Het onthouden van de smerige details van deze verraderlijk geestdodende 'film' is net zoiets als met een roestige, gezouten lepel in je borstholte graven. Misschien was 'Home Alone 2: Lost in New York' (1992) een beetje aan de voorspelbare kant, maar dit zielige excuus voor een film is gewoon een van de meest schaamteloze aanbiedingen voor commercialisering waar ik ooit van heb gehoord. Een jongen die spionnen/terroristen van zich af probeert te slaan terwijl hij alleen thuis is in een buitenwijk van Chicago met de waterpokken? Belachelijk! Waarom moest deze film gemaakt worden? Ik ben het soort persoon dat gelooft dat zelfs vreselijke films geen tijdverspilling zijn, maar eerder leerervaringen. Maar dit is eigenlijk tijdverspilling. Het zou tot elke prijs vermeden moeten worden.
Remembering the dirty particulars of this insidiously vapid "movie" is akin to digging into your chest cavity with a rusty, salted spoon. Perhaps "Home Alone 2: Lost in New York" (1992) was a bit on the predictable side, but this pathetic excuse for a film is just one of the most shameless bids at commercialization I have ever heard of. A boy fighting off spies/terrorists when he's home alone in a Chicago suburb with the chickenpox? Ridiculous! Why did this film have to be made? I am the kind of person who believes even terrible movies are not wastes of time, but rather learning experiences. However, this is actually a waste of time. It should be avoided at all costs.