Verscheidene posters hebben Renoir geciteerd toen hij zijn wens uitsprak om een film te maken waarin Ingrid Bergman naar de camera glimlacht. Het korte antwoord is: zouden we dat niet allemaal willen, terwijl de harde realiteit is dat slechts een select aantal daartoe de kans krijgt? In dit stadium van haar carrière kon Bergman nog niet worden gearresteerd; in 1949 verliet ze Hollywood om in Europa een film te maken, viel voor de regisseur Roberto Rossellini en heeft nooit meer omgekeken. Na vijf kalveren in Italië was ze waarschijnlijk klaar om een ader te openen, maar binnen een jaar, nadat ze deze film voor Renoir had gemaakt, was ze terug waar ze thuishoorde, met een Oscar voor Anastasia op de koop toe. Dit is een van de drie films die Renoir rond deze tijd in kleur heeft gemaakt, en alles bij elkaar is het een goede film.' De film is beter dan The Golden Coach, wat niet zo moeilijk is, en ongeveer gelijk aan _French Cancan_. Renoir dacht waarschijnlijk dat Bergman, met zo veel figuranten, wel weg zou komen met een paar houten figuranten en Renoir koos twee figuranten uit in Jean Marais en Mel Ferrer, in beide gevallen van massief mahonie. De plot is in feite gebaseerd op een echt voorval in de Franse geschiedenis, maar Renoir is er tevreden mee om er een blik in te werpen en zich te concentreren op het reproduceren van de schilderijen van zijn vader in de ene na de andere opstelling. In zijn pastelkleuren lijkt het op een andere film uit de periode van _Les Grandes Manouvres_, en dat is geen slechte zaak. Al met al blijft het een plezierige kleine vertoning om een mooie en charismatische actrice te vertolken.
Several posters have quoted Renoir voicing his desire to make a film showing Ingrid Bergman smiling to camera. The short answer is wouldn't we all whilst the harsh reality is that only a select few got to do so. At this stage of her career Bergman couldn't get arrested; in 1949 she left Hollywood to make a picture in Europe, fell for director Roberto Rossellini and never looked forward. After five turkeys in Italy she was probably ready to open a vein but within the year, after making this for Renoir, she was back where she belonged and with an Oscar to boot for Anastasia. This is one of three movies that Renoir made in color around this time and on balance it's better than The Golden Coach, which isn't hard, and about even with French Can Can. Renoir probably figured that with so much going for her Bergman could get away with a couple of wooden leading men and Renoir picked two doozys in Jean Marais and Mel Ferrer, solid mahogany in both cases. The plot is actually based on a real incident in French history but Renoir is content to give it a once-over-lightly and concentrate on replicating the paintings of his father in set up after set up. In its pastel colors it resembles another film of the period Les Grandes Manouvres which is no bad thing. All in all it remains a pleasant trifle showcasing a beautiful and charismatic actress.