'Where the Sidewalk Ends (1950)' begint, toepasselijk genoeg, met de namen van Dana Andrews en Gene Tierneys op de stoep, als vuil water dat tussen de tralies van een rioolbuis door stroomt. De stoep vertegenwoordigt fatsoen, integriteit en moraliteit en alleen misdadigers en delinquenten lopen in de goot. Maar zelfs de meest fatsoenlijke man heeft de neiging om af en toe een misstap te maken, en als de stoep plotseling ophoudt, blijkt het soms onmogelijk om te voorkomen dat je schoenen nat worden. Mark Dixon (Dana Andrews) is in de goot geboren, zijn vader was een beroepscrimineel en heeft zich zijn hele leven een weg naar de stoep geklauwd, voortdurend balancerend op de rand van de stoeprand. Als rechercheur bij de politie wil Dixon niets liever dan het fatsoen en de integriteit tonen die zijn vader ontbeerde, maar hij heeft iets gemeens waar hij niet aan kan ontsnappen. Als zijn opvliegendheid een verdachte van moord doodt, is Dixon opeens de vader die hij verachtte, een ordinaire misdadiger die liegt en bedriegt om zijn vergrijp te verdoezelen.<br />'Where the Sidewalk Ends' was de enige film die Dana Andrews, Gene Tierney en regisseur Otto Preminger verenigde na de voortreffelijke 'Laura' (1944), hoewel de twee films, voor zover het een film noir betreft, niet verder uit elkaar konden liggen. Terwijl de eerste film de sterke intimiteit bezat van een plattelandsmoordverhaal, is deze film conventioneler als een ruig politiedrama. Gezien haar adembenemend memorabele optreden als Laura Hunt is het jammer dat Tierney hier schromelijk onderbezet is en de typische nis van de knappe, hulpeloze romantische belangstelling inneemt <0xE2><0x80><0x93> ongeveer zoals in datzelfde jaar in Jules Dassins 'The Night and the City' (1950). Andrews, daarentegen, is zelden zo goed geweest en geeft blijk van een hardheid en een ontredderde woede die ik niet van hem had verwacht. Gary Merrill is gepast zelfvoldaan als de misdaadbaas Scalise, maar hij lijkt niet gemeen genoeg voor de rol, en ik denk dat een acteur als Richard Conte (die meneer Brown speelde in 'The Big Combo' (1955)) beter bij het personage zou hebben gepast; dat had ik me niet gerealiseerd, maar Conte verscheen nog maar een jaar eerder in Preminger's 'Whirlpool' (1949). De spanning, terwijl Dixon probeert zijn onopzettelijke misdaad te verdoezelen, is absoluut adembenemend en behoort zeker tot de meest spannende episodes van deze tijd, hoewel ik het gevoel heb dat de situatie nog niet volledig is uitgebuit. De taxichauffeur is de enige persoon die Dixon met zekerheid als de dader kan hebben geïdentificeerd, maar Preminger laat zijn blik snel over het moment glijden waarop hij Dixon op de trap passeert. Als de getuige was binnengebracht terwijl Dixon zijn eigen bewegingen bij de ingang van het appartement naspeelde, hadden we echt vuurwerk kunnen hebben. En waarom zou de getuigenis van de taxichauffeur Jiggs Taylor (Tom Tully) niet onmiddellijk vrijpleiten van verdenking van moord? Dergelijke inconsistenties bezoedelen een verder uitstekend scenario van Ben Hecht, die zijn ruige criminele onderwereld doordrenkt met keiharde agenten en doortrapte misdadigers. Andrews' ziedende en onweerstaanbare wetshandhaver, gekweld door woede en wroeging, heeft zelden beter werk geleverd, in elk geval niet zo goed als Robert Ryan in Nicholas Ray's 'On Dangerous Ground' (1952).
'Where the Sidewalk Ends (1950)' opens, appropriately, with Dana Andrews' and Gene Tierneys' names inscribed on the sidewalk, as dirty water streams down between the bars of a sewer grate. The sidewalk represents respectability, integrity and morality  only crooks and delinquents walk in the gutter. But even the most honourable of men have a tendency to misstep on occasion, and, when the sidewalk abruptly comes to an end, sometimes it proves impossible to avoid getting one's shoes wet. Mark Dixon (Dana Andrews) was born in the gutter, his father a professional criminal, and has spent his entire life clawing his way back onto the sidewalk, perpetually balanced on the edge of the kerb. As a police detective, Dixon wants nothing more than to display the decency and integrity that his father lacked, but he possesses a mean-streak that he can't escape. When his quick temper leaves a murder suspect dead, Dixon finds himself becoming the very father whom he despised, a cheap criminal who'll cheat and lie to cover up his offence.<br /><br />'Where the Sidewalk Ends' was the only film to reunite Dana Andrews, Gene Tierney and director Otto Preminger after the superb 'Laura (1944),' though the two films, as far as noir goes, couldn't be further apart. Whereas the earlier picture had the strong intimacy of a country-house murder tale, this film is more conventional as a gritty urban police drama. Given her ravishingly memorable performance as Laura Hunt, it's unfortunate that here Tierney is grossly underused, occupying the typical niche of the pretty, helpless romantic interest {much as she did that same year in Jules Dassin's 'The Night and the City (1950)'}. Andrews, on the other hand, has rarely been better, exhibiting a toughness and unhinged anger that I hadn't expected of him. Gary Merrill is suitably smug as the crime boss Scalise, but he doesn't seem mean enough for the role, and I think that an actor like Richard Conte (who played Mr. Brown in 'The Big Combo (1955)') would have better suited the character; I hadn't realised this, but Conte appeared just one year earlier in Preminger's 'Whirlpool (1949).'<br /><br />The tension, as Dixon attempts to cover up his accidental crime, is absolutely riveting  certainly among the most suspenseful sequences of its era  though I feel that the situation still wasn't exploited to its full potential. The taxi driver is the only person who could have decisively identified Dixon as the perpetrator, but Preminger hurriedly skims over the moment when he passes Dixon on the stairs. Had the witness been brought in as Dixon was re-enacting his own movements outside the apartment entrance, we could have had some genuine fireworks. And why, for that matter, couldn't the taxi driver's testimony have immediately absolved Jiggs Taylor (Tom Tully) from suspicion of murder? Niggling inconsistencies such as these tarnish an otherwise excellent screenplay from Ben Hecht, who infuses his gritty criminal underworld with hard-hitting cops and wise-cracking felons. Andrews' seething and implosive law-enforcer, tormented by rage and remorse, has rarely been done better, at least the equal of Robert Ryan in Nicholas Ray's 'On Dangerous Ground (1952).'