'Ze Allemaal Gelachen' is een van die kleine films die ik altijd aan vrienden aanbeveel die op zoek zijn naar iets bijzonders. De film is stevig geworteld in de idiote romantische tradities van het verleden, maar hij lijkt moderner. Zelfs de beslist vroege jaren tachtig-sfeer is er niet al te veel in te bespeuren. Bogdanovich is zo verstandig om de hele onderneming zo lichtvoetig te houden dat hij in de werkelijkheid nooit als een kaartenhuis instort. Maar, dat gezegd hebbende, dit soort aardige kleine films is absoluut afhankelijk van de acteurs die hem draaiende houden, en 'TAL' is gezegend met een cast die de vereisten van dit soort verhalen begrijpt. Het is een film die niet zo lang in de herinnering zou blijven hangen als dat wel het geval was.' Het zijn de kleine momenten die de uitmuntende cast verschaft: Colleen Camp die tegelijkertijd bevelen schreeuwt naar John Ritter en haar hond; Blaine Novak die al dat haar vanonder zijn hoed loslaat; en vooral het moment waarop Dorothy Stratten voor John Ritter valt en zegt: 'Wat... raar.' Het is zo'n pluisje waar je niet te veel op wilt leggen uit angst het te verpletteren, maar het geeft je wel een licht hart en een glimlach op je gezicht.
"They All Laughed" is one of those little movies I am always recommending to friends seeking something out of the ordinary. It is firmly rooted in the screwball romance traditions of the past, but seems more contemporary. Even the decidedly early 80s atmosphere doesn't date it too much. Bogdanovich wisely keeps the whole enterprise so light on its feet, that reality never brings it crashing down to earth. But, that said, this sort of sweet little movie absolutely relies on the actors to keep it going, and "TAL" is blessed with a dream cast who understand the requirements of this sort of tale. It is a movie that wouldn't linger so long in the memory if it weren't for the little moments provided by the excellent cast: Colleen Camp's simultaneously shouting orders at John Ritter and her dog; Blaine Novak unleashing all that hair from under his hat; and especially the moment Dorothy Stratten falls for John Ritter and says, "How...weird." It's such a piece of fluff one doesn't want to lay too much on it for fear of crushing it, but it is certainly does leave one with a light heart and a smile on one's face.