Om deze film van begin tot eind te zien zonder op een bepaald moment in lachen uit te barsten, vereist bijna een daad van vertrouwen, zoals je steeds tegen jezelf moet zeggen: 'Hij is oud', 'Het is een klassieker', 'Wees aardig', niet omdat de film zo slecht is, maar omdat hij op zijn best zo goed is. Dit is een gedateerde film. Hij is ook een klassieker, zij het een bezoedelde. Ik ben sowieso niet geneigd om mensen uit principe uit te lachen, en ik raak meer dan een beetje geïrriteerd als anderen dat wel doen. De Verklikker voor mijn geestesoog belachelijk maken is zoiets als giechelen tegen een idiot savant die zijn sinaasappelsap over het tafelkleed laat druipen. Ja, zeg je tegen jezelf, hij is een idioot, en toch, als hij eenmaal op dreef is, is hij ook een echte savant. Hetzelfde geldt voor De Verklikker, wat bij gelegenheid werkelijk vreselijk is, en toch kan het bogen op voortreffelijke fotografie, wat goed acteerwerk, een prachtige score en een goed, fatsoenlijk, eenvoudig verhaal. Uiteindelijk, wat ik niet zal verklappen, komen politiek, religie en psychologie in een kerk samen op zo'n manier dat het tafereel afgezaagd en overdreven lijkt, en toch is het leven dat soms ook. Onontwikkelde mensen met een eenvoudig geloof gedragen zich anders dan wij (vermoedelijk briljante) moderne mensen, en het tafereel is...' Het is niet zozeer ongelooflijk (ik geloof het wel, maar ik ken de Ieren) als wel g<0xC3><0xAA>nant. Toch gedragen mensen zich zo, ze zeggen zulke dingen. Niet iedereen is hip, en het is misschien niet eens wenselijk dat iedereen hip is. Zijn de mensen van tegenwoordig zoveel beter dan die van zeventig of tachtig jaar geleden? En in welk opzicht? Ik denk het niet. We zijn gewoon anders. Ga nu maar naar de film kijken.
To watch this film from start to finish without bursting into laughter at some point requires almost an act of faith, as one has to keep saying to oneself, "it's old", "it's a classic", "be kind", not because the movie is so bad, but because at its best it's so good. This is one dated movie. It's also a classic, if a tarnished one. I'm not inclined to laugh at people anyway, on principle, and I get more than a little irritated when others do so. To make fun of The Informer to my mind is a little like giggling at an idiot savant when he dribbles his orange juice all over the tablecloth. Yes, one says to oneself, he is an idiot, and yet when he's on top of his game he is also a true savant. The same is true for The Informer, which is on occasion very dreadful indeed, and yet it boasts splendid photography, some fine acting, a wonderful score and a good, decent simple story. In the end, which I won't give away, politics, religion and psychology come together, in a church, in such a way as to make the scene seem corny and over the top, and yet so is life sometimes. Uneducated people of simple faith behave differently from us (presumably brilliant) modern folks, and the scene isn't so much unbelievable (I buy it, but I know the Irish) as embarrassing. Yet people do behave that way, they do say things like that. Not everyone is hip, and it may not even be desirable for everyone to be hip. Are people today so much superior to those of seventy or eighty years ago? And in what way? I don't think so. We're just different. Now go watch the movie.