Ik nam mijn 19-jarige dochter mee naar deze interessante oefening in filmmaken. Ik vind het altijd intrigerend om de meningen en meningen van een andere generatie over films te horen, vooral omdat ik zelf zo cynisch ben. Het is goed om een ongezouten mening te horen van iemand die nog niet de 'ik heb het al eens gezien, dat heb ik ook gedaan'-benadering van elke film die ze ziet heeft bereikt. Ik kan tot mijn genoegen zeggen dat we er allebei echt van hebben genoten en het beschouwden als een geslaagd avondje uit met moeder en dochter. Veel, veel beter dan naar een hersendode 'chick-film' gaan, waarvan ik heb begrepen dat we er volgens de demografie van moeten genieten. Er werden achttien regisseurs gevraagd om een kort stuk te schrijven over elk van de arrondissementen van Parijs, een stad die ik al twintig jaar niet meer heb bezocht. Maar ik wou dat ik dat wel had gedaan. Ze zijn losjes met elkaar verbonden door shots, en vertegenwoordigen verschillende benaderingen van de liefde in de stad die in de populaire cultuur wordt beschouwd als de wezenlijke romantische hoofdstad van de wereld. Sommige films werken beter dan andere, maar, zoals andere recensenten hebben gezegd, ze dalen nooit te ver af naar kitsch. Sommige zijn grappig, sommige zijn triest, sommige zijn intrigerend en andere gewoonweg raadselachtig (ik probeer nog steeds een diepe innerlijke waarheid te ontdekken bij de kapsalon 'Vliegende Tijger, Verborgen Draak'). Sommige zijn gewoon leuk en zouden misschien moeten...' Het is misschien mijn enige kritiek op de hele film, dat Parijs er te mooi in wordt. Het kan er ook koud, nat, mistig, onverschillig en ellendig zijn, of, in de zomer, gloeiend heet en zo vol met toeristen dat je je voelt als een sardine in een blik die urenlang in de rij staat om alle attracties te kunnen zien. Maar ik kan niet kiezen.<br />Mijn persoonlijke favoriet was de film van de gebroeders Coen, opgenomen in het metrostation van de Tuilerieën, met in de hoofdrol een perfect gecaste Steve Buscemi als een verwarde toerist die per ongeluk verzeild raakt in een ruzie tussen twee geliefden. Absoluut perfect, en heel, heel grappig, zonder dat Buscemi ook maar een woord hoeft te zeggen. Ik genoot ook op een perverse manier van het stuk over de twee mimespelers, dat waarschijnlijk het dichtst in de buurt kwam van aandoenlijk <0xE2><0x80><0x93> het balanceerde op het randje van kitsch, maar het bleef aan de goede kant. Rufus Sewell en Emily Mortimer, die inzicht kregen door een ontmoeting met het graf van Oscar Wilde, lieten me nogal onverschillig, en Juliette Binoche, die de dood van haar zoontje probeerde te verwerken, gaf me een heel, heel ongemakkelijk gevoel. Ik vond zowel het stuk van Bob Hoskins/ Fanny Ardent als dat van Ben Gazzara/ Gena Rowlands een beetje plat, maar Maggie Gyllenhaal was goed (heeft ze de markt voor junkies veroverd? Ik heb vorige week naar Sherry Baby gekeken).<br />Maar ik voelde de twee'sociale gerechtigheid'. De film (bij gebrek aan een betere manier om het uit te drukken) werkte heel goed. Daarmee bedoel ik in de eerste plaats de film over de jonge moeder die haar eigen kind in een kinderdagverblijf achterlaat om aan de andere kant van de stad voor de baby van iemand anders te gaan zorgen. En dan de film over de Afrikaanse migrant, die in de marge van een onverschillige samenleving zijn best doet om te bestaan, die wordt neergestoken en op straat sterft voor de ogen van een jonge, nieuwe ambulanceverpleegkundige. Alweer een moordstatistiek, in een wereld waarin elk jaar duizenden migranten sterven in hun strijd om een beter leven te bereiken. Ik vond beide stukken heel goed gedocumenteerd. De laatste film, 14th Arrondissement, waarin Margo Martindale een postbeambte uit Colorado speelt die het verhaal vertelt van haar eerste reis naar Parijs <0xE2><0x80><0x93> in heel slecht Frans met een Frans accent <0xE2><0x80><0x93> toen ze op de avondschool Franse les had. Een perfecte afloop van een goede, intrigerende, zij het niet echt geweldige film.<br />Paris je t'aime was een ambitieus idee, maar het werkt aardig.
I took my 19 year old daughter with me to see this interesting exercise in movie making. I always find it intriguing to get views and opinions from a different generation on movies, especially as I'm such a cynic myself. It's good to get an unjaded opinion from someone who hasn't yet reached the "been there, done that" approach to every movie she sees. I'm pleased to say that we both really enjoyed it and regarded it as a successful mother / daughter evening out. Far, far better than going to see some brain dead "chick flick", which I gather is what we are supposed to enjoy, according to the demographics? <br /><br />Eighteen directors were asked to produce a short piece about each of the arrondissements of Paris, a city I haven't visited in 20 years. But I wish I had. They are loosely linked by joining shots, and represent different approaches to love in the city regarded in popular culture as the quintessential romantic capital of the world. Some of the films work better than others but, as other reviewers have said, it never descends too far into kitsch. Some are funny, some are sad, some intriguing and some just plain puzzling (I'm still trying to discern some deep inner truth to the "Flying Tiger, Hidden Dragon" hairdressing salon.) Some are just fun and perhaps shouldn't be assigned too much meaning (the vampire and the tourist for example.) Possibly my only criticism of the whole film, is that it makes Paris look too good. It can also be cold, wet, foggy, indifferent and miserable, or, in summer, baking hot and packed with so many tourists that you feel like a sardine in a can queuing up for hours to see every attraction. But I'm nit picking. <br /><br />My personal favourite by far was the Coen brothers film shot on the Tuileries Metro station, and starring a perfectly cast Steve Buscemi as a confused tourist who inadvertently finds himself caught up in a lovers' tiff. Absolutely perfect, and very, very funny, without Buscemi having to say a word. I also perversely enjoyed the piece about the two mime artists, which was probably the closest the movie got to being cutesy - that certainly teetered on the edge of kitsch, but it just stayed on the right side. Rufus Sewell and Emily Mortimer gaining insight from an encounter with Oscar Wilde's tomb left me pretty indifferent, and Juliette Binoche trying to cope with the death of her small son made me very, very uncomfortable. I thought both the Bob Hoskins / Fanny Ardent piece, and Ben Gazzara / Gena Rowlands fell a bit flat, but Maggie Gyllenhaal was good (has she cornered the market in junkies? I watched Sherry Baby last week.) <br /><br />But I felt the two "social justice" pieces (for want of a better way of putting it), worked very well. By that, I mean first of all the film about the young mother leaving her own child in a day care to go and look after someone else's baby across town. And then the film about the African migrant, struggling to exist on the margins of an indifferent society, who is stabbed and dies in the street in front of a young, new paramedic. Yet another murder statistic, in a world which sees thousands of migrants dying in the struggle to reach what they see as a better life, every year. I thought both pieces very well observed.<br /><br />The final film, 14th Arrondissement, in which Margo Martindale plays a postal worker from Colorado recounting the story of her first trip to Paris  in very badly accented French  to her night school French class, moved me. A perfect ending, to a good, intriguing if not quite great, movie. <br /><br />Paris je t'aime was an ambitious idea, but it works pretty well.