Wat ik aan BOOM geef, komt alleen maar door de voortreffelijke locatiefotografie van Sardinië en Rome. Anders is het alleen maar voor hardcore verslaafden van ELIZABETH TAYLOR (haar neerwaartse fase) en RICHARD BURTON (zijn miscastingfase). Tennessee Williams heeft 'The Milk Train Doesn't Here Anymore' geschreven en schijnt erg dol te zijn op deze bewerking van zijn stuk <0xE2><0x80><0x93> maar blijkbaar was hij de enige. Taylor zou er een hekel aan hebben en Burton had het geld nodig.<br />Hoe dan ook, het komt neer op een berg bonen terwijl Taylor op haar schrille manier aanstellerig doet en tegen de bedienden tekeergaat en slechte babypraat uitwisselt met niemand minder dan NOEL COWARD, die een bezoeker uit een andere film lijkt te zijn als hij eindelijk verschijnt.<br />' De film is zo kitscherig dat hij onder Taylor-fans waarschijnlijk als een'moet je zien'-film wordt beschouwd. Maar als je deze film kunt uitzitten zonder een drankje in je hand, ben je me ver voor. Helaas is dit de film die het einde betekende van Taylor als filmactrice, zelfs nadat ze twee Oscars had gewonnen. Voor Burton was het al even rampzalig en de critici noemden het een BOMB. Beoordeel het zelf maar als je durft.
Whatever rating I give BOOM is only because of the superb location photography of Sardinia and Rome. Otherwise, this is only for hardcore addicts of ELIZABETH TAYLOR (her downward phase), and RICHARD BURTON (his miscasting phase). Tennessee Williams wrote "The Milk Train Doesn't Stop Here Anymore" and is supposed to be very fond of this adaptation of his play--but apparently, he was the only one. Taylor reportedly hated it and Burton needed the money.<br /><br />Whatever, it amounts to a hill of beans with Taylor posturing and fuming in her shrill manner, exploding at the servants and exchanging bad baby-talk with no less than NOEL COWARD who seems to be a visitor from another film when he finally appears.<br /><br />It's so campy that among Taylor fans it's probably considered a "must see" kind of thing. But if you can sit through this one without a drink in your hand, you're way ahead of me. Sadly, this is the film that signified the end of Taylor being taken seriously as a film actress, even after winning two Oscars. For Burton, it was equally disastrous and the critics called it a BOMB. Judge for yourself if you dare.