Ik ben niet van plan om de overduidelijke tekortkomingen van TLPS uit te kammen. In plaats daarvan zal ik eens kijken naar de positieve aspecten van deze overschatte celluloidpygmee van een film.<br />1. Peter Bogdanovich is erin geslaagd een film te maken die je in zijn geheel kunt verdragen. Dit feit alleen al plaatst de film hoog in de hiërarchie van zijn slappe filmografie.<br />2. Bogdanovich had laten zien hoe verbazingwekkend gul sommige gelukkige vriendjes kunnen zijn, door Cybill Shepherds (toen nog jonge) fantastische lichaam en borsten te delen met zijn mannelijke publiek <0xE2><0x80><0x93> en niet slechts bij één, maar bij twee gelegenheden. Brava! De onbetwistbare hoogtepunten van deze filmische _festa del siësta_.<br />3. TLPS heeft nauwelijks een scène zonder de stereotiepe countrymuziek die op de achtergrond rondscharrelt. (Peter probeerde het voor de hand liggende punt te maken dat de film zich afspeelt in Amerika's diepe Zuiden (alsof dat verdomme niet voor de hand lag), dus hamerde hij dat punt er maar op en op en op...) Hoe is dat in je voordeel, zou je kunnen vragen. Nou, als de film eindelijk afgelopen is en de monotone countrymuziek eindelijk ophoudt je vermoeide trommelvliezen te masseren, begin je een vreemde opwinding te voelen: 'De film is eindelijk voorbij!' Het is pure vreugde.<br />4. De film geeft alle vrouwen die op Cloris Leachman lijken hoop. Hopen dat ook zij op een dag een veel jonger en misschien zelfs knap vriendje kunnen grijpen.<br />5. t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.t.
I'm not going to comb over TLPS's obvious peterbogdanovichian flaws. Instead, I shall take a look at the positive aspects of this overrated celluloid pygmy of a film.<br /><br />1. Peter Bogdanovich managed to make a movie that can be endured in its entirety. This fact alone places the movie high up above and all the way up to the top of his lame filmography.<br /><br />2. Bogdanovich had shown how amazingly generous some lucky boyfriends can be, by sharing Cybill Shepherd's (his then-gal) fabulous body and breasts with his male audience - and not just on one but on two occasions. Brava! The unquestionable highlights of this cinematic festa del siesta.<br /><br />3. TLPS has barely a scene without stereotypical country music doodling in the background. (Peter tried to make the obvious point that the movie is set in America's Deep South (as if it weren't bleedin' obvious) so he hammered that point on and on and on...) How is this an advantage, you might ask? Well, when the movie finally ends and the monotonous country music finally ceases massaging your tired ear-drums, you start experiencing a strange exhilaration: "The movie's finally over!" It's pure joy.<br /><br />4. The movie gives all women who look like Cloris Leachman hope. Hope that they, too, may one day snatch a much younger and maybe even good-looking boyfriend.<br /><br />5. Cloris Leachman's biography (which I realize isn't technically a part of TLPS) gives hope to all women that look like that, that they too may one day win a Miss Chicago beauty pageant. (Provided they have enough money to bribe the jury with.)<br /><br />(You think I'm joking abut Cloris having won a beauty pageant, huh? Well, check out her bio and then we'll see who laughs last...) <br /><br />6. The movie was shot in black and white which spared us the sight of Cloris Leachman's face in its original, natural non-glory.