Zeker niet afschuwelijk, maar zeker niet goed.<br />Cry, The Beloved Country_ (1995) werd geregisseerd door Darrell Roodt en geschreven voor het witte doek door Ronald Harwood (afkomstig uit de roman uit 1946 van Alan Paton). Starring James Earl Jones en Richard Harris.<br />De film gaat over het Zuid-Afrika van voor de Apartheid en de verhalen over een zwarte en een blanke man die met elkaar verstrengeld zijn. De vrome maar naïeve prediker Stephen Kumalo (James Earl Jones) krijgt een brief uit Johannesburg waarin staat dat hij onmiddellijk moet komen; later ontdekt hij dat zijn zoon een man heeft vermoord. De rijke boer/landeigenaar James Jarvis (Richard Harris) ontdekt dat zijn zoon, een strijder voor de zwarte rechten, degene was die door Kumalo's zoon is vermoord. Hierin vinden ze elkaar. Ik kan hem niet vergelijken met de film uit 1951 met dezelfde naam, want die heb ik niet gezien. Of de musical uit 1974 met de titel Lost in the Stars, want die heb ik ook niet gezien; ze zien er allebei beter uit dan deze. Maar _Cry Freedom_ daarentegen heb ik wel gezien; die heeft een veel dringender sfeer, alsof hij echt iets probeert te zeggen waar de film _Cry, The Beloved Country_ geen idee lijkt te hebben waar hij heen wil. Heel 'weinig vleiend'. Ik weiger de film met de roman te vergelijken (behalve dan dat ik meer van de roman genoot dan van de film), omdat romans en films twee uiterst verschillende media zijn en het geen zin heeft te proberen ze rechtstreeks op elkaar over te brengen of ze op dezelfde manier te vergelijken.<br />Eerlijk gezegd was deze film een flop. Nou ja, zo erg was hij ook weer niet <0xE2><0x80><0x93> vijf van de tien <0xE2><0x80><0x93> maar zo goed was hij ook weer niet. Beide hoofdrollen, beide zeer bekwame acteurs, leveren een van de meest houterige voorstellingen die ik ooit heb gezien met een van de meest onbeholpen dialogen in de geschiedenis van de film (maar dat kan worden toegeschreven aan de scenarioschrijver, Ronald Harwood, die ook vreemd genoeg niets met deze film te maken heeft, aangezien hij ook het sublieme _De tangelaar_ en _Being Julia_ heeft geschreven). Onder andere gaan de zin en de thema's van de roman vrijwel geheel verloren in de overgang naar de film voor de derde keer; er is weinig of geen spanning in elk moment van de film, racistisch of spannend. De muziek helpt ook niet echt. De pijnlijk misplaatste en saaie pastorale orkestklanken helpen ook niet echt bij het afstompen van de film. Een voordeel is de cinematografie, met veel goede of geweldige shots, maar helaas heeft dat niet veel effect op de film.<br />De laatste, treffende woorden van Alan Patons roman worden in de laatste momenten van de film getoond. Het is jammer dat ze zo weinig te maken lijken te hebben met de film die zojuist is vertoond. Ik weet niet wat Nelson Mandela in deze film gezien zou kunnen hebben.<br />Bedankt voor uw tijd.
Certainly not horrible, but definitely not good.<br /><br />Cry, The Beloved Country (1995) was directed by Darrell Roodt and written for the screen by Ronald Harwood (Adapted from the 1946 novel by Alan Paton). Starring James Earl Jones and Richard Harris.<br /><br />The film is about pre-Apartheid South Africa, and the stories of a black man and a white man intertwining. The pious but naive preacher Stephen Kumalo (James Earl Jones) receives a letter from Johannesburg saying that he must come immediately; he later finds that his son has killed a man. The rich farmer/landowner James Jarvis (Richard Harris) finds that his son, a fighter for black rights, was the one killed by Kumalo's son. In this they connect.<br /><br />I cannot compare it to the 1951 film of the same name, for I have not seen it. Or the 1974 musical titled Lost in the Stars for I have also not seen it; both look better than this one. But Cry Freedom, on the other hand, I have seen; it has a much more urgent air to it, like it actually is trying to say something where the film Cry, The Beloved Country seems to have no idea where it is going. Very "Wishy-washy". I refuse to compare the film to the novel (except that I did enjoy the novel more than I enjoyed the film) because novels and films are two extremely different media and there is no point in trying to transfer directly one to the other or compare them via the same means.<br /><br />Frankly, this movie blew. Well, I guess it wasn't that bad, --Five-out-of-ten, -- but it wasn't that good either. Both of the leads, both very capable actors pull some of the most wooden performances I have seen with some of the most awkward dialogue in film history (but that can be blamed on he screenwriter, Ronald Harwood, who is also oddly off is game with this film, having also written the sublime The Pianist, and Being Julia). Among other things the point and themes of the novel are lost almost entirely in its transition to film for the third time; there is little, if any, tension with any moment of the film, racially or suspensefully. The music doesn't help. The painfully misplaced and boringly pastoral orchestra tracks really help with this dulling down of the film. One upside is the cinematography, with many rather good or great shots, but unfortunately, this does not help the film too much.<br /><br />The last, striking words of Alan Paton's novel are displayed in the last moments of the film. It is too bad that they seem to be so disconnected from the film that was just shown. I don't know what Nelson Mandela might have seen in this film.<br /><br />Thanks for your time.