Ik zal de gebruikelijke vergelijkingen met een zekere legendarische filmmaker die bekendstaat om zijn neurotische New Yorker-personage achterwege laten, want eerlijk gezegd is het een belediging voor zo'n regisseur om vergelijkingen te trekken met de stuntelende loser Josh Kornbluth. Ik zal ook vermijden om in dezelfde adem te spreken over de spot-on satire _Office Space_ als over deze celluloid-catastrofe. Ik kan het echter wel vergelijken met wakker worden tijdens je eigen operatie - het is pijnlijk om te zien en je vraagt je af of de chirurgen wel weten wat ze doen. Haiku Tunnel is het soort film waarvan je zou willen dat ze in het beginstadium van de productie de stekker eruit hadden getrokken. Het was wreed om hem in leven te laten en als gevolg daarvan heeft het publiek over de hele wereld eronder te lijden. De premisse van de film <0xE2><0x80><0x93> als die al een premisse heeft <0xE2><0x80><0x93> is de moeite van het bespreken niet waard, maar voor alle zekerheid zal ik het toch doen. Josh Kornbluth, een uitzendkracht met een ernstige bindingsangst, krijgt een vaste baan aangeboden. Zijn voornaamste taak is het versturen van zeventien brieven met de hoogste prioriteit aan zijn baas. Maar tot zijn stomme verbazing is hij niet in staat deze eenvoudige taak uit te voeren. De hoofdrolspeler - als je hem tenminste zo kunt noemen - is een onhandige hansworst van een man, met een mollig gezicht, een wijkende, ongetemde haarlijn en een reeks gelaatsuitdrukkingen die variëren van ineenkrimpen tot ronduit verontrustend zijn. Waar - waar heeft de regisseur deze lul gevonden? Wat zei u ook alweer over dat hij de regisseur was? O, ik heb me vergist. Jezelf in je eigen g<0xC3><0xAA>ne van een scenario spelen is één ding, maar ik vermoed dat de heer Kornbluth als mens niet zo overtuigend is, laat staan als acteur. Wees gerust, dit is beslist geen doelloze karaktermoord, maar ik ben nog nooit zo opgefokt geraakt door de aanwezigheid van een acteur op het witte doek! Mijn frustratie werd nog verergerd door zijn onophoudelijke monologen voor de camera's tussen de scènes door. Ik bedoel, alsof de kijker ook maar een greintje intelligentie nodig heeft om deze onzin te begrijpen, beledigt Kornbluth ons nog meer door de actie te verzwijgen (eerste regel bij het maken van een film: verdoezel de handeling niet, maar verzwijg hem). Wie denkt die vent wel dat hij is? Hij heeft geen charisma, geen charme, en te oordelen naar zijn hawaïhemden heeft hij geen enkel gevoel voor stijl. Zijn castingagent zou recht voor zijn raap neergeschoten moeten worden!<br />De bijrollen doen niets om de intense verveling te verdrijven die ik voelde, op één uitzondering na. Patricia Scanlon doet heel grappig alsof ze Helen is, de ex-secretaresse, die door haar oude baas tot waanzin is gedreven, en ze voert vanuit haar kelder lastige telefoongesprekken terwijl ze een zaklantaarn onder haar gezicht houdt. Daar moest ik wel om grinniken, maar het moment ging snel voorbij en ik keek weer op mijn horloge voor de rest van de film.<br />De titel van de film is ook een verkeerde benaming. De haikutunnel heeft niets te maken met de oude vorm van Japanse poëzie. Laat je niet om de tuin leiden door de pretentieus klinkende titel of het feit dat de film maar in een paar bioscopen heeft gedraaid en daar geen geld heeft verdiend aan de kassa.' Daar is een heel goede reden voor!<br /><br />
I'll dispense with the usual comparisons to a certain legendary filmmaker known for his neurotic New Yorker persona, because quite frankly, to draw comparisons with bumbling loser Josh Kornbluth, is just an insult to any such director. I will also avoid mentioning the spot-on satire `Office Space' in the same breath as this celluloid catastrophe. I can, however, compare it to waking up during your own surgery  it's painful to watch and you wonder whether the surgeons really know what they're doing. Haiku Tunnel is the kind of film you wish they'd pulled the plug on in its early stages of production. It was cruel to let it live and as a result, audiences around the world are being made to suffer.<br /><br />The film's premise  if indeed it has one  is not even worth discussing, but for the sake of caution I will. Josh Kornbluth, a temp worker with severe commitment-phobia, is offered a permanent job. His main duty is to mail out 17 high priority letters for his boss. But ludicrously, he is unable to perform this simple task. My reaction? Big deal! That's not a story it's a passing thought at best - one that should've passed any self-respecting filmmaker by. <br /><br />The leading actor  if you can call him that  is a clumsy buffoon of a man, with chubby features, a receding, untamed hairline, and a series of facial expressions that range from cringe-making to plain disturbing. Where o where did the director find this schmuck? What's that you say he is the director? Oh, my mistake. Playing yourself in your own embarrassment of a screenplay is one thing, but I suspect that Mr Kornbluth isn't that convincing as a human being, let alone an actor. Rest assured, this is by no means an aimless character assassination, but never before have I been so riled up by an actor's on-screen presence! My frustration was further confounded by his incessant to-camera monologues in between scenes. I mean, as if the viewer needs an ounce of intelligence to comprehend this drivel, Kornbluth insults us further by `explaining' the action (first rule of filmmaking: `dramatize exposition' show, don't tell). Who does this guy think he is? He has no charisma, no charm, and judging by his Hawaiian shirts, no sense of style. His casting agent should be shot point blank!<br /><br />The supporting actors do nothing to relieve the intense boredom I felt, with but one exception. Patricia Scanlon puts in a very funny appearance as Helen the ex-secretary, who has been driven insane by her old boss, and makes harassing phone calls from her basement, while holding a flashlight under her face. This did make me chuckle to myself, but the moment soon passed and I was back to checking my watch for the remainder of the film.<br /><br />The film's title is also a misnomer. Haiku Tunnel has nothing to do with the ancient form of Japanese poetry. Don't be fooled into thinking this is an art house film because of its pretentious-sounding title or the fact that it only played in a handful of cinemas and made no money at the box office there's a very good reason for that!<br /><br />