Ik zag deze film voor het eerst toen hij in 1984 in de Verenigde Staten werd uitgebracht. Sindsdien heb ik hem vele, vele malen gezien. Wat me aan de film opvalt, is dat de kunst van het repeteren wordt opgenomen in het leven van de personages en visa versa. Gedurende de film verstrengelen de twee zich en soms weet je nooit zeker of je naar het leven van de personages kijkt of naar een scène uit een repetitie. Dit gaat door tot aan de climax van de film. Al die jaren later vinden mijn vrienden en ik het nog steeds heerlijk om te discussiëren over de vraag of 'Carmen' nu wel of niet op het eind wordt neergestoken. Van de reacties van de andere personages tot de gestileerde moord is er over te discussiëren. De passie van de dans, de kwaliteit van het acteerwerk, de liefde voor de kunst en de briljante uitvoeringen vormen tezamen een fantastische film die opnieuw de grens tussen het leven en de kunst verlegt en verdraait.
I first saw this movie when it was released in the U.S. in 1984. I have seen it many, many times since. What strikes me about the film is the incorporation of the art of the rehearsal into the lives of the characters and visa versa. Throughout the movie the two intertwine and at times one is never too sure if one is watching the lives of the characters or a scene from a rehearsal. This continues up to the climax of the film. All these years later my friends and I still love to debate whether or not "Carmen" is really stabbed at the end. From the reactions of the other characters, to the stylized murder, it is open to debate. The passion of the dance, the quality of the acting, the love of art, and the brilliance of the performances all combine to create a superb movie that, once again, blends and twists the line between life and art.