Ik heb in de loop der jaren gemerkt dat als een rockster zijn laatste album maakt voor zijn dood, dat album, als het niet zijn beste is, meestal op de een of andere manier productief is en in elk geval de moeite van het beluisteren waard. Het album is meestal goed genoeg om een erfenis te bezegelen. Maar als het om komieken gaat, vooral mainstreamkomieken die in hun eigen auto's spelen, is hun laatste film meestal vreselijk. John Belushi had 'Neighbors', John Candy had 'Wagon's East', Chris Farley had 'Bijna helden', Phil Hartman had 'Small Soldiers' en Rodney Dangerfield had deze film.<br />'Back by Midnight', hoewel het misschien niet Dangerfields allerlaatste film was, is in elke betekenis van het woord zwak. Volgens deze website was de film in 2002 klaar, en je kunt gerust zeggen dat hij op de plank zou zijn blijven liggen als Dangerfield nog in leven was geweest. Ik ben al sinds mijn vroege tienerjaren een grote fan van Dangerfield, en het doet me pijn om te zien hoe verrot deze film was.<br />Wat me nog het meest verbaast, is dat een aantal andere getalenteerde mensen deelnam aan een film die om te beginnen al een zeer zwakke premisse had. Dangerfield, een groot komiek die meestal in films zijn komische rol speelde, is een gevangenisdirecteur die een hechte groep gevangenen onder zijn hoede heeft. Als de eigenaar van de gevangenis, kolonel-Tom-Parker-samen-met-Sam-Walton-miljardair Eli Rockwood (Randy Quaid), de financiering van de gevangenis stopzet, stuurt de directeur een groep gedetineerden de gevangenis uit om de consumptiegoederen uit de gelijknamige buurtwinkels van Rockwood te stelen en met de buit weer de gevangenis in te gaan. Door de spullen uit de buurtwinkels te stelen, nemen ze (denk ik) wat Rockwood hun volgens hen schuldig is.<br />Met deze flinterdunne premisse sputtert en hapert de film regelmatig. Bovendien zijn de grappen waarvan je denkt dat ze de redding van de film zouden zijn, bij lange na niet grappig, zelfs niet van Mr. No Respect zelf. Dat is ook ongelooflijk teleurstellend, want je zou een film verwachten met (!!!) Randy Quaid, Kirstie Alley, Gilbert Gottfried, Ed Begley jr. In plaats daarvan speelt Quaid een personage dat we al eerder hebben gezien in talloze andere komedies, Alley speelt een Britse erfgename met een afschuwelijk Brits accent (kon deze film zich geen echte Britse erfgename veroorloven?!), en elke grap was slecht opgezet en slecht getimed door vrijwel elk lid van dit ensemble. Het was gewoon geen goede komedie in welke betekenis van het woord dan ook.<br />'Back by Midnight' werd voornamelijk beoordeeld op taalvaardigheid (en op een naaktscène). De ironie van dit feit is dat veel van de grappen zo beledigend zijn voor het publiek dat zelfs kinderen (als je de taal weghaalt) uit deze film zouden weglopen. De fysieke grappen zijn ook ongelooflijk voorspelbaar, vooral wanneer Alleys tamme aap Quaids karakter kwelt. Als de aap een schaar pakt en op Quaids bank springt, wie zou dan niet weten waar die knevel naartoe ging?<br />Omdat het een rechtstreekse videokomedie is, verwachtte ik natuurlijk geen Oscar-winnend materiaal. Maar de waarheid is dat Dangerfield al eerder geweldige, tijdloze komedies heeft gemaakt. 'Easy Money' en 'Back To School' zijn nog steeds hilarisch en zeker geen Oscar-waardig werk. Maar er is een verschil tussen het maken van een domme komedie die grappig is en het maken van een domme komedie. Bij het laatste soort komedie lijkt het erop dat de filmmakers dat niet doen.' Probeer het maar niet eens, wat precies het geval is met dit slappe excuus voor een verspilde 90 minuten. Rust in vrede, Rodney, maar voeg deze film toe aan je voorraad vergeten komedies als 'Meet Wally Sparks' (1997) en 'The Godson' (1999). Deze film, zo durf ik het te zeggen, is niet eens de moeite van het bekijken waard.
I've noticed over the years that when a rock star makes his final album before his death, that album, if it's not his best, is usually prolific in some way and worthy of a listen at least. The album is usually good enough to cement a legacy. However, when it comes to comedians, especially mainstream comics who star in their own vehicles, their final movie is usually God awful. John Belushi had "Neighbors", John Candy had "Wagon's East", Chris Farley had "Almost Heroes", Phil Hartman had "Small Soldiers", and Rodney Dangerfield had this movie.<br /><br />"Back By Midnight", although it may not have been Dangerfield's very last film, is weak in every sense of the word. It wrapped filming in 2002 according to this website, and it's safe to say that it would have stayed on the shelves if Dangerfield was still alive. I have been a big fan of Dangerfield's since I was in my early teens, and it pains me to see how rotten this film was.<br /><br />What amazes me the most is that a number of other talented people took part in a movie with a very weak premise to begin with. Dangerfield, a great comedian who usually played his comic persona on film, is a prison warden who houses a close knit group of inmates. When the owner of the prison, Colonel-Tom-Parker-meets-Sam-Walton billionaire Eli Rockwood (Randy Quaid), cuts funding for the prison, the warden sends a group of inmates to break out of prison, rob Rockwood's eponymous convenience stores of consumer goods, and break back into prison with the loot. By taking what's in the convenience stores, they are (I guess) taking what they believe Rockwood owes them.<br /><br />With this flimsy premise, the movie sputters and stalls frequently. On top of that, the jokes that you think would be this movie's salvation are not even close to funny, not even from Mr. No Respect himself. That is incredibly disappointing too, because you'd expect a movie with Oscar-nominated (!!!) Randy Quaid, Kirstie Alley, Gilbert Gottfried, Ed Begley Jr., Yeardley Smith, and others to be at least a little bit funny. Instead, Quaid plays a character we've seen before in countless other comedies, Alley plays a British heiress with an awful British accent (could this movie not afford an actual British person!?!), and every joke was poorly set up and poorly timed by virtually every member of this ensemble. It was just not a good comedy in any sense of the word.<br /><br />"Back By Midnight" was rated R mainly for language (and one scene of nudity). The irony in this fact is that many of the jokes are so audience insulting that even kids (if you edit out the language) would walk out of this film. The physical gags are also incredibly predictable, especially when Alley's pet monkey torments Quaid's character. When the monkey grabs a pair of scissors and jumps on Quaid's couch, who wouldn't know where that gag was going?<br /><br />Being a direct-to-video comedy, of course I didn't expect any Oscar-winning material on here. The truth is, though, Dangerfield has made some great, timeless comedies before. "Easy Money" and "Back To School" are hilarious still, and were definitely not Oscar-worthy in the slightest. However, there's a difference between making a dumb comedy that's funny, and making a dumb comedy. With the latter kind of comedy, it seems like the filmmakers don't even try, which is precisely the case with this lame excuse for a wasted 90 minutes. Rest in Peace, Rodney, but add this film to your batch of forgettable comedies like "Meet Wally Sparks" (1997) and "The Godson" (1999). This film, dare I say it, is not even worth seeing.