In wat een poging lijkt om drama en komedie te combineren, maakte Manuel Gomez Pereira deze film: 'Dingen die het leven de moeite waard maken'. 'Het is geen originele ontdekking, zoals u zelf vaak zegt (tussen haakjes, u bent nogal van de wijs), maar het wijkt enigszins af van de norm in de Spaanse bioscoop. De keerzijde is dat de elementen die de film vormen slecht zijn gecombineerd, en hoewel sommige punten niet goed ontwikkeld zijn, zijn andere niet op hun plaats. Een dag in het leven van twee mensen die tegen de middelbare leeftijd aan zitten. Het is in wezen hetzelfde als de film _Gómez Pereira_. Jorge (Eduard Fernandez) is een stilstaand (parado) beeld dat, ondanks de druk die op je wordt uitgeoefend door een toneelopleiding, bereid lijkt dingen te zien veranderen. Alleen dit verklaart dat zijn betrokkenheid bij een minderjarige een keerpunt in het bestaan kan betekenen. In overeenstemming met Audrey Tautou van 'Long dating' (Jean-Pierre Jeunet, 2004), zegt Jorge dit soort dingen tegen zichzelf: 'Als ik een munt voor de hoek vind, zal dat mijn geluk nu veranderen.' Natuurlijk vindt hij hem, begint 'Today could be a great day' (Hoy puede ser un gran dia) te spelen (Hoy puede ser un gran dia) van Joan Manuel Serrat en kruist onderweg een paar keer Hortensia (Ana Belen). Ook zij is een vrouw op de instapleeftijd, gescheiden en een beetje eenzaam. Neem valeriaan om te slapen, organiseert verjaardagsfeestjes als voorbeeldige moeder, zegt dat ze in God gelooft en leidt tot een snelheid van moordzuchtige moeder. Hortensia is een vrouw met vele tegenstrijdigheden in zijn gedrag, het leven raasde door zijn hoofd terwijl hij gegevens verwerkte als '70 procent van de mensen wordt maar één keer in hun leven verliefd' en hij zei, hoewel het te weinig is voor Jorge en werkloos en de mogelijkheid niet uitsluit dat het een'sadist' is die bij de eerste de beste gelegenheid in de bioscoop in zijn schouder slaapt. Later volgden een communie, een dans in het luxueuze bruiloftsbanket, de achterkant van een auto en andere dingen die spelers als unieke ervaringen lijken te beleven, maar die de kijker uiteindelijk zwaar vallen. Het probleem is dat het ons geen tijd laat om contact te maken met de spelers en dat we ons dus niet kunnen identificeren met het drama, waardoor we ook geen solide basis hebben voor een komische film, maar alleen pure humor overhouden. Uiteindelijk wordt alles door elkaar gegooid op een manier waarvan de kijker niet meer goed weet of hij moet lachen of huilen, en uiteindelijk doet hij geen van beide. En het is waar dat iets niet duizend keer wordt gezien, dat het niet het soort film is dat we tot in de puntjes weten te doorgronden, maar het is ook weer niet zo anders of bijzonder als we zouden willen. Ana Belén (die kennelijk veel minder oud is dan de 53 jaar die er in deze film zitten) en Eduard Fernandez zijn twee acteurs die het erg leuk vinden om aan het werk te zijn, maar deze keer lijken ze er klaar voor of op hun gemak voor te zijn in scènes waarin hij de rust die in de film heerst moet doorbreken, dus op momenten als het 'ongeluk' met de kinderen van de bar lijkt het hun uit handen te glippen. Misschien moeten we het bij een heel dramatische verandering laten, maar dat is geen excuus om minder op onze hoede te zijn. In elk geval vormen beide tolken gemakkelijk het hoogtepunt van de functie. 'Dingen die het leven de moeite waard maken' werkt alleen maar tot een bescheiden niveau van vermaak. Elke bewering die dat punt overschrijdt is niet waargemaakt, net zomin als in een romantische komedie of een dramatische film, zoals we veronderstellen dat ze wilden doen, want ze kunnen zich geen kleine momenten veroorloven die met succes (behalve slecht) worden afgesloten, zoals die waarin een van de personages praat en lacht, stomdronken, vergeleken met een jongen die deels door hem in coma blijft. Geen van beiden doen ze veel voor mensen als Rosario Pardo, waardoor de film de typische start van een nieuwe vriendschap is, met als belangrijkste bijdrage de zin'moet worden verneukt', en liedjes van de soundtrack, hoewel belangrijk, niet alleen passend zijn. Het is waar dat de film van Manuel Gomez Pereira zijn hits heeft (sommige van de momenten waarop José Sacristan voorkomt), maar het geheel is een kalmerend verhaal, een film met goede bedoelingen en een goed resultaat, hoe dan ook.
