New York, 1953. Op een warme avond komen vier beroemde iconen bij elkaar. De professor (Albert Einstein) is naar New York gekomen om een toespraak te houden, wat hij ook heeft gedaan, met de senator (Joesph MacCarthy) op zijn rug. Later die avond krijgt de zijne een verrassingsbezoek: een beroemde actrice (Marilyn Monroe). Die werkelijk de theorieën van de Relativiteit wil bespreken. Algauw verschijnt haar balspelende echtgenoot (Joe DiMaggio) op de hotelkamer en smeekt om een oplossing voor hun afbrokkelende relatie. Flashbacks uit de kindertijd, belangrijke gebeurtenissen, ingebeelde gevolgen van hun daden sluipen naar binnen om te laten zien hoe deze individuen met wanhoop en een verborgen angst omgaan die op het punt staat uit te breken.<br />Dat is nog eens iets! In de handen van regisseur Nicolas Roeg is 'Onbeduidendheid' een vreemde, grillige, verleidelijke en ronduit merkwaardige fictieve popcultuurgimmick. Deze geïnspireerde en cerebrale experimentele inspanning zou geworteld kunnen zijn in de oorsprong van het toneelstuk, omdat het inderdaad theatraal aandoet en het grootste deel van de handeling zich afspeelt op de achtergrond van een hotel en in één grote suite. De krampachtige sfeer versterkt de stemmingswisselingen en de rokerige sfeer van New York alleen maar. Deze beperkingen kunnen echter niet op tegen de vruchtbare en gewaagde ideeën die Roeg visueel en via het betekenisvolle materiaal weet op te roepen. De manier waarop hij over de personages nadenkt. De filosofische reizen en interpretaties van hun ideeën zijn in een spirituele zin stimulerend, omdat de herinneringen in het heden verankerd raken en de visioenen hun angst voor verwezenlijkingen tonen, die afhankelijk van wat je ziet of mooi of spookachtig verwezenlijkt zijn. Er is volop ruimte voor gedachten en toespelingen in het breedsprakig vernieuwende (zij het soms onhandige) script, met als hoofdthema de huidige situatie, maar de flashbacks geven ons de persoonlijke invulling (seks, macht, verlichting en glorie) van wat hen maakt tot wie ze zijn en hoe zwaar het kan zijn om daar te zijn en al levens op te eisen. Natuurlijk kan het verhaal tegen het einde nergens meer toe leiden en kan het onsamenhangend aanvoelen, maar de dromerige sfeer en de intelligente opbouw breken die plooien en zorgen ervoor dat het nooit duizelingwekkend wordt. De sensueel vloeiende fotografie van Peter Hannan en Stanley Myers' prikkelend sijpelende blues soundtrack passen perfect bij Roegs stylistisch ingetogen en gevestigde stijl van regisseren. Hij laat het lijken alsof hij met iets groots en ingrijpends bezig is, maar voor de rest is dat niet het geval en wordt er een klein universum gecreëerd. De kostuums en locaties uit die periode passen allemaal precies bij elkaar. Wat de film voor mij zo bijzonder maakte, was de indrukwekkende acteerprestaties van de hoofdpersonen. De parmantige, oogverblindende, bloedmooie aantrekkingskracht van de sexy pin-up-actrice is een steeds sterker wordende vertolking die de film beslist bij elkaar hield, samen met een werkelijk voortreffelijke en vertederende rol van Michael Emil als de professor. Tony Curtis speelt het fantastisch als senator die op heksenjacht gaat en Gary Busey is gepast goed als de stoïcijnse honkballer. Will Sampson en Patrick Kilpatrick spelen toevallig ook een kleine, maar amusante bijrol.<br />Een gedenkwaardig treffend, fris en _tour de force_ -meditatiestuk van metafysica, met elkaar verbonden door vier verschillende uitersten. Sommigen zouden het misschien pretentieus afwijkend en te praatziek vinden, maar dit stuk had me zo in beslag genomen dat ik me te veel zorgen maakte over de tekortkomingen ervan.
New York, 1953. One hot night, four famous iconic figures will come together. The professor (Albert Einstein) has come to NY to give a speech, which he has, the senator (Joesph MacCarthy) on his back. Later that night his gets a surprise visitor; a famous actress (Marilyn Monroe). Who actually wants to discuss the theories of Relativity. Soon her ball-playing husband (Joe DiMaggio) turns up at the hotel room, begging to work things out for their crumbling relationship. Flashbacks of childhood, important events, perceived consequences of their actions creep in to show how these individuals cope with despair and a hidden fear waiting to break out.<br /><br />Now that's one-of-a-kind! Adapted off a stage-play by Terry Johnson (who would also script the screenplay for the film), "Insignificance" is an odd, quirky, seductive and downright curious fictional pop-culture gimmick in the hands of director Nicolas Roeg. This inspired and cerebral experimental effort might be rooted in its stage-play origins, because it does feel theatrical and most of the action occurs in a hotel backdrop and one main suite. The cramp look only enhanced the moody and smoky atmosphere of New York to great effect. However these limitations can't contain the fruitful and daring ideas that Roeg manages to randomly storm up visually and through the meaningful material. The way he reflects on the characters' (who are suggestively famous figures, without the need of naming of them) philosophical journeys and interpretations of their notions is stimulating in a spiritual sense, with the memories gelling into the present and visions showing their fears of realisations, which depending on what you're seeing is either beautiful, or hauntingly implemented. There's plenty of food for thought and hints within the verbosely innovative (if sometimes awkward) script, with the main focus concerning the present situation, but the flashbacks gives us the personal make-up (sex, power, enlightenment and glory) of what makes them who they are and how much of a burden it can be in there already demanding lives. Sure the story might not lead to anything by the end, and it can feel disjointed, but the dreamy vibe and intelligent arrangement irons out those folds and makes sure it never turns giddy. Peter Hannan's sensually fluid photography and Stanley Myers' titillatingly oozing blues soundtrack fit in snugly with Roeg's stylistically subdue and established style of directing. He makes it look like he's working with something big and large-scale, but otherwise that's not the case and a small little universe is created. The vintage costumes and locations of the period all come off fittingly enough. What made the film for me had to be the impressive acting it boasted from the main four. Theresa Russell's perky, drop dead gorgeous appeal of the sexy pin-up actress is a growing portrayal that definitely held the film together along with an genuinely excellent and endearing performance by Michael Emil as the professor. Tony Curtis marvellously plays it up as witch-hunting senator and Gary Busey is suitably good in the stoically gravel manner as the ballplayer. Showing up in minor, but amusing support roles happen to be Will Sampson and Patrick Kilpatrick.<br /><br />A memorably striking, fresh and tour de force meditation piece of metaphysics linked together by four different extremes. Some might find it pretentiously estrange and too talky, but this one had me wrapped up in its own little unique world to worry too much about its shortcomings.