Als kind had ik er altijd een hekel aan om naar musicals te moeten kijken. Ik heb nooit begrepen waarom mensen in zo'n soort lied uitbarsten, en ik was veel te jong om het artistieke (choreografie, decorontwerp, kostuums, geijsbeer) erachter te kunnen waarderen. 'Oliver!' van Carol Reed was de enige musical die ik me als kind vreemd genoeg kon herinneren, waarschijnlijk omdat het een van de donkerdere was en gepast doordrenkt was met de geest van de Dickensiaanse ellende. Dit is een musical over het gettoleven in het Victoriaanse Londen, en hoewel het decor en de decorontwerpen grimmig, donker en in overeenstemming met die manier van leven zijn, is het ronduit bizar dat mensen in hun ellende in zulke belachelijke liedjes uitbarsten. Tijdens een recente bezichtiging, mijn eerste sinds mijn kindertijd, heb ik nieuwe gedachten en inzichten gekregen over de vraag waarom deze musical 'werkt' op die bizarre manier waarop hij in liedjes overgaat, en waarom de meeste musicals dat gewoon niet voor mij doen.<br />Als musicals werken of echt iets zeggen, komt dat doordat ze hun eigen inherente vreemdheid beseffen. Lars von Triers 'Dancer in the Dark', hoe tragisch en opera-achtig en overdonderend het ook was, werkte als musical omdat de musicalnummers het product waren van de verbeelding van de hoofdpersoon, een immigrant die geobsedeerd was door Hollywood-musicals. En de zeer cynische en aangename 'Chicago' werkte op hetzelfde niveau omdat de musicalnummers het product waren van een moorddadige, ingefluisterde zanger/danser. Het werkt niet als ze hun eigen muzieksmaak te serieus nemen (zoals in 'Moulin Rouge') of gewoon te veel gelul over niets (d.w.z. iets zinloos als 'Mary Poppins') hebben. Toen ik 'Oliver!' voor het eerst als volwassene zag, zag ik het in een nieuw licht. Voornamelijk vanuit het gezichtspunt van de jonge Oliver gezien, zag ik de muziekscores als het product van zijn fantasie uit zijn jeugd en zijn manier om om te gaan met de verschrikkingen van het gettoleven om hem heen. Het beste muzieknummer was waarschijnlijk toen Nancy iedereen in de kroeg liet signeren en dansen over de geneugten van het dronken worden (als dekmantel om de arme Oliver te helpen ontsnappen aan de klauwen van de boosaardige Bill Sykes). Het was ontegenzeglijk geestig en het klonk als een echt kroegliedje, dat dronkenlappen rond een piano zouden kunnen zingen. Er zijn hier nog andere grote en klassieke wijsjes te horen, en de regie en het acteren, van de hoofdrollen tot de dansende figuranten, zijn allemaal van de bovenste plank.<br />Toch, ondanks al zijn somberheid (hoewel het voor Oliver in elk geval een gelukkige afloop heeft, hoewel het voor Nancy zeker niet gelukkig is afgelopen, en tenzij je vindt dat een leven op straat als zakkenroller leuk is, was het voor Fagin of Vos, ondanks hun geestdriftige slotmelodie, niet noodzakelijk een goede afloop) zou ik dit niet echt als een familiefilm willen bestempelen, hoewel ik dat wel vind. Ik denk niet dat het kwaad kan om het aan kinderen van zeven of acht te laten zien. Dit is een hard verhaal over een ongelukkige wees die op straat probeert te overleven en wat geluk te vinden. Ik denk dat het heel interessant zou zijn om een moderne versie ervan te zien, misschien van een revisionist, waarin mensen in de straten van Compton vrolijk gaan zingen over hun afschuwelijke leven. Ik zou graag een keiharde hiphopversie van 'Oliver!' zien. Ik heb altijd gedacht dat Dickens in dat opzicht goed zou vertalen. Zoals het er nu voor staat, was 'Oliver!' waarschijnlijk de laatste grote filmmusical en misschien wel de vreemdste film voor volwassenen die ik ooit heb gezien.
As a child I always hated being forced to sit through musicals. I never understood why people would break out into song like that, and I was far too young to appreciate the artistry (choreography, set design, costumes, pacing) behind it all. Carol Reed's "Oliver!" was the one musical I remember oddly enjoying as a child, probably because it is one of the darker ones and is appropriately drenched in the spirit of Dickensian squalor. This is a musical about ghetto life in Victorian London, and while the scenery and set designs are stark, dark, and true to that way of life, it is flat out bizarre for people to be breaking out into such ridiculous songs amidst their misery. Upon a recent viewing, my first since childhood, I have some new thoughts and insights into why this musical "works" in that bizarre breaking out into song kind of way, and why most just don't do it for me.<br /><br />When musicals work or really say something, it is because they realize their own inherent strangeness. Lars von Trier's "Dancer in the Dark" as tragic and operatic and over reaching as it was, worked as a musical because the musical numbers were the products of the imagination of the protagonist, an immigrant obsessed with Hollywood musicals. Likewise, the very cynical and enjoyable "Chicago" worked on a similar level because the musical numbers were the products of a homicidal ingenue singer/dancer. Musicals don't work when they take their own musical-nature too seriously (like in "Moulin Rouge") or are simply too much fluff about nothing (i.e. something pointless like "Mary Poppins"). Upon viewing "Oliver!" for the first time as an adult, I saw it in a new light. Told mostly from the point of view young Oliver, I saw the musical numbers as the products of his childhood imagination and his way of coping with the horrors of ghetto life around him. The best musical number was probably when Nancy got everyone in the tavern signing and dancing about the joys of getting drunk (as a cover to help poor Oliver escape the clutches of the evil Bill Sykes). It was undeniably catchy and sounded like a real pub tune that drunks might start singing around a piano. There are other great and classic tunes to be heard here, and the direction and acting from the leads to the dancing extras are all top notch.<br /><br />Still, for all its bleakness (although it does have a happy ending for Oliver at least, though certainly things didn't end happily for Nancy, and unless you think a life on the streets being a pick-pocket is fun, it wasn't a necessarily a good ending for Fagin or the Dodger, despite their peppy closing tune) I wouldn't really classify this as a family film, though I don't think showing it to kids over the age of seven or eight will do any harm. This is a harsh tale about an unfortunate orphan trying to survive on the streets and find some happiness. I think it would be very interesting to see a modern update on this some how, perhaps a revisionist take on it, where people on the streets of Compton break into happy songs about their horrible lives. I'd like to see a hard-edged hip-hop version of "Oliver!". I always thought Dickens would translate well in those regards. As it stands, "Oliver!" was probably the last of the great film musicals and maybe the strangest G-rated film I've ever seen.