Marie_ : Je bent glad. Dan_ : Nee, ik ben niet glad. Ik ben Dan.<br />_Als je ook maar een beetje op mij lijkt, gaan glad en ongetrouwd niet samen. Je ziet iemand die je aardig vindt, hoe zeldzaam dat ook kan zijn, en je wilt iets zeggen, maar je doet het niet. Of misschien zeg je wel iets, maar uiteindelijk is het misschien wel het minst intelligente wat je ooit in je leven hebt gezegd. Maar meestal doe je het niet, je staart in de verte en bewondert hem zonder dat je datgene moet doen waar de meeste mensen het over eens zijn: de enige manier om ergens te komen in het leven zonder risico's te nemen. Maar je kunt het iemand niet kwalijk nemen dat hij een beetje bang is. Misschien heeft hij al eerder een flinke brandwond opgelopen, of misschien...' Er zijn redenen, sommige geldig, andere niet, en ze kunnen allemaal worden geïnterpreteerd als excuses in plaats van rede. Je maakt jezelf wijs dat je het niet nodig hebt of dat het niet het juiste moment voor je is, maar toch zou je willen dat het gebeurde. Hoe je het ook wendt of keert, het is niet gemakkelijk. Klinkt dat bekend? Als je ook maar een beetje ja dacht, dan is DAN IN LEVEN, de nieuwe komedie van regisseur Peter Hedges, een must-see. Het zal tot in je binnenste doordringen en er op de een of andere manier in slagen om je hart zowel te breken als te verwarmen. <br />De Dan uit de titel is Dan Burns (Steve Carell), een adviescolumnist die wordt bewonderd om zijn inzicht in het leiden van een evenwichtig, bevredigend en moreel verheffend leven. Ongeveer vier jaar voordat de film begint en Dan zijn dag begint, verliest hij zijn vrouw en zijn grote liefde. Na die tragedie is Dan alleen achtergebleven om hun drie dochters op te voeden. Tussen dat alles en het zich op zijn carrière richten in, was het vinden van de liefde niet een van Dans prioriteiten. En dus werd hij meer functioneel dan emotioneel. Verstoken van de kracht van intimiteit weet Dan niet meer wat het betekent om zo dicht bij iemand te zijn en heeft hij zich erbij neergelegd dat hij dat nooit meer zal weten. Dat wil zeggen, tot hij Marie (Juliette Binoche) op een rustige ochtend in een boekwinkel in Connecticut tegen het lijf loopt. Het contact tussen hen verloopt ontspannen, op hun gemak, en ze worden er allebei door overvallen. Er is eigenlijk maar één probleem. Ze heeft al iemand. Helaas voor alle betrokkenen is die iemand Dans broer, Mitch (Dane Cook). Zijn hele familie is voor hun jaarlijkse bezoek naar het landhuis van hun ouders gekomen en Dan moet nu het weekend doorbrengen met smachten en verlangen naar het vluchtige gevoel dat hij die ochtend met Marie had. Het duurde maar een uurtje, maar het duurde net zo lang om Dans hart uit zijn coma te wekken. Met zoveel familieleden om rekening mee te houden (Jack Mahoney en Dianne Wiest staan aan het roer), raakt _Dan in het echte leven_ van tijd tot tijd van zijn grootse doel af. Terwijl de wervelwind van kinderen, ouders, ooms en tantes het zwaar te verduren heeft voor Dan, maakt Hedges er ook onnodig gebruik van als middel om de aandacht af te leiden, in de veronderstelling dat het uiteindelijk tot een meer complete film zou leiden. Gelukkig heeft Hedges Carell de zware last laten dragen. Het is een genoegen om te zien hoe Steve Carell met elke film die hij maakt steeds beter in zijn vel komt te zitten (ondanks het feit dat hij af en toe een misstap van het formaat van EVAN-almachtig maakt). Hij is charismatisch, charmant en duidelijk een scherpzinnige humorist. Als Dan is hij ook bescheiden, onhandig en bang. Carell is de zeldzame komiek die zichzelf dwingt karakter in zijn rollen te vinden in plaats van alleen op zijn komische instincten en gevestigde persoonlijkheid te vertrouwen. En wat misschien nog belangrijker is, hij is volkomen herkenbaar als Dan. Of hij nu op het veldbed in het washok ligt, waar hij als enige volwassene tijdens deze re<0xC3><0xBC>nie moet slapen, of in de keuken rondloopt, niet in staat zijn angst de baas te blijven, Dan is iedere man die zelfs maar onzeker van zichzelf is geweest en zich in de menigte eenzaam heeft gevoeld. Carell geeft Dan zoveel hart dat hij tegelijkertijd het hart van de film wordt. Na het zien van de film vroeg ik me af of ik er net zo van zou genieten als van de film zelf, ondanks de kleine tekortkomingen (Juliette Binoche <0xE2><0x80><0x93> ik weet dat je af en toe graag wat vrolijker wordt, maar ik kan hem alleen aanbevelen als er chocolade in voorkomt), vanwege de positie waarin ik me in mijn leven bevind. Zou iemand die heeft ontdekt dat hij of zij iemand anders is, evenveel betekenis en troost ontlenen aan deze film? Ik zou het niet kunnen zeggen. Wat ik wel kan zeggen, als iemand die weet wat het betekent om eenzaam te zijn, is dat DAN IN LEVEN weet wat het betekent om verrast te worden door het leven en de liefde en hoe deze momenten en mensen gewaardeerd en gekoesterd moeten worden. Het weet ook dat iedereen die zich op een bepaalde dag eenzaam voelt, of soms maanden achtereen, eraan herinnerd moet worden dat er nog steeds verrassingen zijn.
