Babyface is een van de betere'vergeten' films van voor de code. Hij werd gisteravond vertoond na de versie uit 1931 van WATERLOO BRIDGE op het TURNER CLASSIC NETWORK, dus kon ik de film bekijken zoals hij nu is, met meer dan vier minuten van de oorspronkelijke versie.<br />Stanwyck woont in East St. Louis (waar ze misschien de dronken ouders van 'Myra' <0xE2><0x80><0x93> Mae Clarke <0xE2><0x80><0x93> in WATERLOO BRIDGE heeft gekend). Haar vader is Robert Barrett. Ze heeft sinds de dood van haar moeder bij hem gewoond, en (in de herstelde dialoog) hij heeft haar sinds haar veertiende als pooier gebruikt. Nu is ze inwonend serveerster en parttime hoer in zijn clandestiene kroeg, en haar beste vriendin is Chico (Theresa Harris), de Afro-Amerikaanse dienster die Barrett voortdurend lastigvalt. Het is een van de twee goede punten van Stanwycks persoonlijkheid dat ze haar vader voortdurend tegenspreekt wat Harris betreft, en dreigt weg te gaan als Harris wordt ontslagen (en aangezien het de smoezelige arbeiders zoals Nat Pendleton zijn die Stanwyck graag zien bedienen in plaats van de drank die hij serveert, moet Barrett haar wel gehoorzamen). De enige man die regelmatig naar de clandestiene kroeg komt en op wie Stanwyck gesteld is, is de schoenmaker en intellectueel Adolf Cragg (Alphonse Ethier), die grote mogelijkheden ziet in het geestdriftige meisje als ze haar verlaten huis maar wil verlaten. Hij is ook een aanhanger van de filosofie van Friedrich Nietzche en het idee van de wil tot macht. Hierover later meer.<br />Nadat ze de plaatselijke politieke hotemetoot (Arthur Hohl) buiten westen heeft geslagen en hierover een meningsverschil met Barrett heeft, wordt Barrett door een stille explosie gedood en kan Stanwyck haar woonplaats verlaten. Zij en Harris vertrekken naar New York City en slagen erin gratis vervoer te krijgen met een goederentrein door met een remmer (James Murray) naar bed te gaan. Ze komen in New York aan, en nadat ze wat hebben rondgelopen zien ze de Gotham Trust Company (opgericht in 1873) en de vriendelijke bewaker vertelt haar waar het personeelskantoor is.<br />Langzaam zien we Stanwyck de bedrijfsladder naar de top opklimmen, net (maar smeriger) dan Robert Morse durfde in te zien hoe je succes in zaken kunt bereiken zonder echt te proberen. Maar Morse was een man in een man die gedomineerd werd. Stanwyck weet dat haar seksuele aantrekkingskracht haar wapen is. Ze gaat door John Wayne, Douglas Dumbrille (een gedeelte van de film dat ik altijd het meest schokkend vond <0xE2><0x80><0x93> vreemd genoeg <0xE2><0x80><0x93> als ik hem keek), Douglas Wood, Henry Kolker en ten slotte George Brent. Uiteindelijk vallen ze allebei voor haar en worden door haar aan de kant gezet of door haar vernietigd. Brent, de nieuwe president-directeur van de bank die zijn grootvader heeft opgericht, trouwt uiteindelijk met haar <0xE2><0x80><0x93> en de crisis in de film is het moment waarop de economische situatie van de bank op zijn grondvesten schudt (vooral nadat Brent een fortuin aan juwelen voor haar heeft gekocht en haar waardevolle obligaties heeft gegeven). Brent wordt aangeklaagd. Zal ze het voor hem opnemen?<br /><br />SPOILER DAT OPLOSSINGT:<br />Het enige aan deze films dat niet wordt toegegeven, is dat de theatrale en morele conventies van die tijd nog steeds een einde dicteerden. Het oorspronkelijke einde hield in dat Stanwyck aan boord van een schip naar Europa ging en Brent aan zijn lot overliet, maar zich realiseerde dat zij dat niet kon. De film eindigt ermee dat ze naar hun appartement terugkeren en ontdekken dat hij zichzelf heeft doodgeschoten. Aan het eind rijdt ze met hem mee naar het ziekenhuis. Voordat de herontdekte beelden werden gevonden, eindigde de film ermee dat ze al hun geld aan de bank gaven om het te sparen en zich terugtrokken in East St. Louis, waar ze gelukkig, zij het arm, konden leven.