Damon Runyons wereld van Times Square, in New York, voor de verfilming ervan, vormt de basis voor deze musical. Joseph L. Mankiewicz, een man die verstand had van films, regisseerde deze nostalgische hommage aan de 'kruispunten van de wereld' die ons de onderkant van het New York van het verleden laten zien. De muziek van Frank Loesser klinkt geweldig. We kijken naar een schitterende cast van personages die kenmerkend waren voor die buurt. De mensen aan de rand van de samenleving voelden zich aangetrokken tot die buurt vanwege de lichten, de activiteiten, de mogelijkheden in dat deel van de stad. Deze onderbuik van de stad verdiende de kost met het straatleven dat zo intens was. We weten niet of dit logisch is, maar het is niet ongebruikelijk dat een Hollywood-musical verandert en verandert wat op het toneel werkt. De oorspronkelijke cast bestond uit de geweldige Vivian Blaine en Stubby Kaye, en we vragen ons af waarom Robert Alda, Sam Levene en Isabel Bigley hun oorspronkelijke rollen niet hebben mogen herhalen. Dit waren gedistingeerde acteurs die een geweldige bijdrage hadden kunnen leveren.<br />De film is visueel verbazingwekkend. De look volgt de mode van die tijd. Wat de casting van Marlon Brando betreft, die toch niet bekendstond om zijn zangkwaliteiten, lijken Frank Sinatra en Jean Simmons in de film te spelen. Sky Masterson is per slot van rekening een mannenman, die anders een mietje zou lijken als hij een andere 'look' had. Frank Sinatra is goed als Nathan Detroit. Jean Simmons, als Sarah Brown, doet het goed als de vrouw van het Leger des Heils, die plotseling bevrediging vindt bij dezelfde man die ze probeert te redden.<br />Vivian Blaine is een verrukking. Ze blijft me verbazen als Miss Adelaide, een vrouw met een hart van goud die Nathan Detroits geliefde is. Ms. Blaine maakt een fantastische indruk als het showmeisje dat wijzer is dan ze laat blijken. Stubby Kaye doet het geweldig als vertolker van zijn 'lekker, lekker Johnson'. De geweldige productie is te danken aan de getalenteerde Abe Burrows, die de aanpassing voor het scherm heeft gemaakt. De kostuums van Irene Sharaff gaven de juiste toon aan.
Damon Runyon's world of Times Square, in New York, prior to its Disneyfication, is the basis for this musical. Joseph L. Mankiewicz, a man who knew about movies, directed this nostalgic tribute to the "crossroads of the world" that show us that underside of New York of the past. Frank Loesser's music sounds great. We watch a magnificent cast of characters that were typical of the area. People at the edges of society tended to gravitate toward that area because of the lights, the action, the possibilities in that part of town. This underbelly of the city made a living out of the street life that was so intense.<br /><br />Some of the songs from the original production were not included in the film. We don't know whether this makes sense, but this is not unusual for a Hollywood musical to change and alter what worked on the stage. That original cast included the wonderful Vivian Blaine and Stubby Kaye, and we wonder about the decision of not letting Robert Alda, Sam Levene, Isabel Bigley repeat their original roles. These were distinguished actors that could have made an amazing contribution.<br /><br />The film, visually, is amazing. The look follows closely the fashions of the times. As far as the casting of Marlon Brando, otherwise not known for his singing abilities, Frank Sinatra and Jean Simmons, seem to work in the film. Sky Masterson is, after all, a man's man, who would look otherwise sissy if he presented a different 'look'. Frank Sinatra is good as Nathan Detroit. Jean Simmons, as Sarah Brown, does a nice job portraying the woman from the Salvation Army who suddenly finds fulfillment with the same kind of man she is trying to save.<br /><br />Vivian Blaine is a delight. She never ceases to amaze as Miss Adelaide, a woman with a heart of gold who's Nathan Detroit's love interest. Ms. Blaine makes a fantastic impression as the show girl who is wiser than she lets out to be. Stubby Kaye makes a wonderful job out of reprising his Nicely Nicely Johnson.<br /><br />The wonderful production owes a lot to the talented Abe Burrows, who made the adaptation to the screen. The costumes by Irene Sharaff set the right tone.