Vaak komen films van deze aard over als een mengeling van groots werk en flauwekul om de aanlooptijd te vullen. Of het nu de grote naamsbekendheid is of het project zelf, Parijs je t'aime valt nooit in deze categorie. Ik geloof echt dat ik kan zeggen dat de film als geheel beter is dan de delen. Met de prachtige overgangen en de fantastische eindscènes, waarin de personages samenkomen in een laatste blik op de liefde in Parijs, denk ik dat de film eronder geleden zou hebben als er een tandje bijgezet was. Toegegeven, er zijn zeker een paar hoogtepunten die de rest overschaduwen, maar uiteindelijk heb ik een blijvend beeld, al is het maar een fractie van elke korte scène. Liefde neemt vele vormen aan, en het talent hier doet zijn uiterste best om het publiek te verrassen en te beroeren door middel van onnavolgbare poëzie en de elegantie van de vele facetten van de emotie.<br />Quartier des Enfants Rouges: Maggie Gyllenhaal als een door drugs benevelde actrice die in Parijs wordt neergeschoten en een ontmoeting heeft met haar dealer. De onthulling aan het eind brengt je een beetje van je stuk als de verliefdheid tussen de twee van eigenaar verwisselt.<br />Quatier Latin: Ben Gazzara en Gena Rowlands (die een relatie uit een oude film van de Cassavettes reconstrueren?) brengen een geweldige dosis humor en sarcasme als ze elkaar ontmoeten om hun ophanden zijnde scheiding te bespreken. Wat er waar is van hun gesprek en wat alleen maar bedoeld is om de ander kwaad te maken, het is allemaal heel plezierig, met een glimlach op je gezicht. <br />Quais de Seine: Directeur Gurinder Chadha geeft ons een ontroerend portret van liefde die boven religieuze en rassenverschillen uitstijgt. Het is een mooi verhaaltje over schuchtere liefde tussen twee mensen die kennelijk wel een band voelen, maar die niet helemaal tot uitdrukking kunnen brengen.<br />Tour Eiffel: Ik moet toegeven dat ik teleurgesteld ben dat Sylvain Chomet geen geanimeerde scène heeft gemaakt, maar dit levendige verhaal over mimespelers die in een Parijse gevangenis verliefd worden, heeft dezelfde grillige aard als zijn film Les Triplettes de Belleville.<br />Tuileries: De gebroeders Coen houden vast aan hun vreemde gevoel voor humor en brengen een paar goede grappen. Steve Buscemi straalt echt en verkoopt de voorstelling zonder een woord te zeggen. Zijn reacties op het verbale geweld van een ontstemde Fransman zijn onbetaalbaar.<br />Bastille: Dit is een hartverscheurend portret van een echtpaar dat zo ongeveer verliefd op elkaar is geworden, maar dat weer terugkrijgt als het noodlot toeslaat. Sergio Castellitto en Miranda Richardson zijn een rol als het echtpaar dat met problemen te maken krijgt en ontdekt hoe sterk de band van ware liefde is.<br />Pére-Lachaise: Een verrassend grappig verhaaltje van griezelmeester Wes Craven. Een beetje Oscar Wilde-humor kan elke relatie iets luchthartigs geven.<br />Parc Monceau: Alfonso Cuarón lijkt de verbazingwekkende lange shots te oefenen die hij in _Children of Men_ vervolmaakt met dit verhaal over twee verliefde mensen die over straat lopen. Als Nick Nolte en Ludivine Sagnier uiteindelijk in beeld komen, zien we ook de ware context van hun gesprek over'verboden liefde'.<br />Porte de Choisy: Een heel surrealistische blik op de glamour van Parijs. Dit is waarschijnlijk de vreemdste passage, maar zo intrigerend dat je je ogen niet kunt afwenden van de waanzin die volgt. Maak je Aziatische schoonheidsspecialiste niet kwaad, wat je ook doet.<br />Pigalle: Een interessante blik op een relatie die een rollenspel ondergaat dat al jaren stagneert. Een beetje variatie van Bob Hoskins is nodig om het vuur aan te wakkeren.<br />Quartier de la Madeleine: Zelfs vampiers in Parijs kunnen liefde vinden in de voedertijd. Ik weet niet of ik als gevolg daarvan blij moet zijn voor Elijah Wood. Prachtig belicht en gedempt om de levendigheid van het bloedrood te laten uitkomen, dit korte fragment is vreemd, maar dat is liefde ook.