Mijn vrouw en ik dachten dat met deze cast en regisseur de film op zijn minst de moeite waard zou zijn om naar te kijken. We hadden het mis. Na drie kwartier gaven we het op. Het idee dat Crawford, Young en Tone Brits zijn maar met een Amerikaans accent praten was voor mij onmogelijk te bevatten <0xE2><0x80><0x93> moeilijk te geloven dat dit Engeland is als niemand met een Brits accent praat. Er is geen enkele chemie tussen Crawford en wie dan ook, en om een eerdere opmerking te herhalen: het idee dat Cooper en Crawford plotseling zonder enige reden verklaren dat ze van elkaar houden is belachelijk. Er is geen enkele reden om iets om de personages te geven, en daarom gooiden we halverwege de film de handdoek in de ring. Ik vond het moeilijk te geloven dat Hawks dit had geregisseerd, want geen van de acteurs sprak met het kenmerkende Hawks-accent. Dus spaar je tijd en sla deze film over.
My wife and I thought that with this cast and director, the movie would have to be at least worth watching. We were wrong. In fact, we gave up on it after 45 minutes. The idea that Crawford, Young and Tone are British but speak with American accents was, for me, impossible to get past -- hard to believe this is England when no one talks with a British accent. There is zero chemistry between Crawford and anyone, and to echo a previous comment, the idea that Cooper and Crawford suddenly declare their love for one another without any reason is ludicrous. There is no reason to care about any of the characters, which is why we threw in the towel halfway through. I found it hard to believe that Hawks directed this, as none of the actors spoke with the trademark Hawksian rat-a-tat delivery. So save your time, and skip this one.