Het is nooit een goed idee om van een boek een film te maken door het verhaal bladzijde voor bladzijde te volgen. Als mensen het boek lezen, beginnen ze automatisch hun eigen'mentale film' te maken over hoe de personages eruitzien, in welke plaatsen ze leven, hoe de situatie zich ontwikkelt. En ieders 'oog in oog'-opus is anders, wat de reden is dat als de 'echte' film eindelijk uitkomt, je altijd een afgepeigerd deel van het bioscooppubliek hebt dat teleurgesteld is omdat hij gewoon niet aan de verwachtingen voldoet.<br />Het enige wat een scenarist en een regisseur kunnen hopen te bereiken, is wat hun eigen visie op de film is, en hopen dat die zo dicht mogelijk komt bij wat hun publiek verwacht te zien. Er is geen betere mogelijkheid voor deze situatie dan de films die gebaseerd zijn op de romans van Stephen King. Als filmmakers tenminste de essentie van zijn verhalen vastleggen, kunnen de resultaten adembenemend en werkelijk angstaanjagend zijn (CARRIE, 'SALEM'S LOT, THE DOAD ZONE), of ze kunnen wat fans beschouwen als een afgrijselijke puinhoop zijn (Kubricks versie van THE SHINING; de miniseries voor IT en THE TOMMYKNOCKERS).<br />Hoewel het niet eens in de buurt komt van de perfecte Stephen King-bewerking, heeft _Pet SEMATARY_ zo veel momenten van puur, tot op het bot gespannen onbehagen die rechtstreeks uit het boek naar het scherm lijken te zijn gevloeid, dat je de tekortkomingen wel zo'n beetje kunt vergeven. Daarvoor moeten we de tot muziekvideo-regisseur getransformeerde filmregisseur Mary Lambert bedanken (ze regisseerde ook SIESTA, niet echt een horrorfilm, maar weer zo'n freaky- must-see die je op je lijst moet zetten), werkend aan een scenario van de 'Man-ster' zelf, en waarschijnlijk een van zijn betere.<br />Aangezien de meesten van jullie het verhaal kennen, zal ik jullie niet met te veel details in slaap laten vallen. Dr. Louis Creed (Dale Midkiff) heeft zijn gezin verhuisd naar het perfecte huis op het platteland. Nou ja, bijna perfect, op twee akelige kleine details na: het gevaarlijk drukke stuk snelweg aan de voorkant en het grote dierenkerkhof in het bos aan de achterkant. Omdat Louis dierenarts is en een zoontje heeft van een jaar of drie... nou ja, zelfs als je het boek niet hebt gelezen, kun je het uitrekenen. Het is per slot van rekening een verhaal van King, dus het is geen mysterie waar dit naartoe gaat.<br />Het gaat hier niet zozeer om de bestemming, maar het spookachtige houdt onderweg op. Bepaalde scènes die je zo goed kent uit het boek komen hier tot een huiveringwekkend, krijsend leven: Rachel Creeds verschrikkelijke herinnering aan haar ongeneeslijk zieke, kreupele zus; Louis' ontmoetingen met de dodelijk gewonde jogger Victor Pascow (Brad Greenquist), zowel voor als na zijn dood; de tocht naar het 'andere' kerkhof achter het dierenkerkhof. En dat derde bedrijf... als dat er is. Je krijgt er alleen maar nachtmerries van, dus misschien moet je je pols maar eens voelen.<br /><0x3E><0x3E> Mooi gespeeld allemaal, vooral wijlen Fred Gwynne als de goedbedoelende buurman Jud Crandall, die de beste tekst in het verhaal heeft: 'Soms is dood beter.'<br /><0x3E><0x3E> Het enige probleem met de filmversie is de rol van Louis' zoon Gage (Miko Hughes). Omdat Lambert en de crew wisten dat het bijna onmogelijk zou zijn om een kind van die leeftijd de rol te laten spelen die nodig was om de deal te bezegelen, deden ze hun best, maar helaas was Hughes destijds te goed om zijn rol als kwaadaardige, door demonen bezeten zombie te'verkopen'. Dit haalt je uit de film zodra hij opduikt, hoewel de scènes waarin hij voorkomt nog steeds meesterlijk geënsceneerd zijn (vooral de doodsscène met Gwynne).<br />Afgezien daarvan is de rest nog steeds zo goed als het maar kan. Wat mij betreft heeft CARRIE nog steeds de titel voor de beste King-bewerking, maar SEMATARY staat boven aan de Top Vijf.<br />Maar zal iets dat is aangepast voor het witte doek net zo angstaanjagend zijn als het verhaal lezen? Niet erg waarschijnlijk... voorlopig.
