In sommige opzichten overstijgt _De wraak van Kriemhild_ Siegfrieds dood, maar het verliest ook iets van de grootsheid van die film. De plot van deze film is samenhangender dan die van de eerste, wat heel verbazingwekkend is. De tweede helft van het eigenlijke gedicht is een stuk slordiger en een stuk moeilijker door te komen, dat wil zeggen tot je bij de climax van de strijd komt; alleen die van de _Ilias_ zijn beter. Lang en Harbou verfraaiden de Hunnen. De dichter-componist van het _Nibelungenlied_ kon geen Hun van zijn rechterbal onderscheiden, en als gevolg daarvan zijn ze min of meer hetzelfde als de Bourgondiërs. Het eerste wat ze doet als ze in Hunland komt, is naar de mis gaan. De Hunnen hier zijn duidelijk heidenen; ze lijken bijna op holenmensen. De beschrijving van hen is hilarisch, vooral van Verbal, de nar, die twee prachtige scènes heeft. Etzels personage heeft meer gewicht gekregen. Hij is veel ontzagwekkender. Het enige wat hij doet is zijn lot betreuren in het oorspronkelijke gedicht. Lang en Harbou zijn meesters in het opbouwen van spanning, vooral bij de banketscène, die met Verbals tweede optreden wordt doorgetrokken naar een verbazingwekkend effect. Maar zoals de aard van deze helft van het gedicht, zo is de film.' Het enige waar ik bezwaar tegen heb, is de manier waarop Harbou het einde verandert. SPOILERS: in het gedicht worden Hagen en Gunther, nadat Hildebrand hen gevangen heeft genomen, gevangengezet. Kriemhild bezoekt Hagen in zijn cel en eist dat hij vertelt waar hij de horde heeft verborgen. Hij weigert en zij onthoofdt zelf haar broer. Wanneer Hagen nog steeds weigert, onthoofdt zij hem. Hildebrand (of misschien Dietrich) walgt zo van het feit dat een vrouw het in haar hoofd haalt een grote krijger te vermoorden, dat hij haar op zijn beurt onthoofdt en haar een 'Duivelse Vrouw' noemt. Etzel, die in het gedicht veel zwakker is dan hier, zegt iets onnozels als: 'Ach, mij!' Ik kan wel begrijpen waarom ze een eenheid van tijd en plaats wilden behouden terwijl Hildebrand hen uit het kasteel wegvoerde; als ze de gevangenisscènes van de twee sterfgevallen hadden aangehouden, zou de film een anticlimax zijn geweest. Ik begrijp ook waarom ze Kriemhild niet door Hildebrand lieten vermoorden: zijn personage is hier veel minder sterk; zijn naam wordt maar één keer genoemd. Maar om Kriemhild zelfmoord te laten plegen en de dood van Brynhild te laten overnemen door IJslandse bronnen, is alleen maar bedoeld om het publiek te lokken in plaats van het uit te dagen. De bedoeling van het gedicht is dat Kriemhilds toorn veel verder gaat dan zou mogen in het rijk van het pure kwaad. Hier laten we haar gewoon sterven voor haar verloren liefde. Dat is niet zo interessant.
In some ways, The Wrath of Kriemhild surpasses Siegfried's Death, but it also loses some of that film's greatness. The plot of this one is more cohesive than the first, which is quite amazing. The second half of the actual poem is a lot sloppier and a lot harder to tread through, until, that is, you get to the climactic battle scenes; only the Iliad's are better. Lang and Harbou embellished the Huns. The poet-compiler of the Nibelungenlied didn't know a Hun from his right ball, and as a result they are, more or less, the same as the Burgundians in custom. For example, although the poet clearly describes Etzel as a heathen (which is Kriemhild's main concern as Rudiger tries to persuade her to marry him), when she gets to Hunland, the first thing she does is go to mass. The Huns here are clearly heathens; they're almost like caveman. The depiction of them is hilarious, especially Verbal, the jester, who has two marvelous scenes. Etzel's character has been given more weight. He is much more formidable. All he does is bemoan his fate in the original poem. Lang and Harbou are masterful at building suspense, especially at the banquet scene, which is intercut with Verbal's second performance to an amazing effect. However, as is the nature of this half of the poem, the film's amazing technical accomplishments are missing in this one, for the most part, except for a dazzling sequence where Etzel's hall burns down with the Nibelungs inside. The one thing I do have to object to is the way Harbou changes the ending. SPOILERS: in the poem, after Hildebrand captures Hagen and Gunther, they are imprisoned. Kriemhild visits Hagen in his cell and demands that he reveal where he has hidden the horde. He refuses and she herself decapitates her brother. When Hagen still refuses, she decapitates him. Hildebrand (or possibly Dietrich) is so disgusted that a woman would presume to murder a great warrior that he, in turn, decapitates her, calling her a "Devil Woman". Etzel, who is much weaker in the poem than he is here, says something silly like: "Ah me!" I can understand why they would want to keep a unity of time and place as Hildebrand brings them from the castle; to retain the prison settings of the two deaths would make the film very anticlimactic. I also understand why they didn't have Hildebrand kill Kriemhild: his character is much reduced here; his name is only mentioned once. But, to have Kriemhild kill herself, adopting Brynhild's death from the Icelandic sources, is just catering to the audience instead of challenging them. The point of the poem is that Kriemhild's wrath goes far beyond it should into the realm of pure evil. Here, we simply have her die for her lost love. It's not as interesting.