Ik weet echt niet wat de mensen tegen deze film hebben, maar het is beslist een van mijn favorieten. Het is geen preken, het is niet verankerd door een moraal, het zou niet controversieel moeten zijn. Het is gewoon God. Elke mogelijke God, ongeacht de godsdienst. En het is echt grappig.<br />Jim Carry speelt Bruce Nolan, een tv-verslaggever die meestal op de lichtere kant van het nieuws is gefixeerd en wanhopig probeert te bewijzen (min of meer voor zichzelf) dat hij serieus genomen kan worden en goed werk kan doen in een nieuwsbaan. Deze rit is wat zijn mooie vriendin Grace (Jennifer Aniston) langzaam maar zeker wegjaagt. Bruce is snel geneigd niet te lachen, maar in het gezicht van God te schreeuwen, die Bruce op zijn beurt zijn krachten geeft. Bruce maakt zijn leven dan beter, tot hij zich zo schuldig voelt dat hij anderen helpt, waar hij de zin van zijn krachten blijft missen. Intussen maakt zijn voortdurende opwinding over zijn eigen leven hem zelfzuchtiger, waardoor zijn relatie zich op gevaarlijk terrein begeeft.<br />Oké, dat was nogal lang. Maar als plot werkt het goed. De manier waarop we stap voor stap de uitdagingen van het zijn van God het hoofd bieden, is veel beter dan zijn problemen bij elkaar te voegen, en hij kan zich vrij goed verbergen.<br />Zoals je waarschijnlijk al weet van die film, Carrey's Het acteerwerk van Carrey blijft perfect in zijn rol (die hij gelukkig ook heeft) en geeft de filmscènes stuk voor stuk een bepaalde sfeer. Of ze het nu willen toegeven of niet, de rol is uitsluitend voor Carrey geschreven of herschreven. Zonder hem zou de humor plat zijn, want humor is half uitvoering. En de humor is om te beginnen al heel goed. Maar zonder Carrey zou het een beetje aanvoelen als een It's a Wonderful Life-wannabe.<br />Jennifer Aniston is geweldig en gedraagt zich, wat sommigen ook mogen zeggen, niet als het enige excuus voor de derde akte. Tenminste, dat denk je niet als je haar ziet. Ze geeft een oprechte voorstelling en laat je vergeten dat je...' Terwijl ze naar een film zitten te kijken, voelen zij en Carrey zich net een echt stel.<br />De film voelt sjieuw (zie de film om het te begrijpen), geeft een heel prettig gevoel, weet het idee op een passende en betere manier te omzeilen dan verwacht en had eigenlijk nooit in elkaar geslagen mogen worden, alleen maar om Carreys carrière (die toch nergens naartoe ging) te redden.
I really do not know what people have against this film, but it's definitely one of my favourites. It's not preachy, it's not anchored by it's moral, it shouldn't be controversial. It's just God. Any possible God, no matter the religion. And it's really funny.<br /><br />Jim Carry plays Bruce Nolan, a TV reporter usually stuck on the lighter side of the news, desperate to prove himself (more or less TO himself) that he can be taken seriously and do a good job in an anchor job. This drive is what is slowly driving his beautiful girlfriend Grace (Jennifer Aniston) away. When the final straws are executed, he's quick to not laugh, but yell in the face of God, who in turn gives Bruce his powers. Bruce then makes his life better for himself, until he's guilted into helping others, where he then continues to miss the point of his powers. Meanwhile, his constant excitement about his own life makes him more selfish, leaving his relationship on dangerous ground.<br /><br />OK, that was kinda long. But as a plot, it works well. The step-by-step fashion in which we meet the challenges of being God is much better than clustering his problems together, and is able to hide itself fairly well.<br /><br />As you probably know from hearing about this movie in the first place, Carrey's pitch-perfect acting stays in character (which, luckily enough, is him), and controls and gives atmosphere to the movie scene by scene. Whether they would admit it or not, the role was written or rewritten exclusively for Carrey. Without him, the humour would turn flat, as humour is half execution. And the humour is very good in the first place. But without Carrey, it would kinda feel like a It's a Wonderful Life wannabe.<br /><br />Jennifer Aniston is great and, no matter what some may say, does not act like the only excuse for the third act. At least, you don't think that when you see her. She gives a heartfelt performance and makes you forget you're watching a movie, she and Carrey feel very much like a real couple.<br /><br />The movie feels ggooooodd (see the movie to understand), has a very nice feeling, tackles the idea appropriately and better than expected and overall should never have been called slapped together just to save Carrey's career (which wasn't goin' anywhere.).