Deze zit vol grote spoilers, dus pas op.<br />'Prix de Beaute' heeft altijd te lijden onder de vergelijking met de twee films die Louise Brooks heeft gemaakt met G.W. Pabst, 'Pandora's Box' en 'Diary of a Lost Girl', maar in sommige opzichten is 'Prix' de wezenlijke Brooks-film. Hier heeft ze de kans om charmant te zijn zonder de duistere kant van haar Pabst-samenwerking. Wat 'Prix' heeft dat de Pabst-films niet hebben, is muziek. In deze vroege Franse film wordt de hele Louise Brooks-mystiek kracht bijgezet door een combinatie van beeld, lied en muziek. De charleston lijkt het meest in verband te staan met Brooks (ze was de eerste die hem in Europa danste), maar de essentie van de actrice komt sterker naar voren in de tango. De tango speelt ook een rol in de plot van 'Prix', de muziek waarmee ze danste tijdens haar korte opkomst naar roem nadat ze Miss Europa was geworden. Later, als ze haar roem verruild heeft voor een alledaags bestaan als de vrouw van haar jaloerse echtgenoot Andre, wordt het verlangen naar haar roem duidelijk als dezelfde tangoplaat op haar platenspeler wordt gezien. De tango is zo toepasselijk voor Brooks dat hij wordt gebruikt bij de documentaire over haar leven, 'Op zoek naar Lulu', een film van Shirley Maclaine. De brutale, krachtige kwaliteit van de tango belichaamt Louise Brooks' wilskrachtige, maar elegante en erotische individualiteit.<br />Het lied, _'Je n'ai qu'un amour, c'est toi'_, voegt een immense hoeveelheid pathos toe aan wat geen geweldige film (maar wel een heel goede) is. Brooks' stem werd trouwens niet voor de film nagesynchroniseerd door Edith Piaf, zoals sommigen beweren. Piaf werd geboren in 1915 en werd pas in 1935 ontdekt. Het lied is echter wat Brooks' personage, Lucienne, aan het begin van de film voor Andre zingt om hem op te vrolijken en haar diepe genegenheid voor hem uit te drukken. En op het hoogtepunt is het het nummer dat ze zingt voor haar screentest, die ze samen met de producenten en managers bekijkt, die van plan zijn haar carrière vorm te geven. Het wordt op het scherm herhaald nadat Andre, die haar naar de filmzaal is gevolgd, haar neerschiet en vermoordt. In één enkele opname, met Lucinenne's dode lichaam onder aan het scherm terwijl haar screentest boven aan het scherm doorgaat met het nummer dat ze ooit voor Andre zong, is de essentie van wat films doen die andere kunstvormen niet doen perfect getypeerd. Terwijl Andre toekijkt hoe zijn nu overleden vrouw op het scherm voor hem zingt, het moordwapen nog rokend, glimlacht hij subtiel. Ze is nu voor altijd de zijne, en door haar toedoen de onze. Toevallig ging de echte carrière van Louise Brooks na 'Prix de Beaute' op de klippen en in rook op, en dus was het ook de dood van haar laatste hoofdrol. Deze film bezegelt de Brooks-mystiek meer dan de Pabst-films (die ongetwijfeld uitmuntende films zijn). Hij wijst er ook op wat het is aan de films die het hele idee van de 'cultus' van de films creëren <0xE2><0x80><0x93> waar mensen als Brooks, James Dean en Marilyn Monroe na hun dood intenser leven dan toen ze nog leefden.
This is full of major spoilers, so beware.<br /><br />"Prix de Beaute" always suffers in comparison to the two films Louise Brooks made with G. W. Pabst, "Pandora's Box" and "Diary of a Lost Girl," but in some ways, "Prix" is the quintessential Brooks film. Here she has a chance to be charming without the dark side of her Pabst collaboration. What "Prix" has that the Pabst films don't is music. In this early French film, the whole Louise Brooks mystique is fleshed out powerfully with a conjunction of image, song and music. The Charleston is what seems most associated with Brooks (she was the first to dance it in Europe), but the essence of the actress comes across more strongly in the tango. The tango also plays a plot point in "Prix," being the music she danced with on her short rise to stardom after becoming Miss Europe. Later, when she has forsaken her fame in favor of a mundane existence as the wife of jealous husband Andre, the longing for her forsaken fame becomes apparent when the same tango record is seen on her apartment record player. So appropriate is the tango to Brooks it is used to accompany the documentary about her life, "Looking for Lulu," a film narrated by Shirley Maclaine. The brazen and forceful quality of the tango epitomizes Louise Brooks' strong-headed but elegant and erotic individuality. <br /><br />The song, "Je n'ai qu'un amour, c'est toi," adds an immense amount of pathos to what is not a great film (but a very good one). By the way, Brooks' voice was not dubbed for the film by Edith Piaf as some have claimed. Piaf was born in 1915, and wasn't discovered until 1935. The song, however, is what Brooks' character, Lucienne, sings to Andre at the beginning of the film to cheer him up and express her deep affection for him. And at the climax it is the song she sings for her screen test, which she views with the producers and managers who intend to shape her career. It continues on screen after husband Andre, who has followed her to the screening room, shoots and kills her. In a single shot, with Lucinenne's dead body in repose at the bottom of the screen while her screen test continues above with the song she once sang to Andre, the essence of what movies do that other art forms do not is perfectly characterized. As Andre watches his now dead wife sing to him on screen, the murder weapon still smoking, he subtly smiles. She is now his forever, and by association, ours. <br /><br />Coincidentally, Louise Brooks real life career crashed and burned after "Prix de Beaute," so it was also the death of her final starring roll as well. This film really seals the Brooks mystique more so than the Pabst films (which are superior films, no doubt). It also points out what it is about the movies that create the whole idea of the "cult" of the movies - where people like Brooks, James Dean and Marilyn Monroe live on more intensely after their death than when they were alive.