Omdat ik zo veel over de Cracker-serie uit de jaren negentig had gehoord zonder er een te zien, keek ik hier gretig naar uit. De combinatie van Jimmie McGovern en Robbie Coltrane kon niet verkeerd gaan. Wat had ik het mis!<br />De polemiek, die werd ondersteund door veelvuldige, zich herhalende en gewelddadige flashbacks, was overweldigend. De productie probeerde supermodern te zijn, maar de flitsende dozen en zelfs het kinderlijke lettertype irriteerden. Robbie Coltrane slaapwandelde de twee uur door en kwam met onverklaarbare en onwaarschijnlijke 'inzichten', en de politie werd afgeschilderd als eendimensionale, stuntelende idioten. Het gevolg was dat de spanning nooit opliep en dat de op een na laatste scène (zonder details, uit angst voor spoilers) het slechtste stuk tv-drama was dat ik in lange tijd had gezien.<br />Nee, ik wil er niet meer van zien, maar ik ga wel terug naar de dvd's van de serie uit de jaren negentig om te zien of ze hun reputatie waarmaken.
Having heard so much about the 1990s Cracker series without seeing any of them, I looked forward to this eagerly. Surely the combination of Jimmie McGovern and Robbie Coltrane could not go wrong. How wrong I was! <br /><br />The polemics, backed by frequent, repetitive and violent flashbacks, were overpowering. The production tried to be super-modern, but the flashing boxes and even the childish font irritated. Robbie Coltrane sleep-walked through the two hours, coming up with unexplained and unlikely "insights", and the police were portrayed as one-dimensional bumbling idiots. As a result, the tension never built up and the next-to-final scene (no details for fear of spoilers) was as laughably bad a piece of TV drama as I have seen for a long time.<br /><br />No, I don't want to see any more of these, but I will go back to the DVDs of the 1990s series to see if they match their reputation.