Het verhaal van de koppeling: weer een eerste keer kijken voor mij, en ook dit is een van de populairste anthologieën van Amicus <0xE2><0x80><0x93> en het is gemakkelijk te begrijpen waarom, hoewel ik me realiseer dat de nogal betekenisloze titel van de film voor sommigen misleidend kan zijn; ik vond de keuze van regisseur Peter Duffell <0xE2><0x80><0x93> _Dood en verderf_ (wat, tussen twee haakjes, een klassiek stuk van Schubert is dat in de film te horen is tijdens de aflevering van Peter Cushing) <0xE2><0x80><0x93> heel wat beter. Hoewel de koppeling zelf niet zo geweldig is, zijn de afleveringen allemaal even boeiend en leuk. De productiewaarden komen zeer respectabel over voor het budget waarmee Duffell moest werken. Dat laatste geeft de film een zekere stijl die niet zo gewoon is bij dit soort films, en eerlijk gezegd betreurt men daardoor het feit dat hij zich van het genre wilde distantiëren (hoewel eerder om niet getypecast te worden dan omdat hij het beneden zijn waardigheid vond).<br />Nu de individuele verhalen zelf.<br />'Method for Murder': het openingsdeel biedt geen echte verrassingen, maar om dat goed te maken is het in alle rust spannend en af en toe toepasselijk en eng (Tom Adams' 'fictieve' En het eindigt met een bevredigende draai van het DIABOLIQUE-type, met een vrij intense rol voor Denholm Elliott in de hoofdrol. Dat is eigenlijk alles wat we nodig hebben.<br />'Waxworks.' Voor het tweede verhaal worden we geconfronteerd met een merkwaardig romantische stemming die heel ongewoon is voor dit soort films; Peter Cushing en Joss Ackland zijn allebei uitstekend (en onberispelijk gekleed) in hun rollen van twee afgewezen minnaars van een vrouw die hen zelfs na zo'n lange tijd nog blijft obsederen, en wier vriendschappelijke rivaliteit hen alleen maar blindelings en onverbiddelijk naar een lot kan leiden dat letterlijk erger is dan de dood; een onheilspellende hallucinatiescène met Peter Cushing is heel goed gedaan met het oog op de beperkte middelen die ter beschikking staan, en Acklands onverklaarbare onvermogen <0xE2><0x80><0x93> of onwil <0xE2><0x80><0x93> om de stad te verlaten doet enigszins denken aan de in huizen opgesloten aristocraten van Bunuels THE EXTERMINATING ANGEL (1962).<br />' Dit is misschien wel de mooiste episode van allemaal <0xE2><0x80><0x93> met zijn dubbelzinnige rol hier, blijft Christopher Lee zijn veelzijdigheid demonstreren en wordt hij geëvenaard door een begripvolle Nyree Dawn Porter en de bedrieglijke onschuld van Chloe Franks (die als Lee's dochter optreedt). De manier waarop de film het occulte hier behandelt, is zowel subtiel als volwassen, en culmineert in een krachtig en uiterst huiveringwekkend 'gordijn'. Triviale mededeling: Chloe Franks verschijnt als volwassene in de bijgevoegde scène op de schijf, en toen ik haar zag, kwam haar gezicht me onmiddellijk bekend voor, maar ik kon er mijn vinger niet op leggen. Later, toen ik haar filmografie las, kwam ik erachter dat ze een van de hoofdrollen had gespeeld in de langlopende toneelbewerking van 'The Mousetrap' van Agatha Christie in het West End van Londen, die mijn broer en ik gelukkig hadden kunnen zien toen we daar in de zomer van 2002 op vakantie waren! Onnodig te zeggen dat we toen geen idee hadden dat ze ooit zo'n tere <0xE2><0x80><0x93> en verrukkelijke <0xE2><0x80><0x93> vertolking had gemaakt van puur kwaad, voornamelijk dankzij haar merkwaardige uiterlijk en duivelse glimlach!<br />'De mantel': een maf, maar merkwaardig eerbiedig vampierverhaal (dat nog steeds in staat is veel van de mythen die aan de subgenre verbonden zijn te ontkrachten, terwijl het tegelijkertijd een paar nieuwe weet te verzinnen! Jon Pertwee is fantastisch als de kitscherige horrorster die meer krijgt dan hij had verwacht als hij probeert een zekere authenticiteit aan zijn werk toe te voegen; Ingrid Pitt stuurt haar beeltenis aardig omhoog hoewel haar rol enigszins ondergeschikt is aan de gebeurtenissen; Geoffrey Bayldon (die eruitziet als Ernest Thesiger) heeft ook een gedenkwaardig eigenzinnig trekje; de'stille-bioscoop'-stijl van het einde was een behoorlijk gewaagde om op het publiek los te laten, neem ik aan <0xE2><0x80><0x93> en hoewel een deel van de humor overkomt als zwaarwichtig, zoals in The Fearless Vampier Killers (1967) of Theatre of BLOOD (1973), is het niet echt.' Het is ook nogal aanstekelijk en het eindigt de film op een hoge (en hoogst ongebruikelijke) toon!<br />Video- en audiokwaliteit zijn betrekkelijk bevredigend, in aanmerking genomen dat ik geen andere versie had om hem mee te vergelijken; de voornaamste boosdoener is enige merkbare beschadiging van de print, maar dat is nooit zo erg dat het je plezier in de film aantast. Wat de extra's betreft, te beginnen met het audiocommentaar: eerlijk gezegd is dit een van de beste chats over een genrefilm die ik ooit heb gehoord; Jonathan Rigby bemoeit zich meer met zijn eigen mening dan gebruikelijk is voor een moderator, maar zijn inspanningen stellen de regisseur Peter Duffell zeker in staat elk aspect van de productie te becommentariëren (terwijl je bij sommige andere films dat met andere films niet doet). Het programma 'A-Rated Horror Film' is een goede poging van Peter Duffell op het podium, maar deze keer met goede, zij het iets te korte, bijdragen van producent Max J. Rosenberg en de sterren Chloe Franks, Ingrid Pitt en Geoffrey Bayldon. We krijgen ook filmrecensies, recensies, bio's en een poster/stills-galerie die ook weer prachtig is samengesteld (met de recensies uit het heden die een beetje nieuw zijn <0xE2><0x80><0x93> en dat is maar goed ook).
