Whoa boy.<br />Ooit een documentaire willen zien over een megalomane eikel die zijn eigen leven ruïneert en iedereen om hem heen tegen zich in het harnas jaagt? Nou, die bestaan, in vele vormen. Maar heb je ooit een documentaire willen zien over iemand die er uiteindelijk niet in slaagde iets te doen, ondanks alle loftuitingen over zijn artistieke 'genie'? Nou, je zou waarschijnlijk gewoon een camera kunnen pakken en zo iemand in elke plaatselijke scene kunnen vinden (ik weet dat ze overal zijn en ik volg de plaatselijke scene niet eens), of je zou je de moeite kunnen besparen door geld uit te geven aan het kijken naar deze onzin.<br />De premisse is goed, en eerlijk gezegd is het niet zo dat de filmmakers precies wisten waar het heen ging, gezien dat.' 'Dat is een van de problemen bij het maken van een documentaire. We moeten twee bands volgen: The Brian Jamestown Massacre, met Anton aan het hoofd, en The Dandy Warhols, met Courtney aan het hoofd. Ik had van The Dandy Warhols gehoord voordat ik deze film zag... maar niet van The Brian Jamestown Massacre. Waarom niet? Nou, vanuit het perspectief van deze documentaire, omdat de intergroepsdynamiek van The Brian Jamestown Massacre hun het vermogen ontnam om het echt te maken in de muziekindustrie. Maar in plaats van dat dit een analyse wordt van de twee afzonderlijke bands en hoe een ervan kon slagen, wordt de aandacht veel meer gericht op Anton en zijn krankzinnigheid.'<br />'Omdat, weet je, Anton een 'genie' is. Omdat hij rockmuziek speelt. Hij begrijpt echt 'de evolutie van de muziek'...' Omdat hij rockmuziek speelt met een heleboel verschillende instrumenten. Zijn muziek wordt beschouwd als 'postmoderne retro, maar de toekomst'... omdat het rockmuziek is. Hij wil een'revolutie' teweegbrengen... door rockmuziek. Oké, laten we eerlijk zijn... na twintig minuten is dit een van de stomste kinderen over wie ik een documentaire zou willen zien.<br />De documentaire zelf leent zich er niet echt voor om Antons talent te tonen, want als je 2000 uur materiaal verdeelt in een kwart minder dan twee uur, heb je niet echt tijd om je daarop te concentreren. Dus kijken we in plaats daarvan naar Anton, 'het genie'. De socio-maniakale loser, die twee uur lang een eikel is en alleen maar te horen krijgt dat hij echt geweldige muziek heeft gemaakt. Of hij dat heeft gedaan of niet weet ik niet, want de documentaire had niet genoeg tijd om het te bewijzen. Wat ik wel weet is dat we dan zitten met een verhaal over een of andere egocentrische, irritante eikel die het hele land door rent en zichzelf een god van de muziek noemt, en die niets doet om dat te bewijzen. Waarom zouden we zelfs maar de moeite nemen om dat te bekijken? Mensen als Anton verdienen niet de aandacht die ze zoeken, de hoop en bewondering van al die verschillende mensen, en al helemaal niet een lofzang op verloren mogelijkheden na een mislukking. Deze film is niet voor niets een twee uur durende, ruige VH1-special: hij gaat maar door over de muziek, maar het draait allemaal om het imago en de aandacht. Kijk naar de man, kijk naar hoe hij zich kleedt, kijk naar hoe hij zich gedraagt, kijk naar hoe hij controverse probeert te creëren omdat hij zich geen marketing kan veroorloven.<br />Eerlijk gezegd is Joel het enige interessante personage in deze film, en dat komt door iedereen in deze documentaire: Joel is de enige die plezier lijkt te hebben. Misschien komt het doordat hij de tamboerijnspeler is. De rest is allemaal 'rocksterren'! Ze verdienen onze aandacht, onze bewondering, onze belangstelling, onze verlovingen! Ze zijn daar om 'rock-'n-roll te redden'. Herinner je je nog dat The White Stripes 'rock-'n-roll' moest'redden'? Ja, dat was vanwege Anton, en het is 'egoïstisch van ze om mij (Anton) niet als inspiratiebron te noemen'. Wat een last. Mensen als Anton kun je maar beter vergeten. Deze documentaire verklaart waarom mainstreammuziek zo saai is <0xE2><0x80><0x93> omdat muziekbazen voor hun brood met mensen als Anton te maken hebben en uiteindelijk alleen maar hun steun kunnen geven aan iemand die veilig en passieloos is. Hartstikke bedankt, Anton. Jouw fratsen hebben de muziek verpest voor IEDEREEN die je hebt aangeraakt, hoe de mening over het tegendeel ook is. over dat Anton het er niet mee eens was en dat hij echt een genie was, laat nog steeds zien hoe slecht deze documentaire is omdat hij het op die manier inkleedt.<br /><br />-PolarisDiB.
