Waar zal ik eens beginnen? Ik sta voor een dilemma. Als deze film uit Italië was gekomen in, laten we zeggen, 1975, geregisseerd door Ruggero Deodatto en met in de hoofdrol David Hess, dan zou ik hem sneller opslurpen dan een labrador water drinkt op een zomerse dag. Want terwijl Tarantino en Rodriguez elders druk bezig zijn met hun eerbetoon aan de filmindustrie, heeft Dan Reed in Engeland een verkrachting/wraak/film geproduceerd die hij helemaal zelf heeft gemaakt, en met een schijnbaar even groot budget als Rodriguez nodig zou hebben gehad om Rose McGowans been in een machinegeweer te veranderen. Want als je de bingo wilt spelen, laat mij dan de 'nummers' opnoemen.<br />1. Rijke, ambitieuze carrièrevrouw komt op onwaarschijnlijke manier in aanraking met een ruige kerel van de verkeerde kant van het spoor en wordt, al even onwaarschijnlijk, verliefd op hem. Check.<br />2. Gratuite foto's van genoemde ambitieuze carrièrevrouw in verschillende stadia van naaktheid. Check.<br />3. Ingewikkelde en hoogst onwaarschijnlijke plotontwikkeling die karakters opbouwt die alleen bestaan om te doen wat ze doen en van wie je niet kunt verwachten dat ze buiten de scènes waarin ze zich bevinden, een bestaan hebben. Check.<br />4. Onnodig dramatische verkrachtingsscène, gepleegd door een bende mannen met een ondefinieerbare diepgang van persoonlijkheid of achtergrond, behalve dan dat ze daar zijn om te verkrachten. Check.<br />5. Gruwelijke, bloederige taferelen van moord en wraak om het allemaal af te ronden. Bingo!<br />Op het eerste gezicht is Straightheads vrij simpel: Dyer ontmoet Anderson en ze nodigt hem uit voor een feestje op een landgoed dat eigendom is van haar baas. Op weg naar huis maken ze drie mensen in een Landover aan het schrikken die wraak nemen door Dyer een flink pak slaag te geven en Anderson door een bende te laten verkrachten. Het stel begint vervolgens wraak te nemen. Tot nu toe dus 'Straw Dogs', 'Late Night Trains', 'House on the Edge of the Park', 'I Spit On Your Grave' et cetera. Dus waarom had ik geen hoge pet van die film op? Om een aantal redenen: om te beginnen, denk ik, omdat ik met mensen als Gillian Anderson in de hoofdrol meer te verwachten heb, maar het is ook het volslagen gebrek aan eerlijkheid dat me meer dwarszit dan het meeste.<br />Want als iemand gaat zitten kijken hoe Hess en zijn soort vrouwen terroriseren en hun mannen vermoorden in die periodes uit de jaren zeventig, dan weet hij altijd precies wat hij te zien krijgt <0xE2><0x80><0x93> goedkope vluggertjes die uitsluitend bedoeld zijn om de laagste gemeenschappelijke noemer te schokken en aan te spreken. De slechteriken terroriseren en vermoorden de goodies, de slechteriken draaien de rollen om en vermoorden de slechteriken terug, en iedereen gaat tevreden naar huis, hun verlangen om een beetje akelig geweld te zien verzadigd en veilig in de wetenschap dat de wereldorde was hersteld.<br />Maar als schrijver en regisseur is Dan Reed er duidelijk van overtuigd dat Stomkop veel meer te zeggen heeft over de psyche van de mens dan dat, en hij probeert wanhopig zijn film in te drinken met een filosofische diepte die er gewoon niet is. Als Anderson en Dyer bijvoorbeeld wraak willen nemen op hun aanvallers, komen ze erachter dat een van de verkrachters een veertienjarige dochter heeft die een lustobject is voor de twee mannen met wie hij omgaat. Als Anderson hem eindelijk onder ogen komt, bekent hij dat hij haar alleen maar heeft verkracht om de aandacht van zijn twee vrienden af te leiden van zijn dochter!!! De achteloze en brutale manier waarop Reed deze kleine onthulling in de plot gooit, is gewoonweg verbijsterend, het is bijna alsof hij verwacht dat deze simpele verwijzing naar pedofilie genoeg is om het morele kompas van het publiek in een hogere versnelling te brengen en het de bioscoop te laten verlaten met de gedachte dat ze net iets belangrijks hebben meegemaakt. Om er zeker van te zijn dat we het'snappen', krijgen we op dit punt een herhaling van de verkrachting voor de tweede keer te zien, ogenschijnlijk vanuit het gezichtspunt van de aanvaller en zijn bezorgdheid om zijn dochter, maar Reed zorgt ervoor dat we nog veel meer foto's krijgen van Anderson die ruw wordt aangepakt en verkracht op de motorkap van haar auto. Dankbaarheid komt er niet aan te pas.