Het gaat over een oplichter, Peter Ustinov, die een Brits bedrijf, Texa-Conn of zoiets, infiltreert en zich voordoet als een computerexpert en beveiligingsexpert. Hij leert in het geheim in te breken in de computer, terwijl hij tegelijkertijd de bewondering van zijn baas, Karl Malden, krijgt, de vijandschap van zijn kantoorrivaal, Bob Newhart, en de liefde van zijn onbekwame secretaresse, Maggie Smith.<br />Sommige zakelijke details waren een beetje vaag voor deze niet op zaken gericht zijnde ogen, maar ze zijn geloofwaardig genoeg en ik kreeg het algemene idee. Ustinov, de oplichter Peter, begint nepbedrijven in Parijs, Rome en Stuttgart en gebruikt de computer van Texa-Conn om allerlei geld naar die namaakbedrijven te sturen. De overzeese bedrijven bestaan natuurlijk alleen maar uit hemzelf, Oestinov, en de adressen zijn een verlaten atelier in Parijs, een kapperszaak in Rome en een bakkerij in Duitsland. Hij gaat er alleen maar heen om de cheques op te halen die hij zelf heeft gestuurd.<br />De eerste paar minuten dacht ik dat ik het niet leuk zou vinden, omdat het nogal traag leek. Ik had iets verwacht met een sneller tempo en meer verontwaardiging, in de trant van 'De Pink Panther' of 'De Lavender Hill Bende'. Maar deze film dringt zich aan je op terwijl je de ingehouden humor in de plot, de karakters en de dialogen gaat waarderen. <br />Waarschijnlijk zou het een slecht idee zijn om te veel van de betrekkelijk subtiele grappen weg te geven, maar hier zijn een paar voorbeelden van de meer opvallende.<br />Ustinov aan minister Smith: 'Geef me de bezittingen van deze bedrijven.' Smith: 'Aandelen? Wat zijn dat?' Ustinov: 'Kleine ezeltjes.' Nu wordt er niets gemaakt van deze kleine uitwisseling. Er wordt snel gesneden en er wordt niet gewacht tot er wordt gelachen, wat gepast is omdat je reactie eerder een glimlach dan een lach zal zijn.<br />Ustinov gaat op zoek naar die sjofele zolder in Parijs. Die is bedekt met spinnenwebben. Er liggen overal bakstenen en een paar schilderijen van de vorige bewoner zijn achtergelaten. De huisbaas spreekt geen Engels en Ustinov kent geen Frans. Ustinov wijst naar een kinderlijk schilderij van een naakte vrouw en gniffelt: 'Aha. Een fam fye-tal, hè?' De huisbaas gniffelt ook en antwoordt: 'Vous le prenez pour une anee?' Ustinov: 'O <0xE2><0x80><0x93> ANNIE, dus dat is haar naam!' Huisbaas: 'Oui?' Ustinov: 'Entente cordiale!' (Mes amis, als ik het bij het verkeerde eind heb, je m'excuse). Bob Newhart als Willard Gnatpole (!) valt op Maggie Smith en wordt geacht haar naar huis te rijden, maar zegt tegen haar dat hij 'de toeristische route' neemt. Er volgt onmiddellijk een reeks suggestieve verkeersborden. Het plan staat op het punt ontdekt te worden door de raad van bestuur <0xE2><0x80><0x93> wazige daken, politiewagens, een afscheidskus van Maggie, eindigend met een bord: gevangenis, Wormwood Scrubs.<br />Nou ja, misschien nog eentje. Ik kan nog steeds niet over Malden heen komen als de baas, die beslist verklaart: 'Ik heb nooit moeite met beslissingen,' en dan een handvol pillen naar binnen slaat en ze wegspoelt met een glas water.<br />Het acteerwerk is onbetwistbaar goed. Het is bijvoorbeeld Bob Newharts beste rol. Niet dat hij er zoveel had, en niet dat zijn repertoire niet beperkt was, maar in deze rol is hij perfect. De partituur van Laurie Johnson heeft duidelijk veel moeite gekost. Ze schijnt een kort concert voor fluit te hebben geschreven. Ustinovs passie is muziek en zijn overzeese etablissementen hebben valse namen als Claude Debussy en Giacconino Rossini. De valse president van Stuttgart is iemand die Schmidt heet en hij is een afwijkende kloothommel. Maggi Smith is knap, sexy, bourgeois en blijkt lang niet zo dom te zijn als ze lijkt.<br />Verrukkelijk, op zijn eigen rustige manier, maar verwacht geen komisch vuurwerk.
