De film _Pedicab Driver_ van Sammo Hung uit 1989 wordt door velen beschouwd als zijn meesterwerk. Daar moet ik het tot op zekere hoogte mee eens zijn, want de film wordt in de grootste delen echt even ongelooflijk en fantastisch als elke Hongkongse film ooit is geweest. Het is een combinatie van behoorlijk goed en goed geschreven drama, interessante en sympathieke (en ook niet sympathieke) personages, een echt grappige humor en echt over-de-top hyperkung-fu, waardoor gegarandeerd veel monden openvallen als iemand die niet bekend is met de Hongkongse cinema de film even goed bekijkt als de ervaren enthousiasten van de unieke industrie. Ik denk dat Sammo en Max Mok Siu Chung twee pedicure-chauffeurs spelen die in het midden van de vorige eeuw in Hongkong wonen. Ze rijden in taxi's en zijn ook wanhopig op zoek naar liefde. Sammo is geïnteresseerd in het plaatselijke bakkersmeisje Ping (Nina Li Chi) terwijl Max op een dag een mysterieuze en mooie Fennie Yuen Kit-Ying ontmoet op wie hij smoorverliefd wordt. Er worden ook veel andere personages geïntroduceerd, en die blijven vrij duidelijk als de kijker zich echt concentreert op de film en de plot, dus ik kan niet zeggen dat de film verwarrend is, want het had veel erger kunnen zijn, vooral in Hongkong! Algauw komen we bijvoorbeeld te weten dat een meedogenloze gangsterfamilie de buurt terroriseert en dat hun gewelddadige acties natuurlijk ook invloed hebben op onze hoofdpersonen, en zo is de premisse ontstaan voor enkele van de meest ongelooflijk gechoreografeerde kungfu-gevechten. En ook nog eens een leuk drama.<br />De film heeft een geweldige cast. De hoofdrollen zijn allemaal heel goed en ingetogen (niet zo pijnlijk afschuwelijk overacterend en 'humoristisch' als bijvoorbeeld in Sammo's overigens geweldige Eastern Condors (1987)) en ze zijn ook, dankzij het zorgvuldig geschreven scenario, aardig en gemakkelijk te herkennen. De cast bestaat uit veel bekende gezichten uit de HK-bioscoop en regisseurs in kleine rolletjes als Corey Yuen Kwai (de legendarische actieregisseur en regisseur van films als Saviour of the Soul 1 en 2, Ninja in the Dragon's Den en Fong Sai Yuk 1 en 2), de meesterlijke componist Lowell Lo Koon-Ting (John Woo's The Killer en Ringo Lams School on Fire en Prison on Fire, onder andere! De Shaw-veteraan Liu Chia Liang (die samen met Sammo een verwoed gevecht met stokken voert), Alfred Cheung Kin-Ting (de regisseur van de donkere HK-noir-klassieker On the Run uit 1988), wijlen de grote Lam Ching Ying (befaamd om zijn vriendelijke gezicht in diverse HK-vampierhorror/kung fu/komedies) om er maar een paar te noemen. Sterker nog, de cast van Pedicab Driver is een van de interessantste die ik ooit in een HK-productie heb gezien.<br />De film bevat een aantal interessante, vredige momenten, met name over de liefdesrelatie tussen Max Mok en Fennie Yuen, en één crisis waar ze mee te maken krijgen dankzij Lowell Lo's personage. Ze hadden dit echt een heel serieus stuk kunnen maken, als ze de discussies over menselijke waarden en de betekenis van liefde, ongeacht je verleden of wat je met je leven hebt gedaan, zo serieus en echt effectief hadden willen maken in het middengedeelte, dat de film onmiddellijk veel meer indruk maakt dan de gemiddelde kung-fu-spektakelact. Ook zijn de pogingen van de andere personages om dingen te genezen heel ontroerend en vertellen ze verrukkelijk veel over de juiste menselijke betrekkingen en vriendschap, en natuurlijk over liefde. Toch vind ik wat Fennie tegen Max zegt (over de'slechte kookkunst') erg overbodig en het geeft het potentieel van het hele segment en de thema's ervan helaas behoorlijk goed weer. Maar dan komen we bij datgene waar de filmmakers het meest in geïnteresseerd waren. En dat is de actie, de buitensporige en overdreven actie. De vechtscènes omvatten traditionele kungfu, een paar stokken, vleesbijlen en dergelijke en die worden hier even hysterisch gebruikt als in de