Er is een heel speciaal soort mens voor nodig om een film te maken die zo ellendig, bekoorlijk, walgelijk en afstotelijk is, maar die ook op zo'n manier wordt gemaakt dat hij briljant wordt en de kern van persoonlijke cinematografische bevrijding vormt. Crispin Glover heeft met al zijn 'buitenlandse' capriolen en neigingen werkelijk iets unieks gemaakt. In een wereld die zo star is geworden als de partijdigheid, lijkt deze film de standaardregels van creativiteit en kunst te ontduiken en iedereen op heterdaad te betrappen. De film begint met een nogal afstandelijk paradigma (als er <0xC3><0xBC>berhaupt een model is) en begint met modellen als Shirley Temple voor een hakenkruis en naakte vrouwen die een man met hersenverlamming behagen. Het is nogal schokkend, maar als je de gelegenheid had om de vragen- en antwoordensessies na de screenings bij te wonen, krijg je een zak vol wormen die je doet afvragen of dit kunst is of alleen maar de laagste gemeenschappelijke noemer. In beide gevallen voel je de schok die deze film uiteindelijk zal veroorzaken. Hij zal nooit geaccepteerd worden, zelfs niet door de zogenaamde auteurs van de wereld die saai over de menselijke conditie praten. Je vindt het misschien niet leuk, maar het is zeker de moeite waard om naar te kijken.
It takes a very special kind of person to make a movie that is so wretched, beguiling, disgusting and repulsive, but make it in a way that also makes it brilliant and the quintessence of personal cinematic liberation. Crispin Glover, in all of his "out there" antics and predispositions, truly made something that is unique. In a world that has become starkly partisan, this film seems to evade the standard lines of creativity and art and effectively startle everyone. <br /><br />Right off the bat, the film takes on a rather distant paradigm (if there really is a model at all) and initially shapes it with the likes of Shirley Temple in front of a swastika and naked women pleasuring a man with cerebral palsy. It's rather shocking stuff, but if you had the opportunity for the Q&A sessions after the screenings, it clearly opens up a bag of worms that leaves you wondering whether this is art or just the lowest common denominator. In either guise, you sense the tremor that this film will ultimately cause. It will never be accepted, not even by the supposed auteurs of the world who boringly speak about the human condition. You may not like it, but it is certainly something worth watching.