Feroz Abbas Khan's Gandhi My Father, een film die licht werpt op de verbroken relatie tussen de Mahatma en zijn zoon Harilal Gandhi. Voor een verhaal dat zo dramatisch is als deze film probeert te vertellen, is het jammer dat de regisseur het niet dramatisch weet te brengen. Gandhi My Father wordt aan je voorgelezen als die saaie geschiedenisles die je op school in slaap heeft gesust. Nu probeert de film één heel interessant punt over te brengen: het feit dat Gandhi in zijn poging een eerlijk mens te zijn uiteindelijk een oneerlijke vader werd. Dit punt wordt in de film vele malen herhaald, en een van de voorbeelden die worden aangehaald is die beurs voor Engeland, die Gandhi zijn zoon tot twee keer toe ontzegt. In plaats van ons te laten zien hoe Harilal precies met dit verraad omging en wat er in zijn hoofd omging, gaat de regisseur gewoon door met het verhaal, waardoor we nooit getuige kunnen zijn van de groeiende wrok die Harilal jegens zijn vader koestert. En dat is de reden waarom als we eindelijk een uitbarsting van Harilal zien, het lijkt alsof hij overdreven reageert.<br />Wat ik probeer duidelijk te maken is dat we nooit echt zullen begrijpen waarom Harilal de rebel werd die hij was. We begrijpen nooit echt waarom hij zich tot de islam en vervolgens weer tot het hindoeïsme heeft bekeerd. Het punt is dat we Harilal helemaal niet begrijpen. En dat komt doordat de regisseur van deze film het te druk heeft met Mohandas Karamchand Gandhi en zijn rol in de vrijheidsstrijd, een verhaal waar de meesten van ons al bekend mee zijn. Kortom, Gandhi mijn vader belooft de gespannen vader-zoonrelatie te onderzoeken, maar laat ons niet eens zien waar de barsten in deze relatie het eerst in komen. We begrijpen dat Harilal moest leven met de last van Gandhi's zoon te zijn, maar laat ons zien waarom dat om te beginnen een last was. Laat ons incidenten zien van hun eerste conflict. Het is niet genoeg dat Gandhi alleen maar zegt dat hij tegen Harilals vroege huwelijk is, vertel ons waarom die tegenstand? Het is niet genoeg dat Kasturba haar man de schuld geeft van de manier waarop haar zoon is geworden <0xE2><0x80><0x93> dat hij hem voortdurend tussen scholen in Gujarat en Zuid-Afrika heen en weer heeft geduwd, dat hij hem elke keer dat Gandhi hem moest laten verhuizen naar een andere school heeft laten gaan. Woorden zijn niet genoeg om ons te laten zien hoe deze incidenten het karakter van Harilal Gandhi hebben gevormd. Sterker nog, in plaats van zich te houden aan het stekelige thema van deze fragiele Gandhi versus Gandhi-relatie, gaat de film te veel zijpaden op, waardoor de impact van het centrale thema verwatert. Het was nooit de bedoeling dat het een film zou worden over de strijd voor onafhankelijkheid, en toch is dat bij veel gelegenheden gebeurd.' Het is precies wat het lijkt, want de regisseur voelt zich bijna verplicht om ons door alle belangrijke gebeurtenissen heen te leiden die aan dat historische moment voorafgaan, ook al is een groot deel ervan niet relevant voor het uitgangspunt van de film: de stormachtige vader-zoonrelatie. Dus je begrijpt dat het probleem met deze film niet is dat het een slechte film is, maar dat het een heel verwarde film is. Wat gebeurt er met Harilals kinderen na de dood van zijn vrouw? Heeft hij ooit een relatie met hen gehad? Waar verdwijnen ze plotseling na die ene scène waarin we hen zien met de Mahatma en Kasturba? Geen van deze vragen worden beantwoord in een film die eigenlijk over relaties in de Gandhi-familie gaat. De filmversie van een immens populair toneelstuk onder regie van Feroz Abbas Khan zelf, Gandhi Mijn Vader, is een teleurstelling, zonder dat er vragen worden gesteld. Het is een animatiefilm die moeite heeft om de ambitieuze plannen van de filmmaker naar het witte doek te vertalen. Praktisch elke scène in de film begint en eindigt met vervaagde beelden en vervaagde beelden, die nooit naadloos in elkaar overlopen. Aan de positieve kant is er de inherente adeldom in de film, die je herkent. De filmmaker doet zijn uiterste best om een evenwichtig verhaal te vertellen en doet zijn best om geen partij te kiezen, oordeelt niet één keer over vader of zoon en schildert geen van beiden als de schurk. Wat de film echter wel doet, is duidelijk maken dat Gandhi een moeilijke patriarch was wiens idealen het land misschien wel hebben gevormd, maar zijn familie duidelijk van hem hebben vervreemd. Van alle acteurs in de film is alleen Akshaye Khanna een echte ster in de rol van de Harilal Gandhi van wie het geluk hem in de steek heeft gelaten. Het is een prachtige vertolking en niet gemakkelijk, want de rol beslaat praktisch de hele levensduur van het personage. Maar Akshaye brengt een zeldzaam mengsel van onschuld en vertwijfeling in die rol en slaagt erin van Harilal een meelijwekkende figuur te maken. Kijk alleen maar naar hem in die scène waarin hij ontdekt dat zijn vrouw dood is, en je zult beseffen hoeveel hij alleen al door zijn lichaamstaal overbrengt. Intussen speelt Darshan Jariwala, die Gandhi senior speelt, een karikaturale Mahatma in zijn latere jaren, maar het is de manier waarop hij de man vermenselijkt in zijn jonge jaren als advocaat in Zuid-Afrika die de acteur het beste bijdraagt aan die rol. De zeer begaafde Shefali Shah speelt Kasturba, de vrouw die in dit conflict tussen vader en zoon zou moeten worden verscheurd, maar als ze dat gevoel van hulpeloosheid niet over kan brengen, is het niet zozeer haar schuld als wel de schuld van een gammel script. Er is veel moeite gedaan om deze film te maken en dat is de hele tijd duidelijk, maar de film lijdt aan die onvermijdelijke fout die uiteindelijk is wat jij bent.' 'Ik zal het me herinneren als je de bioscoop uit komt. Het is alleen zo saai. De film Gandhi My Father van regisseur Feroz Abbas Khan is een oprechte poging, dat wel, maar ook een film die een veel strakker scenario had kunnen gebruiken. Wat we uit de film leren is dat Gandhi en Harilal elkaar erg ongelukkig hebben gemaakt. En met deze film maakt de regisseur ons ook ongelukkig.'
