De Prix de Beauté werd uitgereikt op het hoogtepunt van de overgang van stilte naar geluid, die in Europa iets later kwam dan in Hollywood. De film, die oorspronkelijk bedoeld was als stille film, werd in Frankrijk met een soundtrack uitgebracht, met een Franse actrice die de tekst van Louise Brooks uitsprak, maar werd in Italië en andere delen van Europa als stille film uitgebracht. Ik had het geluk de Cineteca di Bologna te zien bij het filmfestival van Tribeca, waar de onberispelijke restauratie van een Italiaanse stille film werd vertoond. Ik heb de gesproken versie nog niet gezien, maar ik denk dat we veilig kunnen aannemen dat de stille versie veel bevredigender is, want volgens alle berichten is de nabootsing slecht gedaan (Louise Brooks spreekt duidelijk Engels, dus dat is een pluspunt). Ook is de film geheel in de stille stijl gemaakt, met weinig titels en weinig dialogen. Prix de Beauté vertelt zijn verhaal visueel, met opwindend, fantasievol camerawerk. De openingsscène is meteen kinetisch, met snel gemonteerde taferelen van het stadsleven en zwemmers die op een openbaar strand spetteren. De hele film lang ligt de nadruk op visuele details, op kleding, apparatuur, versiering en symbolische beelden zoals een vogel in een kooi, een stapel gescheurde foto's, een diamanten armband. Dit is de stille filmtechniek op haar hoogtepunt.<br />Louise Brooks is er natuurlijk verantwoordelijk voor dat de film niet in de vergetelheid raakt. Nu ik dat zie, maakt het des te hartverscheurender dat dit haar laatste hoofdrol was. Ze is oogverblindend mooi, domineert de film met haar charisma en geeft ook een volkomen natuurlijke maar zeer geladen voorstelling. Haar rol hier is, meer dan in de Pabst-films waarvoor ze het bekendst is, een vrouw die we volledig kunnen begrijpen en met wie we kunnen meevoelen. Ze speelt Lucienne Garnier, een typiste met een bezitterige verloofde, die ernaar verlangt meer uit het leven te halen en heimelijk aan een schoonheidswedstrijd deelneemt, met onmiddellijk succes. Dan wordt ze verscheurd tussen de opwinding van haar opwindende nieuwe leven en haar liefde voor de man die erop staat dat ze het allemaal opgeeft of hem kwijtraakt. Alle personages zijn genuanceerd getekend. De verloofde wekt medelijden op en is niet zomaar een bruut: hij houdt van Lucienne, maar is een beperkte man die er niet tegen kan dat ze een ander leven leidt of de aandacht van andere mannen trekt. Zelfs de 'andere man' in het verhaal is niet de simpele slijmbal voor wie we hem in eerste instantie aanzien, hoewel zijn bedoelingen misschien net zo bezitterig zijn als die van de verloofde. Een nachtmerrieachtige tocht naar een kermis (in de zwijgende versie gebeurt dit laat in de film, na haar huwelijk), waarop Lucienne, verpletterd tussen de sloebers en terneergeslagen door de macho capriolen van haar man, besluit dat ze niet verder kan gaan met haar huidige bestaan; en vooral de laatste scène in de projectiekamer, waar ze haar filmtest bekijkt. Louise Brooks heeft er misschien nooit mooier uitgezien dan hier, met de projector. De camera flikkert op haar albasten profiel, haar schouders gehuld in wit bont, haar gezicht stralend onder de zwarte helm van haar terwijl ze zichzelf op het scherm ziet zingen. De dubbele opname van haar prachtige lijk en haar nog levende beeld op het scherm is bijzonder aangrijpend: het beeld van Louise Brooks blijft, net als dat van Lucienne, onsterfelijk, ondanks haar frustrerend afgebroken filmcarrière.
Prix de Beauté was made on the cusp of the changeover from silence to sound, which came a little later in Europe than in Hollywood. Originally conceived as a silent, it was released with a dubbed soundtrack in France, with a French actress speaking Louise Brooks' lines, but was released as a silent in Italy and other parts of Europe. I was lucky enough to see the Cineteca di Bologna's flawless new restoration of an Italian silent print at the Tribeca Film Festival. I haven't seen the talkie version yet, but I think it's safe to assume the silent version is much more satisfying, since by all reports the dubbing is poorly done (Louise Brooks is clearly speaking English, so there's no way her lips could be matched.) Also, the film is made entirely in the silent style, with few titles and little need for dialogue. Prix de Beauté tells its story visually, with exciting, imaginative camera-work. The opening is instantly kinetic, with rapidly-cut scenes of urban life and swimmers splashing at a public beach. Throughout the film there is an emphasis on visual detail, on clothing, machinery, decoration, and symbolic images such as a caged bird, a heap of torn photographs, a diamond bracelet. This is silent film technique at its pinnacle.<br /><br />Louise Brooks, of course, is responsible for saving the film from obscurity. Seeing this makes it only more heartbreaking to reflect that this was her last starring role. Lustrously beautiful, she dominates the film with her charisma and also gives a perfectly natural yet highly charged performance. Her role here, more than in the Pabst films for which she's best known, is a woman we can fully understand and sympathize with. She plays Lucienne Garnier, a typist with a possessive fiancé, who yearns to get more out of life and secretly enters a beauty contest, with immediate success. She is then torn between the excitement of her glamorous new life and her love for the man who insists she give it all up or lose him. All of the characters are drawn with nuance. The fiancé inspires pity and is not merely a brute: he loves Lucienne, but is a limited man who can't cope with her having a life apart from him or attracting the attentions of other men. Even the "other man" in the story is not the simple slimeball we first take him for, though his intentions may be just as possessive as the fiancé's.<br /><br />*************************WARNING: SPOILERS BELOW***************** <br /><br />The film has many fine set pieces, including Lucienne's triumph in the "Miss Europe" contest, shown through the comic reactions of assorted audience members, who wind up pelting the heroine with flowers; her misery as a housewife, peeling potatoes while the pendulum of the cuckoo clock marks time behind her; a nightmarish trip to a fun-fair (in the silent version, this occurs late in the film, after her marriage) at which Lucienne, crushed among the low-lifes and depressed by her husband's macho antics, decides that she can't go on with her present existence; and especially the final scene in the projection room where she views her talkie screen test. Louise Brooks may never have looked more beautiful than she does here, with the projector's beam flickering on her alabaster profile, her shoulders swathed in white fur, her face incandescent under the black helmet of hair as she watches herself singing on screen. The double shot of her exquisite corpse and her still-living image on the screen is particularly poignant: Louise Brooks' image, like Lucienne's, remains immortal despite her frustratingly aborted film career.