Ik weet niet goed wat ik van deze misvormde dramedy uit 2007 moet denken. In een poging een kruising van _On Golden Pond_ en _The Prince of Tides_ van het nieuwe millennium te zijn, wordt deze film uiteindelijk een grillige warboel die zo grillig tussen komedie en melodrama heen en weer schiet dat de emotionele lading er altijd een beetje uit lijkt te zijn. Het grootste probleem lijkt het onverenigbare verschil te zijn tussen Garry Marshalls sentimentele visie en het duistere, nogal verwarrende scenario van Mark Andrus. Het verhaal concentreert zich op de ontrafelende relatie tussen moeder Lilly en dochter Rachel, die helemaal van San Francisco naar het kleine stadje Hull in Idaho zijn gereden, waar grootmoeder Georgia woont. Het idee is dat Lilly Rachel voor de zomer onder Georgia's hoede achterlaat. De rolverdeling is duidelijk, maar de personages moeten snel en vaak onverklaarbaar van sympathiek naar schril switchen om in de gekunstelde contouren van de verhaallijn te passen. Het verhaal zwenkt lukraak heen en weer tussen alcoholisme, kindermishandeling en verstoorde gezinsverhoudingen, tot het uiteindelijk in zijn juiste banen wordt geleid. De drie actrices in het centrum maken een paar van de dramatische kronkels goed, maar in verschillende mate. Waarschijnlijk door haar reputatie buiten het scherm en haar raspende rokersstem maakt Lindsay Lohan Rachels promiscuïteit en manipulatieve tactieken voelbaar, hoewel ze minder geloofwaardig wordt naarmate haar personage de psychologische wonden blootlegt die haar hedonistische gedrag verklaren. Felicity Huffman is gedwongen om twee rollen te spelen: die van de nukkige, rancuneuze dochter van een moeder die haar nooit heeft gemogen, en die van een boze, alcoholische moeder die haar eigen verantwoordelijkheid voor de gemoedstoestand van haar dochter begint te erkennen. Ze doet wat ze kan met de rol op beide fronten, maar haar inspanningen leveren nooit een mens van vlees en bloed op.<br />Tegen de zeventig ziet Jane Fonda er geweldig uit, zelfs zo verweerd als ze hier is, en ze heeft de uitstraling van een ster die zich kan meten met de cartoonachtige afmetingen van de keiharde Georgia. Het probleem dat ik heb met de casting van Fonda is dat de legendarische actrice veel meer verdient dan een reeks oneliners en moederlijke blikken. Tussen dit alles en het verfoeilijke Monster-in-wetgeving van 2005 vraag je je af of haar beste werk wel achter haar ligt. Het zou je niet moeten verbazen dat de mannelijke tegenhangers van de actrices volledig overschaduwd worden. Garrett Hedlund ziet er een beetje te surfer-type uit als de naïeve Harlan, een vrome mormoon wiens plotselinge liefde voor Rachel zijn tweejarige missionarisbaantje had kunnen vertragen. Cary Elwes speelt een bekende, achterdochtige rol als Lilly's echtgenoot, een ongelukkige situatie waarin de voorspelbare cast het einde van de film lijkt aan te kondigen.<br />Er is ook nog de alomtegenwoordige Dermot Mulroney in de sombere, driedubbele rol van de gewonde weduwnaar, Lilly's voormalige vlam en Rachels nieuwe baas als de dierenarts van de stad, dokter Simon Ward. Laurie Metcalf heeft een nauwelijks aanwezige rol als Simon.' Paula, de zus van Andrus, en de vaste Hector Elizondo en de zanger Paul Williams met cameo's. Sommige dialogen van Andrus zijn gewoonweg afschuwelijk, en de aarzelende, komische toon van de film is nooit op iets wat goed aanvoelt. Er zijn een paar kleine extra's bij de dvd van 2007, maar die zijn niet al te opwindend. Marshall levert een commentaartrack die veel van zijn kenmerkende laconieke humor heeft. Er zijn een paar verwijderde scènes, waaronder drie variaties op het einde, en een knijpfilm. Er is een documentaire van zeven minuten bij, evenals de originele filmtrailer, een korte documentaire van zes minuten over de drie actrices en een vijf minuten durend eerbetoon aan Marshall.
I am uncertain what to make of this misshapen 2007 dramedy. Attempting to be a new millennium cross-hybrid between On Golden Pond and The Prince of Tides, this film ends up being an erratic mess shifting so mercurially between comedy and melodrama that the emotional pitch always seems off. The main problem seems to be the irreconcilable difference between Garry Marshall's sentimental direction and Mark Andrus' dark, rather confusing screenplay. The story focuses on the unraveling relationship between mother Lilly and daughter Rachel, who have driven all the way from San Francisco to small-town Hull, Idaho where grandmother Georgia lives. The idea is for Lilly to leave Rachel for the summer under Georgia's taskmaster jurisdiction replete with her draconian rules since the young 17-year old has become an incorrigible hellion.<br /><br />The set-up is clear enough, but the characters are made to shift quickly and often inexplicably between sympathetic and shrill to fit the contrived contours of the storyline. It veers haphazardly through issues of alcoholism, child molestation and dysfunctional families until it settles into its pat resolution. The three actresses at the center redeem some of the dramatic convolutions but to varying degrees. Probably due to her off-screen reputation and her scratchy smoker's voice, Lindsay Lohan makes Rachel's promiscuity and manipulative tactics palpable, although she becomes less credible as her character reveals the psychological wounds that give a reason for her hedonistic behavior. Felicity Huffman is forced to play Lilly on two strident notes - as a petulant, resentful daughter to a mother who never got close to her and as an angry, alcoholic mother who starts to recognize her own accountability in her daughter's state of mind. She does what she can with the role on both fronts, but her efforts never add up to a flesh-and-blood human being.<br /><br />At close to seventy, Jane Fonda looks great, even as weather-beaten as she is here, and has the star presence to get away with the cartoon-like dimensions of the flinty Georgia. The problem I have with Fonda's casting is that the legendary actress deserves far more than a series of one-liners and maternal stares. Between this and 2005's execrable Monster-in-Law, it does make one wonder if her best work is behind her. It should come as no surprise that the actresses' male counterparts are completely overshadowed. Garrett Hedlund looks a little too surfer-dude as the naïve Harlan, a devout Mormon whose sudden love for Rachel could delay his two-year missionary stint. Cary Elwes plays on a familiar suspicious note as Lilly's husband, an unfortunate case where predictable casting appears to telegraph the movie's ending.<br /><br />There is also the omnipresent Dermot Mulroney in the morose triple-play role of the wounded widower, Lilly's former flame and Rachel's new boss as town veterinarian Dr. Simon Ward. Laurie Metcalf has a barely-there role as Simon's sister Paula, while Marshall regular Hector Elizondo and songsmith Paul Williams show up in cameos. Some of Andrus' dialogue is plain awful and the wavering seriocomic tone never settles on anything that feels right. There are several small extras with the 2007 DVD, none all too exciting. Marshall provides a commentary track that has plenty of his trademark laconic humor. There are several deleted scenes, including three variations on the ending, and a gag reel. A seven-minute making-of featurette is included, as well as the original theatrical trailer, a six-minute short spotlighting the three actresses and a five-minute tribute to Marshall.