Dit was de tweede van de serie van 6 'klassieke Tarzan-films' met Johnny Weismuller in de titelrol en Maureen O'Sullivan als Jane.<br />Zoals gewoonlijk was dit een prachtige film in deze serie; en misschien valt hij op als een 'tussenfilm' in een ontwikkeling die bijna een voorbeeld zou kunnen zijn van de ontwikkeling van de film vanaf het begin van de jaren dertig tot de jaren veertig. Als zodanig vertoonde hij een goed tempo, zij het niet zo goed als latere films. Evenzo is de cinematografie van de latere Tarzan-films in deze serie minder goed dan die van de latere Tarzan-films. De voorraad die ik zag was van ongelijke kwaliteit, met wat korrelig landschap en wat onderbelichte en overbelichte scènes. De scherpe weergave van latere Tarzan-films ontbreekt hier. Aan de andere kant is er één scène, heel in het begin, waarin de schokkerige bewegingen van een camera met ruisend gebladerte ervoor, terwijl de camera achteruitgaat en safarimannen in de jungle laat zien, in feite bijna modern van stijl zijn, en in sterk contrast staan met de stilstaande beelden waaruit de rest van de film bestaat.<br />Wat de plot betreft, was één interessant aspect van Janes bijna-uitzinnigheid en wispelturigheid, toen ze onderworpen was aan Martins geflirt. De kus en Janes verbijsterde, en deels schuldige reactie zijn een voorbode van iets van de Jane die we ook in de toekomst in deze films zien. Vergelijk bijvoorbeeld Tarzan Vindt een Zoon! Janes dubbelhartige acties om Tarzan in de val te lokken en Boy bij zijn familie af te leveren. Later geeft ze aan Tarzan toe dat ze het mis had. Hier niet zo expliciet, maar we hebben Jane die 'terugkeert' naar de Jane Parker van vorig jaar, en in een bijna berouwvolle reeks van handelingen de avondjurk uittrekt die Martin en Harry haar hebben gebracht om haar bij Tarzan weg te lokken.<br />Er was een hele reeks afbeeldingen en reeksen die me in deze bezichtiging vooral opvielen.<br />Om te beginnen is het beeld dat we krijgen van het huiselijke leven van Tarzan hier, net als later, een combinatie van sensuele idylle en altijd de nabije mogelijkheid van een gewelddadige dood. Dit is voor mij de kern van de ervaring van Tarzan. Ik was echt verbaasd over een paar behoorlijk gewelddadige scènes, zelfs naar de maatstaven van vandaag.<br />Er was een hele reeks scènes die me bijzonder bevielen: Tarzan die de olifanten naar de Vallei van de Olifantenbegraafplaats leidt; Tarzan die van een waterdood wordt gered door het nijlpaard en dan door de apen wordt verzorgd; Cheetah die Tarzan gaat zoeken als Jane en de andere mannen aan de voet van de rotswand in de val zitten; Cheetah die met name op de boomstam de rivier oversteekt. De laatste strijdscènes van wilden & leeuwen op de grond en wilden & apen in de bomen. Nu is hij terug in de wereld van Tarzan, die snel laat zien hoe hij een vuurlinie kan vormen om de leeuwen op een afstand te houden.<br />De laatste scènes zijn schitterend: plotseling is Tarzan op het toneel, gooit wildemannen uit de bomen, neemt de leeuwen onder zijn hoede en roept de olifanten te hulp! Die laatste triomfantelijke kreet van Tarzan, met een gelukkige Jane in zijn armen, met een dansende en verrukte Cheetah naast zich, is een gedenkwaardig beeld en in feite een mooie samenvatting van het verhaal van Tarzan en Jane.<br />Al met al is dit weer een prachtige klassieke Tarzan-film. Ik zou deze film aan iedereen aanbevelen.
This was the second of the series of 6 "classic Tarzan" movies featuring Johnny Weismuller in the title role and Maureen O'Sullivan as Jane.<br /><br />As usual, this was a wonderful film in this series; and perhaps stands out as an "in between" film in a progression that could almost exemplify the development of cinema from the early 1930s into the 1940s. As such, it displayed good pace, though not as good as subsequent films. Likewise, the cinematography is less accomplished than later Tarzan films in this series. The stock I saw was of uneven quality, containing some grainy scenery and some under-exposed and over-exposed scenes. The crisp display of later Tarzan films is lacking here. On the other hand, there is one scene, very early on, in which the jerky movements of a camera with foliage swishing in front of it as the camera backs up, showing safari men forging ahead into the jungle, was really almost modern in its style, and stands in strong contrast to the stationary shots that make up the rest of the movie.<br /><br />Regarding plot, one interesting feature here was Jane's near-fickleness and inconstancy, when she was being subject to Martin's flirtations. The kiss  and Jane's stunned, and partly guilty, reaction  foreshadow something of the Jane we see in the future as well in these films. Compare, for example, in Tarzan Finds a Son! Jane's duplicitous actions tricking Tarzan and delivering Boy to his family. Later she admits to Tarzan that she was wrong. Here, nothing quite so explicit, but we have Jane "returning" to the Jane Parker of yesteryear, and in an almost repentant series of actions, stripping herself of the evening gown brought by Martin and Harry to entice her away from Tarzan.<br /><br />There were a whole series of depictions and sequences that especially struck me in this viewing.<br /><br />For one thing, the picture we get of the domestic life of Tarzan is here, as later, a combination of sensual idyll with always the nearby possibility of violent death. This to me is very much at the core of the Tarzan experience.<br /><br />I was really surprised by some quite violent scenes even by today's standards.<br /><br />There were a whole series of scenes that gave me special pleasure: Tarzan leading the elephants into the Valley of the Elephants' Graveyard; Tarzan being rescued from watery death by the hippo, and then nursed to health by the apes; Cheetah going to find Tarzan when Jane and the other men are trapped at the foot of the escarpment; Cheetah in particular crossing the river on the log. The final battle scenes of savages & lions on the ground and savages & apes in the trees. Jane, showing us that she is truly of Tarzan's world now, quickly displaying her enterprising woodcraft to work up a line of fire to keep the lions away.<br /><br />The final series of scenes is splendid: suddenly Tarzan is on the scene, flinging savages from the trees and taking charge of the lions, and summoning the elephants to the rescue! That final cry of Tarzan in triumph, holding a happy Jane in his arms, with a dancing and delighted Cheetah beside them, is a memorably picture and really a fine summation of the story of Tarzan and Jane.<br /><br />All in all, this is another wonderful classic Tarzan movie. I would recommend this movie strongly to anyone.