Dit is een goede aflevering van _The New Twilight Zone_, met interessante ideeën en slimme verhalen (ik merk op dat ze allebei gebaseerd zijn op korte verhalen). 'Onderzoeksdag' speelt zich af in de toekomst, jaar onbekend, maar op een punt waar ze cakekaarsen hebben die zichzelf aansteken, enorme tv-achtige 'telefoons' die zich verdubbelen tot talloze andere apparaten en alleen worden uitgedeeld aan kinderen van een bepaalde leeftijd... en de Onderzoeksdag, een punt waar 12-jarigen een IQ-test van de overheid moeten ondergaan. Het kind is dit verhaal: Dickie Jordan (David Mendenhall) viert net zijn eigen 12e verjaardag en is een slim kind, dus kalm, wil zelfs graag de test doen die hij zijn vrienden gemakkelijk heeft zien afleggen en weet dat hij er goed in zal zijn op basis van zijn schoolcijfers. Zijn ouders (Christopher Allport en Elizabeth Norment) daarentegen zeggen dat hij zijn verjaardagswens niet had moeten gebruiken om een goede score te krijgen, en hoewel hun reden is dat ze denken dat hij capabel is en dat hij zich geen zorgen hoeft te maken, is het vrij duidelijk dat ze zich zorgen maken. Ik zal uiteindelijk niets prijsgeven, maar ik zal dit zeggen: er is een punt waarop we een glimp opvangen van wat...' Het onderwerp van de test is een zwaar onderwerp: die avond (of een andere?) vragen zijn ouders aan Dickie of hij de hele avond tv wil kijken. Naar de maatstaven van vandaag zouden we blij zijn als hij zou zeggen dat hij liever leest en niet alleen omdat er niets is om naar te kijken... maar waarom zou zijn familie dat vragen? De sfeer van wat er in de toekomst wordt aangemoedigd en ontmoedigd deed me een beetje denken aan die van Harrison Bergenon (die naar ik hoor niet erg goed is aangepast aan het scherm). Ik wou alleen dat ze een openings- en slotverhaal hadden kunnen schrijven om dit thema net zo krachtig te maken als The Obsolete Man was. Ik vond het beter dan het korte verhaal waarop het was gebaseerd. Ik heb het boek waarop _Een boodschap van barmhartigheid_ is gebaseerd nog niet gelezen, maar dat wil ik wel graag doen, omdat het interessant was <0xE2><0x80><0x93> een 16-jarige jongen, Peter (Robert Duncan McNeill) lijdt aan de koorts van onrein water, wat in zijn geboortestad Massachusetts altijd het geval is geweest... maar hij kan door de ogen kijken van een jonge puriteinse vrouw die aan hetzelfde soort koorts lijdt, Charity Payne (Kerry Noonann), die ook merkt dat ze in staat is te ervaren wat er om haar heen gebeurt. Ze herstellen allebei, vooral omdat dat in 1985 heel gewoon is, maar het verband verdwijnt niet. Charity is nieuwsgierig naar de beelden en geluiden die ze in 1985 vastlegt en ze genieten allebei van elkaar.' Charity's gezelschap, vooral dat van Peter, die zijn cijfers zo hoog heeft weten op te krikken dat hij zich altijd geïsoleerd heeft gevoeld van de andere studenten, zelfs op de universiteit waar hij altijd op één plek zit. Maar de dingen nemen een onverwachte wending als Charity een paar van die ervaringen vertelt aan een vriendin die haar bewering dat de 13 kolonies Engeland zullen binnenvallen opvat als een teken van beheksing, gekoppeld aan het feit dat haar de dood is bespaard door de koorts (wat in 1700 niet zo vaak voorkwam). De twee proberen een manier te vinden om haar te redden. Het einde is triest, maar er is een interessant laatste moment dat het ontroerend maakt. In beide segmenten van deze episode komt veel pijn voor, maar beide keren, door middel van een les/waarschuwing die klinkt als iets wat Rod Sterling zou hebben bedacht en wat vermaakt, word je vrolijk bij het zien als herinnering aan het feit dat vriendschap, liefde en wijsheid heel veel doen. Waarschijnlijk heeft 3/4 hiervan geen thema, maar op de een of andere manier denk ik dat het allemaal zou zijn goedgekeurd door Sterlings ploeg.
This a good episode of The New Twilight Zone that actually includes interesting ideas and clever stories (I note both of them are based on short stories). "Examination Day" is set in the future, year unknown but at a point where they have cake candles that light themselves, huge TV-looking "phones" that double as numerous other entertaining machines and distributed only to those of a certain age...and the Examination Day, a point where 12-year-olds must undergo a government-required IQ test. The kid is this story, Dickie Jordan (David Mendenhall) is just celebrating his own 12th birthday and is a smart kid, so is calm, even eager to take the test that he has seen friends pass easily and knows he will excel at based on his school grades. His parents (Christopher Allport and Elizabeth Norment), on the other hand, say he shouldn't have used his birthday wish on getting a good score, and while their reason includes that they believe he's capable and he should have no need to worry, it's pretty obvious they are worried. I won't give anything away in the ending, but I will say this - there's a point where we get a glimpse of what's to come as far ass why the test is such a heavy subject: that evening (or another?) his parents ask Dickie whether he'd prefer to watch TV all night. By today's standards, we'd be pleased he'd say he'd rather read and not just because there's nothing worth watching...but why would his family ask this? The flavor of what's encouraged and discouraged in the future reminded me a bit of the atmosphere from Harrison Bergenon (which I hear hasn't received a great adaptation to the screen). I only wish they could've provided an opening and closing narration to make this theme as powerful as The Obsolete Man was. I found it to be better than the short story it was based on. I haven't read the one that "A Message from Charity" was based on, but would like to since it was interesting - a 16-year-ld boy, Peter (Robert Duncan McNeill) is suffering a fever from unclean water, that has always been common in his Massachusetts hometown...but he is able to see through the eyes of a young Puritan woman suffering the same type of fever, Charity Payne, (Kerry Noonann) who also finds herself able to experience what goes on around him. They both recover, especially since it's common for that to happen in 1985, but the connection doesn't go away. Charity is curious about the sights and sounds she records of 1985 and they each enjoy each other's company, especially Peter, who has promoted grades in school enough to always have felt isolated from other students, even at the college he's been staying in one place at. Things take an unexpected turn, though, when Charity reveals some of these experiences to a friend who take her claims that the 13 colonies will breach from England as a sign of bewitchment, added to the fact that she was spared death from the fever (not so common in 1700). The two try to learn a way to save her. The ending is sad but has an interesting final moment that makes it touching. Both segments of this episode include a lot of pain but both times, through a lesson/warning that sounds like something Rod Sterling would've cooked up and entertainment, make cheerful watching as reminders that friendship, love, and wisdom do a great deal. Probably 3/4 of this has no theme, but somehow I think it all would have been approved by Sterling's crew.