Hier is nog een film die in een satelliet zou moeten worden geladen, de ruimte in geschoten en in de richting van de Andromeda-nevel zou moeten wijzen om verre mogelijke beschavingen te laten zien die het beste van de mensheid hebben. Deze film is zo vertederend stom en onthullend eerlijk dat hij weinig meer is dan een namaak van de toch al slechte klassieker King KONG uit 1976, en hij slaagt er niet alleen in die film te overtreffen in termen van pure buiklach idiote dwaasheid, maar voorspelde ook met succes veel van Peter Jacksons ellendige computerstrip die in 2005 dezelfde naam had, wat betreft een 'romance' tussen de reus (hier een Yeti) en een beeldschone menselijke vrouw (Antonellina Interlenghi uit Umberto Lenzi's Stad van de levende doden, die heel aangenaam is om te zien). De film was gemaakt voor kinderen, dus afgezien van wat insinuaties over visgraten en een bizarre tepelknijper om afscheid te nemen kun je seks vergeten <0xE2><0x80><0x93> de Yeti heeft zelfs een soort reusachtige zwemband om zijn monsterlijke lichaam te bedekken, en het resultaat is nog amusanter dan de anatomische correctheid. Maar in ruil daarvoor krijg je wel een maffe oude wetenschapper, twee nieuwsgierige kinderen, een zeldzame Tony Kendall als een dubbelhartige schurk, een behulpzame, intelligente collie die haar eigen avontuur krijgt (in Europa waren er een tijdje grote Dog Adventure-films) en die aan het eind natuurlijk de held blijkt te zijn die de Yeti heeft gered, die de goeierik blijkt te zijn, glorieus gedoe als voorladers die zijn versierd als reusachtige apenhanden, een monster dat'm gesmeerd is. De grootte van de scène verandert letterlijk van schaal van shot tot shot, en er zijn een paar ongepast gruwelijke sterfgevallen die de slachting in _GODZILLA_ <0x5C>- _THE SMOG MONSTER_ <0x5C>- in vergelijking tam doen lijken, en er zijn een heleboel opnamen van Spaanse, Italiaanse of Canadese figuranten, afhankelijk van de scène (je kunt min of meer zien waar ze zijn gemaakt, aan de kleding van de figuranten) en een paar van de meest enthousiast geënsceneerde maar onbekwame special effects ooit in een reusachtige aap-film.<br />Hier wint de film het van mij: het is het enthousiasme alleen al omdat hij gemaakt is. Frank Kramer is in feite dezelfde Gianfranco Parolini die in 1968 de wereld SARTANA bracht en GOD! S GUN het jaar daarvoor & hij was een heel belangrijke regisseur in de Spaghetti Western en actie/avontuur filmscene van de jaren zestig en zeventig en tegen de tijd van YETI was hij waarschijnlijk dolblij met het werk. Ik zou zeggen dat dit zijn avontuurlijkste film ooit is, of liever gezegd de film waar hij de meeste risico's mee nam, en misschien voelde hij zich meer op zijn gemak als hij die risico's nam met een film die voor kinderen en gezinnen was bedoeld. De film heeft een soort roekeloze overgave aan de manier waarop hij is gemaakt die de technische fouten en inconsistenties volkomen onbelangrijk maakt. Of liever gezegd, ze maken deel uit van de pret, en als de film serieus was gespeeld, zou dat niet zijn gebeurd.' Het heeft niet gewerkt - en dat is precies de reden waarom Peter Jacksons film niet deugt.<br />Hij vergat lol te maken met het materiaal en liet het de uitkomst bepalen door zijn leger van stomme Power Macintosh-pod-mensen-animators te gebruiken, en ondanks al zijn fouten en klungeligheid is Kramers YETI in feite dichter bij de geest van de reden waarom we naar dit soort films kijken, wat voor een deel komt doordat we acteurs in apenpakken miniatuursets uit elkaar zien scheuren op een geluidspodium, in plaats van naadloos geanimeerde saaie uren van niets anders dan de ruimte op de harde schijf. Ik zou dit op één lijn stellen met KING KONG VERSUS GODZILLA en HET! DE GROTE GOLEM als een van de meest plezierig onwaarschijnlijke, reusachtige, op hol geslagen monsterfilms aller tijden. Dat wetende en gewapend met een vruchtbaar, energiek enthousiasme om de kans te krijgen de film te maken, heeft Parolini alle registers opengetrokken en brengt hij een avontuur dat voor sommige van de kleintjes misschien een beetje ruw kan worden, maar het is de eerste film die ik ooit met de kleinkinderen zal delen wanneer hun stomme ouders hen een weekend bij mij achterlaten. Dit is materiaal voor de eeuwigheid en een van de meest veelzeggende uitdrukkingen van de mensheid die ooit aan celluloid is toevertrouwd.<br /><0x3E> 10/10, het is ongeveer tien minuten te lang, maar wat geeft het, je komt maar één keer en ik...' Ik ga liever met een glimlach op mijn gezicht naar buiten.
