Het is moeilijk om naar deze film te kijken zonder te denken aan de tv-serie die hij zou worden, vooral als je, zoals ik, meer van de tv-serie houdt. Maar er is veel te zeggen voor de bron.<br />Oscar Madison (Walter Matthau) is een topsporter uit New York City die in een achtkamerappartement woont, een slachtoffer van een scheiding en zijn eigen koppige, slordige manier van denken. Zijn vriend Felix Ungar (Jack Lemmon) komt in beeld, die een woning nodig heeft nadat zijn vrouw hem de deur uit heeft gezet vanwege zijn koppige, slordige manier van denken. Het resultaat is een treinramp en een van de meest geliefde filmversies van een toneelspel van Neil Simon.<br />Eerste punt op de eerste plaats: ik ben gek op dat appartement! Pokertafel, dartbord, scheve foto's van honkbalspelers, lege bier- en frisdrankblikjes, zelfs een paar Romeinse zuilen. Het is een plek waar mannen jongens kunnen zijn. Simon en regisseur Gene Saks zijn geweldig in het openen van de enige set van het toneelstuk, Oscars woonkamer, door de actie naar de slaapkamers en de keuken te verplaatsen en de stijgende spanning tussen Oscar en Felix meer hoeken te geven om op af te ketsen.<br />Neal Hefti's bekende muziek werd in het tv-programma gehoord, maar nooit zo meeslepend georkestreerd als hier, in verschillende arrangementen die de actie op het scherm doen zweven wanneer die wordt gespeeld. Echte locatiewerk en nachtelijke opnamen van Manhattan geven de film een energie die kenmerkend is voor films die op die plek en in die tijd zijn opgenomen ('Buddwing', 'The World of Henry Orient', 'Midnight Cowboy', 'Manchurian Candidate', 'Rosemary's Baby', enz.)<br />Zijn Lemmon en Matthau te zwaar in vergelijking met Tony Randall en Jack Klugman? Om eerlijk te zijn is de film bedoeld als een serieuzere aangelegenheid, die te maken heeft met de toentertijd ongebruikelijke toestand van een scheiding in het midden van het leven en de frustratie die het gevolg is van het feit dat het je niet lukt een relatie te laten slagen. Simon heeft meer in gedachten dan dat hij Felix en Oscar laat meespelen in een spelletje 'Password' of een Ik kijk graag naar Lemmon en Matthau, vooral midden in de film, zoals ik vaak doe in hun afzonderlijke films, maar ik heb nooit begrepen waarom ze beschouwd werden als een geweldig komedieteam. Hier, in hun meest gerespecteerde partnerschap, lijken ze in twee verschillende films te spelen: Lemmon in een komedie en Matthau in een klucht. Matthau is in het begin geweldig, hij bekoort ons met zijn teddybeer-uiterlijk rond de pokertafel, maar tegen het eind van de film neemt hij een wending die veel lijkt op die van Jack Torrance in 'The Shining', door te reageren op Felix die zijn appartement opruimt en lekker eten voor zijn vrienden opdient op een manier die het delicate evenwicht van de schuld volledig verstoort. <br />Hoewel het einde me dwarszit, werkt het deel dat door velen als het meest schokkend wordt gezien, het begin, prima zoals ik het zie. Kijken naar Felix die rondstrompelt en probeert zelfmoord te plegen is geen geweldige komedie, nee, maar het is een goede manier om in een goede komedie te komen en ons wat echte levenspijn te bezorgen voordat we de warmte en het lachen krijgen. (Bovendien zijn er een paar geweldige opnamen van de armoediger delen van de stad.) Midden in de film zou deze scène een misrekening zijn geweest, maar het werkt als een manier om Felix' kwelling te benadrukken en een gevoel van intense opluchting te krijgen als we Oscar en zijn pokervrienden zien kibbelen en ruziën.<br />Daar zijn Simons zinnen zo geweldig. Ze zijn de onderliggende kracht van de film. Hij krijgt de grappen precies goed en echt en maakt ze nog steeds grappig. 'Ik vind het niet erg als je praat, Felix. Je hebt dingen te zeggen. Wat me bang maakt is dat ik begin te luisteren.' Het tv-programma liet zien hoe verkeerd het is om altijd aan te nemen dat de film beter is, in feite heeft het tv-programma ooit een goed punt gemaakt met zijn bewering dat je <0xC3><0xBC>berhaupt iets moet 'aannemen', maar de film zorgt voor een solide basis en is op zichzelf al een vreugde.
It's hard to watch this movie without thinking forward to the television show it would become, especially if, like me, you happen to like the TV show more. But there's a lot to be said for the source.<br /><br />Oscar Madison (Walter Matthau) is a top New York City sportswriter who lives in an eight-room apartment by himself, a casualty of divorce and his own stubbornly sloppy mindset. Enter his friend Felix Ungar (Jack Lemmon), needing a place to live after his wife threw him out for his stubbornly neatnik mindset. The result is a train wreck and one of the most beloved movie adaptations of a Neil Simon stage play.<br /><br />First thing's first: I love that apartment! Poker table, novelty dart board, askew photos of baseball players, empty booze and beer containers, even a pair of Roman columns. It's a place where men can be boys. Simon and director Gene Saks do a great job opening up the stage play's single set, Oscar's living room, by moving the action into the bedrooms and kitchen and giving the mounting tension between Oscar and Felix more corners to bounce off of.<br /><br />Neal Hefti's familiar score was heard on the TV show, but never so sweepingly orchestrated as it is here, in several different arrangements that make the on-screen action soar whenever its played. Real location work and night shots of Manhattan give the film an energy common to films shot in that place and time ("Buddwing," "The World Of Henry Orient," "Midnight Cowboy," "Manchurian Candidate," "Rosemary's Baby," etc.)<br /><br />Are Lemmon and Matthau too heavy in comparison to Tony Randall and Jack Klugman? To be fair, the movie is meant to be a more serious affair, dealing with the then-uncommon condition of mid-life divorce and the frustration inherent in not being able to make a relationship work. Simon has more in mind than entering Felix and Oscar in a game of "Password" or a battle of wits with Howard Cosell. But I don't know...<br /><br />Both Lemmon and Matthau were terrific comedians I enjoy watching especially in the middle of this film as I often do in their separate movies, but I never understood why they were regarded as a great comedy team. Here, in their best-regarded partnership, they seem to be acting in two different films; Lemmon in a comedy-drama and Matthau in a farce. Matthau is great in the beginning, charming us with his teddy-bear demeanor around the poker table, but near the end of the film he takes a turn much like Jack Torrance's in "The Shining," reacting to Felix cleaning up his apartment and serving tasty food to his friends in a way that totally upsets the delicate balance of blame.<br /><br />While the ending bothers me, the part many see as the most jarring, the beginning, works fine as I see it. Watching Felix stumbling around trying to kill himself isn't great comedy, no, but it's a good way to get into a great comedy, setting us up with some real-life pain before bringing in the warmth and laughter. (Plus it has some great shots of the seedier parts of the city.) In the middle of the movie, this scene would have been a miscalculation, but it works as a way of establishing Felix's torment and a sense of sharp relief to come when we see Oscar and his poker friends bicker and feud.<br /><br />That's where Simon's lines are so great. They are the underlying strength of the film. He gets the banter exactly right and real, and still makes it funny. "I don't mind you talking, Felix. You got things to say. What's scaring me is I'm beginning to listen." The TV show showed how wrong it is to assume the movie is always better, in fact the TV show once made a good point about "assuming" anything at all, but the movie makes for a solid foundation and is a joy in its own right.