De Running Man, die zich afspeelt in 2017 (hoewel je hem gemakkelijk voor 1987 zou kunnen aanzien, te oordelen naar de haardracht en de kleding), ziet hoe de goedgeklede Ben Richards (Schwarzeneggar) in de val wordt gelokt voor een misdaad die hij niet heeft begaan. Na een gewaagde ontsnapping uit de gevangenis wordt hij opgepakt en ingezet als deelnemer aan het wrede tv-spel The Running Man, samen met een paar medegevangenen en de aantrekkelijke symbolische vrouw Amber (Maria Conchita Alonso). De show wordt gebruikt door de totalitaire overheid om de massa in bedwang te houden. De deelnemers worden uitgedaagd tot een reeks kleurrijke (en vaak nogal kampachtige) tegenstanders, die allemaal hun eigen unieke manier van doden hebben: Dynamo ontsteekt elektriciteit met behulp van een speciaal pak, Buzzsaw maakt gebruik van kettingzagen, Sub Zero heeft een ijshockeystick met een vlijmscherpe rand en Fireball geeft de voorkeur aan een vlammenwerper om tegenstanders uit te schakelen. Maar deze moordenaars zijn geen partij voor Ben Richards, die ze allemaal op een passend gruwelijke manier afmaakt (gevolgd door de obligate geestigheid).<br />Tegen het einde van de film sluit Ben zich aan bij een groep vrijheidsstrijders in een strijd tegen de autoriteiten en neemt hij wraak op de akelige gastheer van de show, Killian. <br /><0x3E> Twintig jaar geleden heerste Arnold Schwarzeneggar over het universum van de actiefilms, en zijn legioen van fans kon niets verkeerd doen. De Oostenrijkse vlerk had een succesvolle formule die zijn films bijna gegarandeerd een kassucces maakte: geweld in stripverhalen plus een logische plot plus een knappe vrouwelijke sidekick plus geestige oneliners, plus een enorme winst. De Rennende Man volgde dit kassucces trouw op de voet, en Arnies (voornamelijk mannelijke) publiek (waaronder ikzelf) smulde ervan.<br /><0x3E> Nu, twintig jaar later, en nadat ik de film voor het eerst in jaren opnieuw heb bekeken, vind ik het een vreemde film: totaal gespeend van technische verdienste, fatsoenlijk acteerwerk en overtuigende effecten, en toch op de een of andere manier uitermate vermakelijk. The Running Man, geregisseerd door Paul Michael Glaser (beter bekend als Det. Dave Starsky uit de politieserie Starsky and Hutch uit de jaren zeventig) en gebaseerd op een kort verhaal van Stephen King (onder de schuilnaam Richard Bachman), is een goedkope 80s-troep die er zowel ongelooflijk goedkoop als erg gedateerd uitziet, maar ondanks (of misschien wel dankzij) de slordigheid van de film heeft hij een speciale charme die moeilijk te beschrijven is.<br />Zonder een poging te doen om een realistische, bijna-toekomstige setting te creëren, levert de film genoeg onbedoelde giechelbuien op. Kijk naar de scène waarin Ben Ambers geheime bergplaats van verboden cassettebandjes ontdekt (!); verbaas je over de waardeloze 'futuristische' scène. Ik heb het niet over de graphics die gebruikt werden voor reclameborden en het bordspel _The Running Man_ (als grafisch ontwerper vond ik die bijzonder amusant), maar over het duidelijke gebrek aan overtuigende technologische vooruitgang.<br />_The Running Man_ mag dan volslagen onzin zijn, maar het is een enorm onderhoudende en onderhoudende nonsens die ik zonder enige aarzeling aanbeveel bij fans van Arnie en sciencefiction in het algemeen.
Set in 2017 (although one might easily mistake it for 1987, judging by the hairstyles and clothing), The Running Man sees all-round good guy Ben Richards (Schwarzeneggar) framed for a crime he didn't commit. After a daring prison break, he is captured and entered as a contestant in the brutal TV game show The Running Man, along with some fellow escapees and the pretty token female, Amber (Maria Conchita Alonso),.<br /><br />Used by the totalitarian government as a way of controlling the masses, the show pits convicts against a range of colourful (and often quite camp) opponents, each having his own unique killing style: Dynamo fires electricity from a special suit, Buzzsaw uses chainsaws, Sub Zero has a razor edged ice hockey stick, and Fireball prefers a flamethrower to finish off contenders. But these killers are no match for Ben Richards, who dispatches each one in a fittingly gruesome manner (followed by the obligatory witticism).<br /><br />Towards the end of the movie, Ben joins a group of freedom fighters in a battle against the authorities, and gets to exact revenge on the show's nasty host, Killian.<br /><br />Twenty years ago, Arnold Schwarzeneggar ruled the action-movie universe and, to his legion of fans, he could do no wrong. The Austrian beefcake had a successful formula that almost guaranteed box office success for his movies: comic book violence plus logic-free plot plus pretty female sidekick plus witty one-liners, minus acting ability equalled massive profits. The Running Man faithfully followed this blockbuster recipe to a T and Arnie's (mostly male teenage) audience lapped it up (myself included).<br /><br />Now, two decades later, and having just finished re-watching the movie for the first time in years, I find it a strange movie: one totally devoid of technical merit, decent acting, and convincing effects, yet somehow totally entertaining. Directed by Paul Michael Glaser (best known as Det. Dave Starsky from cult 70s cop show, Starsky and Hutch), and adapted from a short story by Stephen King (writing under the nom de plume, Richard Bachman), The Running Man is cheesy 80s tat that looks both incredibly cheap and very dated, yet despite (or maybe because of) the film's shoddiness, it has a special charm which is hard to describe.<br /><br />With no attempt at creating a realistic near-future setting, the film provides plenty of unintentional giggles. Check out the scene in which Ben discovers Amber's secret cache of forbidden cassette tapes(!); marvel at the crap 'futuristic' graphics used on advertising billboards and The Running Man board game (as a graphic designer, I found these particularly amusing); be amazed at the distinct lack of convincing technological advancements.<br /><br />The Running Man may be utter rubbish, but it is hugely entertaining utter rubbish that I have no hesitation in recommending to fans of Arnie and sci-fi action in general.