Ja, CHUNKY, dit is de koosnaam waarmee de romantische hoofdrol van Donna Reeds door Tom Drake wordt aangeduid! Dus laten we dit meteen duidelijk maken. Vanaf haar eerste, innige rol in THE GET-AWAY (1941) en haar laatste, DALLAS (1984-1985) kon mevrouw Reed nooit worden omschreven als CHUNKY. Niet deze aantrekkelijke, slanke actrice. Wiens rollen op M.G.M. zelden haar talenten tot uitdrukking brachten.<br />Mevrouw Reed wordt gesteund door een cast van bekwame karakteracteurs, die zich helaas door deze zogenaamde'schroefbal'-komedie moeten worstelen. Het was duidelijk dat het voor M.G.M. te hoog gegrepen was om dit soort films te maken. Een type dat beter werd geproduceerd bij COLUMBIA, PARAMOUNT, RKO en zelfs UNIVERSAL. Deze film kon niet gered worden door de geestigheid van Ernst Lubitsch of de gevatheid van Preston Sturges. Het was een nogal conventionele romantische komedie die alle kenmerken had van een vooroorlogse WWII-film.<br />Als Irving Thalberg nog had geleefd, zou het filmscript een grondige herziening hebben ondergaan of het licht van de dag niet hebben gezien. Het paste wel in Louis B. Mayers'veilige zone' van niet-uitdagend amusement voor het hele gezin. Een vorm die niet opgewassen was tegen de naoorlogse uitdagingen van het 'DeHavilland-besluit', het verlies van hun theaterketen en televisie en die zou bijdragen aan het verval van M.G.M.
Yes, CHUNKY, this is the nick-name that Donna Reeds' romantic lead played by Tom Drake tags her with! So lets get this clear right away. From her first ingénue role in THE GET-AWAY (1941) too her last, DALLAS (1984-1985) Ms. Reed could NEVER be described as CHUNKY. Not this attractive and slim actress. Whose roles at M.G.M. seldom lived up to her talents.<br /><br />Ms. Reed is supported by a cast of competent character actors, who unfortunately must flounder through this alleged 'screw-ball' comedy. Clearly M.G.M. was out of their depth making this type of film. A type better produced over at COLUMBIA, PARAMOUNT, RKO and even UNIVERSAL. Neither the 'touch' of Ernst Lubitsch nor the wit of Preston Sturges could save this film. A rather conventional romantic comedy that had all the markings of a pre-war (WWII) effort.<br /><br />If Irving Thalberg had still been alive the screen-play would have either gone through a significant rewrite or never seen the light of day. It did fit into Louis B. Mayer's 'safe-zone' of none challenging family entertainment. A form that could not stand up to the post-war challenges of the 'DeHavilland Decision', loss of their theater chains, television and would contribute to M.G.M.s decline. Fortunetly for Donna Reed her best days are ahead of her culminating in FROM HERE TO ETERNITY (1953) and her Oscar win as Best Supporting Actress.