Deze film stelde me echt teleur. Het acteerwerk is afschuwelijk. Ongelooflijk. En het gaat over acteurs. Het verhaal is ongelooflijk duidelijk: een groep onafhankelijke acteurs voert een passiespel op, en op hun beurt leven ze het leven uit van de personages die ze spelen. Ik heb de laatste tijd veel films gezien, dankzij Netflix, en dit is de eerste die ik in lange tijd niet helemaal heb gezien. Ik had het gevoel dat ik het einde niet hoefde te zien; we kennen allemaal het einde van dit verhaal.<br />Voor sommigen is deze'modernisering' van de evangeliën blijkbaar heiligschennis of verhelderend. Ik kan hier niets over zeggen omdat ik niet in de christelijke kerk ben opgegroeid. Al met al ben ik opgegroeid in de Verenigde Staten en leef ik in een steeds christelijkere cultuur. Ik ben nieuwsgierig genoeg naar Jezus en naar de modernisering van de religie, in voor- en tegenspoed. Ik heb de versie van Mel Gibson niet gezien, maar ik vermoed dat degenen die die versie mooi vonden, deze ook wel mooi zullen vinden, behalve de meest conservatieven. Ik wou alleen dat dit een betere film was.<br />Veel van deze recensies prijzen de visie van Arcand en vooral de cinematografie. Ik vond geen van beide mooi. De film zelf is nogal preuts en prekerig. Ik geloofde niet in de personages en ik heb me nooit in hun leven op het witte doek verdiept. Het stuk in het stuk is erg gedateerd en ik denk niet dat het verfilmd zal worden.' 'Ik heb het gevoel dat ik mijn eigen gewicht in de schaal leg in een realtimeproductie. Maar daar gaat het niet om. Wat ik echt nodig had om dit te laten werken, was een sterkere ontwikkeling van de personages en de plot om de filosofische en theologische vragen te ondersteunen waar de film over zou willen gaan. En de muzikale keuzes zijn duidelijk en niet origineel.'<br />Er waren twee voorbeelden van dit alles die me gemakkelijk te binnen schieten. Ten eerste is er een reconstructie van de parabel van Jezus die de geldschieters uit de tempel verjaagt: de hoofdrolspeler, die verliefd is geworden op de vrouw die Magdalena zal spelen en die ook fotomodel en danseres is, wordt woedend omdat ze zichzelf moet vernederen door met haar broek uit auditie te doen voor een reclamespot (met een verdorven producent en een heleboel hijgende mannen in het publiek). Hij maakt er een puinhoop van en jaagt ze allemaal de deur uit. Ik denk dat dit het niveau is dat de film wil bereiken. De romance tussen deze twee is volkomen willekeurig en wordt emotioneel helemaal niet verwezenlijkt, en de scène wordt gespeeld als een middelbareschoolversie van _Dood van een handelsreiziger_, d.w.z. niet goed. Hou alsjeblieft op met dat hoogdravende 'betekenis'. Het andere is de relatie tussen de andere hoofdrolspeelster en de priester die hun heeft gevraagd het stuk te spelen en die zich uiteindelijk tegen hen keert en hen verraadt aan de tegenwoordig corrupte Kerk. Waarom. Waarom gaat ze met die vent naar bed? 'Het bezorgt hem zo veel genot en mij zo weinig pijn.' Ah, de heilige hoer en de beminnelijke ouwe bok. Het lijkt net genoeg voor Arcand om betekenis te geven maar niet de moeite waard om deze personages te verrijken en te verlevendigen. Ze doen wat er van hen verwacht wordt en ik steek mijn hand uit naar de ejectknop.<br />Voel je vrij om me af te schrijven als verveeld, afgestompt of gewoon niet geïnteresseerd. Het staat je vrij om naar deze film te kijken en de Passie te zien, in al zijn schoonheid, droefheid en inspiratie, gepresenteerd als een amateuristische, gekunstelde charade. Het staat je vrij om al je vooropgezette ideeën bevestigd te zien en elk greintje artistieke integriteit te zien verloochend voor eentonig gezeik. Maar zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb.
This film really disappointed me. The acting is atrocious. Unbelievable. And it's about actors. The story is incredibly obvious: A group of independent actors stage a Passion Play and, in turn, they start to live out the lives of the characters they play. I've been watching a lot of movies lately, thanks to Netflix, and this is the first one I haven't watched all the way through in a long time. I felt I didn't need to see the end; we all know the end of this story.<br /><br />For some, it seems, this "modernization" of the Gospels is either sacrilegious or enlightening. I cannot speak to any of this as I wasn't raised in the Christian church. That being said, I was raised in the US and I live in an increasingly Christian culture. I'm curious enough about Jesus and about the modernization of the religion, for better or worse. I haven't seen Mel Gibson's version, but I'm guessing that those who liked that one will like this, except for the most conservative. I just wish this was a better film.<br /><br />Lots of these reviews praise Arcand's direction and especially the cinematography. I liked neither. The film itself is rather prudish and preachy. I didn't believe the characters' personae and I was never involved with their on screen lives. The play within the play is very much dated and would not, I think, carry it's own weight in a real time production. But that's beside the point. What I really needed for this to work would have been stronger development of the characters and the plot to support the philosophical and theological questions the film would like to be about. And the musical choices are obvious and unoriginal.<br /><br />There were two examples of this that come easily to mind. Firstly, there is a reenactment of the parable of Jesus driving the money lenders from the temple: the lead actor, who has fallen for the woman who will play Magdalene and who is also a model and dancer, becomes enraged that she must debase herself by auditioning for a commercial (with a wicked producer and plenty of panting men in the audience) with her pants off. He trashes the place and chases them all out. I guess this is the level that the film wishes to reach. The romance between these two is entirely arbitrary and not at all emotionally realized and the scene is played out like a high-school rendering of Death of a Salesman, i.e., not well. Please stop hitting me over the head with this high-handed "significance." The other is the relationship between the other female lead and the priest who has asked them to do the play and who, eventually, turns against them and betrays them to the nowadays-corrupt Church. Why. Why does she sleep with this guy. "It brings him so much pleasure and me so little pain." Ah, the saintly whore and the lovable old coot. It seems to be just enough for Arcand to signify but not worth the trouble to enrich and enliven these characters. They are going through the motions and I'm reaching for the eject button.<br /><br />Feel free to write me off as bored, jaded or just not interested. Feel free to watch this movie and see the Passion, in all its beauty, sadness and inspiration, delivered as an amateurish and gimmicky charade. Feel free to have all your preconceived ideas affirmed and see any shred of artistic integrity forsaken for monotonous drivel. But don't say I didn't warn you.