De film is een verzameling clichés over zo'n beetje alles daarbuiten. Hij heeft geen enkel doel, geen doelen, geen echte boodschap. Symboliek wordt overboord gegooid en stereotiepe uitspraken zijn overvloedig en schandalig. Deze film kan de verleiding niet weerstaan om drama te maken waar geen bestaat. Elke kleine woordenwisseling verandert onmiddellijk in een lange, ongerechtvaardigde dialoog die zo kenmerkend is voor een repetitie van een toneelklas. Waar deze woordenwisseling niets voorstelt, kunnen de acteurs (ondanks het feit dat ze normaal gesproken goed zijn) niet anders dan compenseren met overdreven emotie, oftewel 'de inzet verhogen'. Over acteren gesproken, om het eenvoudig te zeggen. De regie is hier niet van nut. Niets kan dit non-verhaal redden. Het is geforceerd, gefingeerd en tot tranen toe saai. Onnauwkeurigheden in overladen punkrock met The Who, piercings en opzichtige 90's-outfits. Personages dwalen rond zonder rol, detail en motief. Locaties zijn arbitrair. Dit is Boogie Nights cum The Good Fellas cum Saturday Night Fever, met uitgerukte betekenis en kunst.<br />Goeie dp. Dat moet ik hem nageven.<br />Sommige films hebben gebreken. Deze film is Lee's gebrek. Hij heeft hem verkocht, net als de rest. Hij is irrelevant geworden. Hij heeft niets interessants meer te zeggen.<br />Ik heb geen zin om nog iets te zien van die vent (die ik van nu af aan niet meer zal noemen).
The film is a collection of cliche's on just about anything out there. It has no focus whatsoever, no goals, no real message. Symbolism is pushed over the top and stereotyping is abundant and outrageous. This movie can't resist the temptation of making drama where non exists. Every small exchange of words turns immediately into a lengthy, unjustified dialog that is so typical of an acting class rehearsal. Where there is no substance to this exchange, the actors (regardless of how good they are normally) can't help but compensate with exaggerated emotion, aka "raising the stakes". Over acting, to put it simply. The directing is of no help here. Nothing can save this non-story. It is forced, faked and boring to tears. Inaccuracies in portaraying punk rock with The Who, piercings and flashy 90's outfits. Characters wander without a role, detail and motive. Locations are arbitrary. This is Boogie Nights cum The Good Fellas cum Saturday Night Fever, with meaning and art ripped out.<br /><br />Good DP. I'll give it that.<br /><br />Some films have flaws. This film is Lee's flaw. He sold out, like the rest of them. Became irrelevant. He has nothing of interest to say anymore.<br /><br />I have no desire to see anything again from this guy (whom I'll refrain from naming from now on).