Ik heb Iphigenia maar één keer gezien, bijna dertig jaar geleden, maar sindsdien is ze me bijgebleven.<br />Eén scène in het bijzonder blijft me bij, en die kan alleen gemaakt zijn door een groot regisseur, zoals Michael Cacoyanis ongetwijfeld is.<br />De context: het gewicht van de geschiedenis en een machtig leger en vloot liggen allemaal op de schouders van koning Agamemnon. Een daad van heiligschennis heeft de zeeën tot bedaren gebracht en zijn grote expeditie naar Troje in gevaar gebracht. Hij krijgt te horen dat hij zijn dochter Iphigenia aan Apollo moet offeren om de winden te winnen voor de zeilen van de Duizend Schepen. In eerste instantie verzet hij zich, maar hij draait bij en bedriegt zijn vrouw Clytemenstra door hun dochter naar het Griekse kamp te brengen om te trouwen met de grootste van alle krijgers, Achilles. <br />Clytemnestra en Iphigenia komen aan, horen van het offer en keren zich woedend tot de goden voor bescherming en wraak. Ondertussen ontdekt de trotse Achilles dat zijn naam op deze bedrieglijke, oneerbare manier is gebruikt. Hij beklimt een heuvel om Iphigenia te zeggen dat hij haar zal beschermen.<br />Het shot: de camera draait om de twee jonge mensen heen, zonder elkaar aan te kijken. Ze klagen over hun lot, over de zwakheid van mannen die hun geliefden bedriegen en over hun verlangen naar oorlog. Plotseling staren ze elkaar aan, en heel even voelen we zowel hun kracht en schoonheid als de onuitgesproken <0xE2><0x80><0x93> behalve door de camera <0xE2><0x80><0x93> emotie dat ze in een andere tijd, op een andere plek, misschien van elkaar zouden kunnen houden en trouwen. Het is een scherpe en trieste openbaring die maar een ogenblik duurt.<br />Wat een richting! Wat een camera! Wat een verhaal!
I only saw IPHIGENIA once, almost 30 years ago, but it has haunted me since.<br /><br />One sequence particularly stays in mind, and could only have been fashioned by a great director, as Michael Cacoyanis undoubtedly is.<br /><br />The context: the weight of history and a mighty army and fleet all lie on King Agamemnon's shoulders. An act of sacrilege has becalmed the seas, endangering his great expedition to Troy. He is told he must sacrifice his daughter Iphigenia to Apollo in order to gain the winds for the sails of the Thousand Ships. He initially resists, but comes around, and tricks his wife Clytemenstra to bring their daughter to the Greek camp in order to marry the greatest of all warriors, Achilles.<br /><br />Clytemnestra and Iphigenia arrive, find out about the sacrifice, and rage to the gods for protection and vengeance. Meanwhile, the proud Achilles discovers that his name has been used in this fraudulent, dishonorable way. He climbs a hill to tell Iphigenia that he will protect her.<br /><br />The shot: The camera circles the two young people, without looking directly at each other. They bemoan their fate, and the weakness of men that deceive their loved ones and lust for war. Suddenly, they gaze at each other and, for one moment, we feel both their power and beauty, and the unstated--except by the camera--irony that in another time, another place, they perhaps could love each other and be married. It is a sharp and sad epiphany that lasts only for an instant.<br /><br />What direction! What camera! What storytelling!