Dit is een interessante afslag naar links voor Reel 13 Indies. TWEE HARBORS is een B&W-film van 75 minuten uit Minnesota, met niet-acteurs, en gaat over twee mensen die een verband vinden in een zoektocht naar buitenaards leven. Ik bewonder de stoutmoedigheid van de Reel 13-programmeurs om uit de losse pols te denken bij het kiezen van deze film. Ik wou alleen dat ze een sterkere film hadden gekozen om stoutmoedig mee te zijn. Ik vraag me zelfs af of de keuze meer te maken had met de uniekheid van de film dan met de feitelijke kwaliteit van de film zelf (niet dat TWEE HARBORS helemaal zonder verdienste is, maar daar kom ik straks nog op terug). De locatie van _Two Harbors_ is, zoals zo vaak bij onafhankelijke films, beperkt. Er zijn maar twee echte locaties: een grote rommelmarkt en een piepkleine trailer, waar de hoofdfiguur, Vic, gespeeld door Alex Cole, van middelbare leeftijd, woont. Schrijver/regisseur James Vculek gebruikt de markt als decor om een verhaal te vertellen over Vic, die daar een van de dealers is. Hij laat verschillende mensen naar Vic toe lopen en lange gesprekken met hem voeren die ons slechts twee dingen vertellen: Vic verkoopt ruimtespeelgoed (hij noemt het liever 'outer space action figures') en hij is een bijtende klootzak. Dit is symbolisch voor een van de twee belangrijkste problemen bij _Two Harbors_ <0xE2><0x80><0x93> al dat geklets. Ik heb het al eerder gezegd en ik zal het nog eens zeggen als we te maken hebben met een visueel medium en als filmmakers beter hun best moeten doen om hun verhalen visueel te vertellen. Er zijn natuurlijk uitzonderingen, maar over het algemeen is eindeloos geklets niet zo boeiend voor de film, vooral niet als de dialoog als uitleg wordt gebruikt. Vrijwel alle gesprekken in de film zijn lang en onnodig breedsprakig. Een opvallend voorbeeld zijn een paar scènes waarin Vic zich voordoet als padvinder om korting te krijgen bij een winkel. Hij kibbelt met de verkoper over en weer en deze scènes maken de plot niet eens beter. Dit is het soort dingen waardoor zelfs een film van 75 minuten lang lijkt.<br />Het andere probleem met tweeharpisten is het acteren. Ik mag dan een beetje een sikkeneurige filmer zijn, maar ik heb echt niet het gevoel dat er een goed excuus is om geen goede acteurs in je films te hebben. Er lopen genoeg goede acteurs rond, van wie er veel bereid zijn om aan lowbudgetprojecten te werken, zelfs in Minnesota. Veel filmmakers zien het belang van acteertalent als ondergeschikt aan hun visuele kwaliteiten, maar dat is naïef. Bij het maken van een verhalende film, naast het verhaal, is niets zo belangrijk als de acteerprestaties. Als je de mensen die je verhaal spelen niet gelooft, heb je geen publiek.<br />Oorspronkelijk dacht ik dat Vculek geen acteurs gebruikte, maar naarmate de film vorderde, kwam ik tot de conclusie dat het waarschijnlijk theateracteurs waren. Niet dat ze zich niet op hun gemak voelden voor de camera, maar ze waren wel overdreven theatraal (d.w.z. groots). Toegegeven, de beste acteurs waren de twee hoofdrollen: Cole en Catherine E. Johnson als Cassie, een eenzaam jong meisje dat betrokken raakt bij Vics buitenaardse jacht. Zij leken de meeste training te hebben gehad, maar ze waren nog steeds een beetje ruig. De excentriciteiten die ze tentoonspreidden, leken alleen aan de oppervlakte te liggen <0xE2><0x80><0x93> ze kwamen niet van een echte, organische plek in haar binnenste. Vooral mevrouw Johnson is een interessant geval. Ze heeft beslist iets over zich van de charme van het Midden-Westen, maar dat charisma weerspiegelt niet de veelheid aan problemen die haar personage zou moeten hebben. Ze worstelt om de eigenaardigheden te beschrijven die voortkomen uit een zogenaamd leven van eenzaamheid en (slaven?) arbeid, waarbij ze vertrouwt op standaardgebaren als rollen met haar ogen, op haar lip bijten en stotteren om aan te geven dat ze zich niet op haar gemak voelt met de buitenwereld.<br />Ik zei al in de eerste alinea dat TWEE HARBORS niet helemaal zonder verdiensten is, en dit is wat ik bedoel. Zonder al te veel prijs te geven, vervaagt het beeld een uur na het begin van de film. Daarna neemt het verhaal een verbijsterende wending, waardoor het laatste kwartier beeldend en ronduit krachtig is; het is als een stomp in je maag, maar dan op een goede manier. Het is bijna een enorme opluchting om iets te voelen na zo'n lange tijd met deze personages. De laatste vijf minuten van de film hebben helemaal geen dialoog en het resultaat is het beste deel van de film <0xE2><0x80><0x93> subtiel, gedetailleerd (Cole maakt zijn beste werk van de film) en vooral filmisch. Dan, bij de aftiteling, komt de meest onthutsende openbaring van allemaal: het is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, wat me aan het denken zette. Met al die dialogen, de minimale locaties en het gebrek aan filmische kwaliteit, kwam het bij me op dat met twee superknappe acteurs en een steeds strakker herschrijven van de tekst, _Two Harbors_ een echt superknap toneelspel zou kunnen worden, misschien zelfs een eenakter. Als er nog stoutmoedige theaterproducenten zijn die dit lezen, raad ik je ten zeerste aan om te kijken of je de film in handen kunt krijgen en contact kunt opnemen met de filmmaker, Reel 13 of wie dan ook. Misschien zit er toch iets in dit verhaal.<br />(Voor meer informatie over deze of een andere Reel 13-film, kijk op hun website op www.reel 13.org).
