Deze film is niet morbide en ook niet deprimerend. Hij <0xE2><0x80><0x93> is <0xE2><0x80><0x93> triest, want aids in het begin van de jaren negentig <0xE2><0x80><0x93> was <0xE2><0x80><0x93> triest. Maar de echte boodschap is er een van liefde en doorzettingsvermogen.<br />Mark en Tom hadden een langdurige, liefdevolle relatie. Hun toewijding aan elkaar is meteen duidelijk, en als de verwoestingen van aids escaleren en het brandpunt van hun leven worden, zie je kracht en toewijding die echt hartverwarmend zijn.<br />Toen 'Silverlake Life' in eerste instantie werd uitgebracht, was ik nauw betrokken bij de voorlichting over hiv en aids en werkte ik als vrijwilliger in een aidskliniek. De film sprak me aan zoals geen enkele aidsfilm van die tijd dat kon, omdat Mark en Tom echte mensen waren, die de ervaringen doormaakten die ik dagelijks in het echte leven zag. Ik wist uit eigen ervaring hoe het was om te zien hoe aids aan de voorheen levendige, jonge, gezonde mensen vrat; het zien gebeuren bij Mark en Tom in de film was net zoiets als mijn echte vrienden zien aftakelen. Het raakte me op een manier die me, zelfs na al die jaren, nog steeds raakt.
This film is not morbid, nor is it depressing. It -is- sad, because AIDS in the early '90s -was- sad. But its real message is one of love and perseverance.<br /><br />Mark and Tom were in a long-term, loving relationship. Their devotion to each other is evident right away, and as the ravages of AIDS escalate and become the focal point of their lives, you see strength and commitment that are truly heartwarming.<br /><br />When "Silverlake Life" was originally released, I was deeply involved in HIV/AIDS education and health care, volunteering as a counselor at an HIV/AIDS clinic. The film spoke to me like no other AIDS film of its day could, because Mark and Tom were real people, living the very experiences that I saw on a daily basis in real life. I knew from firsthand experience what it was like to watch AIDS eat away at formerly vibrant, young, healthy people; seeing it happen to Mark and Tom in the film was very much like watching my real-life friends deteriorate. It touched me in a way that, even all these years later, still affects me.