Ik heb die Documentaire gezien op het Filmfestival van Cannes, in een kleine Cinema met tweehonderd stoelen boven in het hoofdgebouw van het Filmfestival van Cannes.<br />Ik was er helemaal weg van. Ik ben dol op de mengeling van fantastisch gemaakte fictieve scènes. Het is een verbazingwekkend decorontwerp. De scènes zien er echt uit alsof ze zijn gefilmd in de jaren twintig of dertig.<br />En de muziek is zo mooi.<br />Ik geef deze ervaring een 9/10.<br /><0xE2><0x80><0x93> spoilers vooruit*.<br />De Documentaire gaat over geweldige Blues-men, met zwart-wit oud uitziende scènes van de zwarte man die gitaar speelt en zingt. Het is echt verbazingwekkend. Maar er komen ook nieuwe bands in voor en dat is misschien iets wat ik niet zo leuk vind aan deze Documentaire. Het is het veel te overvloedige gebruik van linken naar moderne rockbands die die bluesnummers op een moderne manier spelen. Ik waardeerde hun ordinaire manier van spelen van zulke geweldige bluesnummers niet echt. Dit is dezelfde onvolmaakte muzikale smaak die ik ontdekte toen ik naar Wim Wenders Buena Vista Social Club keek.<br />De Documentaire was zo'n staande ovatie bij de eerste vertoning in de kleine bioscoop, dat deze Documentaire de volgende dag voor iedereen en voor gewone toeristen op het strand van de Croisette in de openluchtbioscoop werd vertoond. Het zand, de kwaliteit van de projectie en het slechte geluid maakten het voor de duizenden mensen die die avond in het zand zaten waarschijnlijk moeilijk om ervan te genieten.
I saw this Documentary at the Cannes Film Festival, in a small 200-seat Cinema at the top of the main building at the Cannes Film Festival.<br /><br />I absolutely was into it. I love the mix of awesomely made fictional scenes. It is amazing set-design. The scenes look really like they were filmed in 1920ies or 1930ies.<br /><br />And the music is so nice.<br /><br />I rate this experience 9/10.<br /><br />* spoilers ahead *<br /><br />The Documentary tells about awesome Blues-men, with black-and-white old-looking scenes of the black man playing the guitar and singing. It is really amazing. But this also mixes in new bands and that is maybe one thing I might dislike in this Documentary. It is the too abundant use of links to modern rock-bands playing those Blues songs in a modern way. I didn't really appreciate their trashed way of playing such awesome Blues songs. This is the same kind of un-perfect musical taste I found when watching Wim Wenders Buena Vista Social Club.<br /><br />The Documentary was such a standing-ovation at this first screening in the little cinema, that the next day this Documentary was shown for everyone and normal tourists on the beach of the Croisette at the open-air cinema. Though the sand, the quality of the projection and the bad quality of the sound probably made it a difficult experience to enjoy for the thousands of people who were sitting in the sand that night.