Als fan van Science fiction-films ben ik me sinds de vertoning in 1999 bewust geweest van The Matrix. Gezien het weinige dat ik mensen erover mocht vertellen, ging ik ervan uit dat het heel origineel en geraffineerd was. Ik ben ook een liefhebber van Alice in Wonderland. Ik heb nooit begrepen hoe ik The Matrix heb kunnen missen toen die werd uitgebracht. Nu The Matrix Reloaded op het punt stond te worden uitgebracht, was het tijd om de dvd te kopen en ernaar te kijken.<br />De teleurstelling was te groot. De premisse van de matrix (het regelapparaat in plaats van de film) was slim. De filosofische premisse van parallelle werelden, alternatieve werkelijkheden is versleten. Maar ik had me nog steeds kunnen inkopen in de film, als sciencefiction, als die zich stevig in dat genre had vastgebeten. Helaas werd het een standaardverhaal: 'Zullen ze wel of niet ontsnappen, doorbreken, de mensen redden die gered moeten worden, enzovoort.' Om het nog erger te maken, bleek het ook nog een oefening in vechtkunst te zijn. Het probleem is dat sciencefiction en vechtkunst eigenlijk twee verschillende soorten zijn. Voor de zuiveren, de liefhebbers van het een of het ander, werkt het niet om ze met elkaar te vermengen. Het is net zoiets als het vermengen van sciencefiction met romantiek. Je kunt het een of het ander hebben, maar niet allebei in dezelfde film, of tenminste niet allebei in dezelfde film. Als er al zulke problemen waren met The Matrix, dan maakte The Matrix Reloaded de problemen alleen maar groter. Minstens dertig minuten van de film bestonden uit scènes over vechtsporten of de langdurige achtervolging van auto's. (Deze observatie negeert de vraag die in elke professionele, negatieve recensie van de film wordt gesteld: als Neo het Superman-gedoe kon doen, waarom zou hij dan de moeite nemen om te vechten? Het antwoord is natuurlijk dat dat de jonge, mannelijke demografische groep naar het theater trekt.) Dan is er nog het aspect van'verlossing door liefde'. Die plottwist werd meer dan honderd jaar geleden versleten door Richard Wagner. In feite werd het beter aangepakt door hem in Die Gotterd<0xC3><0xA4>mmerung.<br />Dus waar blijven degenen die de Matrix Reloaded hebben gezien? Fans van krijgskunde kreunden waarschijnlijk onder het afgezaagde, maar esoterische sci-fi gefilosofeer. Fans van sciencefiction vroegen zich af waarom ze een kung-funfestijn moesten bijwonen. De meeste mannen in het publiek verveelden zich waarschijnlijk bij het dwaze romantische aspect van de film.<br />Wat krijg je eigenlijk voor je geld als je The Matrix-franchisefilms ziet? Science fiction, vechtsporten of soaps? Een beetje van elk maakt niet veel meer van een van die dingen, noch een bevredigende film voor de bewonderaars van elk van die dingen.
As a fan of Science-fiction movies, I have been aware of The Matrix since its release in 1999. From the little bit I would allow people to tell me about it, I assumed it was highly original and sophisticated. I am also a devotee of Alice in Wonderland. I could never quite figure out how I missed The Matrix when it was released. With the imminent release of The Matrix Reloaded, it was time to buy the DVD and watch it.<br /><br />The disappointment was too great. The premise of the matrix (the controlling device as opposed to the movie) was clever. The philosophical premise of parallel worlds, alternate realities is shopworn. However, I could still have bought into the film, as science-fiction, if it stayed firmly in that genre. Unfortunately, it turned into a standard, "will they or won't they escape, break through, rescue those in need of rescue, etc." To make matters worse, it turned out to be another martial arts exercise. The problem is that science-fiction and martial arts films are really two different types. To the purest, the devotee of one or the other, mixing the two doesn't work. It is like mixing science-fiction with romance. You can have one or the other, but not both in the same film, or, at least, not both to the same extent in the same movie.<br /><br />If there were such problems with The Matrix, The Matrix Reloaded really compounded the problems. At least thirty minutes of the film were either martial arts sequences or the protracted car-chase. (This observation ignores the question, made in every professional, negative review of the movie: If Neo could do the Superman thing, why bother to fight at all? The answer, of course, is that's what draws the young, male demographic group into the theatre.) Then there is the "redemption through love" aspect. That plot device was worn out by Richard Wagner over a hundred years ago. It was actually handled better by him in Die Gotterdammerung.<br /><br />So where does that leave those who saw the Matrix Reloaded. Martial arts fans probably groaned through the trite, but arcane sci-fi philosophizing. Science fictions fans were wondering why they were sitting through a kung-fun fest. Most of the males in the audience where probably bored by the silly romance aspect of the film.<br /><br />Just what are you supposed to be getting for your bucks when you see The Matrix franchise films: Science fiction, martial arts, or soap opera? A bit of each does not make for a whole lot more of any of them, nor for a satisfying film for the afficionados of each.