In plaats van lineair van het begin naar het eind te gaan, beschrijft dit verhaal van een homostel een 'omloop' rond hun 'perfecte dag' door aids. De film is georganiseerd als een leven dat in asynchrone fragmenten wordt herinnerd, in plaats van in een opeenvolging van fragmenten als een rechtstreekse ervaring.<br />Het verhaal heeft zijn lyrische momenten, vooral in de beschrijving van de impact van het verwachte of ervaren verlies. De dialoog is helaas niet zo elegant. Het script dwingt de acteurs vaak verbijsterend domme of ongevoelige dingen te zeggen die op dat moment totaal niet bij hun personage passen. Bij hun tweede toevallige ontmoeting, duidelijk verliefd op elkaar, moedigt de gevoelige Phillip een onwillige Guy aan om hem over zijn moeilijke week te vertellen. Maar op het moment dat Guy open kaart begint te spelen, flapt Phillip, een Engelse majoor, eruit: 'Je bent toch geen Crisisfee, hè?' Later, als hij het naakte, gebeeldhouwde lichaam van zijn geliefde door de slaapkamer naar hem toe ziet lopen, begint onze jonge Shakespeare-verliefdheid de schoonheid van het moment in woorden uit te drukken: 'De manier waarop je door de ruimte snijdt... Ik kan het niet eens beschrijven' <0xE2><0x80><0x93> maar hij mist de verbale vaardigheden om zijn gedachte te voltooien. Dit soort kletspraat gaat door in de scènes van het Hospice voor aidspatiënten, bedolven onder zinnen als: 'Hoe kwam ik op het idee dat de dood helemaal netjes en met linten vastgebonden zou zijn?' en: 'Je doet Florence Nightingale op zuster Ratchet lijken.'<br />De film lijdt vaak aan een onthutsend gebrek aan subtiliteit. Onaantrekkelijke personages zijn veel irritanter en platvloerser dan ze zouden moeten zijn. Phillips irritante vrienden <0xE2><0x80><0x93> een arrogante geldwolf en een zeurende, behoeftige etter <0xE2><0x80><0x93> houden een voortdurende, bijtende tirade over iedereen die hun pad kruist. Zo'n praatje zou een schrijver een overvloed aan kansen kunnen bieden voor slim sociaal commentaar, maar jammer genoeg zijn hun opmerkingen alleen maar onaangenaam, zonder enige waardering voor scherpzinnigheid of inzicht. Het is moeilijk te zeggen of onze scriptschrijver opzettelijk intellectueel beperkte personages heeft geconstrueerd of dat hij alleen maar zijn grenzen afbakende.<br /><br />De plot is misschien wel wat de meeste mensen aanspreekt en wat resoneert bij degenen die deze film prijzen. Het homoleven in de Amerikaanse middenklasse: eerste ontmoetingen, verkering, paren, nesten, de complexiteit van open relaties, wrijving en frictie, ontbinding, lichamelijk misbruik, verzoening, vergeving, terminale ziekte, dood en overlevingskansen. Phelan en Spirtas geven eerlijk toe dat hun goede prestaties in de loop der tijd complexe personages hebben opgeleverd. Hun aantrekkelijke, knappe uiterlijk verklaart zowel de chemie die deze twee door ongevoeligheid en egoïsme bijeenhield, als de chemie die sommige kijkers hielp om de pijnlijke zwakheden van deze film over het hoofd te zien. Het besluit om de plot in kleine stukjes te hakken en die in flashbacks te laten zien die niet bij het verhaal pasten, maakte de film complexer zonder dat er een duidelijk dramatisch nut was, en in een aantal gevallen liet het de volgorde en daarmee de implicaties van een bepaalde gebeurtenis onduidelijk.<br />Mag ik de film aanbevelen? Voor de liefhebbers van literaire en technische kwaliteit, absoluut niet! Voor gemakkelijke kijkers die dringend behoefte hebben aan een catharsis voor mensen die aids hebben overleefd of in de stemming zijn voor een schuldbewuste huilebalk met een snoepje erbij, misschien. Maar betere alternatieven voor het onderzoeken van de invloed van aids op relaties uit die tijd zijn: Philadelphia, And the band played, Longtime companion, Angels in America, An early frost, Parting blikken, Love! Valour! Compassion! en zelfs Jeffrey.
Rather than move linearly from beginning to end, this story line of a gay couple impacted by AIDS "orbits" in time around their "perfect day." The film is organized as a life remembered in asynchronous fragments rather than in a sequential flow as one directly experienced.<br /><br />The narration has its lyrical moments, particularly in describing the impact of loss anticipated or experienced. The dialog unfortunately lacks such grace. The script frequently compels the actors to say startlingly stupid or insensitive things that seem utterly out of character at the moment. On their second accidental encounter, clearly smitten with each other, sensitive Phillip encourages a reluctant Guy to tell him about his difficult week. But the moment Guy begins to open up, Phillip, an English Major, blurts out "You're not a Crisis Fairy, are you?" Later, watching his lover's naked, chiseled body stride across the bedroom toward him, our young Shakespeare in love begins to render the beauty of the moment in words, "The way you cut through space....I can't even describe it"--but lacks the verbal skills to complete his thought. This kind of drivel continues through the AIDS Hospice scenes, bejeweled with lines like, "What made me think death would be all neat and tied up with ribbons?" and "You make Florence Nightingale look like Nurse Ratchet." <br /><br />The film often suffers from a bruising lack of subtlety. Unlikable characters are far more jarring and steamroller-flattened than they need to be. Phillip's thoroughly annoying friends--an arrogant trust fund brat and a whining, needy dweeb--maintain a running caustic diatribe about every one crossing their path. Such patter could offer a writer a wealth of opportunities for clever social commentary, but sadly, their remarks are merely unpleasant, ungraced by wit or insight. It's hard to know if our scriptwriter intentionally crafted intellectually limited characters or if he was simply running his tether's perimeter.<br /><br />The plot may be what most appeals to and resonates with those who praise this film. It does seriously explore 1980's US middle class gay life: first encounters, courting, coupling, nesting, the complexity of open relationships, friction and fracturing, dissolution, physical abuse, rapprochement, forgiveness, terminal illness, death and survival. Leads Phelan and Spirtas give fair to good performances rendering complex characters over time. Their fetching good looks help explain both the chemistry that held these two together through insensitivity and selfishness as well as the chemistry that helped some some viewers overlook this film's painful weaknesses. The decision to chop the plot arc into tidbits and present them in out-of-sequence flashbacks added complexity without any evident dramatic utility, and in several cases left the sequence and thus the implications of a given event unclear.<br /><br />Could I recommend the film? To sticklers for literary and technical quality, absolutely not! For easy going viewers in serious need of an AIDS survivor catharsis or in the mood for a guilty-pleasure tearjerker with a little eye candy thrown in, maybe. But better written alternatives exploring the impact of AIDS on relationships of that era include: Philadelphia, And the band played on, Longtime companion, Angels in America, An early frost, Parting glances, Love! Valour! Compassion! and even Jeffrey.