Ik ging naar 'Midnight Cowboy' zitten kijken, in de veronderstelling dat het weer zo'n overgewaardeerde film uit de jaren zestig en zeventig zou zijn. Sommige van mijn favoriete films komen uit de jaren zeventig, in dezelfde trant als 'Midnight Cowboy' ('Taxi Driver', 'Mean Streets', 'Panic in Needle Park', enz.), maar er zijn ook heel veel overgewaardeerde films die onder de critici een sterke reputatie hebben verworven omdat ze baanbrekend zijn <0xE2><0x80><0x93> helaas is de overgrote meerderheid daarvan vandaag de dag niet meer zo goed. Zo denk ik er min of meer over 'Easy Rider'. (Hoewel het ook een van mijn favorieten is.)<br />Dus ik verwachtte niet veel van 'Midnight Cowboy', maar ik kreeg er veel voor terug. Het is een ontroerend verhaal, goed gemaakt en goed verteld, met een paar van de beste voorstellingen aller tijden. Dustin Hoffman, als Enrico 'Ratso' Rizzo, speelt een van zijn beste rollen <0xE2><0x80><0x93> het is soms een beetje grappig (hij klinkt als een tekenfilmfiguur als hij spreekt), misschien vanwege de relatie tussen Lenny en 'Simpsons'), maar Hoffman is volkomen overtuigend. De helft van het budget van de film ging naar zijn salaris, omdat hij net een grote ster in Hollywood was geworden. Tegenover hem staat de op een na bestbetaalde Jon Voight als Joe Buck, de 'cowboy' die van het Noorden naar de Big Apple reist in de hoop een mannelijke prostituee te worden. Al snel brengt zijn naïviteit hem in de problemen en gaat hij samenwerken met een kreupele oplichter die 'Ratso' heet <0xE2><0x80><0x93> die aanbiedt Joe's'manager' te worden tegen een bepaald percentage van de winst. De film duurt twee uur, maar lijkt nooit erg lang. Sommige films hebben de neiging te lang te duren, vooral sommige van de films die in de jaren zeventig zijn gemaakt omdat de regisseurs (zoals in _Easy Riders, Raging Bulls_ wordt gezegd) in de jaren zeventig de sterren van de filmwereld waren en soms een beetje te verliefd werden op hun materiaal, te lang doorgingen met het onderzoeken van personages/scènes/etc. die niet belangrijk zijn. Zo ongeveer de enige scène die ik een beetje te lang vond en onnodig was het drugsfeestje <0xE2><0x80><0x93> daardoor lijkt de film buitengewoon ouderwets (zoals de drugsodyssee in _Easy Rider_ ) en bederft hij de stroom van de film omdat hij niet nodig is. Het is een bijna vlekkeloze film. Ik was aangenaam verrast. Hij heeft zijn tekortkomingen (de flashbacks zijn een beetje smakeloos en worden niet zo goed gebruikt als had gemoeten, bijvoorbeeld) en sommige scènes zijn een beetje ongemakkelijk (zoals de homofilm), maar als je de inhoud aankunt, is 'Midnight Cowboy' echt een geweldige film, een onverzoenlijk onderzoek naar het leven op straat aan het eind van de jaren zestig/het begin van de jaren zeventig. Het is een deprimerende film, ja, en naar de maatstaven van vandaag lijkt hij misschien een beetje ouderwets en zwaar leunend op het liberale perspectief van 'het leven is afschuwelijk enzovoort'... maar ik vind hem nog steeds geweldig en vooral het buitengewoon ontroerende einde zal me nog heel, heel lang bijblijven.<br />Zeer aanbevolen. Een van de beste films uit de jaren zeventig. (Technisch gezien werd de film eind 1969 uitgebracht, maar ik zou hem nog steeds een film uit de jaren zeventig noemen. Hij won ook de Oscar voor de beste film, omdat het de eerste <0xE2><0x80><0x93> en enige <0xE2><0x80><0x93> film was met een X-rated-rating. Later werd hij opnieuw geclassificeerd met een R-status.)<br /><br />4,5/5/6.
I sat down to watch "Midnight Cowboy" thinking it would be another overrated '60s/'70s movie. Some of my favorite films come from the '70s, in the same vein as "Midnight Cowboy" ("Taxi Driver," "Mean Streets," "Panic in Needle Park," etc.) but there are many, many overrated ones as well that have gained strong reputations amongst critics for being groundbreaking - unfortunately a vast majority of them don't hold up as well today. I sort of feel this way about "Easy Rider." (Although it, too, is one of my favorites.)<br /><br />So, I didn't expect much from "Midnight Cowboy" but got a lot back. It's a touching story, well-made and well-told with some of the best performances of all time. Dustin Hoffman, as Enrico "Ratso" Rizzo, gives one of his best - it's a bit funny at times (he sounds like a cartoon character when he speaks - maybe because of the Lenny/"Simpsons" connection), but Hoffman is entirely convincing. Half of the film's budget went towards his paycheck as he was just becoming a major star in Hollywood. Opposite him is the second-billed Jon Voight as Joe Buck, the "cowboy" who travels North to the Big Apple in the hopes of becoming a male prostitute. Soon his naive ways land him in trouble and he pairs up with a crippled scam artist named "Ratso" - who offers to become Joe's "manager" for a certain percentage of profits.<br /><br />The movie is quite long at two hours but never really seems very long. Some films can tend to drag, especially some of the films that were made in the '70s because (as it's been said in "Easy Riders, Raging Bulls") the directors were the stars of the movies in the 1970s and occasionally they got a bit too infatuated with their material, going on too long examining characters/scenes/etc. that aren't important. Just about the only scene I felt was a bit too long and unnecessary was the drug party - it makes the film seem extremely outdated (similar to the drug odysseys in "Easy Rider") and really harms its flow because it's not needed.<br /><br />Other than that, "Midnight Cowboy" is an almost flawless motion picture. I was pleasantly surprised. It does have its flaws (flashbacks are a bit tacky and never used as well as they could have been, for instance) and some of the scenes are a bit uneasy (such as the gay movie theater sequence) but if you can handle its content "Midnight Cowboy" is a truly great motion picture, an uncompromising examination of life on the streets in the late '60s/early '70s. It's a depressing movie, yes, and by today's standards might seem a bit outdated and heavy on the liberal perspective of "life is horrible, etc."...but I still love it and particularly the extremely touching ending will stay with me for a long, long time.<br /><br />Highly recommended. One of the best films of the '70s. (It was technically released in late 1969 but I'd still categorize it as a 1970s film. It also won the Best Picture Oscar, being the first - and only - X-rated motion picture to do so. It was later re-rated R on appeal.)<br /><br />4.5/5