<br />Nadat hij zijn redenen voor de verkrachting heeft verteld, bindt Anderson hem boven een tafel vast, ramt het zakelijke uiteinde van een scherpschuttersgeweer (compleet met een grote geluiddemper, voor het geval iemand de fallische beelden niet goed heeft gezien) in zijn bilspleet, maar heeft niet de moed om de trekker over te halen, en zegt tegen Dyer (die geen morele bezwaren heeft) dat 'het voorbij is'. Dyer voert het tegendeel aan en hun morele dilemma wordt gepresenteerd als iets wat Wittgenstein en Russell misschien hebben besproken op hun kamers in Cambridge, onder het genot van thee en cake. Het is bijna lachwekkend in zijn bespottelijkheid.<br />In alle eerlijkheid moet worden gezegd dat mevrouw Anderson zich gedurende de hele film uitslooft. Het is duidelijk dat ze Scully ver achter zich wil laten en dat doet ze ook, godzijdank. Je vraagt je af wat Mulder zou hebben gedaan als zijn voormalige partner aan de kant van de weg was gaan zitten om te pissen en vervolgens een man met een pistool had gepijpt. Dyer daarentegen doet wat hij in vrijwel elke film heeft gedaan.' Tot op de dag van vandaag is Dyer een tot in de puntjes verzorgd type <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen, hij speelt een joekel van een cockney-type met een kwajongensachtige grijns, een brutale babbel en een gezicht waar de meeste mensen nooit genoeg van zouden krijgen om erop te slaan. Dat geldt vooral voor de slotscène, waarin Dyer, nadat hij zijn belagers in koelen bloede heeft vermoord, naar de camera kijkt met <0xE2><0x80><0x93> ik weet zeker dat het zo bedoeld is <0xE2><0x80><0x93> een blik van existentiële smart die ons uitnodigt om mee te leven met het lot dat hem heeft getroffen en de morele dilemma's die hij heeft moeten overwinnen, maar die in plaats daarvan veel meer doet denken aan Oliver Hardy die geërgerd naar de camera kijkt nadat Stan hem weer eens in de problemen heeft gebracht. Wat deze film overigens heel aardig samenvat.
Well where to start here? Straightheads presents me with a bit of a dilemma. Had this film come out of Italy in, say, 1975, been directed by Ruggero Deodatto and starred David Hess, then I'd be lapping it up faster than Labrador drinks water on a summer's day. Because whilst Tarantino and Rodriguez are busy elsewhere with their homage to grindhouse cinema, Dan Reed has produced a rape/revenge grindhouse picture of his very own in England, and on seemingly the same budget as it would have taken Rodriguez to turn Rose McGowan's leg into a machine gun. Because if you want to play grindhouse bingo, then let me call out the 'numbers': <br /><br />1. Rich, high flying career woman meets a bit of rough from the wrong side of the tracks in an implausible manner and, equally implausibly, gets the hots for him. Check.<br /><br />2. Gratuitous shots of said high-flying career woman in various states of nudity. Check.<br /><br />3. Convoluted and highly unlikely plot development that sets up characters that exist solely to do what they do and who cannot be imagined to have any existence outside the scenes they are in. Check.<br /><br />4. Unnecessarily graphic rape scene perpetrated by a gang of males with no discernible depth of personality or background other than they are there to rape. Check.