Dit is zo'n film die kennelijk de vechtsportrage wilde nabootsen. Een beetje zoals Billy Jack, denk ik. Maar terwijl Billy Jack één belangrijke vechtsportscène had, komt die in deze film niet voor, tenzij je een paar beschaafde stoten en stoeipartijtjes als zodanig beschouwt. We worden voorgesteld aan de ster die wordt beschreven als iemand die bij de mariniers Judo heeft geleerd. Ik heb bij de mariniers gezeten en hoewel ze behoorlijk goed zijn in het boksen, kan ik me niet herinneren dat er veel nadruk werd gelegd op Judo. Als gevolg daarvan verwijst de tegenstander, James Macarthur, naar Judo als hij een smoes verzint voor het feit dat hij, een kampioenworstelaar van de staat, zo gemakkelijk werd verslagen. Laf.
This is one of those movies that apparently was trying to ride the martial arts wave craze. Kind of like Billy Jack I guess. However, whereas Billy Jack did have one notable martial arts scene there are none in this one unless you consider some gentlemanly grappling and roughhousing as such. We are introduced to the star who is described as having learned Judo in the marines. I was in the marines and while they are pretty established in boxing, I really don't remember any emphasis on Judo. As a result the antagonist, James Macarthur, makes reference to the Judo when he offers an excuse for why he, a state champion wrestler was so easily defeated. Lame.