Ooit heeft Pauline Kael, die nooit een fan van Cassavetes is geweest, geopperd dat Cassavetes niet als een regisseur, maar als een acteur dacht. Wat Kael bedoelde was zijn vermeende gebrek aan verfijning als filmmaker; om die vergelijking met mij nog wat verder door te trekken: het voelt nooit alsof Cassavetes zichzelf regisseert in een film, het voelt alsof Cassavetes zichzelf in zijn eigen schepping inplant, zoals Orson Welles. Cassavetes is net zo'n genie als Welles, maar veel belangrijker als een echte kunstenaar (in tegenstelling tot een technicus of rhetoricus). Dit is een soort kruising tussen Italiaanse passie (hoewel Cassavetes in werkelijkheid Grieks was) en Scandinavische introversie. Nooit eerder zijn innerlijke demonen zo fysiek blootgelegd.<br />' 's gaat over het mysterie van worden, optreden en acteren. Net als een opgejaagde plaat van Skip James, heeft hij overal de echo's van geesten. De inzinkingen van Rowlands, die verbluffend en bijna theatraal zijn, verrassend uit de mond van Cassavetes, gaan vergezeld van een zenuwachtige, verontrustende piano. Wie is dat dode meisje? De metafysische mogelijkheden zijn eindeloos, en het is verbazingwekkend om zoiets in een Cassavetes-film te vinden, alleen maar het openlijke vertoon van intelligentie (er is ook een korte voice-over in het begin). Maar ja, hij is altijd intelligent geweest, hij heeft het alleen nooit rondgebazuind om gemakkelijk te worden geprezen. Hier is de vermenging van werkelijkheid, fictie en drama niet bedoeld om slimmigheid te tonen, maar om de innerlijke beroering en verwarring te laten zien die het creëert.<br />Er is zoveel gaande. De pure, vreugdevolle liefde wanneer Rowlands haar portier begroet; de afschuw wanneer ze zichzelf in elkaar slaat... De scène waarin het meisje vertelt hoe ze haar leven aan kunst en muziek wijdde, is een van de meest effectieve demonstraties van begrip voor wat het betekent om een fan van iemand te zijn. Je kunt hier enkele wortels van zien in 'A Star Is Born', en Almodovar ontleende er zijn inspiratie aan voor 'All About My Mother'. Ik denk dat het einde een beetje teleurstellend is vanwege de lachbuien, maar de voorbereiding die eraan voorafging is bijna misselijkmakend. (Je kunt me neerschieten, maar ik denk dat het alcoholisme, ondanks de urgentie ervan in veel van de scènes, een relatief klein punt is in de film.)<br />Het is een levend, ademend iets, en het voelt als een proces: het kan op elk moment alle kanten op gaan. Net als in 'Smaak van bessen' worden we eraan herinnerd dat 'je nooit moet vergeten dat dit maar een toneelstuk is'. Toch is het gevaarlijk: als Rowlands die zin uitspreekt, is het dan een groot drama? s) er worden zo veel fouten gemaakt in de uitvoeringen en uiteindelijk in de film, dat het is alsof je een vrouwelijke James Dean ziet.
It was once suggested by Pauline Kael, never a fan, that Cassavetes thought not like a director, but like an actor. What Kael meant was his supposed lack of sophistication as a filmmaker; to take that comparison further, to me, it never feels like Cassavetes is directing himself in a film, it feels like Cassavetes implanting himself inside his own creation, like Orson Welles. Cassavetes is just as much of a genius as Welles, but far more important as a true artist (as opposed to a technician or rhetorician). This is like a cross between Italian passion (though Cassavetes was actually Greek) and Scandinavian introversion. Never before have inner demons been so exposed physically.<br /><br />It's about the mystery of becoming, performing, and acting. Like a haunted Skip James record, it's got the echoes of ghosts all around. Rowlands' breakdowns, which are stupefying and almost operatic, surprising coming from Cassavetes, are accompanied by a jumpy, unsettling piano. Who is this dead girl? The metaphysical possibilities are endless, and it's amazing to find this kind of thing in a Cassavetes film, just the overt display of intelligence (there is also a brief bit of voice-over at the beginning). But then, he always was intelligent, he just never flapped it around for easy praise. This is not "Adaptation"; here, the blending of reality and fiction and drama is not to show cleverness but to show the inner turmoil and confusion it creates.<br /><br />There's so much going on. The pure, joyous love when Rowlands greets her doorman; the horror when she beats herself up... The scene where the girl talks about how she devoted her life to art and to music is one of the most effective demonstrations of understanding what it means to be a fan of someone. You can see some roots of this in "A Star Is Born," and Almodovar borrowed from it for "All About My Mother." I think the ending is a little bit of a disappointment because of the laughing fits, but the preparation leading up to it is almost sickening. (You can shoot me, but I think the alcoholism, despite its urgency in many of the scenes, is a relatively small point about the film.)<br /><br />It's a living, breathing thing, and it feels like a process: it could go any direction at any time. Like "Taste of Cherry," we are reminded that "you must never forget this is only a play." Yet it is dangerous: when Rowlands says that line, is it great drama? How will the audience take it? Is she being reflexive or does she just not care? Her (character's) breakdowns are incorporated into the performances, and ultimately the film, in such a way that it's like witnessing a female James Dean. 10/10