Deze film heeft een heel Broadway-gevoel <0xE2><0x80><0x93> de achtergrond, het acteerwerk, de 'ruis' <0xE2><0x80><0x93> en toch is dat alles wat hij heeft. Een beetje 'gevoel' van een Broadway zonder de knal.<br />De film gaat langzaam, het beeld is onsamenhangend, het zingen 'popt' op je af zodat je er plotseling aan wordt herinnerd dat het een musical is.<br />Teleurstellend: Sinatra.<br />Onaanvaardbaar: Sinatra's verloofde <0xE2><0x80><0x93> de toonhoogte en het accent van haar stem waren toch zeker niet nodig.<br />Onaanvaardbaar: meneer 'ik herinner me de getallen op mijn dobbelstenen'<br />Delight: Brando's ingehouden zang (heel bevooroordeeld!)<br />Verrassing: hoeveel Jean Simmons lijkt op Vivien Leigh in haar Havana-scènes. Het is de beenderstructuur! Wat zou ik een moord hebben gedaan om juffrouw Leigh in een rol te zien die Brando opnieuw uitdaagt.
This movie has a very Broadway feel - the backdrop, the acting, the 'noise'- and yet that's all it has. Some 'sense' of a Broadway without the bang. <br /><br />The movie is slow-paced, the picture disjointed, the singing 'pops up' on you so that you suddenly are reminded it's a musical. <br /><br />Disappointing: Sinatra <br /><br />Intolerable: Sinatra's fiancé---surely, the pitch and the accent of her voice was unnecessary. <br /><br />Tolerable: Mr "i remember the numbers on my dice" <br /><br />Delight: Brando's understated singing (very biased!)<br /><br />Surprise: how much Jean Simmons looks like Vivien Leigh in her Havana scenes. It's the bone structure! How i would've killed to have seen Miss Leigh in a role challenging Brando again.