Shakespeare staat blijkbaar gelijk aan een hoog voorhoofd, wat op zijn beurt weer gelijkstaat aan een stel mensen die iets niet zien zoals het werkelijk is. Op een gegeven moment in deze film waarschuwt iemand (ik geloof dat het de producent van Pacino is) hem dat de film uit de rails begint te lopen, dat het ooit ging over de manier waarop de massa over Shakespeare denkt door middel van RICHARD III. In plaats daarvan besluit hij een in stukken gehakte scène op te nemen, met hier en daar wat commentaar. Sommige scènes leken te zijn opgenomen als homevideo's voor Al (was er echt <0xC3><0xBC>berhaupt een reden voor een snel bezoek aan Shakespeares geboorteplaats, afgezien van een lach om iets onverwachts dat daar gebeurt? ) en nog voor de film echt is begonnen, worden we erop getrakteerd dat we Al zien rondhuppelen en schattig en grappig voor de camera zien doen. Ik dacht dat zijn malle act met Kay aan het eind van GOODFEATHER III met het mes op zijn keel een act was <0xE2><0x80><0x93> maar zo gedraagt Al zich kennelijk in levenden lijve.<br />Genoeg gekletst. Hier volgt een opsomming van de redenen waarom ik er niet eens 3/4 van heb kunnen volgen: 1) pretentieus <0xE2><0x80><0x93> Al weet altijd wanneer de camera op hem gericht is, of hij zich nu gedraagt als Richard of in een 'echte' film. 2) Winona Ryder. Als zij als Lady Anne op het toneel verschijnt, komt de film met een schok tot stilstand, waar hij nooit meer uit komt. Ze heeft niets toe te voegen aan de discussiescènes, maar de camera blijft op haar gericht om de kindertjes in beeld te brengen. Bovendien is haar spel verschrikkelijk. 3) de enige dingen die je er echt van opsteekt, worden je verteld door dezelfde geleerden die de filmmakers buiten beeld proberen te houden. Natuurlijk hoor je ook dat Pacino geen films zou moeten regisseren (of Richard zou moeten spelen). Ik kijk nog liever naar BOBBY DEERFIELD dan naar dit.<br />Ten slotte: lees het stuk en leer het zelf. Ga erheen en zie hoe het wordt opgevoerd. In 1997 zag ik het stuk opgevoerd worden in het Etnisch Cultureel Theater van de Universiteit van Washington, en wat we in deze film zien, leek daardoor op een middelbareschooldrama (behalve dan dat gratuite afslachten van Clarence! Mijn god! Was dat nodig?!)<br />Het is allemaal gewoon een hoop lawaai en woede, wat nada betekent.
Apparently Shakespeare equals high brow which equals in turn a bunch of folks not seeing something for what it really is. At one point in this film, someone (I believe Pacino's producer) warns him that film is getting off track, that it was once about how the masses think about Shakespeare through the vehicle of RICHARD III. Instead he decides to shoot a chopped up play with random comments sprinkled throughout. Some scenes seemed to be included as home movies for Al (was there really ANY reason for the quick visit to Shakespeare's birthplace, other than for a laugh about something unexpected which happens there?), and, before the film has really even begun, we are treated to seeing Al prance around and act cute and funny for the camera. I thought his silly act with Kay near the end of GODFATHER III with the knife to his throat was AN ACT - but apparently it's how Al really behaves in person.<br /><br />Enough rambling. Here's a shotgun smattering of why I didn't even make it 3/4 of the way through this: 1) pretentious - Al always knows when the camera is on him, whether he's acting as Richard or in a 'real' conversation with someone - you can see it in the corner of his eyes, also, some of the actors around the rehearsal table become untethered and wax hammy to the extreme. If anyone reading this has ever spent any time with an group of actors and has witnessed this kind of thing from the outside, it's unbearable. "Look at me, chewing all the scenery!" 2) Winona Ryder. When she appears as Lady Anne, this film comes to a screeching halt, which it never recovers from. She has nothing to add in the discussion scenes but the camera lingers on her to bring in the kiddoes. Her performance is dreadful, to boot. 3) the only things you really learn from this are told to you by the very scholars the filmmakers are trying to keep out of the picture. Of course, you also learn that Pacino shouldn't be directing films (or doing Richard in the first place). I'd rather watch BOBBY DEERFIELD than this.<br /><br />Lastly, read the play and learn it for yourself. Go out and see it performed. In 1997 I saw the play performed at the University of Washington Ethnic Cultural Theater, and it made what we see in this film seem like high school drama (except for the gratuitous throat slashing of Clarence! My God! Was that necessary?!)<br /><br />It's all just a bunch of sound and fury, signifying nada.