Vóór het zien van Show People was mijn indruk van zwijgende komedie in wezen slapstick, en alleen maar slapstick. Ik kon me niet voorstellen hoe er achter de schermen komedie mogelijk was zonder zwaar te leunen op gesproken woorden of talloze stommiteiten. Maar deze meesterlijke film bewees dat ik het mis had. Davies was, naar mijn mening, waarschijnlijk de beste komische actrice die er voor Lucille Ball was geweest. Ik noem Lucy voornamelijk omdat Davies' maniertjes en gezichtsuitdrukkingen me zo aan haar deden denken dat ik me afvraag of Davies niet een van Balls belangrijkste invloeden was. Dit komt uit de mond van een 21-jarige die nog nooit zwijgende komedie had gezien, en ik moet zeggen dat, hoeveel van de historische referenties je ook krijgt (ik kreeg ze niet). Het lijkt erop dat je je niet zult vervelen met deze film. Je zult waarschijnlijk zelfs meer lachen dan in de meeste komische komedies. Dit is niet alleen mijn favoriete stille komedie, maar ook een van de tien lievelingskomedies aller tijden.
Prior to seeing Show People, my impression of silent comedy was essentially slapstick, and slapstick only. I could not imagine how screen comedy could be possible without relying heavily on spoken word or numerous pratfalls. But this masterful film proved me wrong. Davies, in my view, was probably the greatest comedic actress to come along prior to Lucille Ball. I mention Lucy primarily because Davies' mannerisms and facial expressions reminded me of her to the point that I wonder if Davies wasn't one of Ball's primary influences. This is coming from a 21 year old who had never before seen silent comedy, and I must say that no matter how much of the period-specific references you actually get (I didn't, apparently), you will not be bored by this movie. You will probably even laugh more than you would at most talkie comedies. This is not only my favorite silent comedy, but easily among my ten favorite comedies of all time.