1939 wordt door iedereen beschouwd als het grootste jaar uit de geschiedenis van Hollywood, met meer klassieke films dan in welke andere film ook, en John Ford regisseerde drie van de beste: 'Stagecoach', 'Drums Along the Mohawk' en dit prachtige eerbetoon aan de tijd van de grensoorlog en een jonge plattelandsadvocaat die uiteindelijk de Union zou redden, 'Young Mr. Lincoln'.<br />Terwijl de wereld in een oorlog stortte waar Amerika bang voor was, maar waarin het wist dat het eraan te pas zou komen, was Abraham Lincoln in 1939 bij veel mensen in gedachten als iemand die in zijn eigen leven hetzelfde dilemma had doorgemaakt en had gezegevierd. Op Broadway werd de bekroonde 'Abe Lincoln in Illinois' van Robert E. Sherwood, met Raymond Massey's letterlijke weergave, ten gehore gebracht voor een uitverkochte zaal (het zou in 1940 worden gefilmd). Carl Sandburgs vervolg op zijn epische biografie, 'Abraham Lincoln: The War Years', werd gepubliceerd en werd al snel een bestseller. President Roosevelt verwees regelmatig naar Lincoln in zijn toespraken, en het Lincoln Memorial in Washington werd het populairste monument in de stad (een feit waar Frank Capra goed gebruik van maakte in 'Mr. Smith goes to Washington').<br />Dit alles ontging Darryl F. Zanuck van de 20th Century Fox niet; zodra hij het scenario van Lamar Trotti las over Lincolns begintijd als advocaat, bestempelde hij het als een 'prestige'-productie en benoemde John Ford en Henry Fonda tot hoofdrolspelers.<br />Fonda wilde Lincoln NIET spelen; hij vond dat hij de 'Grote Bevrijder' geen recht kon doen. en was bang dat een slechte prestatie zijn carrière zou schaden. Zelfs een make-uptest met een filmploeg, waarin hij verbijsterd was over het feit dat hij zoveel op Lincoln leek, zou hem niet op andere gedachten brengen. Volgens Fonda schold John Ford, met wie hij nooit had samengewerkt, hem bij hun eerste ontmoeting de huid vol en legde hij uit dat hij niet de Lincoln van de legende uitbeeldde, maar een jonge 'jakhals'-advocaat die zijn eerste moordzaak voor zich had. Nederig nam Fonda de rol aan. (John Ford bood een ander scenario van de gebeurtenissen aan, maar het resultaat was hetzelfde!) Het was duidelijk dat ze samen een chemie vonden die werkte, aangezien bijna al hun koppelingen 'klassieken' zouden opleveren.<br />'In tegenstelling tot de introverte, door melancholie geteisterde Lincoln van 'Abe Lincoln in Illinois', Ford' De visie van Lincoln was die van een verlegen maar sympathieke jonge advocaat, die snel vrienden maakte en de moeder miste die hij op te jonge leeftijd had verloren (wat resulteerde in een band met een pioniersmoeder die een belangrijk deel van het verhaal wordt). Hij wordt gekweld door onrecht en spreekt over 'gezond verstand' om geweld te beteugelen, vermengd met humor. Beide visies spelen een rol in Lincolns (onofficiële) relatie met Ann Rutledge; in Fords versie zijn de twee echt verliefd en toegewijd aan elkaar. Na haar dood bezocht Lincoln vaak haar graf om zijn leven te delen met haar 'geest' (een thema dat Ford zou doorzetten in 'Ze droeg een geel lint'). <br />Een moordproces is het middelpunt van de film en toont de wonderbaarlijke talenten van de ster en de regisseur. Fonda schetst handig Lincolns onervarenheid, maar ook zijn oprechte geloof in gerechtigheid, getemperd door genade, en Ford legt de nadruk op de kloof tussen de 'intellectuelen' van de grote stad (vertegenwoordigd door de pompeuze officier van justitie Donald Meek en zijn gladde 'adviseur' Stephen Douglas, gespeeld door een jonge Milburn Stone) en het informele, tolerante plattelandsgevoel van Lincoln. Met Ford als 'gewoonde' Ward Bond als kroongetuige is het proces zowel onconventioneel als fascinerend.<br />Terwijl de film afloopt en Lincoln in de stormachtige verte verdwijnt, en zijn lotsbestemming (verdwijnt in een beeld van het standbeeld bij het Lincoln Memorial), kan het publiek troost putten uit de film.' 's boodschap dat als een zaak rechtvaardig is, het goede uiteindelijk zal zegevieren.<br />'The Young Mr. Lincoln' is een werkelijk opmerkelijke film, uit een verbazingwekkend jaar!
