'Koorts' is geen slechte film; het is een verschrikkelijke film.<br />Is het mogelijk dat het Amerikaanse filmpubliek en de critici zo verdoofd en verdoofd zijn door de uitwerpselen die Hollywood uitbraakt dat ze zelfs een middelmatige film die nauwelijks te lachen is de hemel in prijzen? Dat is de enige reden die ik kan bedenken waarom deze afschuwelijke romantische komedie (en ik gebruik die term losjes omdat er niets grappigs aan deze film is) goede recensies krijgt.<br />Ik zat tijdens de opnamen van deze film en was verbijsterd dat de scenarioschrijvers Lowell Ganz en Babaloo Mandel zelfs maar een ogenblik zouden denken dat hun script grappig was.<br />De briljante Nick Hornby vertaalt meestal goed naar film. Hij paste 'koorts' aan. voor een Britse film met Colin Firth en Ruth Gemmell in 1997; Peter Hedges vond Hornby's stem voor 'About a Boy' (2002) en toen 'High Fidelity' in 2000 werd veramerikaanst voor een film gingen de schrijvers D.V. DeVincentis, Steve Pink, John Cusack en Scott Rosenberg niet de mist in, omdat ze de essentie van Hornby's geestigheid en humor behielden. Ze maakten een van de beste films van dat jaar.<br />Waarom gaat het dan zo pijnlijk mis met de Amerikaanse versie van 'Fever Pitch'? De Britse versie was geen meesterwerk, maar hij was charmant, grappig, onverwacht en gaf ons twee personages die we konden waarderen, respecteren en begrijpen.<br />Maar Ganz en Mandel hebben alles wat grappig was uit Hornby's werk weggesneden. Ze hebben het afgeslacht, alles wat goed en uniek was aan Hornby's werk weggelaten en vervangen door conventioneel geleuter.<br />Ze hebben een grappig verhaal omgevormd tot een romantische komedie, zonder ook maar één keer af te wijken van die ellendige formule. Lindsey (Drew Barrymore) heeft drie vriendinnen, die elk een eigen functie hebben. De ene is te dik, de tweede is cynisch en ambitieus en de derde is een romanticus. Wil je raden hoeveel mannelijke vrienden Ben (Jimmy Fallon) heeft?<br />Wat 'High Fidelity' zo leuk maakte, was niet alleen een goede cast van mannen en vrouwen, maar ook innemende bijrollen. In deze 'Koortsaanval' doen of zeggen de zes bijrollen niets bijzonders. Ze zijn zo onbeduidend dat ze niet eens decoratief zijn. De enige reden waarom Ione Skye weer in de film voorkomt, is dat de formule dat vereist. De arme Ione Skye eindigt als Lindseys vriendin in een ondankbare rol. De lieftallige Skye moet hebben gewenst dat Lloyd Dobler binnen zou komen vallen en haar mee zou nemen. Nu ik erover nadenk, zou Cusack een uitstekende Ben zijn geweest. Natuurlijk is Cusack te slim om zich aan zo'n vreselijk saai script te hechten.<br />Er is geen enkel, alleenstaand moment in deze film dat origineel of ongedwongen lijkt. Elke wending in de plot is voorspelbaar, elke flauwe grap is gefaxt. Ganz en Mandel doen hun best om te lachen. De eerste drie kwartier zijn zo tergend langzaam dat je je afvraagt of die kerels wel beseften dat ze een komedie aan het schrijven waren. Je kunt de wendingen in de plot op je horloge aflezen. Het is bijna alsof Ganz en Mandel dit hebben opgeschreven met behulp van de formule die een of andere schermgoeroe op de muur heeft geplakt. Toen ze bij een bepaalde pagina kwamen, keken ze op naar de formule en zeiden: 'Oké, de goeroe zegt dat dit nu moet gebeuren.' En voil<0xC3><0xA0>!<br />De regisseurs Bobby en Peter Farrelly helpen de film geen steek verder. Ze hebben geen idee hoe ze hun verhaal en hun personages moeten introduceren (ze geven het verhaal niet aan de hoofdpersoon, maar aan een andere man die in Fenway Park achter Ben zit). Dankzij een paar buitengewoon lompe teksten moeten we toezien hoe Barrymore en Fallon hun eerste, niet bepaald grappige ontmoetingen doorkomen. <br />Barrymore doet het leuker en aanbiddelijker dan de meesten. Ze is er net zo goed in als Goldie Hawn in haar hoogtijdagen. Maar zelfs haar schattigheid kan deze buitengewoon afschuwelijke film niet redden. Ze doet haar uiterste best om energie en humor in dit verhaal te leggen. Ongeveer 30 minuten na het begin van de film zegt Lindsey tegen Ben: 'Je bent grappig.' De enige verklaring voor haar opmerking is dat het in het script stond. Want Fallon zegt nooit iets wat ook maar in de verste verte grappig is. Fallon is niet geestig en niet grappig; als hij een komedie doet, reageert hij overdreven.