Toen George C. Scott de titelrol in 'Patton' speelde, zag je hem met pompende vuistbewegingen leiding geven aan tanks, schietend op Duitse duikbommenwerpers met een revolver, en vloeken uitbrakend tegen zowel superieuren als ondergeschikten. De meeste actie die we van Gregory Peck als 'MacArthur' te zien krijgen, is dat hij met zijn vinger op de kaartenborden tikt en die beroemde wenkbrauw van hem optrekt.<br />Het is misschien niet helemaal eerlijk om Pecks prestatie met die van Scott te vergelijken. Maar het feit dat 'MacArthur' door dezelfde producent is gemaakt en door dezelfde componist is gescoord, roept wel vraagtekens op, evenals het feit dat beide films beginnen met de generaals die de cadetten van West Point toespreken. Het is me duidelijk dat de filmmakers die Oscar-winnende film van een paar jaar geleden wilden imiteren. Maar hoewel Peck er meer uitziet als de rol dan Scott ooit heeft gedaan, komt hij over als een tamelijk saaie figuur in een verhaal dat minder op een drama dan op een Wikipedia-lezing van MacArthurs latere carrière lijkt.<br />'Tot op de dag van vandaag zijn er mensen die denken dat hij een gevaarlijke demagoog was en anderen die zeggen dat hij een van de grootste mannen was die ooit hebben geleefd,' vertelt de openingstekst ons. Het is een typisch klef stukje post-Vietnam sofisme over degenen die het grootste deel van de tijd het Amerikaanse leger hebben geleid, maar wat we hier krijgen is geen van beide visies. Boosheid of inspiratie op de manier zoals hij dat in het leven deed.<br /><0x3E> Directeur Joseph Sargent, die later de beroemde kalkoen 'Jaws The Revenge' zou berijden, levert een geschilderd-op-nummer-werkje met nietszeggende gevechtsscènes en een duidelijk doel voor ogen (zoals toen de Chinese strijdkrachten de Verenigde Staten in Korea aanvielen), terwijl het scenario van Hal Barwood en Matthew Robbins een MacArthur aflevert die zo goedgehumeurd overkomt dat het bijna nietszeggend wordt, een beetje te zeer in beslag genomen door zijn publieke imago, maar nooit minder dan fatsoenlijk.<br /><0x3E> Hier zie je hem van het landingsvaartuig stappen om terug te keren naar de Phillipijnen. Daar zie je hem het Congres toespreken in zijn 'Old Soldiers Never Die'-toespraak. Hij zit een hele tijd in een bioscoop in Toyko te wachten tot de Noord-Koreanen de 38e breedtegraad oversteken, zodat we verder kunnen met het verhaal terwijl de filmjournaals de opkomst van Japan onder zijn verlichte heerschappij in beeld brengen. Pecks medespelers, Marj Dusay als zijn toegewijde echtgenote ('jij bent mijn beste soldaat') en Nicolas Coaster als een trouwe adjudant, kijken met glanzende, betraande ogen in de richting van de grootsheid van hun metgezel, maar trekken zelf geen aandacht.<br />Zelfs als hij met anderen in discussie gaat, verheft Peck nooit zijn stem en wint hij zijn argumenten meestal met donderende welsprekendheid. Als admiraal Nimitz voorstelt de herovering van de Filippijnen uit te stellen, een kwestie van zowel persoonlijke trots als tactische zorg voor MacArthur, reageert MacArthur met de opmerking: 'Toen ik daarnet naar zijn plan luisterde, dacht ik dat ik onze vlag zag vallen.' De echte Nimitz zou daar ongetwijfeld iets over te zeggen hebben gehad, maar de figuur in de film buigt alleen zijn hoofd en aanvaardt de belediging gedwee in aanwezigheid van president Roosevelt.<br />De enige persoon in de film met wie MacArthur het ernstig oneens is, is Harry S. Truman, met wie Ed Flanders het uitstekend kan vinden, ondanks zijn prothese, waardoor hij op Toucan Sam lijkt. Het ontslaan van MacArthur zou een dramatisch hoogtepunt moeten zijn, maar hier vindt het plaats tijdens een rustig dinergesprek, waarin Peck MacArthur speelt als niets minder dan een sympathieke martelaar.<br />Ik ben nooit onder de indruk geweest van Pecks status in het hoogste pantheon van filmsterren; hij heeft een grote uitstraling, maar mist complexiteit, zelfs in veel van zijn bekendste rollen. Maar het is niet eerlijk om hem hier zo af te branden, want hij krijgt weinig hulp bij het omschrijven van MacArthur als iets anders dan een saaie redevoeringenmaker. Afgezien van twee scènes, een waarin hij tekeergaat tegen de overgave van de Filippijnen ('Hij heeft Old Glory aangevallen en een beddenlaken vertrapt!') en een andere waarin hij een kleine inzinking krijgt terwijl hij op de Verenigde Staten wacht. De echte MacArthur zou zo'n vergelijking waardig zijn geweest. Wat je hier ziet is Shakespeare minder waardig dan Shakes the Clown.
