Ik had Gary Paulsens roman Hatchet, waar 'A Cry in the Wild' een bewerking van is, nooit gelezen, dus ik kan het boek niet met het boek vergelijken. Ik wil echter wel zeggen dat het als film op zich, bewerking of geen bewerking, een onderontwikkeld avontuur was dat de weinige personages die erin voorkomen niet echt verklaarbaar maakte.<br />Beschouw 'A Cry in the Wild' als een minder luxueuze, tienerachtige bergbeklimmer (was Quincy, Californië de enige plaats waar dit werd opgenomen?) versie van 'Cast Away'. Jared Rushton is de 13-jarige Brian Roebson, een jongen die op weg is naar zijn vader om hem op te zoeken, tot het vliegtuigje neerstort boven een verlaten berggebied en de jongen een hele tijd gestrand is en zich moet verdedigen. De film bestaat in feite uit drie delen. Het voor de hand liggende deel is de tien of vijftien minuten durende introductie van de personages, te weten Brian en zijn moeder.<br />Het volgende derde deel van de film (dat bijna de hele film in beslag neemt) gaat over Brian die het 'overleeft'. Deze scènes bevatten geen bijzonder spectaculaire actie, niets spectaculairs, behalve een heleboel prachtige filmbeelden van een prachtig Yukon-landschap. Niets om je op te winden, geen echte ontmoetingen (behalve een pittige confrontatie met een jong) en geen grote dilemma's om een soort van plezier of verbondenheid met het personage op het scherm op te wekken. Je zou je zelfs even kunnen vervelen met het verstrijken van de tijd terwijl we zien hoe Brian zijn situatie eerst met primitieve middelen en vervolgens met verbeterde middelen (gebruik van gereedschap enz.) aanpakt om te overleven. Het is eerder de gewone tijd die verstrijkt als je echt vastzit in de situatie, en daar komt het zo'n beetje op neer. Met andere woorden, ze leggen geen vlees op de woorden van de Paulsen toen ze die in visuele media omzetten.<br />En natuurlijk is het derde deel van de film zijn redding.<br />Maar er is een subplot dat zich voortdurend kenbaar probeert te maken in die tijd. Een of ander conflict tussen Brian en zijn ouders dat een moeizame, ongemakkelijke relatie tussen hen creëerde. Maar voor het grootste deel wordt het alleen maar uitgelegd in korte, met tussenpozen opgenomen flashbacks die meer op een achtergrondverhaal lijken voor een muziekvideo. De zanger van Jefferson Starship kan elk moment beginnen met 'Sara' te zingen. Afgezien van wat de kijker kan afleiden uit de implicaties, of raden naar zijn eigen behoefte om de leemten in het verhaal op te vullen, krijgen we een zeer onderontwikkeld achtergrondverhaal dat waarschijnlijk noodzakelijk was om in elk geval een deel van deze film te kunnen genieten en een band te creëren met de personages, of het nu wel of niet echt iets te maken had met Brians overlevingsavontuur in het derde deel van de film. Dat zijn de tekortkomingen in het verhaal, die de kijker in een staat van verdoving brengen terwijl hij zich inspant om erachter te komen wat die mensen daar op het scherm aan het doen zijn, en wat mij betreft zijn ze bijna zover dat ze tegen de televisie schreeuwen dat ze iets moeten zeggen en me meer moeten vertellen!<br />Voor mij was het in elk geval geen goed avonturenverhaal. Maar voor fans van Jared Rushton was het een van de laatste films die hij maakte. Kijk er dus alleen maar naar uit, al was het maar uit nostalgie.
I had never read Gary Paulsen's novel, Hatchet, for which 'A Cry in the Wild' is the adaptation of, so I can't make any comparisons to the book. I will, however, say that as a film on its own, adaptation or no adaptation, it was an underdeveloped adventure that provides no major explanation of its few characters.<br /><br />Think of 'A Cry in the Wild' as a less luxurious, teenage mountaineer (was Quincy, California the only place this was filmed?) version of 'Cast Away.' Jared Rushton is 13-year-old Brian Roebson, a kid headed on a small plane to visit his father, until the craft crashes over some deserted mountain terrain, leaving the kid stranded for quite a while and having to defend himself.<br /><br />There are basically three parts to the film. The obvious being the ten or fifteen minute introduction of the characters, namely Brian and his mom. <br /><br />The next third of the movie (which really consumes nearly all of the film) is that of Brian "roughing it." These scenes contain no particularly amazing action, nothing spectacular other than lots of beautiful cinematography of a beautiful Yukon landscape. Nothing to put you on edge, no real encounters (except a brisk confrontation with a cub), and no major dilemmas to initiate some sort of enjoyment or connection with the character on the screen. You might even feel briefly bored with the passage of time as we witness Brian dealing with his situation through first, primitive means, and then more improved ones (using tools, etc) for his survival. It is more like the ordinary time that passes if you were actually stuck in the situation, and that is pretty much about it. In other words, they put no meat on the Paulsen's words when they translated them into a visual media.<br /><br />And, of course, the third part of the movie is his rescue.<br /><br />There is a subplot that continuously seeks to make itself known during this time, however. Some conflict between Brian and his parents that created a rocky, awkward relationship between them. However, for the most part, it is only explained in brief, intermittent, minimal dialog flashbacks that look more like a back story for a music video. Any minute, the singer from Jefferson Starship, should chime in an start singing 'Sara.' Other than what the viewer can draw from the implications, or guess for his own need to fill the gaps in the narrative, we get a very underdeveloped back story which was probably necessary to enjoy at least part of this film and create a connection to the characters, whether or not it really had anything to do with Brian's survival adventure in the third part of the movie. These are the flaws in the narrative that through the viewer into a stupor as he struggles to find out what the heck those people there on the screen are doing and, for me, almost done to the point of screaming at the television to say something and tell me more! <br /><br />It certainly was not, for me, a good adventure tale. But, for fans of Jared Rushton, it was one of the last few movies he made. So, watch it purely for nostalgia, if nothing else.