Ik geef toe dat ik de eerste keer dat ik _Even Cowgirls Get the Blues_ zag, het in geen enkel opzicht erg gedenkwaardig vond. Maar nu ik hem voor de zevende keer heb gezien, moet ik toegeven dat ik er erg door geboeid ben geraakt. De personages van Sissy, Ms. Jellybean en de gravin zijn heel vertederend geworden. En de romance tussen Sissy en Jellybean lijkt heel lief. Hoewel de plot erg zwak is, denk ik dat de satirische humor het meer dan goedmaakt. Dan is er nog de geweldige soundtrack die de geweldig getalenteerde K.D. Lang (die me een beetje aan Patsy Cline doet denken) op haar best laat horen. na een ongunstige eerste indruk, net als Cowgirls.
I admit, the first time I watched Even Cowgirls Get the Blues, I didn't think it was very memorable in any regard. But now after viewing it the 7th time, I admit that it has very much grown on me. The characters of Sissy, Ms. Jellybean, and the Countess have become very endearing. And the romance between Sissy and Jellybean seems very sweet. Though the plot is very weak, I think the satirical humor more than makes up for it. Then there's the kick-ass soundtrack which features the tremendously talented K.D. Lang (who reminds me a little of Patsy Cline) at her best. I can't think of any movie that has "grown on me" after an inauspicious first impression, as much as Cowgirls has.