Bo Derek had misschien carrière kunnen maken als ze wijlen haar man, John, niet als haar regisseur had laten optreden. Het is echt jammer, nee, eigenlijk, dat Bo met de juiste richting en de juiste rol (zie '10') best goed was. Ze zou nooit een prijs winnen, zelfs niet als ze op haar best was, maar ze is niet slechter dan menig actrice die het in de afgelopen 15 jaar alleen al door haar uiterlijk heeft gemaakt. Maar dat was nu juist het probleem: John was vastbesloten de golf te berijden die Bo met haar verschijning in '10' had veroorzaakt, namelijk dat Bo de 'perfecte 10' was, 'de heetste vrouw in Amerika', 'het sekssymbool van de jaren tachtig'. In slechts een paar jaar tijd was deze golf met een daverende dreun ingeslagen. Misschien kende hij haar beperkingen als actrice, misschien had hij daarom films voor haar gemaakt die zich op haar lichaam concentreerden, niet op haar acteertalent. Maar het was snel oud zeer geworden. Het hielp ook niet dat de films van John en Bo Derek (laten we eerlijk zijn) heel, heel slecht waren. En slecht was hun kijk op Edgar Rice Burroughs literaire icoon, de Heer van de Jungle, Tarzan van de Apen.<br />Weet je wat het ergste is? Deze film is saai! Maak me aan het lachen, maak me aan het huilen, maar verveel me niet. Zelfs Bo niet. Miles O'Keefe speelt de rol van de verbluffende Miles O'Keefe, die door zijn verbluffende uiterlijk en figuur elke belangstelling kan opwekken, en daar is de film natuurlijk op gebouwd. Richard Harris (God zegene zijn ziel, Bo en hij hebben ooit een rol in _Orca_ gespeeld) maakt er een potje van en maakt zijn scènes in elk geval een beetje interessant, en Miles O'Keefe is een fysiek indrukwekkende Tarzan. Misschien heeft hij het laatst gelachen, nadat hij door de recensenten met een ton venijn over deze film was bestookt, en is Miles doorgegaan met een solide carrière als B-filmicoon, in films die geen grote kunst waren, maar wel een miljoen keer leuker dan deze. Tarzan de aapman heeft niets anders. John Derek was een echte dynamische acteur, hij was geen regisseur. Hij had op zijn kracht moeten blijven. Deze film ontvouwt zich in een verdovend langzaam tempo en er gebeurt eigenlijk niets in de actiescènes. Burroughs Tarzan ging over opwinding en vervulling van wensen (wie zou niet even lenig, sterk en knap willen zijn als Lord Greystoke?) en plezier! Dat krijg je hier niet. Kijk ernaar en je hebt 107 minuten van je leven verspild. Bij nader inzien krijg je misschien een waardevolle les, hoe je niet met iemand moet omgaan.' De filmcarrière van Bo Derek.<br />Maar Bo Derek deugt volgens mij wel. Ze heeft tot Johns laatste dag achter hem gestaan, heeft een ware liefde voor dieren en de natuur en kijkt zelfs giechelend terug op haar tijd in de spotlights. Ze heeft ook bewezen dat ze niet het domme blondje is dat velen van haar willen maken. Als ze Tarzan en Bolero heeft kunnen overleven, kan ze alles overleven. Dus kom terug, Bo, alles is vergeven en vergeten.<br />En als terzijde: is de Steve Strong die de slechterik speelt dezelfde Steve Strong die een korte carrière als profworstelaar heeft gehad?
Bo Derek might have had a career had she not let her late husband, John, take over as her director. It's a real shame, no really, with the right direction and the right part (see "10"), Bo was okay. She wouldn't win any awards even at her best, but she is no worse than many an actress who has made it big in the past 15 years or so based on looks alone. But therein lay the problem, John was determined to ride the wave that Bo created with her appearance in 10, that of Bo being the "perfect 10," "the hottest woman in America," "the sex symbol of the 1980s." Problem is, in John's hands, this wave crashed with a resounding thud in only a few year's time. Maybe he knew her limitations as an actress, perhaps that is why he fashioned movies for her that concentrated on her body, not her acting skills. But it got old real quick. It didn't help matters any that the films of John and Bo Derek are (let's be honest) really, really bad. And bad sums up their take on Edgar Rice Burrough's literary icon, the Lord of the Jungle, Tarzan of the Apes.<br /><br />You know what's worst? This film is boring! Make me laugh, make me cry, just don't bore me. Not even Bo's stunning looks and figure can rouse any interest, and that is what the film is of course built around. Richard Harris (God bless his soul, he and Bo were previously in Orca btw) hams it up and makes his scenes at least a little interesting and Miles O'Keefe makes a physically impressive Tarzan. Maybe he got the last laugh, after being hit with a ton of venom from the critics over this film, Miles went on to a solid career as a B movie icon, in films that were not great art, but a million times more fun than this one. But other than that, it's Bo's body,and you can only see it so many times before you long for something else to go with it. Tarzan the Ape Man has nothing else. John Derek was a truly dynamic actor, he was not a director. He should have stayed with his strength. This film unfolds at a mind numbingly slow pace and nothing really happens in the action scenes. Burrough's Tarzan was all about excitement and wish fulfillment (who wouldn't want to be as agile, strong and good looking as Lord Greystoke?) and fun! You get none of that here. Watch it, and you will have wasted 107 minutes of your life. On second thought, you may come away with a valuable lesson, how not to handle someone's movie career. <br /><br />Bo Derek is all right in my book though. She stood by John until his dying day, has a true love of animals and nature and even looks back with a giggle at her time in the spotlight. She has also proven that she is not the dumb blonde many want her to make her out to be. If she could survive Tarzan and Bolero, she can survive anything. So come back Bo, all is forgiven.<br /><br />And as an aside, is the Steve Strong who plays the bad guy the same Steve Strong who a brief pro wrestling career?