Er is veel gezegd over de Shinjuku Triad Society als de eerste echte 'Miike'-film en ik dacht dat zo'n beschrijving misschien een cliché was. Maar, zoals alle clichés, is hij op de waarheid gebaseerd. Alle Miike-kenmerken zijn aanwezig: het geweld, de zwarte humor, de homoseksualiteit, de taboes en de moeilijk te appreciëren hoofdpersoon. Shinjuku is echter een van Miike's volmaaktste films. Hij zegt in een interview dat het anders zou zijn als hij hem opnieuw maakte, maar niet noodzakelijkerwijs beter. Wat hij volgens mij bedoelt is dat de film een werkelijk fascinerende energie en rauwe randjes heeft, die zo vers lijken dat hij, hoewel hij misschien een visueel of technisch ingewikkelder film zou kunnen vastleggen, de zuiverheid van deze film niet zou kunnen evenaren of verbeteren.<br />Zoals te verwachten is, is het geweld volkomen lichamelijk, gutsend bloed en gruizige afranselingen worden aangevuld met een fantastische scène waarin een vrouw met een stoel op haar gezicht wordt geslagen. (Alleen een film van Miike zou je met zo'n zin weg kunnen laten komen.) De film heeft een fantastisch tempo, in tegenstelling tot _Doden_ of _Levenden_, die sterk beginnen en eindigen en in het midden dalen. Dead or Alive gaat ook over soortgelijke kwesties. Miike maakt zich duidelijk zorgen over de betrekkingen tussen de Japanners en de Chinezen in de naoorlogse periode, en dit gevoelige onderwerp wordt hier goed behandeld. De centrale figuur komt echt tot leven als je zijn verleden begint te begrijpen.<br />Ik kan Shinjuku niet genoeg prijzen. Ik wil niet te veel prijsgeven. Dit is Miike voordat hij computeranimatie begon te gebruiken om zijn films tot leven te brengen, en het doet bijna denken aan iets als Sonatine van Kitano. De centrale personages zijn voortreffelijk uitgewerkt en de laatste draai garandeert dat je de film, zodra hij klaar is, weer aanzet om hem helemaal uit te werken.
A lot has been said about Shinjuku Triad Society as the first true "Miike" film and I thought this sort of description might have been a cliché. But, like all clichés, it is based on the truth. All the Miike trademarks are here, the violence, the black humour, the homosexuality, the taboo testing and the difficult to like central character. Shinjuku is however, one of Miike's most perfectly formed films. He says in an interview that if he made it again it would be different, but not necessarily better. I think what he means is that the film possesses a truly captivating energy and raw edge which seems so fresh that although he might be able to capture a more visually or technically complex movie he could not replicate or better the purity of this film. <br /><br />As you might expect, the violence is utterly visceral, gushing blood and gritty beatings are supplemented by a fantastic scene in which a woman has a chair smashed over her face. (Only a Miike film could let you get away with a sentence like that.) The film has a fantastic pace, unlike Dead or Alive which begins and ends strongly and dips in the middle. Dead or Alive also deals with similar issues, Miike is clearly concerned about the relations between the Japanese and Chinese in the postwar period and this emotive subject is handled well here, the central character really coming to life when you begin to understand his past. <br /><br />I cannot sing Shinjuku's praises enough. I do not want to give away too much. This is Miike before he began to use CGI to animate his films and is almost reminiscent of something like Kitano's Sonatine. The central characters are superbly realized and the final twist guarantees that as soon as the film has finished you'll be popping it back on again to work it all out.