Whoa boy.<br /><br />Ever wanted to watch a documentary about a megalomaniacal jerk ruining his own life and alienating everyone around him? Well they exist, in many forms. But have you ever wanted to watch said documentary about one who didn't ultimately succeed in doing anything despite everyone's praises about how much of an artistic "genius" he is? Well you could probably just grab a camera and find someone like that in any local scene (I know they're everywhere and I don't even follow the local scene), or you could save yourself the trouble by spending money watching this tripe.<br /><br />The premise is good and, honestly, it's not as if the filmmakers knew precisely where it was going considering that's one of the difficulties of doing a documentary. We are made to follow two bands, The Brian Jamestown Massacre, lead by Anton, and The Dandy Warhols, lead by Courtney. I've heard of The Dandy Warhols before watching this movie... not so the Brian Jamestown Massacre. Why? Well from this documentary's perspective, because The Brian Jamestown Massacre's intergroup dysfunction refused them the ability to really make it in the music industry. However, instead of this becoming an analysis of the two separate bands and how one was able to succeed, the focus becomes much more on Anton and his insanity.<br /><br />Because, see, Anton is a "genius." Because he plays rock music. He really "understands the evolution of music"... because he plays rock music with a lot of different instruments. His music is considered "post-modern retro but the future"... because it's rock music. He wants to bring out a "revolution"... through rock music. Okay so let's face it... twenty minutes in and this is one of the stupidest kids I'd care to watch a documentary about.<br /><br />The documentary itself doesn't really lend itself to showcasing any of Anton's talent, because in the nature of editing down 2000 hours of material into a quarter short of two hours we don't really have the time to focus on that. So instead we watch Anton, "the genius", the socio-maniacal loser, be a jerk for the two hours and are just told to understand that he made really great music. Whether he did or not I won't know, because its not like the documentary had enough time to prove it. What I do know is that then we're left with a story about some self-centered obnoxious twerp running around the country calling himself a God of music and doing nothing to back it up. Why even bother watching that? People like Anton don't deserve the attention they seek, the hope and admiration of all those different people, and especially a post-failure paean to lost potential. This movie plays like a two-hour rough-cut VH1 special for a reason: he goes on and on about the music, but it's all about the image and the attention. Look at the guy, look at how he dresses, look at how he acts, look at how he tries to create controversy because he can't afford marketing.<br /><br />Honestly the only interesting character in this film is Joel, and that's because of anyone in this documentary, Joel is the only person who seems to have any fun. Maybe it's because he's the tambourine man. The rest of them are all "rock stars"! They deserve our attention, and admiration, and interest, and engagements! They are out there to "save rock and roll." Do you remember when The White Stripes were supposed to "save rock and roll"? Yeah, that was because of Anton, and it's "selfish of them not to mention me (Anton) as an inspiration." What a load. People like Anton are best left forgotten. This documentary explains why mainstream music is so dull--because music execs have to deal with people like Anton for a living and ultimately can only really throw their support behind someone safe and passionless. Thanks a lot, Anton. Your antics ruined music for EVERYONE you touched, whatever the opinion to the contrary is. And if people "in the know" about Anton disagree and he really was a genius, it still shows how bad this documentary is that it cuts it down that way.<br /><br />--PolarisDiB