Ik ben dol op Middernachtelijke Cowboy en heb hem in mijn videoverzameling, omdat het een favoriet van me is. Wat ik interessant vind, is dat toen Middernachtelijke Cowboy in 1969 uitkwam, de kijkers zo geschokt waren dat er een X voor werd gegeven. In die tijd betekende X natuurlijk volwassenheid. Aangezien ik pas twee jaar oud was toen de film werd uitgebracht, kan ik me moeilijk voorstellen hoe geschokt de kijkers toen waren. Maar als ik in overweging neem dat veel onderwerpen in de film, waaronder prostitutie (de titel zelf was slang voor een mannelijke prostituee), homoseksualiteit, eenzaamheid, lichamelijke (en tot op zekere hoogte ook emotionele) mishandeling en drugs, voor veel mensen tot op de dag van vandaag moeilijk zijn om over te praten, begin ik een idee te krijgen van wat de kijkers van de film dachten toen hij werd uitgebracht. Het is de moeite waard om op te merken dat _Middernachtelijk Cowboy_ in de jaren zeventig van de twintigste eeuw een R-status had, en hoewel hij nog steeds een R-status heeft, kunnen sommige scènes naar hedendaagse maatstaven bijna als PG-13 worden bestempeld. Ik wil een korte samenvatting geven van de plot, hoewel die waarschijnlijk bekend is bij bijna iedereen die ooit van de film heeft gehoord. Jon Voight speelt een jongeman die Joe Buck uit Texas heet en die besluit dat hij het als mannelijke ritselaar in New York City kan maken als begeleider van rijke vrouwen. Hij imiteert cowboyacteurs als Roy Rogers door een cowboypak te dragen in de veronderstelling dat dat indruk zal maken op vrouwen. Nadat hij is afgewezen door alle vrouwen die hij heeft ontmoet, ontmoet hij een louche oplichter, Enrico 'Ratso' Rizzo, die wordt gespeeld door Dustin Hoffman. Ratso overtuigt Joe ervan dat hij allerlei geld kan verdienen als hij een manager heeft. Joe wordt opnieuw bedrogen en is binnen de kortste keren dakloos. Maar Joe komt Ratso tegen en wordt uitgenodigd om in een vervallen appartement te logeren. Zonder veel meer van de plot prijs te geven, wil ik zeggen dat de rest van de film over Joe en Ratso gaat die elkaar proberen te helpen in een poging hun dromen te vervullen. I.E. Joe die het maakt als gigolo en Ratso die naar Florida gaat waar hij denkt zijn gezondheid terug te kunnen krijgen.<br />Ik wil een paar opmerkingen maken over de film zelf. Ten eerste is het acteerwerk uitstekend, vooral de hoofdrollen. Hoewel de film van het begin tot het eind erg triest is, zijn er een paar klassieke scènes. Er zijn zelfs scènes die niet grappig bedoeld zijn, maar die ik wel amusant vind. Zo is er bijvoorbeeld de klassieke scène waarin Dustin Hoffman en Jon Voight door een straat lopen en ze bijna overreden worden door een taxi. Dustin Hoffman botst tegen de taxi op en zegt: 'Hé, ik loop hier! Ik loop hier!' Ik krijg een kick van die scène omdat het zo typisch is voor New York, waar zoveel mensen haast hebben. Daniel is daar om gigolo's te werven en hij begrijpt waarom Joe zo opgewonden raakt maar dan beginnen we te beseffen dat O'Daniel alleen maar een godsdienstfanaat is. Afgezien van de twee scènes die ik al noemde, vind ik de scène waarin Ratso en Joe ruziemaken in hun appartement geweldig, want Ratso zegt tegen Joe dat zijn cowboypak alleen maar homo's aantrekt en Joe zegt uit zelfverdediging: 'John Wayne! Je gaat me toch niet vertellen dat hij een flikker is!' Wat ik leuk vind aan de vertolking in die scène is de manier waarop die wordt gebracht.<br />Ik zou zeggen dat hoewel Midnacht Cowboy zich aan het eind van de jaren zestig afspeelt, veel ervan vandaag de dag nog steeds waar klinkt. Het komt doordat, hoewel het gebied rond 42nd Street in New York de afgelopen jaren in de vorm van Disneyficatie is schoongemaakt, dakloosheid daar nog net zo wijdverbreid is als veertig jaar geleden. Ook hebben veel mensen onrealistische dromen over hoe ze het groots gaan aanpakken, maar hun dromen worden aan diggelen geslagen, zoals het geval was met het personage van Jon Voight. Eén ding dat indruk op me maakt over het personage van Jon Voight is dat hij een overlever is, en ik had het gevoel dat hij aan het eind van de film een stuk volwassener was geworden en dat Ratso (het personage van Dustin Hoffman) een goede invloed op hem had. Tot slot wil ik nog zeggen dat ik aanraad om deze film minstens een paar keer te bekijken, omdat er zoveel in gebeurt. Er zijn bijvoorbeeld een paar flashbacks en droomsequenties die me na een paar keer kijken meer duidelijk werden. Wat ik ook interessant vind, is dat er in deze film veel wordt uitgelegd, zoals wat er echt is gebeurd met Joe Buck (het personage van Jon Voight) en de mensen die een rol speelden in zijn leven in Texas. Zelfs het einde, hoewel ik dat niet wil verklappen voor degenen die de film niet hebben gezien, is nogal open.
