Uitstekend P.O.W.-avontuur, aangepast door Eric Williams uit zijn eigen boek (een paperback-exemplaar dat deel uitmaakt van mijn vaders bibliotheek) dat geïnspireerd was door ware gebeurtenissen; het zou heel goed de eerste film van zijn soort kunnen zijn en heeft daarom heel wat op zijn geweten, niet alleen maar even stijfkoppige voorbeelden als ALBERT, R.N. (1953; waar ik nu naar zal kijken), THE COLDITZ STORY (1955) en WANGER WITHIN (1959), maar meer opvallende opnamen van de andere kant van de Atlantische Oceaan, namelijk STALAG 17 (1953) en THE GREAT ESCAPE (1963). Dit legt de basis voor een ingenieus ontsnappingsplan: Britse soldaten, geïnterneerd in een Duits kamp, bedenken een vernuftig ontsnappingsplan, waarbij ze een bladzijde uit de Griekse legende lenen en onder een paard vandaan kruipen dat tijdens de lichamelijke oefening en in het volle zicht van hun overweldigers staat te springen! De film wordt in feite keurig in tweeën gesplitst: de eerste helft gaat over het langzame proces van het graven van de tunnel, dat culmineert in de ontsnapping zelf, terwijl de tweede helft een beeld geeft van hun lot buiten het kamp terwijl ze proberen het neutrale Zweden te bereiken. Opvallend aan deze Britse films is dat de cast bestaat uit een aantal gevestigde (Leo Genn), huidige (Anthony Steel) en veelbelovende (Peter Finch, David Tomlinson en Bill Travers) sterren, om nog maar te zwijgen over de talloze betrouwbare karakteracteurs (Anthony Dawson, Bryan Forbes, Michael Goodliffe en Walter Gotell). De drie hoofdrolspelers/ontsnappers zijn Genn, Steel en Tomlinson: terwijl de eerste twee bij elkaar blijven, gaat de laatste zijn eigen weg en loopt de anderen tegen het lijf als hij in veiligheid is. Zoals te verwachten is, bevat het verhaal veel spanning en opwinding; net als bij de meeste op mannen georiënteerde P.O.W.-saga's wordt de vrouwelijke belangstelling tot een minimum beperkt. Een stad als Alice (1956) is een van zijn opmerkelijkste prestaties, maar in dit geval heeft hij in elk geval elke lastige situatie uit de weg geruimd (ook al zouden de vertragingen in de opnamen ertoe hebben geleid dat Lee voortijdig zijn baan opzegde en de producent Ian Dalrymple voortijdig de laan uit stuurde met de opdracht om alle losse eindjes aan elkaar te knopen). Hoe dan ook, het is de moeite waard om te vermelden dat het geheel (vooral tijdens de nachtelijke opnamen) van begin tot eind voortreffelijk is belicht.
Excellent P.O.W. adventure, adapted by Eric Williams from his own book (a paperback copy of which forms part of my father's library) that was inspired by true events; it may well be the first film of its kind and, therefore, has a lot to answer for  not just similarly stiff-upper-lipped examples such as ALBERT, R.N. (1953; which I'll be watching presently), THE COLDITZ STORY (1955) and DANGER WITHIN (1959) but higher-profile releases from the other side of the Atlantic, namely STALAG 17 (1953) and THE GREAT ESCAPE (1963). This, then, sets the basis pretty solidly: British soldiers interned in a German camp devise an ingenious plan of escape, borrowing a page from Greek legend  burrowing from under a vaulting horse used during physical exercise and in full view of their captors! Actually, the film is neatly split into two halves: the first deals with the slow process of digging the tunnel, culminating in the escape itself, while the latter stages depict their fortunes outside the camp as they try to make it to neutral Sweden. Typically of these British films, the cast showcases several established (Leo Genn), current (Anthony Steel) and up-and-coming (Peter Finch, David Tomlinson and Bill Travers) stars, to say nothing of innumerable reliable character actors (Anthony Dawson, Bryan Forbes, Michael Goodliffe and Walter Gotell). The three leads/escapees are Genn, Steel and Tomlinson: while the first two stick together, the latter goes his own way  only to run into the others on reaching safety. As can be expected, the narrative involves plenty of suspense and excitement; as with most male-centered P.O.W. sagas, too, female interest is kept to the barest minimum. Director Lee didn't have a lengthy career  with this and the somewhat similar (albeit with a change of both setting and viewpoint) A TOWN LIKE ALICE (1956) his most noteworthy achievements  but he certainly milked every gripping situation in this case (even if, reportedly, delays in filming saw Lee quitting his post prematurelyleaving producer Ian Dalrymple with the task of tying up loose ends!). Anyway, worth special mention is the exquisite lighting (particularly during night-time sequences) throughout.