Emilio Miraglia's eerste Giallo-film, _The Night Evelyn Came Out of the Grave_, was een geweldige combinatie van Giallo en Gothische horror <0xE2><0x80><0x93> en deze tweede film is zelfs nog beter! Deze keer hebben we meer van de Giallo-kant van de vergelijking, hoewel Miraglia de Gothische horrorstijl niet verwaarloost die de eerste film zo verrukkelijk maakte. Miraglia legt deze keer meer nadruk op de fijnere details van de plot, met als gevolg dat het een typisch Giallo-labyrint is, met overal personages en om de paar minuten een dwaalspoor. Dit is echter een besliste bonus voor de film, omdat hij soms een beetje al te verwarrend kan worden. De plot begint met een scène waarin twee jonge meisjes vechten, voordat hun grootvader hun de legende achter een nogal luguber schilderij in hun kasteel uitlegt. De legende draait om een vrouw die 'de Rode Koningin' wordt genoemd, die volgens de legende elke honderd jaar uit het graf terugkeert en zeven mensen vermoordt. Een paar jaar later beginnen er moorden te plaatsvinden...<br />Hoewel hij maar twee Giallo's heeft gemaakt, heeft Miraglia zijn eigen verzameling tributen. Het is duidelijk dat de kleur rood belangrijk voor hem is, aangezien die in beide films een grote rol speelt; en hij schijnt iets tegen vrouwen te hebben die 'Evelyn' worden genoemd. Hij houdt ook van kastelen, gotische sfeertjes en stijlvolle moorden <0xE2><0x80><0x93> en dat vind ik prima! Miraglia mag dan geen Argento zijn als het op bloedvergieten aankomt, maar hij weet wel hoe hij een moord van bovenaf in zijn film moet verwerken; en hier hebben we de genoegens van een Volkswagen Kever en een sterfgeval op een ijzeren hek, een van mijn favoriete doodsscènes uit Giallo. De vrouwelijke kant van de cast is uitstekend met de oogverblindende Barbara Bouchet en Marina Malfatti aan het hoofd van een oogverblindende cast van dames die niet bang zijn om hun kleren uit te trekken! De hoffelijkheid van Bruno Nicolai is pakkend, en ook al is het niet...' Het heeft veel weg van de psychedelische rock die je hoort in The Night Evelyn Came Out of the Grave; het past goed bij de film. Het einde is een beetje een afknapper, want hoewel Miraglia de gotische sfeer verheft, komt het over als een beetje overhaast en ligt de identiteit van de moordenaar er te dik bovenop. Maar desondanks is dit een verrukkelijk onderhoudende Giallo en een die ik ten zeerste kan aanbevelen aan fans van het genre!
Emilio Miraglia's first Giallo feature, The Night Evelyn Came Out of the Grave, was a great combination of Giallo and Gothic horror - and this second film is even better! We've got more of the Giallo side of the equation this time around, although Miraglia doesn't lose the Gothic horror stylings that made the earlier film such a delight. Miraglia puts more emphasis on the finer details of the plot this time around, and as a result it's the typical Giallo labyrinth, with characters all over the place and red herrings being thrown in every few minutes. This is a definite bonus for the film, however, as while it can get a little too confusing at times; there's always enough to hold the audience's interest and Miraglia's storytelling has improved since his earlier movie. The plot opens with a scene that sees two young girls fighting, before their grandfather explains to them the legend behind a rather lurid painting in their castle. The legend revolves around a woman called 'The Red Queen' who, legend has it, returns from the grave every hundred years and kills seven people. A few years later, murders begin to occur...<br /><br />Even though he only made two Giallo's, Miraglia does have his own set of tributes. It's obvious that the colour red is important to him, as it features heavily in both films; and he appears to have something against women called 'Evelyn'. He likes castles, Gothic atmospheres and stylish murders too - which is fine by me! Miraglia may be no Argento when it comes to spilling blood, but he certainly knows how to drop an over the top murder into his film; and here we have delights involving a Volkswagen Beetle, and a death on an iron fence that is one of my all time favourite Giallo death scenes. The female side of the cast is excellent with the stunning Barbara Bouchet and Marina Malfatti heading up an eye-pleasing cast of ladies that aren't afraid to take their clothes off! The score courtesy of Bruno Nicolai is catchy, and even though it doesn't feature much of the psychedelic rock heard in The Night Evelyn Came Out of the Grave; it fits the film well. The ending is something of a turn-off, as although Miraglia revs up the Gothic atmosphere, it comes across as being more than a little bit rushed and the identity of the murderer is too obvious. But even so, this is a delightfully entertaining Giallo and one that I highly recommend to fans of the genre!