Je kunt alleen maar aannemen dat Robert Osborne contractueel verplicht is uiting te geven aan zijn vreugde over zelfs de minst aantrekkelijke films in de TCM-bibliotheek, aangezien dit zou verklaren waarom hij tijdens zijn inleiding tot deze 'charmante' film, toen ik hem op de kabeltelevisie zag, de loftrompet stak over de 'deugden' van deze 'charmante' film. Aangezien elke oude film op IMDb de 'klassieke' status van een aantal kruiperige amateurrecensenten krijgt, dacht ik dat er een dringende behoefte bestond aan een eerlijkere recensie van deze film.<br />Dit is niet je vaders 'Shop Around the Corner'. Ondanks al mijn geharrewar met 'You've Got Mail' is het nog steeds in vrijwel alle opzichten een betere remake dan deze. Voor degenen die het origineel hebben gezien, zullen de tekortkomingen des te duidelijker zijn.<br /><0x3E> Uit een van de flauwste Meet Cute-sequenties die ik me kan herinneren (een treurige slapstick-poging tot 'humor'), komt deze film op de verkeerde voet terecht en komt hij nooit meer echt in de pas. Dit'muziekstuk' is slechts één in de schaarse betekenis van het woord. Er zijn een paar niet te onthouden musicalnummers en dan is er Judy die 'I Don't Care' zingt terwijl ze met haar armen zwaait alsof ze een toeval heeft. Het kerstliedje dat ze in de winkel zingt is waarschijnlijk een van haar betere nummers. Juffrouw Garland was geweldig in een aantal musicals, maar hier lijkt ze een afschuwelijk miscast te zijn. De rol had oorspronkelijk door June Allyson gespeeld moeten worden en Judy is absoluut niet in staat de rol van Margaret Sullavan over te nemen. Van Johnson levert ook een tamelijk saaie rol op als tweederangs Jimmy Stewart-type. De hoofdrolspelers bereiken nooit de chemie van Stewart/Sullavan of zelfs die van Hanks/Ryan.<br />Dit is een film die wel (een deel van) de noten kent, maar niet de muziek. Hij lijkt niet echt te begrijpen waarom het origineel zo goed werkte en lijkt zelfs de behoefte te voelen om nog een mogelijke geliefde aan het personage van Van Johnson toe te voegen om de zaak onnodig ingewikkeld te maken. De remake is een afgezaagde plot waarbij een onbetaalbare viool een rol speelt. Het is bijna g<0xC3><0xAA>nant om ernaar te kijken en het gevoel te hebben dat het misschien uit een aflevering van Three's Company is gehaald door iemand met een DeLorean en een fluxcapacitor. Het is eigenlijk alleen maar een smoes voor een blunder van Keaton. Zelfs de grote resolutiescène tussen de romantische hoofdrollen is misplaatst. Als je beide films hebt gezien, zul je begrijpen waarom ze het 'de Lubitsch Touch' noemden en NIET 'de Robert Z. Leonard Touch'.<br />Vermijd dit en kijk opnieuw naar de originele film of een van Judy Garlands eerdere films, tenzij je een beeldenstormer bent die het leuk vindt om een ooit grote ster op de grond te zien vallen.
One can only assume that Robert Osborne is contractually obligated to express delight at even the least appealing films in the TCM library as this would explain him extolling the 'virtues' of this "charming" film during his introduction when I saw this on cable TV. Seeing as any old film on IMDb receives 'classic' status from a number of fawning amateur reviewers, I thought there was a dire need for a more honest review of this film.<br /><br />This is not your father's 'Shop Around the Corner'. For all my quibbles with 'You've Got Mail', it still outshines this as a remake in just about every way imaginable. For those who have seen the original, the flaws will only be all the more obvious.<br /><br />From one of the lamest Meet Cute sequences I can recall seeing (a sad slapstick attempt at 'humor'), this film gets off on the wrong foot and it never really gets back in step. This 'musical' only qualifies as one in the sparsest sense of the term. There are a sprinkling of instantly forgettable musical numbers and then there's Judy singing "I Don't Care" while flailing her arms around as if in a seizure. The Christmas song she sings in the store is probably one of her better numbers here. Miss Garland was wonderful in a number of musical films, but here she seems horribly miscast. The role was originally to have been filled by June Allyson and Judy is definitely unable to fill the shoes of Margaret Sullavan's old part. Van Johnson also turns in a rather bland performance as a second rate Jimmy Stewart type. The leads never achieve the chemistry of Stewart/Sullavan or even that of Hanks/Ryan.<br /><br />This is a film that knows (some of) the notes, but not the music. It doesn't really seem to understand why the original worked and even feels the need to add another possible love interest for Van Johnson's character to complicate things unnecessarily. The remake's substitution for the original's infidelity subplot is a hackneyed plot device involving a priceless violin. It is almost embarrassing to watch and feels as if it had perhaps been lifted from an episode of Three's Company by someone with a DeLorean and a flux capacitor. It's really just an excuse for a Keaton pratfall. Even the big resolution scene between the romantic leads is mishandled. After seeing both films, you'll understand why they called it 'the Lubitsch Touch' and NOT the 'Robert Z. Leonard Touch'.<br /><br />Avoid this and rewatch either the original film or one of Judy Garland's earlier films unless you're an iconoclast who enjoys seeing a once great star falling down to earth.