Linking story: another first-time viewing for me and, again, this is one of the most popular of the Amicus anthologies - and it's easy to see why, though I realize how the film's rather meaningless title could be misleading for some; I certainly fancied director Peter Duffell's choice - DEATH AND THE MAIDEN (which, incidentally, is a classical piece by Schubert that is heard in the film during the Peter Cushing episode) - a great deal more. Though the linking device itself is not all that great, the episodes are all equally compelling and enjoyable. Production values come off as very respectable indeed for the budget Duffell had to work with. The latter infuses the film with a great deal of style which is not so common with this type of film and, frankly, it makes one regret the fact that he wished to distance himself from the genre (though more so as not to be typecast rather than because he felt it was beneath him).<br /><br />Now to the individual stories themselves: <br /><br />"Method For Murder": the opening segment does not offer any real surprises but, to make up for this, it's quietly suspenseful and appropriately creepy at times (Tom Adams' 'fictitious' villain looking like the long-lost brother of Boris Karloff from THE OLD DARK HOUSE [1932]); also, it ends with a satisfactory DIABOLIQUE-type twist, and features a fairly intense role for Denholm Elliott in the lead. That's all we need out of it, really.<br /><br />"Waxworks": for the second story we are introduced to a curiously romantic mood which is quite unusual for this type of film; Peter Cushing and Joss Ackland are both excellent (as well as impeccably dressed) in their roles of two jilted lovers of a woman who continues to obsess them even after such a long time, and whose friendly rivalry can only lead them blindly and inexorably to a fate that is literally worse than death; an ominous hallucination scene with Peter Cushing is quite well done in view of the limited resources at hand, and Ackland's inexplicable inability - or unwillingness - to leave town somewhat recalls the house-trapped aristocrats of Bunuel's THE EXTERMINATING ANGEL (1962).<br /><br />"Sweets To The Sweet": this is perhaps the finest episode of all - with his ambiguous role here, Christopher Lee continues to demonstrate his versatility and he is matched by an understanding Nyree Dawn Porter and the deceptive innocence of Chloe Franks (who appears as Lee's daughter). The film's treatment of the occult here is both subtle and mature, culminating in a powerful and extremely chilling 'curtain'. Trivia Note: Chloe Franks appears as a grown-up in the featurette included on the disc, and when I saw her I felt an immediate familiarity with her face but couldn't quite put my finger on it. Later, on reading her filmography, it was revealed to me that she had played one of the leads in the long-running stage adaptation of Agatha Christie's "The Mousetrap" in London's West End, which my brother and I were fortunate enough to catch while we there on holiday in the Summer of 2002! Needless to say, we had no idea then that she had once created such a delicate - and delicious - portrayal in sheer evil, mainly by virtue of her peculiar look and a devilish smile!! <br /><br />"The Cloak": a wacky but oddly reverent vampire tale (that still manages to debunk many of the myths attached to the subgenre, while inventing some new ones!) which takes in some wonderful digs at exploitation cinema and, at one point, Christopher Lee himself!; Jon Pertwee is marvelous as the campy horror star who gets more than he bargained for when he attempts to bring a measure of authenticity to his work; Ingrid Pitt sends up her image nicely though her role is somewhat subsidiary to the proceedings; Geoffrey Bayldon (made up to look like Ernest Thesiger) also has a memorably quirky bit; the 'silent-cinema' style of the ending was a pretty audacious one to pull on an audience, I suppose - and, while some of the humor comes off as heavy-handed a' la THE FEARLESS VAMPIRE KILLERS (1967) or THEATRE OF BLOOD (1973), it's also rather infectious and certainly ends the film on a high (and highly unusual) note! <br /><br />Video and audio quality are relatively satisfactory, considering I had no other version to compare it with; the main culprit is some noticeable print damage but this is never so nasty as to affect one's enjoyment of the film. As for the extras, beginning with the Audio Commentary: frankly, this is one of the finest chats about a genre film that I can remember listening to; Jonathan Rigby gets to butt in with his opinion more than is usual for a moderator but his effort certainly allows director Peter Duffell to touch on every aspect of the production (whereas with some other films, you're left rather expecting there to be more!) and, as such, it's an extremely pleasant track that complements the main feature very nicely indeed. The featurette "A-Rated Horror Film" is a worthwhile effort with Peter Duffell again at center-stage but this time backed up with valid, if all-too-brief, contributions from producer Max J. Rosenberg and stars Chloe Franks, Ingrid Pitt and Geoffrey Bayldon. We also get film notes, reviews, bios and a poster/stills gallery which, again, are wonderfully assembled (with the contemporary reviews being something of a novelty - and a welcome one at that).