Deze film heeft een rottende kern van flexibele moraliteit, en toch een eigenzinnig gevoel voor rechtvaardigheid. Veel van de gewone jongens onder ons zouden niets liever doen dan 'de man te grazen nemen'. De'man' in dit geval wordt vertegenwoordigd door verschillende personages. Meneer Keller, aan wie Carla op kantoor rapporteert. Later is Paul 70.000 dollar schuldig aan meneer Marchand, de eigenaar van de club. En dan is er nog Pauls reclasseringsambtenaar. Er lijkt zoveel twijfel te bestaan over het bijverhaal van deze laatste figuur. Recensenten wijzen erop dat het een zwakke plek is in een verder goed uitgedacht onderaards spelletje pingpong tussen onze twee hoofdrolspelers, dat escaleert tot tie-for-tat tot hun levens drastisch veranderen. Ze zijn verplicht aan elke agent van de'man'. Een van hen, of beiden, kan worden ontslagen, gedood of gevangengezet als ze niet doen wat hun wordt opgedragen.<br />De film heeft een gevoel van opluchting aan het eind. Carla krijgt eindelijk een beurt. Haar baas wordt ontslagen omdat hij een klootzak is. De eigenaar van de club is een knoeiboel in zijn eigen badkamer. Ze krijgen de boete. En... ze hoeven zich geen zorgen te maken dat ze zich moeten melden bij de reclasseringsambtenaar, want door zijn morele zwakheid verstopt hij zijn rondzwervende vrouw in de kelder (of wat de politie heeft gevonden om hem te arresteren). Het is een kritieke onderbewuste trigger voor de slotdop die ons zo gespannen maakt. Het doet er niet toe dat iemand anders Paul misschien te pakken krijgt. 'Ik zal later een aanvraag indienen om toezicht te houden op zijn vrijlating; voorlopig zijn ze vrij! Misschien komen ze er zelfs mee weg!'<br />'Woehoe...'<br />'Ze verlinken het aan de man!'
This film has a rotting core of flexible morality, and yet a quirky sense of justice. So many of the regular Joes among us would love to "stick it to the MAN". The "MAN" in this case is represented by several different characters. Mr. Keller, who Carla reports to at her office. Later, Paul owes 70 large to Mr. Marchand the club owner. And then there is Paul's Parole Officer. There seems to be so much question about this last character's side story. Reviewers point it out as a weakness in an otherwise well crafted subterranean game of ping-pong between our two protagonists, escalating tit-for-tat until their lives change dramatically. They are beholden to each agent of the "MAN". One or both could be fired, killed, or imprisoned if they don't do as they are told.<br /><br />The film has a sense of relief at the end. Carla finally gets laid. Her boss is forced out for being a jerk. Mr. Club Owner is a pulpy mess in his own bathroom. They get the $money$. And... they need not worry about reporting in to the Parole Officer, because HIS moral weakness leads him to stash his wandering wife in the basement (or whatever the police found to arrest him). It is a critical subconscious trigger to the lock tumbler that wound us up so tight. Never mind that someone else may get Paul's file later to supervise his release; for the moment they are free! They might even get away with it! <br /><br />Woohoo...<br /><br />They STUCK IT TO THE MAN!