Ik had niets over de film gelezen voordat ik hem toevallig afgelopen zaterdagavond had gezien. En terwijl ik ernaar keek, voelde ik de ellende van Lena en Boesman tot in mijn botten. Ik was zo geboeid door het acteerwerk, de toon en het filmen dat ik maar gedeeltelijk naar de dialogen luisterde. Mijn man viel kort nadat we naar bed waren gegaan in slaap en ik kon niet slapen door de impact van de film. Ik wilde hem wakker maken om alleen maar te zeggen: 'Als ik ooit op een Oscarnominatie zou stemmen, zou het voor deze twee acteurs zijn.' Ik besloot tot de volgende dag te wachten. Toen las ik meer over de film op IMDb, en het deed me verdriet te horen dat meneer Berry voor de première van de film was overleden en dat hij waarschijnlijk nooit de laatste versie van zijn briljante meesterwerk had gezien. Ik wil hem nog steeds vertellen dat zijn film voor mij een echte onafhankelijke film was, qua concept en geest. De acteurs worden niet alleen geprezen voor hun briljante optreden, maar ook voor het feit dat ze een rol hebben geaccepteerd zonder glans, zonder opschepperij, integendeel, met het ware beeld van de menselijke depressie. Triest maar schrijnend.
I did not read anything about the film before I watched it, by chance, last Saturday evening. And then, as I was watching it, I felt the misery of Lena and Boesman into my bones. I was so captivated by the acting and the tone and the filming that I listened only partially to the dialogues. My husband fell asleep soon after we went to bed and I was sleepless, under the impact of the film. I wanted to wake him up just to say:"if I would ever vote for an Oscar nomination, it would be for these two actors." I decided to wait until the next day. Then I read more about the film on IMDb, and was sad to learn that Mr. Berry died before the release of the film and that he had probably never seen the last version of his brilliant masterpiece. I still want to tell him that to me his film was a true independent film, in its concept and spirit. The actors are to be praised not only for their brilliant performance but for accepting a part with no shine, no showing off, well to the contrary, displaying the true image of human depression. Sad but poignant.