Gisteravond heb ik een dubbele aflevering van Before Sunrise (1995) en Before Sunset (2004) kunnen zien, en beide films achter elkaar, zonder echt de kans te krijgen tussendoor op adem te komen of na te denken over de betekenis van elke film afzonderlijk. Nadat ik er een nachtje over heb geslapen, moet ik zeggen dat ik meestal de voorkeur geef aan de eerste film boven de laatste, en ik zal uitleggen waarom.<br />Voor Sunrise stellen we ons voor aan de dan nog jonge acteurs Ethan Hawke (Reality Bites, Dead Poets Society), nog maar 25 op het moment dat de film werd uitgebracht, en Julie Delpy (de Three Colors-trilogie), toen 26 (al ziet ze er veel jonger uit). Hij is een losbandige Amerikaanse schrijver die door Europa reist nadat hij het heeft uitgemaakt met zijn vriendin. Zij is een jonge Franse studente die op weg is naar haar huis in Parijs. Ze ontmoeten elkaar in de trein van Boedapest naar Wenen en besluiten spontaan om samen uit de trein te stappen. De twee diep spirituele en intellectuele individuen brengen dan een hele nacht samen door in de prachtig vastgelegde straten van Wenen, waar ze idealen en gedachten uitwisselen en geleidelijk aan verliefd worden.<br />De film heeft alles van het jaar 1990: in die tijd ging de technologie snel vooruit, het nieuwe millennium met al zijn hoop en dromen lag vlak om de hoek, en jonge volwassenen zoals degenen die in de film worden afgebeeld, waren vervuld van liefde voor het leven en passie voor de toekomst. De personages van Jesse (Hawke) en Celine (Delpy) met al hun tekortkomingen en inconsistenties (Celines accent was, per ongeluk of expres, half Amerikaans en half Frans, en het varieerde van het ene spectrum naar het andere, waardoor de geloofwaardigheid van het personage werd aangetast), waren een spiegel van de tijd. Kijkend naar het naïeve stel dat het leven met zoveel betekenis en opwinding opslokt, dat zo clichématig en romantisch acteert en er toch in slaagt dat het publiek ook voor hen valt, is wat deze film voor mij echt goed maakte. Het feit dat de regisseur je niet laat weten of hun relatie na de film voortduurt of niet, maakt het allemaal nog meer de moeite waard. Al met al is _Sunrise_ een dromerige wandeling door de stadsgezichten van Wenen, een goed beschreven klassiek romantisch rendez-vous, en een film waar ik in de toekomst zeker nog eens naar terug zal komen voor meer inzicht.
I managed to catch a late night double feature last night of "Before Sunrise" (1995) and "Before Sunset" (2004), and saw both films in a row, without really having the chance to catch my breath in between or ponder on the meaning of each film separately. After sleeping it over, I have to say that I largely prefer the former over the latter, and I shall explain why.<br /><br />Before Sunrise introduces us with then young actors, Ethan Hawke (Reality Bites, Dead Poets Society), only 25 at the time of the film's release; and Julie Delpy (the Three Colors trilogy), then 26 (although looking much younger). He is a promiscuous American writer, touring Europe after breaking up with his girlfriend; She is a young French student, on her way home to Paris. They meet on the Budapest-Vienna train and spontaneously decide to get off the train together. The two deeply spiritual and intellectual individuals than spend a whole night together walking the beautifully captured streets of Vienna, exchanging ideals and thoughts and gradually falling on love.<br /><br />The film has 1990's written all over it: back then, technology was leaping rapidly, the new millennium with all it's hopes and dreams was waiting just around the corner, and young adults like the ones depicted in the film were filled with love of life and passion for the future. The characters of Jesse (Hawke) and Celine (Delpy), with all their flaws and inconsistencies (Celine's accent, if by mistake or on purpose, was half American-half French, and it swinged from one spectrum to the other, breaking the character's credibility), were a mirror of the time. Watching the naive couple swallow life with such meaning and excitement, acting all clichéd and romantic yet managing to have the audience fall for them as well, is what really made this movie work for me. The fact that the director doesn't let you know if their relationship continues after the film or not makes it all even more worth while.<br /><br />All in all, Sunrise is a dreamy stroll through the urban landscapes of Vienna, a well told classical romantic rendezvous, and a film I will definitely return to for further insight sometime in the future.