Hoe Ierse recensenten over deze film kunnen jubelen, is me een raadsel. Overdreven geacteerd door de gebruikelijke groep Ierse acteurs die voor elke Ierse film wordt opgetrommeld. Verschrikkelijk script, met geforceerde karaktertrekjes (de bruine saus). Alles wat er slecht is aan Dublin wordt romantisch verwoord. De houding van 'ach, het is een krot, maar toch is het geweldig'. Genoeg pikante details, puur voor het Amerikaanse publiek (de baas van de supermarkt en zijn afschuwelijk geforceerde catchphrase). En de nagel aan de doodskist was het personage van Colm Meaney. Een geweldige acteur die gedwongen werd deze rol te spelen die door een vijfjarige geschreven had kunnen zijn. Kringloopmateriaal. Het beste aan deze film is Farrell, en het is een slechte film als je dat moet zeggen. Nou, hij zette in elk geval niet zijn afschuwelijke Amerikaanse accent op. International Audiences: wees gewaarschuwd: blijf thuis en kijk naar _Snatch_ en _Lock Stock_. Dan heb je het beter naar je zin.
How Irish critics rave about this movie is beyond me. Overacted by the usual band of Irish actors dragged out for every Irish movie. Terrible script, with forced character quirks (the brown sauce). Romanticising all that is bad about Dublin. The attitude of 'ah, it's a dump but sure isnt it great all the same'. Plenty of tidbits purely for American audiences (the supermarket boss and his horribly forced catchphrase). And the nail in the coffin was Colm Meaney's character. A great actor forced to play this part that could've been written by a five year old. Cringeworthy stuff. The best thing about this movie is Farrell, and it's a bad when you have to say that. Well, at least he wasnt putting on his dreadful American accent. International Audiences be warned: stay at home and watch Snatch and Lock Stock. You'll have a better time. Intermission is a walk-outer