De tweede helft van Steven Soderberghs revolutionaire bio over Che Guevara gaat over zijn laatste campagne om de revolutie naar Bolivia te exporteren. Om zijn vrome imago van Che Soderbergh in stand te houden, maakt hij handig gebruik van de massa-executies waaraan hij leiding gaf na de revolutie in Cuba en de dwaasheid van zijn Congo-avontuur ('Dit is de geschiedenis van een mislukking,' schrijft hij in het voorwoord van zijn Congo Journal) om zich volledig te concentreren op Che's poging steun te krijgen voor zijn verzet tegen de regering in Bolivia. Het zou een ramp worden en Guevara's laatste daad. Wat het eerste hoofdstuk had geplaagd, volgt nu. Soderbergh vertraagt zijn film en bestudeert het gelukzalige gezicht van de contemplatieve Guevara, die opnieuw wordt gespeeld als James Dean in _East of Eden_ van Bernicio Del Toro. Het probleem is dat Guevara weinig succes heeft met het werven van bekeerlingen, en al snel merkt hij dat hij en zijn uitgehongerde kameraden worden opgeslokt in het hart van de Boliviaanse jungle. In tegenstelling tot Werner Herzog in de schitterende _Aguirre_, de Toorn van God, slaagt Soderbergh er niet in de metaforische mogelijkheden van de jungle te gebruiken om de wanhoop van de guerrilla's te vergroten. Hij lijkt zich meer zorgen te maken over het feit dat hij Che's nimbus boven zijn hoofd moet houden dan over de paniek die de dode enders overvalt. Er is een Herzogiaans moment waarop Che schrijlings op een koppig paard zit en trappelt en gilt om het in beweging te krijgen, maar over het algemeen blijft Soderberghs mise-en-scène vlak, slordig en oninteressant.<br /><br />In beide films laat Soderbergh duidelijk zien dat hij een groupie van Che is en daardoor blijft zijn aandacht bijziend en beperkt. Hij besteedt te veel tijd aan het opbouwen van zijn monument voor Che en te weinig aan het ontwikkelen van zijn relaties met sleutelfiguren in zijn saga, met name Fidel Castro. Om het nog erger te maken doet hij dat met een langzame en emotieloze benadering die nooit vlam vat. Je zou denken dat hij genoeg Eisenstein en Vertov kent om te beseffen dat een spectaculaire verandering veel beter tot zijn recht komt met een spectaculaire stijl.
The second half of Steven Soderbergh's revolutionary bio on Che Guevara deals with his last campaign to export revolution to Bolivia. In order to maintain his saintly visage of Che Soderbergh conveniently leap frogs the mass executions he presided over after the revolution in Cuba and the folly of his Congo adventure ("This is the history of a failure" he writes in the preface of his Congo Journal) to concentrate fully on Che's attempt to rally support to rise up against the government in Bolivia. It would turn out to be a disaster and Guevara's final act.<br /><br />What plagued the first chapter follows suit here as Soderbergh slows his film to a crawl to study the beatific countenance of the contemplative Guevara once again being played like James Dean in East of Eden by Bernicio Del Toro. The problem is Guevara has little success in gaining converts and he soon finds himself and his starving comrades being swallowed up in the heart of darkness Bolivian Jungle. Unlike Werner Herzog in the magnificent, Aguirre, the Wrath of God Soderbergh fails to utilize the jungle's metaphorical possibilities to heighten the desperation of the guerrillas. He seems more concerned with keeping Che's nimbus above his head than exploring the panic setting in on the dead enders. There is one Herzogian moment where Che sits astride an obstinate horse kicking and screaming to get it moving but overall Soderbergh's mise en scene remains flat, sloppy and uninteresting. <br /><br />In both of his films Soderbergh shows he is clearly a Che groupie and because of it his focus remains myopic and narrow. He spends too much time building his monument to Che and too little in developing his relationships with key players in his saga, especially Fidel Castro. Making matters worse he does it with a slow and dispassionate approach that never catches fire. One would think he was steeped in enough Eisenstein and Vertov to realize that sweeping change is showcased a lot better with sweeping style.