Ik heb nog een andere Takashi Miike-film gezien, en dat was de zeer verontrustende en brute 'auditie', die een onderzoek was naar de Japanse idealen van vrouwelijkheid! In 'Bezoeker Q' <0xE2><0x80><0x93> wat volgens mij 'Bezoekersvraag' betekent <0xE2><0x80><0x93> onderzoekt hij op een zeer verontrustend grove manier de gezinseenheid. Miikes surrealistische visie van een disfunctioneel gezin probeert bijna Lynchiaans te zijn in termen van verwarring en filmen, maar mist uiteindelijk de stijl en de intrige. Wij, het publiek, worden geïntroduceerd in een bizarre reeks scenario's vanaf de openingsscène met de vaderfiguur (Kenichi Endo, die eigenlijk best goed was) die voor seks betaalt met zijn ontheemde dochter (Fujiko). Vervolgens, als de vader thuiskomt, wordt hij op zijn hoofd geslagen door 'de bezoeker' (Kazushi Watanabe) met een vrij grote steen, en om de een of andere reden belanden ze allebei weer in het huis van de familie. De moeder (Shungiku Uchida) wordt geslagen en gepest door haar zoon (Jun Muto) die ook wordt geslagen en gepest door zijn klasgenoten. Als de bezoeker het huis binnenkomt, stelt hij zich enigszins dreigend op als lid van de eenheid. Uiteindelijk begint de relatie van het gezin te verbeteren, met hulp van de bezoeker, door het melken van borsten, moord en het behouden van een gevoel van familietrots.<br />En er zijn andere krankzinnige scènes die het gezin op de een of andere manier dichter bij elkaar brengen. Het heeft een ongemakkelijke humor, maar het is al even frustrerend dwaas en over de top in zijn bizarheid. Er is een necrofiele scène die volkomen walgelijk is, maar die naarmate de scène vordert belachelijk grappig wordt. Deels vanwege de situatie zelf, en deels omdat je niet kunt geloven dat de filmmakers en de acteurs dit werkelijk doen! De stijl van de film is op zijn zachtst gezegd armzalig, en de plot is stompzinnig en ongelooflijk zwak. De personages zelf zijn overal, en hoewel ik begrijp dat dit niet realistisch bedoeld is, is er nauwelijks belangstelling voor deze confronterende personages en situaties, die allemaal aan het absurde grenzen! Het camerawerk is slordig en heeft niet dat filmische gevoel dat het werk van Lynch met zich meebrengt. Het is moeilijk om deze film op een surrealistisch niveau serieus te nemen, of op een manier waarop de familie-eenheid in Japan wordt geïnterpreteerd. Het lijkt er alleen op dat Miike erop uit was om te choqueren, en de film lijkt zich ervan bewust te zijn dat hij 'probeert' choquerend te zijn, en het wordt bijna komisch om serieus te worden genomen. Al met al zou ik zeggen dat deze film een bizar duistere komedie is, maar hij ziet er amateuristisch uit en voelt amateuristisch aan, en lijkt onnodig te willen choqueren. is een stap naar beneden, omdat het te veel zijn best doet buitenaards bizar en opzettelijk confronterend te zijn, zonder daarbij echt veel te zeggen te hebben!<br />**uit***!
(BIG SPOILERS) I've seen one other Takashi Miike film, and that was the very disturbing and brutal 'Audition', which was an examination of the Japanese ideals of femininity! In 'Visitor Q'- which I think means 'Visitor Question'- he examines, in a very disturbingly gross way, the family unit. Miike's surreal vision of a dysfunctional family almost tries to be Lynchian in terms of confusion and film-making, but ultimately lacks the style and intrigue. We, the audience, are introduced to a bizarre array of scenarios from the opening scene with the father figure (Kenichi Endo- who was actually quite good) paying for sex with his displaced daughter (Fujiko). Then, as the father returns home, he is struck on the head by "the visitor" (Kazushi Watanabe) wielding a fairly sizeable rock, and for some reason, they both end up back at the family home. The mother (Shungiku Uchida) is beaten and bullied by her son (Jun Muto) who is also beaten and bullied by his school peers. When the visitor enters the home, he somewhat menacingly establishes himself as part of the unit. Eventually, the family begin to improve their relationship, with assistance from the visitor, through milking breasts, murder and retaining a sense of family pride.<br /><br />And there are other crazy scenes that somehow bring the family closer together. It's has uncomfortable humour, but is equally frustratingly silly, and over-the-top in its weirdness. There is a necrophiliac scene that is utterly disgusting, but ends up being ridiculously funny as the scene progresses. Partly because of the situation itself, and partly because you can't believe the filmmakers and the actors are actually doing this! The style of the film is poor to say the least, and the plot is stupid and unbelievably weak. The characters themselves are all over the place, and while I understand this is not meant to be realistic, there is hardly any interest in these confronting characters and situations as all of them border on the absurd! The camera-work is sloppy, and doesn't have that cinematic feel that Lynch's work entails. It's hard to take this film seriously on a surrealist level, or on an interpretation of examining the family unit in Japan. It just seems that Miike was out to shock, and the film seems self-aware that it's "trying" to be shocking, and it becomes almost comical to be taken seriously. All in all, I would say that this film is a bizarrely dark comedy, but it looks and feels amateurish, and seems to unnecessarily want to shock. Miike's previous film, Audition, was finely balanced between disgusting horror, character development and technique- which established more intrigue in the way the film was crafted to allow the viewer to become engrossed with the plot. 'Visitor Q' is a step down as it tries too hard to be outlandishly bizarre and intentionally confronting, without really having much to say in the process! <br /><br />** out of *****!