Ik klink niet graag als een 'oud iemand', maar eerlijk gezegd heb ik niet veel films gezien die ik mooi vind en die na 1960 zijn gemaakt... over het algemeen lijken films alleen maar erger en erger te worden (hoewel ik de Scott Baio-wagen 'The Bread, My Sweet' best leuk vond, afgezien van de 'de rigeur'-seksscène die NIETS van waarde toevoegde aan die film). In deze film lijkt de moeder, een voormalig revuemeisje uit Las Vegas, niet in staat om in haar eentje te overleven, hoewel ze duidelijk in de vijftig is (hoewel er werd gesuggereerd dat ze in de veertig was). Ik ben 57 en zoals alle vrouwen van in de vijftig en veertig die ik ken, meer dan in staat om op eigen benen te staan (zoals ik al doe sinds ik op mijn dertiende van de middelbare school kwam, wettelijk geëmancipeerd werd en aan mijn eigen levensreis begon).<br />De dochter is niet geloofwaardig in haar rol... ze krijgt een promotie die ze niet verdient (een geweldige kans) en laat die bal ook vallen, maar als een andere vrouwelijke werknemer op de plaat stapt en klaar is om af te leveren, zetten de schrijvers haar neer als een 'opportunist'. Terwijl ze gewoon deed wat ieder carrièregeoriënteerd mens zou doen <0xE2><0x80><0x93> gebruikmaken van een wijdverbreide gelegenheid die werd geschapen door het gebrek aan zelfdiscipline van haar collega, een meisje dat kennelijk het concept van het nakomen van haar beloften (aan haar baas, in dit geval) niet begrijpt.<br />De dochter'staat' haar moeder met tegenzin 'toe' bij haar te blijven, op tijdelijke basis, maar behandelt haar moeder (de vrouw die haar het leven heeft geschonken en haar tot 'volwassene' heeft opgevoed) vervolgens als een paria. Kennelijk begrijpen de'schrijvers' van dit soort onzin niet dat het 'niet gebruikelijk' is voor ouders om zich als kinderen te gedragen en dan door hun kinderen als kinderen te worden behandeld. Dat is gewoon weer een van die sociale 'onzin'. dat Hollywood ons maar blijft proberen naar de keel te vliegen alsof wij, hun publiek, zo stom zijn dat we ons door hun creatieve aanbod willen laten vermaken.<br />Dit is een trieste film met een stompzinnig einde. Als de jonge mannelijke restauranthouder echt was geweest en geen tweedimensionaal 'tv-personage', zou hij bij de móéder zijn gebleven, die niet veel ouder was dan hij en heel aantrekkelijk. Maar uiteindelijk 'valt' hij voor de dochter, een oppervlakkig, nogal oninteressant meisje dat die schattigheid van de jeugd heeft, maar op een gewone, nietszeggende manier. (De 'opportunistische' jonge vrouw die met dit nietsnut werkte, was fysiek veel aantrekkelijker. Er werd geen geloofwaardige reden aan het publiek voorgelegd waarom de restauranthouder de voorkeur gaf aan de dochter (die een gespannen, egoïstische, egoïstische trut was die haar moeder met een ongelooflijk gebrek aan respect behandelde) boven de moeder - een vrouw met een vriendelijk hart, een goed humeur, humor en een joie de vivre waar de dochter geen flauw benul van had. Natuurlijk had de moeder haar eigen tekortkomingen... ze had op de dood van haar man gereageerd door zich een jaar of twee in een roes te zuipen, waardoor de kloof tussen haar en haar slijmerige dochter zogenaamd was ontstaan. Ongeacht de manier waarop de personages wel of niet zijn ontwikkeld, is dit een stomme film en een verspilling van je kostbare kijktijd, tenzij je echt van stomme films houdt.
I hate to sound like an 'old person', but frankly I haven't seen too many movies that I like that were made after 1960... generally, movies just seem to get worse and worse (although I quite enjoyed the Scott Baio vehicle "The Bread, My Sweet", except for the 'de rigeur' sex scene which added NOTHING of value to THAT movie). This movie makes the mother, a former Las Vegas chorus girl, seem to be incapable of surviving on her own, although she is clearly in her 50s (though hinted at being in her 40s). I didn't buy it. I'm 57 and like all the women I know in their 50s and 40s, more than capable of surviving on my own (as I have been doing since I graduated from high school at 13, got legally emancipated and set off on my own life's journey.) <br /><br />The daughter is not believable in her job role ... she gets a promotion she doesn't deserve (a great opportunity) and drops that ball too, but when another female employee steps up to the plate and is ready to deliver, the writers shoot her down as an 'opportunist', when she was just doing what any career-oriented person would do -- taking advantage of a wide-open opportunity created by the lack of self-discipline of her coworker, a girl who apparently doesn't understand the concept of honoring her promises (to her boss, in this case).<br /><br />The daughter grudgingly 'allows' her mother to stay with her, on a temporary basis, but then treats her mother (the woman who gave her Life and raised her to 'adulthood') like a pariah. Apparently the 'writers' of tripe like this do not understand that it is NOT 'the common thing' for PARENTS to act like children, and then be treated AS children by THEIR children. That is just more of the societal 'baloney' that Hollywood keeps trying to force down our throats as though we, their public, were stupid for desiring to be entertained by their creative offerings.<br /><br />This is a sad movie with a stupid ending. If the young male restauranteur had been real and not a two-dimensional 'tv character', he'd have stayed with the MOTHER, who was not that much older than him and quite attractive. But in the end he 'falls' for the daughter, a shallow, rather uninteresting girl who has that cuteness of youth, but in an ordinary, bland way. (The 'opportunist' young woman who worked with this nothing girl was far more attractive, physically.)<br /><br />There was no believable reason presented to the audience as to why the restauranteur preferred the daughter (who was an uptight, selfish, self-centered b*tch who treated her mother with unbelievable disrespect) to the mother -- a woman who was kindhearted, sweet-tempered, humorous, and had a joie de vivre the daughter could not even begin to comprehend. Of course the mother had her own flaws... she had reacted to her husband's demise by drinking herself into a stupor for a year or two afterwards which supposedly created the rift between her and her smarmy daughter.<br /><br />Regardless of the way the characters were or were not developed, this is a baloney movie and a waste of your valuable viewing time unless you actually LIKE baloney. (Where's the mustard?)