De plot van deze prettige MGM-musical is gekunsteld en slechts af en toe amusant, en gaat over spionage en romantiek, maar de aandacht van de film wordt terecht gericht op de melodieuze intermezzo's waarin de enorm getalenteerde en atletische tapdansende Eleanor Powell wordt getoond, geassisteerd door Tommy Dorsey en zijn orkest met Ziggy Elman, Buddy Rich en Frank Sinatra. Red Skelton speelt de hoofdrol met Powell, en hij en zijn maatje Bert Lahr krijgen de meeste komische rollen, hoewel Skelton effectiever is als hij, als het waar is, de rol van Powells liefje speelt, met Virginia O'Brien als de danspartner van de danser. De technische genialiteit van Powell komt tot uiting in een ongelooflijke scène waarin Buddy Rich een bijdrage levert aan zijn drumkunst en die meerdere malen moet worden bekeken om je adem de tijd te geven haar precisie in te halen. Regisseur Edward Buzzell maakt gebruik van zijn grote bezetting om de actie goed op gang te brengen, ondanks het nogal onsamenhangende script waarmee hij te maken heeft, en laat Powells samenloop van omstandigheden de zaak bepalen, zoals het hoort.
The plot of this enjoyable MGM musical is contrived and only occasionally amusing, dealing with espionage and romance but the focus of the film is properly pointed upon the tuneful interludes showcasing the enormously talented and athletic tap dancing Eleanor Powell, abetted by Tommy Dorsey and his orchestra, featuring Ziggy Elman, Buddy Rich and Frank Sinatra. Red Skelton shares top billing with Powell, and he and sidekick Bert Lahr are given most of the comedic minutes, although Skelton is more effective when he, if it can be believed, performs as Powell's love interest, with Virginia O'Brien actually providing most of the film's humor as the dancer's companion. The technical brilliance of Powell is evidenced during one incredible scene within which Buddy Rich contributes his drumming skills, and which must be viewed several times in order to permit one's breathing to catch up with her precision. Director Edward Buzzell utilizes his large cast well to move the action nicely along despite the rather disjointed script with which he must deal, and permits Powell's cotangent impossibilities to rule the affair, as is appropriate.