Het valt niet te ontkennen dat de eerste film van Azumi een commercieel product was; het was een bewerking van een populaire manga, had een cast van jonge, aantrekkelijke acteurs en had zeker geen gebrek aan budget. Toch was het meer dan vermakelijk voor wat het was, en ik kan niet ontkennen dat ik er enorm van heb genoten.<br />'Azumi 2' mist zo ongeveer alles wat het origineel zo geweldig maakte. Het eerste wat alarmbellen zou moeten doen rinkelen, is de afwezigheid van de fantastische Ryuhei Kitamura aan het roer. Bij hem leek hij niet alleen zijn eigen visuele flair en kinetische vermogens te gebruiken, maar ook de stijl, de schoonheid en vooral het hart van het origineel. Terwijl de eerste een eenvoudige 'hitlist' had. Deze plot heeft een kliederboel van een verhaal, met te veel saaie personages die elkaar zo vaak in de rug steken dat het potentieel voor enig medeleven of pathos wordt weggevaagd. Verdwenen is de effectieve interactie tussen de hoofdpersonen; Azumi en haar trawanten zijn vaak gereduceerd tot een stel knorrige tieners die in een bos staan te ruziën. Karakter is er niet bij; als iemand die toekijkt het iets kan schelen wie in leven blijft en wie sterft, zal ik geschokt zijn. Hetzelfde geldt voor de schurken hier. Het laatste gevecht <0xE2><0x80><0x93> eigenlijk alle gevechten <0xE2><0x80><0x93> is volkomen gespeend van enige vorm van spanning. Het feit dat ze slecht gechoreografeerd en abominabel geregisseerd zijn <0xE2><0x80><0x93> om nog maar te zwijgen van het feit dat er maar heel weinig van hen in de film voorkomen <0xE2><0x80><0x93> wordt door hun eigen zinloosheid tot een bijzaak gemaakt. De schurken zelf doen veel te veel hun best om kitscherig te zijn, en zelfs als ze allemaal samen zouden komen, zouden ze nog niet in de buurt komen van de Pete Burnsiaanse capriolen van Jo Odagiri in het origineel.<br /><0x3E> <0x5C>- <0x3E> <0x5C>- <0x5C>- <0x5C>- <0x5C>- <0x5C>- <0x5C>- <0x5C>- <0x5C>- <0x5C>- <0x5C>- <0x5C>- <0x5C>- <0x5C>- <0x5C>- <0x5C>- <0x5C>- <0x5C>- <0x5C>- <0x5C>- <0x5C>- <0x5C>- <0x5C>- <0x5C>- <0x5C>- Azumi is nu een volleerd huurmoordenaar, wat betekent dat ze met haar zwaard in slow motion kan zwaaien; helaas is de personage een soort Man Zonder Naam-stijl van geheimzinnigheid bijgebracht, waardoor Ueto's model-uiterlijk nog ongepaster wordt. Ik weet dat dit de bedoeling is, maar in combinatie met de ondoelmatigheid van alle anderen in de film, de stompzinnigheid van de plot en de algehele onbekwaamheid van de film in het algemeen, betekent dit dat het deze keer absoluut onmogelijk is om achter haar personage te komen. Hoe minder er gezegd wordt over Chiaki 'Remember me from Kill Bill' Kuriyama's optreden, hoe beter; het volstaat om te zeggen dat haar overgang van goed naar kwaad ongeveer net zo subtiel is als napalm. Al met al was dit alleen maar een kolossale teleurstelling. In de eerste film werd alles tien keer beter gedaan. Een luie, onbevredigende <0xE2><0x80><0x93> en over het algemeen ronduit saaie <0xE2><0x80><0x93> puinhoop.
There's no denying the first Azumi film was a commercial product; it was an adaptation of a popular manga and had cast of young, attractive actors and certainly wasn't lacking in the budget department. Yet it more than entertained for what it was, and I can't deny I enjoyed it immensely.<br /><br />"Azumi 2" lacks just about everything that made the original so wonderful. The first thing that should set alarm bells ringing is the absence of the superb Ryuhei Kitamura at the helm. With him, he seemed to take not only his own visual flair and kinetics, but the originals style, beauty and most importantly, its heart. While the first had a simple "hitlist" plot, this one has a corkscrew mess of a story, with too many dull characters stabbing each other in the back so many times the potential for any sympathy or pathos is obliterated. Gone is the effective interplay between the lead characters; Azumi and her cohorts are often reduced to a bunch of stroppy teenagers arguing in a forest. Characterisation is non existent; if anyone watching actually cares who lives and who dies, I'll be shocked. The same applies to the villains here. The final battle - in fact all the battles - are completely devoid of any sort of tension. The fact that they are poorly choreographed and abysmally directed - not to mention few and far between - is made a sideline by their own sheer pointlessness. The villains themselves try far too hard to be campy, and even if they were all combined, they don't come within a country mile of the Pete Burnsian antics of Jo Odagiri in the original.<br /><br />####Major Spoiler at end of paragraph!##### <br /><br />Aya Ueto tries her best it has to be said, and she also managed to keep her hair in good condition between the films. Azumi is now a fully fledged assassin, meaning she can wave her sword around in slow motion; unfortunately, now the character is instilled with a sort of Man With No Name style mysteriousness, Ueto's model looks become even more inappropriate. I know this is supposed to be the point, but this combined with the ineffectiveness of everyone else in the film, the stupidity of the plot and the general ineptness of the film in general means it is downright impossible to get behind her character this time around. The less said about Chiaki "Remember me from Kill Bill" Kuriyama's performance the better; it suffices to say her "turn" from good to evil is about as subtle as napalm.<br /><br />Overall, this was just a colossal disappointment. Any merits is does have were done ten times better in the first film. A lazy, unsatisfying - and generally downright boring - mess.