Laat je meevoeren naar een ander, ouderwets soort verhalen vertellen. Scoop is typisch Woody Allen.<br />Allens nieuwste muze, Scarlett Johansson (die ook in Match Point van vorig jaar verscheen, ook van Allen), is verrassend goed in staat haar zwoele, kittige aantrekkingskracht te temperen en te transformeren tot een normaal uitziende studente met behulp van een nerdachtige bril en outfit, maar weet het publiek er nog steeds niet van te overtuigen dat Hugh Jackman, met zijn koninklijke achtergrond, zo smoorverliefd op haar kan zijn. (Maak je geen zorgen, geen spoilers hier.) Er zijn geen grote veranderingen voor Johanssons karakter, aangezien ze in het hele stuk dezelfde rol blijft spelen, ook al staat er in het script iets anders. Het lijkt erop dat Allens ogenschijnlijke gebrek aan logica een relatie met een vermoedelijke seriemoordenaar voortzet, gewoon omdat hij Zijne Koninklijke Hoogheid Jackman is, die het verfrissend vindt om hem zonder zijn Wolverine-kleren te zien.<br />De zeventigjarige Allen is zo mogelijk nog consequenter dan zijn voorgangers. Hij blijft zijn verhalen over celluloid vertellen zoals hij dat altijd heeft gedaan, alsof hij nooit is blootgesteld aan de moderne filmindustrie, wat waarschijnlijk de reden is dat zijn rustige, eenvoudige films zo aantrekkelijk zijn. Ze lijken nooit gericht op een specifieke markt; alsof Allen alleen films maakt die naar zijn smaak zijn, of het publiek dat nu leuk vindt of niet.
Allow yourself to be transported to a different, old school kind of storytelling. Scoop is classic Woody Allen.<br /><br />Allen's latest muse, Scarlett Johansson (who also appeared in last year's Match Point, also by Allen), is surprisingly able to tone down her sultry sex kitten appeal and transform into a normal looking student-type with the aid of nerdish glasses and outfits but still fails to make the audience believe how Hugh Jackman's lordly character can be so smitten by her, given the royal's background (don't worry, no spoilers here). There are no grand transformations for Johansson's character here, as she consistently plays the same character throughout despite the script saying otherwise. You even forgive her character's apparent lack of logic, continuing an affair with a suspected serial killer, simply because he is His Royal Hotness Jackman, who is refreshing to see sans the Wolverine duds.<br /><br />If anything, consistency is what the 70-year old Allen is all about. He continues to tell his stories on celluloid in the same way he always has; as if he's never been exposed to modern film-making, which is probably what makes his quiet, simple films appealing. They never seem to aim for a specific market; as if Allen makes movies to his taste alone, whether the public likes it or not.