshoek.
An unusual take on time travel: instead of traveling to Earth's past, the main trio get stuck in the past history of another planet. They beam down to this planet, whose sun is scheduled to go nova in 3 or 4 hours (that's cutting it close!). In some kind of futuristic library, they meet Mr. Atoz (A to Z, get it? ha-ha) and his duplicates. It turns out, instead of escaping their planet's destruction via space travel, the usual way, the inhabitants have all escaped into their planet's various past time eras. Mr. Atoz uses a time machine to send people on their way after they make a selection (check out the discs we see here, another Trek prognostication of CDs and DVDs!). When Mr. Atoz prepares the machine (the Atavachron-what-sis), gallant Kirk hears a woman's scream and runs into the planet's version of Earth's 17th century, where he gets into a sword fight and is arrested for witchery. There's an eccentric but good performance here by the actress playing a female of ill repute in this time, using phrasing of the time ("...you're a bully fine coo.. Witch! Witch! They'll burn ye...!"). Spock & McCoy follow Kirk, but end up in an ice age, 5000 years earlier.<br /><br />Kirk manages to get back to the library first. The real story here is Spock's reversion to the barbaric tendencies of his ancestors, the warlike Vulcans of 5000 years ago. This doesn't really make sense, except that maybe this time machine is responsible for the change (even so, Spock & McCoy weren't 'prepared' by Atoz - oh, well; it also seems to me Spock was affected by the transition almost immediately - he mentions being from 'millions of light years' away, instead of the correct hundreds or thousands - a gross error for a logical Vulcan). In any case, Spock really shows his nasty side here - forget "Day of the Dove" and remember "This Side of Paradise" - McCoy quickly finds out that his Vulcan buddy will not stand for any of his usual baiting and nearly gets his face rearranged. Spock also gets it on with Zarabeth, a comely female who had been exiled to this cold past as punishment (a couple of Trek novels were written about Spock's son, the result of this union). All these scenes are eye-openers, a reminder of just how much Spock conceals or holds in. It's also ironic that, only a few episodes earlier ("Requiem for Methuselah"), McCoy was pointing out to Spock how he would never know the pain of love - and now all this happens. Kirk, meanwhile, tussles with the elderly Atoz, who insists that Kirk head back to some past era ("You are evidently a suicidal maniac" - great stuff from actor Wolfe, last seen in "Bread and Circuses"). It all works out in the end, but, like I mentioned earlier, they cut it very close. A neat little Trek adventure, with a definite cosmic slant.