'Het grote afscheid' brengt ons in contact met het eerste holodeck-avontuur, in dit geval met kapitein Picard die zich voordoet als privédetective Dixon Hill. Deze episoden creëren een soort standaardpatroon dat verscheidene malen wordt herhaald op TNG, DS 9 en Voyager. Na het betreden van de holodeck gaat er iets mis en moeten de personages onder andere omstandigheden dan het spelen van een spel (vertegenwoordigd door het falen van het veiligheidsprogramma van de holodeck) met het programma afrekenen.<br />Dit concept wordt gebruikt om de mogelijkheden van _Star Trek_ uit te breiden en een soort genremengeling mogelijk te maken. 's Dixon Hill-verhalen zijn voorbeelden van misdaadromans uit de jaren veertig en hun weergave op het scherm wordt Film Noir genoemd, omdat vaak de stereotiepe antiheld de hoofdrol speelt (zie bijvoorbeeld Chandlers Marlowe-verhalen of Polanski's klassieker 'Chinatown'). Star Trek richt zich nooit op het verhaal (meestal is het een simpel 'hoe komen we hier weg'-scenario) maar stelt de acteurs in staat hun personages anders te benaderen. Die'spelletjes' van Holodeck worden meestal gebruikt voor ontspanning en weerspiegelen de privébelangen van de bemanningsleden. Daarom wordt het technische aspect altijd verwaarloosd en vanuit dat standpunt zijn de verhalen nooit echt goed (maar had Star Trek ooit een technisch, wetenschappelijk punt, ik bedoel afgezien van een paar utopische concepten?).<br />'<br />' 'Het grote afscheid' toont een ontspannen Patrick Stewart, een McFadden die er bijna nooit beter uitzag in een aflevering van _Star Trek_ (tenminste niet in de eerste) en Data heeft ook een paar geweldige scènes (hoewel ik het moeilijk te geloven vind dat hij echt verbaasd zou zijn geweest als hij de stekker van de lamp uit de muur had getrokken, gezien het feit dat hij onderzoek had gedaan naar die periode en de gebruiken ervan). Wesley blijft vreedzame Trekkie's veranderen in potentiële moordenaars (waarom hebben ze hem niet naar het holodeck gebracht en hem door de gangsters laten afmaken?), maar al met al is het een leuk programma.
"The big goodbye" introduces us to the first holodeck adventure, in this case Captain Picard posing as private investigator Dixon Hill. This episodes creates some sort of standard pattern, repeated several times on TNG as well as DS 9 and Voyager. After entering the holodeck something goes wrong and the characters have to deal with the program under different circumstances beyond playing a game (represented by the failure of the holodeck's safety program). <br /><br />This concept is used to expand Star Trek's possibility and enabling a kind of genre-mix. Picard's Dixon Hill stories are examples of 1940s crime fiction and their representation on the screen are referred to as Film Noir often having the stereotype antihero in the lead (see for example Chandler's Marlowe stories or Polanski's all time classic "Chinatown"). Star Trek never focuses on the story (mostly it's a simple "how-do-we-get-out-of-here" scenario) but enables the actors to take a different approach to their characters. Those Holodeck "games" are commonly used for recreation and reflect the private interests of the crew members. Therefore the technical aspect is always neglected and from that point of view the stories are never sound (but did Star Trek ever had a technical, scientific point to it, I mean besides some utopic concepts?).<br /><br />"The big goodbye" shows a relaxed Patrick Stewart, a McFadden that hardly ever looked better in a Star Trek episode (at least the early ones) and Data has some great scenes, too (although I find it hard to believe that pulling the lamp's plug out of the wall would have really surprised him, for the fact that he'd done research on that period and its customs). Wesley continues turning peaceful Trekkies into potential murderers (why didn't they take him to the holodeck and let the gangsters finish him off?) but all in all this one's fun...