Deze vroege Pia Zadora-film volgde de bekende Harold Robbins-formule: een ambitieus hoofdpersonage wentelt zich in decadentie terwijl ze het pad volgt naar de top van een willekeurig gekozen maar glamoureuze wereld, in dit geval de filmindustrie. Maar ondanks het feit dat de film volkomen voorspelbaar is, slaagt hij er tegelijkertijd in volkomen ongeloofwaardig te zijn. Zadora (om haar als actrice onervaren te noemen is een milde vorm van liefdadigheid) weet als scenarist nooit te overtuigen. Je zou verwachten dat een film over het maken van films enig inzicht geeft in zijn eigen industrie en creatieve proces. Maar het script geeft haar geen van de eigenschappen die schrijvers tot interessante filmpersonages maken: achting, vaardigheid met woorden, een haat-liefdeverhouding met je eigen creatieve vermogens. Haar personage is zo leeg als het gat van een donut. En dit is nog maar een voorproefje van de incompetentie die hier tentoongespreid wordt. De film is zo troebel dat het soms moeilijk is om te zien wat er gebeurt. En de scènes hangen nooit echt aan elkaar, zodat alles een opeenvolging lijkt van willekeurige momenten op slechte Hollywoodfeestjes. Vermijd.
This early Pia Zadora vehicle followed a familiar Harold Robbins formula: ambitious main character wallows in decadence while pursuing the path to the top of some randomly chosen but glamorous world, in this case the movie industry. But despite being so formulaic as to be completely predictable, this movie manages at the same time to be completely unbelievable. Zadora (to call her inexperienced as an actress is to be charitable) never convinces as a screenwriter. One would expect a movie about movie-making to have some insights into its own industry and creative process. But the script gives her none of the qualities which make writers interesting movie characters: observance, skill with words, a love-hate relationship with one's own creative abilities. Her character is as empty as a donut hole. And this is just a taste of the incompetence on display here. The cinematography is so murky that it is sometimes hard to see what is happening. And the scenes never really hang together, so everything seems like a succession of random moments at bad Hollywood parties. Avoid.