Ga me nu alsjeblieft niet uitschelden voor 'onvaderlandslievend', 'raar' en meer van dat soort dingen.<br />De lengte van deze film (4 uur) is de grootste fout van de film. Er is helemaal geen montage; het lijkt wel of J.P. Dutta te veel verliefd werd op zijn project. Zelfs Lagaan duurde 4 uur, maar het was onderhoudend en gaf ook een boodschap af.<br />Het is gebaseerd op waargebeurde incidenten en echte mensen. Het heeft zijn voordelen, maar waren de zich herhalende oorlogsscènes echt nodig? Bovendien verschoof de focus voortdurend van het ene bataljon naar het andere eskader en was het onmogelijk om ze allemaal in de gaten te houden. Tussen de schermutselingen door waren er liederen over eenzaamheid, liefdesverdriet en dergelijke. Er werden vriendschappelijke gesprekken gevoerd. In het begin gaf dat enige verlichting van het geweld, maar later werd het zo eentonig dat je zelfs de aard van de komende gesprekken kon voorspellen.<br />Waarom liepen de soldaten rond alsof ze leeuwen in de jungle waren, zich er totaal niet van bewust dat er ergens in de buurt een vijand op de loer lag? En toen ze werden neergeschoten, wekte dat sympathie op, maar het scheen hun helemaal niet op te vallen dat ze zo zeker waren van hun veiligheid.<br />Muziek was melodieus en de teksten waren ontroerend, maar pasten niet bij de film. Het was beter om naar hen te luisteren op de soundtrack dan in de film.<br />Acteren was de redding: van doorgewinterde veteranen als Sanjay Dutt en Ajay Devgan tot relatief nieuwelingen als Abhishek Bachchan en Akshaye Khanna, iedereen gedroeg zich als een professional. Manoj Bajpai en Ashutosh Rana verdienden een speciale vermelding omdat ze de stemming zo nodig konden opvrolijken.<br />De dialogen varieerden van briljant ('Van Madhuri... met liefde!!') tot onlogisch / monotoon ('Pakistan se zyada musalman Hindusthan mein hain'). HOOFDKWARTIER LOCK Kargil probeert een passend eerbetoon te brengen aan de dappere Indiase soldaten, maar hij doet te veel zijn best en faalt uiteindelijk.
Now please don't start calling me names like, "unpatriotic" , "weirdo" and more .<br /><br />The very length of this movie (4 hours .. !!!) is its biggest mistake . No editing at all - seems like J.P. Dutta fell in love with his project too much . Even Lagaan was 4 hours long - but it was entertaining and gave a message as well .<br /><br />It's based on true incidents and real people . Kudos to it , but were the repetitive war scenes really needed ? On top of it the focus constantly shifted from one battalion / squadron to another and it was impossible to keep a track of them all .<br /><br />Between the skirmishes , there were songs about loneliness , lovesickness and related stuff . There were chummy conversations . In the beginning it gave some relief from the violence but became so monotonous later that one could even correctly predict nature of the forthcoming talk .<br /><br />Why were the soldiers walking around as if they were lions in jungle , fully unaware that enemy was lurking somewhere near? And when they were shot , it elicited sympathy but it seemed unmindful of them to be so cocksure of their safety in the first place .<br /><br />Music was melodious and the lyrics were soulful but did not fit with the movie . Better to listen to them on the soundtrack rather than in the movie .<br /><br />Acting was the saving grace : From seasoned veterans like Sanjay Dutt and Ajay Devgan , to relative newbies like Abhishek Bachchan and Akshaye Khanna , everyone acted like a pro . Manoj Bajpai and Ashutosh Rana deserve a special mention for lightening up the mood whenever necessary .<br /><br />Dialogues ranged from brilliant ("From Madhuri .. with Love!!") to illogical / monotonous ("Pakistan se zyada musalman Hindusthan mein hain") . And the expletive spree consisting of all the MCs , BCs , Cs and F-words wasn't really required . <br /><br />LOC Kargil attempts to provide a fitting tribute to the brave Indian soldiers , but tries too hard and ultimately fails . Indian soldiers surely deserve a better tribute .