Deze aanpassing slacht een klassieker af die geliefd is om zijn subtiliteit. Timothy Dalton heeft absoluut geen idee van de verschillende nuances van Rochesters karakter. Ik heb het gevoel dat hij het boek niet eens heeft gelezen, maar gewoon op de set is komen aanslenteren in zijn te strakke broek en een karakterbeschrijving heeft gekregen die luidde: 'Boosaardig, broeds, duister verleden.' Hij speelt Rochester niet als een personage of als een echt persoon, maar als een over de top mopperende man die nooit een glimlach laat zien tot hij zich verlooft, waarna hij op miraculeuze wijze in een mietje verandert. Er is geen chemie. Het enige gevoel dat deze aanpassing bij me opwekte, was ongeloof en ook sympathie voor Charlotte Bronte, die zich ongetwijfeld omdraait in haar graf. GA HET BOEK LEZEN. ROCHESTER HEEFT EEN PERSOONLIJKHEID. EN OOK MOGELIJK: EEN 'PERSOONLIJKE' LOVE SCENE BEDOELT NIET DAT JE HAAR GEZICHT MOET ETEN.
This adaptation positively butchers a classic which is beloved for its subtlety. Timothy Dalton has absolutely no conception of the different nuances of Rochester's character. I get the feeling he never even read the book, just sauntered on set in his too tight breeches and was handed a character summary that read "Grumpy, broody, murky past." He plays Rochester not as a character or as a real person but as an over the top grouch who never cracks a smile until after he gets engaged at which point he miraculously morphs into a pansy. There is no chemistry. The only feeling that this adaptation excited in me was incredulity and also sympathy for Charlotte Bronte who is most definitely turning in her grave. GO AND REREAD THE BOOK. ROCHESTER HAS A PERSONALITY. AND BY THE WAY: A "PASSIONATE" LOVE SCENE DOES NOT MEAN YOU HAVE TO EAT HER FACE.