Deze bespottelijke en onbeholpen film is zonder enige twijfel de meest misplaatste versie van 'Hamlet' die ooit op het witte doek is vertoond. Branaghs benadering van het materiaal kan alleen maar als vulgair worden omschreven; hij gaat zelfs zover dat hij Ophelia in een rechte mantel laat afbeelden, Fortinbras' leger plotseling aan de horizon laat verschijnen (wat erg veel lijkt op de climax van 'Monty Python and the Holy Grail') als het paleis kennelijk alleen bewaakt wordt door Francisco (die de zeer on-Shakespeareaanse kreet 'aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa Branagh heeft ervoor gekozen zijn film in een edwardiaanse setting te draaien, maar heeft tegelijkertijd besloten een bijna onversneden tekst te gebruiken, zodat de dialogen die stevig geworteld zijn in de elizabethaanse mentaliteit vaak geen enkele zin hebben in de context waarin ze worden opgevoerd. En Branagh houdt zich niet bezig met tekstuele subtiliteiten als de dubbelzinnigheid van de relatie tussen Hamlet en Olphelia, waarbij hij het publiek trakteert op een vulgaire naaktscène tussen het stel die elke dubbelzinnigheid uit het gebrandschilderde raam gooit.<br />De onversneden tekst stelt Branagh wel in staat zich over te geven aan zijn favoriete filmvermaak: meer beelden van Kenneth Branagh. Dit is nooit zo duidelijk als in 'How All Occasions Inform Against Me'. Branaghs ego mag er dan wel bij varen, maar Shakespeare of de toespraak niet: toen ik de film in het theater zag, boog ik me naar mijn metgezel toe en gniffelde: 'Grote scènes met meneer Hamlet.' Branagh bewaart het grappigste en smakeloosste moment voor het laatst, als hij de Olivier-film en de terechte dood van Claudius wil overtreffen door Hamlet van een hoge toren op de vorst te laten springen, die hij met een zwaard doorboort. Dane speelt de rol van de koning door vanaf de andere kant van het paleis op heroïsche wijze een schijnbaar magisch rapier te werpen dat Claudius' hart doorboort met de blik van een superheld. Het enige wat het moment niet ondraaglijk gekmakend maakte, was dat het zo ontzettend grappig was.<br />Hoewel deze film in sommige kringen is geprezen als een serieuze weergave van de tragedie, is het in feite niets anders dan een met sterren bezaaid vertoon van een ooit getalenteerde filmmaker die door zijn eigen narcisme wordt ingehaald. De keizer heeft geen kleren aan en deze Hamlet heeft niets anders te bieden dan een paar onbedoelde lachjes en de ontstellende aanblik van een man die zijn ego niet in de hand heeft.
This ludicrous and inept film is certainly the most misguided version of "Hamlet" to ever reach the screen. Branagh's approach to the material can only be described as vulgar; going to such lengths as depicting Ophelia in a straight jacket, having Fortinbras' army appear suddenly on the horizon (looking very much like the climax of "Monty Python and the Holy Grail") when the palace is apparently guarded only by Francisco (who shouts the very un-Shakespearean cry of "ataaaaaaaaaaaaaaaack" before being gunned down), and multitudes of star cameos that harken back to the days of Jimmy Cagney's Bottom and Mary Pickford's Kate.<br /><br />Branagh chose to set his film in an Edwardian setting but at the same time decided to employ an almost uncut text, so that frequently the dialogue that is firmly rooted in Elizabethan mentality makes no sense in the context that it is being performed. And Branagh does not concern himself with such textural subtleties as the ambiguous nature of Hamlet and Olphelia's relationship, treating the audience to a vulgar nude sex scene between the couple that tosses any ambiguity right out the stained glass window.<br /><br />The uncut text does allow Branagh to indulge in his favorite cinematic pastime: more footage of Kenneth Branagh. This is never so apparent as in the "How All Occasions Inform Against Me" speech that ends the first half of the nineteen hour film (at least that's how it feels), which attempts to play to a dramatic crescendo along the lines of Gone With The Wind's "I'll never be hungry again." This may serve Branagh's ego, but it does not serve Shakespeare or the speech: when I saw the film in the theater, I leaned over to my companion and snickered "Great Moments With Mr. Hamlet." Branagh saves the funniest and most tasteless moment for last, when he attempts to out-do the Olivier film and its justly celebrated death of Claudius by having Hamlet jump from off a high tower onto the monarch, impaling him with a sword. Branagh's Dane does in the king by heroically throwing an apparently magic rapier from across the palace to run through Claudius' heart with a super hero's bulls eye. The only thing that saved the moment from being unbearably maddening was that it was so off-the-wall funny.<br /><br />While this film has been praised in some quarters as a serious depiction of the tragedy, it is in fact nothing but a star-studded display of a once-talented filmmaker being overtaken by his own narcissism. The Emperor has no clothes, and this Hamlet has nothing to offer but a few unintended laughs and the appalling sight of one man's ego out of control.