Alleen al het feit dat je een film over John Holmes hebt, is een garantie dat je een aantal mensen op het witte doek krijgt, maar schrijver/regisseur James Cox levert nog veel meer. Een 'Rashamon' van de louche Hollywood-scene, die de Wonderland-moorden van juli 1981 vanuit verschillende invalshoeken (en filmbudgetten) bekijkt, maar voornamelijk door het filter van John Holmes' wezelbrein. In een film vol slechteriken is Holmes ofwel de smerigste, de zieligste, of allebei. Er komen verschillende versies van het verhaal naar voren en ze vermengen zich met elkaar terwijl Cox flitsen van sprongen en draaiende titelkaarten laat zien te midden van effecten en emoties. De dialoog is snel en naturalistisch en klinkt nooit vals. Terwijl de film zich afspeelt twee jaar nadat Holmes uit de porno-industrie is gevallen en in een verdorven, door drugs gevoede verdorvenheid terecht is gekomen, straalt Kilmer meedogenloos een seksualiteit uit die zo intens is dat hij in centimeters kan worden uitgedrukt. Deze seksualiteit aan de randen creëert een gevoel van naderend onheil dat bijna net zo zwaar op de hele film drukt als het geweld in het midden. Die moorden worden de hele film lang geplaagd, hoewel ze nooit duidelijk worden getoond, zelfs niet op het hoogtepunt, hoewel het geweld waarmee ze gepaard gaan het hele beeld beheerst en er veel bloed op de muren en foto's van de plaats delict is gespat. Opnieuw laat Val Kilmer zien dat hij beter dan wie dan ook kan doen alsof hij gek is. Kilmer is voortdurend in zijn rol, en die rol is altijd een fascinerend auto-ongeluk. Naast Kilmer speelt Ted Levine de hoofdrol in het onderzoek en Lisa Kudrow de vrouw van Holmes. Tot de drie criminelen die Holmes speelt, behoren de angstaanjagend energieke Josh Lucas, de altijd boeiende Timothy Blake Nelson en een absoluut onherkenbare Dylan McDermott, die een cruciale rol speelt als de verteller van een nieuwe versie van de moorden. Cox geeft aan dat er, hoeveel we ook te weten komen over Wonderland, altijd een slechtere versie mogelijk is, maar de uitspattingen eromheen zijn veel fascinerender dan het begrijpen van de waarheid.
Just saying you've got a movie about John Holmes is a guarantee to get some folks in front of the screen, but writer/director James Cox delivers oh so much more. A "Rashamon" of the sleazy Hollywood set, the film splitters the July 1981 Wonderland murders through a variety of angles (and film stocks), but mostly through the filter of John Holmes' coked out weasel brain. In a film full of bad guys Holmes is either the most vile, the most pathetic or both. Several versions of the story emerge and merge as Cox flashes jump cuts and twisting title cards amid effects and emoting. The dialogue is fast and naturalistic and never once rings false. While the film takes places two years after Holmes had fallen out of porn and into a truly wicked drug fueled depravity, Kilmer relentlessly exudes a sexuality so intense it can be measured in inches. This sexuality at its edges creates a sense of foreboding that hangs over the entire film almost as heavily as the violence at its center. Those murders are teased at through the whole film though are never clearly shown, not even at the climax,though the violence of them relentlessly infuses the whole picture and much blood is splattered across walls and crime scene photos. Once again Val Kilmer as Holmes shows he can act wacko better than anyone else working. Strutting, cringing, bragging or begging, Kilmer is constantly in character and the character is constantly a fascinating car wreck. Stand out performances beside Kilmer definitely include Ted Levine as the lead cop in the investigation and Lisa Kudrow as Holmes estranged wife. The trio of criminals Holmes falls in with include the frighteningly high energy Josh Lucas, the ever interesting Timothy Blake Nelson and an absolutely unrecognizable Dylan McDermott in a pivotal role as the teller yet another version of the murders. Cox suggests that no matter how much we learn about Wonderland, there is always a worse version possible, but looking through the debauchery surrounding it is much more fascinating than understanding the truth.