Voor Sunrise gebeuren er veel opmerkelijke dingen, bijna te veel om in één recensie als deze te passen, maar het volstaat om te zeggen dat het een van de meest opmerkzame karakterstudies uit de jaren negentig is, misschien wel in de hele hedendaagse filmwereld, opmerkzaam niet zozeer op het gebied van de liefde, laten we zeggen, als wel op het gebied van de menselijke band. Hoe word je verliefd op het eerste gezicht? Dat lukt niemand, tenminste, dat is de consensus die Linklater met zijn film wil aantonen. En toch is er de mogelijkheid van een even intense band, van een band die zich kan vormen in mensen die jong zijn en met vele ideeën die goed onder woorden gebracht kunnen worden en met een brede laag cynisme, en die op de een of andere manier tegelijkertijd heel teder en waarachtig zijn. Linklater vertelt ons hier het verhaal van Celine en Jessie, een Frans meisje en een Amerikaanse jongen die uit dezelfde trein stappen die naar Wenen gaat, en onderweg over dingen beginnen te praten, eerst willekeurig, dan persoonlijk (Jessie die voor het eerst de dood in zijn overgrootvader ziet). Jessie haalt Celine over om met hem mee te gaan op een avondje uit in de'stad', in Wenen, tot zijn vliegtuig de volgende ochtend vertrekt. <br /><br />Voordat Sunrise Jessie en Celine, te midden van het prachtige Wenense landschap en de omgeving, de kans geeft om eindeloos door te gaan over onderwerpen die van groot belang zijn, en in zekere zin gaan over het voeren van gesprekken, over hoe het is om te zien hoe mensen het ene gesprek in het andere laten overgaan. Hier gaat het vaak over relaties en verbintenissen, terwijl Jessie en Celine verhalen vertellen die soms wat onsamenhangend zijn, of zo lijken, en een ander verhaal dat veel kan vertellen over hun wezenlijke kwaliteiten. We horen bekentenissen over verlangens naar andere liefdes, of wat geen echte liefdes waren, over deel uitmaken van een gezin of van een opvoeding die al dan niet kan vertellen hoe je bent.' Je zult genieten van je leven, van wat het betekent om wel of niet in een of andere religieuze vorm te geloven, of om gewoon een band te hebben met een geloof en de ziel (ik vond het stuk over de quakers in de kerk geweldig) en soms doordrenkt van cynisme of scepsis. Jessie is misschien verantwoordelijker voor dat laatste, maar het fascinerende aan de film is dat hij zelf nooit echt cynisch is, alleen maar commentaar geeft op het cynisme dat de zorgen van mannen en vrouwen op de leeftijd van hun leven weerspiegelt.<br />Intussen is het altijd geweldig om Ethan Hawke en Julie Delpy in die rollen te zien, waar ze' Ze zijn niet voortdurend irritant in de Generation-X-modus van de jaren negentig, maar zijn het soort mensen waar je, als je niet in de centrale verwaandheid van de film zit, wat helemaal geen slechte maar een noodzakelijke verwaandheid is, zou kunnen denken dat je ergens in de straten van een stad loopt. De verwaandheid is die van een oude romantische film als _Brief Encounter_, alleen wordt hier intimiteit uitgedrukt in de hoofdpersonen of tussen elkaar in, waar lieve terzijdes echt acceptabel zijn ('Ik moet je een geheim vertellen', zegt Jessie, en buigt zich dan voorover voor een kus, ho-ho), of in de kleine momenten die zich met andere mensen onderweg voordoen. Het is erg filmisch om plotseling midden in een romantische film een willekeurige romantische bijrolspeler te vinden die zulke mooie woorden tot zijn beschikking heeft, of met de handlezer en hoe de reacties van Jessie en Celine zijn die we misschien delen, maar die we ze echt uit de eerste hand zien doen. Al die tijd belichamen Hawke en Delpy de rollen op een interessante manier <0xE2><0x80><0x93> we kunnen zien hoe er al neurosen worden gevormd voor hun volwassen leven <0xE2><0x80><0x93> en het kan tot iets in de toekomst leiden... '<br />'Een schitterende filmografie en een scenario met een oor voor natuurlijke geestigheid en een waarachtig besef van wat het betekent om een moment van geluk te hebben, hoe beperkt ook, want het kan tot iets meer leiden. Om te zeggen dat je je niet plotseling aan iemand kunt hechten, al was het maar voor minder dan 24 uur, en dat je dan veel meer aan iemand gehecht bent dan aan een getrouwd stel? Dat is misschien de stelling van Linklater, maar er zit meer achter. Het is een heel compacte film, en ik zal er herhaaldelijk naar terug moeten bellen. Vooral één scène, die zowel goedkoop als briljant is, is wanneer die twee 'over de telefoon' met elkaar zitten te praten en elkaar hun verhandelingen voorschotelen die de vriend van de ander zou kunnen doorvertellen.
