Dit is geen film die je afzonderlijk van de productie kunt analyseren. Het publiek werd de filmmakers in een mate die in de geschiedenis van de Amerikaanse filmindustrie nog nooit was vertoond; we voelden ons er zo bij betrokken dat het kijken ernaar net zoiets is als het kijken naar het werk van een vriend. Hoe is het mogelijk om objectief te zijn? Dit is onze film, nietwaar? Of niet soms? Er is misschien niets onoprechters dan een filmmaker die zichzelf promoveert tot vriend van het publiek, door het alle ondeugende traktaties te geven die de nannyachtige critici hen zouden ontzeggen. Kijk maar naar die eerste self-publicist, Eli Roth, die alle ingewanden beloofde die letterlijk aan de doorsnee horrorfilms ontbraken, om vervolgens een afgezaagd en technisch incompetent stuk werk als 'Hostel' te produceren.<br />David R. Ellis heeft dan misschien niet het monster voortgebracht dat de internetrespons op zijn film was, maar hij was er, heel begrijpelijk, snel bij. Hij bracht de kermismakelaarsschool van het filmmaken naar een nieuw niveau door de fans te laten bouwen wat ze uiteindelijk zouden kopen. Er zijn zo veel mensen enthousiast over deze interactieve, democratische benadering van het filmmaken dat ze het punt lijken te hebben gemist <0xE2><0x80><0x93> dat dit de meest cynische vorm van film-als-marketing is. Er is niets bij waarvan de filmmakers weten dat de fans het zullen geloven.' Het is niet te koop, en elke suggestie die een zitplaats in gevaar brengt, wordt opgenomen. Het feit dat de tekst de titel is geworden, vertelt je alles wat je moet weten.<br />Is dit niet gewoon de evolutie van de focusgroepbenadering? Individuele creativiteit, talent, vakmanschap, ideeën, ze worden allemaal opgeofferd voor het stompzinnige gebabbel van de massa. Het is een essentiële gemeenplaats dat focusgroepen en proefopnamen geen goede films opleveren <0xE2><0x80><0x93> waarom zou het preventieve ingrijpen van internetfans anders moeten zijn? Omdat we toevallig filmfans zijn? Nou, godzijdank voor ons, want anders had ik misschien niet gezien hoe een topless vrouw door een slang in haar tepel werd gebeten. Dus, ja, ik had plezier in de film <0xE2><0x80><0x93> een middernachtvoorstelling, rechtstreeks uit de pub en met een emmer ijs <0xE2><0x80><0x93> maar eigenlijk had het betrekkelijk weinig te maken met de film, en vrij veel met de sfeer. Net als met Kerstmis leek iedereen vastbesloten om plezier te maken, wat er ook gebeurde. Er werd gelachen, maar ik weet niet of dat met de film te maken had of met de film zelf. Is dat bij een film die zo berekenend is als deze eigenlijk wel een belangrijk verschil? Er zitten echt goede aspecten aan de film. Samuel L. Jackson geeft een weloverwogen voorstelling, pure zelfparodie, maar met een echt gevoel van plezier. Rachel Blanchard en Lin Shaye zijn aardig in beperkte rollen, en er zijn een of twee geïnspireerde momenten <0xE2><0x80><0x93> het lot van de schoothond is werkelijk grappige zwarte komedie die de rest van de film niet kan evenaren.<br />De hoofdpersonen zijn te verwachten, maar het totale gebrek aan spanning niet. Wat heeft een film voor zin die twee grote fobieën combineert als er geen sluipende dreiging is? Er zijn verscheidene momenten waarop de slang uitspringt, maar ze zijn ongelooflijk slecht geënsceneerd. Alleen de irritante Britse man krijgt een fatsoenlijke papperige doodsscène <0xE2><0x80><0x93> de andere moorden zijn merkwaardig vlak. Het verscheiden van het bruidspaar, bijvoorbeeld, is beschamend verknoeid. De meeste acteurs maken geen enkele indruk; het is...' Het is jammer dat een charismatische actrice als Julianna Margulies er zo moe uitziet (als ze tegen twee kinderen zegt dat ze hun ogen dicht moeten doen en moeten doen alsof de turbulente vlucht een achtbaan is, zou ze tegen het publiek kunnen praten <0xE2><0x80><0x93> de film is veel te kort).<br />Er zijn slechtere films, maar er zijn ook veel betere; een andere recensent op deze site vergeleek deze film met 'Lake Placid', en ik kan geen beter contrast bedenken. Die film werkte zo geweldig omdat de optredens uitstekend waren, de grappen grappig waren, de spanningsopbouw angstaanjagend was en hij niet door een commissie was bedacht. Dat de personages een beetje diepte en kleur hadden was een onverwachte bonus. Er is een nachtvoorstelling na het souper nodig om je te amuseren met die film.<br />Deze film zal na verloop van tijd vervagen tot een voetnoot in de filmgeschiedenis. Maar als hij een precedent schept, maak ik me oprecht zorgen over wat er over een paar jaar op onze schermen te zien zal zijn. Naar alle waarschijnlijkheid zal er niet veel van komen. Popcornklassiekers <0xE2><0x80><0x93> _Raiders of the Lost Ark_, _Alien_, _Halloween_ en natuurlijk _Star Wars_ <0xE2><0x80><0x93> worden niet geproduceerd door groepsdenken.<br />Ik zal je eens wat vertellen <0xE2><0x80><0x93> ik heb niet half zo'n behoefte aan een of andere Ingmar Bergman.
