Erich Rohmers 'L'Anglaise et le duc' is een perfecte aanvulling op Peter Watkins' 'La Commune (Parijs 1871)'. Beide films <0xE2><0x80><0x93> vertoond op het Toronto International Film Festival van dit jaar <0xE2><0x80><0x93> illustreren ironisch hoe de geschiedenis wordt gevormd door de vertellers van het verhaal. Ironisch, gezien de tragische gebeurtenissen die zich tijdens het festival in de Verenigde Staten afspeelden.<br />De film, die zich afspeelt in Parijs tijdens de Franse Revolutie, is gebaseerd op 'Memoirs' van Grace Elliott (Lucy Russell) en geeft uit de eerste hand een verslag van hoe ze die onstuimige, maar gevaarlijke tijd overleefde. Ze beschrijft ook haar relatie met de hertog van Orleans (gespeeld door Jean-Claude Dreyfus) die, in tegenstelling tot haarzelf, een aanhanger van de revolutie is. Ik weet niet aan wiens kant van de geschiedenis Rohmer zal staan. Rohmer, een van de eerste Franse 'New Wave'-filmers, is vaak bekritiseerd omdat hij te conservatief zou zijn. In de opstandige jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw filmde hij immers romantische films als 'Claire's Knee'. Maar doe die ouwe maar niet tekort, mensen, hij is altijd een kenner van de menselijke natuur geweest, geen ideoloog, en 'L'Anglaise et le duc' is daar nog steeds van doordrongen.<br />'Rohmers personages zijn nooit de'slechteriken' of de 'goederiken'; het zijn in de eerste plaats menselijke wezens die in staat zijn een volledig scala van menselijke mogelijkheden <0xE2><0x80><0x93> en beperkingen <0xE2><0x80><0x93> tentoon te spreiden. Zo is het.' En dat is de reden waarom zijn films altijd provocerend zijn, en deze film is geen uitzondering.<br />En dan nu de technische details.<br />Hoewel Rohmer al in de tachtig is, bevindt hij zich nog steeds op het scherp van de snede van de cinematografische vernieuwing. 'L'Anglaise' ziet eruit als iets wat je nog nooit hebt gezien. Je raadt het al: de oude man is <0xE2><0x80><0x93> net als een aantal regisseurs van het festival dit jaar <0xE2><0x80><0x93> digitaal gegaan.<br />Alle buitenopnamen van de film zien eruit alsof ze zich afspelen in de oorspronkelijke Parijse omgeving van rond 1780. Het kan zelfs zo zijn dat je je zo laat afleiden door de authenticiteit van het uiterlijk van de film dat je terug moet voor een tweede screening om de subtiliteiten van de film te zien.' is psychologische <0xE2><0x80><0x93> en ja, ik zal het zeggen <0xE2><0x80><0x93> politieke inzichten.<br />Toronto heeft dit jaar een paar van de meest prikkelbare jonge filmmakers ter wereld, en ook een paar van de oudsten ter wereld. En de oude meesters staan daar op het scherp van de snede van de bioscoop naast de jonge.<br />Lang leve de jeugd. Lang leve de oude dag. En lang leve Erich Rohmer.<br /><br />
Erich Rohmer's "L'Anglaise et le duc" makes a perfect companion piece to Peter Watkins' "La Commune (Paris 1871)." Both films -screened at this year's Toronto International Film Festival- ironically illustrate how history is shaped to by the tellers of the tale. Ironic, given the tragic events that were taking place in the U.S. during the festival.<br /><br />Set in Paris during the French Revolution, the movie, based on Grace Elliott's (Lucy Russell) "Memoirs," is a first-hand account of how she survived those heady but dangerous days. She also details her relationship with The Duke of Orleans (played by Jean-Claude Dreyfus), who, in contrast to herself, is a supporter of the Revolution.<br /><br />True to form, you don't know whose side of history Rohmer is going to come down on. One of the earliest of the French "New Wave" filmmakers, Rohmer has often been criticized for being too conservative. After all, in the midst of the rebelling-youth-Viet-Nam days of the late 60s and 70s, he was filming romantic little confections like "Claire's Knee." But don't sell the old boy short, folks, he's always been a student of human nature, not an ideologue, and "L'Anglaise et le duc" continues to bear this out.<br /><br />Rohmer's characters are never the "bad guys" nor the "good guys'; they are first and foremost human beings who are capable of exhibiting a full range of human potentialities -and limitations. That's why his movies are always provocative, and this film is no exception.<br /><br />Now for the technological nuts and bolts.<br /><br />Rohmer, though making his way into his 80s, is still on the cutting-edge of cinematic innovation. The look of "L'Anglaise" is like something you've never seen before. You guessed it, the old guy -like several of the festival's directors this year- has gone digital.<br /><br />All of the movie's exterior scenes look as though they are taking place in their original 1780s Parisian settings. As a matter of fact, you may get so distracted from marveling at the authenticity of the film's look you may have to go back for a second screening to catch the subtleties of the film's psychological -and yes, I'll say it- political insights.<br /><br />Toronto features some of the world's edgiest young filmmakers this year, as well as some of the world's oldest. And the old masters are standing there on cinema's cutting-edges right alongside the young ones.<br /><br />Long live youth. Long live old age. And long live Erich Rohmer.<br /><br />