Jarenlang heeft Madonna geprobeerd niet alleen zichzelf, maar ook het publiek te bewijzen dat ze kan acteren. Helaas gaat dat niet goed als je te hard je best doet en er niet in slaagt je eigen persoonlijkheid af te schudden.<br />Ze lijkt beter te presteren als ze NIET de ster van een film is: als je haar ziet tijdens de steunbetuigingen bij haar rol in DESPERATIEVE SEEKINGS SUSAN (1985) of A LEAGUE OF THE OWN (1992), ziet ze er echt goed uit. Aangezien het verhaal om andere acteurs draait, wordt het gewicht van de verwachtingen bij gebrek aan beter van haar schouders genomen.<br />De problemen beginnen wanneer haar wordt gevraagd de ster van een film te zijn, ongeacht het genre. Omdat ze het middelpunt is van een verhaal dat op visuele wijze moet worden verteld, of dat nu goed, middelmatig of gewoon vreselijk is, moet ze haar emoties uiten op een manier die te vergelijken is met een echte filmvoorstelling in plaats van een videovoorstelling. Dat is het cruciale verschil tussen Madonna en, laten we zeggen, Bette Davis of Meryl Streep. De laatste twee zouden, zelfs als de film zou mislukken (omdat het visuele verhaal niet effectief genoeg was om ons erin mee te laten gaan, of omdat het script tekortschoot, of omdat de actrice op dat moment gewoon niet op haar plaats was), iets extra's in hun optredens hebben waardoor de film niet helemaal een bom zou zijn. Zowel Davis als Streep heeft zijn portie gehad: Bette, die een langere carrière achter de rug heeft dan Streep, in rollen als BUNNY O'HARE (1971) en WICKED STEPMOTHER (1989), Streep in SHE-DEVIL (1989). Maar in elk geval was er dat naturalisme in de manier waarop ze hun rollen aanvielen, waardoor we de banaliteit van de film vergaten en naar de voorstelling keken. Maar Madonna, die geen bijzonder begaafde actrice is die ons echt iets kan vertellen over haar vermogen om een andere persoonlijkheid dan zijzelf over te brengen, maakt het er niet beter op, en zelfs in de handen van iemand als Woody Allen in SHADOWS AND FOG (1992), een mindere klassieker, lijkt ze op het witte doek stijfjes en een beetje stijfjes, misschien zelfs nerveus, alsof ze zich bewust is van de camera's en de crew en zich gewoon niet kan laten gaan.<br />Dus hier probeert ze nogmaals te bewijzen dat ze kan acteren in wat in wezen een twee-akter is. Guy Ritchie, die bekendstaat om zijn actiefilms vol mannelijke energie, lijkt net zo verloren te gaan in het vertellen van een verhaal als iemand als Michaelangelo Antonioni of Ingmar Bergman, die met ongelooflijk gemak een verhaal over twee mensen konden vertellen. En na 89 minuten verlopen de gebeurtenissen op zo'n onovertuigende manier dat als het laatste halfuur aanbreekt en het verhaal een dramatische wending neemt, het niet echt lijkt. Van een absolute heks zonder vergevingsgezinde waarden tot plotseling verliefd worden, moet dit de meest onovertuigende draai van 180 graden zijn sinds Fay Dunaways Laura in _The Eyes of LAURA MARS_ (1978) plotseling haar passie voor Tommy Lee Jones ontdekte. Even onovertuigend is Adriano Giannini's Laura. Midden in de film maakt hij een akelige draai <0xE2><0x80><0x93> het heeft geen humor en voelt oprecht psychopathisch aan <0xE2><0x80><0x93> en als hij toegeeft aan de liefde van Madonna, gaat dat te snel om geloofd te worden. Door dit te filmen met langzame muziek en een visuele montage van het vrijen en de prachtige omgeving wordt de 'transformatie' van wat een overlevingsverhaal zou zijn tussen onsympathieke personages naar een liefdesverhaal waarin ze elkaar ontdekken, niet versterkt of toegevoegd.<br />Proberen een onbevredigend einde te krijgen, werkt ook tegen de film <0xE2><0x80><0x93> het maakt hem alleen maar slepender, onsamenhangender, en als Madonna van hoop naar wanhoop moet filmen in een close-up, heeft ze het gevoel dat ze te veel haar best doet. Veel actrices hebben het beter gedaan door zoveel te doen en zo weinig te doen. Haar optreden is meer geschikt voor de stijl van acteren uit de late jaren twintig, begin jaren dertig, toen poseren een rol of een emotie compenseerde.<br />Had de film beter kunnen zijn? Natuurlijk. Er zijn talloze manieren om hem te filmen op een manier die de kijker het gevoel geeft dat deze mensen op zijn minst kunnen hopen elkaar terug te zien <0xE2><0x80><0x93> het is bijvoorbeeld al eerder gedaan, in OVERBOND (1987). Hij had een existentiële ondertoon kunnen hebben waarin twee heel verschillende mensen op elkaar moeten vertrouwen, maar niet noodzakelijkerwijs moeten veranderen (om een morele ondertoon te garanderen). Veel dialogen en onnodige erotische scènes hadden kunnen worden weggelaten voor een meer'stille' filmblik <0xE2><0x80><0x93> zoals in PERSONA (1966). Het had zelfs een soort thriller kunnen zijn, vooropgesteld dat de Giannini-figuur een gemeen trekje had, zoals Billy Zane in DEAD CALM (1989). Zelfs als het als een seksklucht zou zijn gedaan, zou het beter hebben gewerkt voor Madonna als de over de top gaande controlfreak die haar verdiende loon krijgt. Maar met zijn gemene humor, zonder ook maar een glimp te zien van haar personage dat een zachtere kant heeft die zich achter een masker van krengerigheid verbergt, en zonder Giannini's eigen personage echt te definiëren, wordt dit weer een mislukte poging om een strijd tussen de seksen te laten lijken.
