Na slechts 15 minuten in deze film begon ik de eerdere, zwaardere films van Zhang Yimou te missen, films die de politiek en de samenleving van China vanuit een uniek perspectief belichtten. Zijn overstap naar martial arts-films was naar mijn bescheiden mening een ernstige misstap. Hero was zijn slechtste film sinds Operatie Cougar, met een nodeloos ingewikkeld verhaal en een houteriger spel dan in een film van John Agar. Shi Mian Mai Fu is niet anders. Ik ben een Amerikaan die al een paar jaar Chinese films bestudeert (en die Chinees verstaat en een beetje Mandarijns spreekt), dus ik weet zeker dat mijn mening anders is dan die van vele anderen omdat ik een andere achtergrond heb. SMMF is, net als Hero, niet echt een traditionele kungfufilm, en het is zeker geen wuxia pian-film. Er komen geen zwaard & tovenarij of ridderlijke elementen in voor. Dit is een heel ander soort film dan oneindig veel meer bekijkbare films als _A Chinese Ghost Story_ (alle drie), _The Butterfly Murders_, _Groene Slang_ e.d. Terwijl die allemaal charismatische hoofdrolspelers hadden die eruitzagen alsof ze echt genoten van wat ze deden, heeft SMMF nietszeggende en soms lachwekkende dialogen in combinatie met kartonnen acteerwerk. Zhang Ziyi speelt ongeveer net zo goed een blinde als Ben Affleck. Deze film heeft een air van superioriteit dat eigenlijk heel beledigend is. Hij neemt zichzelf zo serieus dat het aan het eind gewoon een enorme grap wordt. Alle acteurs zien eruit alsof dit het belangrijkste stuk celluloid uit de geschiedenis is, ze verknoeien elke kans om emoties over te brengen, en door de volslagen humorloosheid ervan vraag je je echt af of Zhang Yimou wel een film op zich maakte, of dat hij alleen maar een voorbeeld wilde stellen (d.w.z. een 'egobooster') voor Zhang Ziyi. De camera zoent letterlijk met haar gezicht en ze wordt in de film niet één maar twee keer seksueel misbruikt. Haar acteerbereik is niet verder gekomen dan haar vermogen om een naïeve 'w'itch' te spelen. Ze is zo geconcentreerd op haar acteren dat ze koud en levenloos overkomt, alsof ze haar tekst van een kaartje voorleest. Het is zo grappig om Amerikaanse critici en filmmensen (zoals de totaal onwetende Quentin Tarantino) deze film een meesterwerk te horen noemen. Ik denk dat als ze een stel Aziatische acteurs op het scherm zien die er echt belangrijk uitzien terwijl ze door een bamboebos vliegen, ze denken dat het briljante films zijn. De choreografie van Ching Siu Tung heeft weliswaar zijn kenmerkende stijl, montage en houding behouden, maar mist de vitaliteit en originaliteit van zijn eerdere films als A Chinese Ghost Story, Dragon Inn en Duel to the Death. Helaas is het draadwerk in deze film echt subpar, en als er subpar/obvious draadwerk is, had je het waarschijnlijk niet op hoge snelheid moeten filmen. Hetzelfde geldt voor de special effects die een duidelijk B-film-karakter hebben. Bonen, dolken, kommen, pijlen, zwaarden en andere willekeurige voorwerpen vliegen door de lucht (nadat ze zijn geworpen) zonder enig gevoel voor logica, draaien, klimmen en hellen, alsof er een kleine piloot in zit. Ik weet dat logica niet echt op zijn plaats is in gestileerde Chinese martial-artsfilms, maar als je je publiek niet een enorme hoeveelheid gegiechel wilt ontlokken, moet je waarschijnlijk wat meer aan je formulering werken. Massief melodrama, onbedoeld grappige dramatische momenten, saaie vechtscènes, echt ongeïnspireerde plotwendingen, dat wacht je bij Shi Mian Mai Fu. Het is duidelijk dat Zhang Yimou geen films meer maakt voor het Chinese publiek. Dit is bedoeld om de westerse markt te veroveren, net als cth. Na het zien van Hero en smf ben ik tot de conclusie gekomen dat als Zhang Yimou Hollywood-films wil maken, hij absoluut aan het juiste adres is. smf is in feite The Phantom Menace of Chinese martial Arts-films. En ik vond Hero slecht.
After just 15 minutes into this film, I began to miss Zhang Yimou's earlier, more weighty films that looked at the politics and society of China from unique perspectives. His turn to martial arts films was a serious misstep in my humble opinion. Hero was his worst film since Operation Cougar, with a needlessly complex story and acting more wooden than that found in a John Agar film. Shi Mian Mai Fu is no different. As an American who has been studying Chinese films for a few years now (and understands and can speak some Mandarin), I'm sure my opinion is different from many others as I'm coming from a different background. SMMF, like Hero, is not really a traditional a kung fu film, and it's certainly not a wuxia pian film. There are no sword & sorcery or chivalry elements here. This is a completely different vehicle than infinitely more watchable films such as A Chinese Ghost Story (all 3), The Butterfly Murders, Green Snake, et al. While those all featured charismatic leads who looked like they were actually enjoying what they do, SMMF features bland, and sometimes laughable, dialogue combined with cardboard acting. Zhang Ziyi plays a blind person about as well as Ben Affleck. There's an air of superiority with this film that's really quite insulting. It takes itself so seriously, it just becomes a huge joke by the end. All the actors look as though this is the most important piece of celluloid in history, they destroy any chance of actually conveying emotions, and the complete humorlessness of it really makes you wonder if Zhang Yimou was making a film per se, or simply a showcase (i.e. an "ego booster") for Zhang Ziyi. The camera is literally making out with her face and she gets sexually assaulted not once but twice in the film. Her acting range really hasn't extended past her ability to play a naive "w"itch. She's so concentrated on her acting, she comes across as cold and lifeless, as though she's reading her lines from a notecard. It's so funny to hear American critics and film people (like the completely clueless Quentin Tarantino) call this film a masterpiece. I guess if they see a bunch of Asian actors on screen looking really important while flying through a bamboo forest, they're tricked into thinking it's brilliant film-making. Ching Siu Tung's choreography, while still retaining his trademark style, editing, and postures, lacks the vitality and originality of his earlier films like A Chinese Ghost Story, Dragon Inn, and Duel to the Death. Sadly to say, the wirework in this film is really subpar, and if there's subpar/obvious wirework, then you probably shouldn't have filmed it at high speed. The same goes for the special effects which have a distinct B-movie feel to them. Beans, daggers, bowls, arrows, swords, and other random objects fly through the air (after being thrown) with no regard for logic, turning, climbing, and banking as though there's a little pilot inside. I know that logic doesn't really hold a place in stylized Chinese martial arts films, but if you don't want to induce a mass amount of giggling from your audience, then you should probably work on your compositing a bit more. Mass melodrama, unintentionally funny dramatic moments, boring fight scenes, really uninspired plot twists are what await you with Shi Mian Mai Fu. It's obvious that Zhang Yimou is no longer making movies for Chinese audiences. This is meant to crack into the Western market just as CTHD did. After watching Hero and SMMF, I've come to the conclusion that if Zhang Yimou wants to make Hollywood films, he's definitely off to the right start. SMMF is basically The Phantom Menace of Chinese martial arts films. And I thought Hero was bad.