Ongelooflijke documentaire over alle chaotische chaos en ellende die boven New York hingen op die noodlottige ochtend van 11 september. Intens, persoonlijk en volkomen fascinerend is 11 september misschien wel de grootste documentaire die ooit per ongeluk is gemaakt, wat hem nog aantrekkelijker maakt. Tot die ochtend hadden de filmmakers Gideon en Jules Naudet een New Yorks brandweerteam gevolgd en zich specifiek geconcentreerd op een nieuwe rekruut in een korte film die ze maakten over de zware training om brandweerman te worden. Toen hij die ochtend met het team bezig was met het filmen van de zoveelste eenvoudige routinematige schoonmaak, hief Jules zijn camera net op tijd naar de hemel om een van de enige bekende beelden te maken van het eerste vliegtuig dat het World Trade Center raakte, en vanaf dat moment was een eenvoudige documentaire niet meer nodig.<br />Kijkers krijgen uit de eerste hand een verslag te horen van hoe het was om in en rond de plaats van de ramp te zijn, terwijl de verbazingwekkende groep brandweermannen en een diep verbijsterde cameraman proberen de weg te vinden in deze ramp. Zonder aarzeling volgt Naudet deze automatisch geprogrammeerde helden de toren in, terwijl de hele steunpilaar om hen heen instort. De rauwe angst voor een onbekend, dreigend onheil ligt op de loer en is levensvatbaarder dan welke fictieve productie dan ook ooit zou kunnen bevatten, terwijl we steeds minder hoorbaar en zichtbaar worden voor degenen die erin gevangenzitten. Bijna net zo gedenkwaardig is het openhartige verslag van oudere broer Gideon over een hele stad in de drommen van een grotere en tastbaarder angst dan alles waarvan ze gezamenlijk getuige waren geweest. Tegen de tijd dat we de tweede toren zien instorten, terwijl de cameraman zich afschermt tegen apocalyptisch puin, zouden we bijna het stof van ons af moeten spoelen van de verbazingwekkend dichtbij opgenomen beelden. Uiteraard verdienen de filmmakers niet meer eer dan op het juiste moment op de juiste plaats te zijn om zo'n uitzonderlijke gebeurtenis te documenteren, hoewel je de twee broers alleen maar kunt bewonderen in hun buitengewone aanpassing aan zo'n gebeurtenis; in een paar wanhopige minuten zien we hoe ze net zo worden als de brandweerlieden die ze documenteren <0xE2><0x80><0x93> alleen wisten ze in plaats van levens te redden dat ze de beelden moesten bewaren, ook al kostte het hun hun eigen veiligheid.<br />Nadat ik 9/11 heb gezien en heb gezien dat het in 2002 is uitgekomen, voel ik veel meer rancune jegens Oliver Stones recente vertolking van het grote, gebudgetteerde World Trade Center. Velen hadden kritiek gehad op de film omdat hij de focus zo onwetend had verlegd naar de twee overlevenden die in de puinhopen gevangenzaten, en hoewel ik de film prima vond vanwege de kleine en sentimentele Hollywood-focus die hij teweegbracht, maakt 11 september zijn film volkomen overbodig. Niet alleen zal deze uiterst aangrijpende film de enige definitieve collectie van die dag blijven, maar de sublieme overdracht van motieven halverwege zorgt ervoor dat deze documentaire alle moed en karakter heeft die nodig zijn om de gebeurtenis nooit meer sensationeel te maken.
Incredible documentary captured all the frenzied chaos and misery which loomed over NYC on that fateful morning of September 11th. Intense, personal, and completely riveting, 9/11 is perhaps the greatest documentary ever made by accident, which kind of gives it an even greater appeal. Up until that morning, filmmakers Gideon and Jules Naudet had been following around a New York firefighter team, concentrating specifically on one new recruit in a little piece they were shooting dealing with the rigorous training to become a fireman. Out with the team that morning filming yet another simple routine cleanup, Jules lifts his camera up to the sky just in time to record one of the only known images of the first plane hitting the World Trade Center, and from there a simple documentary was no more.<br /><br />Viewers are given a first hand account of what it was like to be in and around ground zero, as the amazing group of fire-fighters and one profoundly bewildered cameraman attempt to navigate this disaster. Without hesitation, Naudet follows these automatically programmed heroes into the tower while it's entire support crumbles around them. The raw fear of an unknown, impending doom lurks with more viability then any fictional production could ever fathom as we watch less and less become audible and visible for those trapped inside. Nearly as memorable is older brother Gideon's candid capturing of an entire city in the throngs of a larger and more palpable fear then anything they had collectively witnessed. By the time we get to see the second tower collapse, as the cameraman shields himself from apocalyptic debris, we should all but be rinsing the dirt off ourselves from the amazingly up-close footage captured.<br /><br />Obviously the filmmakers deserve only as much credit as being in the right place at the right time to document such an extraordinary event, though one can only admire the two brothers in their extraordinary adaptation to such an event; in a few desperate minutes we witness them become like the firemen they document- only instead of saving lives they knew they had to save footage, even if it cost them their own safety.<br /><br />After viewing 9/11, and seeing that it came out in 2002, I feel much more resentment towards Oliver Stone's recent rendition, the big budgeted World Trade Center. Many had criticized the film for ignorantly narrowing down the focus to those two survivors trapped in rubble, and although I enjoyed the movie just fine for the small and sentimental Hollywood focus it brought, 9/11 all but renders his film completely obsolete. Not only will this utterly gripping footage remain the only definitive collection from that day, but the sublime transfer of motives midway ensures that this documentary has all the heart and character needed to never sensationalize the event again.