<br />14e arrondissement: Laat het aan Alexander Paynes vreemde gevoel voor humor over om wat diepte toe te voegen aan dit voice-oververhaal over een Amerikaanse in Parijs om te ontdekken wat liefde is. Haar harde, onontwikkelde Frans vormt een sterk contrast met de authentieke accenten waar we tot op dit moment naar hebben geluisterd, maar dan net niet zo vals dat ze zowel grappig als volkomen waar zijn.<br />Montmartre: Een interessante inleiding tot de gang van zaken. Parijs kan een stad zijn die wordt beschimpt om alledaagse activiteiten als het vinden van een parkeerplek, maar als de liefde wordt ontdekt, zal die haar gevangene overal mee naartoe nemen om de reis voort te zetten.<br />Loin du 16éme: Catalina Sandino Moreno laat op briljante wijze zien wat liefde voor een kind is door haar subtiele optreden, terwijl het verhaal wordt afgesloten met haar gezang voor een jong kind, dat elke keer weer totaal anders is.<br />Place des Fetes: Mijn lievelingsverhaal van het stel. Seydou Boro en Aïssa Maïga zijn gewoon fantastisch. De cyclische aard van het verhaal en hoe het lot de twee personages twee keer bij elkaar brengt zodat Boro haar eindelijk om koffie kan vragen, zijn moeilijk te volgen. Soms is liefde op het laatste moment genoeg om je erbij neer te leggen.' Een van de beste verhalen over een moeder die de dood van haar zoontje probeert te verwerken. Juliette Binoche is verpletterend als de moeder, wanhopig op zoek naar een laatste glimp van haar zoon, en Willem Dafoe is vreemd genoeg perfect als de cowboy die haar die kans geeft.<br />Faubourg Saint-Denis: Soms moet je denken dat je de liefde hebt verloren om te kunnen accepteren dat je niet volledig hebt geïnvesteerd in de relatie. Melchior Beslon haalt herinneringen op en probeert erachter te komen waar ze de mist in zijn gegaan, via een reeks scherpe, snelle fragmenten van zijn ontmoeting met Natalie Portman tot aan het moment waarop hij 'zag' hoezeer hij haar nodig heeft. Le Marais_ : Laat het maar aan Gus van Sant over om ons een verhaal te laten zien over de kloof tussen communicatie en begrip, aangezien zijn films bijna altijd gaan over een of andere vorm van vervreemding. Zijn fotograaf uit Elephant is een Amerikaan die in Parijs werkt en die de katalysator is voor Gaspard Ulliel's kunstenaarsverhalen over liefde en zielsverwanten. Soms hoef je niet te weten wat er wordt gezegd om te begrijpen wat er in de pauzes gebeurt.
Oftentimes, films of this nature come across as a mixed bag of great work along with slight drivel to fill the runtime. Whether it be the big name support or the project itself, Paris je t'aime never falls into this realm. I believe I can truly say that the movie as a whole is better than its parts. Between the wonderful transitions and the fantastic ending sequence, merging characters together in one last view of love in Paris, I think the film would have suffered if any cog was removed. True, there are definitely a few standouts that overshadow the rest, but in the end I have a lasting image, even if just a split second of each short vignette. Love takes many forms, and the talent here rises to the occasion, to surprise and move the audience through shear poetry and elegance of the emotion's many facets.<br /><br />Quartier des Enfants Rouges: Maggie Gyllenhaal surprises as a drug-addled actress shooting in Paris and meeting with her dealer. The reveal at its conclusion leaves you a bit off balance as the infatuation between the two changes hands.<br /><br />Quatier Latin: Ben Gazzara and Gena Rowlands (recreating a relationship from an old Cassavettes film?) bring some great sharp wit and sarcasm as they meet to discuss their impending divorce. What of their conversation is true and what is just to anger the other, it is all enjoyable, leaving a smile on your face.<br /><br />Quais de Seine: Director Gurinder Chadha gives us a touching portrait of love existing beyond religious and racial differences. It is a sweet little story of shy love between two people obviously feeling a connection, but unable to quite vocalize it.