De episodische versie van Robert Heinleins _Starship Troopers_ speelt zich in een dodelijk traag tempo af. Johnny Rico verlaat zijn ouders, het (niet erg aantrekkelijke) meisje dat hij begeert, en voegt zich bij de mobiele infanterie. De buitenaardse wezens in de show lijken in niets op de barbaarse insecten uit de film. In plaats daarvan zijn het inktvisachtige monsters die lasers uit hun mond schieten.<br />Terwijl ik naar deze versie zat te kijken, stond ik er voortdurend van te kijken hoe sappig ze het allemaal hebben weten te maken. De serie gaat voornamelijk over de relatie tussen de rekruten en de pijnlijke, langdurige blikken die ze elkaar toewerpen door hun vizier, met soms een synthetische popsong uit de jaren tachtig die opduikt tijdens de schaarse gevechten die uiteindelijk in de laatste paar afleveringen opduiken. Wat de constructie betreft is de serie aan Top Gun verschuldigd dat hij veel deelt in termen van ijsberen en inhoud (en alles wat dat inhoudt).
The episodic version of Robert Heinlein's Starship Troopers plays out at a deathly slow pace, following Johnny Rico leaving his parents, the (not very attractive) girl he lusts for, and joining the mobile infantry. The aliens in the show are nothing like the barbaric bugs from the film, instead being squid-like monsters that shoot lasers out of their mouths.<br /><br />Throughout watching this version, I was continually amazed at just how fruity they've managed to make the whole thing. The show is concerned mostly with the relationships between the recruits, and the aching, prolonged gazes they give each other through their battle armour visors, with 80s synth pop sometimes arriving *during* the sparse battle sequences which at last turning up in the final few episodes. In terms of construction, it owes a debt to Top Gun, sharing much in terms of pacing and content (and all that implies).