Het verhaal is een beetje stijfjes, vanwege de plotselinge ommekeer van het lot van de hoofdfiguur, maar Leslie Howard en Bette Davis' vertolking van Philip Carey, de naïeve, geobsedeerde minnaar en Mildred Rogers, het onwaardige voorwerp van zijn affectie, tillen deze film aanzienlijk boven de middelmaat uit.<br />Sensitive, beschaafde Philip, die het grootste deel van de film in slavernij verkeert, eerst door zijn verliefdheid en dan door zijn medelijden met Mildred, lijkt wel wat op een personage dat Howard een paar jaar later zou spelen: Ashley Wilkes, de heer uit het Zuiden, te beschaafd en fatsoenlijk om het in het ruige tijdperk van de Reconstructie te maken. Philip lijkt zich zelfs al te hebben neergelegd bij een teleurstelling nog voor Mildred in de film opkomt <0xE2><0x80><0x93> hij lijkt niet eens bijzonder verbaasd als zijn tekenleraar hem vertelt dat hij...' Als schilder zal hij het nooit redden. Misschien komt het door zijn passiviteit, door zijn verlaagde verwachtingen dat hij het zo lang uithoudt met de egoïstische cockney-serveerster.<br />Hoewel Leslie Howard gedenkwaardig is, wordt de film Van menselijke slavernij tegenwoordig vooral beschouwd als een Bette Davis-film, misschien vanwege het bekende verhaal over hoe ze met Jack Warner moest vechten om de rol van Mildred te krijgen, en misschien ook omdat filmbezoekers meestal de voorkeur geven aan personages met haar soort energie. Mildred mag dan een raspende stem hebben, ze heeft ook de etherische schoonheid van een engel van gebrandschilderd glas, wat het enigszins begrijpelijk maakt waarom Philip zich zo lang heeft laten meeslepen. Hoewel het misschien af en toe eendimensionaal lijkt dat Mildred een man verslindt, wekt ze af en toe sympathie bij de kijker op, zoals wanneer ze ziek wordt en zich te laat realiseert dat Philip de enige fatsoenlijke man is die ooit iets om haar heeft gegeven. Je zou ook kunnen denken dat ze iets in de gaten heeft wanneer ze Philip ervan beschuldigt dat hij op haar neerkijkt omdat ze niet 'goed' genoeg is. (De scène waarin Philip en Norah liefdestijdschriften afdoen als rommel voor keukenmeiden lijkt dit te bevestigen.)<br />De meeste bijrollen zijn ook effectief, vooral Norah, de verstandige romanschrijfster die van Philip houdt maar weet dat ze nooit kan wedijveren met Mildred en Sally, die Mildreds schoonheid en Norah's schoonheid hebben. Het enige personage dat ik hol vond, was Sally's excentrieke, bier slurpende aristocratische vader, die een doorsnee personage uit een ander tijdperk leek.<br />Een klassieker die een reputatie verdient.
The story is somewhat stilted, what with the main character's sudden reversals of fortune, but Leslie Howard and Bette Davis's portrayals of Philip Carey, the naïve obsessed lover and Mildred Rogers, the unworthy object of his affections, raise this film considerably above standard melodrama.<br /><br />Sensitive, cultured Philip, who for most of the picture is in bondage to first his infatuation and then his pity for Mildred is not unlike a character Howard was to play a few years later--Ashley Wilkes, the Southern gentleman too refined and decent to make it in the rough Reconstruction era. Philip in fact seems resigned to disappointment even before Mildred enters the picturehe doesn't even seem particularly surprised when his art teacher tells him he'll never make it as a painter. It is perhaps this passivity, these lowered expectations that makes him put up with the selfish Cockney waitress for as long as he does.<br /><br />Although Leslie Howard is memorable, today "Of Human Bondage" is mainly thought of as a Bette Davis picture, perhaps because of the well known story of how she had to fight Jack Warner to get the part of Mildred, and perhaps too because movie audiences tend to prefer characters with her sort of brash energy. Mildred may have a grating voice, but she also has the ethereal beauty of a stained glass angel, making it somewhat understandable why Philip let himself be strung along for as long as he did. Although man eating Mildred may at times seem one dimensional, she does evoke sympathy in the viewer from time to time as when she becomes ill and belatedly realizes that Philip is the only decent man who ever cared for her. One may also think she is on to something when she accuses Philip of looking down on her for not being "fine" enough. (The scene in which Philip and Norah dismiss romance magazines as trash for kitchen maids seems to confirm this).<br /><br />Most of the supporting characters are also effective, particularly Norah the sensible romance writer who loves Philip but knows she can never compete with Mildred and Sally who has Mildred's beauty and Norah's decency and emerges as the deserving woman Philip is rewarded with in the end. The only character I found hollow was Sally's eccentric, ale slurping aristocratic father who seems like a stock character from an earlier era.<br /><br />A classic that deserves it reputation.