Ik heb een diepe sympathie voor deze film, ook al lijkt hij met opzet minder 'opgepoetst' dan de andere films van Fred en Ginger, om nog maar te zwijgen van de ietwat problematische casting van Harriet Hillard in de hoofdrol van de romantische komedie.<br />Opnieuw is de plot bij deze films van ondergeschikt belang <0xE2><0x80><0x93> Astaire speelt een nogal onwaarschijnlijke zeeman (die toevallig een briljante voormalige hoofer is (natuurlijk!)) en Rogers een ambitieuze artiest in een sjofele danszaal. Hoewel hun relatie intelligent is en het leuk is om naar te kijken, worden ze in beslag genomen door een onbelangrijk hoofdverhaal over Hilliard en Randolph Scott die er niet in slagen enige chemie tussen hen te vinden. Het was een beslissing die op het laatste moment werd genomen, maar Hilliard was in dit opzicht niet zo'n goede actrice, omdat ze niet op het witte doek te zien was om deze film te geven wat hij nodig had, ondanks het feit dat ze lief en sympathiek was. De film had er misschien baat bij dat Lucille Balls wereldwijze, brutale karakter in een grotere rol werd gegoten, omdat ze in elke kleine scène schitterde, en ze zou een geweldige Helen Broderick-achtige bijrol voor Rogers hebben gespeeld in zo'n heldere film (zie 'Stage Door', die het jaar daarop werd gemaakt, voor een voorbeeld van prachtige scènes tussen deze twee fantastische actrices). Dat Scotts eendimensionale Neanderthaler-personage uiteindelijk verliefd wordt op Hilliard is nog moeilijker te geloven dan dat Astaire bij de marine zat! En dan nu het belangrijkste deel, het zingen en dansen: over 'Let's Face the Music and Dance' kan niets anders gezegd worden dan dat het briljant en ontroerend en perfect uitgevoerd is en vaak kijk ik met tranen in mijn ogen naar die scène. Maar andere liedjes in de film verdienen ook enige erkenning; 'I'm put all my Eggs in one basket' is een prachtig voorbeeld van de komische instincten van Astaire en Rogers en is bijna grappig omdat ze de reputatie hebben spontaan en volmaakt synchroon te dansen. Andere hoogtepunten zijn 'I'd Rather Leid the Band' en 'Let Yourself Go', die laten zien hoe deze twee talenten even briljant alleen als samen kunnen optreden. Ik vergat bijna te zeggen dat dit een van de weinige (zo niet de enige) keren is dat we Astaire briljant op de piano zien spelen; het lijkt wel of de talenten van deze man eindeloos zijn!<br />Over het geheel genomen geef ik hier de voorkeur aan boven 'Top Hat' en 'Swing Time' (hoewel maar net), omdat het aardser is en door alle betrokkenen zo enthousiast wordt uitgevoerd, dat het moeilijk is om een hekel te hebben aan de lolfactor.
I have a deep liking for this film despite it appearing deliberately less 'polished' than the other Fred and Ginger films, not to mention the slightly problematic casting of Harriet Hillard in the lead romantic role. <br /><br />Once again with these films, the plot is of a minor consequence - Astaire plays a rather unlikely sailor (who happens to be a brilliant former hoofer (of course!)) and Rogers an aspiring performer in a seedy dime-a-dance music hall. Although their relationship is bright and fun to watch, they are bogged down by an un-involving main story of Hilliard and Randolph Scott not succeeding in finding any chemistry between them. <br /><br />Although it was a last minute decision, Hilliard was rather miscast in this as she doesn't have the screen presence to give this film what it needs despite being sweet and likable throughout. The film may have benefited in promoting Lucille Ball's wise-cracking worldy brassy character to a larger role as she simply shined in every small scene, and would have made a great Helen Broderick-type side-kick to Rogers in this kind of bright film (See 'Stage Door', made the following year, for an example of wonderful scenes between these two fantastic actresses). That Scott's one-dimensional Neanderthal character eventually falls in love with Hilliard's is even harder to believe than Astaire being in the Navy! <br /><br />Now onto the important part, the singing and dancing: Nothing more can be said about "Let's Face the Music and Dance" other than it is brilliant and moving and perfectly executed and I often finish watching that scene with tears in my eyes. However other songs in the film deserve some recognition as well; "I'm putting all my Eggs in One Basket" is a lovely example of the comedic instincts of Astaire and Rogers, and almost pokes fun at their reputation of bursting into spontaneous, perfectly synchronized dancing. Other highlights are "I'd Rather Lead the Band" and "Let Yourself Go" which show how these two talents could perform as brilliantly alone as together. I nearly forgot to mention that this is one of the few (if not the only) time we see Astaire brilliantly play on the piano; It seems this man's talents were endless!<br /><br />Overall, I actually prefer this to 'Top Hat' and 'Swing Time' (although only just), as it is more earthy and performed so enthusiastically by all involved, it is hard to dislike the fun factor.