Deze film is een grote teleurstelling. Niet alleen omdat Wenders slechts een zeer beperkt spectrum van bluesmuziek ten gehore brengt, maar ook door zijn subjectieve en persoonlijke belangstelling voor delen van de muziek die hij in zijn films gebruikt. Het enige hoogtepunt van de film is het interview met een Zweeds stel dat bevriend raakte met J.B. Lenoir en zowel hun eigen video-opnamen als hun verhalen laat zien. Wenders' inleiding van het filmische onderwerp begint heel interessant <0xE2><0x80><0x93> hij zinspeelt op de wereldcultuur (of eigenlijk de Amerikaanse cultuur) die door de ruimte reist, maar zijn beperkte kijk op het thema en de noch grappige, noch uiterst fascinerende reproductie van verhalen uit de jaren dertig maken deze film tot een slaapmiddel. Gaap. Ik had meer van hem verwacht.
This film is deeply disappointing. Not only that Wenders only displays a very limited musical spectrum of Blues, it is his subjective and personal interest in parts of the music he brings on film that make watching and listening absolutely boring. The only highlight of the movie is the interview of a Swedish couple who were befriended with J.B. Lenoir and show their private video footage as well as tell stories. Wenders's introduction of the filmic topic starts off quite interestingly - alluding to world's culture (or actually, American culture) traveling in space, but his limited looks on the theme as well as the neither funny nor utterly fascinating reproduction of stories from the 30s renders this movie as a mere sleeping aid. Yawn. I had expected more of him.