Gisteren heb ik deze film voor de derde keer gezien. Hij werd me een paar weken geleden aanbevolen door een gefrituurde man. Ik had hem nog nooit gezien of zelfs maar opgemerkt, omdat hij (zo typisch) in de categorie 'Zweedse film' valt en degenen die (net als ik) met Hollywood-producties zijn opgeklommen, hebben de neiging sceptisch tegenover buitenlandse films te staan. Verrek, wat een paradigmaverschuiving! De film raakt me, omdat hij mijn hoop levend houdt dat de mensheid een betere weg kan inslaan. Het Zweedse dorp is gewoon een patroon voor alle gebieden op aarde waar mensen samenleven <0xE2><0x80><0x93> beheerst door religie, misverstanden, gebrek aan moed, voorspellingen, verhulde wreedheid, maar ook het vermogen om plezier te hebben, elkaar te ontmoeten, te zingen... Er is een trigger van buitenaf voor nodig om de maskers van iedereen af te rukken (wie er een houdt) en hen het gevoel te geven dat we allemaal gewoon menselijke wezens zijn die het verlangen hebben om hun eigen leven te leiden. Ik kan nooit stoppen met het zien van dit soort verhalen, want dat houdt mijn hoop in stand zoals hierboven beschreven. De vijf minuten met het verhaal van Gabriella's liedje en haar optreden zijn een van mijn filmsterren aller tijden! Dank je wel, Kay Pollak, alleen al voor deze vijf minuten, die me gelukkig maakten!
Yesterday I watched this movie for the third time. It was recommended to me by a fried several weeks ago. I never watched or even noticed it before, because it falls (so typically) in the category "Swedish Movie" and those who rose up (like me) with Hollywood productions tend to be sceptical of any foreign movies. Hell what a paradigm shift! The film touches me, because it just keeps up my hope, that mankind can change to a better way. The Swedish village is just a pattern for all areas on earth where people live together - controlled by religion, misunderstandings, lack of courage, predictions, disguised brutality, but also the ability to have fun, to meet, to sing... It takes a trigger from outside to rip off the masks of everyone (who keeps one) and to let them feel that we all are just human beings with the desire to live our own lives. I can never stop to see stories like this, because, that keeps up my hope as described above. The five minutes containing the story of Gabriella's song including her performance is one of my movie-highlights ever! Thank you Kay Pollak just for these 5 minutes, which made me happy!