Op de een of andere manier heb ik deze film gemist toen hij uitkwam, en ik heb hem vorige week pas ontdekt dankzij de aanbeveling van een vriend. Ik kan eerlijk zeggen dat ik me geen andere intieme, dramatische film kan herinneren, die zo veel dingen zo goed doet. De tekst is bondig, realistisch, genuanceerd en zelfs ingetogen. De cinematografie en montage zijn ingetogen maar geïnspireerd, waardoor het visuele verhaal de boventoon voert in prachtige close-ups en het inlijsten van beelden, en op de meest gedenkwaardige manier eenzaamheid en vervreemding vastlegt. Het acteerwerk is ook geweldig, waarbij alle personages pijnlijk echt en kwetsbaar worden op de meest meeslepende manieren die een film kan bieden. Ze onthullen hun diepste zwakheden met onbeschermde, rauwe kwetsbaarheid. Een echte triomf voor Roger Michell en Hanif Kureishi en de rest van het team. Een must voor filmliefhebbers.
I somehow missed this movie when it came out and have discovered it as late as last week thanks to a friend's recommendation. I can honestly say that I cannot remember another intimate dramatic film, which does so many things so well. The writing is crisp, realistic, nuanced, and even restrained. The cinematography and editing are understated but inspired, enabling the visual storytelling to dominate through marvelous close-ups and framing of images, capturing loneliness and alienation in most memorable ways. The acting is also wonderful, with all of the characters becoming painfully real and vulnerable in the most compelling ways that a film can offer. They reveal their innermost weaknesses with unprotected, raw vulnerability. A real triumph for Roger Michell and Hanif Kureishi, and the rest of the team. A must see for serious film lovers.