Emory is een staalarbeider van Cincinatti, net als zijn vader voor hem, en het grootste deel van de 20e eeuw waren de staalfabriek en de vakbond de twee steunpilaren van zijn familie. De fabriek, die ooit 45.000 mensen in dienst had, heeft zijn aantal zien slinken tot 5.000 en nu tot 1, omdat de fabriek zijn deuren heeft gesloten en er nog maar één bewaker over is. In het begin genieten de pas ontslagen Emory en zijn vrienden van hun onafhankelijkheid. Ze hangen rond in de stad en zuipen in hun favoriete bar, waar ze met roekeloze overgave 'dieptebommen' naar binnen werken. Ze denken dat de fabriek weer open zal gaan nadat ze hun vakbondsvertegenwoordiger hebben gehoord.' Emory's vader <0xE2><0x80><0x93> een toegewijd vakbondsman <0xE2><0x80><0x93> is ervan overtuigd dat de fabriek weer open zal gaan en herinnert zijn zoon aan alle korte sluitingen in de vijfendertig jaar dat hij zelf in de fabriek heeft gewerkt. Intussen nemen sommige werkloze mannen vernederende baantjes of springen in hun vrachtwagens en gaan op zoek naar werk.<br />Ten slotte geeft de vakbond toe dat ze machteloos is, terwijl Emory zijn koppige vader uitlegt dat de tijden veranderd zijn en dat de fabriek nooit meer open zal gaan. Emory vraagt in tranen: 'Wat heb ik verkeerd gedaan?' Als gevolg van een leven van hard werken en toewijding aan zijn werk, de vakbond, de kerk en zijn gezin, heeft hij niets en niemand tot wie hij zich kan wenden. Hij is aan het eind van zijn Latijn als hij in een dronken woedeaanval zijn jonge zoons te lijf gaat en zijn vrouw tegen de grond slaat. Uit zijn eigen huis gesmeten en gekwetst door de opmerkingen van de bedrijfsleider dat hij en zijn mannen niet hard genoeg werkten om hun aanzienlijke salaris te rechtvaardigen, rekruteert Emory de staalarbeiders die nog in de stad zijn om iets te doen wat iedereen zal laten zien waartoe ze in staat zijn. Vroeg in de ochtend breken ze in in de fabriek, steken de ovens aan en werken harder dan ze ooit in hun leven hebben gedaan. In één keer produceren ze genoeg stalen pijpen van hoge kwaliteit om de laadperrons van muur tot muur en van boven tot onder te vullen <0xE2><0x80><0x93> iets wat de bedrijfsleider van de fabriek voor onmogelijk had gehouden.<br />Als hij bij de plotseling heropende fabriek aankomt, kijkt de verbijsterde bedrijfsleider om zich heen naar de enorme productie die een enkele dag werk heeft opgeleverd, en beseft dat een productie als deze de fabriek weer winstgevend zou kunnen maken. De bedrijfsleider vraagt aan Emory: 'Kun je dit elke dag doen?' Emory is gedwongen 'nee' te knikken en de bedrijfsleider vraagt: 'Wat wilde je dan bewijzen?' Het is duidelijk dat Emory, na tientallen jaren van hard werken, eerlijkheid en toewijding aan hun werk, betekenis heeft gekregen door te laten zien hoeveel ze in één dag konden produceren. Emory neemt met tranen in zijn ogen afscheid van zijn vrouw en kinderen terwijl hij met zijn vrienden op zoek gaat naar werk in het zuiden en belooft dat hij het gezin zal verhuizen als hij het heeft gevonden.<br />Dit is een krachtige en eerlijke behandeling van de benarde toestand van de Amerikaanse arbeiders die door buitenlandse concurrentie zijn verjaagd en geeft een realistisch beeld van de kosten die ze moeten dragen voor de kortzichtigheid van concessie-eisende vakbonden en hebzuchtige fabriekseigenaren die elke cent uit hun fabrieken hebben gehaald die ze konden, maar die nooit hebben teruggegeven door ze te moderniseren. Peter Strauss als Emory, John Goodman als zijn beste vriend, Gary Cole als zijn studentenbroer, Pamela Reed als Emory's sympathieke vrouw en John Doucette als zijn stervende vader, ze spelen allemaal een uitstekende rol in deze prachtige film.
Emory is a Cincinatti steel worker like his father before him and for most of the 20th century the twin pillars of his family's existence have been the steel mill and the union. The mill, which once employed 45,000, has seen its numbers dwindle to 5,000 recently and now 1, as the plant just shut its doors, leaving a single security guard. At first, newly-unemployed Emory and his pals enjoy their independence, hanging out around town and carousing at their favorite bar, where they down "depth charges" with reckless abandon. They think the mill will reopen after listening to their union rep's optimistic spiel, but reality starts to sink in when they find themselves selling their personal vehicles in a struggle to put food on the table and stave off foreclosure of their homes. Emory's father - a dedicated union man - is sure the plant will reopen and recalls for his son all the short-lived closures during his own 35 years at the mill. Meanwhile, some of the unemployed men take demeaning make-work jobs or hop in their trucks and take off in a desperate search for employment. <br /><br />Finally the union admits its helplessness, as Emory explains to his stubborn father that times have changed and that the mill won't ever open again. Emory tearfully asks "What did I do wrong?" as a lifetime of hard work and devotion to job, union, church and family have left him with nothing and nowhere to turn. He hits rock bottom when in a drunken rage he manhandles his young sons and knocks his wife to the floor. Tossed out of his own home and stinging from the plant manager's comments that he and his men didn't work hard enough to justify their substantial paychecks, Emory recruits the steel workers still left in town to do something that will demonstrate to all what they are capable of. Early in the morning they break into the mill, fire up the furnaces and work harder than they ever have in their lives, producing in one shift enough high-quality steel pipes to fill the loading docks from wall to wall, top to bottom - something the plant manager thought was impossible. <br /><br />Arriving at the suddenly-reopened plant, the stupefied manager looks around him at the tremendous output that came from a single day's work, realizing that production like this could make the plant profitable again. The manager asks Emory: "Can you do this every day?" Emory is forced to nod "No" and the manager asks: "Then what were you trying to prove?" Emory explains that the workers' decades of hard work, honesty and devotion to their jobs had meaning and that by showing how much they could produce in one day "We just spit in your eye." Emory bids a tearful farewell to his wife and kids as he takes off with his buddies to look for work down south, promising to relocate the family when he finds it. <br /><br />This is a powerful and honest treatment of the plight of American workers displaced by foreign competition and gives a realistic view of the costs they bear for the short-sightedness of concession-demanding unions and greedy plant owners who extracted every penny they could from their factories but never gave back by modernizing them. Peter Strauss as Emory, John Goodman as his best friend, Gary Cole as his college-boy brother, Pamela Reed as Emory's sympathetic wife and John Doucette as his dying father all turn in excellent performances in this fine picture.