De wieg van de angst<br />Dit is geen film waarin ingewikkelde, subtiele verhaalnuances onze aandacht opeisen. Dit is geen film waarin de special effects ons het gevoel moeten geven dat we er helemaal in opgaan. Wat het wel is, is een brokje gothic horror dat weinig aan de verbeelding overlaat en in de ogen van de regisseur, Alex Chandon, is gecreëerd als 'een terugkeer naar de gore horror uit de jaren zeventig en tachtig'.<br />Dit is een twee uur durende ervaring met een zeer diepgewortelde plot, waarin vier verhaallijnen met elkaar verbonden zijn door een heleboel waterig bloed, een heleboel uiteengereten lichaamsdelen en ingewanden, met elkaar verbonden door een darmdraad van wraak. <br />De veroorzaker van zulk afschrikwekkend geweld is Dani Filth, leadzanger van de metalband Cradle of Filth, die een rol speelt die hij voorbestemd was te spelen.<br />Zoals anderen al hebben gezegd, is er niets nieuws onder de zon aan het verlangen naar occulte wraak. In deze specifieke context, een veroordeelde zedendelinquent en moordenaar, dwingt Kemper, de vader van onze duivelse wraakengel, zijn zoon wraak te nemen op degenen die een rol spelen bij het veroordelen van hem tot het vagevuur in een krankzinnigengesticht.<br />Wat dit oplevert voor de Chandon, die gefeliciteerd zou moeten worden met het schrijven en redigeren van dit stuk, is de kans om zijn zieke geest vrij te laten. Hij schijnt er plezier in te hebben bloed in de lichaamsopeningen van de mensen op het scherm te spuiten, en in elk hoekje en gaatje dat maar bereikbaar is. We worden ook getrakteerd op close-ups van schedels die worden verbrijzeld, demonische verkrachtingen en andere uiteenlopende beelden om de mensen die het heerlijk vinden om zo dichtbij te komen dat ze hun afgrijzen persoonlijk kunnen ervaren. En voor sommigen van degenen die dit soort films nauwlettend volgen, is er een vreemde volgorde die je kan doen denken: heb ik nou net gezien wat ik dacht te zien, want natuurlijk is dit Pretty Woman. Het doet me denken aan sommige van de bloederige feesten die zo'n 20 tot 30 jaar geleden uit Italiaanse verschrikkingen zijn voortgekomen, en een aantal andere werken waarin walgelijke beelden hun sporen hebben achtergelaten, maar niet de context waarin ze werden bekeken.<br /><br />Verhaal 4 van de set is bijzonder intrigerend, waar het idee van iemands obsessie uiteindelijk kan leiden tot de dood in de jacht op internetgeweld via de 'Ziekenkamer', waar de gebruiker de controle heeft over hoe een leven kan worden uitgedoofd. Verdere erkenning zou ook moeten uitgaan naar een beukende soundtrack die Filth in staat stelt zijn talent voor overdag te gebruiken, en een effectief gebruik van drums en bas, die in de filmwereld vaak over het hoofd wordt gezien als een levensvatbare vorm van ondersteunende beelden. Als je de stad Londen gebruikt als achtergrond voor echte mensen in plaats van een filmstand-in, geeft dat ook een extra dimensie aan het commando-gevoel van de film. Oké, klassiek is het misschien niet, maar bloed, ingewanden, ingewanden, occulte zaken en demonen, op een enigszins perverse, onproblematische manier is het dat wel.
Cradle of Fear<br /><br />This isn't a movie where intricate delicate little narrative nuances occupy our attention. This is not a film where the special effects are supposed to leave us slack-jacked uttering that sense of whoa. What it is though is a slice of lo-fi goth horror which leaves little to the imagination, created in the eyes of the director, Alex Chandon, as "a throwback to sleazy '70s and '80s horror".<br /><br />This is a very visceral experience for 2 hours, where four plot lines are connected through lots of watery blood, reams of dismembered body parts and innards, tied by an intestinal thread of revenge. <br /><br />The purveyor of such horrific violence is Dani Filth, lead-singer of the metal band Cradle of Filth, executing a role he was destined to play. <br /><br />As other's have said, there is nothing new about wanting to carryout occultist revenge. In this particular context a convicted sexual predator and murderer, Kemper, the father of our devilish avenging-angel, compels his son to exact retribution on those who are some how connected to convicting him to purgatory within an insane asylum.<br /><br />What this provides for the Chandon, who should be congratulated on also penning and editing this piece, is the opportunity to let his sick mind run free. He seems to take delight in the idea of splattering blood into the orifices of those on screen, and into every nook and cranny that can be reached. We are also treated to close-ups of skull's being crushed, demonic rape, and other assorted imagery to engage those who relish getting up close and personal to their horror. And for some of those who closely follow these type of films, there is the odd sequence which may have you thinking, "Did I just see what I thought I did", because of course Pretty Woman this 'aint. It reminds me of some of the gore-fests created out of Italian horror some 20 to 30 years ago, and a number of other works where disgusting images have left their mark but not the context in which they were viewed.<br /><br />Story 4 of the set is particularly intriguing where the idea of ones obsession can ultimately lead to death in the pursuit of internet violence through the "Sick Room", where the user is in control of how a life can be snuffed out. Further acknowledgements should also go out to a pounding soundtrack that allows Filth to exercise his daytime talent, and an effective use of drum and bass, often overlooked in film-making as a viable form of supporting visuals. Using the city of London as a backdrop with real people as opposed to movie stand-ins also adds support to the commando feel of the film. OK, classic it may not be, but blood, guts, intestines, occult and demons in a slightly perverse unproblematic way it is.