Nogmaals, het lijkt volkomen onlogisch, althans in mijn ogen, dat 'Arthur' maar 6,4 van de 10 punten verdient. Steve Gordons meesterwerk hier is de totaal 'onwaarschijnlijk', zo niet 'onmogelijk', samensmelting van wild uiteenlopende elementen. Dat hij erin slaagde alcoholisme lachwekkend te maken in plaats van tragisch, is op zichzelf prachtig. Dat hij Dudley Moore zijn beste rol gaf, en elk ander filmelement hier met zijn optimale impact, inclusief de score, lijkt me overduidelijk en monsterlijk. Ik daag iedereen uit om deze film te zien en niet hardop te lachen. Maar blijkbaar heeft bijna een derde van het publiek dat voor elkaar gekregen. Nou, ik vond en vind Gordons prestatie zowel lachwekkend als beminnelijk, en de hilariteit van Geraldine Fitzgerald.' De moordzuchtige would-be schoonvader van zijn oudtante en Stephen Elliotts aanstaande schoonvader zijn absolute juweeltjes van achtergrondfiguren. Zelfs de zwarte chauffeur slaagde erin aan paternalisme te ontsnappen, en wijlen de snotterige Sir John Gielgud had gelijk dat hij zijn honorarium accepteerde, maar had ongelijk over het vervullen van zijn rol. 'Arthur' doet geen enkele poging om 'Onderzaan' te 'beredeneren', laat staan te rationaliseren, de gesel van 'alcoholisme' (hé, iFit is geen drank, het zijn andere drugs van keuze, inclusief meth, en verslavingen zijn slechts symptomen, geen doelwitten), het observeert eenvoudig op zijn eigen spottende manier.
Again, it seems totally illogical, to me at least, that "Arthur" merits a mere 6.4 out of 10 possible. Steve Gordon's one-shot masterpiece herein is the totally "unlikely" if not quite "impossible" melding of wildly disparate elements. That he managed to make alcoholism laugh-friendly rather than tearjerking tragic is, in itself, wonderful. That he gave Dudley Moore his finest role, and every other cinematic element herein its optimal impact, including the score, seems to me patent and egregious. I challenge ANYone to sit through this film and not laugh out loud. But, apparently, nearly a third of its audience has so managed. Well, I, for one, found and find Gordon's effort both laughable AND lovable, and the iikes of Geraldine Fitzgerald's great-aunt and Stephen Elliott's murderous would-be father-in-law absolute gems of background characters. Even the black chauffeur managed to escape patronization, and the late, sniffish Sir John Gielgud was right about accepting his fee, but wrong about undertaking his role. "Arthur" makes no effort to "Underztand," much less rationalize, the scourge of "alcoholism" (hey, iFit ain't booze, it's other drugs of choice, including meth, and addictions are merely symptoms, not targets), it simply observes in its own quizzical manner.