Nuldag heeft een doel, en dat is niet alleen amusement, het brengt ook een boodschap over de schietpartijen op de scholen waar het over gaat. Het brengt het leven in kaart van twee vrienden, Andre en Cal, die samen een aanval op hun school voorbereiden.<br />Terwijl de film op een wat bescheiden manier begon, een geïmproviseerde aankondiging van de komende aanval in amateuristische tienerstijl, gevolgd door een paar korte ontmoetingen met de jongensgezinnen. Het duurt niet lang of we gaan aan de slag met de jongens, die ons hun verzameling wapens laten zien, hun fetisjistische liefde ervoor, hun sporadische, narcistische fantasieën en zelfs in een controversiële scène hoe je een pijpbom moet maken.<br />Wat probeert de film te zeggen? Wat is de werkelijke reden dat ze zo snel moordenaars zijn geworden? Dat is moeilijk te zeggen. Ze komen zeker niet over als koelbloedige psychopaten, maar toch bereiden ze een daad van pure wreedheid voor. Dat brengt me op het geniale in een deel van Nuldag. Cal en Andre hebben het er voortdurend over dat ze op een ander niveau staan, dat ze boven de rest van ons staan en dat ze ons 'allemaal zullen achterlaten'. Net als de akeleimoordenaars voelen ze zich werkelijk superieur. Net als Nietzsches ressentiment lijkt het waardesysteem van Cal en Andre voort te komen uit het feit dat ze uit hun gemeenschap zijn gestoten. Toch krijgen we hier slechts een glimp van te zien, bijvoorbeeld een uiting van haat jegens een populaire atleet. Dus waar is de motivatie? Wat ik voel is dat Coccio twee personen afschilderde die wanhopig hun superioriteit willen bewijzen, een gebaar van hun macht, maar die daar geen geschikte plek voor hebben. Daarom richten ze zich op massamoord en het soort dat hun meer aandacht zal opleveren dan ze ooit zullen beseffen. Dat is de reden waarom schoolschutters voor een deel in staat lijken tot gruwelijke daden, ondanks het feit dat ze afkomstig zijn uit goede, liefdevolle, stabiele gezinnen. De moord maakt deel uit van een fantasie, Cal en Andre gaan helemaal op in hun fantasie, ze zien bijna de realiteit van hun daden niet. Ze veranderen de fantasie in een tragedie.<br />Het op een na meest fascinerende aan deze film is de karakterontwikkeling en de unieke afhankelijkheid die Cal en Andre van elkaar hebben. Andre is de hele film openlijk de leider van de twee, en Cals houding en kleding lijken enigszins geforceerd. Andre is gespannen, Andre is intens en serieus. Hij mijdt iedereen, behalve zijn familie, hij is uiterst nauwgezet en precies in alles wat hij doet, en een tijdlang lijkt hij de voornaamste aanstichter te zijn van de samenzwering om de school aan te vallen. Toch is hij op zijn eigen manier sympathiek, hij heeft niets met tieneronzin en we voelen ons deels gedwongen het met hem eens te zijn, maar die momenten worden verstoord door Andre's gedrag. Het publiek behandelt ons als vertrouwelingen en potentiële slachtoffers. Cal daarentegen lijkt meer ontspannen dan Andre en aanvaardt de werkelijkheid. Toch is hij op zijn eigen manier dominant. We hebben veel momenten van introspectie met Cals videodagboek, scènes waarin hij alleen is en niet bij Andre. Cal lijkt te worstelen met zijn eigen persoonlijke demonen en gebruikt hun plan om ze uit te bannen. Andre is jaloers dat Cal met een oude vriend naar het schoolbal gaat, hij wil Cal helemaal voor zichzelf. Cal sust Andre en moedigt hem aan. Voor het eerst in zijn leven lijkt Andre iemand te hebben gevonden die in hem gelooft en die hem bewondert en die hij niet kwijt kan raken. Terwijl Cal iemand heeft gevonden die hem een uitweg biedt.<br />De film vordert gestaag en wordt beter naarmate hij zijn grimmige einde nadert. Er is een uitstekend moment waarop Cal het schoolbal bijwoont. Plotseling wordt de ster van de film verlegen en introvert, helemaal niet op zijn gemak bij zijn leeftijdgenoten. Toch zijn we geneigd meer verbondenheid met Cal te voelen dan met het rauwe, schunnige publiek dat jeugdige obsceniteiten schreeuwt terwijl ze zwaar aan het drinken zijn in hun limo. Hun scènes zijn maar al te gewoon en herkenbaar. We willen geen contact met hen, en als het voorbij is en Cal met Andre zwijgend een van hun laatste video's aan het voorbereiden is, voelen we dat de personages zich weer veilig voelen in de fantasiewereld die zij hebben gecreëerd. We willen net als zij de massa ontlopen.<br />De voorlaatste scène is fantastisch. In de laatste video zien we Andre en Cal zich in hun auto bewapenen voordat ze aanvallen. Het is maar al te echt en we krijgen echt het gevoel dat er onheil op komst is. We weten dat we Cal en Andre kennen en we beseffen dat ze op het punt staan het echt te doen, en met een soort morbide fascinatie genieten we ook van de catharsis van de film. De beelden van de slachtpartij zijn soms schokkend, en hoewel het beslist de perfecte keuze was om de slachtpartij af te beelden als we erheen gingen, zitten er ook een paar zwakke plekken in. Het belangrijkste is de plotselinge, radicale verandering in ons beeld van Cal en Andre. Als we naar hen kijken in de camera, zien we hen plotseling als de meedogenloze moordenaars die ze zouden worden, ook al weigeren we dat toe te geven. Het is gewelddadig en echt, onze helden zijn monsters geworden en de realiteit van hun fantasie is een verschrikkelijke tragedie, die hun alles kost. In de laatste scène zien we een groep tieners die zichzelf filmen terwijl ze de kruisen verbranden die voor Andre zijn opgericht en die vol walging roepen dat ze zijn herdacht. We kennen Andre en Cal en we voelen ons bijna verdrietig dat ze echt voorgoed weg zijn en dat ze zeker niets hebben gewonnen.<br />Een nuldag is een must voor iedereen die geïnteresseerd is in deze gewelddadige daden die door de media sensationeel zijn gemaakt. Het is een karakterstudie die de moeite waard is.
