Een ernstig gestoorde, kannibalistische psychopaat, John (Gary Kent, onder de pseudoniem Michael Brody) die in een grot woont, achtervolgt kampeerders die de onfortuinlijke vergissing begaan om met een rugzak door zijn wildernis te trekken. Steve (Dean Russell) en zijn maatje Charlie (John Batis) krijgen een speelse ruzie met hun vrouwen Sharon (Tomi Barrett, wijlen de echte vrouw van Gary Kent) & Teddi (Ann Wilkinson) over het feit dat ze in hun eentje in de bossen moeten kamperen. Om hun gelijk te bewijzen, besluiten de meiden om vanuit Los Angeles naar de wildernis te gaan voor een kampeertocht die hun partners zo van streek maakt dat ze er al snel achteraan gaan. Teddi valt ten prooi aan John en wordt al snel gedood als Sharon voor haar leven rent omdat de mannen door de oververhitting van hun pick-up te laat in de wildernis aankomen. Bang, moe en paranoïde krijgt Sharon een heel ongewone hulp.... Johns spookkinderen! Dat klopt, Johns kinderen blijven in de wildernis, spookverschijningen die degenen bespioneren die in de bossen leven, en die een bijzondere genegenheid voor Sharon koesteren en haar helpen zich in veiligheid te brengen en haar vrienden te vinden. Intussen vinden Steve en Charlie al snel beschutting tegen een stortbui en de duisternis van de nacht in de grot waar John woont. Het vlees dat boven een brandend vuur ligt te sudderen, is in werkelijkheid van Charlies vrouw, Teddi! Zonder het te weten eet Charlie van het vlees dat hem wordt aangeboden door John, die de buitenstaanders in zijn woning aantreft! Hoe dan ook, Steve en Charlie, die zich zorgen maken over hun vrouwen, gaan op zoek naar hen als ze's morgens even pauze hebben. Ondertussen gaat John op jacht, met Charlie, Steve en Sharon in een gevecht om te overleven. Als Steve een gecompliceerde breuk oploopt terwijl hij over een stromende rivier tussen twee enorme rotsen door strompelt, zal hij alleen maar gehandicapt raken als hij zo'n toch al nachtmerrieachtig scenario nog erger maakt, met Sharon die haar spookachtige jonge vrienden naar een mogelijke veiligheid volgt. Op een gegeven moment smeken ze hun vader zelfs om haar niet te doden. Charlie heeft helaas niet zulke vrienden.<br />Directeur Donald Jones (die het boek ook heeft geschreven en de film niet heeft kunnen financieren) filmt de film op zo'n adembenemende, prachtige locatie in het Sequoia National Park in Californië, waar die gigantische bomen tot grote hoogten oprijzen, en ik kijk eigenlijk voor dit doel naar plattelandsfilms. Om een of andere vreemde reden heb ik dat niet gedaan.' In het bijzonder vind ik de manier waarop Jones het tafereel heeft geënsceneerd erg sfeervol. De angst ontbrak, hoewel er een paar nogal verontrustende aanvallen zijn van John die zijn mes gebruikt (geschoten op een slimme manier, de camera van Jones suggereert meer dan wat er eigenlijk op het scherm te zien is, maar weet op de een of andere manier toch die zucht naar wat John met zijn slachtoffers doet te bereiken). In zo'n pittoresk landschap onschuldige mensen te zien die door een maniak worden belaagd, vergroot die angst min of meer. Stadsmensen die een paar dagen op een andere plek proberen door te brengen om de schone, frisse lucht te ruiken en te genieten van het prachtige uitzicht, worden belaagd door een eng roofdier met een heel intimiderend mes. Als we hem vragen waarom John zo'n monster is, kan Jones ons vertellen dat hij in zijn geheugen een flashback heeft waarin hij ontdekt dat zijn vrouw overspel heeft gepleegd en dienovereenkomstig reageert (...ze is ook een geest in de wildernis, op zoek naar haar kinderen, die ze wil straffen omdat ze 'ondeugend' zijn) en zowel haar als haar minnaar in bed vermoordt (...een koelmonteur). De kinderen, verdrietig en depressief, plegen zelfmoord en'spoken' nu door de wildernis, nog steeds in contact met hun vader of wie ze dan ook maar willen. Ik besef dat dit nieuwe fenomeen van spookkinderen in de wildernis door sommigen wordt gewaardeerd, maar ik vond het nogal vergezocht en te dwaas om serieus te nemen. Ze helpen onze heldin inderdaad uit een paar potentieel gevaarlijke situaties te ontsnappen, maar het was vreselijk moeilijk voor me om niet onbeheerst te gaan giechelen. De muziek die ik afschuwelijk 80's vond en de uitvoeringen zijn niet verbijsterend. Ik bedoel dat ik zou kunnen reageren op de situatie waarin ze zich bevonden, want het is inderdaad heel angstaanjagend om je in onbekend en vijandig gebied te bevinden waar iemand die het gebied zo goed kent op je jaagt. Ik denk dat de film in veel opzichten lijkt op _Don't go to the woods..ALONE!_, behalve dat _THE BOEST_ de genoemde spookkinderen heeft (... hun stemmen echoën als ze met Sharon, hun vader of elkaar praten). Gary Kent ziet eruit als een smerige George Lucas, met gescheurde kleren, en de mensheid verloren. Zoals ik al zei, is het geweld niet zo gruwelijk als wordt gesuggereerd, omdat regisseur Jones in staat is effectief een groot deel van de penetratie met een mes weg te snijden, maar de manier waarop hij de scènes in elkaar zet, brengt je nogal van je stuk (zoals de moord op Teddi, waarbij het geweld zich grotendeels aftekent op het oppervlak van een enorme stenen formatie in de buurt, haar smeekbeden aan John om te stoppen en, nadat ze een paar keer is gestoken, pogingen om weg te kruipen van haar roofdier, om vervolgens te worden afgemaakt als een hangend lijk dat John aan het villen is). Ik heb betere en slechtere films gezien van dit soort slasherfilms, het is op zijn best tamelijk middelmatig, met een paar goed geschoten scènes. Ik vind het niet echt gedenkwaardig, met uitzondering van de spookkinderen.
