Diego Armando Maradona was in 1978 zestien jaar oud geweest toen Argentinië thuis het WK won. Hij was toen al de grootste ster en de grootste speler in een land dat geobsedeerd was door voetbal. Iedereen had Cesar Luis Menotti gesmeekt om het geniale jongetje te spelen, maar de trainer dacht dat hij er nog niet klaar voor was.<br />De geschiedenis leert dat Argentinië in 1978 het WK redelijk overtuigend won <0xE2><0x80><0x93> ze hadden Maradona niet echt nodig. Datzelfde gold niet voor 1982. Spanje was een catalogus van rampen voor Argentinië. Menotti <0xE2><0x80><0x93> nog steeds kettingrokend <0xE2><0x80><0x93> speelde deze keer Diego, maar de gelegenheid was te veel voor zo'n temperamentvolle jongen. Maradona tekende op 4 juni 1982 voor Barcelona voor een bedrag van ongeveer 17 miljoen dollar. Negen dagen later speelde hij zijn eerste wedstrijd in Camp Nou en versloeg hij Argentinië met 1-0. Het was geen veelbelovend debuut, en hoewel hij in de volgende wedstrijd tegen Hongarije twee keer scoorde, zal Maradona zich het stadion herinneren als de plek van zijn _nadir_, een grove, nukkige overtreding op Braziliës Batista in het tweede ronde, die abrupt een einde maakte aan zijn toernooi en aan de heerschappij van Argentinië als wereldkampioen.<br />Maar dat lag nu allemaal achter hem. Maradona had zich door een paar krankzinnige tijden in Barca geworsteld en vertrok in 1984 naar Napoli. Het was alsof hij eindelijk thuis was. De Napolitaanse tifosi hadden er alles aan gedaan om Maradona over te halen naar het arme, onder presterende Napoli te komen. Giften van oude vrouwen en zakgeld van jonge jongens vormden een ongemakkelijke combinatie met de miljoenen van de Camorra als onderdeel van de transfersom, en de stad was vastbesloten hem zich thuis te laten voelen. Dus voorlopig was Maradona in elk geval El Rey. Hij bracht zijn Argentijnse kant naar Mexico als een van de favorieten, en met een nieuwe manager verving hij Menotti door Carlos Bilardo.<br />Maradona is de held van dit verhaal, een eenmans-winnende WK-machine. In 1982 waren honderden jongemannen omgekomen in een zinloze strijd om de Falklandeilanden; nu smachtte de Britse pers naar een revanche (met hetzelfde resultaat) in Mexico-Stad. In Engeland werd Maradona nog steeds met gepaste achting behandeld, hij werd meer herinnerd om zijn voortreffelijke prestaties in Engeland tijdens een tournee in 1980 dan om Spanje. Maar hij was nog steeds een Argentijn: de vijand.<br />Engeland begon goed, en Lineker had al na twaalf minuten kunnen scoren. Een sleutelmoment vond plaats op 8 minuten. Fenwick, de grote en beperkte Engelse verdediger, was ingeboekt; hij was nu doodsbang om in het strafschopgebied te worden uitgedaagd.<br />Na een gespannen eerste drie kwartier begon de tweede helft met een knal. Maradona danste na 50 minuten naar voren, maar kon geen doorgang vinden. Valdano's poging raakte alleen witte shirts. Toen volgde het moment van schande dat Diego's grafschrift wordt. Hodge haakte de bal op een bizarre manier terug in zijn eigen strafschopgebied, Shilton sprong haastig op om de bal op te eisen, maar daar was Maradona, die op de een of andere manier boven de Engelse keeper uittorende en de bal in het net gooide. Hoe had hij het gedaan? Simpel: handbal.<br />De beroemdste overtreding in de voetbalgeschiedenis ging bijna in slow motion voorbij. Iedere toeschouwer wachtte tot de heer Al-Sharif van Syrië de bal zou wegslingeren (wat niet gebeurde). Shilton keek en deed een beroep op de lijnverdediger; hij rende terug naar de middencirkel. Tenzij hij de paus vermoordt, of de eerste man wordt die voet op Mars zet, zal dit moment, als de grote man sterft, het eerst te zien zijn <0xE2><0x80><0x93> in een lange, trage slow motion, gevolgd door de blije uitdrukking op zijn gezicht. Het volgende beeld zal zijn volgende geschenk aan de wereld zijn <0xE2><0x80><0x93> het mooiste doelpunt van het wereldkampioenschap.<br />Burruchaga zwiepte de bal naar Maradona, die aan de rechterkant van zijn eigen helft rondwandelde. Hij draaide en accelereerde weg van Beardsley en Reid. Dit was de echte Diego <0xE2><0x80><0x93> hij stormde door Butcher heen en viel Fenwick aan. Fenwick had nu de gelegenheid om de aanval af te slaan. Normaal gesproken zou hij zijn laars ergens in de buurt van Maradona hebben gericht. Toen kreeg Fenwick een ingeving. Hij aarzelde en besloot met zwaaiende armen op Maradona af te rennen <0xE2><0x80><0x93> misschien probeerde hij hem af te leiden? Diego schoot de box in toen Fenwick viel. Butcher had naast het genie gerend alsof hij hem aanmoedigde. Shilton stormde in paniek naar voren en Maradona draaide om hem heen en maakte zich op om te scoren. Nu herinnerde Butcher zich zijn rol en probeerde hij de Argentijn uit te schakelen <0xE2><0x80><0x93> in plaats daarvan gaf hij het schot een extra impuls, dat in het doel belandde. Engeland kwam thuis.<br />Tijdens deze magische Mexicaanse zomer had de wereld een opvolger voor Pele gevonden. In feite was de grootste voetballer ooit overtroffen <0xE2><0x80><0x93> Pele was in 1958 en 1970 geweldig geweest, maar hij had geweldige spelers om zich heen gehad. Maradona niet. 1986 was zijn WK.
