Laat ik beginnen met te zeggen dat ik het helemaal eens ben met de basisstelling van de film, dat er waarschijnlijk geen historische Jezus was en dat het christendom een schijnvertoning is. Met dat in het achterhoofd, slaagt deze film er behoorlijk slecht in om die stelling te bewijzen. Hij komt met goede argumenten <0xE2><0x80><0x93> de kloof tussen het theoretische leven van Jezus en het schrijven van de evangeliën, die alleen wordt opgevuld door de geschriften van Paulus, die geen historische Jezus aanwijst <0xE2><0x80><0x93> en slaagt er vervolgens totaal niet in om ze overtuigend te beargumenteren. Hij komt met brede verklaringen zonder het bewijs te presenteren waarop die verklaringen zijn gebaseerd, en negeert resoluut tegenargumenten van christelijke apologeten. De intellectuele oneerlijkheid, emotionele manipulatie en het gebrek aan serieuze argumenten zijn overduidelijk en verbijsterend. De enige christenen van wie we in de film iets horen, zijn het hoofd van de oude school van de filmmaker <0xE2><0x80><0x93> die overkomt als een redelijk, rationeel mens dat probeert om te gaan met een domkop met een licht ontvlambaar temperament <0xE2><0x80><0x93> en verschillende christenen die schijnbaar willekeurig op een parkeerplaats worden aangetroffen. Het spijt me, maar het feit dat de gemiddelde christen niet veel over zijn religie weet, is niet bepaald een afschrikwekkend bewijs van het bedrog van het christendom. Je kunt net zo goed beweren dat Jay Leno het bestaan van Michael Dukakis in zijn Jay-Walking-fragment heeft ontzenuwd. De interviews met deskundigen kunnen interessant zijn, maar de film zit vol met te veel, laten we eerlijk zijn, gevatte opmerkingen van de filmmaker. Binnen de eerste vijf minuten heeft de film Jerry Falwell met Charles Manson en de schrijvers van de serie _The Left Behind_ met de Branch Davidians in een wig gedreven. En tegen het eind wordt de film zo egocentrisch dat er geen rationeel argument meer overblijft, alleen een boze ex-christen die uithaalt naar de mensen en plaatsen die hij de schuld geeft van zijn verknipte jeugd. Weet je, misschien had die film interessant kunnen zijn, maar hij is misplaatst in een documentaire over de historische waarde van Jezus, en hij is zo zelfgenoegzaam dat elke vorm van sympathie verdampt. Dit is een Michael Moore-film zonder de humor of de filmmakende scherpzinnigheid in combinatie met een boek van Richard Dawkins zonder de gevatheid of de intellectuele scherpte. Laat maar zitten.
Let me start by saying that I totally agree with the basic thesis of the film, that there probably was no historical Jesus and Christianity is a sham. With that said, this movie does a pretty poor job of proving that thesis. It makes good arguments--the gap between Jesus' theoretical life and the writing of the Gospels, filled only by the writings of Paul, who doesn't indicate a historical Jesus--and then utterly fails to convincingly argue them. It makes broad statements without presenting the evidence the statements are based on, and it resolutely ignores counter-arguments presented by Christian apologists. The intellectual dishonesty, emotional manipulation, and lack of serious argument are obvious, and stunning. The only Christians we hear from in the film are the head of the filmmaker's old school--who comes off like a reasonable, rational person attempting to deal with a twit with a chip on his shoulder--and various Christians encountered apparently at random in a parking lot. I'm sorry, but revealing that average Christians don't know much about their religion isn't exactly damning evidence of Christianity's fraudulence. You may as well claim that Jay Leno has disproved the existence of Michael Dukakis on his Jay-Walking segment. The interviews with experts can be interesting, but the film is filled with too much of, let's be honest, the filmmaker just being snarky. Within the first five minutes the film has already conflated Jerry Falwell with Charles Manson and the writers of the Left Behind series with the Branch Davidians. And by the end, the film becomes so self-centered that there's no rational argument left, just an angry former Christian lashing out at the people and places he blames for his messed up childhood. Y'know, maybe that movie could've been interesting, but it's misplaced in a documentary about the historicity of Jesus, and it's so self-congratulatory as to deflate any sympathy. This is a Michael Moore film without the humor or the film-making acumen combined with a Richard Dawkins book without the wit or the intellectual rigor. Skip it.