Anita and Me lijkt weinig meer dan een excuus voor Meera Syal, de schrijfster van de roman en het scenario, om haar vooroordelen, grieven en algemene antipathie jegens de Engelsen te uiten. De algemene opvatting over de superioriteit van de Indianen boven de Engelsen in deze film is walgelijk.<br />De Engelsen in deze film worden afgeschilderd als te dik, gewelddadig, grof in de mond, promiscue, verslaafd aan kinderverwaarlozing, dom, onontwikkeld, racistisch, lelijk, slecht te eten en achterlijk <0xE2><0x80><0x93> veelzeggend is dat alleen door zich tot de Indiase cultuur te wenden, de plaatselijke priester aan het eind van de film 'gered' kan worden.<br />Het Indiase gezin daarentegen is mooi, intelligent, ontwikkeld, spreekt vele talen, is zorgzame en liefhebbende ouders en een schoolvoorbeeld van hoe het er op de middelbare school aan toegaat. De film is zo verraderlijk bevooroordeeld dat het me verbaast dat de bbc hem <0xC3><0xBC>berhaupt heeft gefinancierd. Als het andersom was geweest, een Engelse familie in een Indiase gemeenschap die op die manier was afgebeeld, zou de film als racistisch zijn beschouwd.<br />Er waren een paar momenten waarop mijn wenkbrauw zo ver omhoog schoot dat ik dacht dat hij in mijn haarlijn zou blijven steken. Eerst de roddelscène tussen de vrouwen op het Divali-feest - onderliggende boodschap: de Engelsen zijn smerig en promiscue - en de mannen - onderliggende boodschap: Engelse vrouwen zijn prostituees. Ten tweede, het etentje met Anita waar de familie van Neema tegen haar liegt over het bestek - onderliggende boodschap: de Engelsen zijn zo stom dat je ze alles kunt laten doen. Maar de onderliggende minachting voor alles wat Engels is <0xE2><0x80><0x93> zelfs Engelse bruiloften zijn het voorwerp van spot <0xE2><0x80><0x93> is de hele film lang duidelijk te zien. Het personage van Anita werd zo afschuwelijk neergezet <0xE2><0x80><0x93> bijna als de gevallen vrouw <0xE2><0x80><0x93> dat ik de film met een boos gevoel afsloot.<br />Dit is geen 'beweeg je er doorheen als Beckham', waarin de humor is gericht op de liefhebbende overdrijvingen van het gedrag en de gewoonten van een gemeenschap door iemand binnen die gemeenschap, en het is een film over twee meisjes van verschillende achtergronden die bij elkaar komen. In plaats daarvan lijkt Anita and Me de indruk te wekken dat een vorm van culturele apartheid onvermijdelijk is, aangezien de Engelsen bijna een versie zijn van de Indiase onaanraakbare kaste, en dat wordt onderstreept door een nauwelijks verhulde reeks aanvallen op de 'andere' gemeenschap van de film: de Engelsen.<br />Ik vond Anita and Me een van haat en wrok doortrokken stuk werk. Op die basis had de bbc de productie niet moeten financieren.
Anita and Me seems to be little more than an excuse for Meera Syal, the author of the novel and screenplay, to air her prejudices, grievances and general antipathy towards the English. The general sentiment of Indian superiority over the English in this film is foul.<br /><br />The English people in this film are portrayed as overweight, violent, foul-mouthed, promiscuous, engaging in child neglect, stupid, uneducated, racist, ugly, eating poor food, and dim-witted -- tellingly, only by turning to Indian culture can the local priest be "redeemed" at the end of the film.<br /><br />By contrast, the Indian family are beautiful, clever, educated, can speak many languages, are caring and loving parents, and grammar-school fodder. The film is so insidiously prejudicial that I am astonished the BBC funded it at all. Had it been the other way round, an English family in an Indian community depicted this way, the film would have been seen as racist.<br /><br />There were a few moments where my eyebrow shot so far up my forehead, I thought it would lodge in my hairline. First, the gossip scene between the women at the Divali celebration -- undertext: the English are dirty and promiscuous -- and the men -- undertext: English women are prostitutes. Second, the meal with Anita where Neema's family lie to her about cutlery -- undertext: the English are so stupid, you can make them do anything.<br /><br />But the underlying contempt towards anything English -- even English weddings are an object of scorn -- is evident all the way through the film. The character of Anita was drawn so appallingly -- almost the fallen woman trope -- that I finished the film feeling angry.<br /><br />This is not a "Bend it like Beckham" where the humour is focused on loving exaggerations of a community's behaviour and customs from somebody within that community, and is a film about two girls from different backgrounds coming together. Instead, Anita and Me seems to convey that a form of cultural apartheid is inevitable, as the English are almost an version of the Indian Untouchable caste, and this is underscored by a thinly-veiled series of attacks upon the film's "other" community: the English.<br /><br />I felt Anita and Me is a hate-filled, grievance-based piece of work. On that basis, the BBC should not have funded its production.