En hoeveel acteurs kan hij krijgen om zijn eigen neurotische, dwangmatige <0xC3><0xBC>ber-New Yorker-personage te spelen? In deze film wordt Woody gespeeld door Will Ferrell in een rol die gelukkig minder direct is dan die van Kenneth Branagh in 'Celebrity'. Het is nu een irritante herhaling van een verhaal: een waardeloze, neurotische man met een vrouw of vriendin wordt smoorverliefd op een sjikse-koningin waarop hij allerlei vormen van perfectie projecteert. Iedereen woont in volmaakte, gigantische appartementen in de betere buurten van Manhattan, iedereen bezoekt voortdurend dure, exclusieve restaurants waar alle personages fascinerende anekdotes vertellen en esoterische filosofieën bespreken, er is altijd een reisje naar de Hamptons waarbij het onbenullige hoofdpersonage raaskalt over zand en lichamelijke inspanning en mogelijke blootstelling aan ziekten, en dan voelt voornoemde hoofdpersonage zich natuurlijk schuldig over zijn lustgevoelens voor de sjikse-koningin, maar toch gaat hij achter haar aan, wat soms lukt, soms niet, enzovoort.<br />Dit is een vermoeide formule, en het bewijs dat Allen eigenlijk helemaal geen grote filmartiest is. Hij lijkt gewoon een vieze oude man met het libido en de emoties van een jongen van 20 die vastbesloten is telkens weer dezelfde saaie oude verhalen te vertellen.
And how many actors can he get to stand in for his own neurotic, compulsive uber-New Yorker persona? In this film Woody is played by Will Ferrell in what is mercifully less a direct impersonation than the one Kenneth Branagh did in "Celebrity." It's an annoyingly repetitive story now: nebbishy, neurotic man with a wife or girlfriend falls madly in love with a shiksa queen upon which he projects all manner of perfection. Everyone lives in perfect gigantic apartments in great Manhattan neighborhoods, everyone constantly patronizes expensive, exclusive restaurants during which all the characters relate fascinating anecdotes and discuss arcane philosophy, there is always a trip to the Hamptons during which the nebbishy main character spazzes out about sand and physical exertion and possible exposure to diseases, and then of course, said main character feels guilty about his lust for the shiksa queen but pursues her anyway, sometimes succeeding, sometimes failing, etc.<br /><br />This a tired formula, and proof that Allen isn't really a great film artist at all. He just seems like a dirty old man with the libido and emotions of a 20-year-old who is intent upon telling the same boring old stories again and again.