Kate Miller (Angie Dickinson) heeft problemen in haar huwelijk en anderszins <0xE2><0x80><0x93> genoeg om naar een psycholoog te gaan. Als ze door haar promiscuïteit in de problemen komt, komt daar ook nog een omstander bij kijken, Liz Blake (Nancy Allen), die betrokken raakt bij een onderzoek naar de identiteit van een psychopathische moordenaar.<br />Gekleed tot moord is historisch gezien van belang. Het is een van de eerdere voorbeelden van een moderne thriller die op dit moment in de reeks _Hide and Seek_ (2005) is opgenomen. Het is vreemd dat de regisseur Brian De Palma in feite Hitchcock probeerde te imiteren. De Palma neemt bijvoorbeeld letterlijk delen van _Vertigo_ (1958) over voor de beruchte museumscène _Gekleed tot moord_. De douchescènes van _Dressed to Kill_ en ook de schurk en de methode van de dood hebben overeenkomsten met _Psycho_ (1960). De Palma maakt ook gebruik van een prominente plaat met steeds terugkerende motieven in de stijl van Hitchcocks favoriete componist Bernard Herrmann. De overeenkomsten houden daar niet op.<br />Maar De Palma slaagt er <0xE2><0x80><0x93> door toeval of vaardigheid <0xE2><0x80><0x93> in zijn invloedssfeer uit te breiden, of misschien te overstijgen, met _Dressed to Kill_, dat een houding, een structuur en een flow heeft die invloed hebben gehad. Misschien gedeeltelijk door deze invloed is _Dressed to Kill_ ook diep gehavend wanneer je het op dit punt in de tijd bekijkt. Talloze regisseurs hebben hun Hitchcock-achtige De Palma geperfectioneerd en bijna elk element verbeterd, zodat je nu, na 25 jaar, kijkt naar _Dressed to Kill_.' Als je afgaat op de invloedrijkste thrillers van de laatste tijd, lijkt veel van Dressed to Kill op een martelgang, structureel onbeholpen en plotloos.<br />Eén aspect van de film dat helaas niet is verbeterd, zijn de seks- en naaktscènes. Zowel Dickinson als Allen trakteert ons op volledige frontale naaktheid (die van Allen vanuit een heel scheve hoek), en De Palma heeft talmende opnamen van Dickinsons borsten, sterk impliciete masturbatie en meer diepgewortelde seksscènes dan je gewoonlijk in hedendaagse films aantreft. Heel wat scènes hebben iets weg van softporno. Ik ben geen fan van preutsheid <0xE2><0x80><0x93> eerder het tegenovergestelde. De puriteinse, monogamistische, beschermde houding van onze cultuur ten opzichte van seks en naaktheid verontrust me. Dus vanuit mijn perspectief is het betreurenswaardig dat Dressed to Kill' De nadruk die De Palma op het vlees en de genoegens van het vlees legt, is een van de weinige aspecten waarin anderen de smaak van de film niet hebben gevolgd of overvleugeld. Misschien is het wel gewenst geweest, maar is het hun niet toegestaan de smaak te volgen vanwege de culturele controle van conservatieve opgedirkte figuren.<br />De Palma's visie op de cinematografie en de opbouw van sommige scènes zijn ook zo goed dat het moeilijk is iets in dezelfde stijl te doen als De Palma het doet. Hij heeft een vreemde, karakteristieke benadering van close-ups, en hij houdt van opnamen vanuit een interessante hoek, zoals van bovenaf en met een James Whale-achtige lijn die verafgelegen stukken vlees op de set volgt. Het is moeilijk te zeggen dat ze ooit beter zijn geweest. Het museum is in elk geval een goede filmlocatie, omdat het heel subtiele spanning weet op te roepen door een handschoen te laten vallen en een blik of twee te werpen terwijl het achter Kate aan loopt door de ingewikkelde blokkendozen van het Metropolitan Museum of Art.<br />Aan de andere kant, als je het verhaal belangrijk vindt, en vooral als je een thriller verwacht te zien, zou alles in het museum en iets erbuiten te langzaam en te dwaas lijken. Omdat de openingsscène niet meer tot het hoofdthema van de film behoort en zich vooral bezighoudt met de panache van de regisseur (en met de culturele feiten die aan de buitenkant van de film zitten), lijkt de openingsscène een niet al te geslaagde poging om te prikkelen en gewaagd te zijn. Als de eerste moord eenmaal is gepleegd, gaat het beter, maar vanwege de uiteindelijke invloed van de film lijkt veel van die verbetering nu een beetje clichématig en af en toe onecht.<br />De meeste scènes zijn goed, hoewel Michael Caine weinig wordt gebruikt en Dickinson er eerder uit moet dan ons lief is (maar de aftocht is noodzakelijk en zeer effectief). Gekleed in een moord is in elk geval interessant tot het einde, maar vanwege feiten die niet in de film zelf zitten, is dat niet zo.' Het is niet echt oud geworden. Op dit punt is het misschien het beste om de film voornamelijk te bekijken als een historisch relikwie en als een voorbeeld <0xE2><0x80><0x93> maar niet het beste, zelfs niet voor die tijd <0xE2><0x80><0x93> van De Palma's regisseurs flair.
