Aangezien Douglas MacArthur <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> (1970) scoorde de legendarische Jerry Goldsmith in beide films, en _Ultimate_ verkondigde alom dat de film 'vier jaar voorbereiding en productie' had gevergd. Maar ondanks dit alles is 'MacArthur' een prima film <0xE2><0x80><0x94> en niet veel meer dan dat.<br />De film begint begin 1942, kort voordat de zwaar op de proef gestelde generaal het bevel kreeg (door president Franklin D. Roosevelt (Dan O'Herlihy)) de Filippijnen te ontvluchten om te voorkomen dat hij door de Japanners gevangen zou worden genomen. Vandaar dat deze film er niet in voorkomt.<br />de MacArthur' Hij werd geboren in 1881 in een kazerne aan de grens van Arkansas, nog steeds het doelwit van aanvallen van Indianenstammen, en stelde vast dat zijn opmerkelijke leven de afstand overbrugde van pijl-en-boog tot thermonucleaire wapens.<br />Toen hij in 1995 voortijdig van West Point kwam, zat hij in de klas van 95.<br />Toen hij zich bij zijn beroemde vader, generaal Arthur MacArthur, voegde (die in de Burgeroorlog de Medal of Honor op Missionary Ridge had verdiend) voor dienst in Japan, China en, het allerbelangrijkste, de Filippijnen.<br />Toen hij in 1914 een excursie naar Vera Cruz maakte.<br />Toen hij als een berggeit door de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog sprong, vaak gewond, en met verblindende snelheid tot brigadegeneraal werd bevorderd.<br />Toen hij stierf. Ik heb na de oorlog gediend als de jongste en meest vooruitstrevende opperbevelhebber van West Point;<br /><br />Ik heb deelgenomen aan de krijgsraadzitting van Billy Mitchell in 1924;<br />Ik heb in 1932 de Bonus Marchers geleid;<br />Ik heb in het begin van de jaren 1930 mijn best gedaan om een leger te onderhouden dat jammerlijk te weinig geld kreeg;<br />Ik heb me uit het Amerikaanse leger teruggetrokken om veldmaarschalk (!) van het leger van de Filippijnen te worden;<br />Ik heb in de loop van de jaren 1930 en 1940 mijn best gedaan om het leger van de Filippijnen te reactiveren; en ik heb me ingezet voor de herinvoering van zijn benoeming door FDR, kort voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog.<br />Dit alles is weggelaten ten gunste van langdurige beelden van MacArthur die zeeziek probeert te worden terwijl hij door een PT-boot wordt geëvacueerd; we weten dat 'generaal Mac' Het is een legende, maar we weten niet waarom; en we kunnen ook niet begrijpen waarom de aantijgingen van lafheid zo kwetsend waren voor 'Dugout Doug' en zo overduidelijk ongegrond.<br />De rest van zijn carrière is op dit moment rechttoe rechtaan: zijn over het eiland reizende campagne 'Raak ze waar ze niet zijn', de vervulling van zijn belofte aan de Filippino's <0xE2><0x80><0x93> 'Ik kom terug!' <0xE2><0x80><0x93> zijn bekroning, het winnen van de vrede in het naoorlogse Japan, vervolgens het verschil van mening met president Harry Truman (een gepast opvliegende Ed Flanders) over het verloop van het Koreaanse conflict, dat resulteerde in zijn openlijke ontslag, en ten slotte zijn proclamatie aan het Congres dat 'oude soldaten gewoonweg vervagen', waarna hij dat ook deed. Allemaal historisch correct, en allemaal gepresenteerd met een weloverwogen gebrek aan commentaar. Als de daden van MacArthur nobel lijken, laat ze dan als zodanig gepresenteerd worden; als ze egocentrisch of bombastisch lijken, laat die opvattingen dan zonder commentaar naar voren komen. Aangezien Joe Sargent zeer bedreven is in het subtiel manipuleren van de reacties van zijn publiek, zie je dat zijn weigering om commentaar te geven heel opzettelijk lijkt. Historisch gezien is dat misschien prijzenswaardig, maar het haalt het bijna bij de pogingen van de kijker om deze buitengewone man in enig rationeel perspectief te plaatsen.<br />En ten slotte geeft de film een soort 'op een koopje'-gevoel, net als 'Midway', die ongeveer tegelijkertijd werd uitgebracht. Beide films werden verbannen naar 'televisie'. De regisseurs <0xE2><0x80><0x93> Wagner in dit geval, en Jack Smight in 'Midway' <0xE2><0x80><0x93> zien er allebei uit alsof ze voor de televisie zijn gemaakt. Zelfs de mars van Jerry Goldsmith, hoewel volmaakt bruikbaar, mist de subtiele ondertoon en de grandeur van zijn 'Patton-thema' <0xE2><0x80><0x93> gewoon een van de vele manieren waarop een meer dan levensgrote man door een doodgewone film wordt herdacht.<br />Er was, ontegenzeglijk, ijdelheid en kleingeestigheid in deze man; er was ook grootsheid <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93>
