Plot is nooit het sterkste punt van een film met Fred Astaire en Ginger Rogers, maar het scenario van 'Follow the Fleet' is uitzonderlijk middelmatig. Fred en Ginger komen er nog steeds goed vanaf <0xE2><0x80><0x93> ze spelen 'Bake' Baker en Sherry Martin, dansers wier persoonlijke en professionele partnerschap eindigde toen Bake bij de marine ging. Als ze elkaar weer ontmoeten, levert hun haat-liefdeverhouding onderhoudende komische momenten op. Maar voor een groot deel van de film maken ze plaats voor een saai subplot over Sherry's zus Connie (Harriet Hilliard), haar liefde voor zeeman Bilge Smith (Randolph Scott), Bilge' geflirt met een andere vrouw en een oude schoener die Connie van haar vader heeft geërfd. Hoewel Hilliard tamelijk charmant is, is Astaire krijgt twee goede solo's met 'We Saw the Sea' en 'I'd Rather Leid a Band'. Hij zingt expressief en natuurlijk danst hij elektrificerend <0xE2><0x80><0x93> en in zijn matrozenpakje ziet hij er wat jongensachtiger en atletischer uit dan anders. Rogers zingt het pakkende 'Let Yourself Go' en doet later een solo tapdansen op dezelfde melodie.<br />De drie duetten redden de film echt, ook al worden ze allemaal met malle smoesjes in de plot geramd. Fred en Ginger winnen een danswedstrijd door een energieke dans uit te voeren bij een herhaling van 'Let Yourself Go'. 'I've Putting All My Eggs in One Basket', alsof het een vroege repetitie van het nummer is, waarbij de choreografie tot een komisch effect wordt verknoeid. Aan het eind van de film weet Fred en Ginger eindelijk hoe ze Fred en Ginger in avondkleding kunnen krijgen voor een romantisch duet <0xE2><0x80><0x93> het maakt er deel van uit. De situatie is gekunsteld, maar het nummer, 'Let's Face the Music and Dance', is een van de meest vloeiende, mooie dingen die Berlijn ooit heeft geschreven (het doet denken aan Cole Porter), en het dansen komt er in elegantie mee overeen. Een typisch voorbeeld van Astaire en Rogers.<br />Het zou een hele klus zijn om het grootste deel van de dialogen van 'Follow the Fleet' nog een keer te moeten aanhoren, en dat is ook zo. Dat is niet nodig, want de plot stimuleert de muzieknummers zelden. Maar ik zou de liedjes steeds opnieuw kunnen bekijken.
Plot is never the strong point of a Fred Astaire and Ginger Rogers movie, but "Follow the Fleet"'s screenplay is exceptionally mediocre. Fred and Ginger still come off all right--they play "Bake" Baker and Sherry Martin, dancers whose personal and professional partnership ended when Bake joined the Navy. When they meet again, their love-hate relationship generates some entertaining comic moments. But for much of the movie, they take a backseat to a tedious subplot about Sherry's sister Connie (Harriet Hilliard), her love for sailor Bilge Smith (Randolph Scott), Bilge's dalliance with another woman, and an old schooner that Connie inherited from her father. Though Hilliard is rather charming, this plot is uninteresting.<br /><br />But at the same time, "Follow the Fleet" is blessed with an exceptional Irving Berlin score that gives the stars plenty of chances to show off their talents. Astaire gets two good solos with "We Saw the Sea" and "I'd Rather Lead a Band." He sings expressively and, of course, dances electrifyingly--and the sailor suit makes him look a little more boyish and athletic than usual. Rogers sings the catchy "Let Yourself Go" and later does a solo tap-dance to the same tune. <br /><br />The three duets really save the film, even though they're all shoehorned into the plot with silly excuses. Fred and Ginger win a dance contest by doing an energetic routine to another reprise of "Let Yourself Go". Later, they sing and dance "I'm Putting All My Eggs in One Basket" as if it were an early rehearsal of the number, flubbing the choreography to comic effect. At the end, the movie finally figures out how to get Fred and Ginger in evening clothes for a romantic duet--it makes it part of a show-within-the-show. The situation is contrived, but the song, "Let's Face the Music and Dance", is one of the most sinuously beautiful things Berlin ever wrote (it's reminiscent of Cole Porter), and the dancing matches it in elegance. Quintessential Astaire and Rogers.<br /><br />It would be a chore to sit through most of the dialogue sections of "Follow the Fleet" again, and, in fact, it's not necessary, because the plot rarely propels the musical numbers. But I could watch the songs over and over.