Zowel Robert Duvall als Glenn Close speelde hun rollen zo geloofwaardig dat ik alleen maar kon huilen. Glenn Closes rol als Ruth liet zien dat ze de situatie het hoofd wilde bieden, maar dat ze onder de heerschappij van haar man stond. 'Laat hem maar nadenken over wat hij heeft gedaan,' zei Joe, de personage van Robert Duvall, ferm. Het verhaal ging over een plattelandsgezin dat te maken kreeg met de dood van een zoon van zijn broer, die 'De Steenjongen' werd genoemd, wat betekende dat hij zo overstuur en overweldigd was door wat hij had gedaan dat hij emotioneel verlamd raakte. Ik had zo met hem te doen dat ik zelfs moest denken aan de verschrikkelijke dingen die ik in mijn leven had gedaan. Ik identificeerde me met zijn personage. De rollen van Frederick Forrest en Gail Youngs voegden NIET veel toe aan de film. Ik dacht aan Frederick Forrest, die de vijandige, rokkenjagende broer van Ruth, Andy, speelde als een zak die niets deed om de situatie te verbeteren. Zijn vrouw Lou, gespeeld door Gail Youngs, gedroeg zich als een krankzinnige vrouw die Arnold sloeg uit frustratie over haar eigen problemen, zonder medelijden, en hem de schuld gaf van haar problemen. Ik kon NIET echt medelijden hebben met die twee. Lou probeerde haar huwelijk in stand te houden, maar dat lukte haar niet. Ze wisten hun problemen allebei NIET effectief aan te pakken. Ze deden echt niets voor de film en waren volslagen belachelijk. Wilfred Brimleys bijrol als de grootvader was ontroerend, want hij was de enige figuur die Arnold enige aandacht schonk. Ik vond dat zijn rol uitgebreider had moeten zijn. De spelers deden gewoon wat ze dachten dat goed en voldoende was. Maar ik vond het einde zo mooi dat ik zelfs glimlachte en vreugdetranen huilde. Ik voelde me goed. De Hillermans waren weer een gezin. Ik wilde echt deel uitmaken van dit gezin. Ze waren zo realistisch.
Both Robert Duvall and Glenn Close played their roles with such believability, I simply cried. Glenn Close's role as Ruth, showed her wanting to deal with the situation, but she was under the domination of her husband. "Let him think about what he did," Robert Duvall's character, Joe, said staunchly. The story depicted a rural family dealing with an accidental death of a son by his brother, called "The Stone Boy," meaning he was so distraught and overwhelmed by what he did, he became emotionally paralyzed. Then towards the end when Jason Presson's character, Arnold, let it all out to a stranger, I was so broken hearted for him, that I actually thought of some of the terrible things that I did in my life. I personalized and identified with his character. Frederick Forrest's and Gail Youngs' roles, did NOT add not much to the film. I thought of Frederick Forrest, who played Ruth's antagonistic, womanizing brother, Andy, as a jerk who did nothing to try to help the situation. His wife, Lou, played by Gail Youngs, acted like a crazy-lady smacking Arnold around out of frustration with her own problems without pity and blaming him for her troubles. I could NOT really feel sorry for these two. Though Lou tried to keep her marriage together, she was unsuccessful. Both did NOT deal with their problems effectively. They really did NOTHING for the film and were totally ridiculous. Wilfred Brimley's minor role as the grandfather was, touching for he was the only character that showed Arnold any attention. I felt his role should have been elaborated. The players were just doing what they felt was adequate and sufficient. However, I really liked the ending so much, I actually smiled and cried tears of joy. I felt good. The Hillermans were a family again. I actually wanted to be a part of this family. They were so realistic.