<br />Geen van beide is een goed einde. Stanwyck zou haar destructieve koers moeten voortzetten, met Brent als laatste slachtoffer. Maar zelfs zonder het kantoor in Breen vonden de schrijvers van de film (een van hen is Darryl Zanuck, tussen haakjes) het nodig haar een moreel middelpunt te laten vinden. Dat heeft ze niet <0xE2><0x80><0x93> in elk geval niet voor machtige mannen (die ze haat). Het lijkt me sterk dat een depressief publiek zo'n conclusie zou hebben getolereerd.<br />Er zijn nog andere problemen, die te wijten zijn aan de veranderende publieke opinie en de veranderingen in de maatschappij. In 1933 was de zakenwereld een mannenwereld, dus Stanwyck heeft haar handen vol aan haar werk. Wood (wanneer ze voor een indiscretie met hem ontslagen zal worden) geeft toe dat hij niet wilde dat ze werkte.<br />Maar in 2006 zou Stanwyck overal vrouwen hebben gevonden. In de film worden er door andere secretaresses en vrouwelijke werknemers na haar snelle opkomst gemene, kattige opmerkingen (waarschijnlijk deels gebaseerd op jaloezie) tegen Stanwyck gemaakt. Ze heeft regelmatig te maken met vrouwelijke superieuren, en die snijden haar dan heel snel bij de benen af. Als ze merkt dat een of twee van hen lesbisch zijn, zou ze dat natuurlijk kunnen proberen, maar dat is twijfelachtig. En ze lijkt ook nooit mannen te ontmoeten die homoseksueel zijn. Ze hebben wel lesbische mannelijke managers in het zakenleven, die geen moer om haar benen of borsten geven.<br />Dan is er nog haar mentor, meneer Cragg. Cragg wordt in de 'gesubsidieerde' versie omgetoverd tot iemand die probeert haar een moreel centrum te laten zoeken. In werkelijkheid zet hij Nieztsche onder druk, maar op de manier (in bredere zin) waarop de nazi's Nieztsche onder druk zetten <0xE2><0x80><0x93> zoek je weg naar macht en zet hem onder druk. Hoewel Nieztsche wel eens de nadruk legde op macht, was het niet het toppunt van zijn theorieën. Anders zou niemand hem vandaag de dag nog op de universiteit lezen. Cragg is duidelijk zelf opgeleid, maar slechts voor de helft. Kortom, als iemand die Nieztsche grondig bestudeerd heeft, een confrontatie met Cragg zou aangaan, zou hij hem afschilderen als een half opgeleide idioot. En dit is Stanwycks mentor! Een goede film, en voor een dag een tien waard... maar met ernstige gebreken.
BABY FACE is one of the better of the "forgotten" films before the code. It was shown last night after the 1931 version of WATERLOO BRIDGE on the TURNER CLASSIC NETWORK, so I was able to watch the film as it is now with four plus minutes of it restored. <br /><br />Stanwyck is living in East St. Louis (where she may have known the drunken parents of "Myra" - Mae Clarke - in WATERLOO BRIDGE). Her father is Robert Barrett. She has lived with him since the death of her mother, and (in the restored dialog) he has been pimping her since she was 14 years old. Now she is resident waitress and part-time whore in his speakeasy, her closest friend being Chico (Theresa Harris), the African-American servant who Barrett keeps bullying. It is one of the two good points of Stanwyck's personality that she keeps standing up to her father about Harris, threatening to leave if Harris is fired (and since it is the grubby workers like Nat Pendleton, who enjoy seeing Stanwyck serve them, rather than the flavor of the hooch he serves that brings them in, Barrett has to obey her).<br /><br />The one guy who comes to the speakeasy regularly whom Stanwyck likes is the shoemaker and intellectual Adolf Cragg (Alphonse Ethier), who sees great potential in the spirited girl if she will just leave her forsaken home. He is also pushing the philosophy of Friedrich Nietzche, and the idea of the will to power. More about this later.