Grappig. Verdrietig. Charmant. Dat waren allemaal woorden die door mijn hoofd zweefden terwijl ik naar deze prachtige, eenvoudige film keek.<br />Het komt zelden voor dat een film me echt raakt, maar 'Shall We Dance?' overtrof dat ruimschoots. Vriendelijke humor vermengd met af en toe een subtiele pijn maakte dit zonder meer een van de beste ervaringen uit mijn filmgeschiedenis. Ik bleef achter met een rustig gevoel van verrukking, maar met een vleugje droefheid.<br />En het dansen, o ja, het dansen. Zelfs als je geen liefhebber van de kunst bent, of het niet kunt. Als je de ene voet voor de andere zet, zullen de passen die hier worden getoond je de adem benemen, en dan wil je je zo snel mogelijk inschrijven voor de lessen. Het was absoluut betoverend, zelfs de delen waarin Sugiyama's (teder geportretteerd door Koji Yakusho) stijve passen werden getoond toen hij voor het eerst leerde dansen, waren prachtig op een grappige, kinderlijke manier. En toch ging deze film niet alleen over dansen, maar meer over de subtiliteiten van menselijk gedrag en gevoelens. We zien een verlegen man die door middel van dans zijn onderdrukte gevoelens leert uiten, een mooie danslerares die haar liefde voor de kunst herontdekt, en de persoonlijke groei van elk lid van de geweldige ondersteunende cast.<br />Schoonheid. Pijn. Emotie. Alle liefde en kleine kwellingen van het leven zijn hier te vinden, uitgedrukt in het tere gevoel van een mooi Japans aquarelschilderij in combinatie met de emotionele kracht en gratie van de cultuur.
Funny. Sad. Charming. These are all words that floated through my head while I was watching this beautiful, simple film.<br /><br />It is rare that a movie truly moves me, but "Shall We Dance?" accomplished that with grace to spare. Gentle humor mixed in with occasional subtle agony made this easily one of the best experiences of my movie-viewing history. It left me with a quiet sense of exultation, but with a small touch of sadness mixed in.<br /><br />And the dancing, oh yes, the dancing. Even if you are not a lover of the art, or can't put one foot in front of another, the steps displayed here will take your breath away, and make you want to sign up for classes as fast as you can. It was absolutely enchanting, even the parts that show Sugiyama's (touchingly portrayed by Koji Yakusho) stilted steps when he was first learning to dance were lovely in a humorous, child-like way. And yet, this film was not entirely about dancing, but more about the subtleties of human behavior and feelings. We witness a shy man learning to express his repressed feelings through dance, a beautiful dance instructor rediscovering her love for the art, and the personal growth of every member of the wonderful supporting cast.<br /><br />Beauty. Pain. Emotion. All the love and little agonies of life are here, expressed with the delicate feeling of a fine Japanese watercolor painting combined with the emotional strength and grace of the culture.<br /><br />