In 1909 regisseerde D.W. Griffith al ongeveer een jaar films voor de Biograaf Company, en met zijn twee of drie films per week begon hij zijn vaardigheden als filmmaker snel te ontwikkelen. 'The Sealed Room' is een heel interessante film van 11 minuten, een fascinerend stuk gotisch melodrama dat zelfs een beetje het rijk van de vroege horror binnendringt. Het eenvoudige verhaal is waarschijnlijk geïnspireerd door Edgar Allen Poe's korte verhaal 'The Cask of Amontillado' uit 1846, en gaat over een machtige koning die een verrukkelijk sadistische vorm van wraak bedenkt om de ontrouw van zijn vrouw te straffen.<br />In de middeleeuwen begint 'The Sealed Room' met de koning (Arthur V. Johnson) toezicht houdt op de bouw van een raamloos vertrek vanuit een afgezonderd duivenhok, met de bedoeling dat hij en zijn vrouw (Marion Leonard) een volkomen afgezonderde plek zullen hebben om van elkaars gezelschap te genieten. Hij is duidelijk heel erg verliefd op haar, toont altijd zijn genegenheid, deze laatste daad de bekroning van zijn koosnaampje. Maar zonder dat de koning het weet, is zijn vrouw verliefd geworden op de koninklijke minstreel (Henry B. Walthall). Tijdens een romantisch rendez-vous in de speciaal gebouwde kamer worden de vrouw en de minstreel ontdekt, en de diepbedroefde koning bedenkt een manier om wraak te nemen op het onwetende paar. Zwijgend geeft hij zijn werklieden opdracht de enige deuropening af te sluiten met steen en mortel, waarna ze langzaam in kakelende waanzin afdalen als er een nieuwe steen wordt geplaatst.<br />D.W. Griffith heeft altijd oog voor detail gehad, en 'De verzegelde kamer' is daar een uitstekend vroeg voorbeeld van. De weelderige middeleeuwse kostuums geven de film een realistisch tintje, en het interieur van het kasteel ziet er authentiek genoeg uit om geloofwaardig te zijn. Destijds was de regisseur ook een pionier op het gebied van het creëren van spanning, en ik moet toegeven dat ik, naarmate de film vorderde, gefixeerd raakte op de vraag wat er met de ongelukkige jonge geliefden zou gebeuren. In de eerste minuten beperkt Griffith zijn shots tot lange, lange shots vanuit een stilstaande camera (zoals in die tijd gebruikelijk was), maar al snel gaat hij parallel aan het steeds duisterdere onderwerp werken en verandert hij zijn montagetactiek op een fascinerende manier. Hoewel hij de techniek misschien niet heeft uitgevonden, was Griffith van cruciaal belang bij het populair maken van het gebruik van 'cross-cutting' <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen dat er afwisselend verschillende gebeurtenissen tegelijk plaatsvinden. Dit creëert niet alleen een gevoel van continuïteit, maar vergroot ook het niveau van spanning, aangezien wij als publiek niet alleen op de hoogte zijn van de gruwelijke daden van de koning, maar ook dat de vrouw en de minstreel zich er niet van bewust zijn.<br />Ondanks deze vernieuwingen, 'De Verzegelde Kamer' Veel van de tekortkomingen die typerend zijn voor dit tijdperk lijden eronder. De hele film speelt zich af in slechts twee kamers, met in totaal slechts drie posities, waardoor hij soms saai en monotoon wordt. Voor het extra effect worden de acteerprestaties sterk overdreven, in elk geval in het geval van Arthur V. Johnson. Zijn overdrijving droeg bij aan het herkennen van de escalerende waanzin van de verraden koning. Een moment dat volgens mij bijzonder effectief was, was toen de twee geliefden probeerden de kamer te verlaten, maar hun enige deur werd vervangen door een massieve stenen muur. Hun paniekreacties, vergezeld van het stille maniakale gekakel van de koning, kunnen heel goed dienen om een dreigend gevoel van claustrofobie op te roepen. Ik dacht echter wel dat hun zuurstofvoorraad verrassend snel uitgeput was.
By 1909, D.W. Griffith had been directing films for the Biograph Company for about a year, and  working at a rate of two or three per week  was rapidly beginning to develop his skills as a filmmaker. 'The Sealed Room' is a very interesting 11 minute short, a fascinating piece of Gothic melodrama that even drifts slightly into the realm of early horror. The simple narrative was probably inspired by Edgar Allen Poe's 1846 short story, "The Cask of Amontillado," and concerns a powerful king who conceives a deliciously sadistic form of revenge to punish his wife's infidelity.<br /><br />Set in medieval times, 'The Sealed Room' begins with the king (Arthur V. Johnson) overseeing the construction of a windowless room from a sequestered dove-cote, the idea being that he and his wife (Marion Leonard) will have a completely private place to enjoy each other's company. He is obviously very much in love with her, always showing his affection, this latest act the crowning achievement of his endearment. However, unbeknownst to the king, his wife has fallen in love with the royal minstrel (Henry B. Walthall). During one romantic liaison inside the specially-built room, the wife and the minstrel are discovered, and the heartbroken king conceives a means of getting his retribution on the ignorant couple. Silently, he orders his workmen to seal off the only doorway with stone and mortar, slowly descending into cackling insanity as each new stone is placed down.<br /><br />D.W. Griffith always had an eye for acute detail, and 'The Sealed Room' is an excellent early example of this. The lavish medieval century costumes lend the film a sense of reality, and the castle interior looks authentic enough to be believable. At the time, the director was also pioneering methods of creating suspense, and I must admit that, as the film progressed, I became fixated on finding out what would happen to the hapless young lovers. In the early minutes, Griffith restricts his shots to lengthy long-takes from a stationary camera (as was usual at the time), but soon  parallel to the progressively darker subject matter  he alters his editing tactics in a fascinating way. Though he may not have invented the technique, Griffith was crucial in popularising the use of "cross-cutting"  that is, alternating between different events occurring at the same time. Not only does this create a sense of continuity, but it also maximises the level of suspense, since we, as the audience, are well aware, not only of the king's ghastly actions, but also that the wife and the minstrel are oblivious to it all.<br /><br />Despite these innovations, 'The Sealed Room' suffers from many of the shortcomings typical of the era. The entire film takes place in just two rooms, with footage captured from a total of just three positions, and so it is prone to become dull and monotonous at times. The acting performances are greatly exaggerated for extra effect, however, at least in the case of Arthur V. Johnson, his overplaying actually contributed to recognising the escalating madness of the betrayed king. A moment that I thought particularly effective was when the two lovers attempted to exit the room, only to find their only doorway replaced with a wall of solid stone. Their panicked reactions, accompanied by the silent maniacal cackling of the king, serve very well to create an impending sense of claustrophobia. I did think, however, that their supply of oxygen was exhausted surprisingly quickly.