Als je alleen op de film afging, zou je zeggen dat het comité dat de musical 'A Chorus Line' een Pulitzerprijs gaf, en het Broadwaypubliek dat het oorlogspaard vijftien jaar lang aan de gang heeft gehouden, allemaal zwaar verdovende middelen gebruikten, want één enkele sensatie is deze film zeker NIET.<br />Wat iemand bezielde om te denken dat Richard Attenborough de juiste persoon was voor dit materiaal, is me een volslagen raadsel, maar hij maakt een musical die bijna helemaal om beweging draait en die als een blok klei op het scherm blijft zitten.<br />Iemand die niet tevreden was met de oorspronkelijke score zoals die oorspronkelijk was geschreven, besloot dat de film eigenlijk een gloednieuw nummer nodig had om de film wat pit te geven. Dus worden we bestookt met het (!) 'Surprise, Surprise' dat een Oscarnominatie heeft gekregen. Nou, verrassing, verrassing, het nummer stinkt, en de film ook.
If you were to judge based on the movie alone, the committee that gave the stage musical "A Chorus Line" a Pulitzer Prize, and Broadway audiences that kept the war horse running for 15 years, were all on heavy narcotics, because one singular sensation this film certainly is NOT.<br /><br />What possessed anyone to think that Richard Attenborough was the right fit for this material utterly mystifies me, but he makes a musical that is almost entirely about movement just sit on the screen like a lump of clay.<br /><br />Not content with the original score the way it was originally written, someone decided that what the film really needed was a brand new song to give the movie some zip. Thus we are assaulted with the Oscar-nominated(!) "Surprise, Surprise." Well surprise, surprise, the song stinks, and so does the movie.<br /><br />Grade: D