Ik ging die film in met het idee dat het een keurig voetbaldrama zou worden (in dezelfde trant als Remember the Titans), maar toen ik wegging, had ik het gevoel dat ik net een Ted Haggard-preek over de Verrukking had bijgewoond. Het enige wat ontbrak was het verzoek om een tiende aan het eind van de film. In feite zou je waarschijnlijk meer uit een tv-preek krijgen dan uit dit armzalige excuus voor vermaak. Bij de tv-preek zijn er tenminste citaten uit de Schrift in plaats van citaten uit de populaire zelfhulpliteratuur. De plot was zo voorspelbaar dat iedereen die lang genoeg zijn aandacht erbij kon houden, de hele plot in de eerste 15 minuten van de film had kunnen vertellen.
I went into this movie thinking that it would be a neat football drama (in the same vein as Remember the Titans); however, I came away feeling like I had just attended a Ted Haggard sermon about the Rapture. The only thing that was missing was the request for a tithe at the end of the movie. Actually, one would probably get more out of a televangelist sermon than this poor excuse for entertainment. At least with the televangelist sermon, there are quotes from the Scripture rather than quotes from popularist self-help pulp. The plot was entirely too predictable to the point that anyone with a long-enough attention span could have laid out the entire plot within the first 15 minutes of the movie.