Recreatie in (Londen) Soho in de jaren vijftig en de veelbelovende mensen. Gebaseerd op een cultroman.<br />Julian Temple is videoregisseur. Niet meer, niet minder. Geef hem 15 miljoen dollar en hij maakt een popvideo van 15 miljoen dollar. Hier vergeet hij dat twee minuten met mensen die niet echt kunnen acteren één ding is <0xE2><0x80><0x93> maar twee uur? Waar was hij mee bezig? En wie is het publiek? Wie maakt zich druk om een boek dat al heel lang in de herinnering voortleeft? Het gebruikelijke Londense verhaal van de waaghals die zijn kans grijpt.<br />Wat zou deze film nog verder naar beneden kunnen trekken? O, ik weet het, derderangsliedjes die klinken alsof ze ter plekke zijn verzonnen. David Bowie heeft de titel van de film een paar keer herhaald en dat is het hoogtepunt. De soundtrack is van kleiduivenmateriaal.<br />Maar er is één goed ding. Een goede afspiegeling van de periode in Soho. Jammer dat ze niets konden bedenken om ervoor te bedenken.
Recreation of 1950's (London) Soho and the up-and-coming people. Based on a cult novel.<br /><br />Julian Temple is a video director. No more, no less. Give him 15 million dollars and he will make you a 15 million dollar pop video. Here he forgets that two minutes with people that can't really act is one thing - but two hours? What was he thinking of. Besides who are the audience? Who cares about a book that was well remembered way-back-when. The usual London story of the chancer taking his chance. <br /><br />What could really drag this film even further down? Oh I know, third rate songs that sound like they were made up on the spot. David Bowie crones the film title over and over a few times and that is the highlight. The soundtrack album is clay pigeon material.<br /><br />There is one good thing though. Good recreation of period Soho. Shame they couldn't think of anything to put in front of it.