Het is jammer dat zelfs een getalenteerde regisseur als Desplechin niet in staat was een fatsoenlijke voorstelling te geven aan een ontmoedigend getalenteerde actrice als Phoenix, maar Esther Kahn mist de substantie om een zeer beknopte en heldere plot uit te werken. In een poging de concentrische cirkel van de benarde positie van een acteur te vervullen, zijn de voorstelling en de presentatie te gekunsteld en te slecht uitgevoerd om de kijker ook maar enig mededogen te laten voelen. In een te lange opeenvolging is de overbodigheid van Esthers strijd te melodramatisch om effectief te zijn en reduceert het verhaal zich tot een broze omlijsting van een rampzalige voorstelling. De inhoud is onsamenhangend en overbodig terwijl Phoenix zich inspant om Desplechins instructies uit te voeren, net zoals Esther zogenaamd probeert hetzelfde te doen. Met pijn in ons hart voelen we nooit een overwinning in Phoenix' talent.
A shame that even a talented director, Desplechin, could not muster a decent performance out of a bleakly-talented actress, Phoenix, Esther Kahn lacks the substance to convey a very concise and clear plot. In an attempt to fulfill the concentric circle of an actor's plight, the performance and presentation is too contrived and poorly executed to draw any compassion from the viewer. In an overly long running time, the redundancy of Esther's struggle is too melodramatic to be effective and reduces the storyline into a frail frame of a disastrous display. The content is incoherent and gratuitous as Phoenix struggles to carry out Desplechin's instruction, just as Esther is supposedly trying to do the same. Never feeling a convincing victory over Esther's pain, we never feel a victory in Phoenix's talent.