Johnny Yuma, een van de meer bevredigende westerse all'italiana, heeft de frisheid van vele films die in de hoogtijdagen van het genre zijn gemaakt en wordt zeer aanbevolen voor liefhebbers van het genre of buitenissige, intelligente cinema.<br />Johnny Yuma is in de meeste opzichten niet erg origineel, maar dat telt eigenlijk niet tegen hem op. Het succes van een genrefilm hangt af van hoe goed hij aan de verwachtingen van het publiek beantwoordt en verrassende variaties biedt op de verwachte elementen. Eerdere, aangename ervaringen worden gereconstrueerd, maar met een subtiele (of grote) wending die blijvende belangstelling wekt. De kwaliteit van de uitvoering is natuurlijk ook belangrijk. Een vermoeide herhaling heeft minder succes dan een oprechte poging om het publiek te vermaken of te beroeren. Gegeven deze criteria slaagt Johnny Yuma. Er zijn talloze herhalingen van elementen uit eerdere films. De setting is de wrede, verwrongen semi-feodale schemerwereld die wordt gedeeld door veel van de beste 'gothische' westerns die in 1964-1968 zijn gemaakt, zoals Tempo di slachting (1966). De plot is een combinatie van de basisplot van Vuistvol Dollars (1964) en de Ringo-films, een feit dat niet verwonderlijk is aangezien scenarist Fendiando di Leo bij beide betrokken was. Di Leo was een van de beste scenarioschrijvers van de populaire film die in de jaren zestig-70 uit Cinecitta kwam, en zijn werk heeft bijgedragen aan een groot deel van de thematische continuïteit en samenhang van het genre (samen met een paar andere persoonlijkheden in een paar verschillende kringen van acteurs, regisseurs en scenarioschrijvers). In de FOD-thriller komt de hoofdpersoon in de stad aan, brengt een gespannen situatie aan het licht, wordt vervolgens bijna dood aangetroffen, gevolgd door een wederopstanding (in sommige films, zoals Quella sporca storia nel west (1968) is het letterlijk een kruisiging). De katholieke ondertoon van het verhaal en de symboliek zijn intrigerend, vooral gezien de impliciete populistische/verklarende socialistische stromingen van de filmmakers en hun films. De plot van Ringo, uitgebreider uitgewerkt door scenarioschrijver Ernesto Gastaldi in een reeks films met Guliano Gemma in de hoofdrol, gaat over een egocentrische hoofdpersoon die de belangstelling van een gemeenschap verkiest boven de zijne door middel van een relatie met een lid van die gemeenschap (met een gezonde dosis ironische onzekerheid).<br />De relatie tussen Carradine en Johnny is duidelijk gebaseerd op die tussen Manco/Mortimer uit een Fistful of Dollar (1965). De twee scènes van de uitwisseling van de wapengordels bieden een slimme dialoog en begrip tussen de twee. Talloze films, waaronder Da uomo a uomo (1968) of zelfs El Chuncho, quién sabe? (1967) <0xE2><0x80><0x93> gebruik deze relatie tussen een oudere en jongere man (vader/zoon, oudere/jongere broer, Engelse adviseur/tegenstander en boerenrevolutionair) als een centrale dynamiek in de plot.<br />Daarnaast is er de focus op misleiding en misleiding, doolhoven en spiegels, die in de beste vroege WAI terugkomt. De canons en pueblo's van Almeria worden letterlijk doolhoven waar protagonist en antagonist kat-en-muis-spelletjes spelen.<br />Wat Johnny Yuma onderscheidt van andere WAI is de kwaliteit van regisseur Romolo Guerriri's gebruik van visuele/psychologische ruimte in combinatie met de intelligente mechanismen van het script om de plot vooruit te helpen. Dialoog is nooit erg belangrijk geweest voor de WAI en vaak absurd onbegrijpelijk (denkt dat er uitzonderingen zijn, zoals de cynische commentaren in Django (1966) of Faccia a faccia (1967).<br />Psychologische diepgang van het personage wordt bijna geheel gecreëerd door iconische beelden, het zijn juxtaposities en het is een beschrijving van de algemene vertelsituatie. Zie hoe de aanwezigheid van de dodelijke Samantha wordt gevoeld tijdens de afranselingscène die wordt gadegeslagen vanaf het dak of vanaf de achtergrond van de actie. Of hoe Johnny Samantha en Pedro van hun veiligheid en vertrouwen in hun macht ontdoet door zijn heimelijke invallen in hun ranch, hotel en zelfs slaapkamer (ook dit is een thema van de FOD). Tot slot: zie hoe de zoektocht naar informatie wordt geconcentreerd. Net als veel andere elementen is dit ontleend aan de FOD, die uiteindelijk gebaseerd was op de bloedstollende thriller _Red Harvest_. Door toevallige contacten, posters van gezochte personen, afgeluisterde gesprekken, blikken uit ramen, horloges die in het stof zijn blijven liggen, of verkeerde identiteiten en bewegingen door de rimpelingen die ontstaan door de handelingen van Pedro en Samantha in deze surrealistische en absurde werkelijkheid, komt het verhaal tot zijn slotsom.<br />De film viel op omdat het tijd was voor wat werd gezien als uitspattingen van geweld. Natuurlijk waren deze films nauwelijks gewelddadiger dan veel Amerikaanse westerns. Wat anders was, was de psychologische intensiteit van het geweld en de oorzaken waaraan het werd toegeschreven, wat wil zeggen dat niet het geweld maar de betekenis ervan was veranderd. Johnny Yuma is duidelijk en interessant in het gebruik en de weergave van geweld en dat is nog een interessant aspect van de film.<br />Wat ik persoonlijk het interessantst vind van het grootste deel van dit genre, is het verband dat het legt met de anonieme, naamloze toeschouwers in Italië en Spanje, voor wie deze steeds terugkerende verhalen enige betekenis en belangstelling hadden. Het artefact mag dan geen intrinsieke waarde hebben en op zichzelf misschien niet meer waard zijn dan een stuk vuursteen uit een prehistorische vindplaats, een scherf aardewerk of een rottend stuk leer of verroest metaal, maar het is een verwijzing naar een of andere naamloze aanwezigheid, levens, die belangrijk waren omdat ze bestonden. Hoewel Johnny Yuma intrinsieke waarde heeft, is het voor mij voor een groot deel interessant vanwege dit verband en mysterie.<br /><br />Bovenste spaghettiwesternlijst http://imdb.com/mymovies/list?lde21849907<br /><br />Gemiddelde SWs http://imdb.com/mymovies/list?lde21849889<br /><br />Alleen voor fanatici (van onderaf aan) http://imdb.com/mymovies/list?lde2184989001.
