De arme Ingrid leed en leed toen ze naar Italië vertrok, moe van de Hollywood-glamour. Eerst leed ze onder de folteringen van een vulkanisch eiland in STROMBOLI, een artistieke mislukking die de carrière van een minder veerkrachtige actrice zou hebben geruïneerd. En nu is het EUROPA 51, weer zo'n saaie oefening in sentimenteel gezwam.<br />Het verhaal doet ook niet veel voor Alexander KNOX, in weer een ondankbare rol als haar lankmoedige echtgenoot, die haar probeert te troosten na de suïcidale dood van hun zoontje. Dit verhaal heeft tenminste betere productiewaarden en een samenhangender script dan STROMBOLI.<br />Bergman is hier nog steeds aantrekkelijk, maar ze ontwikkelt zich tot een meer matroneachtige verschijning als rijke societyvrouw. 'Soms denk ik dat ik gek word,' zegt ze tegen haar man. Het is een onheilspellende opmerking in een film zonder humor of gratie, maar het geeft ons wel een idee waar het verhaal naartoe gaat.<br />Bergman wordt al snel gemotiveerd om de armen in het naoorlogse Rome te helpen, maar het feit dat ze maatschappelijk werkster is met arme kinderen verbetert haar emotionele gezondheid niet en vanaf dat moment gaat het steeds slechter met de plot.<br />Het algehele effect van de film is dat hij niet interessant genoeg is om te gebruiken voor een project voor een grote ster als Bergman. Halverwege het verhaal verliest de film vaart, omdat Bergman steeds radelozer wordt en haar man vermoedt dat ze hem bedriegt. Vanaf dat moment gaat het bergafwaarts met het verhaal, nadat ze tijdens haar terminale ziekte een zwerfster heeft verpleegd. De laatste draad van het verhaal is dat haar man haar voor observatie naar een psychiatrische inrichting moet overbrengen.<br />Ingrid lijdt er edelmoedig onder (en overcompenseert daarmee het verlies van haar zoon), maar het heeft geen zin. Niet een van haar beste films, om het zacht uit te drukken.<br />Triviale opmerking: als ze neorealisme met geestesziekte wilde, was ze misschien beter af geweest als ze de hoofdrol in THE SNAKE PIT had geaccepteerd toen die haar werd aangeboden door regisseur Anatole Litvak!! Het zou meer voor haar carrière hebben betekend dan EUROPA 51.<br /><0x3E><0x3E> Omhoogbrengen: weer zo'n sombere indiscretie van Rossellini en Bergman.
Poor Ingrid suffered and suffered once she went off to Italy, tired of the Hollywood glamor treatment. First it was suffering the torments of a volcanic island in STROMBOLI, an arty failure that would have killed the career of a less resilient actress. And now it's EUROPA 51, another tedious exercise in soggy sentiment.<br /><br />Nor does the story do much for Alexander KNOX, in another thankless role as her long-suffering husband who tries to comfort her after the suicidal death of their young son. At least this one has better production values and a more coherent script than STROMBOLI.<br /><br />Bergman is still attractive here, but moving toward a more matronly appearance as a rich society woman. She's never able to cope over the sudden loss of her son, despite attempts by a kindly male friend. "Sometimes I think I'm going out of my mind," she tells her husband. A portentous statement in a film that is totally without humor or grace, but it does give us a sense of where the story is going.<br /><br />Bergman is soon motivated to help the poor in post-war Rome, but being a social worker with poor children doesn't improve her emotional health and from thereon the plot takes a turn for the worse.<br /><br />The film's overall effect is that it's not sufficiently interesting to make into a project for a major star like Bergman. The film loses pace midway through the story as Bergman becomes more and more distraught and her husband suspects that she's two-timing him. The story goes downhill from there after she nurses a street-walker through her terminal illness. The final thread of plot has her husband needing to place her for observation in a mental asylum.<br /><br />Ingrid suffers nobly through it all (over-compensating for the loss of her son) but it's no use. Not one of her best flicks, to put it mildly.<br /><br />Trivia note: If she wanted neo-realism with mental illness, she might have been better off accepting the lead in THE SNAKE PIT when it was offered to her by director Anatole Litvak!! It would have done more for her career than EUROPA 51.<br /><br />Summing up: Another bleak indiscretion of Rossellini and Bergman.