Here's another movie that should be loaded into a satellite, fired into space and pointed in the direction of the galaxy Andromeda to show distant possible civilizations the best of humanity. This movie is so endearingly stupid and revealingly honest in being little more than a rip-off of the already bad movie classic KING KONG from 1976 that it not only manages to upstage that film in terms of sheer belly laugh idiotic goofiness, but successfully predicted much of Peter Jackson's miserable 2005 computer cartoon bearing the same name, as far as a "romance" between the giant (here a Yeti) and a gorgeous human female (Antonellina Interlenghi of Umberto Lenzi's CITY OF THE LIVING DEAD, who is very easy on the eyes).<br /><br />The film was made for kids so aside from some innuendo over fish bones and a bizarre nipple tweak to say goodbye you can forget about sex -- the Yeti even has a sort of giant jock strap to cover up his monstrous package, the result being even more amusing than anatomical correctness. But as a trade-off you DO get a wacky old scientist, two inquisitive kids, Tony Kendall in a rare turn as a duplicitous bastard of a villain, a helpful intelligent collie dog who gets to have her own adventure (Dog Adventure movies were big in Europe for a while) and of course emerges as the hero at the end for saving the Yeti, who turns out to be the good guy, glorious stuff like front end loaders decorated to look like giant ape hands, a monster who's size literally changes scale from shot to shot, some inappropriately horrible deaths that will make the carnage in GODZILLA VS THE SMOG MONSTER look tame by comparison, crowd reaction shots a-plenty made up of either Spanish, Italian or Canadian extras depending upon scene (you can sort of tell where they were shooting from how the extras are dressed), and some of the most enthusiastically staged but inept special effects work ever in a giant monkey movie.<br /><br />It's here that the film won me over: It's enthusiasm just for being made. Frank Kramer is actually the same Gianfranco Parolini who brought the world SARTANA in 1968 and GOD'S GUN the year before this & was a very important director in the Spaghetti Western and action/adventure genre film scene from the 1960's/1970's and by the time of YETI he was probably delighted to get the work. I would say that this is his most adventuresome movie ever, or rather the one he took the most chances with, and may have felt more comfortable taking those chances with the film aimed at kids & families. The movie has a kind of reckless abandon to the way it was made that renders the technical errors or inconsistencies totally meaningless. Or rather they are part of the fun, and if the movie had been played seriously it wouldn't have worked -- WHICH IS EXACTLY WHY PETER JACKSON'S MOVIE SUCKED. <br /><br />He forgot to have fun with the material and let it dictate the outcome using his army of stupid Power Macintosh pod people animators, and with all it's faults + clunkiness, Kramer's YETI is actually closer to the spirit of why we watch movies like this, which is partly to see actors in ape suits tearing apart miniature sets on sound stages, not seamlessly animated vapid hours of nothing other than hard drive space. I'd rank this up there with KING KONG VERSUS GODZILLA and IT! CURSE OF THE GREAT GOLEM as one of the most enjoyably improbable giant rampaging monster movies ever. Because the movie looks so "fake" you can get over the story and just have fun watching stuff get wrecked, trampled, tossed about and smashed. Knowing that and armed with a fertile, energetic enthusiasm for having the chance to make the movie, Parolini pulled out all the stops and delivers a full bodied adventure that might get a bit rough for some of the small tykes but is the first movie I will ever share with the grandkids someday when their stupid parents leave them with me for a weekend. This is stuff for the ages and one of the most telling expressions of humanity to ever be committed to celluloid.<br /><br />10/10, it's about ten minutes too long but who cares, you only come around once and I'd rather go out with a smile on my face.