Les Acteurs is het absurde verhaal van Jean-Pierre Marielle, die wanhopig wacht op een kop heet water, het verhaal van een samenzwering tegen acteurs, het verhaal van acteurs op leeftijd wier carrières langzaam maar zeker minder actief worden dan ze waren, maar een verbluffend eerbetoon aan Franse acteurs en hun film. Het verhaal van deze film, waarin de meeste van die beroemde acteurs hun eigen rol spelen (en niet voor de camera hun leven leiden <0xE2><0x80><0x93> de film is geen voyeur) is nogal vaag en volgt de acteurs in een reeks afleveringen die de film heel amusant maken. Als André Dussolier de film verlaat en aan Josiane Balasko overlaat om zijn rol te spelen (een geweldige actrice, ze is hilarisch serieus, vooral wanneer, in Dussolier's Own, Josiane de rol van Dussolier speelt). Als acteurs elkaar op straat tegenkomen en om handtekeningen vragen, als er ruzies en roddels zijn, herkennen we de pastiche van andere scènes waarin ieder (of anderen) heeft gespeeld.<br />In feite is deze film minder interessant voor wie de acteurs niet kent (de meesten zijn minstens in de vijftig) of de French Cinema niet kent, omdat de meeste referenties zullen worden gemist, maar hij zal toch een goed beeld geven van het ouder worden, van acteren, van het openbare leven...
_Les Acteurs_ is the absurd story of Jean-Pierre Marielle desperately waiting for a cup of hot water, the story of a conspiracy against actors, the story of aging actors whose careers are slowly less active than they used to be, but a stunning tribute to French actors and their cinema.<br /><br />Supported by a solid reflection about cinema and acting (the fourth wall, the hidden cameras, to play or not to play), the story of this film in which most of those famous actors play their own role (not to be mixed up with living their life in front of the camera - the film is not voyeur) is quite vague, and follows the actors in series of episodes which make the film quite amusing. As André Dussolier quits the film and leaves Josiane Balasko to play his part (great actress, she's hilariously serious especially when, in Dussolier's role, she bitches about herself), as actors run in each other on the street, asking for autographs, as fights and gossip happen, we recognize pastiche of other scenes in which each (or others) have played.<br /><br />Actually, for whoever does not know the actors (most of them being at least in their 50s) or does not know French Cinema, this movie has less interest, since most of the references will be missed, but it will still offer a good track of reflection on aging, on acting, on public life...