Er is nog nooit zoiets geweest, dat is zeker. Deze episodische, schijnbaar overbodige trilogie is eigenlijk alleen maar logisch als geheel, en als zodanig is het geen film over _Groovin' Gary, Utah_ _cross-dressing sensation_. Het is een heel zelfbewuste film over de manier waarop de filmmaker teruggrijpt op _Groovin' Gary_. Voor Harris is het hele project duidelijk een uitgebreide en spectaculaire verdraaiing van schuld en berouw. Gary probeerde zijn zonden goed te maken <0xE2><0x80><0x93> ja, Gary probeerde zelfmoord te plegen nadat de eerste dokter was gecastreerd <0xE2><0x80><0x93> door correctie, commentaar en conventie, door Hollywood-romannetjes op te eisen als de beste vriend en het uitdagende happy end (twee verschillende, met een veelzeggende aanpassing in de Glover-versie) en ze voor zijn eigen zeer persoonlijke doeleinden te gebruiken. Dus hoewel het thematisch een film blijft over sekse en verschil, zorgt de structuur ervoor dat het ook een film is over MOVIES <0xE2><0x80><0x93> maar op een bijna ongekend niveau van complexiteit. Er is gewoon zoveel gaande; door dit verhaal steeds opnieuw te vertellen, is Harris drie keer op de juiste plaats op de juiste tijd, en dat doet hij ook.' Ik wil de kans om er iets van te maken niet missen. Ongelooflijk ontroerend, en zo diepzinnig als een kamp maar kan zijn.
There has never been anything like it, that's for sure. This episodic, seemingly redundant trilogy only really makes sense taken as a whole, and as such it is not a movie about Groovin' Gary, Utah cross-dressing sensation. It is very self-consciously a film about how the filmmaker REACTS to Groovin' Gary. For Harris the entire project is clearly an extended and spectacular contortion of guilt and repentance. He's trying to atone for his sins - yes, Gary did attempt suicide after the initial doc was aired - through correction, commentary, and convention, reclaiming such Hollywood-narrative standbys as the best friend and the defiant happy ending (two different ones, with a telling adjustment in the Glover version) and turning them to his own very personal uses. So while thematically it remains a movie about gender and difference, the structure ensures that it is also a movie about MOVIES - but on an almost unprecedented level of complexity. There is just so much going on; in telling and re-telling this story Harris is in the right place at the right time three times in a row, and he doesn't miss the opportunity to make something of it. Immensely moving, and as profound as camp ever gets.