De auteur van talloze romans, toneelstukken en korte verhalen, W. Somerset Maugham (1874-1965), werd tijdens zijn leven beschouwd als een van de grote schrijvers van de wereld, en hoewel zijn reputatie in de loop der jaren is vervaagd, geniet zijn werk nog steeds een kritisch respect en een groot lezerspubliek. Het boek, dat in 1944 voor het eerst in omloop kwam, is het verhaal van een veteraan uit de Eerste Wereldoorlog wiens zoektocht naar spirituele verlichting het moet afleggen tegen de oppervlakkige westerse waarden. Het was Maughams laatste grote roman <0xE2><0x80><0x93> en het was immens populair. Gezien het feit dat de conflicten in de roman gewortelde spirituele en filosofische kwesties zijn, was het ook een uiterst vreemde keuze voor een filmversie <0xE2><0x80><0x93> maar Darryl F. Zannuck van 20th Century Fox werd verliefd op het boek en kocht kort na publicatie de filmrechten op.<br />Volgens de overlevering zou _The RAZOR's EDge_ worden geregisseerd door de legendarische George Cukor uit een scenario van Maugham zelf <0xE2><0x80><0x93> en het lijkt erop dat Maugham zelf een versie heeft geschreven. Maar toen de film in productie werd genomen, werd Cukor vervangen door Edmund Goulding, een regisseur die minder bekendstaat om zijn artistieke gevoel dan om zijn vakmanschap, en het script van Maugham werd vervangen door dat van Lamar Trotti, de schrijver van gedenkwaardige scenario's als _The oxbough incident_. Tyrone Power, die onlangs was teruggekeerd uit de Tweede Wereldoorlog, kreeg de rol van de geestelijk gestoorde Larry Darrell; Gene Tierney, een van de grote schoonheden van haar tijd, kreeg de rol van de beau monde Isabell Bradley. De bijrollen waren bijzonder opvallend, met inbegrip van Herbert Marshall, Anne Baxter, Clifton Webb, Lucille Watson en Elsa Lanchester. Zowel het budget als het opnameschema was royaal, en toen de film in 1946 in première ging, werd hij zowel door het publiek als door de critici zeer bewonderd.<br />Maar de tijd heeft een manier om de dingen in perspectief te plaatsen. Tegenwoordig gezien is _The RAZOR's EDge_ inderdaad een prachtig geproduceerde film <0xE2><0x80><0x93> maar afgezien daarvan is het absoluut het beste wat je ervan kunt zeggen dat hij een tamelijk consistente middelmatigheid bereikt. Zoals in de meeste gevallen is het script het grootste probleem. Hoewel het qua plot redelijk dicht bij Maughams roman zit, zit het qua karakter er opvallend naast en slaagt het er totaal niet in de fundamentele kwesties die het verhaal drijven te vangen. We krijgen te horen dat Larry op zoek is naar verlichting; we krijgen te horen dat hij die ontvangt; we krijgen te horen dat hij ernaar handelt <0xE2><0x80><0x93> maar ondanks de incidentele en grotendeels oppervlakkige opmerkingen krijgen we nooit echt iets te horen over de spirituele, artistieke, filosofische en intellectuele processen die erachter schuilgaan. We krijgen in het bijzonder nooit iets belangrijks te horen over de aard van de verlichting zelf. Het heeft tot gevolg dat het verhaal op de knieën wordt gedwongen. We blijven achter met het omhulsel van Maughams plot, dat zich concentreert op de relatie tussen Larry en Isabell, een vrouw van wie Larry houdt, maar die hij verlaat vanwege de groeiende ideologische kloof die tussen hen ontstaat. Tyrone Power en Gene Tierney stonden meer bekend om hun fysieke schoonheid dan om hun talent, maar ze konden allebei een goede voorstelling weggeven als ze voldoende steun van de regisseur en het script kregen. Helaas is dat hier niet het geval; ze zijn extreem eenlettergrepig en Power is bovendien een heel slechte acteur. Gelukkig is de rest van de cast heel goed, met name Herbert Marshall, Clifton Webb en Lucille Watson; de destijds beroemde voorstelling van Anne Baxter heeft echter niet zo goed uitgepakt als je zou hopen. Met een speeltijd van iets minder dan tweeënhalf uur voelt de film ook onnodig lang aan. Er is een schijnbaar eindeloos cocktailparty-achtig geklets, en inderdaad, de hele scène over India (die er enigszins hilarisch uitziet) had beter helemaal weggelaten kunnen worden <0xE2><0x80><0x93> een vreemde situatie, want dit is juist de scène die bedoeld is als de kern van de hele film. Ongeacht de specifieke scène lijkt het allemaal maar door en door te gaan, zonder dat er echt een punt wordt bereikt.<br />Wat de dvd zelf betreft, de film is niet geremasterd, maar de afdrukken zijn buitengewoon goed, en hoewel het extra pakket niet bijzonder gedenkwaardig is, zijn ze ook niet opvallend slecht. Vier sterren voor de productiewaarde en de bereidheid van iedereen om het materiaal op zich te nemen <0xE2><0x80><0x93> maar eerlijk gezegd is dit een film die het beste overblijft voor Power en Tierney-fans, die ervan zullen genieten omwille van de sterren en degenen wier ideeën over spirituele verlichting net zo vaag zijn als de film zelf.<br /><br />GFT, Amazon Reviewer.
