Grave! zou ik tegen iedereen zeggen, zelfs als je niet wilt dat Metallica 'een of ander monster' te zien krijgt het is een documentaire over de ruggengraat van een van de grootste bands ter wereld die zich gedragen als een stel geestelijk gehandicapte kinderen tijdens een soort zenuwinzinking. Het is leuk en fascinerend. En dan komt er een film over 'de Dandy Warhols' en 'de slachtpartij van Brian Jonestown' twee bands uit Portland die een soort muziekscene beginnen in hun geboortestad, maar een van de bands wordt enorm en de andere valt van de ene dag op de andere in de geschiedenisboeken van de muziek. Vanaf het begin trekken de twee bands in tegengestelde richtingen, alleen maar omdat ze in staat zijn om beslissingen te nemen, of ze nu goed of slecht zijn. Gefilmd in meer dan zeven jaar en soms is het pijnlijk om te zien hoe de dandy in een mum van tijd beroemd wordt (dankzij die vodafoon-advertentie!) en hoe Jonestown afglijdt van decorontwerpers naar ruziënde figuranten. Naarmate de bands meer van elkaar vervreemden, wordt de spanning tussen de vrienden steeds groter en ontaarden ze op verschillende punten in ruzies en zelfs in toneelgevechten. Dat is allemaal half grappig en half tragisch en of je het nu gelooft of niet, je kunt er op een perverse manier naar kijken. Zoals ik in het begin al zei: je kunt naar de film van Metallica kijken, ook al heb je geen belangstelling voor de band. Aan de andere kant is het iets anders en is het leuker en veel gemakkelijker om naar te kijken als je een vluchtige belangstelling voor een van beide bands hebt. Nog steeds een goede film en meer een bewijs dat je niet in een band zit dan dat je dat aanmoedigt als carrièrepad. Dig! Is een dolle rit op de rock-'n-rollsporen en een mooi voorbeeld van de valkuilen en genoegens van het zijn of het willen zijn van beroemd zijn.
Dig! I would say to anyone even if you don't like Metallica to see 'some kind of monster' it is a spinal tap type documentary about one of the biggest bands in the world acting like mental kids during a breakdown of sorts. It's fun and fascinating. Along the same lines comes dig! A film about 'the Dandy Warhol's' and 'the Brian Jonestown massacre' two Portland bands who start off a kind of music scene in there home town only for one of the bands to become huge and one to fall by the wayside into the musical history books. Right from the start the two bands pull in opposite directions just on their ability to make decisions whether good or bad. Filmed over seven years and at times painful to watch we see the dandy's meteoric rise to fame (thanks to that vodaphone ad!) and the Jonestown seminal fall from scene instigators to bickering wannabes. As the bands become more disjointed the friendships are stretched tension tight and at several points snap into arguments and even on stage fights. All of this is half funny and half tragic and believe it or not is perversely watch able. Like I said at the beginning you can watch the Metallica film even if you have no interest in the band. Dig! on the other hand is slightly different and is more enjoyable and a whole lot easier to watch if you have a passing interest in either band. Still a good film and more a testament to not be in a band than encouraging that as a career path. Dig! Is a mad ride on rock and roll's coat tails and a fine example of the pitfalls and pleasures of being or wanting to be famous.