Feroz Abbas Khan's Gandhi My Father, a film that sheds light on the fractured relationship between the Mahatma and his son Harilal Gandhi. For a story that's as dramatic as the one this film attempts to tell, it's a pity the director fails to tell it dramatically. Gandhi My Father is narrated to you like that boring history lesson that put you to sleep at school. Now the film aims to convey one very interesting point - the fact that Gandhi in his attempt to be a fair person, ended up being an unfair father. This point is made in the film many times over, and one of the examples given to make this point is that scholarship to England, which Gandhi twice denies his son. Instead of showing us how exactly Harilal dealt with this betrayal and what went on in his head, the director just moves along with the story, thus never letting us be witness to the growing resentment Harilal feels towards his father. Which is why when we finally see an outburst from Harilal, it comes off looking like he's over-reacting. <br /><br />The point I'm trying to make here is that we never really get to understand exactly why Harilal became the rebel that he did. We never really understand why he turned to Islam, and then back again to Hinduism. The thing is, we never really understand Harilal at all. And that's because the director of this film is too busy focusing on Mohandas Karamchand Gandhi and his role in the freedom struggle, a story most of us are already familiar with. To put it simply, Gandhi My Father promises to examine the strained father-son relationship, but it doesn't so much as show us where the cracks in this relationship first set in. We understand Harilal had to live with the burden of being Gandhi's son, but show us why that was a burden to begin with. Show us incidents of their early conflict. For example, it's not enough that Gandhi merely says he's opposed to Harilal's early marriage, tell us why this opposition? It's not enough that Kasturba blames her husband for the way her son turned out - for constantly shuttling him between schools in Gujarat and South Africa, for making him relocate every time Gandhi needed to relocate. Words are not enough, show us how these incidents shaped the character of Harilal Gandhi.What's more, instead of sticking with the prickly theme of this tenuous Gandhi versus Gandhi relationship, the film goes off on too many tangents, thus diluting the impact of the central theme. This was never meant to be a film about the struggle for Independence, and yet on many occasions that's exactly what it seems like, because the director feels almost obligated to take us through all the main events leading upto that historic moment, even though much of it has no relevance to the film's basic premise - the stormy father-son relationship. So you see the problem with this film is not that it's a bad film, but it's certainly a very confused film. What happens to Harilal's children after his wife's death? Does he ever have relationship with them? Where do they suddenly vanish after that one scene in which we see them with the Mahatma and Kasturba? None of these questions are answered in a film that's basically meant to be about relationships in the Gandhi family. The film version of an immensely popular play directed by Feroz Abbas Khan himself, Gandhi My Father is a disappointment, no questions asked.Cinematically, it struggles to translate the filmmaker's ambitious intention to the screen. Practically every single scene in the film opens and closes with fade-ins and fade-outs, never quite seamlessly leading into each other. On the positive side, there is inherent nobility in the film, which you recognise. The filmmaker makes every effort to deliver a balanced narrative, trying hard not to take sides, never once judging either father or son, painting neither as the villain. What the film does do, however, is make clear the fact that Gandhi was a difficult patriarch whose ideals may have shaped the nation, but evidently alienated his family. Of all the actors in the film it's only Akshaye Khanna who really shines in the role of the luck-deprived Harilal Gandhi. It's a wonderful performance, and it's not easy since the role covers virtually the entire lifespan of the character. But Akshaye brings a rare concoction of innocence and despondency to that part and succeeds in making Harilal a pitiable figure. Just watch him in that scene in which he discovers his wife's dead, and you'll realise how much he conveys through body language alone. Darshan Jariwala, meanwhile, who plays Gandhi Senior, adopts a caricaturish approach to playing the Mahatma in his later years, but it's the way he humanises the man in his early years as a barrister in South Africa that is the actor's best contribution to that role. The abundantly gifted Shefali Shah plays Kasturba, the woman who's meant to be torn in this father-son conflict, but if she's unable to bring across that feeling of helplessness then it's really not so much her fault as it is the fault of a rickety script. Much effort's gone into the making of this film and that's evident throughout, but the film suffers from that inevitable flaw that is eventually what you'll remember about it when you leave the cinema - it's just so boring.Director Feroz Abbas Khan's Gandhi My Father is a sincere effort yes, but also a film that could have done with a much tighter screenplay. What we learn from the film is that Gandhi and Harilal made each other very unhappy. And with this film, the director makes us too.