Toen Marlene Dietrich in 1938 als een van de weinige actrices die door de vakbladen zo werden genoemd, de etiketten 'kastijding' opgeplakt kreeg, ging het om films als _De tuin van Allah_. Hoe een film zo adembenemend mooi kan zijn om te zien en zo smakeloos saai, is mij een raadsel. Ook hoe Marlene, als ze haar repertoire wilde uitbreiden en geen seksgodin wilde spelen, met zo'n ouderwets verhaal opgescheept kon worden, is mij een raadsel.<br /><br />De tuin van Allah, een van de allereerste films in moderne technicolor, was een roman die rond de eeuwwisseling was geschreven door Robert Hitchens, die vervolgens had samengewerkt met Mary Anderson voor een adaptatie van een toneelstuk dat in 1911-1912 in première ging. Het verhaal gaat over een monnik die uit het klooster in Frans Tunesië wegloopt om iets te zien van wat hij in de wereld heeft gemist. Hij komt een soortgelijke beschermde vrouw tegen, die ongehuwd was en in haar jonge jaren voor een zieke ouder heeft gezorgd. Ze reist nu door de woestijn en de twee ontmoeten elkaar in een trein.<br />De vrouw is natuurlijk Marlene en de weggelopen monnik is Charles Boyer. Ik weet niet precies wat er in David O. Selznick omging toen hij dit verhaal filmde. Iemand als Ingrid Bergman had het voor het publiek misschien verteerbaar kunnen maken. Maar je kunt er donder op zeggen dat het bioscooppubliek van 1936, toen ze hun geld neertelden voor een kaartje, verwachtte Marlene te zien als een moderne Salome in plaats van een heilige met die titel. Het publiek herinnerde zich Rudolph Valentino nog en je kunt er donder op zeggen dat ze een of andere woestijnromantiek en -verleiding verwachtten.<br />Wat de monniken betreft, je moet niet vergeten dat ze zichzelf in hun kloosters onderhouden en dat dit speciale klooster een speciale wijn produceert waarvan Boyer toevallig degene is met het geheim. Het klooster zal moeten heroverwegen of het economisch gezien verstandig is als Boyer vertrekt. De monniken zijn een oprecht vrome groep, maar vanaf de leider Charles Waldron tot en met hen zijn ze...' Ik heb het recht om een beetje bezorgd te zijn over een beetje eigenbelang.<br />Hoe dan ook, een heleboel godsdienstige gemeenplaatsen worden hier geuit door een paar aanwijzingen die niet echt geschikt zijn voor de rollen. Vooral Marlene Dietrich. Ik zou deze film bekijken met een oog voor de speciale kleur woestijnfilm en de plot vergeten.
When Marlene Dietrich was labeled box office poison in 1938 one of a handful of actresses so named by the trades papers, it was films like The Garden Of Allah. How a film could be so breathtakingly beautiful to behold and be so insipidly dull is beyond me. Also how Marlene if she was trying to expand her range and not play a sexpot got stuck with such an old fashioned story is beyond me.<br /><br />The Garden Of Allah, one of the very first films in modern technicolor was a novel set at the turn of the last century by Robert Hitchens who then collaborated on a play adaption with Mary Anderson that ran for 241 performances in 1911-12. It then got two silent screen adaptions. The story is about a monk who runs away from the monastery out in French Tunisia to see some of what he's missed in the world. He runs into a similarly sheltered woman who was unmarried and spent her prime years caring for a sick parent. She's traveling now in the desert and the two meet on a train.<br /><br />The woman is of course Marlene and the runaway monk is Charles Boyer. I'm not sure what was in David O. Selznick's mind in filming this story. Someone like Ingrid Bergman might have made it palatable for the audience. But you can bet that the movie-going public of 1936 when they plunked their money down for a ticket they expected to see Marlene as a modern day Salome rather than a saint with that title. The public still remembered Rudolph Valentino and you can bet that it was some desert romance and seduction that they were expecting.<br /><br />As for the monks you have to remember that they are self supporting in their monasteries and this particular one bottles a special wine of which Boyer happens to be the one with the secret. The monastery will have to rethink it's economics if Boyer leaves. The monks are a sincerely pious group, but from the head man Charles Waldron on down they've a right to be a little concerned with some self interest.<br /><br />Anyway a whole lot of religious platitudes get said here by a pair of leads that really are not suited for the parts. Most especially Marlene Dietrich. I would watch this film with an eye for the special color desert cinematography and forget the plot.