Antitrust valt precies in de categorie van films die proberen iets groots te bewijzen terwijl ze verheffen, maar die daar helemaal naast zitten. Ik heb geen hekel aan de film, maar er ontbreken belangrijke elementen, zoals spanning. Er zijn andere pogingen gedaan om een onderhoudende film over computers te maken, zoals Hackers en The Net. Ze schieten allemaal tekort. Het onwaarschijnlijke einde van zowel The Net als Antirust lijkt bijna identiek. Deze filmuiteinden lijden aan een enorme inschattingsfout: mensen in de pc-branche hebben zo'n overmatig ego dat ervan uitgaat dat de algemene bevolking leeft in afwachting van het laatste nieuws over pc's en software. Ik heb voor veel bedrijven en industrieën gewerkt, en die schijnen allemaal te lijden aan een verruimde kijk op hun eigen belangrijkheid, net als deze film.<br />De manier waarop ze de plotlijnen introduceerden, was pathetisch. Milo laten zien dat hij dodelijk allergisch is voor Sesamstraat, en er bijna een uit een broodtrommel van een restaurant naar binnen werken, overschreed de grens van de stompzinnigheid. Alleen zijn 'vriendin' voorkwam een zekere dood. Daardoor vraag je je af hoe Milo het zo lang heeft kunnen volhouden, de gevaren van Big Macs en Sesamzaadjes trotserend, zoals ze zich vermommen als, nou ja... Sesamzaadjes en Big Macs.<br />Ook anti-trust levert niet veel spanning op. De patronen en voorspelbare plotwendingen zijn gemakkelijk te ontrafelen, lang voordat ze worden onthuld (kom op, was er iemand echt geschokt toen Yee Jee Tso werd vermoord?), waardoor de werkelijke schokwaarde wordt vernietigd. En hier hebben we weer een film/verhaal waarin aan het eind de slechteriken achter de goeden aan zitten om 'de diskette te pakken te krijgen'. We moeten een opschorting van deze Simple Simon-scenariolijn voor ongeveer 20 jaar hebben. Toch ging ik door. Misschien zou het einde de doorslag geven, maar nee. Het volslagen belachelijke einde waarin we het hoofd van de beveiliging van het bedrijf, weer zo'n zogenaamde slechterik, de kans geven om zich om te draaien en de goede man te zijn die Milo in staat stelt om N.U.R.V.-directeur Gary Winston ten val te brengen, was lachwekkend. En natuurlijk is de berichtgeving over de arrestatie van Gary Winston koortsachtiger dan toen Hinckley of Oswald in hechtenis werd genomen. Gary Winston, gespeeld door Tim Robbins, is een kartonnen poppetje van hetzelfde personage dat Robbins in Arlington Road speelde. Maar dat past perfect bij Antitrust, dat je 'anticlimax' of 'anti-Original' zou moeten noemen.<br />In de komende jaren zal deze film waarschijnlijk worden verbannen en alleen nog op het plaatselijke derderangs UHF-kanaal worden uitgezonden.
Antitrust falls right into that category of films that aspire to make some great point while being uplifting yet falls completely flat. I don't hate the film, but it is missing key elements, such as suspense. There have been other attempts to make an engaging film about computers, such as Hackers and The Net. They all fall short. The improbable ending of both The Net and Antirust seem to be nearly identical. These movie endings suffer from one huge error in perception: People in the PC business having this over-indulgent self ego that assumes the general population lives it's life waiting to hear the latest news about PC's and software. I have worked for many companies and industries, and they all seem to suffer from an expanded view of their own self-importance, as does this film.<br /><br />The way they introduced plot lines was pathetic. Showing Milo, who is deathly allergic to Sesame Seeds, almost ingest one from a restaurant breadbasket crossed the line of stupidity. Only his 'girlfriend' prevented him from sure death. This makes one wonder how Milo could have survived as long as he did, braving the perils of Big Mac buns and Sesame Seed breadsticks, as they cloak themselves as, well.... Sesame Seed breadsticks and Big Mac buns.<br /><br />Antitrust also doesn't provide much suspense. The patterned and predictable plot twists are easily figured out long before they are revealed (come on, was anyone REALLY stunned when Yee Jee Tso was killed?), thereby destroying any real shock value. And here again we have yet another film/story where at the end, the bad guys are chasing the good guys to 'get the disk'. We need to have a moratorium on this Simple Simon plot line for about 20 years. Still, I pressed on. Maybe the ending would be the payoff, but no. The completely ridiculous ending where we have the head of company security, another supposed evil guy, turn around and be the good guy that enables Milo to bring down N.U.R.V CEO Gary Winston was laughable. And of course, the news coverage of the arrest of Gary Winston is more fevered than when Hinckley or Oswald was brought into custody. Gary Winston, played by Tim Robbins, is a cardboard cutout of the same character Robbins played in Arlington Road. But that fits perfectly here in Antitrust, which should be called 'Anticlimactic' or 'Anti-Original'.<br /><br />In the years to come, this film will likely be banished, to be shown only on your local third rate UHF channel.