Als het gaat om virtual reality, de mogelijkheden van computers, communicatie met het verleden, de voortdurende strijd om je identiteit te uiten in een intolerante samenleving en de fascinerende Ada Byron Lovelace geportretteerd door de fascinerende Tilda Swinton, had deze film geweldig moeten zijn. Maar hij is waardeloos, verschrikkelijk als je de mogelijkheden in ogenschouw neemt! De acteerprestaties <0xE2><0x80><0x93> afgezien van Tilda Swinton en Karen Black <0xE2><0x80><0x93> neigen van draaglijk naar gruwelijk. De plot is op zijn zachtst gezegd onhandig <0xE2><0x80><0x93> de moderne dagprogrammeur is een saaie eenlettergrepige figuur, maar de helft van de film wordt besteed aan het in elkaar zetten van haar personage, en als Ada dan eindelijk op het toneel verschijnt, is dat om de gebeurtenissen uit haar leven te vertellen, niet om een boeiend verhaal te vertellen (Swinton haalt dit bijna). Je leert haar nooit echt kennen als persoon, alleen als een icoon uit het geschiedenisboek van een student.<br />De digitale effecten, zoals een digitale hond en vogel, zijn waardeloos en afleidend, als je bedenkt dat het 1997 was en niet 1985. En ten slotte is het script gewoon slecht. Slechte, vaak pretentieuze dialogen <0xE2><0x80><0x93> vooral de ruzies tussen de programmeur en haar vriend, waar ik me ongemakkelijk bij voelde <0xE2><0x80><0x93> koude, afstandelijke personages en geen enkele poging om een gevoel van verwondering te creëren. De programmeur neemt met succes contact op met iemand uit het verleden! Ik krijg op dat moment of later geen enkele aanwijzing waarom het gevaarlijk zou kunnen zijn, en het lijkt nooit echt gevaarlijk te zijn.)<br />Ook al gaat de film over computers en Ada Lovelace en haar liefde voor wiskunde, het is duidelijk dat niemand die bij het script betrokken was ook maar iets van wiskunde-OR-computers afwist <0xE2><0x80><0x93> alle verwijzingen naar deze onderwerpen komen over als een compleet abracadabra dat elke vorm van ongeloof tart.<br />Een van de scènes, tegen het einde van de film, is heel goed, een monoloog van Tilda Swinton waarin ze haar droefheid uitdrukt over de kwetsbaarheid van het leven, maar haar vreugde over dat leven. Het is aangrijpend, gepassioneerd en inzichtvol, en het lijkt uit een andere film te komen. Dus ik ben teleurgesteld in deze film, omdat het een gemiste kans is voor een fascinerende cultfilm. Als je het onderwerp interessant vindt, zou je hem kunnen huren, maar wees gewaarschuwd. Zie Orlando voor een ander, veel beter onderzoek naar geslachtsrollen in de geschiedenis, met een geweldige Tilda Swinton-uitvoering.<br />*spionage/vraag: * *<br /><br />Aan het eind van de film vraagt Ada of haar herinneringen niet bewaard mogen blijven (in wat ik de beste scène van de film vond). Maar dan lijkt de moderne dagprogrammeur het toch te doen, door de herinneringen over te brengen op haar kleine meisje (vandaar de titel van de film). Heb ik het goed dat de programmeur Ada's geheugen heeft geschonden? Of is dit weer zo'n verwarrende plotwending die ik verkeerd interpreteer?
Encompassing virtual reality, the potential of computers, communication with the past, the ongoing struggle to express your identity in a constraining society, and the fascinating Ada Byron Lovelace portrayed by the fascinating Tilda Swinton, this film should have been great. But it is lousy, terrible if you consider the potential! The acting - aside from Tilda Swinton and Karen Black - veers from tolerable to atrocious. The plot construction is awkward to say the least - the modern day programmer is a dull one-note character, but half the movie is spent setting up her character, and then when Ada finally appears, it is to narrate the events of her life, not to present an engaging story (Swinton almost pulls this off, though). You never fully get to know her as a real person, just an icon from a grad student's history paper.<br /><br />The digital effects, such as a digital dog and bird, are lousy and distracting, considering it was 1997 and not 1985. And, finally, the script is just bad. Bad, often pretentious dialog - especially the fights between the programmer and her boyfriend, which made me squirm - cold and distant characters, and zero attempt to create a sense of wonder. The programmer successfully contacts a person in the past! Astonishing! But it hardly seems to surprise anyone, and her boyfriend says, "Well, be careful." (Although we're given no clue then or later why it might be dangerous, and it never seems to actually be dangerous.)<br /><br />Also, despite being about computers and Ada Lovelace and her love of mathematics, it is clear no one involved with the script had any knowledge of mathematics OR computers - any references to these subjects come across as complete mumbo jumbo that defies any suspension of disbelief.<br /><br />One scene, towards the end of the movie, is quite good, a monolog by Tilda Swinton expressing her sadness at the fragility of life but her joy in that life. Poignant, passionate, and insightful, it seems to be dropped in from another movie.<br /><br />So I am disappointed in this movie, because it is a missed opportunity for a fascinating little cult film. If you find the subject matter interesting, you might want to rent it, but be forewarned. See Orlando for another, much much better examination of gender roles in history with a great Tilda Swinton performance.<br /><br />***spoiler/question: * *<br /><br />At the end of the movie, Ada asks that her memories not be preserved (in what I thought was the best scene in the movie). But then the modern day programmer seems to do it anyway, transferring the memories into her little girl (hence the title of the movie). Am I correct, that the programmer violated Ada's wishes without even struggling over it? Or is this another confusing plot point that I'm misinterpreting?