Ten eerste genoot ik echt van deze film en zijn boodschap, die gaat over de moed om het leven ten volle te leven. Heel poëtisch, met hartverwarmende, grappige en droevige scènes, heel levendig, het was een genoegen om te kijken. Maar ik heb wel een paar 'uitzonderingen': de film was veel te lang en op een gegeven moment voegde hij steeds meer tegenstrijdigheden toe, zodat hij de hoofdlijn van het verhaal begon te verliezen. Ik ben het er echter niet mee eens dat het onrealistisch is om zo veel mensen met 'vreemde' problemen in zo'n klein dorp te hebben. Ik vind dit absoluut realistisch! Er zijn overal ongelooflijke drama's aan de gang, dat weten we gewoon niet van mensen die we alleen oppervlakkig kennen. Ik had een hekel aan het einde, dat zo beladen was met symboliek en zo extreem geforceerd. Het liet een nare nasmaak achter, maar het was gewoon te veel. Ik vond het niet prettig dat er in de groep zo veel grote kwesties theatraal ter sprake werden gebracht (als sommigen anderen in het bijzijn van alle anderen van belangrijke zaken zouden beschuldigen, zouden de mensen zich nog veel meer'schamen' om alles in het bijzijn van iedereen zo persoonlijk te verwoorden, zelfs als die mensen tot een groep behoren waarmee je nauw samenwerkt). En: jezelf verdedigen is een van de sterkste instincten van de mens. Dus waarom zou Daniël zich in vredesnaam laten verslaan en nooit terugvechten, zelfs niet om zichzelf te verdedigen? Ik bedoel, hij was niet zwak, hij kon zich tenminste proberen te verdedigen als hij werd aangevallen, maar ik werd gewoon gek als ik hem niets zag doen. Het was alsof de verteller met geweld een boodschap probeerde over te brengen als 'geweld is niet nodig', maar de manier waarop hij dat deed was niet goed. Ik ben ook tegen geweld, maar het personage verliest zijn geloofwaardigheid als hij ondanks alle aanvallen onbewogen blijft. En: Gabriëlla... waarom zou een vrouw, die jaren heeft doorgebracht met een man die haar in elkaar sloeg, naar die man toe gaan als hij wordt gearresteerd en zeggen: 'Ik wil je geen kwaad doen. Je hebt gewoon je best gedaan, net als wij allemaal.' O, dit bedierf alles! Zou ze een heilige worden of niet? Het zou normaal zijn als ze verbitterd was, maar niet zo bijna 'heilig' en dus niet menselijk. Was haar werk met Daniël en de muziek zo geweldig dat ze alles vergat wat er met haar was gebeurd? O, alsjeblieft. Dus dit waren de bezoedelde momenten. Niettemin vind ik dit alles bij elkaar nog steeds een verrukkelijke film, wat verbazingwekkend is, gezien mijn onbehagen over heel wat dingen. Kijk maar!!'
Firstly, I really enjoyed this movie and its message, which is about daring to live life to the fullest. Very poetic, with heartwarming and funny and sad scenes, very lively, it was a pleasure to watch. Here are my "exceptions" though: The movie was way too long and at some point, it kept adding more and more additional conflicts so that it started to lose the main story line. I disagree though with another comment that its unrealistic to have so many people with "strange" problems in such a small village. I think this was absolutely realistic! There are incredible dramas going on everywhere, we just don't know this about people we meet only superficially. I disliked the ending, which was so loaded with symbolism and extremely forced. It left a bad taste as it was just too much. I did not like it that so many big issues were dramatically mentioned in the group (when some accused others in front of everyone else of major things, people would just be more "ashamed" to voice everything so personal in front of everybody, even if those people are a group one is closely working with). And: defending oneself is a human-beings strongest instinct. So why on earth would Daniel let himself be beaten and never fight back, not even to defend himself? I mean he was not weak, he could at least try to defend himself when attacked but it just drove me mad to see him do nothing. It was as if the storyteller tried to forcefully bring across a message like "violence is not needed", but the way he chose to do this was not good. I am also against violence but the character loses credibility when he stays unmoved despite all the attacks. And: Gabriella...why on earth would a woman, who has spent years with a man beating her up, go to that man when he gets arrested and say "I do not wish you any harm. You have just done your best, like all of us". Oh really, this spoiled so much! Was she going to be a saint or what? It would be normal for her to be bitter but not so almost "holy" and therefore not human. Was her work with Daniel and the music so great that it made her forget all of the s**t that happened to her? Oh, please. So, these were the spoiling moments. Nevertheless, I still think this is a delightful movie all in all, which is amazing enough, given my discomfort with quite a few things. Watch it!! ;-)"