1927, en Hollywood was al iets meer dan tien jaar het centrum van de filmwereld. Nu het de plek was geworden van een miljoenenindustrie en het verticaal geïntegreerde studiosysteem was opgezet, namen sommige mensen in de rustiger gedeelten van deze filmindustrie de tijd voor een beetje zelfreflectie. _The Last Command_ mag dan het klassieke verhaal zijn van een ooit prestigieuze man die in moeilijkheden is geraakt, maar het geeft een somber beeld van de manier waarop de film de werkelijkheid zonder plichtplegingen herschept en hoe het productieproces genadeloos onpersoonlijk kon zijn. Het was geschreven door Lajos Biro, die lang genoeg in het vak zat om het te weten. In het middelpunt van de belangstelling staat een man die in die tijd tot de beroemdste immigranten van Hollywood behoorde: Emil Jannings. Voordat hij naar de Verenigde Staten kwam, had Jannings voornamelijk in komedies gespeeld. Hij was een meester in het komische, maar hilarisch goed getimede optreden, vaak als pompeuze gezagsdragers of beverige oudjes. Hij maakt zijn entree in _The Last Command_ als de laatste, en eerst lijkt het erop dat dit weer een van Jannings' karikaturale karikaturen zal worden. Maar naarmate het verhaal vordert, krijgt de acteur de kans zijn kunnen te demonstreren. Hij toont beurtelings broosheid, serene waardigheid en uiteindelijk ontzagwekkende kracht en aanwezigheid in de finale. Hij blijft altijd een bulderende overdrijving (de Duitse acteertraditie weet niets van subtiliteit), maar hij houdt voortdurend onze aandacht vast met absolute controle over elk facet van zijn optreden.<br />De regisseur was ook een immigrant, zij het een die al wat langer in Hollywood rondliep en geen achtergrond had in de Europese filmindustrie. Niettemin cultiveerde Joseph von Sternberg voor zichzelf het beeld van de artistieke en heerszuchtige Teutoonse Kino Meister (het 'von' was overigens verzonnen) en koos een heel eigen benadering van het vak. Opmerkelijk op deze film is zijn manier van tempo en toon, een groot voorbeeld is de eerste van de Russische flashbackscènes. We beginnen met een zorgvuldig opgebouwde chaos, waarbij de bewegingen zich in elkaar opvolgende richtingen bewegen. Het publiek wordt er een onderdeel van, terwijl de camera zich terugtrekt en de figuranten over het scherm schieten. Als Jannings op het toneel verschijnt, komt alles tot rust. Jannings' optreden is ongelooflijk rustig en afgemeten, en als de spelers om hem heen dit gaan imiteren, is het effect alsof alleen al zijn aanwezigheid de orde heeft hersteld. Sternberg neemt een afstandelijke en objectieve houding aan, terwijl zijn camera zich uiteindelijk terugtrekt. Vergelijk dit met de volgende scènes tussen Jannings en Evelyn Brent, die een complexe mengeling zijn van beelden vanuit het oogpunt van de kijker en intense close-ups, die ons recht in het hart van hun interactie duwen.<br />Als persoonlijkheid op de set leek Sternberg veel op de kille en gevoelloze regisseur die door William Powell op het witte doek werd gespeeld, en in feite is Powells vertolking waarschijnlijk een opzettelijke parodie die zelfs Sternberg zelf zou hebben gemaakt. Helaas maakte deze hardvochtige houding hem niet bepaald tot een gemakkelijk man om mee samen te werken, en in combinatie met zijn focus op zijn technische hulpmiddelen in plaats van op zijn menselijke hulpmiddelen, lieten de kleinere optredens in zijn films nogal te wensen over. Terwijl Jannings een klassieke imitatie ten beste geeft van Charles Laughton die een dramatisch effect sorteert, lijkt het erop dat niemand zijn collega-acteurs heeft verteld dat ze niet in een komedie speelden. Evelyn Brent is redelijk goed en geeft ons een paar goede emoties, maar overdrijft die hier en daar een beetje. Het enige optreden dat Jannings kan evenaren is dat van Powell zelf. Het is een beetje vreemd om de anders zo beminnelijke ster van The Thin Man en The Great Ziegfeld zo'n strenge en humorloze figuur te zien spelen, als een mannelijke Ninotchka, maar hij doet zijn werk goed en toont een smeulende emotionele intensiteit onder het hardvochtige uiterlijk.<br />The Last Command had gemakkelijk een paar mensen in studio's tegen zich in het harnas kunnen jagen, zoals meestal gebeurt bij geringschattend commentaar op het filmproces, zelfs bij een relatief tam voorbeeld als dit. Ik denk dat op z'n minst veel studiohoofden ontstemd zouden zijn over het 'achter de coulissen'-zicht, omdat het de mystiek van het filmmaken, die op dat moment nog heel levend was, bedreigde. De film bleek zo'n indruk te maken dat Jannings de eerste Academy Award voor beste acteur ooit won, evenals een nominatie voor de beste tekst voor Lajos Biro en (volgens sommige bronnen, al blijft het een beetje vaag) een nominatie voor de beste film. Dat is belangrijk, want de Academy was in die tijd een klein instituut en de eerste prijzen waren meer dan ooit een beetje zelfgenoegzaam schouderklopje van de Hollywood-elite. Maar elite of niet, ze herkenden goed materiaal als ze het zagen en waren bereid het te belonen.
