'Rois et Reine' is een rommelige film die waarschijnlijk evenveel kijkers zal irriteren als plezieren. Hij concentreert zich beurtelings op de ex-geliefden Nora (Emanuelle Devos) en Ismael (Mathieu Amalric) als ze elk in hun eigen leven een grote crisis doormaken. Terwijl Nora's verhaal rechttoe rechtaan is en een sombere toon heeft, wordt dat van Ismael voornamelijk voor de lol gedaan, hoewel het niet bijzonder grappig is. Nora's crisis wordt veroorzaakt door de dodelijke ziekte van haar vader Louis (Maurice Garrel) en die van Ismael door zijn plotselinge opsluiting in een psychiatrische inrichting op instigatie van een mysterieuze derde partij. Ismael en Louis zijn slechts twee van de mannen die Nora's karakter hebben gevormd.' Nora's leven en dat van haar man zijn op hun beurt door haar gevormd, en de belangrijkste anderen zijn haar nu overleden eerste minnaar Pierre en hun zoontje Elias. Als gebeurtenissen uit het verleden en heden voor het publiek worden uitgebeeld en de ex-minnaars weer in elkaars leven betrokken raken, komt geleidelijk aan naar voren dat Nora's persoonlijke kijk op haar levensverhaal misschien minder betrouwbaar is dan het op het eerste gezicht lijkt.<br />Cultregisseur Arnaud Desplechin heeft hier een aanzienlijke curiositeit gecreëerd, die in Frankrijk grote opschudding heeft veroorzaakt. Hij schuwt opzettelijk de gevestigde verhalende conventies en ontwikkelt de film via een reeks dramatische veranderingen in stemming en toon. Als deze benadering gebaseerd was geweest op een samenhangend idee of thema, dan had het misschien gewerkt, maar het is uiteindelijk niet duidelijk waar Desplechins film nu precies over gaat. Zware zinspelingen op de Griekse mythologie en de freudiaanse theorie zijn kennelijk beladen met betekenis, maar blijven, in ieder geval voor deze ongeschoolde filmbezoeker, niet erg behulpzaam bij het verhelderen en interpreteren van de levens van de personages. Op andere momenten gaat de behandeling over in kitsch, maar het gebruik van het kalmerende 'Moon River' als de herkenningsmelodie van de film suggereert dat dit waarschijnlijk opzettelijk is. Ik vermoed dat een van de belangrijkste thema's van de film de niet erg originele opmerking is dat de manier waarop we onszelf zien radicaal kan verschillen van hoe anderen ons zien of zelfs hoe wij denken dat anderen ons zien. Dit idee wordt in de film het duidelijkst vertegenwoordigd door de gewelddadige dood van Pierre en de onthulling in Louis' geheime dagboek, maar helaas lijken beide gebeurtenissen totaal los te staan van wat er verder is onthuld aan het publiek over de respectievelijke relaties van Pierre en Louis met Nora. Dit lijkt een misleiding van Desplechin, alsof hij het idee in ongedwongen vorm op ons afstuurt in plaats van het subtieler te illustreren in de natuurlijke loop van het verhaal. Een of twee duistere surrealistische trekjes impliceren de aanwezigheid van een alternatieve, maar grotendeels onbewuste wereld van personen die angstaanjagend worden uitgekleed, maar ook deze worden eerder opgevat als pretentieuze inbreuken op de techniek van het filmen dan als uitbarstingen uit een diepere bron van waarheid die inherent is aan het verhaal. In feite zijn de personages, ondanks alle grove toespelingen op diepgang, merkwaardig onontwikkeld en ongenuanceerd, alsof ze meer fungeren als codes voor de vele ideeën van hun schepper over mensen dan als echte mensen op zichzelf. Veel van de details van hun leven lijken eerder willekeurig toegepast dan organisch. Ismael bijvoorbeeld is, zoals we er voortdurend aan worden herinnerd, een altvioolspeler, maar er gaan meer dan twee uur voorbij voordat we hem daadwerkelijk zien of horen spelen, en het effect van het door hem gekozen instrument of beroep op zijn persoonlijkheid wordt nooit nader toegelicht. Daarom zou hij net zo goed een zeebioloog of een trapezeartiest kunnen zijn.<br />Amalric brengt een zekere manische charme in de verwarde maar uiteindelijk gezonde Ismael, maar ik vond Devos weeïg en monotoon (wat misschien opzettelijk is) als de ongrijpbare Nora. Intussen maken Jean-Paul Roussillon als Ismaels vader, Elsa Wolliaston als zijn psychoanalyticus en Magalie Woch als de psychisch gewonde maar opstandige Sinoloog met wie hij in het ziekenhuis bevriend raakt, de meeste indruk op de acteurs die hem bijstaan. Ze speelt er ook in, hoewel haar rol weinig meer is dan een cameo waarin ze zichzelf laat zien.<br />Uiteindelijk is 'Rois et Reine' een smaak die je moet leren kennen. Mocht het je niet bevallen, dan is de kans groot dat Desplechins ongedisciplineerde en bloemrijke aanpak je frustreert en tot wanhoop drijft terwijl je toch blijft kijken.
