Gregory Pecks briljante vertolking van Douglas MacArthur vanaf de Slag om Corregidor op de Filippijnen aan het begin van de Stille Oceaan-oorlog aan het begin van de Koreaanse Oorlog, biedt reden om aan te nemen dat alle drie de bovengenoemde mogelijkheden van toepassing zijn. In elk geval wordt de meest controversiële Amerikaanse generaal uit de Tweede Wereldoorlog (en misschien wel ooit) MacArthur hier afgeschilderd als een man met enorme tegenstrijdigheden. Hij beweert dat soldaten bovenal naar vrede snakken, maar hij geniet duidelijk van de oorlog; hij ontkent voortdurend politieke ambities, maar bijna alles wat hij doet wordt opzettelijk gebruikt om zichzelf als presidentskandidaat op te peppen; hij gelooft kennelijk dat soldaten onder zijn bevel zijn bevelen tot op de letter moeten opvolgen, maar zelf trotseert hij opzettelijk bevelen van de president van de Verenigde Staten; hij toont veel respect voor andere culturen (vooral in de Filippijnen en Japan) en toch heeft hij totaal geen contact met zijn eigen land. Al deze zaken worden gedurende de hele film in evenwicht gehouden, en uiteindelijk mag de kijker zijn of haar eigen conclusies trekken over de man, hoewel er geen twijfel aan kan bestaan dat MacArthur oprecht en hartstochtelijk van zijn land hield, en vooral van het leger waaraan hij zijn leven had gewijd.<br />Zoals ik al zei, was Pecks vertolking briljant <0xE2><0x80><0x93> tot op het punt dat hij vrijwel alle anderen in de film overschaduwde (wat misschien wel terecht is, gezien de rol die hij speelde!) met uitzondering misschien van Ed Flanders. Ik kreeg de indruk dat hij Harry Truman en zijn houding ten opzichte van MacArthur een dwingende blik toewierp: sarcastisch (door MacArthur herhaaldelijk 'Zijne Majesteit' te noemen). ) boos, gefrustreerd en ten slotte helemaal doodziek van die generaal, die gewoon zijn gezag als president niet wil respecteren. Marj Dusay was ook intrigerend als Jean, de vrouw van MacArhur, die dol was op haar man (die ze zelf 'generaal' noemde, hoewel hun relatie best gelukkig leek). Ik heb erg genoten van deze film, hoewel ik misschien graag iets meer over MacArthurs jeugd had willen weten. Ik heb altijd gegrinnikt om MacArthurs reactie op het feit dat Eisenhower tot president werd gekozen ('Hij zal een prima president zijn <0xE2><0x80><0x93> hij was verdomme de beste klerk die ik ooit heb gehad' <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> wat samenvat wat MacArthur vond dat de rol van de president moest zijn, vooral voor zijn militaire commandanten in oorlogstijd. De moeite van het kijken waard. 8/10.
Gregory Peck's brilliant portrayal of Douglas MacArthur from the Battle of Corregidor in the Philippines at the start of the Pacific War largely through to his removal as UN Commander during the Korean War offers reason to believe all three of the above possibilities. Certainly the most controversial American General of the Second World War (and possibly ever) MacArthur is presented here as a man of massive contradictions. He claims that soldiers above all yearn for peace, yet he obviously glories in war; he consistently denies any political ambitions, yet almost everything he does is deliberately used to boost himself as a presidential candidate; he obviously believes that soldiers under his command have to follow his orders to the letter, yet he himself deliberately defies orders from the President of the United States; he shows great respect for other cultures (particularly in the Philippines and Japan) and yet is completely out of touch with his own country. All these things are held in balance throughout this movie, and in the end the viewer is left to draw his or her own conclusions about the man, although one is left with no doubt that MacArthur sincerely and passionately loved his country, and especially the Army he devoted his life to.<br /><br />Peck's performance was, as I said, brilliant - to the point, actually, of overshadowing virtually everyone else in the film (which is perhaps appropriate, given who he was portraying!) with the possible exception of Ed Flanders. I though he offered a compelling look at Harry Truman and his attitude to MacArthur: sarcastic (repeatedly referring to MacArthur as "His Majesty,") angry, frustrated and finally completely fed up with this General who simply won't respect his authority as President. Marj Dusay was also intriguing as MacArhur's wife Jean, devoted to her husband (whom she herself referred to as "General," although their relationship seems to have been a happy enough one.) I very much enjoyed this movie, although perhaps would have liked to have learned a little more about MacArthur's early life. I have always chuckled at MacArthur's reaction to Eisenhower being elected President ("He'll make a fine President - he was the best damn clerk I ever had" - which seems to sum up what MacArthur thought the role of the President should be, especially to his military commanders during wartime.) Well worth watching. 8/10