Since Douglas MacArthur affected more human livesfor the betterthan any other American not elected President, he deserved a better film biography. Not that Universal's "MacArthur" is bad. It's just not all it should have been.<br /><br />Oddly enough, the potential was there. From the very early "Star Trek" episode "The Corbomite Maneuver" (1966) to the recent HBO films "Something the Lord Made" (2OO4) and "Warm Springs" (2OO5), director Joseph Sargent has emerged as one of the most expressively human directors in film, a man capable of subtly shaping the emotional shadings of his actors' performances, and carrying the audience exactly where he wants them to go. The producer, Frank McCarthy, also gave us "Patton" (197O), the legendary Jerry Goldsmith scored both films, and Universal widely touted the fact that the film was "four years in preparation and production." Yet for all of this, "MacArthur" is perfectly adequateand not much more than that.<br /><br />The film begins in early 1942, shortly before the beleaguered general was orderedby President Franklin D. Roosevelt (Dan O'Herlihy)to flee the Philippines to avoid capture by the Japanese. Thus, this film omits: <br /><br />· MacArthur's birth in 188O in a frontier barracks in Arkansas still subject to attack by Native American tribesmenthus establishing that his remarkable life spanned the distance from bows-and-arrows to thermonuclear weapons; <br /><br />· his graduation from West Pointfirst in a class of 95, <br /><br />· how he joined his famous father, General Arthur MacArthur (who had earned the Medal of Honor at Missionary Ridge in the Civil War) on assignments in Japan, China and, most importantly, in the Philippines; <br /><br />· his heroic exploits in the 1914 excursion into Vera Cruz; <br /><br />· how he leaped about the trenches of World War One like a mountain goat, often wounded, and promoted with blinding speed to Brigadier General; <br /><br />· his postwar service as West Point's youngestand most progressivecommandant; <br /><br />· his participation in the court-martial of Billy Mitchell in 1924; <br /><br />· his routing of the Bonus Marchers in 1932; <br /><br />· his efforts to sustain a woefully-underfunded Army as Chief of Staff in the early 193O's; <br /><br />· his retirement from the U.S. Army to become Field Marshal (!) of the Army of the Philippines; <br /><br />· and the reactivation of his commission by FDR shortly before the outbreak of the Second World War.<br /><br />All this is omitted in favor of prolonged footage of MacArthur trying to fight off seasickness while being evacuated by PT boatthus, we know that "General Mac" is a legend, but not why; nor can we appreciate why the allegations of cowardice were so wounding to "Dugout Doug"and so patently unfounded.<br /><br />The remainder of his career is presently straightforwardly: His island-hopping "Hit 'em where they ain't" campaign, the fulfillment of his pledge to the Filipinos "I shall return!"his crowning achievement, the winning of the peace in postwar Japan, then the difference of opinion with President Harry Truman (a properly feisty Ed Flanders) over the conduct of the Korean conflict which resulted in his outright firing, and finally, his proclamation to Congress that "old soldierssimply fade away," after which he did just that. All quite historically accurate, and all presented with a very deliberate lack of commentary.<br /><br />Sargent and the producers almost painfully distance themselves from adorning the historical record with their own approval or disapproval: If MacArthur's actions appear noble, let them be presented as such; if they appear egotistical or bombastic, let those conceptions register sans comment. Since Joe Sargent is quite expert at subtly manipulating his audience's reactionsagain, see Warm Springsthis refusal to offer comment appears quite intentional. Historically, that may be commendable, but it almost defeats the efforts of the viewer to place this extraordinary man in any kind of rational perspective.<br /><br />And finally, there is a sort of "made on the cheap" feel to the film, as there is to "Midway," released about the same time. Both films were relegated to "television" directors--Sargent in this case, Jack Smight on "Midway," and both have a made-for-TV-look. Even Jerry Goldsmith's march, while perfectly serviceable, lack the subtle undertones and the grandeur of his "Patton" theme--just another way in which a larger-than-life man is memorialized by a very ordinary film.<br /><br />There was vanity and pettiness in this man, inarguably; there was also greatnessand love him or loathe him, one must acknowledge the fact that MacArthur did what no military commander before him had done: he won the peace.<br /><br />In the end, "MacArthur"like so many film biographiesis a good place to begin research into this remarkable man, but a poor place to end it.