This is an interesting left turn for Reel 13 Indies. TWO HARBORS is a B&W 75 minute film from Minnesota that features non-actors and is about two people finding a connection through a search for alien life. I applaud the boldness of the Reel 13 programmers of thinking out-of-the-box when selecting this film. I just wish they had picked a stronger film to be bold with. As a matter of fact, I wonder if the choice had more to do with the uniqueness of the film than with the actual quality of the film itself (Not that TWO HARBORS is completely without merit, but I'll get to that a little later). <br /><br />As is common with independent films, TWO HARBORS is limited in terms of location. There are only two real locations  a large junk dealership market and a very teeny trailer, which is the home of the middle-aged main character, Vic, played by Alex Cole. Writer/director James Vculek uses the market setting to provide exposition about Vic, who is one of the dealers there. He has various people walk up to Vic and start very long conversations that provides us with just two pieces of information  Vic sells space toys (he prefers to call them "outer space action figures") and he is a caustic asshole. This is emblematic of one of the two key problems with TWO HARBORS - all the chatting. I've said it before and I'll say it again  we are dealing with a visual medium and filmmakers need to work harder to tell their stories visually. There are exceptions, of course, but generally, endless patter is not so engaging on film  particularly if the dialogue is being used as exposition. Pretty much all the conversations in the film are long and unnecessarily verbose. A notable example would be a few scenes which feature Vic trying to play himself off as a Boy Scout leader in order to get a discount at a store. He argues with the clerk back and forth and these scenes don't even advance the plot one iota. This is the kind of thing that makes even a 75 minute film feel long.<br /><br />The other problem with TWO HARBORS is the acting. I may be a bit of a curmudgeon when it comes to performance in film, but I really don't feel like there's a good excuse for not having good actors in your films. There are plenty of good actors out there, many of which willing to work on low-budget projects  even in Minnesota. Many filmmakers eschew the importance of acting ability as being secondary to their visuals, but that is naïve. In narrative film-making, next to the story, nothing is more important than the acting/performances. If you don't believe the people enacting your story, your audience is lost.<br /><br />Originally, I thought Vculek was using non-actors, but as the film went on, I decided that they were probably community theater-type actors. It wasn't that they were uncomfortable on camera. It's that they were overly theatrical (i.e. big). Granted, the best of the actors were the two leads  Cole and Catherine E. Johnson as Cassie, a lonely young girl that gets caught up in Vic's extra-terrestrial hunt. They seemed to have the most training, but they were still a little rough around the edges. The eccentricities they displayed seemed to be surface only - not coming from a real, organic place within. Ms. Johnson, in particular, is an interesting case. She definitely has a presence  a Midwestern charm about her, but that charisma belies the multitude of issues her character is supposed to have. She struggles to portray the idiosyncrasies that stem from a supposed life of solitude and (slave?) labor, relying on stock gestures like eye rolls, lip biting and stammering to suggest her discomfort with the outside world.<br /><br />I mentioned in the first paragraph that TWO HARBORS is not completely without merit and here's what I mean. Without giving too much away, there is a fade to white an hour into the film. After that, the story takes a stunning turn, which allows the last fifteen minutes to be evocative and downright powerful  it's like a sucker punch to the gut, but in a good way. It's almost a huge relief to feel something after so long with these characters. The last five minutes of the film don't have any dialogue at all and the result is the best part of the film  subtle, detailed (Cole does his best work of the film) and most importantly, cinematic. Then, with the closing credits comes the most staggering revelation of all  that it's based on a true story, which got me to thinking. With all the dialogue, the minimal locations and the lack of cinematic qualities, it occurred to me that with two kick ass actors and a tightening re-write, TWO HARBORS might make a really kick-ass stage play  maybe even a one-act. If there are any bold theater producers out there reading this, I definitely recommend seeing if you can get a hold of the film and contact the filmmaker, Reel 13 or whomever. There might be something to this story after all<br /><br />(For more information on this or any other Reel 13 film, check out their website at www.reel13.org)