Hoewel het vijf jaar geleden door Blue Underground op dvd is uitgebracht, ben ik dit Italiaanse 'zwaard en tovenarij'-onderwerp op de late avond Italiaanse tv nog nooit tegengekomen, en nu ik het met eigen ogen heb gezien, weet ik precies waarom. Niet vanwege de typische voorliefde van de regisseur voor extreme bloeddorstigheid (waarvan er zeker een paar voorbeelden zijn) of het feit dat het handjevol vrouwen dat erin voorkomt altijd topless paradeert (het speelt zich tenslotte af in de donkere middeleeuwen) maar gewoon omdat het heel erg slecht is. Ik zou zelfs zover willen gaan om te zeggen dat het heel goed de ergste in zijn soort kan zijn die ik tot nu toe heb gezien, en geloof me, ik heb er heel wat gezien (vooral in de laatste paar jaar, te weten na mijn uitstapje naar het Venice Film Festival van 2004)! Als ik lees dat het falen van de film ten tijde van de eerste vertoning ervan ertoe heeft geleid dat de regisseur zijn daaropvolgende (en betreurenswaardige) duik in hersenloos, goedkoop bloed neemt, begrijp ik hun punt: ik geef misschien wel de voorkeur aan Fulci's eerdere 'giallo'-periode (1968-77) boven zijn meer populaire horror (1979-82), maar zelfs aan dat laatste kan niet worden getwijfeld. Aan de andere kant schijnt de vraag Fulci niet in het minst geïnspireerd te hebben, gezien het feit dat hij besloot de gebeurtenissen in een irritante, eeuwigdurende nevel te hullen, die te besprenkelen met ongerijmde personages (kannibalen versus weerwolven, weet je wel?), irrelevant slijk (we worden getrakteerd op een gratuit, akelig kannibalendiner vlak voordat we zien hoe de vleesetende feestvierders letterlijk hun hersens worden uitgeslagen door hun harige tegenstanders!) en zelfs wat hoogst onappetijtelijke intimiteit tussen de gemaskerde, hersenslurpende, zuipende slet (vraag maar niet hoe) en haar slijmerige reptielenvriendje! Voor wat het waard is, we hebben hier twee helden voor de prijs van één: een jonge, magische boogschutter op een of andere mannelijk-bevestigende odyssee (Andrea Occhipinti) en zijn onsamenhangende, gespierde metgezel (Jorge Rivero i.e. Fransoos uit Howard Hawks' RIO LOBO VEN1970ER! die, ondanks het feit dat hij Mace wordt genoemd (een afkorting van Maciste, misschien?) er alleen maar lijkt te zijn om af en toe bij zijn holenvrouw langs te gaan en zijn jongere protegé uit de problemen te halen (vooral tijdens een buitengewoon onaangename aanval van de'steenpuisten'). Helaas komt zelfs de gebruikelijke reddende genade van zulk laag-bij-de-gronds materiaal hier te kort, aangezien de elektronische score van ex-Goblin Claudio Simonetti af en toe verschrikkelijk ongepast lijkt. Fulci slaagt er zelfs in de film een lachwekkend overhaaste slotscène te geven waarin de nog levende, vlezige held doelloos de wildernis in trekt (na iedereen met behulp van de o zo belangrijke magische boog te hebben verslagen <0xE2><0x80><0x93> met dank aan zijn vermeende fysieke kracht!) op weg naar zijn volgende <0xE2><0x80><0x93> en godzijdank nog niet verfilmde <0xE2><0x80><0x93> avontuur!
Despite being released on DVD by Blue Underground some five years ago, I have never come across this Italian "sword and sorcery" item on late-night Italian TV and, now that I have seen it for myself, I know exactly why. Not because of its director's typical predilection for extreme gore (of which there is some examples to be sure) or the fact that the handful of women in it parade topless all the time (it is set in the Dark Ages after all)it is, quite simply, very poor stuff indeed. In fact, I would go so far as to say that it may very well be the worst of its kind that I have yet seen and, believe me, I have seen plenty (especially in the last few years i.e. following my excursion to the 2004 Venice Film Festival)! Reading about how the film's failure at the time of initial release is believed to have led to its director's subsequent (and regrettable) career nosedive into mindless low-budget gore, I can see their point: I may prefer Fulci's earlier "giallo" period (1968-77) to his more popular stuff horror (1979-82) myself but, even on the latter, his commitment was arguably unquestionable. On the other hand, CONQUEST seems not to have inspired Fulci in the least  seeing how he decided to drape the proceedings with an annoyingly perpetual mist, sprinkle it with incongruent characters (cannibals vs. werewolves, anyone?), irrelevant gore (we are treated to a gratuitous, nasty cannibal dinner just before witnessing the flesh-eating revelers having their brains literally beaten out by their hairy antagonists!) and even some highly unappetizing intimacy between the masked, brain-slurping villainess (don't ask) and her slimy reptilian pet!! For what it is worth, we have two heroes for the price of one here: a young magic bow-carrying boy on some manhood-affirming odyssey (Andrea Occhipinti) and his rambling muscle-bound companion (Jorge Rivero i.e. Frenchy from Howard Hawks' RIO LOBO [1970]!) who, despite being called Mace (short for Maciste, perhaps?), seems to be there simply to drop in on his cavewoman from time to time and get his younger protégé out of trouble (particularly during an exceedingly unpleasant attack of the 'boils'). Unfortunately, even the usual saving grace of such lowbrow material comes up short here as ex-Goblin Claudio Simonetti's electronic score seems awfully inappropriate at times. Fulci even contrives to give the film a laughably hurried coda with the surviving beefy hero going aimlessly out into the wilderness (after defeating one and all with the aid of the all-important magic bowso much for his own supposed physical strength!) onto his next  and thankfully unfilmed  adventure!