Deze film bewerkstelligt wat ik een emotionele verkrachting van de kijker zou noemen. De film zou nogal wat opschudding hebben veroorzaakt onder de critici in Cannes, maar voor mij was de laatste scène alleen maar een zielige poging van een nieuweling om op te vallen. Nauwelijks een stem in de discussie over geweld, drugsmisbruik of jeugddelinquenten (of welke andere kwestie dan ook).<br />De metamorfose van een goede, maar gekwelde jongen tot de wrede verkrachter is praktisch afwezig, terwijl de verkrachtingsscène (die een overdreven, overdreven versie is van de verkrachtingsscène uit 'Een oranje raderwerk') ondraaglijk is en ik weiger commentaar te geven op de esthetische waarde ervan. Er zijn dingen die een kunstenaar niet moet doen om zijn/haar doel te bereiken. Tenminste, naar mijn mening.<br />Om het af te ronden: schokkend bruut, weerzinwekkend en NIET GELOOF JE TIJD NIET. Zie in plaats daarvan 'Een klokhuis sinaasappel' of 'Le pianiste'.
This movie commits what I would call an emotional rape on the viewer. The movie supposedly caused quite a stir among the critics in Cannes, but for me the final scene was just a pathetic attempt for a newbie director to get himself noticed. Hardly a voice in the discussion on the issue of violence, drug abuse or juvenile delinquency (or any other issue, for that matter).<br /><br />The main character's metamorphosis from good, but troubled boy to the vicious rapist is virtually nonexistent, whereas the rape scene (being an over-dragged, exaggerated version of the rape scene from "A clockwork orange") is unbearable and I refuse to comment on its aesthetic values. There are some things an artist should not do to try and achieve his/her goal. At least in my opinion.<br /><br />To wrap it up: shockingly brutal, revolting and NOT WORTH YOUR TIME. See "A clockwork orange" or "Le pianiste" instead.