Na de rampzalige Revolutie was deze film zo'n beetje de laatste nagel aan de doodskist van Goldcrest en dus van de Britse filmindustrie. De film is absoluut fantastisch, vol muziek van de mislukte jazzrevival halverwege de jaren tachtig en gebaseerd op een boek & auteur die in die tijd kort populair waren en die terecht weer in de vergetelheid zijn geraakt. Temple heeft een eeuwigheid gezocht naar Suzette en kwam uit bij 8th Wonders Patsy Kensett, nog iemand die in die tijd kort populair was. Tegen de tijd dat de film uit de postproductie kwam, was de jazzrevival voorbij, net als Kensetts carrière en de film stuitte op een totaal onverschillig filmpubliek. Het zou een overdrijving zijn als je zou zeggen dat een van de slechtste/saaiste/saaiste acteurs ooit het Britse witte doek zou sieren terwijl het er bijna twintig jaar later naar kijkt, en de film is werkelijk huiveringwekkend.
Following the disasterous Revolution, this film was pretty much the final nail in the coffin of Goldcrest and thus the British Film Industry. The film is absolute pants, it's full of music from the attempted mid-80's jazz revival and based on a book & author that was briefly popular at that time and has deservedly sank back into obscurity. Temple searched for ages trying to find Suzette and came up with 8th Wonders Patsy Kensett another person who was briefly popular at the time. By the time the film came out of post production the Jazz revival was over, as was Kensett's career and the film met a totally uncaring film public.<br /><br />Mediocre would be an overstatement for some of the worst/campest/cheesiest acting to ever grace the British silver screen watching it almost 20 years on and the film is truely cringeworthy.