Ripsteins lyrische werk is een zoete ode aan allen die, zoals de kolonel, lijden onder het misbruik van een cynische en geharde samenleving die zichzelf versterkt door haar burgers de middelen te ontzeggen om waardig en doelbewust te leven. In tegenstelling tot de absurditeit van WACHTEN VOOR GOD, geeft het wachten op zijn pensioen hoop en betekenis aan zijn verder miserabele leven. Twee dingen drijven de kolonel, die meesterlijk wordt gespeeld door Fernando Lujan, voort: de hoop dat hij op een dag zijn militaire pensioen zal krijgen en de wetenschap dat zijn zoon, Agust<0xC3><0xAD>n, is gestorven voor een nobele zaak, een andere reden dan een dronken ruzie tijdens een geënsceneerd hanengevecht. De kolonel, die niet in staat is het eerste te beseffen en gedwongen is het laatste te bewijzen, doet het enige wat hij kan doen: hij begint de vechthaan van zijn zoon te trainen. De haan is nu de krijger die geluk en gerechtigheid kan brengen aan de kolonel en zijn astmatische vrouw, maar zijn vechtring is die van de moordenaar van zijn vorige eigenaar, Agust<0xC3><0xAD>n. In een spannende confrontatie tussen de kolonel en Nogales, de moordenaar van zijn zoon, wordt de kolonel aangeboden door Nogales, een betaalde agent van de regering, geld genoeg om het volledige pensioen van de kolonel te betalen. Maar dit is bloedgeld, zwijggeld, bedoeld om het feit te verbergen dat de machthebbers iemand die voor hun politieke idealen vochten de rug hebben toegekeerd, en om voor de wereld te verbergen dat de zoon van de krijgsheer werd vermoord omdat hij schreef voor een ondergrondse krant die opkwam voor de rechten van de arbeiders en de gewone man. Met de grootst mogelijke waardigheid wijst de kolonel Nogales' aanbod af, pakt zijn vechthaan op en loopt zo edel als zijn oude benen hem kunnen dragen weg. Als hij eenmaal thuis is, wil dona Lola, zijn berispende vrouw, weten waarom de Kolonel het geld heeft geweigerd, terwijl ze allebei verhongeren. In antwoord op haar voortdurende vraag: 'Wat gaan we eten tot november (als het hanengevechtenseizoen begint)?' antwoordt de Kolonel: 'Stront.' Uitwerpselen zijn wat de armen en ontheemden hun hele leven hebben gegeten, en uitwerpselen zijn een maaltijd die de Kolonel gewillig en waardig verkiest te eten, wetend dat hij zijn ziel nooit zou kunnen verkopen aan degenen die hem onderdrukken. De Kolonel wacht als de enige man van eer en moed in een wereld zonder principes.
the government that he fought to establish to recognize his loyalty with a promised and much needed pension. Ripstein's lyrical work is a sweet ode to all those who, like the Colonel, suffer under the abuses of a cynical and hardened society that strengthens itself by denying its citizens the means to live with dignity and purpose. Unlike the absurdity of WAITING FOR GODOT, the Colonel's wait for the arrival of his pension gives hope and significance to his otherwise miserable life. Two things in the film drive the Colonel who is masterfully played by Fernando Lujan; the hope that his military pension will one day arrive and the knowledge that his son, Agustin, died for a noble cause, a reason other than a drunken fracas at a rigged cockfight. Unable to realize the former, and forced to prove to the world the latter, the Colonel does the only thing he can do, set about training his son's fighting cock. The cock is now the warrior who can bring fortune and justice to the Colonel and his asthmatic wife, but his fighting ring is that of the killer of his former owner, Agustin. In a tense scene of confrontation between the Colonel and Nogales, his son's killer, the Colonel is offered by Nogales, a paid government agent, money enough to equal the Colonel's full pension. But, this is blood money; hush money designed to hide the fact that those in power have turned their backs on one who fought for their political ideals, and to conceal to the world that the warrior colonel's son was assassinated because he wrote for an underground paper that favored the rights of labor unions and the common man. With maximum dignity, the Colonel rejects Nogales' offer, picks up his fighting rooster and walks away as nobly as his old legs can carry him. Once he is at home, Dona Lola, his scolding wife, wants to know why the Colonel refused the money when both of them are starving. In response to her continued question, "What are we going to eat until November (when the cockfighting season begins)", the Colonel responds, "Shit." Excrement is what the poor and disenfranchised have been eating all of their lives, and excrement is a meal that the Colonel willingly chooses to eat with dignity, knowing that he could never sell his soul to those who oppress him. The Colonel waits as the only man of honor and valor in a world without principles.