I love MIDNIGHT COWBOY and have it in my video collection as it is a favorite of mine. What is interesting to me is how when MIDNIGHT COWBOY came out in 1969, it was so shocking to viewers that it was rated X. Of course, at that time X meant Maturity. Since I was only two years old at the time of the movie's release, it is hard for me to imagine just how shocked viewers were back then. However, when I try to take into account that many of the topics covered in the film, which included prostitution (the title itself was slang for a male prostitute); homosexuality; loneliness; physical (and to some extent emotional as well) abuse and drugs are hard for many people to talk about to this day, I can begin to get a sense of what viewers of this movie thought back on its release. It is worth noting that in the 1970's, MIDNIGHT COWBOY was downgraded to an R rating and even though it is still rated R, some of the scenes could almost be rated PG-13 by today's standards.<br /><br />I want to briefly give a synopsis of the plot although it is probably known to almost anyone who has heard of the movie. Jon Voight plays a young man named Joe Buck from Texas who decides that he can make it big as a male hustler in New York City escorting rich women. He emulates cowboy actors like Roy Rogers by wearing a cowboy outfit thinking that that will impress women. After being rejected by all the women he has come across, he meets a sleazy con-man named Enrico "Ratso" Rizzo who is played by Dustin Hoffman. Ratso convinces Joe that he can make all kinds of money if he has a manager. Once again, Joe is conned and before long is homeless. However, Joe comes across Ratso and is invited to stay in a dilapidated apartment. Without giving away much more of the plot, I want to say that the remainder of the movie deals with Joe and Ratso as they try to help one another in an attempt to fulfill their dreams. I.E. Joe making it as a gigolo and Ratso going down to Florida where he thinks he can regain his health.<br /><br />I want to make some comments about the movie itself. First of all, the acting is excellent, especially the leads. Although the movie is really very sad from the beginning to the end, there are some classic scenes. In fact, there are some scenes that while they are not intended to be funny, I find them amusing. For example, there is the classic scene where Dustin Hoffman and Jon Voight are walking down a city street and a cab practically runs them over. Dustin Hoffman bangs on the cab and says "Hey, I'm walkin' here! I'm walkin' here!" I get a kick out of that scene because it is so typical of New York City where so many people are in a hurry. Another scene that comes to mind is the scene where Ratso (Dustin Hoffman) sends Joe (Jon Voight) to a guy named O'Daniel. What is amusing is that at first, we think O'Daniel is there to recruit gigolos and can see why Joe is getting so excited but then we begin to realize that O'Daniel is nothing but a religious nut. In addition to the two scenes I mentioned, I love the scene where Ratso and Joe are arguing in their apartment when Ratso says to Joe that his cowboy outfit only attracts homosexuals and Joe says in self-defense "John Wayne! You gonna tell me he's a fag!" What I like is the delivery in that scene.<br /><br />I would say that even though MIDNIGHT COWBOY was set in the late '60's, much of it rings true today. That's because although the area around 42nd Street in New York has been cleaned up in the form of Disneyfication in the last several years, homelessness is still just as prevalent there now as it was 40 years ago. Also, many people have unrealistic dreams of how they are going to strike it big only to have their dreams smashed as was the case with the Jon Voight character. One thing that impresses me about Jon Voight's character is how he is a survivor and I felt that at the end of the movie, he had matured a great deal and that Ratso (Dustin Hoffman's character) was a good influence on him.<br /><br />In conclusion, I want to say that I suggest that when watching this movie, one should watch it at least a couple of times because there are so many things that go on. For example, there are a bunch of flashback and dream sequences that made more sense to me after a couple of viewings. Also, what I find interesting is that there is a lot in this movie that is left to interpretation such as what really happened with Joe Buck (Jon Voight's character) and the people who were in his life in Texas. Even the ending, while I don't want to give it away for those who have not seen the movie, is rather open-ended.