The Sunshine Boys is een van mijn favoriete feelgood-films. Ik zag hem voor het eerst als kerstattractie in de Radio City Music Hall toen hij net uit was en ik ben er sindsdien dol op. Ik heb hem uiteindelijk 6 keer in de bioscopen gezien en als hij vandaag draaide zou ik hem nog een keer gaan zien.<br />Nu werden in veel recensies hier de fantastische rollen van de hoofdrollen genoemd. Matthau was briljant, maar had de pech dat hij werd genomineerd voor Jack Nicholsons Oscarwinnende optreden van Randall P. MacMurphy in _One Flew Over the Cuckoo's Nest_. Burns won, hoewel Richard Benjiman het op zijn minst verdiende om ook genomineerd te worden. Zelfs de kleinste rollen werden perfect gespeeld, zoals Fritz Feld auditie deed voor de reclamespot voor chips.<br />Dat brengt me op de reden waarom ik deze film bekijk, de richting van de zeer ondergewaardeerde Herbert Ross. Ross, die eerder een toneelstuk met twee personen, _The Owl and the Pussycat_, op het scherm bracht en er een volledige film van maakte, doet het opnieuw. Hij opent de rollen zonder ze eruit te laten zien als een fotografisch toneelspel. Hij spreidt het verhaal en de personages uit.<br />We zijn 20 minuten in de film als we bij de scène komen die het toneelstuk opent, waar Ben Clark zijn oom komt opzoeken en hem over de komische special vertelt. Hoewel er in de eerste twintig minuten dialogen in het stuk zitten, is de opbouw helemaal nieuw. Een paar jaar geleden heb ik het stuk met Jack Klugman en Tony Randall op het toneel zien herleven, en dat was geweldig. Maar ik denk dat Ross en de scenarist, de acteur Simon, het hebben verbeterd. Het is gewoon een geweldige film.
The Sunshine Boys is one of my favorite feel good movies. I first saw it when it as the Christmas attraction at Radio City Music Hall when it first came out and loved it ever since. I ended up seeing it 6 times in the theaters, and if it was playing today I'd go out to see it again.<br /><br />Now a lot of the reviews here mentioned the wonderful performances of the leads. Matthau was brilliant, but had the misfortune of being nominated against Jack Nicholson's Oscar winning performance of Randall P. MacMurphy in "One Flew Over the Cuckoo's nest. Burns did win, though Richard Benjiman deserved at least to be nominated as well. Even the smallest roles were played to perfection, like Fritz Feld auditioning for the potato chips commercial. <br /><br />Which brings me to my reason for reviewing this film, the direction of the greatly underrated Herbert Ross. Ross who previously brought a two person play, "The Owl And The Pussycat" to the screen and made a full movie out of it, does it again. He opens the plays out without making them look like a photographic stage play. He fleashens out the story and the characters.<br /><br />Here we're 20 minutes into the film before we get to the scene that opens the play, where Ben Clark comes to see his uncle and tell him about the comedy special. Though there are dialogue from the play during the first twenty minutes, the sequence itself is totally new. A few years ago I did see at the broadway revival of the play with Jack Klugman and Tony Randall, which was wonderful. But I think that Ross and screenwriter, playwright Simon improved on it. It's just a wonderful film.