Mijn eerste volledige Heston-film. De film waarvan iedereen het einde al kent. Een 'Sci Fi Thriller'. De camp-factor. Alles wat met deze film te maken heeft, werd in mijn hoofd geplant toen ik hem huurde, en op de ochtend dat ik hem keek, was het de perfecte film om naar te kijken in de stemming waarin ik was (Niet willen bewegen. Stop hem in de speler, verstop je onder de dekens). En hoewel ik probeerde te begrijpen wat er gebeurde om tot het einde te leiden dat voor eeuwig door de popcultuur geruïneerd zal worden, lukte het gewoon niet. Alles was overal, relaties hadden geen ruggengraat, het einde had geen hoofdrol. Alles was gewoon een beetje bizar en de toeschouwer heeft geen andere keus dan gedeeltelijk verbijsterd achter te blijven bij het einde, want ook al weten we allemaal dat het mensen zijn, het zijn snelle antwoorden op de vraag WAAROM mensen een serieuze poging doen om van de film te genieten, voor iets anders dan de dwaasheid die uit het raam wordt gegooid.
My first full Heston movie. The movie that everyone already knows the ending to. A "Sci Fi Thriller". The campy factor. Everything that goes with this movie was injected in my head when I rented it, and on the morning that I watched it, it was the perfect movie to watch in the mood that I was in (Not wanting to move. Put in player, hide in blankets). And though I tried to understand what was happening to lead to the ending that will be eternally ruined by pop culture, it just really didn't make it. Everything was all over the place, relationships had no backbone, the ending had no lead in. Everything was just kind of there in some freakish way and the watcher has no choice but to leave partially dumbfounded at the ending that it gets to, because even though we all know that it's people, it's quick answers as to WHY it's people makes any serious attempt at enjoying the movie for anything other than the silliness thrown out the window.