<br /><br />5. Gritty and bloody scenes of murder and revenge to round it all off. Bingo! <br /><br />Plotwise, Straightheads is pretty basic stuff: Dyer meets Anderson and she invites him to a party at a country pile owned by her boss. On the way home, they upset three locals in a Landover who take their revenge by giving Dyer a good shoeing and gang raping Anderson. The couple then set about getting their revenge. So far, so "Straw Dogs", "Late Night Trains", "House on the Edge of the Park", "I Spit On Your Grave" etc etc. So why didn't I think much of this film? A number of reasons: I suppose first off, having the likes of Gillian Anderson in the cast prima facie lead me to expect better, but it's the complete lack of honesty here than rankles most.<br /><br />Because whenever anyone sits down to watch Hess and his ilk terrorising women and murdering their menfolk in those period pieces from the 70's, then they always know exactly what they are getting - low budget quickies designed solely to shock and appeal to the lowest common denominator. The baddies terrorise and murder the goodies, the goodies turn the tables on the baddies and kill them back, and everyone goes home satisfied, their desires to see a bit of nasty violence slaked and safe in the knowledge that the world order had been restored.<br /><br />As writer and director however, Dan Reed clearly believes Straightheads has far more to say on the state of the human psyche than that, and desperately tries to imbibe his film with a philosophical depth that is simply not there. For instance, when Anderson and Dyer are planning revenge on their attackers, they learn that one of the rapists has a fourteen-year-old daughter who is an object of lust for the two men he hangs around with. When Anderson finally meets him face to face, he confesses that he only raped her as a distraction so that his two mates would take their attention away from his daughter!!! The casual and audacious way that Reed drops this little revelation into the plot is simply jaw-dropping, it's almost as if he expects this simple reference to paedophilia to be enough to throw the audience's moral compass into overdrive and make them leave the cinema thinking they've just sat through something of significance. To make sure we 'get it', at this point we are shown a run through of the rape sequence for a second time, ostensibly from the view of the attacker and his concern for his daughter, but Reed ensures that we get plenty more shots of Anderson rough-handled and raped across the bonnet of her car. Gratuitous does not enter into it.<br /><br />After being told his reasons for raping her, Anderson ties him over a table, rams the business end of a sniper rifle (complete with bulky silencer, just in case anyone wasn't clear on the phallic imagery) up his jacksie but lacks the courage to pull the trigger, telling Dyer (who has no such moral qualms) that 'it's over'. Dyer argues otherwise and their moral dilemma is presented as something that Wittgenstein and Russell may have discussed in their rooms back at Cambridge over tea and cakes. It is almost unwatchable in its ludicrousness.<br /><br />In fairness, Ms Anderson acts her guts out throughout the film. It's obvious she wants to leave Scully far behind and, bless her, she certainly does that; one wonders what Mulder would have made of his erstwhile partner squatting down to take a leak at the side of the road and then sodomising a man with a gun? Dyer, on the other hand, does what he's done in virtually every film he's made to date - that is, plays a gor blimey guv cockney type chappie with a roguish grin, a cheeky line of patter and a face that most people would never get tired of punching. This is particularly true at the closing scene where, after murdering his assailants in cold blood, Dyer gazes at the camera in, what I'm sure is meant to be, a look of existential anguish that invites us to sympathise at the hand fate has dealt him and the moral quandaries he has had to overcome, but instead is far more reminiscent of Oliver Hardy looking exasperatedly at the camera after Stan has landed him in yet another fine mess. Which incidentally, sums up this film quite nicely.