Happy Go Lovely is een verspilling van ieders tijd en talent, met inbegrip van het publiek. De lichtzinnigheid van de oude koek, het verdraaien van de identiteit en de zogenaamde schandaalverhalen zijn vergeeflijk. Er zijn maar heel weinig mensen die naar deze films kijken voor hun plot. Maar gewoonlijk hadden ze wel een paar interessante kleine rollen in de subplots - hier niet. Gewoonlijk hadden ze interessante choreografie en adembenemende dans en pakkende liedjes. Niet Happy Go Lovely. En Vera-Ellen als de vrouwelijke hoofdrol speelde de hele film als een tweede banaan, wanhopig zoekend naar een ster om op te spelen - en in plaats daarvan werd haar gevraagd de film te dragen, en kon ze het niet. De Schotse lokatie was verspild. Gewoonlijk is de alomtegenwoordige Schotse grilligheid afwezig. De foto's waren alledaags. De muzieknummers waren van het gewone soort. Cesar Romero geeft zijn gebruikelijke professionele voorstelling, waarbij hij het decor verknalt omdat niemand anders zijn rol speelde, in het soort producentenrol dat Walter Abel en Adolph Menjou vaak op het oog hebben. David Niven is prima, en niemand kan David Niven even goed spelen als David Niven. Uiteindelijk, als je zo gek op Niven bent als ik, is dat reden genoeg om 90 minuten aan Happy Go Lovely te verspillen. Zo niet, sla het dan over.
Happy Go Lovely is a waste of everybody's time and talent including the audience. The lightness of the old-hat mistaken identity and faux scandal plot lines is eminently forgivable. Very few people watched these movies for their plots. But, they usually had some interesting minor characters involved in subplots -- not here. They usually had interesting choreography and breathtaking dancing and catchy songs. Not Happy Go Lovely. And Vera-Ellen as the female lead played the whole movie as a second banana looking desperately for a star to play off it -- and instead she was called upon to carry the movie, and couldn't do it. The Scottish locale was wasted. Usually automatically ubiquitous droll Scottish whimsy is absent. The photography was pedestrian. The musical numbers were pedestrian. Cesar Romero gives his usual professional performance, chewing up the scenery since no one else was doing his part, in the type of producer role essayed frequently by Walter Abel and Adolph Menjou. David Niven is just fine, and no one could do David Niven like David Niven. At the end of the day, if you adore Niven as I do, it's reason enough to waste 90 minutes on Happy Go Lovely. If not, skip it.