'Mojo' is een verhaal over het Londen van de jaren vijftig, een wereld van ontluikende rocksterren, geweld en gedwongen homoseksualiteit. 'Mojo' gebruikt een techniek voor het filmen van de jaren vijftig die je vaak ziet in films die de fysieke verschillen met onze eigen tijd benadrukken, maar die ook een zeer overdreven dialoog uitbeeldt (met veel nadruk op de manier waarop de spraak werd vertegenwoordigd in films uit die tijd). Ik heb geen idee of mensen buiten de film ook zo spraken, maar er zijn geen films gemaakt die in onze tijd zijn gemaakt en die zulke gestileerde taal gebruiken. Het is alsof de stijve verhandelingen van scenarioschrijvers uit de jaren vijftig dienen als een gewone afkorting voor een verleden dat, als gevolg daarvan, een heel ver land lijkt; en daarom de nadruk legt op het specifieke in het verhaal in plaats van op het universele. 'Mojo' bevat een sterk optreden van Ian Hart en ergerlijke van Aiden Gillan en Ewan Bremner, die nog steeds worstelen met het opbouwen van een post-'Trainspotting'-carrière; maar het voelt als een periodiek nummer, een moderne film die onbegrijpelijk gestructureerd is in een verouderd idioom. Nogal saai, eigenlijk.
'Mojo' is a story of fifties London, a world of budding rock stars, violence and forced homosexuality. 'Mojo' uses a technique for shooting the 1950s often seen in films that stresses the physical differences to our own time but also represents dialogue in a highly exaggerated fashion (owing much to the way that speech was represented in films made in that period); I have no idea if people actually spoke like this outside of the movies, but no films made today and set in contemporary times use such stylised language. It's as if the stilted discourse of 1950s screenwriters serves a common shorthand for a past that seems, in consequence, a very distant country indeed; and therefore stresses the particular, rather than the universal, in the story. 'Mojo' features a strong performance from Ian Hart and annoying ones from Aiden Gillan and Ewan Bremner, the latter still struggling to build a post-'Trainspotting' career; but feels like a period piece, a modern film incomprehensibly structured in an outdated idiom. Rather dull, actually.