meest geestdodende kungfu-scène die ik ooit in een film heb gezien, Jackie Chan's Drunken Master II (1994), zo geweldig zijn ze! Er zijn draden en die worden heel slim gebruikt en mensen vliegen letterlijk naar de andere kant van de zaal als ze geschopt of geslagen worden. Gewoonweg verbazingwekkend en weer iets wat alleen de bioscoop in Hongkong kan bewerkstelligen. De gevaarlijke stunts zorgen er ook voor dat de kijker zijn/haar adem inhoudt, want de film bevat één snelle autoachtervolging tegen een achtervolging met behulp van een pedaalemmer en diverse gevaarlijk ogende sprongen en draaiende lichamen die door de lucht vliegen en zich met kracht op hun bestemming storten. Toch lijken de filmmakers het geweld van de film niet te 'accepteren', zoals Sammo, net als wijlen Bruce Lee, bereid is zichzelf op te offeren na de laatste moorddadige slachtpartij in de gangstervilla, en ik denk dat dit soort moreel, hoe overduidelijk of oppervlakkig het ook mag zijn, zelfs in een onschuldige film als deze een goede zaak is, aangezien de film veel meer is dan alleen hersenloos vermaak. <br /><br />De film heeft ook een paar heel geestige scènes waarvan ik niet zeker weet of iedereen in Hollywood of Amerika (bijvoorbeeld) ze zou begrijpen of leuk zouden vinden. De hilarische Star Wars-grap in het begin hoort daar zeker bij en die dwong me letterlijk om te lachen toen ik besefte wat ik zag. Er zijn ook een paar grappige scènes die voortkomen uit Sammo's passie voor Ping. Maar toch, de grootste lach vol verbazing kwam tijdens de scènes die in de voormalige roman beschreven worden, want het beeld van grote en grote mannen die met grote kracht over het scherm vliegen naar de muren of het meubilair is gewoon ONBEKEND en zo adembenemend dat ik mijn gevoelens en gedachten over deze oosterse filmmakers niet kan verbergen als ik zoiets zie, en dit is natuurlijk alleen maar een positieve en waarderende reactie.<br />Pedicab Driver is een van de meest ongelooflijke Hongkongse actiefilms die ik ooit heb gezien en zonder meer een van Sammo's grootste prestaties. Als er niet een paar kleine foutjes in zaten, zou dit nog mooier en beter zijn.
Sammo Hung's 1989 film Pedicab Driver is considered by many to be his masterpiece. I have to agree to some extent as the film in its greatest parts really gets as incredible and fantastic as any Hong Kong film ever has. It is a combination of pretty good and well written drama, interesting and sympathetic (and also non-sympathetic) characters, some genuinely funny humor and truly over-the-top hyper kung fu that is guaranteed to make many jaws drop when someone not familiar with Hong Kong cinema watches the film as well as it does to the experienced enthusiasts of the unique industry.<br /><br />Sammo and Max Mok Siu Chung play two pedicab drivers who live in Hong Kong in the middle part of the last century, I think. They drive their cabs and are also desperate for love. Sammo is interested in local baker girl Ping (Nina Li Chi) while Max one day meets a mysterious and beautiful Fennie Yuen Kit-Ying he falls madly in love with. Many other characters get introduced, too, and they remain pretty clear all the time if the viewer really concentrates on the film and its plot so I cannot say the film is confusing as it could be much worse especially in Hong Kong! Soon we get to know, for instance, that a ruthless gangster family is terrorizing the neighborhood and of course their violent acts affect our protagonists, too, and so the premise for some of the most incredibly choreographed kung fu fight sequences has been created. As well as some nice drama.