Er is een belangrijk aspect van de film dat Jobson lijkt te zijn vergeten <0xE2><0x80><0x93> het heeft het vermogen een verhaal te vertellen door het aan je te laten zien. Je hoeft het publiek niet te vertellen wat het moet denken, want ze zullen het zien. De actie hier wordt afgewisseld met een paar van de zwaarste vertellingen die op het nietsvermoedende publiek worden losgelaten <0xE2><0x80><0x93> het purperen proza van de gevoelige vijfdeklasser. En dat zou niet nodig moeten zijn, want ze hebben hier een goede cast en een paar prachtig beheerste en gemonteerde beelden. Misschien had Jobbo het gevoel dat het basisverhaal een beetje steun nodig had. Het barst er van de knappe, intelligente meisjes met een voorliefde voor de Velvet Underground en een zwak voor een toevallige sociopaat. Van de te keurige en nieuw ogende kleren die het karakter draagt tot het kleffe intellectualisme dat het allemaal met elkaar in verband probeert te brengen, het is allemaal te gekunsteld naar mijn smaak.
There is a key aspect of film that Jobson seems to have forgotten - it has the ability to tell a story by showing it to you. You don't need to tell the audience what to think, because they'll see it. The action here is interspersed with some of the most ponderous narration unleashed on the unsuspecting public - the purple prose of the sensitive fifth former. And it should be unnecessary because their is a fine cast here and some beautifully composed and shot visuals. Maybe Jobbo felt that the basic story needed a lit bit of support. And he may have been right, it lacks a basic credibility: 70s Edinburgh wasn't exactly full of beautiful brainy girls with a penchant for the Velvet Underground and a soft spot for a passing sociopath. From the too neat and new looking clothes that character wears to the cod intellectualism that tries to link it all together, it's all too contrived for my taste.