Dit was meestal het advies van producer Alexander Korda op de set aan veel van zijn ondergeschikten; er worden drie regisseurs genoemd in de film, maar in werkelijkheid hielpen Alex, Zoltan Korda en William Cameron Menzies mee, waardoor het tot zes werd opgestuwd.<br />Voor John Kobals boek uit 1987, 'The Top 100 Movies', haalde zijn onderzoek onder 81 filmcritici de 55ste plaats. Bij nadere beschouwing blijkt dat alleen Jose Luis Guarner, John Russell Taylor en Kobal zelf op de film stemden, maar hun hoge plaatsen waren voldoende om hem tot de halve finale te brengen.<br />Bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog veranderde de productie van de film van de ene dag op de andere van Engeland naar Amerika. Uiteindelijk werd de film in 1940 voltooid en won hij drie technische Oscars. Net als burger Kane is het in sommige opzichten misschien een film die je eerder zou kunnen bewonderen dan liefhebben.<br />De special effects, voor die tijd voortreffelijk, zijn nog steeds redelijk en houden zelfs stand als je je ogen half dichtknijpt. Maar het is niet zozeer hun effectiviteit als wel de vermetelheid van de uitvindingen. Er is een amusant paard bij, geconstrueerd uit een schaalmodel, dat, als er een sleutel in het achterste van het dier wordt gestoken, begint te vliegen. Er is ook een moorddadig speeltje van de zesarmige godin Kali (misschien wel een enkele vrouw met twee vrouwen achter zich) en een vrij angstaanjagende reuzenspin. Ook de climax met het prachtige vliegende tapijt is indrukwekkend. Maar het meest memorabele is wel dat Rex Ingram op het toppunt van filmische verwaandheid verschijnt als een djinn (genie) van bijna driehonderd meter lang! Ingram portretteert de geest als een behoorlijk dreigend wezen, en voegt een element van gevaar toe aan de gebeurtenissen. En kijk uit voor het moment waarop hij weer in zijn fles wordt gelokt!<br />John Justin doet het goed als de Arabische koning, die om de een of andere vreemde reden een Engels accent heeft en een stijve bovenlip. Sabu, de verbazingwekkend gespierde 15-jarige, is bijna-naamgenoot Abu, een nogal verwaande dief. Nadat hun paden elkaar kruisen met de kwaadaardige Jaffer (Conrad Veidt), is Justin blind en verandert Abu in een hond. Als het erop lijkt dat de rest van de film in flashbacks zal worden verteld vanuit het perspectief van de blinde Ahmed (Justin) merken we dat we halverwege de film het heden weer bereiken en het avontuur verdergaat. In werkelijkheid is de tweede helft des te beter, omdat die vol zit met grotere incidenten en een meer fantastische natuur.<br />Drie kleine liedjes doorklieven het stuk, hoewel dit, nu de film 100 minuten duurt, eerder aanvoelt als een milde smaakmaker dan als een echt ingrediënt; ik zou dit niet classificeren als een musical. Het is allemaal erg leuk: Justin en June Duprez zijn de liefdesrelaties van de vaders en moeders, Veidt is de boe-sissende schurk en Abu is de jeugdige, onbedwingbare dief. Het kan even duren voordat je in de ban raakt van het ietwat gedateerde, overdadige melodrama van Engelse films uit de jaren veertig, maar als je het eerste half uur of zo hebt uitgezeten, laat deze film je niet meer los. Heel prijzenswaardig.
This was usually producer Alexander Korda's advice on set to many of his underlings; the film is credited with three directors but in truth Alex, Zoltan Korda and William Cameron Menzies helped out, pushing it to six.<br /><br />For John Kobal's 1987 book, "The Top 100 Movies", his survey of 81 film critics saw The Thief of Bagdad reach 55th place. A closer examination reveals only Jose Luis Guarner, John Russell Taylor and Kobal himself actually voted for the picture, but their high placings were enough to take it to near the half-way mark.<br /><br />The outbreak of the Second World War saw the movie's production shifted around England and America, eventually seeing completion in 1940 and winning three technical Oscars. Like Citizen Kane, it is in some ways perhaps a film you might admire rather than love.<br /><br />The special effects, outstanding for the time, are still reasonable, and actually hold up if you squint. But it's not so much their effectiveness as the audacity of the inventions. Among them is an amusing horse, constructed out of a kit model, which, when a key is inserted up it's rear end, begins to fly. There's also a killer toy of the six-armed Goddess Kali, (perhaps quite obviously a single woman with two women sitting behind her) and a quite horrific-looking giant spider. Also impressing is the climax with its wonderful flying carpet. But most memorable has to be Rex Ingram appearing as, in a superb moment of cinematic conceit, a djinn (genie) nearly a thousand feet tall! Ingram portrays the genie as quite a menacing creature, and adds an element of danger to the proceedings. And look out for the moment where he's tricked back into his bottle!<br /><br />John Justin does well as the Arabic king who, for some strange reason, has an English accent and a stiff upper lip. Sabu, the astonishingly muscled 15year-old, is near-namesake Abu, a likeably cocky thief. After they cross paths with the evil Jaffer (Conrad Veidt), Justin finds himself blind and Abu is turned into a dog. When it seems the rest of the film will be told in flashback through the blind Ahmed's (Justin's) perspective, we find that halfway through the movie we catch up to the present and the adventure continues. In truth, the second half is someway the better, being full of greater incident and more fantastical in nature.<br /><br />Three small songs pepper the piece, though as the film lasts for 100 minutes this feels more like mild flavouring rather than a real ingredient; I wouldn't classify this as a musical. It's all great fun; Justin and June Duprez are the love interest for the mums and dads, Veidt is the boo-hiss villain, and Abu is the youthful, irrepressible robber. It may take a while to get into the somewhat dated mindset and overblown melodrama of 40s English movies, but once you've sat through the first half an hour or so this film really draws you in. Quite commendable.