<br /><br />After she knocks out the local political bigwig (Arthur Hohl), and has an argument with Barrett about this, a still explosion kills Barrett, and enables Stanwyck to leave her home town. She and Harris head to New York City, managing to get free transport by a railroad freight car by sleeping with a brakeman (James Murray). They reach New York, and after walking about they see the Gotham Trust Company (established 1873), and the friendly guard tells her where the personnel office is.<br /><br />We slowly watch Stanwyck ascend the corporate ladder to the top, similar (but sleazier) than Robert Morse dared in HOW TO SUCCEED IN BUSINESS WITHOUT REALLY TRYING. But Morse was a man in a man dominated company. Stanwyck knows her sexual allure is her weapon. She goes through John Wayne, Douglas Dumbrille (a section of the film that I always felt was the most shocking - curiously enough - when I watched it), Douglas Wood, Henry Kolker, and finally George Brent. Each ends up falling for her, and either being pushed aside when no longer useful, or destroyed by her. Brent, the new President of the Bank his grandfather founded, eventually marries her - and the crisis of the film is when the bank's economic situation is shaken (especially after Brent buys her a fortune in jewels and gives her valuable bonds). Brent is indicted. Will she stick up for him? <br /><br />SPOILER COMING UP: <br /><br />The one thing about these films that is not admitted is that the theatrical and moral conventions of the time still dictated endings. The original ending had Stanwyck boarding a ship for Europe abandoning Brent to his fate, but realizing she can't do it to him, returning to their apartment house, and finding he's shot himself. She is riding with him to the hospital as it ends. Now before the rediscovered footage was found, the film ended with them apparently giving up all their money to the bank to save it, and retiring back to East St. Louis, to live happily if poor.<br /><br />Neither of these are good endings. Stanwyck should continue on her destructive course, with Brent the last of her victims. But even without the Breen office the script writers (one is Darryl Zanuck, by the way) saw fit to have her find a moral center. She has none - at least none for powerful men (whom she hates). I don't think that a depression audience would have tolerated that type of conclusion.<br /><br />There are other problems, due to the changing styles of public opinion and changes in society. It was a man's world in the corporate world in 1933, so Stanwyck has her work cut out for her. Wood (when she is going to be fired for an indiscretion with him) admits that he did not want her to work. <br /><br />But in 2006, Stanwyck would have been finding woman all over the place. In the film there are nasty, catty remarks (obviously some based on jealousy) towards Stanwyck from other secretaries and female employees at her rapid rise. In 2006, she'd be frequently confronting women superiors, and she would find them cutting her off at the legs very quickly. Of course, if she finds one or two are lesbians she might try that road but it is doubtful. And she also never seems to meet any men who are gay. They do have gay male executives in business, who wouldn't give a damn about her legs or breasts.<br /><br />Then there is her mentor, Mr Cragg. Cragg is remade in the "bowdlerized" version into trying to make her seek a moral center. In reality he pushes Nieztsche, but the way (in a broader sense) the Nazis pushed Nieztsche - find your way to power and push it. While Nieztsche did stress power sometimes, it wasn't the be-all and end-all of his theories. Otherwise nobody would read him today in college courses. Cragg is obviously self-educated, but only half-educated. In short if somebody who thoroughly studied Nieztsche confronted Cragg he'd make him look like a half-educated fool. And this is Stanwyck's mentor! A good film, and for it's day worth a 10...but seriously flawed.