When George C. Scott played the title role in "Patton," you saw him directing tanks with pumps of his fist, shooting at German dive bombers with a revolver, and spewing profanity at superiors and subordinates alike. The most action we get from Gregory Peck as "MacArthur," a figure from the same war of debatably greater accomplishment, is when he taps mapboards with his finger and raises that famous eyebrow of his.<br /><br />Comparing Peck's performance with Scott's may be unfair. Yet the fact "MacArthur" was made by the same producer and scored by the same composer begs parallels, as does the fact both films open with the generals addressing cadets at West Point. It's clear to me the filmmakers were looking to mimic that Oscar-winning film of a few years before. But while Peck looks the part more than Scott ever did, he comes off as mostly bland in a story that feels less like drama than a Wikipedia walkthrough of MacArthur's later career.<br /><br />"To this day there are those who think he was a dangerous demagogue and others who say he was one of the greatest men who ever lived," an opening title crawl tells us. It's a typical dishwater bit of post-Vietnam sophistry about those who led America's military, very much of its time, but what we get here is neither view. MacArthur as presented here doesn't anger or inspire the way he did in life.<br /><br />Director Joseph Sargent, who went on to helm the famous turkey "Jaws The Revenge," does a paint-by-numbers job with bland battle montages and some obvious set use (as when the Chinese attack U.S. forces in Korea), while the script by Hal Barwood and Matthew Robbins trots out a MacArthur who comes across as good-natured to the point of blandness, a bit too caught up in his public image, but never less than decent.<br /><br />Here you see him stepping off the landing craft making his return to the Phillipines. There you see him addressing Congress in his "Old Soldiers Never Die" speech. For a long stretch of time he sits in a movie theater in Toyko, waiting for the North Koreans to cross the 38th parallel so we can get on with the story while newsreel footage details Japan's rise from the ashes under his enlightened rule. Peck's co-actors, Marj Dusay as his devoted wife ("you're my finest soldier") and Nicolas Coaster as a loyal aide, burnish teary eyes in the direction of their companion's magnificence but garner no interest on their own.<br /><br />Even when he argues with others, Peck never raises his voice and for the most part wins his arguments with thunderous eloquence. When Admiral Nimitz suggests delaying the recapture of the Philippines, a point of personal pride as well as tactical concern for MacArthur, MacArthur comes back with the comment: "Just now, as I listened to his plan, I thought I saw our flag going down." Doubtless the real Nimitz would have had something to say about that, but the character in the movie just bows his head and meekly accepts the insult in the presence of President Roosevelt.<br /><br />The only person in the movie who MacArthur seriously disagrees with is Harry S Truman, who Ed Flanders does a fine job with despite a prosthetic nose that makes him resemble Toucan Sam. Truman's firing of MacArthur should be a dramatic high point, but here it takes place in a quiet dinner conversation, in which Peck plays MacArthur as nothing less than a genial martyr.<br /><br />I've never been sold by Peck's standing at the upper pantheon of screen stars; he delivers great presence but lacks complexity even in many of his best-known roles. But it's unfair to dock him so much here, as he gets little help defining MacArthur as anything other than a speechifying bore. Except for two scenes, one where he rails against the surrender of the Philippines ("He struck Old Glory and ran up a bedsheet!") and another where he has a mini-breakdown while awaiting the U.S. invasion of Inchon, inveighing against Communists undermining him at the White House, Peck really plays Peck here, not the complex character who inspired the famous sobriquet "American Caesar." The real MacArthur might have been worthy of such a comparison. What you get here is less worthy of Shakespeare than Shakes the Clown.