<br /><br />Tour Eiffel: I will admit to being disappointed that Sylvain Chomet did not get an animated sequence together, however, this live action tale of mimes falling in love at a Paris jail has the same quirky nature as his film Les Triplettes de Belleville.<br /><br />Tuileries: The Coen Brothers stick to their strange sense of humor and deliver some fine laughs. Steve Buscemi really shines and sells the performance without speaking a word. His facial reactions to the verbal abuse of a disgruntled Frenchman are priceless.<br /><br />Bastille: Here is a heartbreaking portrait of a couple about out of love only to have it come back in the face of tragedy. Sergio Castellitto and Miranda Richardson a moving as the couple dealing with trouble and finding how strong the bond of true love is.<br /><br />Pére-Lachaise: A surprisingly funny little tale from horror master Wes Craven. A little Oscar Wilde humor can add levity to any relationship.<br /><br />Parc Monceau: Alfonso Cuarón looks to be practicing the amazing long-takes he perfects in Children of Men with this tale of two people in love, walking down the street. As Nick Nolte and Ludivine Sagnier eventually come into close-up view, we also find the true context of their conversation of "forbidden love."<br /><br />Porte de Choisy: A very surreal look into the glamour of Paris. This is probably the most odd entry, but so intriguing that you can't look away from the craziness that ensues. Do not anger your Asian beautician, whatever you do.<br /><br />Pigalle: An interesting look at a relationship undergoing a role-play that seems to have been stagnant for years. A little variety from Bob Hoskins is necessary to fire kindled.<br /><br />Quartier de la Madeleine: Even vampires in Paris can find love amongst the feeding hours. I don't know whether to be happy for Elijah Wood as a result or not. Beautifully shot and muted to allow the vibrancy of the blood red, this short is strange, but then so is love.<br /><br />14th arrondissement: Leave it to Alexander Payne's odd sense of humor to really add some depth to this voice-over story told of an American in Paris to find what love is. Her harsh, uneducated French is a very stark contrast to the authentic accents we've been listening to until this pointjust off-kilter enough to be both funny and totally true to the story.<br /><br />Montmartre: An interesting introduction into the proceedings. Paris can be a city reviled for everyday activities like finding a parking spot, yet when love is discovered, it will take its prisoner anywhere to continue the journey.<br /><br />Loin du 16éme: Catalina Sandino Moreno brilliantly shows what love for a child is through her subtle performance as the tale is bookended by her singing to a young child, yet totally different each time.<br /><br />Place des Fetes: My favorite tale of the bunch. Seydou Boro and Aïssa Maïga are simply fantastic. The cyclical nature of the story and how fate brings the two characters together twice in order for Boro to finally ask her for coffee is tough to watch. Sometimes love at your final moment is enough to accept one's leaving of this earth.<br /><br />Place des Victoires: One of the best stories about a mother trying to cope with the death of her young son. Juliette Binoche is devastating as the mother, desperate for one last glimpse of her son, and Willem Dafoe is oddly perfect as the cowboy who allows her the chance.<br /><br />Faubourg Saint-Denis: Sometimes one needs to think he has lost love to accept that he has not been fully invested in the relationship. Melchior Beslon reminisces, trying to find where they went wrong through a series of sharp, quick cuts from his meeting Natalie Portman to eventually "seeing" how much he needs her.<br /><br />Le Marais: Leave it to Gus Van Sant to show us a story about the gap in communication and understanding as his films almost always deal with some form of alienation. His photographer from Elephant is an American working in Paris who is the catalyst for Gaspard Ulliel's artist ramblings of love and soul mates. Sometimes one doesn't need to know what is being said to understand what is going on in the pauses.