Als je van horrorfilms met veel bloed en geronnen bloed, tonnen schrikmomenten en onophoudelijke, escalerende scènes van een folterende dood houdt, moet je elders zoeken. Als je van rustige, sombere, bedachtzame horror houdt die bloed opzijzet om plaats te maken voor een oprecht gevoel van angst, dan is _Wendigo_ iets voor jou.<br />Bedachtzaam, gespannen, zijn George, zijn psychoanalyticus Kim en zijn jonge zoon Miles op weg naar het besneeuwde platteland voor een lang weekend weg van de stad. Op weg naar boven rijdt George met zijn auto tegen een hert aan. De jagers die achter het hert aan zaten, zijn niet blij als ze ontdekken dat George een eind heeft gemaakt aan hun achtervolging. Vooral de gestoorde jager Otis vat het persoonlijk op. Hij volgt het gezin naar hun vakantiehuis en zorgt ervoor dat ze hem zien. Hij bespioneert George en Kim als ze seks hebben. Hij schiet door hun ramen met zijn geweer als ze niet thuis zijn en laat ze de onheilspellende gaten in hun ramen en muren ontdekken als ze terugkomen. Als Kim met Miles naar de drogisterij in de stad gaat, wordt Miles aangetrokken door een kleine sculptuur in een vitrine, uitgesneden in de vorm van een man met de kop van een hert. Een indiaanse man vertelt Miles dat dit de wendigo is, een bosgeest die van vlees houdt en altijd honger heeft. Miles neemt de gestalte met zich mee naar huis, nu al gekweld door de dood van het hert van de vorige dag. Die middag, als hij en zijn vader gaan sleeën, wordt George neergeschoten en wordt Miles door het bos achtervolgd door een wezen dat hij nauwelijks heeft gezien... of is hij alleen maar in shock en verbeeldt hij zich alles? Uren later wordt George met spoed naar het ziekenhuis gebracht en valt Miles, die nog steeds zijn beeld vasthoudt, flauw, droomt of gaat op zoek naar een visioen waarin de wendigo terugkeert. Deze keer is de boze vleesetende god <0xE2><0x80><0x93> deels boom, deels hert en deels mens <0xE2><0x80><0x93> op jacht naar Otis, die eindelijk over de rand is gegaan. <br />Wendigo is een prachtig gemaakte film, bijna volkomen stil, op de wind na die door de met sneeuw bedekte bomen giert. Oké, het monster zelf ziet er een beetje nep uit, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door het oprechte gevoel van spanning en angst dat door elk beeld van de film kruipt, en door de spookachtige achtergrond van het stille, besneeuwde landschap. De acteerprestaties zijn geweldig, vooral die van Jake Weber als de humeurige en bedachtzame George en Patricia Clarkson als zijn lieve maar nuchtere vrouw. Ze zijn een gelukkig stel met hun eigen problemen, en het is de kracht van hun relatie en hun liefde voor elkaar die deze film zo sterk maakt. Als je naar deze film kijkt, is het vaak net alsof je naar iemands eigen video's kijkt, zo realistisch zijn de voorstellingen.<br />Deze film is niet voor iedereen. Veel mensen zullen zich gaan vervelen en wachten op het afzichtelijke Lovecraftiaanse Beest en de bloedige wraak die nooit komt. We kunnen er nooit zeker van zijn of de wendigo wel bestaat, gezien door de ogen van een gevoelig kind en later ook door de ogen van een krankzinnige. Dit is meer een psychologisch drama dan een horrorfilm, maar er zitten meer dan genoeg griezelige elementen in om liefhebbers van subtiele horror tevreden te stellen.
If you like horror movies with lots of blood and gore, tons of jump-scare moments and unrelenting, escalating scenes of excruciating death, then look elsewhere. If you like quiet, moody, thoughtful horror which casts blood aside in favor of a genuine feeling of dread, then Wendigo is for you.<br /><br />Thoughtful, stressed out George, his psychoanalyst wife Kim and their young son Miles are heading out to the snowy countryside for a long weekend vacation away from the city. On the way up, George hits a stag with his car. The hunters who had been pursuing the deer are not thrilled when they find that George has ended their chase. In particular, deranged hunter Otis takes it personally. He follows the family to their vacation home, making sure they see him. He spies on George and Kim as they have sex. He fires through their windows with his rifle when they aren't home, letting them discover the ominous holes in their windows and walls when they return. When Kim takes Miles to the drugstore in town, Miles is attracted to a small sculpture in a display case, carved to resemble a man with the head of a stag. A Native American man tells Miles that this is the Wendigo, a spirit of the woods who has a taste for flesh and is always hungry. Miles takes the figure home with him, already haunted by the death of the deer the day before. That afternoon, when he and his father go sledding, George is shot and Miles pursued through the woods by a creature barely glimpsed...or is he just in shock, and imagining the whole thing? Hours later, George is rushed to the hospital and Miles, still clutching his statue, either faints, dreams or goes on a vision quest, in which the Wendigo returns. This time the angry, flesh eating god - part tree, part stag and part man - is hunting for Otis, who has finally gone over the edge.<br /><br />Wendigo is a beautifully made film, almost totally silent but for the wind howling through the snow covered trees. Okay, so the monster itself is kind of fakey-looking, but it's a small flaw, more than made up for by the genuine feeling of tension and dread that creeps through every frame of the film, and the eerie backdrop of the silent, snowy countryside. The performances are great, particularly by Jake Weber as the moody and thoughtful George and Patricia Clarkson as his sweet but no-nonsense wife. They are a happy couple with their share of common problems, and it is the strength of their relationship and their love for each other that makes this film powerful. Watching this film is often like watching someone's home videos, so realistic are the performances. <br /><br />This movie is not for everyone. A lot of people may find themselves totally bored, waiting for the hideous Lovecraftian Beast and bloody revenge that never come. We can never really be sure if the Wendigo even exists, seen as it is through the eyes of a sensitive child and also, later, through the eyes of a madman. This is more a psychological drama than a horror film, but it has more than enough creepy elements in it to satisfy fans of subtle horror.