In what appears an attempt to mix drama and comedy, Manuel Gomez Pereira made this film, 'Things that make life worthwhile. "It is not an original discovery, by many voice you have (quite off the pitch, by the way), but it departs somewhat from the norm in the Spanish cinema. The downside is that the elements forming the film are poorly combined, and while some points are not well developed, others are out of place. A day in the lives of two people close to the median age. It's basically what the movie Gómez Pereira. Jorge (Eduard Fernandez) is a stationary (parado) one which, despite load on your back with a drama major, seems willing to see things change. Only this explains his commitment to a minor could mean a turning point in its existence. In line with Audrey Tautou of 'Long dating' (Jean-Pierre Jeunet, 2004), Jorge says things like this to herself: "if I find a coin before the corner that is now going to change my luck. " Of course it finds it, begins to play 'Today could be a great day' (Hoy puede ser un gran dia)by Joan Manuel Serrat and in a few crosses on its way Hortensia (Ana Belen).She is another woman entry age, divorced and a little lonely. Take valeriana for sleeping, organizes birthday parties as an exemplary mother, said her belief in God and leads to a speed of homicidal mother. Hortensia is a woman of many contradictions in his behavior, life was going in his head driving data as "70% of people fall in love only once in a lifetime" and said although it is short of Jorge and unemployed and does not preclude the possibility that it is a "sadistic" sleeping in his shoulder in the cinema at the earliest opportunity. Later came a communion, a dance in the luxurious wedding banquet, the back of a car and other things that players seem to live unique experiences like that but end up doing quite heavy for the viewer. 'Things that make life worthwhile' debate between us is the drama of two adult persons who have no other that leads them to see where their strange relationship and, conversely, make us take the case as a comedy, focusing on things like a Chinese singing at a wedding (which seem to be amusing in itself) or the gait of a drunk person. The problem is that it does not leave us time to connect with the players, therefore we can not identify with the dramatic, and not give us a solid base comic too, leaving everything except pure joke. In the end, all mixed in a way that the viewer no longer know very well whether to laugh or mourn, and ends up not doing either. And it is true that something is not seen a thousand times, is not the kind of film that we find to bend every corner, but it is not sufficiently different or special as we want to do. Ana Belén (which apparently far less than the 53 years that has in this film) and Eduard Fernandez are two actors who are very enjoyable to see working, but this time it seems ready or comfortable enough in scenes that require him to break the calm that prevails in the film, so in moments like the "accident" with the children of the bar thing seems to be slipping from their hands. Perhaps a very dramatic change that has to do, but that is no excuse to lower our guard. In any case, both interpreters are erected easily the highlight of the function. 'Things that make life worthwhile' work only up to the modest level of entertainment. Any claim that is beyond that point has not been fulfilled, as a romantic comedy or dramatic as that, we presume, they wanted to do, can not afford to have little moments finished successful (beyond bad) as that in which one of the characters talk and laugh, lost drunk, compared to a boy who remains in a coma in part because of him. Neither do much for people like Rosario Pardo, making the typical friend launched whose biggest contribution to the film is the phrase "must be screwed over," and songs from the soundtrack, though significant, not just fit. It is true that the film by Manuel Gomez Pereira has its hits (some of the moments involving Jose Sacristan), but the whole is a anodyne Story, a film with good intentions and a nice result when the better.