A truly disturbed, cannibalistic psychopath, John(Gary Kent, under the pseudonym Michael Brody) who lives in a cave, stalks campers who make the unfortunate mistake of backpacking in his wilderness. Steve(Dean Russell)and his buddy Charlie(John Batis)get into a playful argument with their wives, Sharon(Tomi Barrett, the late real-life wife of Gary Kent))& Teddi(Ann Wilkinson)over surviving in the woods camping by themselves. To prove a point, the gals decide to head for the wilderness out of Los Angeles for a camping trip disturbing their partners to the point that they soon follow afterward. Falling prey to John, Teddi is soon killed as Sharon runs for her life as the men arrive late to the wilderness due to their truck's overheating. Afraid, tired, and paranoid, Sharon receives some very unusual assistance..John's ghost children! That's right, John's children remain in the wilderness, ghostly apparitions which spy on those who exist in the woods, taking a special liking to Sharon, helping guide her to safety and her friends. Meanwhile, Steve and Charlie soon find shelter from a down pour and the darkness of night in the very cave where John lives. Cooking over a burning fire, the meat simmering is actually from Charlie's wife, Teddi! Unknowingly Charlie eats from the meat when offered by John who finds the outsiders inside his dwelling place! Anyway, soon, worried about their wives, Steve and Charlie set out to find them as morning breaks. Meanwhile, John goes a hunting, with Charlie, Steve, and Sharon in a fight for survival. When Steve suffers a compound fracture stumbling between two massive rocks over a flowing river, he will be handicapped only increasing such an already nightmare scenario, with Sharon following her ghostly young friends to potential safety..they even, at one point, plead with their father to not kill her. Charlie, unfortunately, doesn't have such friends.<br /><br />Director Donald Jones(..who also wrote it and went broke funding the film)smartly shoots the film in such a breathtaking, gorgeous location in the Sequoia National Park, in California, where those gargantuan trees tower to great heights, and I basically watch backwoods slashers for this very purpose. For some strange reason, I didn't particularly find Jones' direction of the setting very atmospheric..the dread was missing, although there are some rather disturbing attacks by John using his knife(..shot in a clever way, Jones' camera suggests more than what is actually on screen, yet, somehow, still achieves that gasp at what John is doing to victims). Within such a picturesque landscape, to see innocents preyed upon by a maniac, that kind of increases the terror. City folk attempting to spend a nice few days in a different place, to smell the clean, fresh air, enjoy the sights of a lovely view, only to find themselves stalked by a creepy predator with a very intimidating knife. Providing the back-story to why John is the monster he is, Jones allows us to witness his memory flashback in discovering his wife's adultery and reacting accordingly(..she is also a ghost in the wilderness looking for her children, wishing to punish them for "being naughty")killing both her and the lover in bed(..a refrigerator repairman). The children, sad and depressed committed suicide and now "haunt" the wilderness, still interacting with their pa or whoever they so choose. I realize such a novelty as ghost children in a backwoods slasher is unique and appreciated by some, but I found the idea rather hokey and too silly to take serious. They do help our heroine escape a few potentially dangerous situations, but it was awfully hard for me to keep from giggling uncontrollably. The music I found hideously 80's and the performances aren't mind-blowing. I mean I could react to the situation they were in, because it is indeed quite terrifying to find yourselves in an unfamiliar and hostile territory being hunted by someone who knows the area so well. I think the film is similar in many ways to DON'T GO INTO THE WOODS..ALONE!, except that THE FOREST has the aforementioned ghost children(..their voices echo when talking to Sharon, their father, or each other). Gary Kent looks like a filthy George Lucas, with tattered clothes, and humanity lost. As I mentioned above, the violence isn't as grisly as what is suggested because director Jones is able to effectively cut away from a great deal of knife penetration, yet the way he stages the set pieces leave you rather unsettled(..such as Teddi's murder, the violence mostly silhouetted on the surface of a nearby huge stone formation, her pleas for John to stop and, once stabbed several times, attempts to crawl away from her predator only to be finished off;a hanging corpse John is skinning). I've seen better and worse of this type of slasher film, it's rather mediocre, at best, with some effectively shot scenery. I don't really think it's particularly memorable, for the exception of the ghost children.