'Ze hebben altijd geprobeerd me te laten vermoorden,' schreef Alec Guinness eens over de technici van de Man in het Witte Pak. 'Ze dachten dat acteurs de dingen in de weg stonden.' Hij beschreef hoe hij een touw had gekregen om naar beneden te klimmen en, ervan verzekerd dat het veilig was, ternauwernood aan ernstige verwondingen was ontsnapt toen het plotseling halverwege de afdaling knapte.<br />'Mensen staan de dingen in de weg' is misschien wel een perfecte omschrijving voor de uitvinder van het Witte Pak, Sidney Stratton (die door Alec Guinness op passende wijze wordt gespeeld als een leien dakje) in Alexander Mackendricks definitieve Ealing-film uit 1951. 'In ieder geval geeft hij alleen maar om zijn werk, om de verwezenlijking ervan <0xE2><0x80><0x93> en laat hij de gevolgen maar voor wat ze zijn. En op dezelfde manier, met uitzondering van een paar bijfiguren, is er...' Er is bijna niemand die zich kan vinden in deze kille satire op kapitaal en arbeid.<br />In een flashback wordt verteld hoe Stratton een vuilwerende, eeuwigdurende vezel uitvond (in de vorm van het witte pak dat de titel draagt) en hoe de kledingindustrie en haar vakbonden daarna probeerden die te onderdrukken.<br />Terwijl de industrie bang is dat de bodem uit de markt zal vallen, maken de winkelbedienden zich zorgen dat ze hun baan zullen kwijtraken. Er volgen pogingen tot ontvoering en omkoping, met zowel geld als de dochter van een bedrijfsleider (Daphne, de verrukkelijke Joan Greenwood met haar vier-pakken-per-dag-stem) aan het komische eind.<br />'Wat moet er van mijn wasje worden als er geen was meer te doen is?' klaagt Strattons hospita aan het eind van de dag. Een veronderstelling waar Stratton nog niet eens over had nagedacht, en die hij nu weer negeerde door de dubbelzinnige slotscène van de film.<br />Een superieure, zij het uitgesproken sombere komedie die vakkundig werd opgevoerd en min of meer antwoord gaf op de vaak gestelde vraag wat er was gebeurd met de eeuwige gloeilamp en de auto die op water reed.
"They were always trying to get me killed," Alec Guinness once wrote of The Man In the White Suit's technicians. "They thought actors got in the way of things." He went on to describe how he'd been given a wire rope to climb down and, assured it was safe, narrowly avoided serious injury when it suddenly snapped mid-descent.<br /><br />"People get in the way of things" might be a maxim tailor-made for White Suit inventor Sidney Stratton (fittingly played blank slate-fashion by Alec Guinness) in Alexander Mackendrick's definitive Ealing film of 1951. Certainly, he cares only about his work, its realisation - and sod the consequences. And similarly, with the exception of a couple of peripheral characters, there's almost nobody to root for in this chilly satire on capital and labour.<br /><br />Told in flashback, the film concerns Stratton's invention of a dirt-resistant, everlasting fibre (fashioned into the white suit of the title), and subsequent attempts by the clothing industry and its unions to suppress it.<br /><br />While the industry fears the bottom will drop out of the market, the shop floor stewards worry about finding themselves out of a job. Abduction and bribery attempts follow, with both money and an industry chief's daughter on offer (Daphne, the delectable, 4-packs-a-day-voiced Joan Greenwood), to the tragi-comic end.<br /><br />"What's to become of my bit of washing when there's no washing to do?" bemoans Stratton's landlady near the close. A notion Stratton hadn't even considered - and has disregarded again by the movie's ambiguous coda.<br /><br />A superior, if decidedly downbeat comedy, expertly performed - and pretty much answering the oft-raised question of whatever happened to the everlasting light bulb and the car that ran on water...