In 1933 zongen en dansten Dick Powell en Ruby Keeler zich zingend en dansend een weg door drie Warner Brother-musicals die het publiek van het crisis-tijdperk een tijdelijke afleiding van zijn ellende boden. Gold Diggers uit 1933, 42nd Street en Footlight Parade speelden zich allemaal af in de wereld van het Broadway-theater, waar in wezen hetzelfde thema van de show moest worden herhaald. Behalve Keeler en Powell vertoonden de films de kaleidiscerende choreografie van Busby Berkeley, de show die de muziek onderbrak en veel van dezelfde ondersteunende spelers.<br />Allemaal zijn ze aantoonbaar klassiekers van hun genre, maar ik moet toegeven dat ik een duidelijke voorkeur heb voor Footlight vanwege het tempo en de leiding van James Cagney. Warren William van Gold Diggers en Warner Baxter van 42nd Street bewijzen zich bewonderenswaardig als de producenten van de serie <0xE2><0x80><0x93> in het bijzonder Baxter als de opgebrande Julian Marsh die op zoek is naar een laatste kassucces. Allebei missen ze echter de aanstekelijke energie van Cagney, die een volmaakt compliment maakt met het waanzinnige tempo waarmee hij een Broadway-musical opvoert. Hij is een absolute wervelwind als het gaat om productiecijfers, gewetenloze partners en een vriendin die goud graaft.<br />Natuurlijk maakt Cagney op zich Footlight niet tot het klassiekertje dat het is. Het script knettert van een paar scherpe dubbelzinnigheden die zijn geuit door een uitmuntende ondersteunende cast met Frank McHugh, Hugh Herbert, Guy Kibbee en vooral Joan Blondell die iedereen op zijn plaats zet. De dansnummers van Footlight zijn surrealistisch, suggestief en pikant, en ze worden op het nippertje uitgevoerd, net voor de Hollywood Code in 34 werd ingevoerd. Jammer genoeg zouden de jaren dertig en nog later nooit meer zo'n rijk georkestreerde musical met de zwier en brutaliteit van Footlight te zien krijgen. Daar zorgden kuisheid en moraliteit wel voor.
In 1933 Dick Powell and Ruby Keeler sang and danced their way through three Warner Brother musicals that offered Depression era audiences a momentary distraction from their woes. Gold Diggers of 1933, 42nd Street and Footlight Parade were all set in the world of Broadway Theatre with basically the same theme of the show must go on. In addition to Keeler and Powell the films featured the kaleidiscopic choreography of Busby Berkeley, show stopping tunes and many of the same supporting players.<br /><br />All are arguably classics of their genre but I must admit a clear preference for Footlight due to it's pace energy and lead James Cagney. Warren William in Gold Diggers and Warner Baxter in 42nd Street acquit themselves admirably as the shows production heads- particularly Baxter as the burned out Julian Marsh in search of one last box office smash. Both lack the infectious energy of Cagney however, who perfectly compliments the frenetic pace of putting on a Broadway musical. He is an absolute whirlwind as he deals with production numbers, unscrupulous partners and a gold digging girlfriend.<br /><br />Of course Cagney alone does not make Footlight the classic that it is. The script crackles with some sharp double entendres delivered by a superlative supporting cast featuring Frank McHugh, Hugh Herbert, Guy Kibbee and especially Joan Blondell who cuts everyone down to size. Busby Berkeley's dance numbers are surreal, suggestive and risqué and done just in the nick of time before the arrival of the Hollywood Code in 34. Sadly, the thirties and sometime beyond would never see such a richly made musical with the verve and sass of Footlight again. Gentility and morality made sure of it.