1927, and Hollywood had been on the map as the centre of the cinematic world for a little over a decade. Now that it had become the site of a multi-million dollar industry and the vertically integrated studio system had been established, some of those in the calmer quarters of this film-making factory were taking the time for a little self-reflection. The Last Command, while its heart may be the classic story of a once prestigious man fallen on hard times, frames that tale within a bleak look at how cinema unceremoniously recreates reality, and how its production process could be mercilessly impersonal. It was written by Lajos Biro, who had been on the scene long enough to know.<br /><br />Taking centre stage is a man who was at the time among Hollywood's most celebrated immigrants  Emil Jannings. Before coming to the States Jannings had worked mainly in comedy, being a master of the hammy yet hilariously well-timed performance, often as pompous authority figures or doddering old has-beens. He makes his entrance in The Last Command as the latter, and at first it looks as if this is to be another of Jannings's scenery-chomping caricatures. However, as the story progresses the actor gets to demonstrate his range, showing by turns delicate frailty, serene dignity and eventually awesome power and presence in the finale. He never quite stops being a blustering exaggeration (the German acting tradition knowing nothing of subtlety), but he constantly holds our attention with absolute control over every facet of his performance.<br /><br />The director was another immigrant, albeit one who had been around Hollywood a bit longer and had no background in the European film industry. Nevertheless Joseph von Sternberg cultivated for himself the image of the artistic and imperious Teutonic Kino Meister (the "von" was made up, by the way), and took a very distinctive approach to the craft. Of note in this picture is his handling of pace and tone, a great example being the first of the Russian flashback scenes. We open with a carefully-constructed chaos with movement in converging directions, which we the audience become part of as the camera pulls back and extras dash across the screen. Then, when Jannings arrives, everything settles down. Jannings's performance is incredibly sedate and measured, and when the players around him begin to mirror this the effect is as if his mere presence has restored order.<br /><br />Sternberg appears to show a distaste for violence, allowing the grimmest moments to take place off screen, and yet implying that they have happened with a flow of images that is almost poetic. In fact, he really seems to have an all-round lack of interest in action. In the scene of the prisoners' revolt Sternberg takes an aloof and objective stance, his camera eventually retreating to a fly-on-the-wall position. Compare this to the following scenes between Jannings and Evelyn Brent, which are a complex medley of point-of-view shots and intense close-ups, thrusting us right into the midst of their interaction.<br /><br />As a personality on set, it would seem that Sternberg was much like the cold and callous director played on the screen by William Powell, and in fact Powell's portrayal is probably something of a deliberate parody that even Sternberg himself would have been in on. Unfortunately this harsh attitude did not make him an easy man to work with, and coupled with his focus on his technical resources over his human ones, the smaller performances in his pictures leave a little to be desired. While Jannings displays classic hamming in the Charles Laughton mode that works dramatically, it appears no-one told his co-stars they were not in a comedy. Evelyn Brent is fairly good, giving us some good emoting, but overplaying it here and there. The only performance that comes close to Jannings is that of Powell himself. It's a little odd to see the normally amiable star of The Thin Man and The Great Ziegfeld playing a figure so stern and humourless, like a male Ninotchka, but he does a good job, revealing a smouldering emotional intensity beneath the hard-hearted exterior.<br /><br />The Last Command could easily have ruffled a few feathers in studio offices, as tends to happen with any disparaging commentary on the film-making process, even a relatively tame example like this. At the very least, I believe many studio heads would have been displeased by the "behind-the-scenes" view, as it threatened the mystique of movie-making which was still very much alive at this point. As it turned out, such was the impact of the picture that Jannings won the first ever Academy Award for Best Actor, as well as a Best Writing nomination for Lajos Biro and (according to some sources, although the issue is a little vague) a nomination for Best Picture. This is significant, since the Academy was a tiny institution at this time and the first awards were more than ever a bit of self-indulgent back-slapping by the Hollywood elite. But elite or not, they recognised good material when they saw it, and were willing to reward it.