Secret Sunshine markeert de terugkeer van regisseur Lee Changdong naar de filmwereld na een afwezigheid van meer dan een jaar. Nu hij al drie lovende films op zijn naam heeft staan, rekruteert hij nu de veteraan Jeon Doyeon en haar aanzienlijke (Cannes-winnende) talenten voor de hoofdrol van Lee Shinae. Wat volgt is een reis door de tragedie van een vrouw en een verkenning van haar manier om ermee om te gaan.<br />Een van de dingen die duidelijk worden als je Secret Sunshine ziet, is dat het niet echt een bepaald genre volgt, maar eerder genretrekjes oppikt als dat nodig is om over te brengen wat het probeert over te brengen. Het verhaal zelf volgt Lee Shinae terwijl ze met haar zoon naar de stad Milyang verhuist (in het Sino-Corean vertaald als Secret Sunshine). In de nasleep van de dood van haar man verhuist ze naar Milyang, omdat dat zijn geboortestad is, dus de film is uit een tragedie voortgekomen. En je denkt dat het allemaal nog beter kan worden als ze een pianowinkel opent en een klungelige aardige monteur Jongchan tegen het lijf loopt (gespeeld door Song Kangho). Maar dit is geen romantische komedie.<br />Als wij (en Jongchan, koppig) Shinae volgen als ze in Milyang aankomt en het lot dat het voor haar in petto heeft, worden de barsten in haar pantser al snel zichtbaar. Ze is een gekwelde vrouw die haar eigen kracht probeert te vinden om een tragedie te boven te komen, en we zien hoe ze ontdekt dat dat niet genoeg is. Secret Sunshine slaagt er nog steeds in een grotendeels Aristotelische dramatische boog te volgen, maar trekt zich terug op de catharsis, wat sommige kijkers in verwarring zou kunnen brengen, vooral het einde, maar de romantistische symboliek die aanwezig was in de naam van Milyang, de discussies over zonneschijn en de beeldspraak die in de film werden gebruikt, hebben me, toen ik eenmaal wat meer over de film begon na te denken, tevredengesteld.<br />Juffrouw Jeon is de hele tijd behoorlijk indrukwekkend, vooral als je bedenkt dat als de rol niet zo goed was gespeeld, het al snel tot een nogal pijnlijk melodrama zou zijn uitgegroeid, maar ze weet de nuances van Shinae's pogingen om met haar verliezen om te gaan met een subtiele subtiliteit vast te leggen. Song heeft in deze film een veel kleinere rol dan in andere films, maar hij speelt goed en geeft een passende rol aan mevrouw Jeon. Technisch gezien is de film in klassieke zin goed gedaan. Er is geen sprake van opzichtige esthetiek <0xE2><0x80><0x93> de regisseur probeert het verhaal duidelijk voor zichzelf te laten spreken. Ik denk dat mijn enige echte klacht, die misschien niet kan worden opgelost, is dat er, ondanks alle tijd die we met Shinae doorbrengen, een zekere afstand is tussen Shinae en het publiek (of in elk geval tussen mij en het publiek). Ik denk dat dit deels te maken heeft met de aard van het werk, want als we ons volledig zouden inleven, zouden we de problemen die Shinae objectief heeft niet kunnen zien. Aan de andere kant voelde ik me nooit meegesleept in Shinae's benarde situatie, ondanks haar vele tranen en steeds grilliger gedrag.<br />Niettemin is de film nog steeds behoorlijk indrukwekkend, vooral omdat hij me stimuleerde erover na te denken, over de verdere betekenis die erin schuilt en over zijn overpeinzingen over tragedie, omgaan met tegenslag, zelfbedrog, isolement en geloof, lang nadat de aftiteling was afgelopen. Aangespoord door een sterke hoofdrolspeelster, heb ik echt niet op de tijd van 2.25 uur gelet. En dat zegt iets. Goed gedaan.
Secret Sunshine marks the return of director Lee Changdong to the film-making world after a multi-year absence. Having three critically acclaimed films already under his belt, he recruits now veteran thespian Jeon Doyeon and her considerable (Cannes-winning) talents for the primary role of Lee Shinae. What follows is a journey through one woman's tragedy and an exploration of her coping mechanisms.<br /><br />One of the things that becomes apparent while watching Secret Sunshine is that it doesn't really care to follow any specific genre, but rather picks up genre traits when necessary to convey what it's trying to convey. The story itself follows Lee Shinae as she moves with her son to the city of Milyang (whose Sino-Corean translates to Secret Sunshine). She moves to Milyang in the aftermath of the death of her husband as it was his hometown, so the film is born from tragedy. And you think things might just get better as she opens up a piano shop and encounters a bit of a bumbling nice-guy mechanic Jongchan (played by Song Kangho). But this isn't a romantic comedy.<br /><br />As we (and Jongchan, doggedly) follow Shinae as she encounters Milyang and the fate that it has in store for her, the cracks in her armor quickly become apparent. She is a troubled woman trying to grasp onto her own strength to overcome tragedy and we watch as she finds that it's not enough. Secret Sunshine still manages to follow a mostly Aristotelian dramatic arc, but pulls back on the catharsis, which might confound some viewers, especially the ending, but the novelistic symbolism present in the name of Milyang, the discussions of sunshine and the imagery used in the film very well left me satisfied, once I started to think over the film some more.<br /><br />Ms. Jeon is rather impressive throughout, especially considering that if the role were any less well played, it would've quickly turned into a rather painful melodrama, but she captures the nuances of Shinae's attempts to deal with her losses with a layer of subtlety. Mr. Song has a much smaller role in this film than other films, but he performs adequately, appropriately giving stage to Ms. Jeon. Technically, the film is well done in a classical sense. No flashy aesthetics are employed here--the director is clearly trying to let the story tell itself. I think my only real complaint, and one that might not be able to be fixed, is that despite all the time we spend with Shinae, there is a bit of distance between Shinae and the audience (or at least, me). I think some of this stems from the nature of the work, because if total empathy were pushed, then we wouldn't be able to see the problems that Shinae has objectively. On the other hand, I never felt moved along with Shinae's plight, despite her many tears and increasingly erratic behavior.<br /><br />All the same, the film still stands quite impressive, especially in that it stimulated me to think about it, the further meanings present in it and its ruminations on tragedy, coping, self-deception, isolation and faith stuck with me well after the credits had finished running. Propelled by a strong lead performance, I honestly didn't notice its 2.25 hour runtime. And that says something. Well done. 8/10.