Ik zat aan het scherm gekluisterd, gefascineerd, geeuwend, maar toch met een oplettend oog. Ik wachtte op het volgende afschuwelijke speciale effect, of het volgende belachelijk clichématige plotonderwerp dat op volle sterkte zou verschijnen, zodat ik kon leren hoe je geen film moest maken.<br />Toen ze aan deze film begonnen te werken, leek het alsof de crew elke andere actie/sciencefiction/schiet-ze-kapot-film die ooit was gemaakt had gezien, coole dingen had gezien en had gezegd: 'Hé, dat kunnen we ook.' Bijvoorbeeld, de enige auto binnen een straal van anderhalve kilometer op een weg die lijkt op een eenrichtingsweg met een schouder die niet bedoeld is om te parkeren, is de enige auto waar de hoofdpersoon, een aantrekkelijke brunette geboren uit gal, in wordt gesmeten. De auto vliegt aan stukken voordat ze er zelfs maar op terechtkomt. De special effects waren duidelijk mijn grootste probleem met deze film. Maar wat het in mijn ogen nog erger maakte, was de ongeloofwaardigheid en het gebrek aan een reden voor zoveel elementen! De tegenstander bijvoorbeeld, een vliegende demon die in staat is om op bizarre manieren kwaad aan te richten, komt een eenzame legertruck tegen die een belangrijke VIP vervoert. Naamloze veiligheidsmensen met wapens stappen uit de truck, je weet dat ze al dood zijn. Dan zegt de man die de VIP beschermt: 'Onder geen beding verlaat je deze truck, heb je me begrepen?' Hij stapt uit om het beest te zoeken dat zijn 3 vrienden heeft vermoord, hij wordt op een bijna komische, clichématige manier afgetuigd. Dan, zonder duidelijke reden, de logica, de conventies en het gezonde verstand tartend, stapt die stomme lul van een vip uit de bus!!! Veel van wat er in de loop van de film gebeurde, sloeg nergens op. Doorzichtig acteerwerk scheidde me van de film, evenals slecht camerawerk en dingen die je doen denken: 'Wauw, dat is ongelooflijk goedkoop.' Shiri Appleby redde de film van een 1, omdat ze de film dat element gaf waardoor kijkers altijd van de ervaring genieten: sexappeal.
I sat glued to the screen, riveted, yawning, yet keeping an attentive eye. I waited for the next awful special effect, or the next ridiculously clichéd plot item to show up full force, so I could learn how not to make a movie.<br /><br />It seems when they set out to make this movie, the crew watched every single other action/science-fiction/shoot-em-up/good vs. evil movie ever made, and saw cool things and said: "Hey, we can do that." For example, the only car parked within a mile on what seems like a one way road with a shoulder not meant for parking, is the one car the protagonist, an attractive brunette born of bile, is thrown on to. The car blows to pieces before she even lands on it. The special effects were quite obviously my biggest beef with this movie. But what really put it in my bad books was the implausibility, and lack of reason for so many elements! For example, the antagonist, a flying demon with the ability to inflict harm in bizarre ways, happens upon a lone army truck transporting an important VIP. Nameless security guys with guns get out of the truck, you know they are already dead. Then the guy protecting the VIP says "Under no circumstances do you leave this truck, do you understand me?" He gets out to find the beast that killed his 3 buddies, he gets whacked in an almost comically cliché fashion. Then for no apparent reason, defying logic, convention, and common sense, the dumb ass VIP GETS OUT OF THE TRUCK!!! A lot of what happened along the course of the movie didn't make sense. Transparent acting distanced me from the movie, as well as bad camera-work, and things that just make you go: "Wow, that's incredibly cheesy." Shiri Appleby saved the movie from a 1, because she gave the movie the one element that always makes viewers enjoy the experience, sex appeal.