In 1941 was Columbia een grote studio die een film kon produceren met dezelfde technische kwaliteit als MGM, Paramount of Warners. Dat was het beste wat je kon zeggen van 'Adam Had Four Sons', een loodzware soap met bijna dodelijk saaie optredens van Ingrid Bergman (voor het eerst in een Amerikaanse film) en Warner Baxter. Bergman speelt een Fran<0xC3><0xA7>aise (dit was het tijdperk waarin Hollywood vond dat het ene buitenlandse accent net zo goed was als het andere). Ze wordt aangenomen als gouvernante voor Baxters vier zoons en blijft (met één onderbreking, veroorzaakt door de beurskrach van 1907) tot de jongens volwassen mannen zijn die in de Eerste Wereldoorlog dienen. Zo'n beetje iedereen in de film is zo goed als goed.' Het is een hele opluchting als Susan Hayward halverwege de film de hoofdrol krijgt en ze zo'n beetje de enige persoon in de film is die je in de gaten kunt houden, ook al speelt ze duidelijk Bette Davis en Vivien Leigh; het is ook de eerste van haar lange reeks alcoholische rollen, maar het script blijft suikerzoet en het einde is volslagen belachelijk. Geen wonder dat Bergman vier jaar later de op soortgelijke wijze geconstrueerde 'Vallei van besluiteloosheid' afwees.
By 1941 Columbia was a full-fledged major studio and could produce a movie with the same technical polish as MGM, Paramount or Warners. That's the best thing that could be said about "Adam Had Four Sons," a leaden soap opera with almost terminally bland performances by Ingrid Bergman (top-billed for the first time in an American film) and Warner Baxter. Bergman plays a Frenchwoman (this was the era in which Hollywood thought one foreign accent was as good as another) hired as governess to Baxter's four sons and staying on (with one interruption caused by the stock-market crash of 1907) until the boys are grown men serving in World War I. Just about everyone in the movie is so goody-good it's a relief when Susan Hayward as the villainess enters midway through  she's about the only watchable person in the movie even though she's clearly channeling Bette Davis and Vivien Leigh; it's also the first in her long succession of alcoholic roles  but the script remains saccharine and the ending is utterly preposterous. No wonder Bergman turned down the similarly plotted "The Valley of Decision" four years later.