Ik had het geluk dat ik dit in een opwelling tijdens een filmfestival had gezien en ik werd zo hard geraakt door wat ik zag dat ik de volgende avond terugging voor de tweede van drie vertoningen. Een grappige, woeste en scherpe aanval op elk aspect van het mainstream amusement wordt passief geslikt zonder te worden geproefd door het laagste doelgroeppubliek, dat wordt aangevoerd door een eenzame journalist die langzaam leden inlijft voor zijn guerrillaoorlog tegen de voorspelbaarheid, daar gaat de film over, en hij wordt op zo'n onvoorspelbare en verfrissende manier uitgevoerd dat je na de aftiteling met hernieuwde hoop en opwinding achterblijft, omdat originele films nog steeds kunnen worden gemaakt. Iedereen die gefrustreerd is door onvervulde verwachtingen over iets wat zijn verbeeldingskracht kan opwekken, zou er goed aan doen om dit nauwelijks geziene artikel op te zoeken (en dan bedoel ik ook echt zoeken). Voor fans van de Fight Club en elke film van Charlie Kaufman, en voor iedereen die multiplex als een dolle hond mijdt.
I was lucky enough to have seen this on a whim during a film festival and was smacked so hard with what I saw I returned the next night for its second of three screenings. A funny, savage and sharp-toothed attack on every aspect of mainstream entertainment passively swallowed without tasting by the lowest-common-denominator target audience waged by a lone-avenger journalist who slowly takes in members for his guerilla-war on predictability is what the movie's all about, and is executed in such an unpredictable and refreshing way that you're left after the credits roll with hope renewed, and excited that original films can still be made. Anyone frustrated with unfulfilled expectations for something to light up their imaginations would do well to hunt (and I do mean hunt) this scarcely-seen item down. For fans of Fight Club and any Charlie Kaufman film, and required viewing for anyone who avoids multiplexes like a rabid dog.