Een paar dagen geleden heb ik _Of Human Bondage_ voor het eerst gezien en wauw! Wat een mysterieuze en bijna spookachtige film. Ik vond het prachtig hoe de muziek meeging met de tred van Philips voeten. Om de een of andere reden kreeg ik er de rillingen van...<br />Een van de grootste aspecten van deze film is dat je Bette Davis voor je ogen in zichzelf ziet opgaan. Ze is geweldig, niet per se omdat dit haar beste werk is, maar omdat het zo ongewoon was om zo gemeen, grof en onbuigzaam te zijn als een actrice in 1934... Bette nam altijd risico's, wilde altijd anders zijn en dit is ongeveer het moment waarop ze begon te beseffen dat ze zo gemeen en gedurfd kon zijn als ze wilde en dat de mensen haar daarom zouden mogen. Als je echt van films houdt, is het verbazingwekkend om te zien...<br />Ze had gewoon een manier om een zin uit te spreken die maakte dat de rol, en de film trouwens ook, haar toebehoorden. Zoals 'Een massa muziek en vuur. Dat ben ik... een oude kazoo en een paar sterretjes' of 'Maar jij bent Blanche, jij zit in die stoel!' of 'Met heel mijn hart, ik hou nog steeds van de man die ik heb vermoord!'... Dat komt uit een paar van haar films, maar je snapt wat ik bedoel. Ze was gewoon zo dapper, brutaal en exotisch met die prachtige grote ogen. Nu ik dit heb gezien, kan ik niet geloven dat het twee keer is overgedaan...<br />Leslie Howard was beeldschoon... zo kalm en volhardend, en hij wilde dat er van hem gehouden werd. Ik vond hem aanbiddelijk en begreep niet hoe iedereen niet voor hem viel, maar ja, iedereen viel voor hem... behalve Mildred. Hij deed het geweldig...<br />Het enige wat me niet aanstond was iets wat gemeen was met de tekst in de eerste films. Ze maakten een personage zo afschuwelijk dat het bijna ongelooflijk is dat iemand <0xC3><0xBC>berhaupt voor hen zou vallen. De optredens waren geweldig, maar in het echte leven zou Philip nooit in Mildred geïnteresseerd zijn geweest. Dat is gewoon de simpele waarheid... Zie je wel!
I just saw "Of Human Bondage" for the first time a few days ago and WOW! What a mysterious and almost spooky film. I loved how the music went with the pace of each step of Philip's feet. It gave me the chills for some reason...<br /><br />One of the greatest aspects of this film is that you get to see Bette Davis coming into herself right before your eyes. She's great, not necessarily because this is her best work, but because it was so out of the ordinary to be so vicious, gritty, and unflinching as an actress in 1934... Bette was a risk taker, always wanting to be different and this is right about when she started to realize that she could be as nasty and daring as she wanted and people would love her for it. If you're a true lover of film, it's amazing to see...<br /><br />She just had a way of delivering a line that made the part, and the film for that matter, belong to her. Like "A mass of music and fire. That's me...an old kazoo and some sparklers" or "But you are Blanche, you are in that chair!" or "WITH ALL MY HEART, I STILL LOVE THE MAN I KILLED!!"... Those are from a few of her films, but you get my drift. She was just so brave, sassy, and exotic looking with those beautiful big eyes. After seeing this, I can't believe it was remade twice...<br /><br />Leslie Howard was gorgeous...so calm and persistent, needing to be loved. I thought he was adorable and couldn't understand how everyone wasn't falling for him, but then again, everyone was...except Mildred. He did a great job...<br /><br />The only thing that I didn't like was something that was common with the writing in the early films. They'd make a character so hateful that it's almost unbelievable that someone would actually fall for them in the first place. The performances were great, but in real life, Philip would have never been interested in Mildred. That's just the simple truth... See it!!