Ik ben naar een vertoning van deze film geweest en hoewel er een paar momenten in zaten die me aan het lachen maakten, had hij een paar heel belangrijke tekortkomingen. Ten eerste presenteert hij zich als de grappige wapenfeiten van een in het echte leven gescheiden vrouw die in L.A. de liefde probeert te vinden. Waar het op neerkomt is een deprimerende, narcistische en niet-grappige stoeipartij door de geschiedenis van het liefdesleven en het beroepsleven van de filmregisseur. Grappen zijn snel versleten en je merkt dat het je plotseling niet meer kan schelen hoe de afspraakjes van deze man verlopen. Het bespottelijke is dat de regisseur zich tegelijkertijd voordoet als een uitermate irritant en slecht geconserveerd personage en dan van ons verwacht dat we ons zorgen maken.
I went to a screening of this movie and while it had a couple moments that made me laugh, it had some very major flaws. It first of all presents itself to be the humorous exploits of a real-life divorcee trying to find love in LA. What it morphs into is a depressing, narcissistic, and unfunny romp through the history of the film director's love life and professional life. Jokes wear thin quickly and you find yourself suddenly not caring how this man's dates progress. The ridiculousness is that the director simultaneously presents himself as an extremely annoying and heavily flawed character and then expects us to be concerned.