George Cukor regisseert dit verhaal van spanning in de theaterwereld met zijn gebruikelijke, gevoelige maar krachtige hand. Ronald Colmans vertolking, die hem een Oscar opleverde, blijft overeind, ondanks een paar overspannen momenten waarin het moeilijk is zijn gekwelde gelaatsuitdrukking te vergeten terwijl hij doelloos rondparadeert en probeert betekenis in zijn leven te vinden. Er zitten een aantal interessante subteksten in en Cukor weet die uitstekend duidelijk te maken zonder al te veel af te dwingen. Het script van Garson Kanin en Ruth Gordon is briljant, waarin de rariteitenwereld van het theater wordt vermengd met de louche wereld van de straat, en waarin uitgebreid gebruik wordt gemaakt van elementen uit 'King Lear' van Shakespeare als verwijzing naar beide films.' Het hoofdthema van deze film is jaloezie en de identiteitsobsessie van het personage van Colman.<br />Er zijn een paar interessante dingen aan deze film die je op het eerste gezicht zou kunnen afdoen als een te luchthartige behandeling van de alledaagse problemen van acteurs. Met andere woorden, als de kunst van het acteren zo'n volledige sublimatie van de individualiteit zou vereisen, zouden we binnen de kortste keren te maken krijgen met een golf van psychopathische acteurs die de straten onveilig maken. Maar ik geloof niet echt dat de voornaamste drijfveer van dit verhaal het acteren is of de taak/kunst van het acteren als zodanig. Ik denk dat Anthony's problemen een bredere existentiële vraag vertegenwoordigen, een diep begraven onzekerheid over zijn identiteit. Ik heb het gevoel dat er een sleutel schuilt in zijn relatie met zijn ex-vrouw Britta (Signe Hasso). Hij zegt dat hij zonder haar inspiratie nooit een goed acteur had kunnen worden. En op een ander punt zegt hij expliciet dat zijn extreme identificatie met zijn rollen begon toen hij met haar trouwde. Ik weet niet goed wat ik hiervan moet denken, maar het lijkt me belangrijk, vooral omdat het uiteindelijk zijn obsessie met haar en zijn jaloezie op haar is die hem over de top duwt. Misschien impliceert het dat Anthony zichzelf in gevaar heeft gebracht door een serieuze relatie aan te gaan. Het huwelijk impliceert een 'zielsverwantschap' in de traditionele opvatting. Het is ongebruikelijk dat de mannelijke en vrouwelijke hoofdrolspelers aan het begin van de film gescheiden zijn. Het is niet helemaal uniek (Hawks' komedie)' 'His Girl Friday' doet onder andere aan haar denken), maar het is ongebruikelijk en waarschijnlijk van belang, vooral in het licht van het feit dat ze uiteindelijk hun romantische scheiding niet oplossen. In zekere zin zou de film kunnen impliceren dat jaloezie een andere vorm van zelfliefde is.
George Cukor directs this high quality story of suspense in the theatrical world with his usual sensitive but firm touch. Ronald Colman's performance, which earned him an Oscar, still stands up despite a few overwrought moments  it's hard to forget his haunted countenance as he struts aimlessly around social functions and tries to find meaning in his life. There are a number of interesting subtexts and Cukor does an excellent job of making them clear without forcing anything too much. The script by Garson Kanin and Ruth Gordon is brilliant, mixing the rarified theater world with the seedy world of the streets and comprehensively utilizing elements from Shakespeare's "King Lear" as a reference to both the film's main theme of jealousy and Colman's character's obsession with identity.<br /><br />Several interesting things about this movie  superficially it could be dismissed as too flippant a treatment of the everyday problems of actors. In other words if the art of acting required such complete sublimation of individuality we would soon have a rash of psycho method actors stalking the streets. But I don't really think this story's primary concern is acting or the job/art of acting per se. I think Anthony's struggles represents a broader existential question, a deeply buried uncertainty about identity. There's a key, I feel, in his relationship with his ex-wife Britta (Signe Hasso). He says that he never would have or could have become a good actor without her inspiration. And at another point he explicitly states that his extreme identification with his roles began when he married her. I'm not sure what to make of this but it seems important to me, especially because it's his obsession with her and jealousy of her that ultimately pushes him over the top. Perhaps the implication is that Anthony put himself in danger in the first place by entering into a serious relationship. Marriage implies a "union of the soul" in the traditional conception. It's unusual that the male and female protagonists are divorced at the beginning of the film. It's not completely unprecedented (Hawks' comedy "His Girl Friday" springs to mind, among others), but it is unusual and probably significant, especially in light of the fact that they do not end up resolving their romantic separation. In a way, the film could be implying that jealousy is another form of self-love.