Ik heb nog nooit een film on line bekeken, maar nu ik deze had gezien, voelde ik me ertoe aangetrokken. Je gaat niet naar iemands begrafenis om tegen de nabestaanden te zeggen: 'Mijn familie is dood, dus waarom zou ik me druk maken om die van jullie?'<br />Behalve de propaganda was er weinig, zo niet niets, wat je 'kunst' zou kunnen noemen. Als dochter van dove ouders ergerde ik me vooral aan het gebruik van doofheid als gimmick. Een dove die een trilling van die omvang voelde, zou het waarschijnlijk hebben onderzocht, in plaats van het te negeren.<br />Het woord _chutzpah_ komt in me op. Als schrijver zijn er maar weinig onderwerpen die ik zou mijden: de Holocaust is er een van; dit is er een van. Ik wou dat die filmmakers niet zo arrogant (en onbekwaam) waren geweest.
I have never panned a film on-line, but I felt moved to do so, after seeing this one. One doesn't show up at someone's funeral and say to the bereaved, "My relatives died, so why should I care about yours?"<br /><br />Minus the propaganda, there was little, if anything, that could be called "art." As the daughter of deaf parents, I was particularly annoyed by the use of deafness as a gimmick. Any deaf person feeling a vibration of that immensity would likely have investigated, not ignored it.<br /><br />The word "chutzpah" comes to mind. As a writer, there are few subjects I would stay away from: the Holocaust is one; this is another. I wish these movie makers had not been so arrogant (and inept).