Het is moeilijk te zeggen waar die aanpassing begint, want ik denk dat het probleem begint met de boeken zelf. Alexander McCall Smith heeft bedacht dat je ze niet leest voor de detectiveverhalen, maar voor zijn uiterst neerbuigende en volkomen valse visie op een Afrika dat niet bestaat. Hij heeft voor Botswana gedaan wat Borat voor Kazachstan deed - niet met evenveel succes, maar wel met evenveel feiten.<br />Toen ik dat eenmaal besefte, vond ik het niet meer zo erg dat Jill Scott, een Amerikaanse zangeres/actrice, de rol van Mma Ramotswe speelt. Als zij een land vertegenwoordigt dat Afrika niet is, hoe passend is het dan dat ze een zwarte vrouw is die geen Afrikaanse is? Scott is niet de enige Amerikaan in de cast; de rol van  Mma Makutsi wordt gespeeld door Anika Noni Rose. Beide vrouwen zijn veel, veel te jong voor de rol die ze spelen, en veel te aantrekkelijk. Allebei vermoorden ze de plaatselijke accenten, en allebei richten ze zich zo volledig op die wreedheid dat ze niet veel acteertalent hebben. Scotts Mma Ramotswe is springerig, schattig en zacht. Roses Mma Makutsi is een irritant kreng met een grote mond.<br />Het resultaat is bijna niet om aan te zien. De hoofdrolspelers worden slechts gered door de aanwezigheid van Lucian Msamati, die een redelijke rol krijgt als JLB Matekoni. Hes komt er slimmer en intenser uit dan in de boeken, maar ik kan het Msamati niet kwalijk nemen <0xE2><0x80><0x93> hij is een stralend licht in een oceaan van zuigkracht. De tegenstellingen tussen zijn optreden en de boeken worden duidelijk gelegd aan de voeten van het slagerscomité dat het script heeft geschreven.<br />Voor mij is het schrijven van McCall Smith altijd hoogst vermakelijk geweest, maar berucht slecht. Hij weigert te worden gerecenseerd. Als gevolg daarvan bevatten zijn boeken experimenten in grammatica die aan wetenschappelijkheid grenst, en personages die midden in een zin van naam veranderen. Het is daarom een prestatie dat het schrijfteam het in dit project in feite nog erger heeft gemaakt.<br />De dialoog is nu grotendeels verengelst. en 'gevoeligheid voor behoeften'. Mma Ramotswe en meneer JLB Matekoni flirten openlijk. Mma Makutsi klaagt dat ze geen computer heeft, maar gezien haar voortdurend bijgewerkte kapsel, make-up en sieraden, verbaast het me dat ze niet samen met haar Visa-card een MacBook in haar handtas heeft zitten.<br />Dus waar zijn we nu? Het is moeilijk om boos te worden over deze waardeloze aanpassing, want eerlijk gezegd zijn de meeste dingen die ik leuk vind aan de originele boeken sowieso apocrief. McCall Smith schildert een fictief Botswana met schattige, niet-bedreigende zwarte mensen die vol amusante en smakelijke wijsneuzers zitten. Het leest goed ondanks de linguïstische travestie, maar het is een visioen van hoe een bepaald type blanke zou willen dat zwarte mensen waren. Het is gewoon niet waar. Het is nauwelijks verwonderlijk dat deze show zo slecht is. Maar het valt nog te bezien of het Europese en Amerikaanse publiek het zal opmerken.
It's difficult to know where this adaptation starts going wrong, because I think the problem begins with the books themselves. Alexander McCall Smith has worked out that you read them not for the detective stories, but for his deeply condescending and completely spurious vision of an Africa that does not exist. He's done for Botswana what Borat did for Kazakhstan - not as successfully, but based in as much fact.<br /><br />Once I realised this, it ceased to gall me that Jill Scott, an American singer/actress, is cast as Mma Ramotswe. If she is to represent a land that is not Africa, how appropriate that she is a black woman who is not African? She's not the only American on the cast; Mma Makutsi is played by Anika Noni Rose. Both women are far, far too young for the roles they're playing, and far too glamorous. Both brutally murder the local accents, and both focus so entirely on this brutality that they fail to offer much in the way of acting. Scott's Mma Ramotswe is bouncy, cute and soft. Rose's Mma Makutsi is an annoying motor-mouthed bitch.<br /><br />The result is almost unwatchable. The principal cast is redeemed only by the presence of Lucian Msamati, who turns in a decent performance as Mr JLB Matekoni. Hes comes off smarter and more intense than in the books, but I find myself unable to blame Msamati for this - he's a shining light in an ocean of suckage. The contradictions between his performance and the books are clearly laid at the feet of whichever committee of butchers wrote the script.<br /><br />To me, McCall Smith's writing has always been highly entertaining yet notoriously bad. He refuses to be edited. As a result, his books contain experiments in grammar that border on the scientific, and characters that change name mid-sentence. It is therefore something of an achievement that the writing team on this project actually made it worse.<br /><br />The dialogue is now largely Anglicised. Characters speak of "opening up" and "sensitivity to needs". Mma Ramotswe and Mr JLB Matekoni flirt openly. Mma Makutsi moans about not having a computer, but given her constantly restyled hair, makeup and jewellery, I'm surprised she doesn't have a MacBook in her handbag along with her Visa card.<br /><br />So what are we left with here? It's difficult to be upset with this crappy adaptation because honestly, most of the things I like about the original books are apocryphal anyway. McCall Smith paints a fictional Botswana populated with cute, non-threatening black people who are full of amusing and palatable wisdom-nuggets. It reads well despite linguistic travesty, but it is a vision of how a certain type of white person wishes black people were. It just isn't true.<br /><br />Given that, it's hardly surprising that this show sucks as much as it does. It remains to be seen whether European and American audiences will even notice, however.