Ik ben niet zo dol op remakes, of het stelen van moderne jargontermen, maar deze film ergerde me echt. De originele Prom Night, hoewel in mijn bescheiden ogen geen meesterwerk, besefte toch wat het was... horror. Er zijn een paar eenvoudige dingen om te onthouden bij het maken van een horrorfilm. Suspensie is van cruciaal belang om de belangstelling van het publiek vast te houden. Sorry mensen, maar dit was geen witte knokkels-film! De angsten waren goedkoop, en voorzagen verschrikkelijk. (Een goed voorbeeld van angst die nu tot overdreven clichés is geworden, is de kat die uit de kast springt, al snel gevolgd door een nu onverwachte verschijning van de schurk van de film.) Dat lukte me niet, dus hoe kon ik dan verwachten dat het een van de andere conventies van horrorfilms zou vervullen? Er moet een sympathieke held of heldin zijn. Die is er in deze film niet. De persoon met wie ik me het meest identificeerde was de hoofdrechercheur. Zijn kalme, maar nuchtere benadering van de ontsnapping van een moordenaar was wat meer films van dit soort zouden moeten hebben. Een benadering van gebeurtenissen die zich voordoen. (Als je wegrent voor een psychopaat die met een Axe zwaait, draai je je om en sprint je de andere kant op. Niet op een drafje, maar terwijl je drie seconden lang achteromkijkt, de voortgang van de moordenaar in de gaten houdt, om vervolgens over elke tak en elk levenloos voorwerp op je pad te struikelen.) 'Je kunt niet in je eentje naar ze op zoek gaan. En als je vermoedt dat er iets mis is, vertel je het aan iemand, niet aan jezelf. Die clichés zijn afgezaagd en veel te vaak gebruikt. In het horrorgenre in het algemeen, en in deze film in het bijzonder.'
I'm not particularly fond of remakes, or to steal the modern jargon "retellings", but this film truly peeved me off. The original Prom Night, while not in my humble estimation a masterpiece, still realized what it was... horror. There are some simple things to remember when making a horror film. Suspense is crucial to maintaining the interest of the audience. Sorry folks, but a white knuckle film this was not! The scares were cheap, and foreshadowed terribly. (A good example of scare which has been done to clichéd excess now, is the cat jumping out of the closet, followed soon there after but a now unexpected appearance by the villain of the film) This film couldn't successfully pull that off, so how could I expect it to fulfill any of the other conventions of horror film. There needs to be a likable hero or heroine. This film doesn't have one. The person I most identified with was the head detective. His calm demeanor, but level headed approach to the escape of a killer was what more films of this ilk should have. Common sense approach to events that occur. (If you're running from an Axe wielding psycho, you turn and sprint in the opposite direction. Not jog, whilst looking back ever three seconds, gaging the killer's progress, only to trip over every branch and inanimate object in your path.) If you friend disappears, you don't go looking for them alone. And if you suspect foul play you tell someone, not investigate yourself. These clichés are tired and well overplayed. In the horror genre in general, and in this film in particular.