Het is moeilijk voor te stellen dat een regisseur in staat is om zoiets godvergeten gelul als 'Notting Hill' uit te voeren in zoiets gevoeligs en aantrekkelijks als dit, maar goed, hier is het bewijs en het is heel meeslepend. Verschillende regisseurs hebben wel eens gezinspeeld op tv-drama, en ja, dit heeft soms wel iets van een Play for Today uit de jaren zeventig, maar het is altijd een stuk beter, voornamelijk, denk ik, dank zij een buitengewoon goed acteerwerk van Anne Reid en een mooi scenario dat schaduwbokst met clichés zonder er ooit een op de neus te krijgen, behalve misschien helemaal aan het eind. Het beviel haar niet, of het nu kwam door de beelden van onverschillige afscheidsgroeten door de gang, of de o-wat-een-mooie-ochtend-van-de-ochtend: ze verdiende een weloverwogen finale dan dat, denk ik, na al dat harde werken. Het gedoe met de pantoffels was bij nader inzien ook een beetje vreemd).<br />Wat ik bedoel met het vermijden van clichés: tja, ik voor mij had een beklemmende verwachting dat de 'volwassen' man met wie May's dochter haar probeert te koppelen in 2 dimensies zou worden gegoten als een weerzinwekkende ouwe zeur, zodat het contrast pijnlijker zou zijn met de aantrekkelijke, viriele jonge gozer met wie hij zonder het te weten wedijvert. In plaats daarvan krijgen we een onverwacht subtiel en sympathiek beeld van een eenzame, onhandige, niet geheel onaantrekkelijke en zeer menselijke kerel, die het niettemin doet. Ik heb niet veel verstand van het vermaken van een vrouw. Rond die tijd begon ik rechtop te zitten en meer aandacht te schenken. Dit was een script dat de acteurs de kans gaf om adem te halen en iets interessants te doen met vrij kleine rollen. In dat opzicht bijna Mike Leigh (behalve de gekunstelde catharsis waar de laatste om onverklaarbare redenen voor in de plaats komt).<br />En natuurlijk was ik, zoals waarschijnlijk iedereen, verbijsterd door wat Anne Reid doet met haar personage en met haar lichaam. Ze is 'niet'/'de onderdrukte, plichtsgetrouwe huisvrouw die zichzelf voor het eerst ontdekt', dit is veel te simplistisch voor het personage dat we hebben. Steeds weer worden er toespelingen gemaakt op het feit dat ze een'slechte huisvrouw' is geweest. De dochter beschuldigt haar ervan dat ze 'de hele dag voor de tv heeft gezeten' in plaats van, nou ja, wat haar moederlijke plichten ook geweest mogen zijn: ze heeft er geen antwoord op. Ze is nooit een modelechtgenote en -moeder geweest, in elk geval niet voor zichzelf <0xE2><0x80><0x93> daar komt een groot deel van de schrijnendheid vandaan, het gevoel dat iemand een leven heeft vergooid in een poging een rol te vervullen waar ze domweg niet goed in was, nooit.
It's hard to imagine a director capable of such godawful crap as 'Notting Hill' pulling off something as sensitive and as attractive as this, but well, here's the evidence and it's quite compelling. Several have alluded to TV drama, and yes, this does have a seventies Play for Today feel at times, but is always a cut above, mainly I think owing to some quite superlative acting from Anne Reid and to a fine script which shadow-boxes with cliché without ever getting one on the nose, except maybe right at the end. (I didn't like either the tracking shot of indifferent goodbyes through the hallway, nor the oh-what-a-beautiful-morning final scene: she deserved a more studied finale than that I think, after all that hard work. The slippers business was a bit OTT too, on reflection).<br /><br />What I mean about avoiding cliché: well, I for one had a sinking expectation that the "mature" man May's daughter tries to set her up with would be cast in 2 dimensions as a repulsive old bore, so as to point the contrast more painfully with the attractive, virile young geezer he is unwittingly competing with. Instead, we get an unexpectedly subtle and sympathetic cameo of a lonely, clumsy, not entirely unlikeable and very human fellow, who nevertheless doesn't have much of a clue about entertaining a woman. It was around that point I started to sit up and pay more attention. Here was a script that let the actors breathe and do something interesting with fairly minor parts. Almost Mike Leigh in that respect (minus the contrived catharses that the latter inexplicably goes in for).<br /><br />And of course I was, as everyone probably was, dumbfounded by what Anne Reid does with her character and with her body. She's /not/ "the repressed, dutiful housewife discovering herself for the first time", this is far too simplistic for the character we have. Again and again there are allusions to her having been a "bad housewife", not to mention that thing she does with trays, trying to look nurturing and comely and only succeeding in looking awkward. The daughter accuses her of having "sat in front of the TV all day" instead of, well, whatever her motherly duties might be presumed to have been: she has no answer. She never was a model wife and mother, at least not to herself - that's where a lot of the poignancy comes from, the sense of someone having wasted a life trying to fulfil a role she simply wasn't good at, ever.