DeTENANTS begon als een korte roman uit 1971 van de inmiddels overleden Bernard Malamud <0xE2><0x80><0x93> schrijver/filosoof <0xE2><0x80><0x93> over de conflicten tussen joden en Afro-Amerikanen in de opruiende sfeer van Brooklyn in de tijd dat het boek werd geschreven. Als roman was het verhaal hartverscheurend echt: zoals het door de beginnelingen David Diamond en Danny Green (die ook regisseert) is omgezet in een scenario, is het meer een cerebrale dissertatie die geleidelijk aan in de laatste momenten tot actie overgaat.<br /><br />Harry Lesser (Dylan McDermott) is een joodse romanschrijver met één boek onder zijn riem, maar die momenteel, tien jaar na het schrijven van zijn 'nieuwste' boek, probeert het af te maken. Hij is ervan overtuigd dat hij het boek in dezelfde omgeving moet voltooien als waar het is begonnen. Hij is de enige huurder in een vervallen huurkazerne in Brooklyn die eigendom is van Levinspiel (Seymour Cassel) die voortdurend probeert Harry's huurcontract 'af te kopen', zodat het smerige, vervallen gebouw gesloopt kan worden. In deze sfeer komt een andere militante, quasi-semi-semitische schrijver, Willie Spearmint (Snoop Dogg), die Harry inpalmt, verbergt en hulp biedt bij de poging van de ontluikende schrijver om over de dood van alle blanken te schrijven. Harry's pogingen om Willie te helpen leiden tot conflicten, niet in de laatste plaats door zijn ontmoeting met Willies vriendin, de blanke joodse Irene Bell (Rose Byrne) op een allesbehalve vriendschappelijke bijeenkomst van Willies militante zwarte broeders en zusters. Willie en Irene zijn uit elkaar en Harry wordt geleidelijk aan verliefd op Irene en ze zijn van plan om uit New York te vertrekken zodra Harry zijn roman af heeft. Als Willie van het rendez-vous hoort en nog meer kritiek van Harry krijgt, ontploft Willie en begint de neerwaartse spiraal van niet alleen een tere vriendschap, maar ook een wedloop tussen de schrijvers. Het einde 'onthult de glibberige aard van het menselijk bestaan, en het menselijk vermogen tot geweld en ongedaan maken'.<br />De acteurs doen hun best met een script dat een beetje onhandig is, maar ondanks de regels in het script, die aan preken doen denken, creëren ze geloofwaardige personages. De cinematografie versterkt het verhaal en houdt de sfeer bedompt en dicht, en vooral beperkt tot het gebouw waar het allemaal is gebeurd. De muziektrack maakt gepast gebruik van de solo-trompet en de blues-piano om de spanning en het isolement van elk van deze ongegronde personages te onderstrepen. Hoewel er wat geduld voor nodig is om door het hersengebrabbel heen te komen, is de film uiteindelijk de moeite van het kijken waard. Hij probeert tenminste Malamuds bizarre kijk op het leven in de grote stad na te bootsen.
THE TENANTS began as a 1971 short novel by the now deceased Bernard Malamud - writer/philosopher - examining the conflicts between Jews and African Americans in the incendiary atmosphere of Brooklyn at the time the book was written. As a novel the story was gut wrenchingly real: as transcribed into a screenplay by novices David Diamond and Danny Green (who also directs) it is more of a cerebral dissertation that gradually erupts into action in the final moments.<br /><br />Harry Lesser (Dylan McDermott) is a Jewish novelist with one book under his belt but currently attempting to finish his 'newest' book ten years into the writing. Convinced that he must complete the novel in the same environment where it was started. he is the sole tenant in a condemned Brooklyn tenement owned by Levinspiel (Seymour Cassel) who constantly tries to 'buy out' Harry's lease so that the filthy dilapidated building can be demolished. Into this atmosphere enters another Black militant quasi-anti-Semitic writer Willie Spearmint (Snoop Dogg) whom Harry befriends, hides, and offers help to the nascent novelist's attempt to write about the death of all white people. Harry's attempts to help Willie lead to conflict, not the least of which is Harry's meeting Willie's girlfriend, the white Jewish Irene Bell (Rose Byrne) at a less than friendly gathering of Willie's militant black brothers and sisters. Willie and Irene are on the skids and Harry gradually falls in love with Irene and they plan to leave New York as soon as Harry finishes his novel. When Willie hears of the assignation and is further critiqued by Harry, Willie explodes and begins the downward descent of not only a delicate friendship but also a competition between writers. The ending 'reveals the slippery nature of the human condition, and the human capacity for violence and undoing'.<br /><br />The actors do their best with a script that is a bit awkward but despite scripted lines that border on preaching they create believable characters. The cinematography enhances the story, keeping the mood dank and dense and primarily confined to the condemned building. The musical score appropriately makes use of the solo jazz trumpet and blues piano to underline the tension and isolation of each of these groundless characters. Though it takes some patience to make it through the cerebral ramblings, the film in the end is worth watching. At least it attempts to recreate Malamud's bizarre look at life in the big city. Grady Harp