In de jaren vijftig van de twintigste eeuw speelde Claire Denis' Chocolat in de Kameroen in West-Afrika. Het gedicht is prachtig gefotografeerd en heeft een ontroerende toon, en beschrijft het effect van een uitstervend kolonialisme op een jong gezin tijdens de laatste jaren van de Franse overheersing. Het thema lijkt op dat van de recente film _Nowhere in Africa_, hoewel de films qua omvang en nadruk enorm verschillen. De film wordt verteld vanuit het perspectief van een volwassene die terugkeert naar het huis waar ze is opgegroeid, in een vreemd land. De kern van de film draait echter om de moeder van Frankrijk, Aimée (Giulia Boschi) en haar liefdes- en haatrelatie met Protée, die bruist van de onuitgesproken seksuele spanning.<br />Het huishouden is verdeeld in openbare en privéruimten. De kamers van de blanke gezinnen zijn privé en verboden voor iedereen behalve Protée, die in het huis werkt, terwijl de bedienden gedwongen zijn buiten te eten en te douchen, zodat hun naakte, bronzen lichamen worden blootgesteld aan de blikken van de blanke familie. Als haar man Marc (Fran<0xC3><0xA7>ois Cluzet) op zakenreis gaat, wordt duidelijk dat Aimée en Protée zich seksueel tot elkaar aangetrokken voelen, maar dat de regels van de samenleving dat niet openlijk erkennen. In één veelzeggende reeks nodigt ze hem uit in haar slaapkamer om haar te helpen haar jurk aan te trekken, en de twee staren elkaar in de spiegel aan met een uitdagend verlangen in hun ogen, wetend dat elke vorm van interactie taboe is.<br />De jonge France (Cecile Ducasse) heeft ook een band met de bediende, die ze van haar bord laat eten terwijl hij haar laat zien hoe je mieren fijnmaakt en haar tijdens wandelingen onder de nachtelijke hemel op zijn schouders draagt. Ondanks hun band is de ware aard van hun meester-bediende-relatie duidelijk wanneer Frankrijk Protégé beveelt zijn gesprek met een onderwijzeres te onderbreken en haar onmiddellijk mee naar huis te nemen, en wanneer Protégé naast haar aan de eettafel staat te wachten op haar volgende bevel. Wanneer een vliegtuig zijn propeller verliest en gedwongen is in de nabijgelegen bergen te landen, moeten bemanning en passagiers het terrein op gaan tot er een vervangend onderdeel kan worden gevonden. Elke bezoeker toont zijn minachting voor de Afrikanen, en een van hen, een rijke eigenaar van een koffieplantage, brengt zijn zwarte minnares, die zich in zijn kamer verbergt, restjes eten uit de keuken. Een andere, Luc (Jean-Claude Adelin), een arrogante blanke Fransman, verstoort het raciale evenwicht als hij buiten onder de douche staat, eet met de bedienden en treitert Aimée omdat ze zich aangetrokken voelt tot Protégé en dat leidt tot een laatste emotionele confrontatie met de bediende.<br />Chocolat is een beetje autobiografisch, gebaseerd op de jeugdherinneringen van de regisseur, en het verhaal wordt langzaam afgedraaid en is net zo mysterieus als het broeierige isolement van het land waarop het is gefilmd. Denis legt uit wat de gevolgen van het kolonialisme zijn zonder de personages te romantiseren of ze te prediken. Er zijn geen slachtoffers of onderdrukkers, geen simplistische goeden. Protégé is een bediende, maar hij is ook een beschermer, zoals wanneer hij de wacht houdt bij het bed waar Aimée en haar dochter slapen, om hen te beschermen tegen een razende hyena. Het is een triest feit dat Protégé wordt behandeld als een jongen en niet als een man, maar Bankolé geeft zijn karakter zo'n waardigheid en status dat het de pijn verzacht. Vanwege het tempo moeten westerse toeschouwers misschien hard werken om de film volledig te kunnen waarderen, en Denis doet dat niet, zoals Roger Ebert het uitdrukt, 'onze emoties te coachen'. De waarheid van Chocolat ligt in de gebaren en blikken die het stille verlangen van ons hart raken.
Set in the Cameroons in West Africa in the 1950s, Claire Denis' Chocolat is a beautifully photographed and emotionally resonant tone poem that depicts the effects of a dying colonialism on a young family during the last years of French rule. The theme is similar to the recent Nowhere in Africa, though the films are vastly different in scope and emphasis. The film is told from the perspective of an adult returning to her childhood home in a foreign country. France Dalens (Mireille Perrier), a young woman traveling through Cameroon, recalls her childhood when her father (Francois Cluzet) was a government official in the French Cameroons and she had a loving friendship with the brooding manservant, Protée (Isaach de Bankolé). The heart of the film, however, revolves around France's mother Aimée (Giulia Boschi) and her love/hate relationship with Protée that is seething with unspoken sexual tension. <br /><br />The household is divided into public and private spaces. The white families rooms are private and off limits to all except Protée who works in the house while the servants are forced to eat and shower outdoors, exposing their naked bronze bodies to the white family's gazes. It becomes clear when her husband Marc (François Cluzet) goes away on business that Aimée and Protée are sexually attracted to each other but the rules of society prevent it from being openly acknowledged. In one telling sequence, she invites him into her bedroom to help her put on her dress and the two stare at each other's image in the mirror with a defiant longing in their eyes, knowing that any interaction is taboo. <br /><br />The young France (Cecile Ducasse) also forms a bond with the manservant, feeding him from her plate while he shows her how to eat crushed ants and carries her on his shoulders in walks beneath the nocturnal sky. In spite of their bond, the true nature of their master-servant relationship is apparent when France commands Protée to interrupt his conversation with a teacher and immediately take her home, and when Protée stands beside her at the dinner table, waiting for her next command. When a plane loses its propeller and is forced to land in the nearby mountains, the crew and passengers must move into the compound until a replacement part can be located. Each visitor shows their disdain for the Africans, one, a wealthy owner of a coffee plantation brings leftover food from the kitchen to his black mistress hiding in his room. Another, Luc (Jean-Claude Adelin), an arrogant white Frenchman, upsets the racial balance when he uses the outside shower, eats with the servants, and taunts Aimée about her attraction to Protée leading her to a final emotional confrontation with the manservant.<br /><br />Chocolat is loosely autobiographical, adapted from the childhood memories of the director, and is slowly paced and as mysterious as the brooding isolation of the land on which it is filmed. Denis makes her point about the effects of colonialism without preaching or romanticizing the characters. There are no victims or oppressors, no simplistic good guys. Protée is a servant but he is also a protector as when he stands guard over the bed where Aimée and her daughter sleep to protect them from a rampaging hyena. It is a sad fact that Protée is treated as a boy and not as a man, but Bankolé imbues his character with such dignity and stature that it lessens the pain. Because of its pace, Western audiences may have to work hard to fully appreciate the film and Denis does not, in Roger Ebert's phrase, "coach our emotions". The truth of Chocolat lies in the gestures and glances that touch the silent longing of our heart.