Gung Ho was een goed idee, maar het is te veel gevraagd om Amerikaanse kijkers te vragen de dynamiek van Amerikaanse banen en buitenlandse concurrentie te begrijpen. In deze film gaat de hoofdfiguur Hunt Stevenson (Michael Keaton) naar Japan en haalt een Japans autobedrijf over om naar Amerika te komen en zijn stervende stadje Pennslyvania te helpen. Er komen twee dingen bij je op. Ten eerste: waarom zou een Japans bedrijf naar Amerika komen om auto's te maken als ze dat doen, en nog goed ook? Ten tweede: kan iemand begrijpen dat Amerikaanse bedrijven van alle soorten naar derdewereldlanden gaan om hun producten te laten maken om aan de Amerikaanse arbeidskosten te ontkomen? Dat maakt de film.' Keaton was inmiddels nog steeds in zijn komediemodus. Maar hij geeft een geloofwaardige voorstelling, ook al kan hij bewijzen dat hij in een paar seconden van komedie naar drama kan gaan zonder zichzelf in verlegenheid te brengen, maar regisseur Ron Howard kan niet voorkomen dat dit een tv-film wordt, wat het uiteindelijk toch wordt, omdat ze het onwaarschijnlijke verhaal een happy end moeten geven, ondanks de politiek en de problemen van de Japanse en Amerikaanse betrekkingen. Gung Ho heeft een Happy Days en Laverne en Shirley hebben het gevoel dat de producenten van beide tv-series de film hebben gemaakt en vervolgens ook de tv-versie van deze film hebben gemaakt, wat de film zijn lichtgewicht-uitstraling geeft. De Japanse manager gaat van zijn Amerikaanse arbeiders houden en vindt dat hij en andere Japanners van Amerikanen kunnen leren. Zijn man in nr. 2, Saito, die zogenaamd niet zo van Amerikanen houdt, vindt dat niet. Ik zou liever hebben gehad dat alle Japanse personages net zo waren als Saito dan dat de slappe mafkezen waren die ze van de Japanners hadden gemaakt. Dat zou de film interessanter hebben gemaakt.
Gung Ho was a good idea, however it is to much to ask Americans viewers to understand the dynamics of American jobs and foreign competition.In this movie the main character Hunt Stevenson(Michael Keaton) goes to Japan and convinces a Japanese auto company to come to America and help his dying Pennslyvania town. Two things come at you.First why would a Japanese company come to America to make cars when they do so ,and so well at that? Secondly can anyone understand that American companies of all types go to third world nations to have their products made to escape American labor costs? It makes the film's premise then that the Number one maker of cars in the world would go to one of its' top competitors(aside from Germany)and put a plant there as unrealistic. Keaton was still in his comedy mode by this time. But he gives a credible performance all the same as he could prove that he could go from comedy to drama in a matter of seconds and still not embarrass himself but Director Ron Howard can't keep this from becoming a TV movie which it ends up being anyway because they have to give the unlikely story a happy ending the politics and problems of Japanese and American relations not withstanding. Gung Ho has a Happy Days and Laverne and Shirley feel to it as the producers of both TV shows made the film and then made the TV version of this movie as well which gives the film its' lightweight feel.The Japanese manager gets to love his American workers and feels he and other Japanese people can learnfrom Americans.His No.2 man Saito who supposedly doesn't like Americans all that much doesn't think so.I would have prefered all the Japanese characters been like Saito than the soft goofball characters they made the Japanese out to be.It would have made the film more interesting.