Making a book into a movie by following the story page-by-page is NEVER a good idea. When people read the book, they automatically start making their own "mental movie" of who the characters look like, the places they exist in, how the situations progress. And everybody's mind's-eye opus is different, which is why when the 'REAL' movie finally comes out, you're always going to have a ticked-off segment of the movie-going audience who are disappointed that it just doesn't measure up.<br /><br />All a screenwriter and a director can hope to accomplish is whatever their own vision of the movie is, and hope that it comes as close as possible to what their audience is expecting to see.<br /><br />There is no better case for this situation than the movies based on the novels of Stephen King. When filmmakers capture at least the essence of his stories, the results can be breathtaking and truly terrifying (CARRIE, 'SALEM'S LOT, THE DEAD ZONE), or they can be what fans consider to be a gawd-awful mess (Kubrick's version of THE SHINING; the miniseries for IT and THE TOMMYKNOCKERS). <br /><br />Although it's not even close to being the perfect King adaptation, PET SEMATARY has so many moments of just skin-and-bone-deep unease that seemed to have bled onto the screen directly from the book, that you can pretty much forgive its shortcomings. For that, we have music video-turned-film director Mary Lambert to thank, (she also directed SIESTA, not exactly a horror movie, but another freaky-as-hell must-see you should put on your list), working from a screenplay by the 'Man-ster' Himself, and probably one of his better ones.<br /><br />Since the majority of you know the story, I won't put you to sleep with too many of the details. Dr. Louis Creed (Dale Midkiff) has moved his family out to the perfect house in the country. Well, almost perfect, except for two nasty little details: the dangerously busy stretch of interstate highway out in front, and the large pet cemetery in the woods out back. Since Louis is a veterinarian and has a young toddler for a son...well, even if you haven't read the book, do the frickin' math. It IS a King story, after all, so no mystery where this is headed. <br /><br />It's not so much the destination that counts here, but the spooky stops along the way. Certain scenes that are so familiar from the book are brought to shivery, scream-inducing life here: Rachel Creed's (STAR TREK'S Denise Crosby) horrific memory of her terminally ill, crippled sister; Louis's encounters with the mortally injured jogger Victor Pascow (Brad Greenquist), both before and after his death; the trip into the "other" cemetery beyond the pet cemetery. And that third act...if it doesn't give you a few nightmares, maybe you should check your pulse.<br /><br />Good performances by all here, especially the late Fred Gwynne as the well-intentioned neighbor, Jud Crandall, who gets the best line in the story that sums it all up: "Sometimes, dead is better."<br /><br />About the only problem with the movie version is the casting of Louis's son, Gage (Miko Hughes). Knowing that it would be damn near impossible to get the kind of performance needed from a kid that age to seal the deal on this, Lambert and crew still did the best they could, and unfortunately, Hughes at the time was just too damn CUTE to "sell" his intended role as an evil, demon-possessed zombie. This takes you out of the movie whenever he shows up, though the scenes where he's featured are still masterfully staged, (especially Gwynne's death scene.)<br /><br />Other than that, everything else is still about as good as it gets. CARRIE still holds the title for best King adaptation as far as I'm concerned; but SEMATARY is right up there in the Top Five.<br /><br />Still, will anything adapted for the screen based on a King book be as terrifying as reading the story? Not BLOODY likely...for now.