Dit is ook niet de eerste keer dat Stanley het onderscheid tussen genres zo vertroebeld heeft. In dr. Strangelove had je een komedie over een afgrijselijke situatie, en hier ligt de basis in een angstaanjagend scenario dat in feite een paar heel grappige momenten oplevert. Trage, opvlammende waanzin en een poging om je gezin te vermoorden is natuurlijk niet om te lachen, maar de dialoog is heel intelligent ('vijf maanden rust is precies wat ik wil...') en er is een verschrikkelijke drinkscène die hilarisch zou zijn als je er maar één soort geest in had verwerkt, maar die je de rillingen over de rug doet lopen als je de andere meeweegt.<br />Ik ben het niet eens met degenen die zeggen dat het hotel in de filmversie een verwaarloosbaar effect heeft op Jack Torrance. De aanwijzingen die Nicholson het publiek als acteur geeft, duiden slechts op de mogelijkheid van krankzinnigheid, die alleen maar wordt versterkt als we horen dat het hoofd van het gezin met alcoholisme heeft geworsteld en emotioneel ver van zijn vrouw en zoon staat. De omgeving waarin hij verkeert, echter, absorbeert die persoonlijkheidsgebreken en maakt ze los in zijn bewustzijn. Net zoals gebouwen soms worden gebruikt om gebeurtenissen die zich daar afspelen in zich op te nemen, voedt het hotel zich met de zwakheden van een gekwelde, maar bij zijn verstand zijnde man en gebruikt zijn zwakheden tegen hem om hem uiteindelijk zover te krijgen dat hij niet meer terug kan. Hij mag dan sluimerende gebreken in zijn persoonlijkheid hebben voor hij arriveert, maar voor mij is de _Overlook_ zelf de spil waar alles om draait.<br />Kubricks kille en afstandelijke manier van regisseren werkt uitstekend voor een kille horrorfilm, en de onvoorspelbare natuurkracht die Jack Nicholson is, balanceert voortdurend tussen je aan het giechelen maken en je de stuipen op het lijf jagen. Als hij explodeert, weet je niet zeker hoe ver hij kan gaan. Samen vormden ze een geweldig team en met een mengeling van hun talenten gaven ze ons een klassieker.
... This isn't the first time Stanley blurred the distinction between genres to such great effect, either. In Dr. Strangelove you had a comedy about a horrific situation, and here the basis is a terrifying scenario which actually yields some very funny moments. Slow-burning madness and attempting to kill one's family isn't hilarious of course, but the dialogue is very knowing ("five months of peace is just what I want... ") and there is a terrific drinking scene which would be riotous if you included just one type of spirit, but is spine-chilling when you factor in the other.<br /><br />I disagree with those who say that the hotel has a negligible effect on Jack Torrance in the filmed version. The cues Nicholson provides the audience as an actor merely hint at the potential for madness, which is only reinforced when we learn that the head of the family has struggled with alcoholism and is emotionally distant from his wife and son. The environment that he is in, however, then absorbs those personality defects and unleashes them upon his consciousness. In much the same way as buildings are sometimes thought to soak up events that happen there, the hotel feeds on the frailties of a troubled but sane man, and uses his weaknesses against him to eventually take him beyond the point of no return. He may have dormant flaws in his personality before he arrives, but to me the Overlook itself is the trigger that sets them off.<br /><br />Kubrick's cold and detached approach to directing works splendidly for a chilly horror film, and the unpredictable force of nature that is Jack Nicholson teeters all the time between making you giggle and scaring the wits out of you. When he explodes, you won't be sure how far he can go. Together they made a great team and with a blend of their talents gave us a classic. If you want a great viewing experience, then this is an example that well and truly shines...