Als Samantha Eggar (als Phyllis Dietrickson) met een handdoek om zich heen de deur van haar huis opendoet, besef je dat een zo bekwame actrice als Eggar niet de hypnotische aantrekkingskracht van Barbara Stanwyck heeft. En dat is niet helemaal Eggars schuld. In de oorspronkelijke film verschijnt Wilder niet alleen in een handdoek, maar betreedt ze ook de scène op het balkon van de eerste verdieping van het huis. En ze 'komt niet naar buiten'; ze verschijnt, bijna als bij toverslag. Walter Neff kijkt van beneden op de begane grond naar haar op. Daar is een reden voor. Stanwyck is veel hoger dan Neff (Fred MacMurray) als ze aan elkaar worden voorgesteld. Het gaat niet alleen om de handdoek. De handdoek draagt bij aan de verleidelijke allure. Haar pose is die van een Griekse godin die over haar domein uitkijkt, en op een vreemde manier heb je het gevoel dat ze vanaf het begin de hele situatie in haar macht heeft. Ze heeft seksuele macht, magie zelfs. Deze persoon is geen gewone huisvrouw. Deze persoon is een mysterie met verborgen geheimen.<br />Terug naar 1973. Bij de remake klopt Crenna op de voordeur. Stanwycks stand-in Eggar doet open met een handdoek om zich heen. Er is geen'verschijning'. Ze doet gewoon de deur open. De verleidelijke superioriteit die het publiek bij de eerste verschijning van Stanwyck in 1944 in haar greep houdt, is in 1973 volledig afwezig. Ze doet de deur open met een handdoek om zich heen. Het mag dan op een Charlie's Angels-achtige manier sexy zijn, maar het is bij lange na niet zo mysterieus. De filmmakers van de remake lijken Wilders punt verkeerd te begrijpen. Het script kan hebben gezegd: 'Phyllis verschijnt in handdoek', dus de filmmakers van de remake volgen gewoon de instructies op en voegen de vereiste handdoek toe. Het punt is niet de handdoek. Het punt is de raadselachtige aard van Phyllis en de potentiële macht die ze uitoefent. Wilder gaf haar een handdoek om haar mystiek te versterken. De filmmakers van de remake gaven haar een handdoek omdat Wilder dat deed. En door de keuze van de opname verloor Phyllis alle mystiek. en niet echt midden in het dilemma zit. Een deel van het probleem is dat Crenna zoveel op een 70's-acteur lijkt. Hij kan niet in de 1940's komen. Als MacMurray voor het eerst in de microfoon praat, begint het zweet van zijn gezicht te druipen. Geen zweet op Crenna. En ze veranderden ook een van de cruciale zinnen in het begin. In het origineel zegt Neff: 'Ik heb het geld niet gekregen, en ik heb de vrouw niet gekregen.' In de versie uit 1973 zegt Crenna: 'Ik heb het geld niet gekregen, en ik heb de vrouw niet willen hebben.' Begrijpden de filmmakers het hele verhaal dan helemaal verkeerd? Of hielden ze het voor een 'televisie'-publiek ingedikt?<br />Deze tv-film is een door de wol geverfde versie. Alle scherpte van het origineel is verloren gegaan. De enige uitzondering is misschien Lee J. Cobb in de rol die beroemd werd gemaakt door Edward G. Robinson. Maar hij kan het verlies van de intensiteit van het origineel niet voorkomen. Deze saaie remake uit 1973 is een tv-film die je gemakkelijk vergeet, waarschijnlijk gemaakt door dezelfde mensen die 'Gilligan's Island' hebben gemaakt. Ze hadden net zo goed kunnen proberen 'Citizen Kane' of 'Gone with the Wind' te reconstrueren. Als middelmatigheid het beste is waar je op kunt hopen, wat heeft het dan voor zin? De klassieker uit 1944 is een film met een hoofdletter 'F'. Deze tv-remake verdient een 'F'-cijfer, of misschien een 'D' voor'stom'.
When Samantha Eggar (as Phyllis Dietrickson) answers the door of her house swathed in a towel, you realize that as competent an actress as Eggar may be, she doesn't have the hypnotic allure of Barbara Stanwyck. And it is not entirely Eggar's fault. In the original film, Wilder had Stanwyck not only appear in a towel, but she enters the scene on the second floor balcony of the house. And she doesn't "come out"; she appears, almost as if by magic. Walter Neff is staring up at her from below on the first floor. There is a reason for this. Stanwyck is much higher than Neff (Fred MacMurray) when they are first introduced. It is not just the towel. The towel adds to the seductive allure. Her pose is like a Greek Goddess overlooking her domain, and, in a strange way, you feel as if, from the start, she is actually controlling the entire situation. She has sexual, even magic, power. This person is no ordinary housewife. This person is a mystery with secrets hidden within.<br /><br />Back to 1973. The remake has Crenna knock on the front door. Stanwyck's stand-in, Eggar, answers the door with a towel around her. There is no "appearance". She simply opens the door. The alluring superiority that grabs the audience at the first appearance of Stanwyck in 1944 is entirely absent in 1973. She opens the door with a towel around her. It may be sexy in a Charlie's Angels sort of way, but it's not nearly as mysterious. The filmmakers of the remake seem to misunderstand Wilder's point. The script may have said "Phyllis appears in towel" so the filmmakers of the remake simply follow the instructions and include the required towel. The point is not the towel. The point is the enigmatic quality of Phyllis, and the potential power she wields. Wilder gave her a towel to add to her mystique. The filmmakers of the remake gave her a towel because that's what Wilder did. And in the choice of shot, lost all of Phyllis' mystique.<br /><br />Richard Crenna also seems miscast. He seems like he's "acting" and not really in the midst of the dilemma. Part of the problem is Crenna appears so much like a 70's actor. He can't get into the 1940's. When MacMurray first speaks into the microphone, sweat begins to drip from his face. No sweat on Crenna. And they also changed one of the crucial lines at the beginning. In the original, Neff says, "I didn't get the money, and I didn't get the woman." In the 1973 version, Crenna says, "I didn't get the money, and I didn't want the woman." Did the filmmakers completely misunderstand the entire point of the story? Or were they dumbing it down for a "television" audience?<br /><br />This made-for-TV movie is a by-the-numbers rendition. All the sharp edge of the original is lost. The only stand-out, maybe, is Lee J. Cobb in the role made famous by Edward G. Robinson. But he cannot save the loss of intensity of the original. This 1973 boring remake is a forgettable TV-movie made probably by the same people who did "Gilligan's Island". They might as well have tried to remake "Citizen Kane" or "Gone with the Wind". If mediocrity is the best one can hope for, what's the point? The 1944 classic is a Film with a capital "F". This made-for-TV remake deserves an "F" grade, or, maybe a "D" for dumb.