Nou, nou... Roeg heeft een gevoelige snaar geraakt, hè? Hij was een genie toen hij de neergang van zijn personages tot een psychose voor een paar decennia catalogiseerde, maar zodra hij de slechte smaak heeft om te suggereren dat verlossing (of zelfs maar een goede raad) gevonden kan worden in de slechte oude katholieke kerk, wordt de hipper-dan-jij-alternatieve-film-bevolking extra gemeen. Erger nog, het personage van Theresa Russell <0xE2><0x80><0x93> geconfronteerd met ervaringen waar niets in haar gezworen rationalistische kijk op de wereld een verklaring voor heeft <0xE2><0x80><0x93> wordt tegen wil en dank gedwongen om die ervaringen op een ander niveau het hoofd te bieden <0xE2><0x80><0x93> dat van het spirituele. Je weet wel, het rijk van de onwetenden en bijgelovigen, het soort dingen waar de cinefielen uit de kunstwereld boven verheven zouden moeten zijn. O, wat afschuwelijk... Dus ze vindt haar huwelijk <0xE2><0x80><0x93> het idee dat het misschien wel een bijzonder belangrijke verbintenis is <0xE2><0x80><0x93> bevestigd door iets wat akelig veel lijkt op een goddelijke interventie. Mensen die dit idee op het eerste gezicht beledigend vinden, kunnen zich misschien afvragen waarom ze instinctief in de aanval gaan als ze het idee van een spirituele dimensie in hun leven serieus nemen. Maar dat zullen ze waarschijnlijk niet doen. Natuurlijk, deze film heeft een paar problemen, vooral Talia Shires ijlende gewaad als de overspannen non, compleet met kleding uit de jaren vijftig. En de dialoog tussen Marie Davenport en de jonge priester in hun laatste scène komt regelrecht uit de Spellbound School of Glib Interpretations (hoewel Hitchcock's 'Spencer's' De film is aan soortgelijke beschuldigingen ontsnapt omdat de bron van wijsheid onkreukbaar seculiere geloofsbrieven heeft als freudiaans psychoanalyticus). Maar helaas lijkt Nicolas Roeg een kritieke klap te hebben opgelopen, niet alleen omdat hij de vraag heeft gesteld, maar ook vanwege de mogelijke antwoorden die deze film oplevert.
Well, well....Roeg touched a bit of a nerve there, didn't he? He was a genius while he was cataloguing his various characters' descents into psychosis for a couple of decades, but as soon as he has the bad taste to suggest that redemption (or even some good advice) might be found in the bad old Catholic church, the hipper-than-thou alternative movie crowd gets extra vicious. Worse still, Theresa Russell's character - faced with experiences that nothing in her avowedly rationalist outlook has an explanation for, is unwillingly forced to deal with those experiences on another level - that of the spiritual. You know, the realm of the ignorant and superstitious, the sort of thing that the art-house cinephiles are supposed to be above. Oh, the horror... So she finds her marriage - the idea that it might be a uniquely important commitment - affirmed by what seems uncomfortably like divine intervention. People who find this idea prima facie offensive could maybe ask themselves why they instinctively jump into attack mode at being challenged to take seriously the idea of a spiritual dimension to their lives. But they probably won't. Sure, this film has some problems, notably Talia Shire's delirious hamwork as the overwrought nun, 1950s-style attire and all. And the dialogue between Marie Davenport and the young priest in their last scene is straight out of the Spellbound School of Glib Interpretations (though Hitchcock's movie escaped similar charges due to the source of wisdom having impeccably secular credentials as a Freudian psychoanalyst). But, sadly, Nicolas Roeg appears to have copped a critical mauling as much for even asking the question as for the possible answers this film presents.