Kate Miller (Angie Dickinson) is having problems in her marriage and otherwise--enough to see a psychologist. When her promiscuity gets her into trouble, it also involves a bystander, Liz Blake (Nancy Allen), who becomes wrapped up in an investigation to discover the identity of a psycho killer.<br /><br />Dressed to Kill is somewhat important historically. It is one of the earlier examples of a contemporary style of thriller that as of this writing has extensions all the way through Hide and Seek (2005). It's odd then that director Brian De Palma was basically trying to crib Hitchcock. For example, De Palma literally lifts parts of Vertigo (1958) for Dressed to Kill's infamous museum scene. Dressed to Kill's shower scenes, as well as its villain and method of death have similarities to Psycho (1960). De Palma also employs a prominent score with recurrent motifs in the style of Hitchcock's favorite composer Bernard Herrmann. The similarities do not end there.<br /><br />But De Palma, whether by accident or skill, manages to make an oblique turn from, or perhaps transcend, his influence, with Dressed to Kill having an attitude, structure and flow that has been influential. Maybe partially because of this influence, Dressed to Kill is also deeply flawed when viewed at this point in time. Countless subsequent directors have taken their Hitchcock-like De Palma and honed it, improving nearly every element, so that watched now, after 25 years' worth of influenced thrillers, much of Dressed to Kill seems agonizingly paced, structurally clunky and plot-wise inept.<br /><br />One aspect of the film that unfortunately hasn't been improved is Dressed to Kill's sex and nudity scenes. Both Dickinson and Allen treat us to full frontal nudity (Allen's being from a very skewed angle), and De Palma has lingering shots of Dickinson's breasts, strongly implicit masturbation, and more visceral sex scenes than are usually found in contemporary films. Quite a few scenes approach soft-core porn. I'm no fan of prudishness--quite the opposite. Our culture's puritanical, monogamistic, sheltered attitude towards sex and nudity is disturbing to me. So from my perspective, it's lamentable that Dressed to Kill's emphasis on flesh and its pleasures is one of the few aspects in which others have not strongly followed suit or trumped the film. Perhaps it has been desired, but they have not been allowed to follow suit because of cultural controls from conservative stuffed shirts.<br /><br />De Palma's direction of cinematography and the staging of some scenes are also good enough that it is difficult to do something in the same style better than De Palma does it. He has an odd, characteristic approach to close-ups, and he's fond of shots from interesting angles, such as overhead views and James Whale-like tracking across distant cutaways in the sets. Of course later directors have been flashier, but it's difficult to say that they've been better. Viewed for film-making prowess, at least, the museum scene is remarkable in its ability to build very subtle tension over a dropped glove and a glance or two while following Kate through the intricately nested cubes of the Metropolitan Museum of Art.<br /><br />On the other hand, from a point of view caring about the story, and especially if one is expecting to watch a thriller, everything through the museum scene and slightly beyond might seem too slow and silly. Because of its removal from the main genre of the film and its primary concern with directorial panache (as well as cultural facts external to the film), the opening seems like a not very well integrated attempt to titillate and be risqué. Once the first murder occurs, things improve, but because of the film's eventual influence, much of the improvement now seems a bit clichéd and occasionally hokey.<br /><br />The performances are mostly good, although Michael Caine is underused, and Dickinson has to exit sooner than we'd like (but the exit is necessary and very effective). Dressed to Kill is at least likely to hold your interest until the end, but because of facts not contained in the picture itself, hasn't exactly aged well. At this point it is perhaps best to watch the film primarily as a historical relic and as an example--but not the best, even for that era--of some of De Palma's directorial flair.