Er zijn veel soorten re<0xC3><0xBC>nieprogramma's. Het ene soort is dat van oude acteurs die uit de mottenballen worden gehaald om personages te reconstrueren die ze twintig of dertig jaar niet hebben gespeeld. Die hebben gemengde resultaten. Het programma 'Return to Mayberry' was, ondanks enige dwaasheid, oké; het programma 'Return to Green Acres' was rampzalig (Eddie Albert gebruikte een woord voor het script dat ik hier niet zal herhalen, maar zowel het script als de film stinkt); 'Redding uit Gilligan's Island' vulde een noodzakelijke leemte in het verhaal van de schipbreukelingen, hoewel het programma zelf dwaas was, zelfs vanuit het gezichtspunt van een schipbreukeling uit Gilligan's Island. In de meeste gevallen zijn de scripts zwak; soms komt er een dwaasheid in de scripts die al te wetend is, en in een komische film is het dat ook.' Het is bijna altijd fataal voor de personages om te weten dat ze grappig zijn. Er worden nieuwe personages geïntroduceerd die niet in het mengsel passen. Over het algemeen zijn die re<0xC3><0xBC>nieprogramma's vrij zwak. Een tweede soort re<0xC3><0xBC>nieprogramma is het soort waarin de cast zijn verleden aan de kant zet, maar blijft zitten om verhalen te vertellen, herinneringen op te halen, afgewisseld met flashbacks uit de programma's. Dan zijn er films gebaseerd op de programma's, die zelden goed zijn; en films gebaseerd op de geschiedenis van de show (in _The Brady Bunch_ zijn beide dingen gebeurd, met verschillende resultaten). De film gebruikt bijna al het bovenstaande, met een prachtig verwrongen standpunt, waardoor het de beste van de re<0xC3><0xBC>nieshows is, en heeft de lat voor de andere hoger gelegd.<br /><0x3E><0x3E> Adam West en Burt Ward, die naar een voorstelling van de originele Batmobiel worden ontboden. Terwijl ze daar zijn, wordt de auto gestolen.<br /><0x3E><0x3E> De Adam West uit de film is een man die dement is. Hij noemt Jerry, zijn butler, 'Herr Alfred'. Hij maakt een borstbeeld van Shakespeare in zijn appartement open en ontmaskert een verborgen paal om mee naar de parkeergarage te glijden. Hij is geobsedeerd door het feit dat hij een misdaadbestrijder is, terwijl hij in werkelijkheid niet meer is dan een mislukte acteur. Als de Batmobiel wordt gestolen, gelooft hij het niet alleen.' Als misdaadbestrijder is het zijn plicht om het terug te winnen, dus trekt hij en onwillige Burt Ward aan als zijn assistent.<br />De achtervolging is grotendeels spraakzaam, en West en Ward halen herinneringen op aan vroeger. Ze worden onderbroken door flashbacks met acteurs die West en Ward in vroeger tijden spelen. De moderne scènes en de flashbacks hebben allebei het maffe gebrek aan realiteit dat de show in stand houdt. Er zijn ook grappen die West in staat stelt om zichzelf belachelijk te maken: in Wards boek over zijn tijd in de show sprak hij openhartig over Wests libido en ook over het feit dat hij een vrek was (West laat Ward alles voor hun achtervolging betalen, tot aan fooien en buskaartjes toe). De aanwijzingen die ze volgen, de personages die ze ontmoeten (zelfs in flashbacks) passen allemaal bij de mentaliteit van de oude serie, en er zijn verscheidene lofzangen, waaronder een vuistgevecht met geschreven geluidseffecten.<br />Het hele gebeuren is buitengewoon grappig en wordt met veel zwier uitgevoerd. Er zijn ook cameo's van Julie Newmar (die eruitziet alsof ze een facelift te veel heeft gehad) en Frank Gorshin, die ons eraan herinnert waarom hij zo'n cultpubliek heeft. Gorshin zal de Riddler zijn als Jim Carey, zijn voor de hand liggende opvolger, allang vergeten is. De film bouwt op naar een vrij voor de hand liggende, maar grappige climax.<br />Deze serie is een model voor re<0xC3><0xBC>nies, maar helaas zijn er maar weinig die in het patroon passen. Deze show had acteurs die hun oude personages opnieuw afspeelden; jonge acteurs die een film speelden over de totstandkoming van de show; de acteurs West en Ward die herinneringen ophaalden; en een moderne film met de echte Adam West die de demente Adam West speelde. Hij heeft alles. Als je van de oude show hield, is dit de kurk op de fles.
There are many kinds of reunion shows. One kind is where old actors are taken out of mothballs and set to recreate characters they haven't played for twenty or thirty years. These have mixed results. `Return to Mayberry', despite some silliness, was okay; `Return to Green Acres' as execrable (Eddie Albert used a word for the script I won't repeat here, but both it and the movie stink); `Rescue from Gilligan's Island' filled in a necessary gap in the story of the castaways, though the show itself was silly even from a `Gilligan's Island' viewpoint. In most cases, the scripts are weak; sometimes a silliness appears in the scripts that is too knowing  and in comedy it's nearly always fatal for the characters to know they're being funny. New characters are introduced who don't fit the mix. In the main, these reunion shows are pretty weak. A second sort of `reunion' show is the kind where the cast lays its past aside but sits around, telling stories, reminiscing, interspersed with flashbacks from the shows. Then there are movies based on the shows, which are rarely good; and movies based on the history of the show (`The Brady Bunch' has had both of these happen to it, with various results).<br /><br />`Return to the Batcave' uses nearly all the above, with a wonderfully twisted viewpoint, which makes it the best of the reunion shows, and has raised the bar for the others.<br /><br />Adam West and Burt Ward and summoned to a showing of the original Batmobile. While they are there, the car is stolen. <br /><br />The Adam West of the movie is a man demented. He called Jerry, his butler, `Alfred'. He opens a bust of Shakespeare in his apartment and reveals a hidden pole to slide down to the parking garage. He's obsessed with being a crime fighter, when in fact he's merely a washed up actor. When the Batmobile is stolen he not only believes it's his duty as a crime fighter to recover it, he drags and unwilling Burt Ward in as his assistant.<br /><br />The pursuit is largely loquacious, with West and Ward reminiscing about the old days. It is broken by `flashbacks' with actors playing West and Ward in the old days. The modern scenes and the `flashbacks' both have the wacky lack of reality the show maintained. There are also running gags that show West is able to make fun of himself: in Ward's book about his time on the show, he spoke frankly about West's libido and also his being a skinflint (West makes Ward pay for everything in their pursuit, down to tips and bus fare). The clues they follow, the characters they meet (even in flashback) all fit the mentality of the old series, and there are several homages, including a fist fight with written sound effects.<br /><br />The whole thing is extremely funny and done with great panache. There are also cameos by Julie Newmar (looking like she's had one facelift too many) and Frank Gorshin, reminding us why he has such a cult following. Gorshin will be the Riddler when Jim Carey, his obvious successor, is long forgotten. The movie builds to a fairly obvious but funny climax.<br /><br />This show is a model for reunion shows  unfortunately, there are few that can fit the pattern. This show had actors replaying their old characters; young actors playing a movie about the making of the show; the actors West and Ward reminiscing; and a modern-day movie with the real Adam West playing the demented Adam West. It has everything. If you loved the old show, this is the stopper on the bottle.