Before Sunrise has many remarkable things going on, almost too many to fit into one review like this, but it's suffice to say that it's one of the most observant character studies of the nineties, maybe even in all of contemporary cinema, to be observant not about love, per-say, so much as it's about a human connection. How does one fall in love at first sight? No one does, at least that's deep down the consensus that Linklater wants to show with his film. And *yet* there is the possibility of as intense a connection, of a bond that can form in those that are young and with many ideas that can be expressed articulately and with a breadth of cynicism and is somehow very tender and true at the same time. Linklater here gives us the story of Celine and Jessie, a French girl and an American boy who get off the same train heading to Vienna, and on the way there start to talking about things, at first arbitrary, then personal (Jessie seeing death for the first time in his great grandfather). Jessie persuades Celine to go along with him on a night out on the 'town', in Vienna, until his plane the next morning.<br /><br />Before Sunrise gives Jessie and Celine, in the midst of the gorgeous Vienna scenery and locales to go on and on about subjects that have a lot of importance, and in a sense is about the act of having conversations, of what it's like to watch people having one leading into another and another. Here it's often about relationships and commitments, as Jessie and Celine tell stories sometimes somewhat inconsequential, or seemingly so, and another that may tell a lot about their essential qualities. We hear confessions of desires for other loves, or what weren't really loves, of being part of a family or part of an upbringing that may or may not inform how you'll love your life, of what it means to believe or not believe in some religious form, or just to have some connection to any faith and the soul (I loved the bit about the quakers in the church), and sometimes laced with cynicism or skepticism. Jessie may be more responsible for that last part, but what's fascinating about the film is that it's never exactly cynical itself, just commenting upon cynicism that lays in the concerns of men and women at that age of their lives.<br /><br />Meanwhile, it's always great to see Ethan Hawke and Julie Delpy in these roles, where they're not incessantly annoying in that 90s Generation-X mode, but are the kinds of people where if not in the central conceit of the film, which isn't a bad one at all but a necessary one, one might think to find walking along the streets of a city somewhere. The conceit is that of an old romantic picture ala Brief Encounter, only here intimacy is expressed in the central characters either between each other, where sweet asides are actually acceptable ("I have to tell you a secret", Jessie says, and then leans in for a kiss, ho-ho), or in the little moments that pop up with other people along the way. I loved the scene with the poet, where it's very cinematic a thing to suddenly find a random romantic bit player in the midst of a romantic picture with such beautiful words at his disposal, or with the palm reader and how the reactions from Jessie and Celine are that we might share, but really are seeing them do it first-hand. All the while Hawke and Delpy embody the roles interestingly- we can see how neuroses are being formed already for their adult lives- as it may lead off into the future...<br /><br />Featuring splendid cinematography and a script with an ear for natural wit and a true sense of what it means to have a moment of happiness, however self-contained, as it may lead into something more. Who's to say you can't suddenly be attached to someone, if only for less than 24 hours, and be that much more attached than a married couple? This is perhaps Linklater's thesis, but there's more to it than just that. It's a very dense film, and one that will have me calling back to it repeatedly. One scene especially, which is both cheesy and brilliant is when the two of them are talking 'on the phone' in front of each other mimicking their expositions might go to the other's friend. A+