For years Madonna has tried to prove not only herself, but the public eye, that she can act. Unfortunately, trying too hard while failing to shed her own persona doesn't mix well.<br /><br />She seems to fare better when she's NOT the star of any movie: if you watch her in supporting performances in DESPERATELY SEEKING SUSAN (1985) or A LEAGUE OF THEIR OWN (1992), she actually comes off looking good. Since the story revolves on other actors, the weight of the expectation is taken off her shoulders by default.<br /><br />The trouble starts when she is asked to be the star of a movie, regardless the genre. Being the focus of a plot that needs to be told in a visual way, whether it be good, mediocre or plain awful, she has to emote in ways that are akin to an actual movie performance as opposed to a video performance. This is the crucial difference between Madonna and, let's say, Bette Davis, or Meryl Streep. The latter two, even if the movie were to fail (because the visual storytelling lacked some effectiveness in having us relate to it, or because the script fell short, or because the actress per se was just not at her moment), there would be an extra something in their performances that would elevate the movie from being a complete bomb. Both Davis and Streep have had their share: Bette, having a longer career than Streep, in such fare as BUNNY O'HARE (1971) and WICKED STEPMOTHER (1989); Streep in SHE-DEVIL (1989). But at least there's been that naturalism in the way both attacked their roles that made us forget the banality of the movie and watch the performance.<br /><br />Madonna, on the other hand, not being an especially gifted actress capable of really letting us in on her ability to convey a persona other than herself, fares much worse, and even in the hands of someone as Woody Allen in SHADOWS AND FOG (1992), an inferior classic, she in her pat screen time seems stilted and a little stiff, maybe even nervous, as if she were aware of the cameras and crew and just couldn't let go.<br /><br />So here she tries yet once again to prove she can act in what is essentially a two-character movie. Guy Ritchie, more known for action movies filled in masculine energy, seems as adrift telling a story closer to someone of the likes of Michaelangelo Antonioni or Ingmar Bergman, who could tell a tale of two people with incredible ease. And at 89 minutes, the events which take place happen in such an unconvincing way that when the final half hour comes along and the story takes a dramatic turn, it doesn't feel sincere. From being an absolute witch with no redeeming values to suddenly being in love, this has to be the most unconvincing 180 degree turn since Fay Dunaway's Laura suddenly discovered her passion for Tommy Lee Jones in THE EYES OF LAURA MARS (1978). Equally unconvincing is Adriano Giannini's nasty turn around the middle of the movie -- it lacks any humor and feels genuinely psychopathic -- and when he gives in to Madonna's love, it's too quick to be believed. Filming this in slow music and a visual montage of lovemaking and beautiful scenery doesn't enhance or add upon this "transformation" from what would have been a story of survival between to unlikeable characters to a love story where both discover each other.<br /><br />Trying to have an unsatisfying ending works against the movie as well -- it only makes it drag, bog it down, and when Madonna has to be filmed going from hope to devastation in a tight close-up, it feels she's trying too hard. Many an actress have done better in conveying so much doing so little. Hers is a performance more suited to acting styles of the late 20s, early 30s where posturing compensated as acting a part or an emotion.<br /><br />Could the movie have been better? Of course. There are a myriad of ways to have filmed it in a way that would leave the viewer feeling that these people could at least hope to see each other again -- it's been done before, in OVERBOARD (1987), for example. It could have had an existential undertone in which two very different people have to rely on each other but not necessarily change (to ensure a moral tone). Much dialog and unnecessary erotic scenes could have been spared for a more "silent" film look -- as in PERSONA (1966). It could have even been something of a thriller, providing that the Giannini character have a mean streak as Billy Zane had in DEAD CALM (1989). Even if it would have been done as a sex farce it would have worked better for Madonna as the over the top, uber-control freak getting her comeuppance. But with its mean streaked humor, without at least a glimpse of her character having a softer side that hides behind a mask of bitchdom, and without really defining Giannini's own character, this becomes another misfire trying to look like a battle of the sexes.