Een ruimteschip keert terug van Mars; een paar maanden tevoren was er een expeditie van vier personen naar de rode planeet gestuurd. Het grootste deel van het beeld is een terugblik op wat daar gebeurde. Het beeld wordt opgezadeld met een stompzinnige, melodramatische dialoog, typerend voor veel sf-films uit de jaren vijftig en zestig. Let bijvoorbeeld op hoe de commandant van het schip (Mohr) tegen een ander bemanningslid zegt dat hij 'daar moet blijven', zonder enige reden; alsof verhuizen naar een andere plek in het schip een probleem zal zijn. Later beveelt de commandant twee bemanningsleden in het schip te blijven, terwijl hij en een ander naar buiten gaan. De twee die hij beval te blijven zeggen: 'Geen sprake van' en gaan naar buiten; ik had geen hoge verwachtingen van de expeditie.' Er wordt veel gesproken over 'oren die trilden' en het vasthouden van een ijsstraler die 'Cleo' heet (een afkorting van Cleopatra, natuurlijk). Het zou in elk geval heel grappig zijn, onbedoeld, als het verhaal niet zo lang duurde.<br />Het gaat allemaal heel langzaam; de astronauten kijken net zo lang uit de vensters van het schip (die van kleur veranderen van rood naar blauw) en geven commentaar op wat ze zien, als dat ze buiten op onderzoek gaan. Het Martiaanse landschap, dat in 'Cinemagic' wordt aangeprezen, lijkt meestal op een uitsnede uit een tekenfilm, of tekeningen, door een oranjerood filter geschoten om de illusie te wekken dat ze in contact staan met de acteurs, die door het proces een vreemd surrealistisch uiterlijk krijgen. Ik geloof niet dat iemand van meer dan 10 jaar oud zich voor de gek laat houden. De enige slimme opmerking die ik opmerkte, was dat de herinneringen van de overlevende astronaut doordrenkt zouden zijn met onwerkelijkheid, dus dat zou de onwerkelijkheid van het Martiaanse vergezicht verklaren. O, oké...<br />Ik vond sommige handelingen van de astronauten toen ze op onderzoek uitgingen wel amusant; meteen vanaf het begin testen ze hun bevriezingswapen op een plant, doden hem, gewoon voor de lol. Dan hakt het vrouwelijke lid met een machete in op wat ze denkt dat een boom is, maar wat de poot van het monster spinrat blijkt te zijn. Goed gedaan, dame. Kijk de volgende keer maar eens omhoog. Geen wonder dat de "inlichtingendienst" op Mars van streek raakt en...' Het kan me niet schelen dat een van de lagere levensvormen, een reusachtige amoebe, de ontdekkingsreizigers aanvalt. Het acteren is niet al te indrukwekkend. Vooral Mohr had een bijzonder irritante techniek: hij zei een zin en barstte dan plotseling uit in een enorme grijns die me altijd de stuipen op het lijf joeg <0xE2><0x80><0x93> deed me denken aan It! the Terror From Beyond Space. Het einde is tamelijk anticlimax; verwacht geen grote onthullingen behalve 'geen expedities meer' met vriesgeweren die Cleo heet.
A spaceship returns from Mars; about a couple of months earlier, a 4-person expedition had been sent to the red planet. Most of the picture is a flashback to what transpired over there. The picture is saddled by inane, melodramatic dialog, typical of many sci-fi efforts of the fifties & sixties. Note, for example, how the ship's commander (Mohr) tells another crew member to 'stay there' for no reason; as if moving to another spot inside the ship will cause a problem. Later, the commander orders two of the crew to remain in the ship while he and another go outside. The two he ordered to stay say 'no way' and follow out; I didn't have high hopes for the expedition's success by this point. There's much talk of 'ears twitching' and hugging a freeze-ray gun named 'Cleo' (short for Cleopatra, of course). It would at least be pretty funny, unintentionally, if the story didn't drag.<br /><br />There's a very slow pace to the whole thing; the astronauts spend as much time looking out the ship's window portals (which change color from red to blue), commenting on what they see, as they do outside actually exploring. The martian landscape, advertised as filmed in 'Cinemagic,' usually resembles animation cut-outs, or drawings, shot through an orange-red filter to give the illusion of interacting with the actors, who do take on an odd surrealistic appearance due to the process. But I don't think it fools anyone over 10 years old. The one clever mention I did notice was that the memories of the surviving astronaut would be tinged with unreality, so that would explain the unreal nature of the martian vista. Oh, okay...<br /><br />I was amused by some of the astronauts' actions as they begin to explore; right off the bat, they test their freeze gun on a plant, killing it, just for the hell of it. Then the female member hacks with a machete at what she thinks is a tree but turns out to be the leg of the spider-rat monster. Nice going, lady. Look up next time. No wonder the 'intelligence' on Mars gets upset and doesn't mind that one of the lower lifeforms, a giant amoeba, attacks the explorers. The acting isn't too impressive. Mohr especially, had a very annoying technique, saying a line and then abruptly erupting into a huge grin which always creeped me out - reminded me of It! the Terror From Beyond Space. The ending is fairly anti-climactic; don't expect any huge revelations beyond the 'no more expeditions' with freeze guns named Cleo.