1939 is universally accepted as the greatest year in Hollywood history, with more classic films released than in any other, and John Ford directed three of the best, "Stagecoach", "Drums Along the Mohawk", and this beautiful homage to frontier days and a young backwoods lawyer destined to eventually save the Union, "Young Mr. Lincoln".<br /><br />With the world plunging into a war that America dreaded, but knew it would be drawn into, Abraham Lincoln was much on people's minds, in 1939, as someone who had faced the same dilemma in his own life, and had triumphed. On Broadway, Robert E. Sherwood's award-winning "Abe Lincoln in Illinois", with Raymond Massey's physically dead-on portrayal, was playing to packed houses (it would be filmed in 1940). Carl Sandburg's continuation of his epic biography, "Abraham Lincoln: The War Years", was published, and quickly became a best seller. President Roosevelt frequently referred to Lincoln in speeches, and the Lincoln Memorial, in Washington, D.C., became the most popular landmark in town (a fact that Frank Capra made good use of, in "Mr. Smith Goes to Washington").<br /><br />All this was not lost on Darryl F. Zanuck, at 20th Century Fox; as soon as he read Lamar Trotti's screenplay of Lincoln's early days as a lawyer, he designated it a 'prestige' production, and assigned John Ford to direct, and Henry Fonda, to star.<br /><br />Fonda did NOT want to play Lincoln; he felt he couldn't do justice to the 'Great Emancipator', and feared a bad performance would damage his career. Even a filmed make-up test, in which he was stunned by how much he would resemble Lincoln, wouldn't change his mind. According to Fonda, John Ford, whom he'd never worked with, cussed him out royally, at their first meeting, and explained he wasn't portraying the Lincoln of Legend, but a young "jackanape" country lawyer facing his first murder trial. Humbled, Fonda took the role. (John Ford offered a different scenario of the events, but the outcome was the same!) Obviously, they found a chemistry together that worked, as nearly all of their pairings would produce 'classics'.<br /><br />Unlike the introverted, melancholia-racked Lincoln of "Abe Lincoln in Illinois", Ford's vision was that of a shy but likable young attorney, who made friends easily, and misses the mother he lost, too young (resulting in a bond with a pioneer mother that becomes a vital part of the story). Injustice riles him, and he speaks 'common sense' to quell violence, interlaced with doses of humor. Both productions play on Lincoln's (undocumented) relationship with Ann Rutledge; in Ford's version, the pair are truly in love, and committed to each other. After her death, Lincoln would frequently visit her grave, to share his life with her 'spirit' (a theme Ford would continue in "She Wore a Yellow Ribbon").<br /><br />A murder trial is the centerpiece of the film, and shows the prodigious talents of the star and director. Fonda deftly portrays Lincoln's inexperience, yet earnest belief in justice tempered with mercy, and Ford emphasizes the gulf between the big-city 'intellectuals' (represented by pompous D.A. Donald Meek, and his slick 'advisor', Stephen Douglas, played by a young Milburn Stone), and the informal, rule-bending country sense of Lincoln. With Ford 'regular' Ward Bond as a key witness, the trial is both unconventional, and riveting.<br /><br />With the film closing as Lincoln strides away into the stormy distance, and his destiny (dissolving into a view of the statue at the Lincoln Memorial), audiences could take comfort in the film's message that if a cause is just, good would ultimately triumph.<br /><br />"Young Mr. Lincoln" is a truly remarkable film, from an amazing year!