Diego Armando Maradona had been sixteen years of age in 1978 when Argentina won the World Cup at home. He was already the biggest star, and the greatest player in a country obsessed with football. Everybody had begged Cesar Luis Menotti to play the boy genius, but the manager thought that he was not yet ready.<br /><br />History records that Argentina won the 1978 World Cup fairly convincingly - they hadn't really needed Maradona. The same was not true in 1982. Spain was a catalogue of disaster for Argentina. Menotti - still chain smoking - played Diego this time, but the occasion was too much for such a temperamental boy. Maradona had signed for Barcelona on June 4 1982 for around $7 million - nine days later he played his first game at the Camp Nou and Belgium beat Argentina one-nil. It was not an auspicious debut, and even though he scored twice against Hungary in the next match, Maradona will remember the mundial as the site of his nadir - a crude, petulant foul on Brazil's Batista in the Second Round that abruptly ended his tournament and Argentina's reign as world champions.<br /><br />But now that was all behind him. Maradona had muddled his way through some crazy times at Barca, and left in 1984 to join Napoli. It was as if he was finally home. The Neapolitan tifosi had done everything to entice Maradona to poor, underachieving Napoli. Gifts from old women and pocket money from young boys nestled uncomfortably with the Camorra's millions as part of the transfer fee, and the city was determined to make him feel at home. So, for the time being at least, Maradona was El Rey - he brought his Argentine side to Mexico as one of the favourites, and with a new manager - Carlos Bilardo replacing Menotti.<br /><br />Maradona is the hero of this story, a one-man World Cup winning machine. In 1982, hundreds of young men had died in a pointless battle for the Falkland Isles; now the British press yearned for a rematch (with the same result) in Mexico City. Maradona was still regarded with distinction in England, remembered more for a superb performance in Britain during a 1980 tour than for Spain. But he was still an Argie: the enemy.<br /><br />England actually started well, and Lineker could have scored after only twelve minutes. A key event happened on 8 minutes. Fenwick, the big and limited English defender, was booked - he was now terrified of making any challenges around the penalty area.<br /><br />After a tense first 45 minutes, the second half started with a bang. Maradona danced forward after 50 minutes, but could find no way through. Similarly Valdano's attempt hit only white shirts. Then the moment of infamy that serves as Diego's epitaph. Hodge bizarrely hooked the ball back into his own penalty area, Shilton hurriedly jumped to claim - but there was Maradona, somehow rising above the English goalkeeper to thrust the ball into the net. How had he done it? Simple: handball.<br /><br />The most famous foul in football history passed in near slow motion. Every spectator waited for Mr Al-Sharif of Syria to blow for the foul (he didn't). Shilton looked and appealed to the linesman - he ran back to the centre circle. Unless he assassinates the Pope, or becomes the first man to step foot on Mars, when the great man dies this moment will be shown first - in long, lingering, slow motion, followed by the look of glee on his face. The next image will be his next gift to the world - the World Cup's finest goal.<br /><br />Burruchaga stroked the ball to Maradona who was ambling around on the right hand side of his own half. He span, and accelerated away from Beardsley and Reid. This was the real Diego - he burst through Butcher and attacked Fenwick. Fenwick now had the opportunity to stop the attack. Normally, he would have aimed his boot somewhere near Maradona's thigh - sure he would have picked up a red card, but who cares? Then Fenwick had a brainwave - he hesitated, and decided to run at Maradona waving his arms - perhaps he was trying to put him off? Diego shot into the box as Fenwick fell over. Butcher had been running alongside the genius as if he was offering encouragement. Shilton charged out in panic, and Maradona twisted around him and prepared to score. Now Butcher remembered his role and tried to cripple the Argentinean - instead he gave extra impetus to the shot, which smashed into the goal. England were coming home.<br /><br />During this magical Mexican summer, the world had found a successor for Pele. In fact the greatest ever footballer had been surpassed - Pele had been superb in 1958 and 1970, but had had great players all around him. Maradona did not. 1986 was his World Cup.