In zekere zin is dit de ramp waar Fellini zijn hele leven naar toe heeft gewerkt. De grens tussen een absurd meesterwerk en vrije associatie-gelul is erg klein, en de categorie waarin een film uiteindelijk zal passen, zal vaak afhangen van persoonlijke gevoelens. Dat gezegd hebbende, liet 'Casanova' me achter in kille bewondering voor zijn decors en weinig meer dat niet op passender wijze door Bukowski kan worden samengevat:<br />'Casanova is ook gestorven, gewoon een oude vent met een grote lul en een lange tong en helemaal geen lef. Dat hij een goed leven heeft gehad, is waar; dat ik op zijn graf kan spugen zonder iets te voelen, is ook waar. '... de dames gaan meestal voor de grootste dwaas die ze kunnen vinden; daarom is het menselijk ras nog op de plaats waar het nu is: wij hebben de slimme en blijvende Casanova's voortgebracht, allemaal hol van binnen, net als de paashaasjes die we op onze arme kinderen vertroetelen.'<br />Voor zover ik het kon volgen, is dit de houding die Fellini ten aanzien van zijn onderwerp aanneemt; toegegeven, met meer empathie, maar niettemin vol walging.<br />De omgeving van Casanova bestaat uit verval en incestueus gedrag, thema's waar Fellini in _Satyricon_ wat nadrukkelijker op ingaat. De opeenvolging van intriges is kenmerkend voor softporno, alleen zonder de samenhang; en Donald Sutherland is zo lelijk en slijmerig dat hij de aandacht afleidt. Toch zou het zin kunnen hebben om Casanova af te schilderen als een onaantrekkelijke dwaas. En ik daag iedereen uit om dat punt te formuleren zonder al te opvallend te zijn; Fellini zou dat niet kunnen. Hij lijkt hier meer dan ooit op een vieze oude man - een maestro, zeker, maar een wiens impulsen meer dan wie ook zichzelf bevredigen. Ik kan me moeilijk een publiek voorstellen dat van deze film geniet. Het was een verhaal dat de moeite van het vertellen niet waard was.
In a way this is the disaster Fellini has been working towards all his life. The line between absurd masterpiece and free association bullshit is very small, and what category a film will ultimately fit in will often just depend on personal feelings. That said, "Casanova" left me in cold admiration for its sets and little more that cannot be summed up more adequately by Bukowski: <br /><br />"Casanova died too, just an old guy with a big cock and a long tongue and no guts at all. to say that he lived well is true; to say I could spit on his grave without feeling is also true. the ladies usually go for the biggest fool they can find; that is why the human race stands where it does today: we have bred the clever and lasting Casanovas, all hollow inside, like the Easter bunnies we foster upon our poor children." <br /><br />As far as I could make it out, this is the position Fellini takes regarding his subject; granted, with more empathy, but disgusted nonetheless.<br /><br />Casanova's environment is made from decay and incestuous behavior, themes Fellini dealt with more pointedly in "Satyricon". The succession of plot is characteristic of soft porn, just without the coherence; and Donald Sutherland is ugly and slimy to the point of distraction.<br /><br />Yet, there might just be a point in portraying Casanova as an unsightly fool. And I challenge anybody to formulate this point without being obvious; Fellini couldn't. More than ever he seems here like a dirty old man - a maestro, for sure, but one whose impulses satisfy himself more than anybody else. I find it hard imagine an audience who enjoys this film. It was a story not worth telling.