<br />Fallon was nooit goed in 'Saturday Night Live'. Hij was waarschijnlijk de minst grappige persoon in dat programma. Herinner je je die flauwe sketch over een radio-dj die alle stemmen deed? De enige reden dat 'Weekend Update' af en toe werkte, was dat Fallons collega Tina Fey wel het een en ander van komedie wist.<br /><0x3E><0x3E> Acteurs die denken dat ze grappig zijn en zich zo gedragen, zijn zelden of nooit echt grappig. Dat geldt ook voor Fallon. Hij vindt zichzelf hysterisch grappig als hij nauwelijks kan grinniken. Zijn stotterende, onzekere gestotter werkte niet op het kleine scherm; op het grote scherm is het erger.<br /><0x3E><0x3E> Helaas voor Fallon vereist zijn rol in deze film ook een paar dramatische momenten. Als je dacht dat zijn komedie slecht was, wacht dan maar tot je een lading van zijn dramatische scènes te zien krijgt. Twee scènes in het bijzonder <0xE2><0x80><0x93> de eerste in een park, de tweede voor Bens school <0xE2><0x80><0x93> zijn pijnlijk om te zien. De scènes vereisen een acteur met een greintje dramatische vaardigheid, maar Fallon heeft noch de kennis, noch de vaardigheid om ze tot een goed einde te brengen. Zijn scala aan emoties loopt niet eens van A tot B.<br />Ben heeft geen persoonlijkheid of diepgang. Vaak komt hij over als een sukkel. En geen sympathieke sukkel ook. Het is onvoorstelbaar wat Lindsey aantrekkelijk aan hem zou vinden. Vergelijk Fallons optreden met dat van Firth in de Britse versie en je zult begrijpen hoe vreselijk vlak, niet grappig en gedwongen Fallons rol is en hoe verkeerd hij is voor deze rol. Als je Fallon in 'Fever Pitch' ziet, verlang je naar de dramatische diepte en komische nuances van Ashton Kutcher!<br />Net zoals 'High Fidelity'. Wat dat betreft, had een veramerikaanste _Fever Pitch_ briljant kunnen werken. Er waren alleen betere schrijvers voor nodig, bekwamere regisseurs en, zeer zeker, een sterkere, grappigere, slimmere hoofdrolspeler. Doe jezelf een groot plezier: vermijd deze waardeloze film; huur in plaats daarvan de Engelse versie uit 1997 en lees Hornby's boek.
"Fever Pitch" isn't a bad film; it's a terrible film.<br /><br />Is it possible American movie audiences and critics are so numbed and lobotomized by the excrement that Hollywood churns out that they'll praise to the skies even a mediocre film with barely any laughs? That's the only reason I can think of why this horrible romantic comedy (and I use that term loosely because there's nothing funny in this film) is getting good reviews.<br /><br />I sat through this film stunned that screenwriters Lowell Ganz and Babaloo Mandel would even for an instant think their script was funny.<br /><br />The brilliant Nick Hornby usually translates well to film. He adapted "Fever Pitch" for a British film starring Colin Firth and Ruth Gemmell in 1997; Peter Hedges found Hornby's voice for "About a Boy" (2002) and when "High Fidelity" was Americanized for a movie in 2000, writers D.V. DeVincentis, Steve Pink, John Cusack and Scott Rosenberg didn't go wrong because they kept the essence of Hornby's wit and humor. They made one of the best films of that year.<br /><br />So why does the American version of "Fever Pitch" go so painfully awry? The British version wasn't a masterpiece, but it was charming, funny, unexpected and gave us two characters we could like, respect and understand.<br /><br />But Ganz and Mandel have excised everything funny in Hornby's work. In Americanizing the story, they've butchered it, removing all that was good and unique about Hornby's work and replacing it with conventional drivel.<br /><br />They've transformed a funny story into a formulaic romantic comedy, never once veering from the wretched formula. Lindsey (Drew Barrymore) has three girlfriends, each of whom has a distinct function. One's overweight, the second's cynical and ambitious, and the third's a romantic. Want to guess how many male friends Ben (Jimmy Fallon) has?