Ik heb deze film nu meer dan eens gezien en er is altijd wel iemand die klaagt over de 'duidelijke opbouw' van de plot na afloop. Maar ja, dat hoort bij Petzolds spel: hij speelt mee met de regels van het genre.<br />Het is heel mooi hoe het hoogst onwaarschijnlijke verhaal van de ontmoeting van de twee meisjes (Timoteo/Hummer) wordt gespiegeld in een ander, nog onwaarschijnlijker verhaal, dat de meisjes goedmaken voor een casting. Deze film is een reis tussen feiten en fictie, hij gaat meer over mogelijkheden, dingen die in het verleden kunnen zijn gebeurd of in de toekomst kunnen gebeuren, dan over daadwerkelijke gebeurtenissen. 'Gespenster' is een soort dagdroom <0xE2><0x80><0x93> zo treffend dat er een heleboel motieven in voorkomen, dat Freud zijn droomanalyse misschien wel interessant zou hebben gevonden, net als alle 'dubbelganger'-constellaties.<br />Ook denk ik dat 'Gespenster' interessant is om naar te kijken in vergelijking met de huidige Aziatische cinema van het bovennatuurlijke: Petzolds alledaagse stedelijke architectuur heeft ook iets spookachtigs, op een onopvallende, vreemd vertrouwde manier. Deze film gaat niet over het voor de hand liggende. Als je hem beschrijft als het verhaal van twee meisjes die elkaar ontmoeten en uiteindelijk vriendinnen en minnaars worden, of als het verhaal van een verweesde moeder die in Europa op zoek gaat naar haar verloren dochter, zegt dat duidelijk niet veel over de aard van 'Gespenster'.
I've seen this film more than once now, and there's always someone complaining about the "obvious construction" of the plot afterwards. But then - this is part of Petzold's game: he plays along with the rules of genre.<br /><br />It's very nice, how the highly improbable story of how the two girls (Timoteo/Hummer) meet, is again mirrored in another, even more improbable story, that the girls make up for a casting. This film is a journey between fact and fiction, it's more about potentials, things that might have happened in the past or might be happening in the future, than it is about actual ongoings. It's a reverie, sorts of - so apt enough there are a lot of motives, Freud might have found interesting for his dream analysis, like all the "doppelganger"-constellations. <br /><br />Also, I think, "Gespenster" might be interesting to be watched in comparison to current Asian cinema of the uncanny: Petzold's everyday urban architecture also feels haunted in an unobtrusive, strangely familiar way. This film is not about the obvious. To describe it as the story of two girls who meet and eventually become friends and lovers, or as the story of an orphaned mother, who searches Europe for her lost daughter, clearly doesn't say much about the nature of "Gespenster" at all.