Claire Denis heeft herhaaldelijk aangetoond dat een film geen verhaal hoeft te vertellen, dat het voldoende is om een ervaring te creëren die de kijker in staat stelt de ingrediënten te nemen en ervan te maken wat hij wil.<br />Ogenschijnlijk is het idee binnen het kader van een uiterst niet-lineaire film de oudere man die aan de Frans-Zwitserse grens woont, een man die veel om zijn honden geeft, die nog steeds een minnares heeft, maar wiens hartkwaal zijn leven steeds meer bedreigt. Hij heeft een zoon met een klein gezin die hem zelden ziet, maar als hij ontdekt dat hij een harttransplantatie nodig heeft, kiest hij ervoor om via Japan naar Tahiti te gaan om op de zwarte markt een harttransplantatie te krijgen en een lang verloren gegane relatie met een zoon die hij jaren geleden bij een Tahitiaanse vrouw had verwekt nieuw leven in te blazen.<br />Wat Denis met deze samenvatting van een verhaal doet, is haar camera gebruiken om de eenzaamheid van de ziel te verkennen, de uitgestrektheid van de natuur, de interactie van de mens met mensen versus dieren, enzovoort. Meestal slaat de 'film' nergens op, maar dat komt omdat we te veel ons best doen om alle stippen die in prachtige foto's voor ons liggen met elkaar in verband te brengen. Zo is het leven nu eenmaal: we kijken, zien, observeren, integreren, verwerken en maken ervan wat we willen.<br />Door deze vorm van filmmaken te gebruiken (zoals ze ook deed in de vreemd mooie 'Beau Travail') heeft Claire Denis een signatuurtechniek ontwikkeld. Of de kijker het eindproduct bevredigend vindt of niet, heeft veel te maken met onze individuele methoden om visuele en conceptuele informatie te verwerken. Dit is een interessante en visueel boeiende film, maar veel kijkers zullen het een veel te lange verhandeling over heel weinig vinden. Misschien zal dat veranderen als ze hem nog eens gaan zien.
Claire Denis has demonstrated repeatedly that film does not need to tell a story, that it is sufficient to create an experience that allows the viewer to take the ingredients and make of them what they will.<br /><br />Ostensibly the idea within the framework of a most non-linear film is the older man living on the French-Swiss border, a man devoted to his dogs, who still has a lover, but whose cardiac status increasingly threatens his life. He has a son with a little family who infrequently meet with him, but when he discovers he is in need of a heart transplant he opts for going to Tahiti via Japan to obtain a heart transplant on the black market and to rekindle a long lost relationship with a son he had form a Tahitian women years ago.<br /><br />What Denis does with this outline of a story is use her camera to explore the loneliness of the soul, the vastness of nature, man's interaction with people vs animals, etc. Much of the time the 'film' doesn't make sense, but that is because we try too hard to connect all the dots laid out before us in beautiful pictures. Life is sort of like that: we look, see, observe, integrate, process, and make of it what we will.<br /><br />In using this form of film making (much as she did in the strangely beautiful 'Beau Travail') Claire Denis has developed a signature technique. Whether or not the viewer finds the finished product rewarding has much to do with our individual methods of processing visual and conceptual information. This is an interesting and visually captivating film, but many viewers will find it an overly long discourse about very little. Perhaps watching again will change that. Grady Harp