Dit klassieke, blanco klassieke verhaal over smeulende hartstocht uit 1997 heeft zijn welverdiende legendarische status bereikt als een van de grootste saga's op het witte doek over een gedoemde en hopeloze liefde. Het allesoverheersende, voortdurende en voortdurende magnetisme tussen rechter Reinhold en hoe-heet-ze-ook-alweer zorgt ervoor dat het hart van menig kijker gaat bonzen bij de herinnering aan zijn of haar eigen eerste verliefdheid. Het briljante scenario laat deze embryonale affaire-in-wording voor het verrukte publiek bungelen, dat als aan de grond genageld zit terwijl de abstracte, bijna impressionistische film zich concentreert op de net-onder-de-grondse verlangens die tussen de hoofdrolspelers eb en vloed zijn. Je kunt de seksuele spanning met een botte bandenlichter doorknippen.<br />Een klein druppeltje zweet aan het puntje van een neus vangt het felle zonlicht en laat geen twijfel bestaan over de betekenis ervan. Scènes als deze zijn er in overvloed en je moet er keer op keer naar kijken. Net als bij 'Jane Eyre' en 'Rebecca' (waarmee dit meesterwerk zo vaak wordt vergeleken), zullen de close-ups van de gezichten van de acteurs, terwijl ze het langzame ontwaken van de grote liefde-die-niet-komt, ervaren, je altijd blijven achtervolgen.<br />De nu klassieke soundtrack van RC, met zijn creatieve en unieke gebruik van een solosynthesizer, benadrukt de emotie die als een lekkende zwengel door het hele nummer druipt.<br /><br />Als ik al enige kritiek zou hebben op wat ik als een kleine tekortkoming beschouw (en de toorn van de miljoenen fans die deze klassieker zo dierbaar zijn riskeert), zou ik zeggen dat het kenmerk van 'Runaway Car', zoals het in de film wordt genoemd, klein is. <0xE2><0x80><0x93> het gevoel van toenemende seksuele spanning <0xE2><0x80><0x93> wordt even onderbroken door het tafereel op de snelweg, dat nu, na herhaalde bezichtigingen, net iets te lang (en waarschijnlijk zelfs onnodig?) lijkt voor het eeuwige, bitterzoete verhaal van _Love interrupted_.<br />Durf ik vooruit te lopen op wat ik beschouw als de allerkleinste tekortkoming in deze door de kritiek zo hoog ingeschatte triomf van de moderne film? 'Burger Kane' had zijn 'Rozenknopje'... 'Runaway Car' had ook zijn trefwoord moeten hebben. Misschien had de film kunnen beginnen met een extreme close-up van rechter Reinhold die iets zei als 'Een auto is een verlengstuk van zijn eigenaar!', en had de rest van de verhaallijn dan kunnen worden gewijd aan het afkammen van elke lettergreep, subtiliteit en nuance van die zin. Als die plotlijn klopte, had deze film dat jaar bij de Golden Globes de top bereikt met _Titanic_, daar ben ik van overtuigd.<br />Mijn enige spijt? Dat ik het boek niet als eerste heb gelezen.
This 1997 film-blanc classic tale of smoldering passion has achieved its well-deserved legendary status as one of the screen's greatest sagas of a doomed and hopeless love. The pervasive, ongoing and progressive magnetism between Judge Reinhold and what's-her-name is sure to set many a viewer's heart a-flutter with memories of one's own first crush. The brilliant screenplay dangles this embryonic affair-to-be in front of the enraptured audience, sitting transfixed as the abstract, almost-expressionist cinematography deep-focuses on the just-under-the-surface desires that ebb and flow between the principals. You can cut the sexual tension with a dull tire iron. <br /><br />A tiny drop of perspiration on the end of a nose catches the bright sunshine, and leaves no doubt as to its significance. Scenes like this abound and bear watching again and again. As with "Jane Eyre" and "Rebecca" (to which this masterpiece is so often compared), the closeups of the actors' faces as they experience the slow dawning of the great love-that-is-not-to-be will haunt you forever. <br /><br />The now-classic RC soundtrack score, with its creative and unique use of solo synthesizer, emphasizes the emotion that drips throughout like a leaky crankcase.<br /><br />If I had any criticisms at all by mentioning what I consider a minor flaw (and dared to risk the wrath of the millions of fans who hold this classic so dear to their hearts), I would say that the hallmark of "Runaway Car" - its sense of mounting sexual tension - is briefly broken by the highway scene, which now after repeated viewings seems just a bit overlong (and probably even unnecessary?) to the eternal, bittersweet tale of Love Interrupted.<br /><br />Dare I advance what I perceive as the tiniest of flaws in this critically-acclaimed triumph of modern cinema? 'Citizen Kane' had its 'Rosebud' . . . 'Runaway Car' should have its catchword as well. Perhaps the film could have opened with an extreme closeup of Judge Reinhold saying something such as "A car is an extension of its owner!", and the rest of the storyline could then be dedicated to parsing every syllable, subtlety and nuance of that phrase. Had that plot line been done, this film could have topped "Titanic" at the Golden Globes that year, I'm convinced.<br /><br />My one regret? That I didn't read the novel first.