Eindelijk <0xE2><0x80><0x93> ik ben er eindelijk aan toegekomen en heb kans gezien een'schoon' exemplaar van _Pakeezah_ te zien! Tot nu toe heb ik alleen maar een verfomfaaide, krakkemikkige versie gezien die ergens in de jaren negentig van de vorige eeuw op Dubai-tv is opgenomen, met eigenzinnige Engelse ondertitels, duizelingwekkende breedbeeldbeelden en een vloeiende kleur met een eigen wil. Omdat ik de wereld van zo'n armzalig (en kort) exemplaar vond, vind ik dat het fatsoenlijke exemplaar het wachten en de volle 140 minuten een nog groter genoegen was dan ik voor mogelijk had gehouden.<br />Dit was de prachtige film van Meena Kumari van het begin tot het eind, en ik geloof dat ze hem van 1958 tot 1971 heeft gepland, om hem uiteindelijk in 1971 te realiseren. Wat jammer dat chronisch alcoholisme haar niet lang daarna fataal werd, en dat ze eigenlijk te ziek was om in sommige van de scènes in Pakeezah op te treden, waardoor ze een dubbelrol moest spelen. In sommige scènes is de spanning duidelijk van haar gezicht af te lezen.<br />Het verhaal van Zuiverheid versus Tegenspoed kan ik alleen maar als fictie behandelen omdat ik geen ervaring heb met iets wat er ook maar in de verste verte op lijkt, maar ik heb begrepen dat het getrouw een nu verdwenen wereld afbeeldt die ooit in India gebruikelijk moet zijn geweest. Het is een sprankelende en kleurrijke film met een eenvoudige, niet-aflatende epische boodschap, een intense romantische tragedie die op de een of andere manier tegelijkertijd ook weldadig is. Het is de weergaloze gouden muziek van Ghulam Mohammed die wordt gezongen door de weergaloze Lata Mangeshkar <0xE2><0x80><0x93> vooral door Thare Rahiyo <0xE2><0x80><0x93> en de rol die die muziek speelt in het verhaal dat deze film zo bijzonder maakt. Ik heb zelden zo'n serieuze, mooie, poëtische, wonderbaarlijke muziek horen zingen en horen spelen op de soundtrack van een film. Singin' In The Rain mag dan mijn favoriete musicalfilm zijn, maar Pakeezah heeft mijn favoriete muziek <0xE2><0x80><0x93> en toch zei Lata dat de liedjes zelf niets bijzonders voor haar betekenden. Het is alleen jammer dat de ook unieke Mohammed Rafi maar één liedje had, al was het dan een klassiek duet met Lata. Vanwege dit alles, maar niet blind voor de tekortkomingen ervan, is Pakeezah mijn favoriete Indiase film, die werd opgenomen in een tijd dat de westerse overheersing van India in een stroomversnelling raakte en die nu wordt vertoond, nu de westerse waarden door de staat worden gesponsord en de rigueur lijken te zijn. Kijk op z'n minst naar Pakeezah om een voorproefje te krijgen van wat de Indiase 'pop'-muziek de wereld te bieden had voordat alles overboord werd gegooid voor drummachines, de Bollywood Beat en bhangra.
At last - I've finally got round to it and managed to see a "clean" copy of Pakeezah! Up until now I've only had a mangled scratchy jerky version taped off Dubai TV sometime in the '90's, with quirky English subtitles, dizzying widescreen coverage and a fluid colour with a mind of its own. Having thought the world of such a poor (and short) copy I find the decent one was well worth the wait and the full 140 minutes even more of a pleasure than I thought possible.<br /><br />This was the lovely Meena Kumari's film from start to finish, and I believe was planned by her from 1958 on, finally realising it in 1971. What a shame it was that chronic alcoholism finally killed her soon afterwards, and in fact that she was too ill to perform in some of the scenes in Pakeezah, necessitating a body double. In some scenes the strain definitely shows in her face.<br /><br />The story of Purity versus Adversity I can only treat as fiction having no experience of anything remotely close to it, but I'm led to understand that it faithfully depicts a world now gone that must have been common at one time in India. It's a sparkling and colourful film with a simple relentless epic message, an intense romantic tragedy which is somehow simultaneously feelgood too. But to me it's the peerless golden music by Ghulam Mohammed as sung by the incomparable Lata Mangeshkar - especially Thare Rahiyo - and its part in the unfolding of the story that makes this film so outstanding. I've seldom heard such serious, beautiful, poetic, wondrously sung and played songs on any movie soundtrack. Singin' In The Rain may be my favourite musical film but Pakeezah has my favourite music - yet Lata said that the songs themselves meant nothing special to her. The only pity is that the also unique Mohammed Rafi only had the one song in here, albeit a classic duet with Lata. <br /><br />Because of all this but not blind to its faults, Pakeezah is my favourite Indian movie, filmed at a time when the Westernisation of India was gathering pace and watched now when Western values seem to be state sponsored and de rigueur. At the very least watch Pakeezah for a taste of what Indian "pop" music had to offer the world before it was all jettisoned for drum machines, the Bollywood Beat and bhangra.