Ik herinner me dat ik als kind samen met mijn moeder naar 'Gung Ho' keek en me afvroeg waarom ze altijd in de laatste paar minuten moest huilen. Ik vond de hele film natuurlijk hilarisch, vooral de maniertjes van de personages. Pas toen ik veel ouder was en hem opnieuw zag, besefte ik hoeveel dieper deze show eigenlijk gaat.<br />Michael Keaton en Gedde Watanabe stralen in hun rollen als de onwillige bemiddelaars. Keaton verbaast me niet meer met zijn levensechte manier van acteren, en Watanabe voegt er humor en pathos aan toe. Ik vond ook dat Patti Yasutake (Umeki) gewoon fantastisch was in haar rol als komische afleiding. Ik denk dat deze film een van de meest onderschatte films uit de jaren tachtig is. We kunnen allemaal een les leren uit het samenkomen van de Amerikaanse en Japanse arbeiders in deze film... soms kun je echt 'het beste van twee werelden' hebben. En nu begrijp ik waarom mijn moeder zich zo voelde tijdens die slotscènes. Ik zou ook liever een van die auto's hebben.
I remember watching "Gung Ho" as a child with my mother, and wondered why she would always cry in the last few minutes. I, of course, found the entire movie hilarious, particularly the mannerisms of the characters. It wasn't until I was much older and watched it again that I realized how much deeper this show actually is.<br /><br />Michael Keaton and Gedde Watanabe shine in their roles as the reluctant mediators. Keaton ceases to amaze me with his real-life style of line delivery, and Watanabe adds humor and pathos to the mix. I also thought that Patti Yasutake (Umeki) was simply fabulous in her role as the comic relief.<br /><br />I think this movie is one of the most underrated films of the 80s. We can all learn a lesson from the merging of the American and Japanese workers in this film...sometimes you really *can* have "the best of both worlds." And now I understand why my mother felt the way she did in those closing moments. I'd rather have one of those cars, too.