Misschien zitten er kleine spoilers in.<br /><0x3E> _Gekleed in de moord_, die ik pas voor het eerst heb gezien, is een film met een paar geweldige scènes, een paar behoorlijke uitvoeringen en een aardige, hoewel voor de hand liggende Hitchcock-verfilming, met een plotwending aan het eind. Het is alleen jammer dat bepaalde dingen, die voor de hand liggen, voorkomen dat het een klassieker wordt.<br /><0x3E> _Gekleed in de moord_ gaat over een mysterie van een moordenaar die minstens twee vrouwen heeft vermoord (het had meer kunnen zijn, maar dat vertelt de film ons nooit), en de zoektocht naar de moordenaar door drie mensen: een intelligente jongen wiens moeder slachtoffer was, een levendige hoer wier enige iemand de moordenaar kan identificeren, en een psychiater wiens patiënt de moeder van de vermoorde intelligente jongen was. Er zijn een heleboel goed uitgevoerde scènes, waaronder die met Nancy Allen als de hoer Liz, Angie Dickenson als het seksueel gefrustreerde slachtoffer Kate Miller, en Micheal Caine als dokter Rober Elliot, die meer verborgen houdt dan je op het eerste gezicht zou denken; hoewel niemand echt uitmuntend is. Aan de andere kant is Denis Franz, die later een groot acteur zou worden in de successerie NYPD Blue, g<0xC3><0xAA>nant als overdreven, meedogenloze, haatdragende rechercheur, hoewel hij weinig tijd op het witte doek doorbrengt, dus dat doet de film niet zo'n pijn. Keith Gordon, het breinkind, is fatsoenlijk, maar bijna te slim om echt geloofwaardig te zijn.<br />Wat me het meest bijblijft van de film zijn de gespannen scènes. De scène met de seksueel gefrustreerde moeder in het museum is aangrijpend en goed gedaan, net als de latere scène die naar haar vroegtijdige dood leidt. Ik vind ook de scène in de spreekkamer van de dokter prachtig, die de identiteit van de moordenaar onthult, waardoor de hele film in één keer samenvalt. En er is een splitscreenscène die ik bijna klassiek vond. Toch is er nog een situatie waarin Liz in een trein zit, op de vlucht voor wat de moordenaar zou kunnen zijn, die een wending neemt die hij nooit had mogen nemen, met bijna g<0xC3><0xAA>nante raciale stereotypen. Als thriller is hij gespannen en heel vaak geloofwaardig. Als misdaaddrama hapert hij vaak, vooral door de onvolledige, belachelijke verklaring van alles wat er uiteindelijk gebeurde. Er is ook een overbodige en veel te lange droomsequentie aan het eind, waarin ze de vermetelheid hadden om minuten achtereen iemand in zijn voet te schieten. Dat was een op-en-neer-ervaring; de ene scène greep me bij mijn hart en geest om me te verleiden, en de volgende liet me kronkelen en vroeg me waarom. Als het langer dan honderd minuten had geduurd, had het een betere film kunnen zijn.<br />Angstaanjagende filmfans zouden dit mooi moeten vinden. Het is nog steeds een betere film dan de meeste slasherfilms van vandaag de dag. Het is een tijd van het jaar, maar nu ik het kortgeleden heb gezien, kan ik zeggen dat ik ervan geniet, en het is de moeite waard om alleen naar mijn drie favoriete scènes te kijken.
May contain minor spoilers.<br /><br />Dressed to Kill, having just seen it for the first time the other day, is a movie with some terrific sequences, some decent performances, and a nice, though obvious Hitchcock ripoff, plot twist at the end. It's just too bad certain things, quite obvious, prevent it from being a classic.<br /><br />Dressed to Kill deals with a mystery of a killer who has slain at least two women (could have been more but the movie never tells us), and the search for the killer by three people: a brainy kid whose mom was a victim, a lively hooker whose the only one who can identify the killer, and a psychiatrist whose patient was the slained brainy kid's mother. There are a host of well done performances including Nancy Allen as the hooker Liz, Angie Dickenson as the sexually frustrated victim Kate Miller, and Micheal Caine as Doctor Rober Elliot whose has more hidden than meets the eye; though by no standard is anyone really outstanding. On the other hand Denis Franz, later to be a great character along the same lines on the hit show NYPD Blue, is embarrassing as an over-exaggerated, ruthless, hateful detective, though he takes little screen time so it doesn't hurt the movie that much. Keith Gordon, the brain child, is decent, but is almost too smart to really be believable.<br /><br />What sticks with me the most in the film are the tense sequences. The scene with the sexually frustrated mother at the museum is gripping and well done, as is the later sequence leading to her untimely death. I also love the sequence at the doctor's office, that reveals the identity of the killer, which really makes the whole film come together at once. And there's a split screen scene that I thought was almost classic. Still there's another situation when Liz is on a train, running from what may be the killer, that gets taken in directions it should never had with almost embarrassing racial stereotypes. As a thriller it's tense and quite often believable. As a crime drama it often falters, especially with the incomplete, ridiculous explanation of everything that happened in the end. There's also a needless, and way too long, dream sequence at the end, in which they had the audacity to shoot someone's foot for what seemed minutes at a time. This was an up and down experience; one scene would catch me by the heart and mind with enticement, and the next would make me squirm and ask why. At more than 100 minutes this could have been under 90 and been a better film.<br /><br />Scary movie fans should like this. It still stands as a better film than most of today's slasher flicks. Maybe it was a better film in it's time, but having just seen it recently I can say I enjoy it, and it is worth watching for my three favorite scenes alone.