"Rois et Reine" is a sprawling mess of a movie which will probably irritate as many viewers as it delights. It focuses by turns on ex-lovers Nora (Emanuelle Devos)and Ismael (Mathieu Amalric) as they each confront a major crisis in their now separate lives. While Nora's story is played straight and is sombre in tone, Ismael's is played mainly for laughs, although it's not particularly funny. Nora's crisis is triggered by the terminal illness of her father Louis (Maurice Garrel), and Ismael's by his sudden incarceration in a mental hospital at the instigation of a mysterious third party. Ismael and Louis are just two of the males who have shaped Nora's life, and in turn have been shaped by her, the most notable others being her now deceased first lover Pierre and their young son Elias. As events past and present are played out for the audience, and the ex-lovers become involved in each other's lives once more, it gradually emerges that Nora's personal take on her life story may be less reliable than first meets the eye.<br /><br />Cult director Arnaud Desplechin has fashioned a considerable oddity here, one which has garnered major plaudits in France. He wilfully eschews established narrative convention and develops the movie via a series of dramatic shifts in mood and tone. Had this approach been founded on a coherent unifying core idea or theme it might have worked, but it's not clear in the end what exactly Desplechin's film is actually about. Heavy-handed allusions to Greek mythology and Freudian theory are evidently freighted with meaning but, at least for this unschooled movie-goer, remain less than helpful in illuminating and interpreting the lives of the characters. At other times the treatment lapses into kitsch but the use of the anodyne "Moon River" as the film's theme tune suggests this is probably deliberate.<br /><br />**Spoiler alert** I suspect a major theme of the movie is the not very original observation that how we see ourselves can differ radically from how others see us or even how we think others see us. This idea is most obviously represented in the film by the violent death of Pierre and the revelation contained in Louis' secret diary, but unfortunately both events seem entirely disconnected from what has otherwise been revealed to the audience of Pierre and Louis' respective relationships with Nora. This seems a cheat on Desplechin's part, as if he is thrusting the idea upon us in unmediated form rather than illustrating it more subtly in the natural course of the narrative. One or two darkly surreal touches imply the presence of an alternative but largely unconscious world of persons stripped frighteningly bare, but again these are felt more as pretentious intrusions of film-making technique rather than eruptions from a deeper reservoir of truth inherent in the story. In fact, for all its heavy-handed hints at depth, the characters are curiously undeveloped and unnuanced, as if they function more as ciphers for their creator's many ideas about people rather than as real people in their own right. Much of the detail of their lives seems arbitrarily applied rather than organic. For example, Ismael, as we are constantly reminded, is a viola player, but more than two hours pass before we actually see or hear him play, and the effect of his chosen instrument or profession upon his personality is never elaborated. Hence, he may just as well be a marine biologist or a trapeze artist. <br /><br />Amalric brings a certain manic charm to the unhinged but ultimately sane Ismael, but I found Devos cloying and monotone (which may be intentional, however) as the elusive Nora. Meanwhile Jean-Paul Roussillon as Ismael's father, Elsa Wolliaston as his psychoanalyst and Magalie Woch as the psychically wounded but defiant Sinologist he befriends in hospital make the biggest impact amongst the supporting actors. Catherine Deneuve's in it, too, though her role is little more than a self-referential cameo.<br /><br />Ultimately, "Rois et Reine" is very much an acquired taste. Should it fail to push your buttons, it's very likely that Desplechin's undisciplined and florid approach will frustrate and exasperate even as you somehow keep watching.