<br /><br />The film has a great cast. The leads are all very good and restrained (not as painfully awful over-acting and "humor" as in Sammo's otherwise great Eastern Condors (1987), for example) and they are also, thanks to the carefully written screenplay, pretty likable and easy to identify with. The cast includes many familiar HK cinema faces and directors in small roles like Corey Yuen Kwai (the legendary action director and director of films like Saviour of the Soul 1 and 2, Ninja in the Dragon's Den and Fong Sai Yuk 1 and 2), the masterful composer Lowell Lo Koon-Ting (John Woo's The Killer and Ringo Lam's School on Fire and Prison on Fire among many others, Pedicab Driver included!), the Shaw veteran Liu Chia Liang (whom with Sammo has a furious fight with sticks), Alfred Cheung Kin-Ting (the director of dark HK noir classic On the Run from 1988), the late great Lam Ching Ying (best known for his friendly face in various HK vampire horror/kung fu/comedies) to name just a few. In fact, the cast in Pedicab Driver is one of the most interesting I've seen in any other HK production.<br /><br />The film has some interesting peaceful moments most notably about the love affair between Max Mok and Fennie Yuen and one crisis they confront thanks to Lowell Lo's character. They really could have done this a completely serious piece if they had wanted as the discussions about human values and meaning of love, no matter what's your past or what you've done for living, get so serious and genuinely effective at the middle part that the film immediately gets much more noteworthy than our average kung fu spectacle actioner. Also the other characters' efforts to cure things is very touching and tells delightfully much about right human relations and friendship, and of course love. Still I think what Fennie says to Max (about the future "bad cooking") is very unnecessary and tones the potential of the whole segment and its themes down pretty effectively, unfortunately.<br /><br />But then we get to the thing the film makers were interested the most in. Which is the action, the outrageous and over-the-top action. The fight scenes include traditional kung fu, some sticks, meat cleavers and the like and they're used here as hysterically as in the most mind blowing kung fu scene I've seen in any film ever, Jackie Chan's Drunken Master II (1994), they really are that great! There are wires and they're used very cleverly and people literally fly to the opposite corner of the room when they get kicked or punched. Simply amazing and again something ONLY Hong Kong cinema can deliver. Also the dangerous stunts make the viewer hold his/her breath as the film has one fast car vs. pedicab chase sequence and various dangerous looking jumps and twisting bodies flying through the air and crushing with force to the hard destination. Still the film makers seem not to "accept" the violence of the film as Sammo is, like the late Bruce Lee, willing to give himself up after the final murderous mayhem at the gangster villa, and I think this kind of morale, no matter how obvious or shallow it may be, is a good thing even in a harmless film like this, as cinema is meant to be much more than just brainless entertainment.<br /><br />The film has also some very witty bits of humor that I'm not sure everyone in Hollywood or America (for example) would understand or like at all. The hilarious Star Wars gag at the beginning is definitely among these and it literally forced me to laugh when I realized what I was seeing. Also some funny scenes are created out of Sammo's passion for Ping. Still, the greatest amazement-filled laugh came during the scenes depicted in the former pharagraph as the imagery of big and tall men flying with great force over the screen to the walls or furniture is simply INSANE and so breathtaking I just cannot hide my feelings and thoughts about these Eastern film makers when I witness something like this, and this is nothing but positive and appreciating reaction, of course.<br /><br />Pedicab Driver is among the most incredible Hong Kong action films that I have ever seen and easily among Sammo's greatest achievements. If the few minor flaws were not there, this could rate even brighter and higher. 8/10