Het filmdebuut van David Mamet wordt door velen beschouwd als een echte denkfilm, een film die je aan alles en iedereen doet twijfelen. Ik heb hem kortgeleden voor het eerst gezien en begreep niet wat er zo geweldig aan was.<br />De film gaat over een vrouwelijke psycholoog die Margaret heet en ook een bestsellerauteur is. Margaret is gedesillusioneerd geraakt door haar beroep en haar onvermogen om iemand echt te helpen. Ze probeert daar iets aan te doen door de gokschuld van haar patiënt te vereffenen met een haai die Mike heet (gespeeld door Joe Mantegna, die de enige reden is om deze film te zien). Ze ontdekt dat Mike een professionele oplichter is als ze bijna het slachtoffer wordt van een zwendel die hij meteen na hun ontmoeting opzet. Geïntrigeerd komt ze terug en vraagt hem haar te laten zien hoe oplichters te werk gaan (ze is van plan dit als onderwerp te gebruiken voor een nieuw psychologieboek). Dan valt ze voor hem en vergezelt hem op een lange oplichterstocht die hij en zijn trawanten hebben georganiseerd.<br />Ik heb geen zin om in details te treden, maar aan het eind van de film wordt onthuld dat de gebeurtenissen van de hele film een uitgebreide oplichterij van Mike en zijn trawanten waren om Margaret 180.000 dollar af te troggelen. Ten eerste was de grote wending aan het eind heel voorspelbaar. Elke scène waarin de oplichters aan het werk waren, werd heel duidelijk door het toneelspel en de vreemde tekst. Niet alleen dat, maar het publiek (en de hoofdfiguur) weet dat ze te maken hebben met oplichters, dus is het echt zo'n grote verrassing als we ontdekken dat Margaret zelf is opgelicht? Bovendien wordt Margaret verondersteld een intelligente psycholoog te zijn die een expert is in het doorgronden van mensen, en toch laat ze zich veel te gemakkelijk beetnemen <0xE2><0x80><0x93> en vergeet niet dat ze heel goed weet dat Mike een oplichter is. In de tweede plaats wordt aangenomen dat Margaret van het begin af aan is belazerd, maar om de truc uiteindelijk te laten werken, moest ze een aantal dingen doen die de oplichters onmogelijk hadden kunnen voorspellen. Om te beginnen moest ze besluiten om de schuld van haar patiënte te vereffenen door haar <0xC3><0xBC>berhaupt toe te staan de oplichters te ontmoeten. Als ze dat niet had gedaan, zou de hele truc zijn mislukt. Ik moet zeggen dat het nogal onredelijk is om aan te nemen dat een psycholoog het op zich zal nemen om de gokschuld van een patiënte te vereffenen. En dat niet alleen, maar hoe groot is de kans dat de oplichters op de avond dat ze besloot te komen opdagen op de juiste plek waren? Kwamen ze gewoon elke avond naar die bar in de hoop dat ze hen zou komen opzoeken? Nog iets wat niet voorspeld kon worden, is dat Margaret terug moest naar Mike om hem te vragen haar de kneepjes van zijn vak te leren. Hoe groot is de kans dat dit gebeurt? En toch is het hele bedrog op deze premisse gebaseerd.<br />Een ander probleem dat ik had, was het einde. Margaret komt erachter dat ze is bedrogen en besluit wraak te nemen op Mike. Eerst laat Mamet ons geloven dat ze de bedriegster gaat uithangen, maar dat gaat niet door, dus de uiteindelijke afloop is dat ze Mike neerschiet in een bagagehal op het vliegveld. Op de een of andere manier voelde dat gewoon als een onhandige en onbeholpen manier om een film af te sluiten over bedriegsters die hun vak uitoefenen. En dat niet alleen, ze nam niet eens het geld terug dat hij van haar had gestolen.<br />Uiteindelijk laat de film je achter met een leeg en onbevredigd gevoel. En als je, net als ik, van tevoren hebt voorspeld dat Margaret zou worden bedrogen, zul je deze onthulling net zo onbevredigend vinden.
David Mamet's film debut has been hailed by many as a real thinking-man's movie, a movie that makes you question everybody and everything. I saw it for the first time recently and couldn't understand what was supposed to be so great about it.<br /><br />The movie is about a female psychologist named Margaret who is also a best-selling author. Margaret has become disillusioned by her profession and her inability to really help anyone. She tries to rectify this by helping settle her patient's gambling debt to a shark named Mike (played by Joe Mantegna, who is the only reason to watch this film). She discovers that Mike is actually a professional confidence man when she nearly falls victim to a scam he pulls immediately after meeting her. Intrigued, she returns to see him and asks him to show her how con artists operate (she plans on using this as the subject of a new psychology book). She then falls for him and accompanies him on a long con that he and his associates have set up.<br /><br />I don't feel like going into details, but at the end of the film it is revealed that the events of the whole movie were an elaborate con by Mike and his cronies to swindle Margaret out of $80,000.<br /><br />First of all, the big twist towards the end was VERY predictable. Any scene where the con men were operating was made very obvious by the stagey acting and weird line reads. Not only that, but the audience (and the main character) knows that they're dealing with con men, so is it really such a big surprise when we find out that Margaret has herself been conned? Besides, Margaret is supposedly an intelligent psychologist who is an expert at reading people, yet she allows herself to be duped far too easily -- and keep in mind, she knows full well that Mike is a con artist.<br /><br />Secondly, we are led to believe that Margaret was conned from the very beginning, yet in order for the con to ultimately work, she had to do several things that the con men couldn't possibly have predicted that she would do. First, she had to decide to help settle her patient's debt, allowing her to meet the con men in the first place. If she hadn't done this, the entire con would have failed. I just have to say that it's pretty unreasonable to assume that a psychologist is going to take it upon herself to settle a patient's gambling debt. Not only that, but what are the odds that the con men would be at the right spot on the very night she decided to show up? Did they simply show up at that bar every night, hoping she would come and see them? Another thing that had to happen that couldn't have been predicted is that Margaret had to return to see Mike again and ask him to teach her the tricks of his trade. What are the odds of this happening? And yet the whole con is based on this premise.<br /><br />Another problem I had is with the ending. Margaret finds out she's been conned and decides to get revenge on Mike. At first, Mamet leads us to believe that she's going to con the con, but that falls through, so the ultimate ending is her gunning Mike down in an airport baggage area. Somehow that just felt like a clumsy and inept way to end a movie about con artists plying their trade. Not only that, but she didn't even take back the money he stole from her.<br /><br />Ultimately, the movie leaves you feeling empty and unfulfilled. And if you, like me, predicted ahead of time that Margaret was going to be conned, you will find this revelation just as unsatisfying.