Deze film heeft alle kenmerken van te veel koks die de stoofpot verpesten. Gebaseerd op de autobiografie van Shielah Graham lijkt het erop dat de machthebbers het niet met rust konden laten. Ze konden niet besluiten of dit Grahams verhaal of Fitzgeralds verhaal zou worden, en ook niet in hoeverre ze het verhaal van wie het dan ook zou blijken te zijn, moesten bagatelliseren. Dus een film die een verhaal had kunnen zijn over twee fascinerende (Fitzgerald) en beruchte (Mevrouw Graham) persoonlijkheden, wordt een saaie, onsamenhangende soapserie waar we ook weinig aan hebben. Daar komt nog bij dat er absoluut geen gevoel voor tijd is, behalve dan voor 1959. De ene klungelige scène na de andere volgt en we hebben geen idee waar we in het verhaal zijn of hoeveel tijd er verstrijkt. Maar <0xE2><0x80><0x93> en dat heeft de film voor mij gered <0xE2><0x80><0x93> Kerr heeft er nog nooit zo lieftallig uitgezien en Peck is zoals altijd een heel knappe man. Ze vormen echt een mooi, volwassen stel en ik wou alleen dat ze beter materiaal hadden om mee te werken. Er is één scène die wel werkt <0xE2><0x80><0x93> Scott gaat Shielah te lijf terwijl hij dronken is, en het is heel verontrustend om te zien hoe die twee normaal gesproken verfijnde sterren elkaar in elkaar slaan en geeft een vluchtig idee van wat er in een relatie als die van hen omgaat. Afgezien daarvan is de film een verspilde kans en haalt hij het bij lange na niet bij de klassieke status van andere in 1950 door Wald geproduceerde soaps (PEYTON PLACE, HET BESTE VAN ALLES).
This film has all the earmarks of too many cooks spoiling the stew. Based on Shielah Graham's autobiography, it seems like the powers that be couldn't leave well enough alone. They couldn't decide if this was to be Graham's story or Fitzgerald's story, and also how much they should soft-pedal whoever's story it turned out to be. So a film that could have been a story about two fascinating (Fitzgerald) and notorious (Ms. Graham)personalities becomes a dreary disjointed soap opera about that tells us little about either. Added to this there is absolutely no period feel other than for 1959. Clumsy scene follows clumsy scene and we have no idea where we are in the story or how much time is passing. However - and this saved the film for me - Kerr has never looked lovelier, and Peck is as always a very handsome man. They truly make a beautiful, mature couple, and I only wish they had better material to work with. There is one scene that does work - Scott goes after Shielah while in a drunken state, and to see these two normally refined stars knock each other around is very disturbing and gives some fleeting idea of what goes on in a relationship such as theirs. Other than that, the movie is a wasted opportunity and achieves nowhere near the classic stature of other Wald produced soaps of the 1950 (PEYTON PLACE, THE BEST OF EVERYTHING).