Deze film is een reis door de geest van een scenarist die gevangenzit in zijn eigen paradoxale filosofie. Hij onderzoekt de immer raadselachtige vraag 'wie ben ik' en 'wat ben ik?' Het is een moedige en doordachte onderneming. Er is een scheepslading prachtige beelden, door dromen geïnspireerde, Escher-achtige paradoxen die doen denken aan de hand die zichzelf tekent, of liever gezegd, zichzelf uitwist. Steeds vaker volgen we de schrijver in zijn ellende over wat hij moet zeggen en wat hij moet filmen, we zien hem bellen met zijn vrouw die naar Peru is vertrokken en hem achterlaat om voor hun baby te zorgen, een taak die hij met steeds minder aandacht uitvoert tot hij zo in beslag wordt genomen door zijn dilemma's dat hij nauwelijks nog naar het kind kijkt. Zijn vrouw komt terug en maakt een scène, vernietigt zijn aantekeningen en helpt hem bij het doornemen van de laatste misstap tot hij zichzelf uitwist. Tussen de oogverblindende en ik-vernietigende beelden door is het verhaal voornamelijk filosofisch. Het gaat over de sluiers van Maya, de wereld van de illusie. De paradox van de film is echter dat er veel gepraat en gedacht moet worden om te bewijzen dat denken moet ophouden. Tijdens de meer dan twee uur durende provocerende schoonheid en snelle filosofering deed de film me verlangen naar stilte of een kortere film. Als dat het doel van de maker was, was hij daar heel goed in geslaagd.
This movie is a journey through the mind of a screenwriter caught in his own paradoxical philosophy. He examines the ever illusive question of 'who am I' and 'what is I?' It's a courageous and thought provoking enterprise. There is a shipload of beautiful images, dream-inspired, Escher-like paradoxes reminiscent of the hand drawing itself, or rather, erasing itself. More and more we follow the writer in his agony over what to say and what to film, we see him phoning with his wife who left for Peru, leaving him to take care of their baby, a task he performs with less and less attention until he's so absorbed in his dilemma's that he hardly looks at the child anymore. His wife comes back and makes a scene, destroys his notes and helping him go over the last treshold until he erases him-self. Interspersed with eye-pleasing and I-destructing images, the story is mainly philosophical. It's about the veils of Maya, the world of illusion. The paradox of the movie however, is that it needs a lot of talking and thinking to prove that thinking should stop. During the more than two hours of provocative beauty and rapid philosophising the movie made me long for silence or a shorter movie. If that was the purpose of the maker, he succeeded quite well.