Kabei: Our Mother (2008) is een poëtische en sublieme schoonheid uit Japan. Een echte huiler! Ik had geweldige recensies over de film gehoord en hem gehuurd bij Netflix. Ben ik even blij dat ik dat heb gedaan! In veel opzichten deed deze film me denken aan de oude stijl van Japanse klassieke films uit de jaren veertig en vijftig waar ik zo van ben gaan houden, zoals gezien in Yasujiro Ozu-films <0xE2><0x80><0x93> de titelrol begint zelfs op dezelfde manier, met de Japanse letters (karakters) in rood tegen een neutrale jute-achtige stof. Ik dacht meteen: deze regisseur is dol op Ozu. Dezelfde stijl werd ook gebruikt: voornamelijk sets binnenshuis met slechts een paar buitenscènes. Zelfs een paar 'kussenshots', zoals Roger Ebert ze noemt. De kracht van de film is gebaseerd op de liefde die de personages voor elkaar voelen.<br />Het verhaal volgt het leven van een Japans gezin voor, tijdens en na de Tweede Wereldoorlog. De moeder zorgt zo goed mogelijk voor haar opgroeiende meisjes nadat de vader (een professor aan de universiteit) is gearresteerd wegens anti-oorlogssentimenten. Hij is nooit vrijgelaten en heeft maar een paar korte ontmoetingen met zijn vrouw in de gevangenis voordat hij sterft aan honger en ziekte. Intussen komt een voormalige student van de professor vaak langs om te helpen met de zorg voor de moeder en de twee meisjes. Hij begint verliefd te worden op de moeder en is een plaatsvervanger voor de twee meisjes. De filmploeg wordt gecontracteerd en ze moeten abrupt afscheid van elkaar nemen. Zullen ze ooit hun liefde voor elkaar uiten? Zal hij ooit terugkeren uit de oorlog?<br />De rol van de hoofdrolspeelster, Sayuri Yoshinaga, heeft zoveel hart en tederheid. Ze is bijna een madonna-type, zo mooi is ze! Grote, gevoelige ogen en een gave huid. De acteur die de studente speelt is ook fenomenaal: hij heet Tadanobu Asano. Wat een gevoelige vertolking. Hij heeft helemaal geen macho in zich; hij is zachtaardig en vriendelijk. Ik zou deze twee dolgraag in andere films zien. Ik denk dat ik eens ga kijken wat er voor hen beschikbaar is. De twee kleine kinderactrices zijn ook geweldig. De film is zojuist voor het Amerikaanse publiek op de ntsc-dvd verschenen, met heel gemakkelijk te lezen Engelse ondertitels. Ik gaf hem een 10 uit 10 op de imdb. Ik huilde bijna net zo hard als bij de Japanse filmklassieker Twenty-Four Eyes (1954). Mis deze film niet!
Kabei: Our Mother (2008) is a poetic and sublime beauty from Japan. A real weeper! I had heard great reviews for the film and rented it from Netflix. Am I glad I did! In many ways this film reminded me of the old style of Japanese classic film-making from the 1940's and 1950's that I've come to love so much, such as seen in Yasujiro Ozu pictures -- the title credits even begin in the same way, with the Japanese letters (characters) in red against neutral color burlap material. I immediately thought: this director loves Ozu. The same style was used too: mostly indoor sets with only a few outdoor scenes. Even a couple of "pillow shots", as Roger Ebert calls them. The strength of the film is built on the love of the characters for one another.<br /><br />The story follows the lives of a Japanese family before, and during, and after, World War Two. The mother takes care of her growing girls the best she can after the father (a University professor) is arrested for anti-war sympathies. He's never freed and only has a few brief meetings with his wife in prison before he dies of starvation and disease. Meanwhile a former student of the professor comes by often to help take care of the mother and two girls. He begins to fall in love with the mother and is a substitute father for the two girls. But war starts and he's drafted and they have to say an abrupt farewell. Will they ever express their love for one another? Will he ever return from the war? <br /><br />There is so much heart and gentle spirit in the performance of the lead actress, Sayuri Yoshinaga. She's almost a Madonna type, she's so beautiful! Big soulful eyes and flawless skin. The actor who plays the student is phenomenal as well: his name is Tadanobu Asano. What a sensitive performance. There is no macho in him at all; he's gentle and kind. I'd certainly love to see both of these two in other movies. I think I'll check to see what's available for them. The two little child actresses are wonderful too.<br /><br />The film is just released on NTSC DVD for American audiences, with very easy to read English subtitles. I gave it a 10 out of 10 on the IMDb. I cried almost as much as with the Japanese film classic Twenty-Four Eyes (1954). Don't miss this film!