Deze Drummond ontbreekt het aan continuïteit. De meeste hebben hun elementen van dwaasheid, het uitgestelde huwelijk, enzovoort. Maar dit heeft een eindeloze reeks gebeurtenissen die zich bijna in het donker voltrekken terwijl de personages van de ene plaats naar de andere rennen. Het huis lijkt meer op een stad. Er is ook Leo G. Carrol, die zo'n voor de hand liggende verdachte is waar niemand zelfs maar naar kijkt. Hij is een vreemde en gedraagt zich nogal verdacht, maar Drummond en de mensen schijnen niets op te merken. Toch is het een redelijk goede actie en een vrij goed einde. Algie wordt verondersteld een komische figuur te zijn, maar net als Nigel Bruce in de Rathbone-detectivefilms van Sherlock Holmes is hij zo'n hansworst dat je je nauwelijks kunt voorstellen dat er iemand met smaak of intelligentie in zijn buurt is. Heeft hij een geschiedenis die kan verklaren hoe hij en Drummond compagnons zijn geworden?
This Drummond entry is lacking in continuity. Most of them have their elements of silliness, the postponed wedding, and so on. However, this has an endless series of events occurring in near darkness as the characters run from one place to another. The house seems more like a city. There's also Leo G. Carrol who is such an obvious suspect who no-one seems to even look at. He is a stranger and acts rather suspicious, but Drummond and the folks don't seem to pick up on anything. Still, it as reasonably good action and a pretty good ending.<br /><br />I know that Algie is supposed to be a comic figure, but like Nigel Bruce in the Rathbone Sherlock Holmes flicks, he is so buffoonish that it's hard to imagine anyone with taste or intelligence being around him. Is there a history behind him that will explain how he and Drummond became associates?