Paul Armstrong is een liberaal, uit Schotland afkomstige professor in de rechten aan Harvard, die bekendstaat om zijn hartstochtelijke verzet tegen de doodstraf. Hij is ingehuurd om de zaak van Bobby Earl op zich te nemen, een jonge zwarte man uit Florida die is veroordeeld voor de verkrachting en moord op Joanie Shriver, een elfjarig blank meisje. Earl beweert dat zijn bekentenis van de misdaad onder dwang is verkregen door een sadistische politieagent en dat de echte moordenaar Blair Sullivan is, een seriemoordenaar die al tot de doodstraf is veroordeeld voor verschillende andere moorden. Armstrong bezoekt Sullivan in zijn cel in de dodencel, in de hoop hem over te halen de moord op Joanie te bekennen, waarmee hij Earl van de elektrische stoel redt. In het begin gaat alles goed. Sullivan bekent en Earl wordt uit de gevangenis vrijgelaten als het hof van beroep zijn veroordeling ongedaan maakt. Deze ontwikkeling vindt slechts iets na de helft van de film plaats, en op dat moment beginnen de alarmbellen in de geest van de kijker te rinkelen. 'Waarschuwing! Belangrijke plotwending!' En dat blijkt ook zo te zijn. De verwachte plotwending doet zich al snel voor. Earl blijkt in feite schuldig te zijn aan de misdaad waarvan hij zojuist is vrijgesproken, en waarschijnlijk ook aan verscheidene andere, maar hij heeft samen met Sullivan een duivels plan beraamd om zijn vrijheid veilig te stellen; Sullivan zal de moord op Joanie bekennen als Earl zijn ouders vermoordt. (Waarom Sullivan zijn ouders dood wilde hebben, is nooit helemaal duidelijk geworden.) Armstrong merkt nu dat hij zelf gevaar loopt door de man wiens leven hij zojuist gered heeft; Earl koestert wrok tegen Armstrongs vrouw, die zelf advocaat is en optrad als raadsman van de aanklager in een eerdere zaak waarin Earl van verkrachting werd beschuldigd.<br />'Just Cause' is een voorbeeld van het autokannibalisme waaraan Hollywood zich soms overgeeft door een film aan elkaar te lijmen door thema's en plotelementen uit een aantal andere films te halen. De eerste helft is duidelijk te danken aan films als 'Intruder in the Dust' en 'To Kill a Mockingbird' Zo'n beetje het enige verschil is dat de sheriff die een bekentenis uit Bobby Earl slaat zelf zwart is, terwijl hij in eerdere films blank zou zijn geweest. (Politiegeweld is nu een activiteit met gelijke kansen.) De centrale wending in de plot is ontleend aan Costa-Gavras' 'Muziekdoos', hoewel de onthulling in die film pas op het allerlaatste moment komt. De finale, waarin een advocaat, zijn vrouw en hun jonge dochter gevaar lopen van een vroegere cliënt, is een duidelijk plagiaat van de twee versies van 'Kaapse angst', die ook in de moerassen van het Amerikaanse Zuiden plaatsvinden. Ed Harris' karakterisering van Sullivan als een bijbelciterende religieuze maniak is een directe imitatie van Robert de Niro's personage in _The Wizard of Oz_. 's karakter in de Scorsese-versie van 'Cape Fear', vier jaar voor 'Just Cause'.<br />(Er is een postscriptum. Net zoals 'Just Cause' zwaar ontleend was aan verscheidene andere films, werd de centrale plot zeven jaar later op zijn beurt schaamteloos geplagieerd in het Ashley Judd-voertuig 'High Crimes').<br />De moeilijkheid met deze stijl van filmen-op-nummers is dat de films die eruit voortkomen over het algemeen veel minder gedistingeerd zijn dan de films die ze inspireerden. Het geheel is over het algemeen veel minder dan de som van de delen, en 'Just Cause' is een veel minder goede film dan de films die zijn gekannibaliseerd om hem te maken. Harris is normaal gesproken een begaafd acteur, maar dit is een van zijn zwakste rollen, voornamelijk omdat hij niet zozeer een personage speelt als wel De Niro als Max Cady. Blair Underwood is oké als Bobby Earl, de (naar verluidt) onschuldige jongeman van de eerste scènes, maar niet overtuigend als Bobby Earl, de moordzuchtige psychopaat van de latere scènes. Sean Connery als Armstrong en Laurence Fishburne als de zwarte sheriff zijn veel beter, maar geen van beiden is goed genoeg om de film te redden. (Connery en Harris zouden het jaar daarop samen optreden in een andere, betere film, 'The Rock').<br />Er is nog een probleem met 'Just Cause'. De eerste helft van de film ziet eruit als een standaard liberale 'issue'. De tweede helft ziet er meer uit als het werk van een keiharde reactionair die de boodschap predikt dat alle criminelen kwaadaardige klootzakken zijn, dat je ze alleen te pakken kunt krijgen door ze in de stoel te braden, dat liberale advocaten de nuttige idioten van de criminele broederschap zijn en dat politieagenten die verdachten in elkaar slaan als helden moeten worden geprezen. De filmmakers lijken zich er niet van bewust te zijn dat de plotwending die terloops midden in hun film wordt geïntroduceerd het (vermoedelijk ongewenst) effect heeft dat het politieke standpunt wordt omgedraaid, of dat ze, als ze zich van het probleem bewust waren, het negeren. Een passend ingewikkeld complot werd kennelijk belangrijker gevonden dan politieke consistentie.