Marie: You are smooth. Dan: No, I'm not smooth. I'm Dan.<br /><br />If you're anything like me, smooth and single do not go together. You see someone you like, rare enough as that can be, and you want to say something but you don't. Or maybe you do say something but it ends up being perhaps the least intelligent thing you've ever said in your life. More often then not though, you stare from afar and admire without having to deal with taking that which most agree is the only way to get anywhere in life  a risk. You can't blame a guy for being a little frightened though. Maybe he's been burned hard before or maybe he's trying to focus all his energy on his career. There are reasons, some valid, some not, and all of them can be interpreted as excuses rather than reason. You tell yourself you don't need it or it isn't the right time for you but you still wish it were happening. Any way you break it down, it's not easy. Sound familiar? If you thought yes even just a little, then DAN IN REAL LIFE, the new comedy from director Peter Hedges, is a must-see. It will reach inside of you and somehow manage to both break and warm your heart all at once.<br /><br />The Dan from the title is Dan Burns (Steve Carell), an advice columnist who is admired for his insight into living a balanced, fulfilling and morally uplifting life. Four years or so before the film opens on Dan waking up to his day, he lost his wife and love of his life. After that tragedy, Dan was left to raise their three daughters alone. Between that and focusing on his career, finding love again was not one of Dan's priorities. And so he became more functional than feeling. Removed from the power of intimacy, Dan no longer knows what it means to be that close to someone and has resigned himself to never knowing that again. That is, until he meets Marie (Juliette Binoche) in a book and tackle shop in Connecticut on a quiet morning. They're interaction is casual, comfortable and it catches both of them off guard. There is only one problem really. She is already seeing someone. Unfortunately for all involved, that someone is Dan's brother, Mitch (Dane Cook). His entire family has come up to their parents' country home for their yearly visit and Dan must now spend the weekend pining and yearning for the fleeting feeling he had with Marie that morning. It only lasted an hour or so but it only took that long to awaken Dan's heart from its coma.<br /><br />With so many family members to deal with (Jack Mahoney and Dianne Wiest are at the helm), DAN IN REAL LIFE does drift away from its grander purpose from time to time. While the cyclone of kids and parents and aunts and uncles makes for trying times for Dan, Hedges also uses it unnecessarily as a means to distract, with the presumption that it would ultimately make for a more complete film. Luckily, Hedges has got Carell to carry the heavy burden. It is a pleasure to watch Steve Carell come into his own more and more with every picture he makes (despite the occasional EVAN ALMIGHTY-sized misstep). He is charismatic, charming and obviously a sharp humorist. As Dan, he is also self-deprecating, awkward and scared. Carell is the rare comedian who pushes himself to find character in his roles rather than rely solely on his comedic instincts and established persona. Perhaps more importantly, he is entirely relatable as Dan. Whether he's flopping down on the cot in the laundry room where he is subjected to sleep as the only single adult at this reunion or fidgeting around the kitchen, unable to stan d still in his anxiety, Dan is every guy who has even been unsure of himself and felt alone in the crowd. Carell gives Dan so much heart that he becomes the heart of the film itself at the same time.<br /><br />I wondered after seeing the film if I enjoyed the it as much as I did, despite its slight shortcomings (Juliette Binoche  I know you might like to lighten up every now and then but I don't recommend it unless there is chocolate involved), because of where I am in my life. Would someone who has found that someone else derive as much meaning and comfort from this film? I can't say. What I can say, as someone who knows what it means to be lonely, DAN IN REAL LIFE knows what it means to be surprised by life and love and how these moments and people need to be appreciated and cherished. It also knows that anyone who might be feeling lonely on any given day or for months at a time needs to be reminded that surprises still happen.