Zoals in elk filmgenre zijn er goede gangsterfilms en slechte gangsterfilms. Als je me zou vragen een goede gangsterfilm te noemen, zou ik er tientallen hebben om uit te kiezen. Als je me zou vragen een slechte gangsterfilm te noemen, zou de eerste die me te binnen schiet waarschijnlijk de film zijn die me nog steeds een soort depressie van teleurstelling bezorgt, ongeveer een week nadat ik de film voor de eerste en, ik verzeker je, de laatste keer heb gezien. Die film is 'The General', die niets te maken heeft met de stomme film uit 1926 met dezelfde naam. Dit is een heel droog, heel traag gangsterepos dat vragen oproept die niet over het verhaal gaan (het). De film gaat over een Ierse misdadiger, Martin Cahill (Brendan Gleeson), die als tiener zijn lange reeks misdaden begon met het stelen van eten en die als volwassene opklom naar het beroven van musea en huizen. Ondertussen probeert de politie onder leiding van inspecteur Kenny (Jon Voight) wanhopig en energiek een van zijn misdaden te bewijzen en hem te veroordelen (of te vermoorden) tot de doodstraf.<br />Misschien omdat het een film is in dezelfde categorie als de fantastische 'Goodfellas' (1990) en de eerste twee 'Godfather'-films (1991)? 'De Generaal'. Maar dat is misschien te gemakkelijk. Dit zou een slechte film zijn geweest als ik de voornoemde meesterwerken niet had gezien voordat ik door verveling werd overmand in deze oase met zijn veel te lange looptijd van schreeuwende, slechte scènes. Laten we beginnen met de film te bekritiseren door alleen maar te kijken naar de stijl waarin hij wordt gepresenteerd. Om de een of andere reden hebben regisseur John Boorman en filmer Seamus Deasy deze film zwart-wit gemaakt, terwijl de stijl en de presentatie duidelijk elementen zijn die bij een volledige kleurenfilm horen. Nu heb ik niets tegen b/w-films, zelfs niet als ze in moderne tijden zijn gemaakt. (1993) was voor meer dan negentig procent in zwart-wit opgenomen en het is een meesterwerk. 'The General', vijf jaar na 'Schindler's List', is dat niet. De cinematografie is ook veel te uitgesponnen met hoge belichtingstoetsen die erg afleiden en de film een videogame-achtige kwaliteit geven die ik alleen maar irritant vond. De filmmakers kozen duidelijk voor een documentaireachtige stijl, net als 'Schindler's List', maar ze slagen er niet in om het te veel op een documentaire te laten lijken en tegelijkertijd te veel op een klassieke film. De prestaties in de film variëren van acceptabel tot slecht. Brendan Gleeson en Jon Voight gaven blijk van een redelijk enthousiasme voor hun rollen, maar soms had ik het idee dat zelfs zij een beetje in de war raakten van het afschuwelijke script waar ze uit citeerden. Het geluidsontwerp is ook erg primitief, waarschijnlijk in een poging het een jaren-veertig-uitstraling te geven, maar ook dat lukt niet, want ook dat lijkt te veel op een moderne film en lijkt totaal niet op zijn plaats.<br />Maar het ergste wat er gebeurt is dat er in de film geen enkel <0xE2><0x80><0x93> niet één <0xE2><0x80><0x93> personage is voor wie ik emoties of meningen voelde. Sterker nog, voor elk moment van elke scène was de enige gedachte die door mijn hoofd ging: 'Oké, en wat dan nog?' Momenten die in een betere film schokkend of weerzinwekkend zouden lijken, zijn hier alleen maar saai en tijdrovend. Ik voelde geen sympathie voor of afkeer van de Brendan Gleeson-figuur, want de manier waarop Cahill is geschreven, is domweg vlak en saai. Gleeson speelt de gewone misdadiger en bereikt niet de impact die de echte Martin Cahill kennelijk wel had. Als een personage wordt vermoord (zoals altijd in gangsterfilms), voelen we niets. Geen wroeging, geen opluchting, geen verrassing, niets. We zeggen alleen maar 'en wat dan nog?' En dat is alles wat ik deed tijdens de hele looptijd van deze zeer zwakke, zeer slecht gemaakte misdaadfilm.
Like with any movie genre, there are good gangster movies and there are bad gangster movies. If you asked me to name a good gangster movie, I'd have dozens to choose from. If you asked me to name a bad gangster movie, probably the first one to pop up in my mind is one that still has me in a sort of depression of disappointment about a week since I saw the film for the first and I promise you, the last time. That film is "The General", unrelated to the 1926 silent film of the same name. This is a very dry, very slow gangster epic that raises questions not about the story (it's more than easy to follow) but about why the filmmakers chose to make this rather flimsy endeavor.<br /><br />Like "Goodfellas" (1990) and "American Gangster" (2007)two superior mob movies"The General" is based on real people and true events. The film revolves around an Irish criminal named Martin Cahill (Brendan Gleeson) who started his long chain of crimes stealing food as a teenager and then moving up to robbing museums and houses as an adult. Meanwhile, the police led by an inspector named Kenny (Jon Voight) try desperately and vigorously to prove just one of his crimes and convict (or kill) him.<br /><br />Perhaps because it's a film in the same category as the marvelous "Goodfellas" (1990) and the first two "Godfather" films, I was expecting too much from "The General." But that may be going too easy on it. This would have been a bad film had I not seen the aforementioned masterpieces before being swamped by boredom in this oater and its far-too-stretched running time of screaming bad scenes. Let's start knocking the film by just looking at the style in which it is presented. For some reason, director John Boorman and cinematographer Seamus Deasy selected to film this movie in black-and-white while its style and presentation are clearly the elements that belong to a full-fledged color film. Now I have nothing against b/w pictures, not even ones made in modern-day times. "Schindler's List" (1993) was more than ninety percent filmed in black-and-white and it's a masterpiece. "The General", made just five years after "Schindler's List" is not. The cinematography is also far too blown out with high lighting keys that seem very distracting and give the movie a very video-game-like quality that I found simply annoying. The filmmakers were obviously going for a realist's documentary-like style, like "Schindler's List" did, but they fail by making it seem too much like a documentary and at the same time, too much like a classic-style motion picture. Performances in the film range from passable to poor. Brendan Gleeson and Jon Voight gave decent enthusiasm for their roles, but it seemed to me at times that even they were getting kind of run down by the awful screenplay from which they were quoting. The sound design is also very primitive, probably in an attempt to give it a 40s crime-noir appeal, but that also fails because again, it's made too much like a contemporary picture and seems vastly out of place.<br /><br />But the worst thing that occurs is that there's not onenot onecharacter in the film that I felt any emotions or opinions for. In fact, for every moment of every scene, the only thought going through my head was "okayso what?" Moments that in a better film might come across as shocking or appalling are just dull and time-consuming here. I did not sympathize or hate the Brendan Gleeson character because the way the Cahill character is written is simply flat and dull. Gleeson just plays the common criminal and does not strike out with the impact the real Martin Cahill obviously did. If a character is killed off (as they always are in gangster films), we feel nothing. No remorse, no relief, no surprise, nothing. We just say "so what?" And that's all I did during the entire running time of this very flimsy, very poorly-made crime film.