Paul Armstrong is a liberal, Scottish-born, professor of law at Harvard, known for his passionate opposition to the death penalty, who is hired to take on the case of Bobby Earl, a young black man from Florida who has been convicted of the rape and murder of Joanie Shriver, an eleven year old white girl. Earl claims that his confession to the crime was obtained under duress by a sadistic police officer and that the real murderer is Blair Sullivan, a serial killer already under sentence of death for several other murders. Armstrong visits Sullivan in his cell on death row, hoping to persuade him to confess to Joanie's murder, thereby saving Earl from the electric chair. <br /><br />At first all goes well. Sullivan confesses and Earl is released from prison when the appeal court quashes his conviction. As this development takes place only a little after halfway through the film, it is at this point that alarm bells will start ringing in the mind of the viewer. "Warning! Major plot twist ahead!" And so it proves. The anticipated twist soon materialises. Earl, it transpires, is actually guilty of the crime of which he has just been acquitted, and probably of several others as well, but hatched a diabolical plan together with Sullivan in order to secure his freedom; Sullivan will confess to Joanie's murder if Earl will murder his parents. (Just why Sullivan wanted his parents dead is never precisely explained). Armstrong now finds that he is himself in danger from the man whose life he has just saved; Earl has a grudge against Armstrong's wife, herself a lawyer, who acted as Counsel for the prosecution in an earlier case when Earl was accused of rape. <br /><br />"Just Cause" is an example of the auto-cannibalism in which Hollywood sometimes likes to indulge, cobbling together one film by recycling themes and plot devices from a number of others. The first half owes an obvious debt to films like "Intruder in the Dust" and "To Kill a Mockingbird"; about the only difference is that the Sheriff who beats a confession out of Bobby Earl is himself black, whereas in earlier films he would have been white. (Police brutality is now an equal opportunities activity). The central twist in the plot was borrowed from Costa-Gavras's "Music Box", although in that film the revelation does not occur until the very end. The finale, in which a lawyer, his wife and their young daughter are in danger from a former client, is an obvious plagiarism of the two versions of "Cape Fear", which also take place in the swamplands of the American South. Ed Harris' characterisation of Sullivan as a Bible-quoting religious maniac is a direct imitation of Robert de Niro's character in the Scorsese version of "Cape Fear", made four years before "Just Cause". <br /><br />(There is a postscript. Just as "Just Cause" borrowed heavily from several other movies, seven years later its central plot twist was, in its turn, to be blatantly plagiarised in the Ashley Judd vehicle "High Crimes"). <br /><br />The trouble with this style of film-making-by-numbers is that the resulting films are generally much less distinguished than those which inspired them. The whole is normally very much less than the sum of the parts, and "Just Cause" is a much lesser film than any of those which were cannibalised to make it. Harris is normally a gifted actor but this is one of his weakest performances, largely because he is not so much playing a character as playing de Niro playing Max Cady. Blair Underwood is OK as Bobby Earl the (supposedly) innocent young man of the early scenes, but unconvincing as Bobby Earl the murderous psychopath of the later ones. Sean Connery as Armstrong and Laurence Fishburne as the black Sheriff are rather better, but neither is good enough to save the film. (Connery and Harris were to act together in another, better, film, "The Rock", the following year). <br /><br />There is another problem with "Just Cause". The first half of the film looks like a standard liberal "issue" movie, anti-death penalty, anti-racist and critical of heavy-handed policing. The second half looks more like the work of a die-hard reactionary, preaching the message that all criminals are evil bastards, that the only way to deal with them is to fry them in the chair, that liberal lawyers are the useful idiots of the criminal fraternity and that police officers who beat up suspects are to be commended as heroes. The filmmakers seem to have been blissfully unaware that the plot twist casually introduced into the middle of their film had the (presumably unwanted) effect of reversing its political stance, or if they were aware of the problem they ignored it. A suitably convoluted plot was obviously thought to be more important than political consistency. 4/10