Als we niet uitkeken, zouden we de wereld van het sf-drama Soylent Green uit 1973 kunnen zien. Het is een wereld waarin de bevolking van New York in het jaar 2022 de veertig miljoen heeft bereikt. Overbevolking, luchtvervuiling, hittegolven en voedseltekorten zijn de regel. De enige hoop komt van een voedingsmiddel dat Soylent Green heet. Maar waar is dat voedingsmiddel eigenlijk van gemaakt? Die vraag vormt de kern van deze enigszins gedateerde, maar nog steeds intrigerende film, gebaseerd op de roman 'Make Room! Make Room!' van Harry Harrison uit 1966. Het blijkt dat Cotten in de raad van bestuur zat van de Soylent Corporation, de mensen die verantwoordelijk zijn voor al die etenswaren die de mensen moeten consumeren in plaats van de echte dingen. Heston gelooft dat dit niet zomaar een huis-tuin-en-keukenmoord was, dat Cotten niet voor niets van de aardbodem is verdwenen. Hij krijgt veel hulp van zijn ietwat chagrijnige maar zeer scherpzinnige 'boek' (Edward G. Robinson, in zijn 101ste en laatste filmische optreden) en een paar tijdige herinneringen aan hoe de wereld er vroeger uitzag. Wat Robinson te weten komt over Soylent Green schokt hem tot in het diepst van zijn wezen, maar voordat hij Heston alles kan vertellen wat hij weet, heeft hij zichzelf al laten inslapen. En als Heston inderdaad achter het geheim van Soylent Green komt... tja, dan is dat deel vereeuwigd in de geschiedenis van de film.<br />Onder de zeer professionele leiding van regisseur Richard Fleischer (THE BOSTON STRANGLER, FANTASTIC VOYAGE) is Soylent Green een tamelijk grimmige, maar tot nadenken stemmende blik op een Dystopische toekomst die de mensheid zou kunnen hebben als we onze neiging om onze planeet van zijn natuurlijke hulpbronnen te ontdoen niet in toom houden. Dit was inderdaad een project dat Heston al in 1968 in gedachten had gehad om te filmen, nadat hij met _PLANET OF THE APES_ succes had geboekt in de sciencefiction; een feit dat waarschijnlijk verloren gaat als zijn ultraconservatieve politieke filosofie in een gesprek ter sprake komt ( _SOYLENT GREEN_ is per slot van rekening geen traktaat over het ongebreidelde kapitalisme). Robinson is, zoals altijd, de volmaakte professional in zijn laatste rol; de scène waarin hij euthanasie krijgt (als hij naar videobeelden van de wereld uit een beter tijdperk kijkt, met muziek van Tsjaikovski, Beethoven en Grieg) is gewoon hartverscheurend. De film heeft ook profijt van de solide steun van Chuck Connors (als een zeer overtuigende zware jongen), Brock Peters (als Hestons rechterhand). 's superieur) en Leigh Taylor-Young als de vrouw die Heston probeert te helpen bij zijn onderzoek.<br />Het zal tegenwoordig niet zo moeilijk zijn om soylent Green af te doen als gedateerd. Maar degenen die het doen, moeten zich wel twee keer bedenken, want de wereld van deze film zou wel eens de onze kunnen worden als we niet oppassen met wat we nu hebben.
The world of the 1973 sci-fi drama SOYLENT GREEN is what we could be seeing if we aren't careful. It is a world in which New York City's population has topped the 40 million mark in the year 2022. Overpopulation, air pollution, year-long heat waves, and food shortages are the rule. The only hope comes from a food product called Soylent Green. But what is this particular food stuff really made of? That question is at the heart of this admittedly somewhat dated but still intriguing film, based on Harry Harrison's 1966 novel "Make Room! Make Room!" Charlton Heston stars as Thorne, an NYPD detective who comes across the murder of a top corporate executive (Joseph Cotten). As it turns out, Cotten was on the board of directors of the Soylent Corporation, the people responsible for all those food stuffs that the people have to consume in lieu of the real thing. Heston believes that this wasn't just a garden-variety murder, that Cotten was bumped off for a reason. He gets a lot of help from his slightly cantankerous but very astute "book" (Edward G. Robinson, in his 101st and final cinematic appearance), and a few timely reminders of what the world used to be like. What Robinson finds out about Soylent Green shocks him beyond all imagination; but before he can tell Heston all of what he knows, he has himself euthanized. And when Heston does indeed find out the secret of Soylent Green...well, that part has become immortalized into cinematic history.<br /><br />Under the very professional guiding hand of director Richard Fleischer (THE BOSTON STRANGLER; FANTASTIC VOYAGE), SOYLENT GREEN is a fairly grim but thought-provoking look at a Dystopian future that humanity might be living if we don't curb our tendency to strip our planet of its natural resources. Indeed, this was a project that Heston himself had had in mind for filming as far back as 1968, after he had struck gold in the sci-fi genre with PLANET OF THE APES--a fact that probably gets lost whenever his ultra-conservative political philosophy comes up in conversation (after all, SOYLENT GREEN is hardly a tract for unrestrained capitalism). Robinson, as always, is the consummate professional in his last role; the sequence where he is euthanized (as he looks at video of the world from a better era, set to the music of Tchaikovsky, Beethoven, and Grieg) is quite simply heartbreaking. The film also benefits from solid supporting help from Chuck Connors (as a very convincing heavy), Brock Peters (as Heston's superior), and Leigh Taylor-Young as the woman who tries to help Heston in his inquiries.<br /><br />It must seem easy these days to dismiss SOYLENT GREEN for being dated. But those who do it ought to think twice; for this film's world may end up becoming ours in actuality if we don't watch what we do with what we have today.