Terwijl ik naar deze film keek, kwam ik tot zes en zeven. Ik had Altmans gevoel voor inzoomen en uitzoomen, en ik verwachtte dat die apparaten commentaar zouden leveren op karakters en situaties. Helaas waren ze, voor zover ik kon zien, soms onnodig, soms geestig, vaak onbruikbaar omdat ze geen ironisch of ander verband aangaven. Vooral twee uitzoomende beelden van de vergulde koepel in de savanne waren alleen maar verbijsterd. Maar om eerlijk te zijn vergrootten een paar uitzoomingen (uitzoomen en inzoomen) van Branagh de toenemende verbijstering van zijn personage, zoals bij Pudgy McCabe of Philip Marlow. Over het geheel genomen waren de zooms, nou ja, inconsequent en soms zelfs banaal.<br /><br />Andere Almaneske apparaten, zoals meerdere ruiten tussen camera en subject, slaagden erin karakters te suggereren. sollipsisme of narcisme of ondoorzichtige kennistoestanden. Autoruiten, ramen van huizen en andere schermen werden effectief en vrij consequent gebruikt, vond ik, en ze kwamen ook terug in _The Player_ en zelfs in _The Long GoODbye_. Een paar pakkende jumpcuts, vooral in een suggestieve tv-reclame, deden me denken aan zo'n gebruik in _SHORT CUTS_, voor het sardonische effect.<br />Maar ten slotte kon de mismatch tussen Altmans zeer persoonlijke stijl en het gewicht van het Grisham-genre me niet opwinden. De meesterwerken uit de jaren zeventig herzagen en ontmantelden diverse klassieke genres, waaronder de populaire detectivefilm waar dit in sommige opzichten op leek. Deze keer leek de regisseur te weinig pijlen in zijn analytische koker te hebben om de zachte onderbuik van dit beestachtige genre ook maar enige betekenis te geven. Was hij misschien in de muil van een mammonist geduwd? Of zie ik iets over het hoofd, vanwege mijn gebrekkige kennis van het genre dat hij hier opneemt?<br />Niettemin was de cast uitstekend: Tom Berenger (om zijn angstaanjagende felheid), Branagh om zijn (ontgoochelde) overmoed, de feromonenroes van Robert Downey Jr., de manier waarop Robert Duvall rotzooi maakte en de op de loer liggende femme fataliteit van Davidtz waren bijna allemaal perfecte keuzes. En afgezien van een paar uitstapjes van Georgia naar Chicago van de kant van (brunette?) Daryl Hannah, waren de accenten overtuigend zuidelijk.<br />Spanning en stemming waren boeiend, zelfs als het verhaal de kijkers niet helemaal inpakte. De stemmingswisselingen van een barometrische duik in een kustgebied vóór het orkanenfront waren verfijnd, nauwgezet weergegeven <0xE2><0x80><0x93> ik had zin om tegen de ouvreuse te schreeuwen dat ze de moeraskoeler pronto moest aanzetten.<br />Verscheurd, schatte ik uiteindelijk een 7.<br /><br />
I found myself at sixes and sevens while watching this one. Altman's touch with zooms in and out were there, and I expected those devices to comment on characters and situations. Unfortunately, as far as I could see, they sometimes were gratuitous, sometimes witty, often barren for failing to point out some ironic or other connection. In particular, two zoom-outs from the gilt dome in savannah merely perplexed. To be fair, though, a few zooms (outs and ins) to Branagh heightened his character's increasing bewilderment, a la Pudgy McCabe's or Philip Marlow's. On the whole, the zooms were, well, inconsistent, and sometimes even trite.<br /><br />Other Almanesque devices, such as multiple panes of glass between camera and subject, succeeded in suggesting characters' sollipsism or narcissism or opaque states of knowledge. Car windshields, house windows, and other screens were used effectively and fairly consistently, I felt, harking back to THE PLAYER and even THE LONG GOODBYE. A few catchy jump-cuts, especially to a suggestive tv commercial, reminded me of such usage in SHORT CUTS, to sardonic effect.<br /><br />But finally, the mismatch between Altman's very personal style and the sheer weight of the Grisham-genre momentum, failed to excite me. This director's 1970s masterpieces revised and deconstructed various classic genres, including the chandler detective film which this resembled in some ways; this time around, the director seemed to have too few arrows in his analytic quiver to strike any meaningful blow to the soft underbelly of this beastly genre. Was he muzzled in by mammonist producers, perhaps? Or am I missing something, due to my feeble knowledge of the genre he takes on here?<br /><br />Nonetheless, the casting was excellent all around: Tom Berenger (for his terrifying ferality), Branagh for his (deflated) hubris, Robert Downey Jr's pheromonal haze, Robert Duvall's method of trash, and Davidtz's lurking femme-fatality were near perfect choices all. And except for a few slips out of Georgia into Chicago on the part of (brunette?) Daryl Hannah, accents were convincingly southern.<br /><br />Suspense and mood were engrossing, even if the story didn't quite rivet viewers. The moodiness of a coastal pre-hurricane barometric plunge was exquisitely, painstakingly rendered--I felt like yelling at the usher to turn on the swamp cooler pronto.<br /><br />Torn, in the end I judged it a 7.<br /><br />