Op de achtste dag heeft God Georges geschapen. Maar net zoals een achtste dag niet in de week past, past Georges niet in de moderne wereld: hij heeft het syndroom van Down en wordt daardoor gemarginaliseerd door de maatschappij, en na de dood van zijn moeder, vier jaar geleden, wordt hij naar een inrichting gestuurd. Zij was de enige die van hem hield.<br />Harry is een andere man die niet meer bemind wordt. Zijn vrouw heeft hem verlaten, om redenen die ze niet kan verklaren. Hij verliest ook de liefde van zijn dochters, als hij te laat op het station aankomt om de twee kinderen op te halen, die het weekend bij hun vader wilden doorbrengen.<br />Harry is een hooggeplaatste zakenman. Hij kent alle regels die ons in staat stellen te slagen in onze moderne meritocratie. Maar hij is in een crisis geraakt, die een hoogtepunt bereikt na het verlies van de liefde van zijn dochters. Hij twijfelt aan de zin van zijn leven, zonder duidelijke resultaten te boeken.<br />Harry en Georges ontmoeten elkaar. Eerst probeert Harry zich van Georges te ontdoen, net als alle anderen. Maar Georges laat zich niet van zich afschudden. En geleidelijk dringt het tot Harry door hoezeer hij Georges nodig heeft, als hij over zijn identiteitscrisis heen wil komen. Het is Georges die een nieuwe toegang tot de wereld voor hem opent en die hem zijn leven met andere ogen laat bekijken. Vriendschap en menselijke warmte nemen de plaats in van berekenend streven naar succes. Het is geen verrassing dat Harry nu niet anders kan dan falen in zijn werk.<br />Georges helpt Harry de erkenning van de dochters te herwinnen. Zelfs zijn vrouw moet toegeven dat het vuurwerk dat hij heeft georganiseerd de moeite waard was. Niettemin is een terugkeer naar het oude leven niet langer mogelijk. En het nieuwe blijkt niets meer te zijn dan een droom met een tijdslimiet, die onstuitbaar zijn einde zal bereiken. De camera kijkt één lange minuut van boven naar Harry en Georges, terwijl ze allebei in het gras liggen en van het moment genieten. Maar net zoals deze minuut onvermijdelijk voorbij zal gaan, zal de vriendschap tussen de twee mannen, die op zo'n wonderbaarlijke manier tot stand is gekomen, niet lang duren. Georges is kapot van de onmogelijkheid van liefde voor de andere sekse en ziet geen andere uitweg dan zelfmoord te plegen. Harry verandert in een zwerver die de automobilisten die voor de verkeerslichten staan te wachten om liefdadigheid vraagt.<br />De film beschrijft de moderne meritocratie als een desastreus mechanisme dat positieve waarden zoals menselijke hartelijkheid of vriendschap verslindt. Het is Georges, de mongool, die de weg uit het dilemma lijkt te kunnen wijzen, maar helaas loopt zijn smeekbede slecht af. Maar zijn falen hoeft niet per se te betekenen dat het onmogelijk of wenselijk is om het nagestreefde doel te bereiken. De manier waarop hij ons dat laat zien, is zeker aanvaardbaar, hoewel er een enorme hoeveelheid wilskracht voor nodig is en, bovenal, de moed om een radicaal non-conformisme toe te passen.
On the eighth day God created Georges. But the same as an eighth day doesn't fit into the week, Georges doesn't fit into the modern world: He has Down syndrome and is therefore marginalized by society, shunted off to an asylum after his mother's death four years ago. She was the only one who loved him.<br /><br />Harry is another man that isn't loved anymore. His wife has left him, for reasons that she is unable to explain. He loses the love of his daughters, too, when he arrives too late at the railway station to collect the two kids, who wanted to spend the weekend with their father.<br /><br />Harry is a highly ranked businessman. He knows all the rules that enable us to succeed in our modern meritocracy. But he has entered a state of crisis, which reaches a climax after the loss of the love of his daughters. He questions the sense of his life, without obtaining any definite results.<br /><br />Harry and Georges meet. At first Harry tries to get rid of Georges, the same as all the others do. But Georges can't be shaken off. And it gradually dawns on Harry, how much he needs Georges, if he wants to get over his identity crisis. It is Georges who opens a new access to the world for him and who makes him view his life with different eyes. Friendship and human warmth take the place of calculating striving for success. It is no surprise that Harry now cannot avoid failing in his job.<br /><br />Georges helps Harry to regain the recognition of the daughters. Even his wife has to admit that the fireworks which he organized were worth seeing. Nonetheless a reintegration into the old life is no longer possible. And the new one turns out to be nothing more than a dream with a time limit, which unstoppably will reach its end. The camera watches Harry and Georges from above, for one long minute, as they are both lying down in the grass, just savoring the moment. But the same as this minute will unavoidably go by, the friendship of the two men, which came into being in such a wondrous fashion, will not be long-lasting. Georges is destroyed by the impossibility of love to the opposite sex and can see no other way out but to commit suicide. Harry turns into a city tramp, who asks the car drivers that are waiting in front of the traffic lights for charity.<br /><br />The movie describes modern meritocracy as a disastrous mechanism which devours positive values such as human warmheartedness or friendship. It is Georges, the mongol, who seems to be capable of showing the way out of the dilemma, but unfortunately his plea comes to a bad end. However, his failure does not necessarily have to mean that it is impossible or not desirable to reach the aspired goal. The way he shows us is surely passable, although it requires a huge amount of willpower and, above all, the courage to apply a radical nonconformism.