De filmindustrie is een lastige branche, omdat er beslissingen moeten worden genomen en iedereen een privéleven heeft. Dat is de zeer originele stelling van deze zwakke poging om een 'inzichtelijke' film over film te maken. En er is geen beter bewijs voor de lastigheid van de filmindustrie dan het feit dat Anouk Aimée en Maximilian Schell gevangenzitten in deze onnozelheid. Het inzicht bestaat uit pratende hoofden die onzin uitkramen als: 'Moet ik een studiofilm maken die veel geld oplevert of moet ik een indiefilm maken en trouw blijven aan mijn artistieke ik?' 'Doe dat laatste, alsjeblieft.' Of: 'Onze relatie is niet alleen professioneel, maar ook privé. Het is een nogal complexe situatie, vind je niet?' 'Ja, dat is zo, lieverd.' Tussen de nietszeggende dialogen door zie je af en toe een glimp van palmbomen, hotellobby's en Amerikaanse filmposters (op de Croisette geen spoor van niet-Amerikaanse filmopnamen). Het is onvermijdelijk dat je af en toe in slaap valt, waardoor de honderd minuten van de film een eeuwigheid lijken te duren. Jenny Gabrielle is er op spectaculaire wijze niet in geslaagd haar eigen aanwezigheid in het beeld te rechtvaardigen.
Movie industry is tricky business - because decisions have to be made and everyone involved has a private life, too. That's the very original thesis of this feeble attempt at making an 'insightful' film about film. And indeed, no better proof of the industry's trickiness than seeing Anouk Aimée and Maximilian Schell trapped in this inanity. The insight consists of talking heads rattle off bullshit like "should I make a studio movie that pays a lot or should I make an indie item and stay true to my artistic self?" "Do the latter, please." Or: "our relationship is not only professional, it's private as well. It's a rather complex situation to handle, isn't it?" "Yes, it is, my dear." Between the insipid dialogs one gets glimpses of palm trees, hotel lobbies and American movie posters (no sign of non-American film presence on the Croisette). Recurrent slumber sessions are inevitable, making the 100 minutes of the film feel like ages. Jenny Gabrielle is spectacularly unconvincing in justifying her own presence in the frame.