The author of numerous novels, plays, and short stories, W. Somerset Maugham (1874-1965) was considered among the world's great authors during his lifetime, and although his reputation has faded over the years his work continues to command critical respect and a large reading public. Published in 1944, THE RAZOR'S EDGE is the tale of a World War I veteran whose search for spiritual enlightenment flies in the face of shallow western values. It was Maugham's last major novel--and it was immensely popular. Given that the novel's conflicts are internalized spiritual and philosophical issues, it was also an extremely odd choice for a film version--but Darryl F. Zannuck of 20th Century Fox fell in love with the book and snapped up the screen rights shortly after publication.<br /><br />According to film lore, THE RAZOR'S EDGE was to be directed by the legendary George Cukor from a screenplay by Maugham himself--and it does seem that Maugham wrote an adaptation. When the film went into production, however, Cukor was replaced by Edmund Goulding, a director less known for artistic touch than a workman-like manner, and the Maugham script was replaced with one by Lamar Trotti, the author of such memorable screenplays as THE OXBOW INCIDENT. Tyrone Power, recently returned from military service during World War II, was cast as the spiritually conflicted Larry Darrell; Gene Tierney, one of the great beauties of her era, was cast as socialite Isabell Bradley. The supporting cast was particularly notable, including Herbert Marshall, Anne Baxter, Clifton Webb, Lucille Watson, and Elsa Lanchester. Both budget and shooting schedule were lavish, and when the film debuted in 1946 it was greatly admired by public and critics alike.<br /><br />But time has a way of putting things into perspective. Seen today, THE RAZOR'S EDGE is indeed a beautifully produced film--but that aside the absolute best one can say for it is that it achieves a fairly consistent mediocrity. As in most cases, the major problem is the script. Although it is reasonably close to Maugham's novel in terms of plot, it is noticeably off the mark in terms of character and it completely fails to capture the fundamental issues that drive the story. We are told that Larry is in search of enlightenment; we are told that he receives it; we are told he acts on it--but in spite of the occasional and largely superficial comment we are never really told anything about the spiritual, artistic, philosophical, and intellectual processes behind any of it. We are most particularly never told anything significant about the nature of the enlightenment itself. It has the effect of cutting off the story at its knees.<br /><br />We are left with the shell of Maugham's plot, which centers on the relationship between Larry and Isabell, a woman Larry loves but leaves due to the growing ideological riff that opens up between them. Tyrone Power and Gene Tierney were more noted for physical beauty than talent, but both could turn in good performances when they received solid directorial and script support. Unfortunately, that does not happen here; they are extremely one-note and Power is greatly miscast to boot. Fortunately, the supporting cast is quite good, with Herbert Marshall, Clifton Webb, and Lucille Watson particularly so; the then-famous performance by Anne Baxter, however, has not worn as well as one would hope.<br /><br />With a running time of just under two and a half hours, the film also feels unnecessarily long. There is seemingly endless cocktail party-type banter, and indeed the entire India sequence (which reads as faintly hilarious) would have been better cut entirely--an odd situation, for this is the very sequence intended as the crux of the entire film. Regardless of the specific scene, it all just seems to go on and on to no actual point.<br /><br />As for the DVD itself, the film has not been remastered, but the print is extremely good, and while the bonus package isn't particularly memorable neither is noticeably poor. When all is said and done, I give THE RAZOR'S EDGE four stars for production values and everyone's willingness to take on the material--but frankly, this a film best left Power and Tierney fans, who will enjoy it for the sake of the stars, and those whose ideas about spiritual enlightenment are as vague as the film itself.<br /><br />GFT, Amazon Reviewer