Horror is misschien een van de twee genres waarin de logica het niet altijd wint van de verbeelding. We weten allemaal dat moordenaars als Freddy, Jason, Michael en zelfs Leatherface niet in staat zouden moeten zijn om zoveel pijn te verdragen en toch in leven te blijven om nog een keer te vechten. De meesten van ons geloven niet dat zombies echt uit de dood opstaan om mensen te achtervolgen en hun hersenen op te eten. En laten we hopen dat in elk geval een paar mensen weten dat als je plaatsen als Funhouses en oude herenhuizen binnengaat, er geen onuitsprekelijke misdaden tegen hen worden begaan. Hier wint de verbeelding het van de feiten. Horror, en de meeste films in het algemeen, vereist dat we ons ongeloof een paar uur opschorten en gewoon meegaan met de stroom. Dat is meestal geen probleem als ik kijk naar stuiterende ballen die de trap af worden gesmeten bij George C. Scott of als ik een onzichtbare kracht zie die drie amateurfilmmakers besluipt in de bossen bij Burketsville. Maar wat ik wel een probleem vind om te verwerken (zonder het op te willen kotsen) is als een film een moordenaar heeft zoals in deze film. Als ik zou verklappen wie de moordenaar is, zou dat in feite een enorme afknapper zijn, en dan zou ik er geen plezier meer aan beleven om de film zelf te bekijken, maar laat ik volstaan met te zeggen dat ik van deze film heb genoten tot aan de laatste scène waarin de moordenaar wordt onthuld. Er gebeuren te veel dingen in de film die het aannemelijk maken dat de moordenaar is wie hij is. Maar de 90 minuten voor dit punt zijn een goed gemaakte, spannende, met bloed doordrenkte film, met zwier en vakmanschap geregisseerd door John Hough. Als de film me een andere moordenaar had aangeboden, zou ik er lyrisch over zijn geweest. Dit klinkt misschien als een volslagen stompzinnige reden om de film in diskrediet te brengen, maar geloof me, iedereen die de film heeft gezien, zal het bijna zeker met me eens zijn.<br />John Cassevetes speelt dr. Sam Cordell. Hij en zijn dochter Jenny (mooi gespeeld door Erin Flannery) zijn kortgeleden naar dit kleine stadje in New England verhuisd. Cordell is pas weduwe geworden en het is onduidelijk hoe zijn vrouw is gestorven. We zien verscheidene flashbackscènes waarin een mysterieuze vrouw (je kunt alleen maar aannemen dat het zijn vrouw is) tijdens een stortbui op haar rug op de grond ligt. Haar gezicht is bebloed en haar ogen zijn gesloten. Nogmaals, ik weet niet precies wie deze vrouw is en welke relevantie ze heeft voor het verhaal, maar ze is er toch. Cassavetes, moet gezegd worden, is op zijn zachtst gezegd vreemd. Cordell is een liefhebbende vader, maar zijn liefde voor zijn dochter lijkt iets meer te zijn dan alleen ouderlijke liefde. Er zijn een paar scènes die doen denken aan incestueuze mogelijkheden. Het komt nooit tot bloei, maar het lijkt gewoon almachtig, maar ergens net onder het spreekwoordelijke tapijt. Gelukkig verkent de film dit element van de relatie nooit echt, maar het geeft je wel een beetje een ongemakkelijk gevoel.<br />Casevettes lijkt een kruising tussen de pornoacteur John Leslie en de geweldige James Caan. Hij heeft een bedrieglijke glimlach en een viriele, gezaghebbende stem die maken dat je rechtop gaat zitten en hem opmerkt. Maar hij ziet er in elke scène ook uit alsof hij op het punt staat zich tijdens een zakenlunch uit te kleden. Hij heeft gewoon die slijmerige, achterbakse, flegmatieke, ongemakkelijke manier van doen. Hij ziet er in deze film nooit echt uit alsof hij te vertrouwen is. Ik denk dat dat een pluim is voor de schrijvers, de regisseur en voor Cassevetes zelf. Er was altijd al iets aan zijn personage dat me vanaf het begin dwarszat.<br />Het verhaal begint op een uitstekende toon, alsof er twee geliefden in de plaatselijke steengroeve aan het zwemmen zijn. Vlakbij staat een gammele oude droogschuur en we zien dat iets of iemand hen in de gaten houdt. Als de jongeman even verdwijnt om iets uit de pick-up te halen, loopt de jonge vrouw de schuur in, gewoon om een geintje uit te halen. Als ze daar eenmaal is, wordt ze aangevallen. De jongeman rent naar de schuur om haar te zoeken en wordt doorboord met een plank en een spijker. Heel slim zet hij ons klaar voor de afrekening als de jongeman binnenkomt. Hij speurt als een bezetene de ruimte af en ziet zijn zogenaamde minnaar bloedend in de hoek liggen, en dan smacko, de man heeft het. Het is een heel spannend moment en de film begint op de juiste toon. In de warrige huwelijksgeschiedenis van een verhaal komt ook een jonge man voor die Tim heet en die vreemde dromen schijnt te hebben over een gezichtsloze vrouw die in een martelkamer wordt vastgehouden, omringd door mannen met mantels voor hun gezicht. Tim schijnt te denken dat zijn dromen iets met de moorden te maken hebben, want elke keer dat er een moord wordt gepleegd, heeft hij weer een andere droom. Voeg daar een rustige en troebele grootmoeder aan toe, een ordinaire verslaggeefster en een sterke maar corrupte plaatselijke sheriff en je hebt alle ingrediënten voor een opschudding in het stadje Galen. In de loop van de film worden steeds meer mensen afgeslacht, maar meestal worden de mannen met extreem vooroordeel afgeslacht en de vrouwen verkracht. Dit is mijn eerste zwakke (en voorzichtige) poging om je te vertellen dat ik daardoor niet overtuigd was van de ontknoping. Het raakte gewoon niet de juiste snaar.<br />De Incubus is een goed gemaakte film. Hij is gespannen, strak en zelfs de meeste scènes zijn heel goed gedaan. Ik was geïntrigeerd door de dromen die Tim had en ik wilde graag weten welke betekenis ze hadden voor het verhaal en uiteindelijk voor de moorden. Maar als je klaar bent met alles wat goed was in de film, heb je nog steeds die bittere smaak in je mond. En bittere pillen zijn altijd moeilijker te slikken dan zoete.<br />7 van de 10 <0xE2><0x80><0x93> Dit had een 9 kunnen zijn. Jammer.
