Extreem teleurstellende film, gebaseerd op de roman van James Michener.<br />Wat nog erger was, was Marlon Brando's optreden. Zijn lijzige zuidelijke accent was belachelijk. Ik merkte dat ik moest lachen toen hij sprak, terwijl hij klonk als een bejaarde dame uit het zuiden die thuiskomt om te slapen. Brando, die in vorige films zo goed was, was hier een lachertje. Tyrone Power, in 'Getuige <0xC3><0xA0> charge', had genomineerd moeten worden voor beste acteur in plaats van Brando hier.<br />De film, die over racisme ging, ging over de poging van de Amerikaanse regering om huwelijken tussen Amerikaanse soldaten en Japanse vrouwen te voorkomen.<br />Brando keek de hele film lang met een stalen gezicht voor zich uit. Zijn overgang van anti-deze relaties naar een professionele komt wanneer hij liefde vindt bij een Aziatische vrouw. Zijn emoties en zijn manier van praten maakten het moeilijk om te begrijpen hoe hij zulke nieuwe inzichten kon omarmen.<br />Alleen God weet waarom Red Buttons en Miyoshi Umeki een Oscar kregen voor hun optredens. Geen van beide optredens was even indrukwekkend. Umeki's verschijning op het witte doek was kort en er werd niet veel van haar verwacht. Een betere rol in deze film werd gespeeld door Miiko Taka, die Brando's geliefde heel aardig speelde. Ze toonde veel emotie als de anti-Amerikaan die de liefde vond met de Brando-figuur. Haar gezicht drukte het verdriet uit dat ze had omdat ze in de Eerste Wereldoorlog haar vader en broer had verloren. Ze besefte dat haar dansen niet de uitweg was uit het bestaan dat ze leidde.<br />Martha Scott veranderde van de Hebreeuwse moeder Yochobel in 'De tien geboden' in de bekrompen moeder van Brando's geliefde. Haar optreden, samen met dat van Ricardo Montalban, was verspilde moeite. Patricia Owens, als Brando's eerste liefde, toonde diepte en overtuiging in haar optreden.
Extremely disappointing film based on the James Michener novel.<br /><br />What was even worse was Marlon Brando's performance. His southern drawl was ridiculous. I found myself laughing when he spoke as he sounded like an elderly southern lady coming home to roost. Brando, so great in previous films, was reduced here to a laughing stock. Tyrone Power, in "Witness for the Prosecution," should have been nominated for best actor instead of Brando here.<br /><br />The film, dealing with racism, dealt with the U.S. government's attempt to avoid marriages between U.S. soldiers and Japanese women.<br /><br />Brando was stone-faced throughout the movie. His moving from anti-these relationships to a pro one occurs when he finds love with an Asian woman. His emotions and talk made it difficult to see how he could espouse such new views.<br /><br />Only the lord knows why Red Buttons and Miyoshi Umeki received supporting Oscars for their performances. Nothing about either performance was equally impressive. Umeki's appearance on the screen was short and without much of anything being depicted on her part. A better performance in this film was done by Miiko Taka, who did nicely as Brando's love interest. She showed great emotion as the anti-American who found love with the Brando character. Her face was etched with the unhappiness she had for losing her father and brother in World War 11. She realized that her dancing was not her way out of this existence that she was living.<br /><br />Martha Scott went from the Hebrew mother Yochobel in "The Ten Commandments" to the bigoted mother of Brando's love interest at first. Her performance together with the one of Ricardo Montalban was wasted. Patricia Owens, as Brando's first love, showed depth and conviction in her performance.