Het kijken naar TROUW AAN LIEFDE (is dat een dubbelzinnigheid over de ster?) is net zoiets als het stoppen van ruis of gefabriceerde watergeluiden in je slaap <0xE2><0x80><0x93> je stopt het in het dvd-hoesje omdat er niets anders meer in de winkel ligt en je afleiding nodig hebt na een hectische dag. En voor dat doel werkt het: omdat het een Britse romantische komedie is, is het iets meer.<br />Het verhaal is vrij eenvoudig: een vrouw, Alice (Jennifer Love Hewitt), getrouwd met een steeds afstandelijker wordende echtgenoot, Sam (Jimi Mistry) die hun liefdesleven in de wacht heeft gezet vanwege de last van zijn drukke advocatenpraktijk. Zijn partner Archie (Dougray Scott) is dol op Sam en Alice, maar hij voelt zich al heel lang tot Alice aangetrokken, en dat gaat verder dan vriendschap. Alice is goed bevriend met haar zus Felicity (Kate Miles), een voorvechter van vrije liefde, die Alice aanmoedigt om affaires te hebben. Op Valentijnsdag, na een drinkgelag met haar zus, stuurt Alice een kaart naar Sam, ondertekend met 'Anoniem', als test om te zien of Sam reageert, om zijn trouw te testen. Tegelijkertijd stuurt Archie een pakje radijszaad naar Alice, waarop hij een suggestief 'niet van houden' heeft geschreven. Beiden hebben ex post facto spijt. Sam brengt zelfs tijd door met een geliefde, Katya (Branka Katic) en bedriegt Alice inderdaad. Alice regelt afspraakjes met Sam via e-mail en telefoontjes en heeft plannen om Sam in vermomming als 'Anonieme' te ontmoeten om zijn trouw op de proef te stellen. De hele cast wordt meegesleept in de dwaze schertsvertoning en het einde bewijst dat echte liefde gebaseerd moet zijn op de waarheid <0xE2><0x80><0x93> en hoe dat resulteert in de verschillende paren is de verrassing (in zekere zin) van het pluizige script.<br />Britse komedies werken vanwege de kwaliteit van het schrijven en de strakke kwaliteit van het acteren. Als regisseur John Hay ervoor had gekozen om een Britse actrice als Alice te casten in plaats van Jennifer Love Hewitt een nepaccent te geven, was het resultaat misschien beter geweest. Maar uiteindelijk stuitert dit verhaal van Peter Bloore tussen licht amusant en pathetisch in zijn boodschappen. Een vreselijke afleiding is een muziekband die voortdurend zo hard staat dat hij alle dialogen overstemt en opdringerig is. Er zijn een paar aardige Londense scènes en een paar momenten van redelijke humor, maar uiteindelijk kan dit filmpje het beste als achtergrondmuziek/witte ruis gebruikt worden.
Watching TRUTH ABOUT LOVE (is this a double entendre about the star?) is like plugging in white noise or manufactured water sounds to help you sleep - you put it in the DVD slot because there is nothing else left on the store shelves and you are in need of distraction after a hectic day. And it works for that for that purpose: being a British romantic comedy it is a bit more.<br /><br />The story is a rather simple one about a wife Alice (Jennifer Love Hewitt) married to an increasingly distant husband Sam (Jimi Mistry) who has put their love life on hold due to the burdens of his busy law practice. His partner Archie (Dougray Scott) is fond of both Sam and Alice, but has a longtime attraction to Alice that goes beyond friendship. Alice pals with her sister Felicity (Kate Miles), a free love advocate, who encourages Alice to have affairs. On Valentine's Day, after a drinking binge with her sister, Alice mails a card to Sam signed 'Anonymous' as a test to see if Sam responds, testing his fidelity. At the same time Archie mails a radish seed packet to Alice on which he has inscribed a suggestive love not. Both have ex post facto regrets. Sam in fact is spending time with a lover Katya (Branka Katic) and is indeed cheating on Alice. Alice arranges assignations with Sam via email and phone calls and plans to meet Sam in disguise as 'Anonymous' to test his fidelity. The entire cast of characters gets caught up in the silly charade and the ending proves that real love must be based on truth - and how that results in the various pairings is the surprise (of sorts) of the fluffy script.<br /><br />British comedies work because of the quality of writing and the tight quality of acting. Perhaps had director John Hay elected to cast a British actress as Alice instead of pasting a phony accent on Jennifer Love Hewitt the result may have been improved. But in the end this story by Peter Bloore bounces between mildly humorous and pathetic in its messages. One terrible distraction is a musical score that is consistently so loud that it covers all the dialogue and is intrusive. There are some nice scenes of London and a few moments of passable humor, but in the end this little film is truly best utilized as background music/white noise. Grady Harp