<br /><br />What made "High Fidelity" such fun was not only a good leading man and lady, but engaging supporting characters. In this "Fever Pitch," the six supporting friends do or say nothing especially funny. They're so insignificant, they're not even decorative. The only reason they're in the film is because the formula demands it. Poor Ione Skye winds up as one Lindsey's pals in a thankless role. The lovely Skye must have been wishing Lloyd Dobler would swoop in and take her away. Come to think of it, Cusack would've made an excellent Ben. Of course, Cusack is too smart to attach himself to such an utterly tedious script.<br /><br />There isn't a single, solitary moment in this film that seems original or unforced. Every plot turn is predictable, every lame joke telegraphed. Ganz and Mandel labor for laughs. The first 45 minutes are so excruciatingly slow, you wonder if these chaps realized they were writing a comedy. You can mark the plot turns in this film by your watch. It's almost as if Ganz and Mandel penned this with some screen writing guru's formula pasted on the wall. When they got to a certain page, they looked up at the formula and said, "OK, the guru says this has to happen now." And, presto!<br /><br />Directors Bobby and Peter Farrelly don't help the film any. They have no concept how to introduce their story and characters (they hand over the V.O. narration not to the protagonist, but to another guy who sits behind Ben at Fenway Park). Thanks to some extremely clunky writing, we have to watch Barrymore and Fallon stumble through their unfunny initial meetings.<br /><br />Barrymore does cute and adorable better than most. She's as good at it as Goldie Hawn in her heyday. But even her cuteness can't save this extraordinarily awful film. She tries hard to wring some energy and humor out of this story. About 30 minutes into the film, Lindsey tells Ben, "You're funny." The only explanation for her remark is that it was in the script. For Fallon's Ben never says anything even remotely funny. Fallon is neither witty nor funny; when he does comedy, he overacts.<br /><br />Fallon was never any good on "Saturday Night Live." He was quite possibly the least funny person on that show. Remember that lame sketch about a radio DJ who did all the voices? The only reason "Weekend Update" worked occasionally was because Fallon's cohort, Tina Fey, knows a thing or two about comedy.<br /><br />Actors who think they're funny and behave that way rarely, if ever, are actually funny. That's true of Fallon. He thinks he's hysterically funny when he barely raises a chuckle. His stuttering, unsure-of-himself shtick didn't work on the small screen; it's lousier on the big screen.<br /><br />Unfortunately for Fallon, his role in this picture also requires a few dramatic moments. If you thought his comedy was bad, wait till you get a load of his dramatic stuff. Two scenes in particular - the first in a park, the second in front of Ben's school - are painful to watch. The scenes require an actor with a smidgen of dramatic ability, but Fallon has neither the knowledge nor the ability to make them work. His range of emotions doesn't even run the gamut from A to B.<br /><br />Ben has no personality or depth. Often, he comes across as an oaf. And not a lovable one at that. It boggles the mind what Lindsey would find attractive about him. Compare Fallon's performance to Firth's in the British version, and you'll understand how terribly flat, unfunny and forced Fallon's Ben is and how wrong he is for this role. Watching Fallon in "Fever Pitch" makes one long for the dramatic depth and comedic nuance of Ashton Kutcher!<br /><br />Just as "High Fidelity" did, an Americanized "Fever Pitch" could've worked brilliantly. It just needed better writers, more competent directors and, most definitely, a stronger, funnier, smarter leading man. Do yourself a huge favor: Avoid this rotten film; rent the 1997 British version and read Hornby's book, instead.