Sentimenteel en naïef, maar ontegenzeglijk aangrijpend, emotioneel man-help-man-verzoek, in dit geval verpersoonlijkt door de Duitse en Franse mijnwerkers die na de Grote Oorlog door een nieuwe grens gedwongen waren van elkaar gescheiden te blijven, wat aan de Duitse kant tot desillusie leidde, want de Fransen zijn de bazen. Maar als er aan de Franse kant brand uitbreekt, leidt het gewone fatsoen van de Duitse mannen tot hulp, veiligheid en zelfs vriendschap. Dit was een verzoek dat binnen tien jaar aan dovemansoren gericht zou zijn, want een zekere man van Pabsts eigen kant zou het breken en de Grote Oorlog tot een voorspel maken. Maar het is me wel duidelijk dat Pabst echt gelooft of in elk geval wil hopen op dit soort fundamenteel humanisme, want deze film straalt dit optimisme uit, terwijl zijn meer luchthartige, cynische versie van The Threepenny Opera de scherpte miste die nodig is om dat werk te laten slagen. En wat zijn oprechte geloof nog versterkt, is het feit dat de personages hier geen simplistische spreekbuizen zijn, maar echte mensen, met echte gezinnen waarvan we ook het leven in hun eigen huis kennen. Dit zijn gewone mannen uit de arbeidersklasse die toevallig geloven in de waarde van het zorgen voor en het behandelen van je medemens, en in deze tijd van individualistisch opportunisme, ben ik...' Ik zal mijn plot een beetje uitdunnen om een positieve boodschap te krijgen die een standpunt vertegenwoordigt dat we volgens mij allemaal kunnen nastreven.<br />(Aantekening: Blijkbaar is het einde bij de meeste afdrukken weggesneden, waar de Fransen de mijnpoort herbouwen en de mannen weer afgrendelen. Dit is een wrede wending in de gebeurtenissen en kan de film tot een betere algemene film hebben gemaakt, maar ik zou het betreurd hebben als de positieve vibraties van de laatste scène erdoor waren aangetast, dus om kort te gaan, ik ben blij dat hij kort was.)
Sentimental and naive but undeniably affecting, emotional man-helping-man plea, in this case personified as German and French miners forced to be closed off from each other after the Great War thanks to a new border, leading to disillusionment on the German side, as the French are the bosses. But when a fire begins on the French side, the common decency of the German men lead to assistance, safety and even friendship. This was a plea that would fall on deaf ears within the decade, as a certain man from Pabst's own side would break that piece and turn the Great War into merely a prelude. But it is obvious to me that Pabst really believes or at least wants to hope for this kind of fundamental humanism, as this film radiates with this optimism whereas his more flippant, cynical adaptation of The Threepenny Opera lacked the bite needed to make that work work. Also furthering his honest belief are the fact that the characters here are not simplistic mouthpieces for positions, but real people, with real families whose home lives we are privy to as well. These are ordinary, working-class men who just happen to believe in the worth of caring and treating right your fellow man, and in this day of individualist opportunism, I'll take a little thinning in my plot to get a positive message that represents a point of view that I think we can all aspire to.<br /><br />(Note: Apparently the ending is cut on most prints, where the French rebuild the mining gate, closing off the men once again. This is a brutal turn of events, and may have made the film a better overall film, but I would have lamented it souring the positives vibes of the final sequence, so in short, I'm glad it was clipped.) {Grade: 8/10 (B) / #7 (of 11) of 1931}