One of the more satisfying Western all'italiana, Johnny Yuma has the freshness of many WAI made during the heyday of the genre and is highly recommended for fans of the genre or offbeat, intelligent cinema.<br /><br />Johnny Yuma is, in most respects, not terribly original, but this actually does not count against it. The success of a genre film depends on how well it meets the audience's expectations as well as provides surprising variations on these expected elements. Earlier, pleasing experiences are recreated but with subtle (or major) twist that provide continuing interest. The quality of the execution is also, obviously, important. A tired retread will be less successful than a sincere attempt to entertain or move the audience.<br /><br />Given these criteria, Johnny Yuma succeeds. There are numerous reprises of elements from earlier films. The setting is the brutal, twisted semi-feudal twilight world of shared by many of the best "Gothic family" westerns made 1964-1968 such as Tempo di massacre (1966). The plot is a combination of the basic Fistful of Dollars (1964) plot and the Ringo films, a fact not surprising as screenwriter Fendiando di Leo was involved in both. Di Leo was one of the best screenwriters in the popular cinema coming out of Cinecitta in the 1960s-70s and his work helped provide much of the thematic continuities and coherency to the genre (Along with a couple of other personalities in a few distinct circles of actors, directors, and screenwriters). In the FOD plot, the protagonist arrives in town, stirs up a tense situation, then undergoes a near-death followed by a resurrection (in some films, like Quella sporca storia nel west (1968) it is quite literally a crucifixion). The Catholic undertone to the narrative and the symbolism is intriguing, especially given the implicit populist/explicit socialist leanings of the filmmakers and their films. The Ringo plot, developed more fully by screenwriter Ernesto Gastaldi in a series of films starring Guliano Gemma, a egoistic protagonist chooses the interest of a community over his own through the medium of a relationship with a member of that community (with a healthy dash ironic uncertainty).<br /><br />The relationship between Carradine and Johnny is clearly based on that of Manco/Mortimer from a Fistful of Dollar (1965). The two scene of the exchange of the gun belts provides a clever dialog and understanding between the two. Numerous films, including Da uomo a uomo (1968) or even El Chuncho, quién sabe? (1967), use this relationship between an older and younger man (father/son, older/younger brother, Anglo adviser/adversary and peasant revolutionary) as a central dynamic to the plot.<br /><br />Additionally, there is the focus on deception and misdirection, mazes and mirrors, that recur throughout the best early WAI. The canons and pueblos of Almeria become literal mazes through which protagonist and antagonist play shifting games of cat and mouse.<br /><br />What distinguishes Johnny Yuma from other WAI is the quality of director Romolo Guerriri's use of visual/psychological space together arrangement with the script's intelligent mechanisms to forward the plot. Dialogue was never very important to the WAI and often absurdly unintelligible (thought there are exceptions, such as the cynical commentaries in Django (1966) or Faccia a faccia (1967).<br /><br />Psychological depth of character is created almost entirely through iconic imagery, it's juxtapositions, and it's description of the overall narrative situation. See how the presence of the deadly Samantha is felt during the beating scene  watching from the roof or from the background of the action. Or how Johnny strips Samantha and Pedro of their security and confidence in their power through his stealthy invasions of their ranch, hotel, even bedroom (this, again, is a theme from FOD). Finally, note how there is a focus on the search for information. Like many elements, this is borrowed from FOD which was ultimately based on the hard-boiled mystery novel Red Harvest. It is through incidental contacts, wanted posters, overheard conversations, glances out of windows, watches left in the dust, or mistaken identities and movements through the ripples created by the actions of Pedro and Samantha within this surreal and absurd reality that the narrative tacks forward to it's conclusion.<br /><br />The movie was notable in it's time for what were perceived of as excesses in violence. Of course, these films were hardly more violent than many American westerns. What was different was the psychological intensity of the violence and the causes to which it was attributed, which is to say that it was not the violence but it's meaning that had changed. Johnny Yuma is distinct and interesting in it's use and portrayal of violence and this is another interesting aspect of the film.<br /><br />What I personally find most interesting about most of this genre is the link it provides to the anonymous, nameless audiences in Italy and Spain to whom these recurrent narratives held some significance and interest. The artifact may have no intrinsic worth in and of itself  some flint debitage from a prehistoric site, a shard of cruse pottery, or a moldering piece of leather and rusted metal  but it is reference to some nameless presence, lives, that were significant simply because they existed. While Johnny Yuma has intrinsic worth, much of it's interest for me derives from this connection and mystery.<br /><br />Top spaghetti western list http://imdb.com/mymovies/list?l=21849907<br /><br />Average SWs http://imdb.com/mymovies/list?l=21849889<br /><br />For fanatics only (bottom of the barrel) http://imdb.com/mymovies/list?l=21849890