Nou, hier is nog zo'n geweldig voorbeeld van onhandig filmen in de jaren zeventig! De rudimentaire premisse van 'Wat is er met Helen aan de hand?' is nogal schokkend en verontrustend, maar hij wordt op zo'n stijlvolle en geraffineerde manier gepresenteerd! In de handen van elke andere filmploeg zou dit zeker een akelig en smerig exploitatieverhaal zijn geworden, maar met regisseur Curtis Harrington ('Wie heeft tante Roo vermoord?') en scenarioschrijver Henry Farrell ('Hushven Hushven Sweet Charlotte') aan het roer, werd het een prachtige en bijna betoverende mengeling van thema's en genres. De plot van de film is absoluut afschuwelijk, maar er is nog veel meer te beleven, zoals liefdesverhalen, een swingende sfeer van de jaren dertig en een heleboel zingen en tapdansen! De setting is zonder enige twijfel wat deze film zo uniek maakt. We worden letterlijk teruggeworpen in de jaren dertig, met een sublieme weergave van muziek, religie, theater en garderobes uit die tijd. Na de lange en uitputtende rechtszaak die hun zoons tot levenslang wegens moord veroordeelde, vluchten Adelle (Debbie Reynolds) en Helen (Shelley Winters) naar Californië en proberen een nieuw leven te beginnen met het runnen van een dansschool voor jonge getalenteerde meisjes. Adelle past zich vooral perfect aan de nieuwe omgeving aan als ze verliefd wordt op een plaatselijke miljonair, maar die arme Helen blijft wegzinken in een neerwaartse spiraal van krankzinnigheid en paranoia. Ze luistert alleen maar naar het gebazel van een radiodominee, is bang dat ze gestraft zal worden voor de misdaden die haar zoon heeft begaan en ontwikkelt langzaam gewelddadige neigingen. Het script, hoewel niet helemaal foutloos, is goed geschreven en de film wordt voldoende gepauzeerd. Er is nooit een saai moment in 'Wat is er met Helen aan de hand', hoewel het zingen, het tapdansen en de tangoscènes heel lang duren en niets te maken hebben met de plot. Maar de sfeer is voortdurend onheilspellend en de film heeft beslist zijn voordeel gedaan met de geweldige acteerprestaties van Shelley Winters. Ze is gewoon angstaanjagend als de onvoorspelbare en introverte vrouw die...' Ze kan elk moment bezwijken, en vooral de laatste tien minuten ziet ze er angstaanjagender uit dan alle Freddy Kruegers, Jason Voorhees en Michael Myers bij elkaar! Er zijn een paar geweldige personages die haar steunen, maar die helaas een beetje onderontwikkeld zijn en van hun potentieel zijn beroofd, zoals Michéal MacLiammóir als de verwaande spraaklerares, Agnes Moorehead als de enge priesteres en Timothy Carey als de opdringerige bezoeker van het dameshuis. Er zijn een paar verrassend gruwelijke scènes en momenten van oprechte schrik voor de Grand Guignol-fanaten onder ons, maar vooral de decors en kostuumontwerpen (zelfs genomineerd voor een Oscar!) zijn adembenemend.
Well, here's another terrific example of awkward 70's film-making! The rudimentary premise of "What's the matter with Helen?" is quite shocking and disturbing, but it's presented in such a stylish and sophisticated fashion! In the hands of any other movie crew, this certainly would have become a nasty and gritty exploitation tale, but with director Curtis Harrington ("Whoever Slew Auntie Roo?") and scriptwriter Henry Farrell ("HushHushSweet Charlotte") in charge, it became a beautiful and almost enchanting mixture of themes and genres. The basic plot of the film is definitely horrific, but there's a lot more to experience, like love stories, a swinging 1930's atmosphere and a whole lot of singing and tap-dancing! The setting is unquestionably what makes this movie so unique. We're literally catapulted back to the 1930's, with a sublime depiction of that era's music, religion, theatrical business and wardrobes. Following the long and exhausting trial that sentenced their sons to life-imprisonment for murder, Adelle (Debbie Reynolds) and Helen (Shelley Winters) flee to California and attempt to start a new life running a dance school for young talented girls. Particularly Adelle adapts herself perfectly to the new environment, as she falls in love with a local millionaire, but poor old Helen continues to sink in a downwards spiral of insanity and paranoia. She only listens to the ramblings of a radio-evangelist, fears that she will be punished for the crimes her son committed and slowly develops violent tendencies. The script, although not entirely without flaws, is well written and the film is adequately paced. There's never a dull moment in "What's the matter with Helen", although the singing, tap-dancing and tango sequences are quite extended and much unrelated to the actual plot. But the atmosphere is continuously ominous and the film definitely benefices from the terrific acting performance of Shelley Winters. She's downright scary as the unpredictable and introvert lady who's about to snap any second and, especially during the last ten minutes or so, she looks more petrifying than all the Freddy Kruegers, Jason Voorhees' and Michael Myers' combined! There are several terrific supportive characters who are, sadly, a little underdeveloped and robbed from their potential, like Michéal MacLiammóir as the cocky elocution teacher, Agnes Moorehead as the creepy priestess and Timothy Carey as the obtrusive visitor to the ladies' house. There are a couple of surprisingly gruesome scenes and moments of genuine shock to enjoy for the Grand Guignol fanatics among us, but particularly the set pieces and costume designs (even nominated for an Oscar!) are breathtaking.