Henri Verneuil vertegenwoordigde de commerciële bioscoop in Frankrijk van 1960 tot 1980. Verneuil, die altijd goed was in de kassa, en meestal dramatische en spannende verhalen vertelde over casino-overvallen, de score van de maffia en de veldslagen van de Tweede Wereldoorlog, kon erop rekenen dat hij ons op zaterdagavond twee uur lang vermaakte. Hij werkte met de crème de la crème van de mannelijke acteurs van zijn tijd: Gabin, Belmondo, Fernandel, Delon, Sharif, Anthony Quinn. _I... comme Icare_ is de enige film die hij met Yves Montand regisseerde. Het is een merkwaardig statische film, die zich voornamelijk afspeelt in kantoren en vergaderzalen, die niet één achtervolgingsscène bevat en nauwelijks geweld.<br />Montand geeft een goede voorstelling, zij het een beetje droog, en hij wordt goed gesteund door de andere acteurs. Onwillekeurig vraag ik me af wat Costa-Gavras met dit verhaal had kunnen doen, op basis van Z (de Lambrakis-moord) en L'aveu (de marteling van Artur Londen in Tsjecho-Slowakije door stalinisten).
Henri Verneuil represented the commercial cinema in France from 1960-1980. Always strong at the box-office, and usually telling dramatic and suspenseful tales of casino robberies, mafia score-settling and World War II battles, Verneuil could be counted on to give us two solid hours of entertainment on Saturday night. He worked with the cream of the male actors of his day: Gabin, Belmondo, Fernandel, Delon, Sharif, Anthony Quinn. I... comme Icare is the only time he directed Yves Montand. It's an oddly static film, taking place mainly in offices and conference rooms, containing not one chase scene and hardly any violence.<br /><br />Montand gives a good performance, if somewhat dry, and he is well supported by the other actors. I couldn't help wondering what Costa-Gavras could have done with this story, on the basis of Z (the Lambrakis assassination) and L'aveu (the torture of Artur London in Czechoslovakia by Stalinists).