Ik ben een grote fan van Morgan Freeman. 'The Shawshank Redemption' staat boven aan mijn favoriete films aller tijden. Maar ik moet toegeven dat ik me vaak heb afgevraagd hoe hij zijn rollen kiest. Veel van zijn titels waren grote budget-clichés zonder hart. '10 Items or Less' voor mij geeft Freeman de terugkeer van een rol die zijn aanzienlijke acteertalenten echt laat zien.<br />Freeman speelt een naamloze, voormalige grote Hollywoodacteur die al een paar jaar niet meer heeft gewerkt. Hij heeft een rol aangeboden gekregen in een niet nader genoemde _indi_ -film waarvoor hij wat research doet in een kruidenierswinkel in een arme buurt in LA. Nadat hij daar door zijn geschifte chauffeur is gestrand, krijgt Freeman een lift naar huis aangeboden door kassameisje Scarlet (Paz Vega), met wie hij min of meer bevriend is geraakt. Voordat ze hem echter naar huis kan brengen, heeft Scarlet een belangrijk sollicitatiegesprek waar ze naartoe moet, en Freeman stemt erin toe om in ruil voor de lift mee te gaan.<br />De film volgt Scarlet en Freeman op verschillende locaties, maar de film is eigenlijk niet meer dan een karakterstuk over de interacties tussen de twee. Freeman is het typische losgeslagen Hollywood-type dat nog nooit van Target heeft gehoord en niet eens zijn eigen telefoonnummer kent of zelfs maar weet welke dag van de week het is. Hij spuit wijsheid van de Dalai Lama, gefilterd door zijn 'de hele wereld is maar een toneel'. En toch heeft hij een bepaalde manier van doen met mensen, een manier van doen die verder gaat dan zijn faam. Hij is een fan van de mensheid. Hij bestudeert ze, stelt voortdurend vragen over ze en geniet van hun eigenaardigheden waar anderen zich alleen maar zouden ergeren. In Scarlet ziet hij de koppige, trotse eenling die hij was; hij ziet de man die hij vroeger was.<br />Scarlet op haar beurt toont een felle trots en een scherpe tong die dienen om haar eigen onzekerheden over zichzelf te verbergen. Vega speelt de rol met een band met Freeman die de grens tussen een bijna dochterlijke liefde en fysieke aantrekkingskracht verlegt, hoewel ze het prachtig speelt en het heel goed doet.' Het is helemaal niet zo eng als het klinkt. Maar zelfs als ze voelt dat d'r band met Freeman sterker wordt, heeft Scarlet een scherp oog voor de realiteit van hun verschillende werelden en ze snijdt door Freeman z'n Hollywood bullshit heen met een scherp pragmatisme dat weigert iets anders dan de waarheid te accepteren.<br />De film is slim, grappig en goed geschreven, met een dialogen die eenvoudig maar effectief zijn. Ik heb een IMDb-recensie gelezen waarin stond dat de zinnen 'vastgeroest' waren, wat volgens mij een verkeerde interpretatie is van de realistische menselijke spraak. Er zijn hier geen grote monologen, geen diepe, zielsonderzoekende momenten. En dus is de truc, denk ik, om te laten zien hoe mensen in het gewone, alledaagse leven banden met elkaar kunnen smeden. En ik vind dat Freeman en Vega het er prachtig van afbrengen, door een beeld te schilderen van een band tussen twee mensen die glinstert als de zon op de oceaan, etherisch en ongrijpbaar. Lang nadat die band is verdwenen, leeft hij voort in je herinneringen, kwelt hij je met wat had kunnen zijn. Oké, dat was een beetje bloemrijk, maar ik vond de voorstellingen en de film echt goed. Ik zou hem zeker aanbevelen.
I'm a big fan of Morgan Freeman. 'The Shawshank Redemption' ranks at the top of my all-time favorite movies. But I have to admit that I have often wondered about his choice of roles. So many of his titles were big budget clichés with no heart. '10 Items Or Less' for me marks the return of Freeman to a role that truly showcases his considerable acting talents.<br /><br />Freeman plays an unnamed, formerly big time Hollywood actor who hasn't worked in several years. He has been offered a part in an unspecified indi picture for which he is doing some research at a grocery store in a poor neighborhood in LA. After being stranded there by his flaky driver, Freeman is offered a ride home by checkout girl Scarlet (Paz Vega), whom he has semi-befriended. Before she can take him home, however, Scarlet has a big job interview she needs to get to, and Freeman agrees to tag along in exchange for the ride.<br /><br />The movie follows Scarlet and Freeman to several locations, but the movie is really just a character piece about the interactions between the two. Freeman is the quintessential disconnected Hollywood type who hasn't heard of Target, and doesn't know his own telephone number or even what day of the week it is. He spouts wisdom from the Dalai Lama filtered thru his 'the whole world is but a stage' mentality, and repeatedly calls Scarlet's job interview an 'audition'. And yet he has a way with people, a way of affecting them that extends beyond his fame. He is a fan of humanity. He studies them, asks incessant questions about them, and delights in their quirks where others would simply be annoyed. In Scarlet, he sees the stubborn, proud loner that he was; he sees the man he used to be.<br /><br />Scarlet, for her part, displays a fierce pride and sharp tongue that serve to hide her own insecurities about herself. Vega plays the role with a connection to Freeman that skates the line between an almost daughterly love and physical attraction, although she plays it beautifully and it's not at all as creepy as it sounds. But even as she feels her connection to Freeman grow, Scarlet has a keen eye for the reality of their different worlds and cuts thru Freeman's Hollywood bull*hit with a sharp pragmatism that refuses to accept anything but the truth.<br /><br />The movie is smart, funny, and well written, with dialogue that is simple but effective. I read one IMDb review that said the lines were 'stilted', which I think is a misinterpretation of realistic human speech. There are no big soliloquies here, no deep soul searching moments. And so the trick is, I think, to show how people in ordinary, everyday life can forge connections with one another. And I think Freeman and Vega pull it off beautifully, painting a picture of a bond between two people that glitters like sun on the ocean, ethereal and elusive. Long after it's gone it lives on in your memories, tantalizing you with what might have been. OK, that was a bit flowery, but I really did like the performances and the movie. I would definitely recommend it.