Deze kwellende komedie kreeg verrassend goede recensies toen hij in 1979 werd uitgebracht. Ik weet nog dat ik de filmpagina van de _L.A. Times_ opensloeg en naar een advertentie van twee pagina's voor 'Hoofdstuk Twee' keek, met schitterende onderschriften als: 'Beter dan 'Het Beste Meisje'!' en: 'Neil Simon doet het nog een keer!' Wat doet Neil Simon? Hij neemt een autobiografische situatie (te snel hertrouwen na de dood van een geliefde echtgenoot) en maakt die roestig, onaangenaam en <0xE2><0x80><0x93> het ergste van alles <0xE2><0x80><0x93> niet grappig. James Caan speelt Neil <0xE2><0x80><0x93> eh, ik bedoel George <0xE2><0x80><0x93> een schrijver die na het verlies van zijn vrouw niet meer tot leven lijkt te kunnen komen; gaat op in de geest Marsha Mason (echte mevrouw Simon... al gauw ex-mevrouw Simon) die ondanks zijn stemmingen en algehele melancholie van George probeert te houden. Als Caans onverschilligheid er niet was geweest (en dan heb ik het nog niet eens over het subplot betreffende de broodmagere, blonde Valerie Harper, dat de hele gang van zaken met een ruk tot stilstand brengt) had ik de zaak gered. Ik vond Masons uitbarsting aan het eind wel leuk ('Ik ben geweldig! Ik ben NIET BETER dan ik!'), maar ik zag geen gelukkige afloop voor deze twee mensen... en de tijd bewees dat ik gelijk had.
This agonizing comedy-drama got surprisingly sterling reviews upon its release in 1979. I remember opening the movie-section of the L.A. Times and looking at a 2-page advertisement for "Chapter Two" filled with glowing captions like: "Better than 'The Goodbye Girl'!" and "Neil Simon does it again!" What does Neil Simon do? He takes an autobiographical situation (remarrying too soon after the death of a beloved spouse) and makes it rusty, unpleasant and--worst of all--unfunny. James Caan plays Neil--er..that is, George--a writer who can't seem to get back into life after losing his wife; enter spirited Marsha Mason (real-life Mrs. Simon...soon to be ex-Mrs. Simon) who attempts to love George despite his moods and general melancholy. Mason is very appealing here and might've saved the day were it not for Caan's indifference (not to mention a sub-plot concerning painfully-thin, blonde Valerie Harper which brings the proceedings to a screeching halt). I liked Mason's outburst at the end ("I am wonderful! I am NUTS about me!"), but I saw no happy ending for these two people...and time proved me right. ** from ****