Er is geen druppel zonneschijn in 'The Sunshine Boys', de titel van de zogenaamde komedie die Neil Simons enige ironische moment vormt. Simon, die het script van zijn stuk (dat niet wordt verfilmd) heeft aangepast, stelt ouderdom gelijk aan irrationeel gedrag <0xE2><0x80><0x93> en, erger nog, onbeholpen, galopperend, gemeen irrationeel gedrag. Walter Matthau is genadeloos in zijn rol van een bejaarde variétéartiest die wordt overgehaald om zich voor een tv-special te herenigen met zijn voormalige partner in komedies, George Burns (er wordt gezegd dat ze drieënveertig jaar een team zijn geweest, wat de vraag oproept 'hoe lang duurde variété eigenlijk?'). Burns, die een Oscar heeft gewonnen, heeft de pech dat hij pas na een half uur naar de film komt, waarna Matthau het materiaal al naar de bliksem heeft geholpen. Hoe luidruchtiger de film wordt, des te minder draaglijk en kijkbaarder hij is. De regisseur Herbert Ross heeft alleen goed werk geleverd als hij niet werd gekoppeld aan een van Neil Simons scenario's; in deze film zet Ross als een trompetterende amateur de ene klucht na de andere in, hamerend op strijdlustige scènes die geen resultaat opleveren (zoals de half incoherente Matthau die bij een garage verschijnt om auditie te doen voor een tv-commercial). Op dat moment was Matthau nog te jong voor deze rol, en hij compenseert dat door te sloffen en te schreeuwen. Het was aan Ross en Simon om het personage te temperen, om zijn temperament te nuanceren om 'The Sunshine Boys' wat zonniger te maken, maar Walter blijft projecteren alsof we allemaal doof zijn geworden. Het beeld ziet er vreselijk saai uit en kruipt in een lusteloos tempo voort; je verliest al vroeg alle hoop.
There's not a drop of sunshine in "The Sunshine Boys", which makes the title of this alleged comedy Neil Simon's sole ironic moment. Simon, who adapted the script from his play (which goes uncredited), equates old age with irrational behavior--and, worse, clumsy, galumphing, mean-spirited irrational behavior. Walter Matthau is merciless on us playing an aged vaudeville performer talked into reuniting with former comedy partner George Burns for a television special (it's said they were a team for 43 years, which begs the question "how long did vaudeville last, anyway?"). Burns, who won a Supporting Oscar, has the misfortune of coming to the film some thirty minutes in, after which time Matthau has already blasted the material to hell and back. The noisier the movie gets, the less tolerable and watchable it is. Director Herbert Ross only did solid work when he wasn't coupled with one of Neil Simon's screenplays; here, Ross sets up gags like a thudding amateur, hammering away at belligerent routines which fail to pay off (such as semi-incoherent Matthau showing up at a mechanic's garage to audition for a TV commercial). At this point, Matthau was still too young for this role, and he over-compensates by slouching and hollering. It was up to Ross and Simon to tone down the character, to nuance his temperament to give "The Sunshine Boys" some sunniness, yet Walter continues to project as if we'd all gone deaf. The picture looks terribly drab and crawls along at a spiritless pace; one loses hope for it early on. *1/2 from ****