Ik kan niet zeggen of de Britse komedies uit de tijd van WWII die in de Ealing Studio's werden geproduceerd een aangeleerde smaak zijn of niet, maar ik ben er volledig aan verslaafd, en De man in het witte pak is een van de beste. Het is niet nodig om in te gaan op de bekende plot over de bedreiging die een onverwoestbare, vuilbestendige vezel vormt voor zowel de textielindustrie als de vakbonden. Laat ik volstaan met te zeggen dat de slingers en pijlen die de naïeve, idealistische Sidney Stratton ondervindt bij het najagen van zijn polymeervisie een komisch genot zijn. Veel van de bekende gezichten uit de wereld van de Britse karakteracteurs <0xE2><0x80><0x93> de nerveuze Cecil Parker, de beminnelijk sluwe Michael Gough en de botte, meedogenloze Ernest Thesinger <0xE2><0x80><0x93> geven schitterende voorstellingen. Guinness is <0xE2><0x80><0x93> zoals altijd en eeuwig <0xE2><0x80><0x93> uitmuntend, en Joan Greenwood is verrukkelijk als Daphne (alleen al de manier waarop ze het woord 'papa' uitspreekt maakt de hele film de moeite waard).<br />'Knudsen!!!!!!'
I can't say whether the post-WWII British comedies produced at the Ealing Studios are an acquired taste or not, but I am completely addicted, and The Man in the White Suit is one of the best. No need to go into the well-known plot about the threat posed to both the textile industry and the textile unions by an indestructible, dirt-resistant fiber. Suffice it to say that the slings and arrows suffered by the naively idealistic Sidney Stratton in pursuing his polymer vision make for a comedic delight. Many of the well-known faces from the world of British character actors - the nervous Cecil Parker, the suavely devious Michael Gough, and the bluntly ruthless Ernest Thesinger - put in wonderful performances. Guinness - as always and forever - is superb, and Joan Greenwood is delectable as Daphne (just the way she enunciates the word "Daddy", makes the entire movie worth seeing).<br /><br />"Knudsen!!!!!!!"