Op zijn verjaardag zegt een jongetje tegen zijn moeder dat hij niet haar zoon is, en dat hij naar huis wil, naar zijn echte moeder.<br />In sommige opzichten voelt _Comedy De L'Innocence_ alsof het uit een andere tijd komt, misschien de jaren zestig of zeventig. Het deed me in elk geval denken aan _Lolly's Geheime Ceremonie_ (1968) en _Richard Loncraine's Full Circle_ (1977), die allebei gaan over verlies, verdriet en relaties tussen ouders en'verloren' kinderen (curieus genoeg beide films met Mia Farrow).<br />Alle drie de films hebben onsympathieke personages die zich op een vreemde en onverklaarbare manier gedragen. Alle drie de films geven een kil gevoel, zowel emotioneel als letterlijk. Alle drie de films richten zich op relaties tussen moeder en kind, en uiteindelijk stellen alle drie de films de vraag: 'Wat is echt, wat is ingebeeld?'<br />Mooi maar onvolmaakt, biedt het geen gemakkelijke antwoorden en laat veel onverklaard en vreemd blijven.
On his birthday a small boys tells his mother he is not her son, and that he wants to go home to his real mother.<br /><br />In some ways Comedy De L'Innocence feels like it comes from a different time of movie-making, perhaps the 60's or 70's. Certainly it reminded me of Losey's Secret Ceremony (1968), and Richard Loncraine's Full Circle (1977), both of which deal with loss, grief and relationships between parents and 'lost' children (curiously both films star Mia Farrow).<br /><br />All three films are populated with unsympathetic characters who behave in strange and unexplained ways. All three films have a chilly feel, both emotionally and literally. All three films focus on mother-child relationships, and ultimately all three films pose the question - 'what is real, what is imagined?' <br /><br />Beautiful but flawed, it offers no easy answers and leaves much hanging, unexplained and strange.