Horror is perhaps one of two genres where logic doesn't always win out over imagination. We all know that killers like Freddy, Jason, Michael and even Leatherface shouldn't be able to sustain the amount of pain they do and still live to fight another day. Most of us don't believe that zombies really rise from the dead to stalk people and eat their brains. And let's hope that at least some people know that when you enter places like Funhouses and old mansions that unspeakable crimes are not going to be perpetrated against them. This is where imagination wins out over fact. Horror, and most films in general, requires us to suspend our disbelief for a couple of hours and just go with the flow. This usually isn't a problem when I watch bouncing balls being hurled down the stairs at George C. Scott or when I see an unseen force stalking three amateur film makers in the woods near Burketsville. But what I do have a problem digesting ( without wanting to regurgitate ) is when a film has a killer like the one in this film. To give away who the killer is would actually be a huge spoiler and it would take away all fun of watching it for yourself, but just suffice to say that I actually enjoyed this film right up to final scene when the killer is revealed. There are too many events in the film that transpire for it to make any sense that the killer is who it is. But the 90 minutes prior to this point is a well done, suspenseful, blood soaked film directed with panache and skill by John Hough. If the film would have offered me a different killer, then I would actually be raving about it. This may sound like a completely asinine reason to discredit the film, but believe me, anyone who has seen the film is almost sure to agree with me.<br /><br />John Cassevetes plays Dr. Sam Cordell. He and his daughter Jenny ( played beautifully by Erin Flannery ) have just recently moved to this small New England town. Cordell is a recent widow and it is unclear how his wife died. We see several flashback scenes where a mystery woman ( one can only presume it is his wife ) is laying backside on the ground during a torrential downpour. Her face is bloodied and her eyes are closed. Again, I am not sure who this woman is and what relevance she has to the story but she is there anyway. Cassevetes, it has to be mentioned, is strange to say the least. Cordell is a loving father but his love for his daughter seems to be a little more than just parental. There are a few scenes that hint of incestuous possibilities. It never comes to fruition but it just seems to be omnipotent, but somewhere just beneath the proverbial rug. Thankfully the film never really explores this element of the relationship but it does make you a little uneasy. <br /><br />Casevettes seems like a cross between the porno actor John Leslie and screen great James Caan. He has a deceptive smile and a virile, commanding voice that makes you sit up and take notice. But he also looks like he is about to disrobe during a business luncheon in every scene. He just has that slimy, disingenuous, phlegmatic, uneasy way about him. He never really looks like he can be trusted in this film. I guess that is a credit to the writers, the director and to Cassevetes himself. There was always something that just bothered me about his character from the get-go. <br /><br />The story begins on an excellent note as two would be lovers are swimming in the local quarry. There is a rickety old changing shed near by and as we can see, something or someone is watching them. When the young man briefly disappears to get something from the truck, the young woman wanders into the shed, just to play a prank. Once she is there, she is attacked. The young man dashes to the shed to find her and he is impaled with a board and nail. Hough shrewdly sets us up for the payoff pitch when the young man comes in. He looks frantically scours the room and spots his would-be lover bleeding in the corner, and then smacko, the guy gets it. It is a very tense moment and it starts the film off on the correct note.<br /><br />Also introduced into the tangled wed of a story is a young man named Tim that seems to be having strange dreams of a faceless woman that is bound in a torture chamber surrounded by men with cloaks covering their faces. Tim seems to think that his dreams have something to do with the murders because every time a murder takes place, he has another dream. Toss in a quiet and turbid grandmother, a meretricious female reporter and a strong yet venal local sheriff and you have all the ingredients necessary to create the makings of an imbroglio in the small town of Galen.<br /><br />Throughout the film more people are massacred but most of the time, the males are slaughtered with extreme prejudice and the females are raped. This is my first feeble (and careful) attempt to tell you that this is what left me unconvinced with the denouement. It just didn't strike the right chord.<br /><br />The Incubus is a well done film. It is tense, tight and even most of the performances are very well done. I was intrigued by the dreams that Tim was having and I was anxious to find out what significance they had to the story and ultimately to the murders. But when you get through all that was good in the film, you are still left with that acerbic taste in your mouth. And bitter pills are always more difficult to swallow than sweet ones. <br /><br />7 out of 10-- This could have been a nine. Too bad.