Dit was de achtste en laatste film van Columbia Whistler en de enige zonder Richard Dix, die zich uit de filmwereld had teruggetrokken en het jaar daarop zou sterven. Het is nog steeds een bekwame thriller, de machine draaide perfect zonder hem, maar er ontbrak iets: Dix! De verhalen in de Whistler-serie waren altijd interessant, soms briljant, de scenario's vaak noirs waren altijd sfeervol, maar het was niet alleen de Whistler zelf die het geheel op het scherm in elkaar zette, dat deed Dix ook.<br /><br />Een jong stel dat twee hele weken uit elkaar gaat, krijgt de neiging om in de stromende regen te trouwen, maar wordt gedwarsboomd als de potentiële bruid eerst verdwijnt en dan ontdekt dat ze al getrouwd is voordat ze kennelijk gek wordt. Is de potentiële bruidegom afgeschrikt, zelfs als de privédetective die hij heeft ingehuurd om haar te vinden, hem plotseling een klap verkoopt en ervandoor gaat, of is de liefde blind? Wie verdraait wie is de vraag. Michael Duane in zijn voorlaatste film is oké als een beetje een slappeling, de mooiste momenten van de mooie Lenore Aubert, de volgende film in Abbott & Costello Meet Frankenstein speelde, en Richard Lane was zoals altijd fantastisch in dienst van Boston Blackie. Ook het enige uitje waarbij de Whistler zelf nat moet zijn geworden van het rondhangen in de regen, tenzij hij bespoten is met zeeschuim in Voice.<br />Er gebeurde veel in dit laatste uur, en het is de moeite waard om zoals gewoonlijk te blijven kijken naar fans van het genre zoals ik. De Whistler-radioserie, die in 1942 begon, ging tot 1955 door met bijna 700 half uur durende programma's, die bijna allemaal op mp3 verkrijgbaar zijn, en op basis van wat ik tot nu toe heb gehoord, is het ook bijna allemaal de moeite waard om naar te luisteren.
This was the eighth and final Columbia Whistler film and the only one without Richard Dix who had retired from movies and was to die the following year. It's still a competent thriller, the machine carried on without him perfectly, but  something was missing: Dix! The stories in the Whistler series were always interesting, sometimes brilliant, the screenplays often noir always atmospheric, but it wasn't only the Whistler himself that hung it all together on screen, Dix did too.<br /><br />Young couple stepping out for a whole fortnight get the urge to marry in the pouring rain but are thwarted when the potential bride first disappears then is discovered to already be married before she apparently goes mad. Is the potential groom put off, even when the private dick he's hired to find her suddenly slugs him and lams, or is love blind? Who's twisting who is the question. Michael Duane in his penultimate film is OK if a bit of a wimp, lovely Lenore Aubert's finest moments came next film in Abbott & Costello Meet Frankenstein, and Richard Lane was wonderful as ever on loan from Boston Blackie. Also the only outing where the Whistler himself must have got wet from slouching about in the rain, unless he got sprayed with sea foam in Voice.<br /><br />A lot happened in this last hour, well worth watching over and over again as usual to fans of the genre like me. The Whistler radio series begun in 1942 carried on until 1955 clocking up nearly 700 half hour shows, nearly all of which are available on mp3 and based upon what I've heard so far nearly all of which are well worth listening to as well.