This is not a film you can really analyse separately from it's production. The audience became the film-makers to an extent unprecedented in the history of the American film industry; we felt so involved that viewing it becomes like watching the work of a friend. How is it possible to be objective? This is our movie, isn't it? Or is it? There may be nothing more disingenuous than a film-maker who promotes himself as the audience's friend, giving them all the naughty treats that the nannyish critics would deny them. Just look at that prime self-publicist Eli Roth, promising gore-hounds all the viscera missing from literally gutless mainstream horror films, only to churn out a watered down and technically incompetent piece of work like 'Hostel'.<br /><br />David R. Ellis may not have spawned the monster that was the internet response to his film, but he was, quite understandably, quick to engage with it. He took the carnival-huckster school of film-making to a new level, getting the fans to build what they would eventually buy. So many have enthused over this interactive, democratic approach to film-making that they seem to have missed the point - that this is the most cynical form of film-as-marketing. Nothing is included that the film-makers know the fans won't buy, and any old suggestion that will get bums on seats is incorporated. The fact that the pitch became the title tells you all you need to know.<br /><br />Isn't this just the evolution of the focus group approach? Individual creativity, talent, craft, ideas, all are sacrificed before the inane chatter of the masses. It's a critical commonplace that focus groups and test screenings don't make for good movies - why should the preemptive intervention of internet enthusiasts be any different? Because we happen to be film fans? Well, thank god for us, because otherwise I might not have seen a topless woman get her nipple bitten by a snake.<br /><br />So, yes, I had fun at the movie - a midnight showing, fresh from the pub and with a bucket of ice-cream - but it actually had relatively little to do with the film, and quite a lot to do with the atmosphere. Like Christmas, everyone seemed determined that they would have fun, no matter what. There was laughter, but I don't know if it was with the film, or at the film. With a film as calculated as this one, is that even a meaningful distinction? There are some genuinely good aspects to the film. Samuel L. Jackson gives a well-judged performance, pure self-parody but with a real sense of pleasure. Rachel Blanchard and Lin Shaye are decent in limited roles, and there are one or two inspired moments - the fate of the lap dog is genuinely funny black comedy that the rest of the film fails to emulate.<br /><br />The stock characters are to be expected, but the total lack of suspense isn't. What's the point of a film that combines two great phobias if there's no creeping menace? There are several snake-jumps-out moments, but they're incredibly badly staged. Only the annoying British man gets a decent pulpy death scene - the other killings are oddly flat. The demise of the honeymoon couple, for instance, is shamefully botched. Most of the actors fail to make an impression; it's a shame that a charismatic actress like Julianna Margulies should seem so tired (when she tells two kids to close their eyes and pretend the turbulent flight is a roller-coaster, she could be talking to the audience - the film falls far short).<br /><br />There are worse movies, but there are many, many better; another reviewer on this site compared this film with 'Lake Placid', and it's as apt a contrast as any I can think of. That film worked so magnificently because the performances were excellent, the jokes were funny, the suspense sequences were scary, and it wasn't devised by committee. That the characters had a little depth and shading was an unexpected bonus. I don't need a post-pub midnight showing to have a good time with that film.<br /><br />This film will, in time, fade to become a mere footnote in film history. If it sets a precedent, however, I'm genuinely worried about what might be crossing our screens in a couple of years time. In all probability, nothing much will come of it. Perennial popcorn favourites - 'Raiders of the Lost Ark', 'Alien', 'Halloween' and of course, 'Star Wars' - just aren't produced by group-think.<br /><br />In the mean time, I'll tell you what - I haven't half got a craving for some Ingmar Bergman.