Kort voordat het opleggen van een morele code de geest van schrijvers, regisseurs en acteurs verduisterde, prikkelde de eerste filmverfilming van W. Somerset Maughams _Of Human Bondage_ talloze bioscoopbezoekers. De film heeft vandaag de dag geen schokkende waarde meer, alleen nog maar goed acteerwerk.<br />Hoewel de cast uitstekend is, is dit de eerste grote rol van Bette Davis en een van Leslie Howards beste optredens. Howard is de Engelse would-be Parijse kunstenaar Philip Carey, die vriendelijk en vastberaden te horen krijgt dat het hem aan talent ontbreekt en dat zijn toewijding geen substituut is voor waar genie. Hij neemt die les ter harte en keert terug naar Londen om zich in te schrijven bij een medische faculteit (er is er, tussen twee haakjes, een waar geen vrouwelijke studenten schijnen te zijn <0xE2><0x80><0x93> in die tijd zouden er op zijn minst een paar zijn geweest. Misschien hield schrijver/arts Maugham niet van vrouwelijke medici).<br />Als Carey op een dag thee zit te drinken, raakt hij in de ban van een serveerster, Mildred Rogers, Bette Davis, die een rol speelt als een moreel losbandige en in wezen verdorven farrago. Haar Cockney-accent is net zo scherp als dat van Eliza Doolittle. Zijn herhaalde pogingen om met haar uit te gaan, worden begroet met het niet al te enthousiaste antwoord: 'Ik vind het niet erg,' een zeker teken voor iedere man die zijn hoofd erbij houdt en denkt dat hij de diepte in gaat. Mildred heeft haar fooien aangevuld met een beetje ouderwets straatwandelen, iets wat hier niet duidelijk naar voren komt.<br />Careys smoorverliefde toestand dient Rogers' hebzuchtige behoefte aan financiële steun. Hij is wanhopig verliefd op haar, ze bespeelt hem zoals een organist op zondag moeiteloos haar instrument bespeelt. Geen seks hier. Als hij inziet dat hij niets bereikt, begint hij een kuise relatie met Norah, een vrouw die hem aanbidt. Hij komt weer binnen bij Mildred, die een baby heeft en zoals gewoonlijk nodig moet worden verzorgd. Uitgangspunt voor een hartverscheurende Norah. <br /><0x3E> Een nieuwe scheiding van Mildred en Carey begint een langdurige vriendschap met Sally, enthousiast aangemoedigd door haar vader, die een eventueel huwelijk zowel als een goede zaak voor de twee jonge mensen lijkt te zien, als een kans om verlost te worden van een van zijn negen kinderen.<br /><0x3E> De film volgt redelijkerwijs, maar niet helemaal, de uitstekende roman van Maugham. Howards Carey is naïef en kwetsbaar, en in een groot deel van de film doen zijn droevige ogen denken aan een hinde die tegenover een dubbelloops jachtgeweer staat. Mildred is ongebreideld verdorven, een gebruiker van de ergste soort, en haar enige preoccupatie met haar eigen behoeften is nauwelijks verhuld als ze Carey probeert te verleiden met een dun laagje liefdevolle woorden (en aanbiedingen <0xE2><0x80><0x93> op een gegeven moment belooft ze dat ze het zal doen). Het is een gewaagde uitspraak voor deze tijd en ik ben ervan overtuigd dat het publiek hem volledig heeft begrepen.<br />Het mag dan pre-Code zijn, maar de Liga van Katholieke Fatsoen zou tevreden zijn geweest met Mildreds snelle ontbinding. Het einde is conventioneel <0xE2><0x80><0x93> de duivel verliest, het principe wint.<br />Directeur John Cromwell heeft uitstekende prestaties geleverd met zijn twee belangrijkste sterren, de ene een gevestigde naam, de andere voornamelijk gevestigd vanwege deze film. De sfeer is Londen in de jaren dertig en de reis terug in de tijd is de moeite waard.<br />Beschikbaar op dvd.<br />9/10 (voor de optredens van Davis en Howard)
Coming shortly before the imposition of a morality code darkened the spirits of writers, directors and actors, the first film adaptation of W. Somerset Maugham's "Of Human Bondage" titillated countless moviegoers. It has no shock value today, just fine acting.<br /><br />While the cast is excellent, this is Bette Davis's first great role and one of Leslie Howard's best performances. Howard is English wannabe Parisian artist Philip Carey who is gently and firmly told that he lacks any talent and that his dedication is no substitute for true genius. Taking the lesson to heart he returns to London and enrolls in a medical college (one, by the way, that seems to have no female students-at that time there would have been at least a few. Perhaps author/physician Maugham didn't care for distaff medicos).<br /><br />Having tea one day Carey is entranced by a waitress, Mildred Rogers, Bette Davis in a role as a morally loose and basically wicked farrago. Her Cockney accent is as sharp as Eliza Doolittle's. His repeated attempts to date her are greeted with the less than enthusiastic reply, "I don't mind," a sure sign for any man with his head screwed on straight that he's plumbing the depths. Maugham's Mildred supplemented her waitress tips with a bit of old fashioned street-walking, something not clearly brought out here.<br /><br />Carey's besotted prostration serves Rogers' avaricious need for support of the financial kind. He is desperately in love with her-she plays him as a Sunday church organist effortlessly plies her instrument. No sex here. Recognizing that he is getting nowhere, he begins a chaste relationship with Norah, a woman who adores him. Re-enter Mildred, replete with a baby, and in her usual need of being taken care of. Exit heartbroken Norah. <br /><br />Another separation from Mildred and Carey begins a long-term friendship with Sally, abetted enthusiastically by her dad who seems to view eventual marriage as both a good thing for the two young people and a chance to be relieved of one of his nine offspring.<br /><br />The movie reasonably but not entirely follows Maugham's excellent novel. Howard's Carey is naive and vulnerable and for much of the movie his sad eyes remind one of a doe facing a double-barreled shotgun. Mildred is unrestrainedly wicked, a user of the worst kind, her sole preoccupation with her own needs barely disguised when she tries to wheedle Carey with a thin patina of affectionate words (and offers-at one point she promises she'll do "anything [he] wants," a daring statement for the times and one I'm sure audiences fully understood.<br /><br />Pre-Code it may be but Mildred's quick-march dissolution would have satisfied the League of Catholic Decency. The ending is conventional-sin loses, principled behavior triumphs.<br /><br />Director John Cromwell wrought excellent performances from his two main stars, one well-established, the other established largely because of this film. The atmosphere is 1930s London and the trip back in time is worth taking.<br /><br />Available on DVD.<br /><br />9/10 (for Davis's and Howard's performances)