Niemand, maar dan ook niemand, zou het landschap zo kunnen verafschuwen als de Goddelijke, Ruth Elizabeth Davis, en 'Elizabeth en Essex' is daar een goed voorbeeld van. Hoewel ze de rol soms overdrijft, moet je haar zien als ze zich vergaapt aan Raliegh, die de tekst schrijft van een nummer dat haar hofdames op het punt staan te spelen: op dat ene moment laat ze ons begrijpen hoe Elizabeth kon heersen en absoluut heersen! Op andere momenten wordt ze verslagen door het gemak waarmee het script is geschreven. Als Elizabeth kwetsbaar moet zijn, komt ze over als zwak en feeksachtig. Dit heeft als bijkomend effect dat ze haar gezag ondermijnt: als ze door het lint gaat en dreigt gerechtigheid te laten geschieden, is het moeilijk om haar serieus te nemen. '<br />Flynn straalt charme uit en laat ons zien hoe Essex zich in Elizabeths hart heeft weten te wurmen, maar hij is totaal niet in staat de complexiteit en het pure kwaad van de man over te brengen. Het helpt ook niet dat Essex slecht onderwezen is. Waarom is hij deze heethoofd die zijn koningin van de troon wil stoten <0xE2><0x80><0x93> terwijl hij trouw aan haar zweert <0xE2><0x80><0x93> behalve dan dat hij meer blauw bloed heeft en dus meer 'waardig' is om te regeren? En waarom verraadt Raliegh Elizabeth door haar en de brieven van Essex te onderscheppen? Hij loopt niet het risico uit de gratie te raken en we weten waar Essex (en zijn hoofd) naartoe gaat. Dus waarom riskeert hij zijn eigen hoofd door het onvermijdelijke te bespoedigen? Wat heeft Curtiz gedaan met al het geld dat hij heeft gekregen? Hij doet niet eens moeite om het feit te verbergen dat zijn strijdscènes op een geluidspodium worden opgenomen. Hij had het bij de eerste keer dat hij met Elizabeth alleen was in de Tower moeten laten; al het andere dat volgt (vooral de laatste scène tussen haar en Essex) is onnodig. De kostuums zijn fantastisch. En ligt het aan mij, of lijkt Bette precies op Susan Sarandon?
Nobody, but nobody, could chew the scenery like the Divine One, Ruth Elizabeth Davis, and "Elizabeth and Essex" is a great example why. Although she overplays the part at times, watch her when she gawfs about Raliegh writing the lyrics to a song her ladies-in-waiting are about to play: in that one moment, she makes us understand how Elizabeth was able to rule and rule absolutely! At other times, she is done in by the script's sappiness. When Elizabeth has to be vulnerable, she comes off as weak and shrewish. This has the added effect of undermining her authority: when she blows her stack and threatens to dispense justice, it's hard to take her seriously.<br /><br />Flynn exudes charm, making us see how Essex was able to worm his way into Elizabeth's heart, but he is totally inept at conveying the complexity and sheer evil of the man. It also doesn't help that Essex is badly underwritten. Why is he this hothead who wants to overthrow his Queen - even as he swears fidelity to her - except only that he is more blue-blooded, thus, more "worthy" of rule? And why does Raliegh betray Elizabeth by intercepting her and Essex's letters? He's in no risk of falling out of favor, and we know where Essex (and his head) is headed. So why does he risk his own head by speeding up the inevitable?<br /><br />What did Curtiz do with all the $$$ he was given? He doesn't even bother to try to hide the fact that his battle scenes are shot on a sound stage. He should've ended it with Elizabeth the first time alone at The Tower; everything else that follows (especially the final scene between her and Essex) is unnecessary. The costumes are fantastic. And is it me, or does Bette look exactly like Susan Sarandon?