Zero day has a purpose and this is not simply entertainment, it delivers a message about its specialised subject school shootings. Charting the lives of two friends Andre and Cal leading up to an attack on their high school. <br /><br />Whilst the movie started in somewhat unassuming fashion, an impromptu announcement of the coming attack in amateurish teenage style followed by some brief encounters with the boys families. It is not long before we are down to business with the boys showing us their collection of guns, their fetishistic love of them, their sprawling sporadic narcissistic fantasies and even in a controversial scene how to build pipe bombs.<br /><br />So what is the movie trying to say? What is really motivating these soon to be killers. It seems hard to really pinpoint. They certainly do not come across as cold blooded psychopaths yet they are planning an act of sheer brutality. This brings me to what I feel is the genius in part of Zero day. Cal and Andre talk constantly about how much they are on a different level, how above the rest of us they are and how they will 'leave us all behind.' Like the columbine killers they truly feel superior. Like Nietzsche's res sentiment Cal and Andre's value system seems to have been born out of rejection from their society. Yet we are given only glimpses of this, an expression of hatred for a popular athlete for example. So where is the motivation? What I feel is that Coccio portrayed two individuals desperate to make a statement of superiority a gesture of their power yet who have no reasonable venue for it. Hence they turn to mass murder and the kind of which that will garner them more attention than they could ever realise. This is why in part school shooters seem able to carry out atrocious acts despite coming from good stable loving homes. The murder is part of a fantasy, Cal and Andre are totally lost in their fantasy they almost fail to see the reality of their actions. They turn fantasy into tragedy.<br /><br />What is secondly most enthralling about this film is the character development and the unique dependence Cal and Andre have on each other. Andre is throughout the film overtly the leader of the two, Cal's embrace of his demeanour and attire seem somewhat forced. Andre is uptight, Andre is intense and serious. He completely shuns others except for his family, he is meticulous and precise about everything he does and for a while appears the prime mover in the plot to attack the school. Yet he is likable in his own way, he does not embrace teenage nonsense and in part we feel compelled to agree with him, yet these moments are shattered by Andre's fleeting gestures of violence towards us the audience treating us as both confidante and potential victim. Cal on the other hand seems more relaxed than Andre, more accepting of reality. Yet he is in his own way dominant. We have many personal moments of introspection with Cal's video diary, scenes when he is alone and apart from Andre. Cal seems to be struggling with his own personal demons and using their plan to exorcise himself of them. Andre is jealous of Cal going to the prom with an old friend, he wants Cal all to himself. Cal placates Andre and encourages him. For the first time in his life Andre seems to have found someone who believes in him and who admires him he cannot lose it. Whilst Cal has found someone offering him a way out.<br /><br />The movie certainly picks up pace and improves as it nears its grim conclusion. There is an excellent moment when Cal attends the high school prom. Suddenly the star of the movie becomes shy and introverted, not at all at ease with his peers. Yet we are inclined to feel more connection with Cal than with the raucous bawdy crowd screaming juvenile obscenities whilst drinking heavily in their limo. Theirs is an episode all too common and recognisable. We do not want to relate to them, when it is over and Cal is back with Andre silently preparing one of their final videos we like the characters feel once again at ease safe in the fantasy world they created. We feel like shunning the masses as they have.<br /><br />The penultimate scene is superb. The final video sees Andre and Cal arming themselves in their car just moments before attacking. It is all too real and truly creates a sense of impending doom. By know we know Cal and Andre and are realising they are about to actually do it, with a kind of morbid fascination we are also relishing the films catharsis.<br /><br />The massacre shot in CCTV fashion is at times shocking, and whilst it was certainly the perfect choice to depict the massacre if we were going to it is not void of flaws. What is most significant is the sudden radical change of perception we have of Cal and Andre, looking at them in the this person suddenly they are the callous killers we knew they would become yet refused to acknowledge that they would. It is violent and real, our heroes have become monsters and the reality of their fantasy is a terrible tragedy, which costs them everything.<br /><br />The final scene shows a group of teens filming themselves burning the crosses erected for Andre and cal in disgust that they have been memorialised. Having known Andre and Cal we can only feel almost a sadness that they are actually gone forever and that they certainly did not win anything.<br /><br />Zero day is a must see for anyone interested in these violent acts sensationalised by the media. It is a character study well worth experiencing.