Nou, ik had ergens gehoord dat Ossessione een voorloper is van het Italiaanse filmgenre, en een van mijn favorieten, de 'Giallo'... maar afgezien van het feit dat dit een thriller is die in Italië is gemaakt, hebben die twee weinig met elkaar te maken. In de jaren zestig en zeventig zouden Italiaanse filmmakers de reputatie krijgen dat ze zo'n beetje elke succesvolle Amerikaanse film die werd uitgebracht de grond in trapten. Dat hebben ze hier niet gedaan, maar Ossessione volgt bijna precies hetzelfde verhaal als de latere Amerikaanse film 'The Postman Always Rings Twice', zonder de auteur van het boek, James M. Cain, ook maar een eer te bewijzen! Hoe dan ook, het verhaal concentreert zich op Gino Costa, een knappe zwerver die toevallig op een café stuit waar een vrouw, Giovanna Bragana, werkt. Hij komt er al snel achter dat ze getrouwd is met Giuseppe, een grote, dikke, irritante man, die Giovanna niet kan uitstaan. Hij wil dat ze er samen vandoor gaan, maar dat vindt ze niet zo'n goed idee. Uiteindelijk komt het lot tussenbeide en haar plan om haar man te laten vermoorden is geslaagd...<br />Ondanks het feit dat de film wat geloofwaardigheid verliest omdat hij niet de auteur erkent wiens verhaal het is.' Op basis van wat ik ervan heb begrepen, moet ik zeggen dat de regisseur Luchino Visconti de stijl van de film noir goed implementeert, en in zekere zin geef ik zelfs de voorkeur aan de sfeer van deze film boven die van sommige van de grotere Amerikaanse noirs uit de klassieke periode. Het verhaal is, zoals je zou verwachten, buitengewoon sterk en de Visconti slaagt erin om uit zijn spelers goede acteurs te halen. Visconti laat de film echter een beetje te lang duren, en met een speeltijd van bijna 135 minuten vond ik dat het verhaal te dun was om zo'n lange film te rechtvaardigen. Ik voel me bijna schuldig dat ik al deze kritiek op Ossessione afreageer, want het is een goede film, maar het is geen 'geweldige' film. De relatie tussen de twee hoofdpersonen wordt nooit echt goed onderzocht, en het lijkt erop dat de film ons eerder probeert af te leiden dan dat hij ons in de hoofden van de hoofdpersonen laat kijken. Er zit niet veel mysterie in de plot, want we weten zo'n beetje altijd wat er aan de hand is, en door ons niet altijd op de hoofdpersonen zelf te richten is de film niet zo interessant als hij had kunnen zijn. Toch is hij interessant om te zien en wordt hij om die reden aanbevolen... hoewel hij niet zo goed is als de versie uit 1946 van dezelfde James M. Cain-klassieker.
Well, I'd heard from somewhere that Ossessione is a precursor to the Italian film genre, and particular favourite of mine, the 'Giallo'...but actually, aside from the fact that this is a thriller that was made in Italy; the two have pretty much no relation. In the sixties and seventies, Italian film-makers would get themselves a reputation for ripping off just about every successful American film released. They've not done that here, but Ossessione does follow almost the exact same story as the later American film 'The Postman Always Rings Twice', without giving the book's author, James M. Cain, so much as a credit! Anyway, the plot focuses on Gino Costa, a handsome drifter who, by chance, stumbles upon a café where a woman named Giovanna Bragana works. He soon learns that she's married to Giuseppe; a big fat annoying man, whom Giovanna can't stand to have even touching her. He wants the pair of them to run away together, but she's not so keen on the idea. However, fate ends up intervening and her plan to have her husband murdered is successful...<br /><br />Despite the fact that the film loses some credibility for not crediting the author whose story it's based on, it has to be said that director Luchino Visconti implements the film noir style well, and in a way I even prefer the atmosphere of this film to some of the bigger American noir classics. The story is, as you would expect, extremely strong and the Visconti manages to pull good performances out of his cast. Visconti drags the film out a little bit too much, however, and with a running time of almost 135 minutes, I felt that the story was too thin to warrant this kind of length. I almost feel guilty for levelling all this criticism at Ossessione as it IS a good film, but it's not a 'great' film. The relationship between the two central characters is never really explored properly, and it seems like the film is keener to distract us from it rather than let us into the characters' heads. There's not much mystery to the plot as we pretty much always know what's going on, and by not always focusing on the characters themselves; the film is not as interesting as it could have been. Still, it makes for an interesting viewing and comes recommended for that reason...although it's not as good as the 1946 version of the same James M. Cain classic.