Zoals veel mensen hier, begon ik mijn geduld te verliezen omdat deze film me op de proef stelde. Aan het eind heb ik zelfs een paar tranen geplengd.<br />Het schijnt in de aard van de meeste oude films te liggen om 7/8e lang uit te rekken en dan aan het eind in brand te vliegen. Oudere filmbezoekers leerden geduldig de langzame delen af te wachten, kalm in de wetenschap dat de grote klapper eraan zat te komen. Maar dat is niet helemaal waar. Zie je, voor het vroegere publiek waren de 'langzame delen' voor ons de hoofdlijn van het verhaal. Ze keken en vonden daar anekdotische en thematische belangstelling. Het moderne publiek, post-Spielberg, verkeert in een voortdurende staat van wachten op een kleine climax om de twee minuten wanneer het oudere films ziet. Het is het inflatieprobleem van moderne films. Nou, dat gaat niet gebeuren. Het is niet nodig je voor deze films te verontschuldigen; het is alleen zo dat je je verwachtingen en je persoonlijke ritme moet aanpassen wanneer je ernaar kijkt. Op dit punt is het verschil tussen Avatar en The Informer net zoiets als het verschil tussen Euripides en een reizende productie van Rent. Denk er een paar minuten over na. Niet om je in te spannen voor het voor de hand liggende, maar Euripides verdient nog steeds een hoorzitting.<br />Het 'opwindende deel' De meeste moderne kijkers beginnen met de scène van het IRA-tribunaal en escaleren tot de laatste paar minuten, die, als je al meedoet of er zelfs maar op let, je hart uit je lijf zullen rukken. Het is geen hoogdravend universeel abstract pleidooi om vergeving; het is een smeekbede van een of andere idioot, en degenen die medelijden hebben met de grote lummel, om een beetje genade. Het is zo persoonlijk, en zo'n g<0xC3><0xAA>nant naakte smeekbede. Want nadat je kwaad op Gypo bent geweest, geïrriteerd door hem, omdat je denkt dat dit het stomste personage aller tijden is, word je uiteindelijk overgehaald door de scène waarin Gypo's voormalige vriendin een andere vrouw smeekt om haar man over te halen het rustiger aan te doen. De film mag dan sentimenteel zijn, maar de sentimentaliteit is niet goedkoop, zoals sommigen hier hebben beweerd. Er speelt zich hier een kwestie van leven en dood af, en zolang je het voorstel van één leven voor een klant serieus neemt, is het sentimentaliteit die uit het meest serieuze materiaal wordt gewrongen.<br />8 van 10. En de fout dat het geen 10 van 10 is, is mijn fout en in zekere zin de jouwe, als je dit leest. We hebben allemaal om meer gevraagd, steeds meer, sneller, steeds sneller, tot we onszelf niet meer in 1935 kunnen plaatsen <0xE2><0x80><0x93> eigenlijk pas gisteren <0xE2><0x80><0x93> zo gemakkelijk als we zouden moeten kunnen.
Like many people here, I started out finding my patience being tried by this film. By the end, I actually shed a few tears.<br /><br />It seems to be in the nature of most old films to drag for 7/8th length and then catch fire right at the end. Older film-goers learned to bide their time patiently through the slow parts, calm in the knowledge that the big payoff is on the way. But that isn't quite accurate. You see, to earlier audiences, what are to us the "slow parts" were the main body of the story. They watched and found anecdotal and thematic interest there. Modern audiences, post-Spielberg, are in a constant state of waiting to be hit with a small climax every two minutes when they see older films. It's the inflation problem of modern movies. Well, that isn't going to happen. It is not necessary to apologize for these films; it is simply that you have to adjust your expectations and personal rhythm when you watch them. At this point, the difference between Avatar and The Informer is like the difference between Euripides and a traveling production of Rent. Think about it for a minute or two. Not to strain at the obvious, but Euripides still deserves a hearing.<br /><br />The "exciting part", for most modern viewers, begins with the IRA tribunal scene and escalates to the final couple of minutes, which, if you are at all on board or even paying attention by that time, will tear your heart out. It's not some high-tone universal abstract plea for forgiveness; it's a plea from one dimwit, and those who feel sorry for the big lummox, for a little mercy. It's that personal, and that embarrassingly naked an appeal. For after being mad at Gypo, irritated at him, thinking this is the dumbest character of all time, you finally find yourself won over by the scene of Gypo's erstwhile girlfriend pleading to another woman to talk her man into going easy him. <br /><br />The film may be sentimental, but the sentimentality is not cheap as some here have charged. There's a matter of life and death that plays out here, and as long as you take the proposition of one life to a customer seriously, it's sentimentality wrung out of the most serious stuff.<br /><br />8 of 10. And the fault for it not being 10 of 10 is my own and in some measure yours, if you are reading this. We have all asked for more, ever more, faster, ever faster until we cannot put ourselves in 1935 -- just yesterday, really -- as easily as we should be able.