Voor iedereen met een redelijke gevoeligheid, een redelijk gevoel voor de menselijke en humane toestand, voor iedereen die in staat is boven het Hollywood-niveau uit te stijgen, voor iedereen die tevreden is met het zien van een film die niet een reeks Seagals/Willis/Van Dammes heeft die iedereen de hersens inslaan of zien wie er met wie naar bed gaat, voor iedereen wiens intellectuele niveau het vermogen bereikt om te begrijpen, mee te voelen, te begrijpen, te lachen, te huilen met natuurlijke, tedere, hartverwarmende, hartverwarmende menselijke wezens, wacht'_Le Huitième Jour_ op je. Is het een drama? Is het een komedie? Nee, het is het verhaal van Georges, een prachtige grappige meelijwekkende lachwekkende bange mooie persoonlijkheid, die lijdt aan het Downes-syndroom. Het is een verhaal dat je door je tranen heen laat lachen, maar dit is niet zo'n klassieke tranentrekker; deze film speelt zich af in een wereld waarin je gevoelens van medeleven of medelijden of zelfs schaamte vermengt met die van bewondering, warmte en zelfs liefde. Een succesvolle bankier, Harry, loopt Georges tegen het lijf: ze gingen allebei in tegengestelde richting, met volkomen tegengestelde ideeën, problemen en prioriteiten; Van Dormael smelt deze twee onwaarschijnlijke mannen vakkundig samen tot een warme vriendschap, die echter zoveel meer is dan de goede kameraadschap van mensen die een biertje drinken op straat. Dit is een relatie die zich ontwikkelt tot een diep verlangen naar de ander. De cuasi-surrealistische scènes passen perfect: Georges herinnert (of bedenkt) scènes uit het verleden terwijl hij overdag droomt of slaapt; zelfs de bijna fantasmagorische slotscène is volkomen correct. De enige scène die misschien een beetje misplaatst is, is wanneer ze een bus stelen en ermee de showroom uit rijden. Maar dat doet niets af aan het geheel. Deze film is een monument. Zelfs als uw Frans niet al te best is, zou ik het op prijs stellen als u hem met ondertitels zou willen zien. 'Le Huitième Jour' is de moeite waard. Wat al het andere betreft, tja, leest u de volgende commentaren maar als ik ze allemaal beluister. Deze film is een vreugde, hij is majestueus, hij is uniek. Als u 'Rain Man' hebt gezien, wat ik een uitstekende film vind, moet u deze zien: hij is veruit superieur omdat hij niet het oppervlakkige vernislaagje heeft van beroemde Hollywood-geproduceerde wereldberoemde acteurs; hij heeft Pascal Duquenne en Daniel Auteuil ner tien oscars voor deze twee, en nog drie voor Jaco van Dormael. Ja: 11 van de 10, als de IMDb niet onder de druk bezwijkt.<br />Magnifique! Chapeau!
For anyone with a moderate sensibility, a moderate feeling of the human and humane condition, for anyone capable of getting above the Hollywood ilk, for anyone who is satisfied seeing cinema which does not have a series of Seagals/Willis/Van Dammes blasting the brains out of anybody or seeing who gets into bed with whom, for anyone whose intellectual level reaches a capacity to grasp, sympathise with, comprehend, laugh WITH, cry WITH natural tender heart-warming hilarious compassionate HUMAN BEINGS, `Le Huitième Jour' is waiting for you. Jaco van Dormael has not achieved simply a masterpiece, that would have been too simplistic; he has achieved one of those rare monumental works of art in the cinematographic world which defies any kind of encapsuling. Is it a drama? Is it a comedy? No: it is the story of Georges, a wonderful funny pitiful laughable loving frightened beautiful personality, a sufferer of the Downes Syndrome. It is a story which has you laughing through your tears, but this is not one of those classic tear-jerkers; this film moves through a world that has you at once mixing your feelings of compassion or pity or even shame with those of admiration, warmth and even love. A successful banking salesman, Harry, bumps into Georges: they were both going in opposite directions with absolutely opposing ideas, problems and priorities; skillfully van Dormael melts these two unlikely men into a warm friendship, but which is so much more than the good buddy friendship of those having a beer down the road. This is a relationship which develops into a profound needing by both for the other. The cuasi-surrealist scenes fit in perfectly: Georges recalls (or invents) past scenes of his life while either day-dreaming or sleeping; even the almost phantasmagorical final scene is totally correct. The only scene which might be considered a little out of place is when they steal a bus and drive it out of the show-rooms. However, this does not detract from the whole. This film is a monument. Even if your French is not up to much, please bear seeing it with sub-titles. `Le Huitième Jour' is worth the trouble. As for anything else, well, just read the following commentaries  I go along with all of them. This film is a joy, it is majestic, it is unique. If you have seen `Rain Man' which I consider an excellent film, you must see this one: it is far superior because it has not the superficial veneer of famous Hollywood-produced world-renowned actors; it has Pascal Duquenne and Daniel Auteuil  TEN oscars for these two, and three more for Jaco van Dormael. Who cares? Yes: 11 out of 10 if the IMDb rating doesn't break down under the strain.<br /><br />Magnifique! Chapeau!