Postfeministische weergave van wreedheid en sadisme.<br />Spoiler-alarm!<br /><br />Dit ondergewaardeerde juweel van een film vertelt het verhaal van Flavia, een meisje van adel uit de vijftiende eeuw dat in een klooster werd opgesloten nadat ze haar vader en zelfs de hele middeleeuwse christelijke samenleving had getypeerd als een menselijke, in plaats van een demonische figuur.<br />Omdat ze niet in staat is de patriarchale heerschappij van het klooster te aanvaarden (onomwonden verwoord in een scène waarin de bisschop arriveert, geflankeerd door soldaten en monniken) begint Flavia expliciet vragen te stellen over de samenleving waarin ze zich bevindt, en doordat ze het moet opnemen tegen een heel systeem van onderwerping, onderdrukking en geweld, komt er onvermijdelijk een tragisch einde aan, niet alleen voor haarzelf, maar voor iedereen om haar heen. Dit is een film over de gevolgen van geweld, de gevolgen van patriarchale overheersing, de aard van rebellie en de verdorvenheid van de menselijke geest.<br />Ik heb het in de titel van dit stuk 'postfeministisch' genoemd, en uiteindelijk moeten Flavia's triomfen altijd door mannen gecorrumpeerd, gecompromitteerd en geperverteerd worden. Zelfs Flavia's gruwelijke einde wordt door mannen voor mannen voltrokken (de vrouwen wenden zich af en alleen de monniken kijken zonder afgrijzen toe).<br />Wat het veel besproken geweld betreft: dit is een film over de gevolgen van geweld en de verschrikkingen van een wereld die tot waanzin wordt gedreven door religieuze excessen. Als we voor het geweld waren teruggedeinsd, zou de impact van de film beperkt zijn geweest, zou hij minder impact hebben gehad en zou hij zijn opgenomen in de patriarchale verhandeling die hij nu blootlegt. Bovendien is het een realistisch portret van de middeleeuwse samenleving.<br />Prachtig gefilmd, briljant geacteerd (met name door Florinda Bolkin en Maria Casares), met een prachtige score van piovani en na al die jaren nog steeds een uitdaging.
Post-feminist depiction of cruelty and sadism.<br /><br />Spoiler alert! <br /><br />This underrated gem of a film tells the story of Flavia, a Fifteenth Century girl of Noble birth walled up in a convent after defining her father and indeed the whole of Medieval Christian society by viewing a fallen Islamic warrior as a human rather than demonic figure.<br /><br />Unable to accept the patriarchal rule of the convent (explicitly stated in a scene where the Bishop arrives flanked by soldiers and monks) Flavia begins to explicitly question the society in which she finds herself and, through butting up against a whole system of subjugation, repression and violence, inevitably brings a tragic end not only to herself but all those around her.<br /><br />Billed as a piece of nunsploitation this is far from the truth. This is a film depiction the consequences of violence, the effects of patriarchal dominance, the nature of rebellion and the corruption of the human spirit.<br /><br />I described it in the title of this piece as 'post-feminist' and in the end Flavia's triumphs must always be corrupted, compromised and perverted by men. Even Flavia's gruesome end is perpetrated by men for men (the women turn away and only the monks look on without horror.<br /><br />As to the much discussed violence: this is a depiction of the effects of violence and the horrors of a world driven mad by religious excess. To have shied away from the violence would have limited the film's impact, would have cheapened the film and allowed it to be assimilated within the Patriarchal discourse it is exposing. In addition it is a realistic portrait of medieval society.<br /><br />Beautifully filmed, brilliantly acted (notably by Florinda Bolkin and Maria Casares), containing a wonderful score by piovani and still challenging after all these years Flavia is a classic of European Cinema.