Er is veel gespeculeerd over 'psychologische westerns', maar dit is een van de weinige films in dat genre. De hoofdrolspelers doen het heel goed, maar het is de regisseur die dit tot zo'n goede film maakt. Stewart Granger verliest zijn stereotype Britse safarijager door een afgetakelde, gepensioneerde buffeljager te spelen die in het Westen wordt vereerd als een van de besten. Robert Taylor speelt de parvenu (in tegenstelling tot de gebruikelijke jonge parvenu is Taylors personage ook van middelbare leeftijd), die buffels wil slachten en Granger overhaalt om zaken met hem te doen. Ze huren twee andere beroemde acteurs, Lloyd Nolan en Russ Tamblyn, in om hun vilders te zijn. Granger wordt achtervolgd door de buffel die hij heeft gedood, in de wetenschap dat het zijn schuld kan zijn als ze uitsterven, in de wetenschap dat de indiaanse manier van leven er zwaar onder zal lijden als ze uitsterven. Taylor onthult al snel een sadistische kant, maar het is een realistische opvatting, in tegenstelling tot de eendimensionale sadisten in de moderne film, gecreëerd door nerds en sukkels. Hij is onzeker en heeft behoefte aan menselijk gezelschap. Toch houdt hij niet op met moorden. Het einde zet de twee tegen elkaar af, met een verrassende conclusie. De psychologische gevolgen van wat ze doen zijn goed beschreven.
A lot of talk has been made about "psychological Westerns", but this is one of the very few that is truly in that genre. It has big name stars who perform very well, but it is the director who makes this such a good movie. Stewart Granger loses his British safari hunter stereotype to play a haggard retired buffalo hunter who is revered in the West as one of the best. Robert Taylor plays the upstart (in contrast to the usual young upstart, Taylor's character is middle aged, too), who wants to slaughter buffalo, and lures Granger into business with him. They hire two other big name actors, Lloyd Nolan and Russ Tamblyn, into being their skinners. Granger is haunted by the buffalo he has killed, knowing that he may be to blame if they become extinct, knowing if they become extinct, the Native American way of life will greatly suffer. Taylor soon reveals a sadistic side, but it is a realistic saidism, unlike the one dimensional sadists of modern film, created by nerds and dorks. He is insecure, and needs human companionship. Still, he won't stop at murder. The end pits the two against each other, with a startling conclusion. The psychological effects of what they're doing are well depicted.