Paperhouse is de ontroerendste en aangrijpendste film die ik ooit heb gezien. Vaak geclassificeerd als een 'horrorfilm' is dat volgens mij een ernstige vergissing. Een of andere journalist noemde het ooit 'de nachtmerrie van de denkende mens in Elm Street' en hoewel ik de logica van zijn conclusie accepteer, denk ik toch dat het een onterecht en misleidend etiket is. Degenen die alleen maar gruwelen kunnen zien, missen hier echt iets en demonstreren alleen maar dat ze helemaal niet denken.<br />In feite is het waarschijnlijk een slecht idee om te proberen dit prachtige werk te classificeren. Kortom, Paperhouse is volmaakt tot in de kleinste details en zal altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben. Zoals iemand die wijzer is dan ik ooit heeft gezegd: 'De film raakt je op een volledig emotioneel niveau', wat misschien een verklaring is voor het feit dat mijn commentaren zo genadeloos over elkaar heen buitelen. Om eerlijk te zijn verontschuldig ik me hier niet voor, dus als je vindt dat mijn woorden te zoetsappig zijn naar jouw smaak, moet je nu ophouden met lezen, want er komt nog meer.<br />Het komt zo zelden voor dat je een film tegenkomt met in het hart de pijn en het verdriet van een jeugd en de worsteling om de vreselijke gevoelens van isolement en eenzaamheid te overwinnen die ons in deze kwetsbare periode van ons leven volledig kunnen overweldigen. Het is zelfs nog ongebruikelijker om kindacteurs te vinden die hun rol kunnen spelen met de gevoeligheid en intelligentie die nodig zijn om het allemaal goed te laten verlopen. Bij Charlotte Burke en Elliott Spiers hadden we een geïnspireerde cast en de blijvende indruk die Paperhouse maakte, was te danken aan hun vermogen om de melancholie en vervreemding van de kindertijd (vaak over het hoofd gezien) op een naadloze en overtuigende manier te vertolken.<br />En toch leken beide briljante jonge sterren door de greep van de studio's te zijn geglipt en op de een of andere manier te zijn vervaagd.<br /><0x3E> Voeg aan dit alles een ongelooflijk getalenteerde regisseur toe (Bernard Rose), fantasierijke cinematografie en de mooiste en meest meeslepende soundtrack die je ooit hebt gemaakt. De kans dat je het ooit zult horen is groot, en misschien begin je een idee te krijgen waarom ik zoveel genegenheid en affiniteit voor deze film heb dat ik het niet in woorden kan uitdrukken.<br /><br />
Paperhouse is the most moving and poignant film I've ever seen. Often classed as a "horror movie" this, I believe, is a grave error. Some journo once called it "the thinking person's Nightmare on Elm Street" and while I accept the logic of his conclusion I can't help but think it's a tag that is ill deserved and misleading. Those that can only see horror are truly missing out here and only serves to demonstrate they're really not thinking at all.<br /><br /> In fact, just attempting to classify this wonderful work is probably a bad idea. Quite simply, Paperhouse is perfect in every exquisite detail and will always have a special place in my heart. As someone wiser than me once said, "the film hits you on a completely emotional level", which may go some way to explaining why my comments are so unrelentingly gushing. To be honest, I make no apology for this so if you feel my words are too saccharine for your taste, stop reading now because there's more to come.<br /><br /> It's so rare to find a film that has at its heart the pain and heartache of childhood and the struggle to overcome the dreadful feelings of isolation and loneliness that can completely overwhelm us at this fragile time in our lives. Even more unusual to find child actors who can actually play their roles with the sensitivity and intelligence required to make it all work. In Charlotte Burke and Elliott Spiers we had an inspired piece of casting and the lasting impact of Paperhouse owes much to their ability to portray the melancholy and alienation of childhood (often overlooked) in a seamless and convincing way.<br /><br /> And yet both of these brilliant young stars seemed to have slipped through the grasp of the studios and have somehow faded away.<br /><br /> Add to all this an incredibly talented director (Bernard Rose), imaginative cinematography and the most beautiful and haunting soundtrack you're ever likely to hear and you may start to get an inkling of why I have such affection and affinity for this film that no amount of words can express.<br /><br />