It's about an embezzler, Peter Ustinov, who infiltrates a British company, Texa-Conn or something like that, posing as a computer whiz and security expert. He secretly learns to hack into the computer, while gathering the admiration of his boss, Karl Malden, the enmity of his office rival, Bob Newhart, and the love of his inept secretary, Maggie Smith.<br /><br />Some of the business details were a little murky to these non-business-oriented eyes but they're believable enough and I got the general idea. Ustinov, the peculating Peter, establishes phony businesses in Paris, Rome, and Stuttgart, and uses Texa-Conn's computer to send all kinds of money to these ersatz establishments. The overseas companies, of course, consist of nothing more than himself, Ustinov, and the addresses are an abandoned artist's loft in Paris, a barber shop in Rome, and a bakery in Germany. He simply visits them to collect the checks he's sent himself.<br /><br />I didn't think I'd like it for the first few minutes because it seemed rather on the slow side. I was expecting something with a faster tempo and more outrage, along the lines of "The Pink Panther" or "The Lavender Hill Gang." But this film insinuates itself into your good graces as you come to appreciate the understated humor in the plot, the characterizations, and the dialog.<br /><br />Probably it would be a bad idea to give away too many of the relatively subtle gags but here are some examples of the more noticeable.<br /><br />Ustinov to Secretary Smith: "Let me have the assets of these companies." Smith: "Assets? What are they?" Ustinov: "Little female donkeys." Now, nothing is made of this little exchange. There's a quick cut and no delay for any laughter, which is appropriate because one's reaction is more likely to be a smile than a laugh.<br /><br />Ustinov searches out that crummy loft in Paris. It's covered with cobwebs. Bricks are strewn around and a couple of the former occupant's paintings have been left behind. The landlord doesn't speak English and Ustinov knows no French. Ustinov points to a child-like painting of a nude woman and chuckles, "Ah. A fam fye-tal, eh?" Landlord chuckles too, replies: "Vous le prenez pour une anee?" Ustinov: "Oh -- ANNIE, so that's her name!" Landlord: "Oui?" Ustinov: "Entente cordiale!" (Mes amis, if I got those genders wrong, je m'excuse.) Bob Newhart as Willard Gnatpole (!) has the hots for Maggie Smith and is supposed to be driving her home but tells her he's taking "the scenic route." There is an immediate sequence of suggestive traffic signs. "Caution." "Lay-By." "Give Way." "Yield." Ending with the imperious "STOP/CHILDREN." There's another montage when Ustinov's scheme is about to be discovered by the board of directors -- blurry rooftops, police cars, a farewell embrace from Maggie, ending with a sign: PRISON, Wormwood Scrubs.<br /><br />Well, maybe one more. I still can't get over Malden as the boss, declaring decisively, "I never agonize over decisions," then gulping a handful of pills and washing them down with a glass of water.<br /><br />The acting is unarguably fine. It's Bob Newhart's best role, for instance. Not that he had that many, and not that his range wasn't limited, but he's perfect in this part. The musical score by Laurie Johnson obviously had a good deal of effort put into it. She seems to have written a brief concerto for flute. Ustinov's passion is music and his overseas establishments are headed by false names like Claude Debussy and Giacconino Rossini. Stuttgart's phony president is somebody named Schmidt, and he's an anomalous clinker. Maggi Smith is pretty, sexy, bourgeois, and turns out to be not nearly so dumb as she seems.<br /><br />Delightful, in its own quiet way, but don't expect comic fireworks.