'Dus daar is die bruid, zie je, en ze wordt verpletterd door een standbeeld dat op de dag van haar bruiloft op haar neervalt. En moet je je voorstellen, een jaar later wordt haar ex-verloofde verliefd op een beeldschone helderziende en dan wordt die beeldschone helderziende achtervolgd door de geest van de ontstemde dode bruid die wil voorkomen dat ze haar vriend steelt - _terwijl_ hij het doet - dat wordt hilarisch!' Beleefd gegrinnik.<br />Dit, stel ik me graag voor, is hoe Jeff Lowell, de man die _Over Her Dead Body_ heeft bedacht, zijn concept aan de studiobazen van New Line Cinema voorlegde. Het grote mysterie is hoe diezelfde hotemetoten uit het bedrijfsleven het project vervolgens groen licht konden geven, waardoor Lowell niet alleen het scenario kon schrijven, maar ook de film kon regisseren.<br />Want als je denkt dat geen enkele film ooit zo slecht kan zijn als deze oorspronkelijke premisse klinkt, dan heb je het goed mis. De enige manier waarop het had kunnen werken, is als de schrijver er gewoon gek mee was geworden en er een satirische klucht van had gemaakt. In plaats daarvan, om ervoor te zorgen dat hij een wazige, onschuldige en warmhartige romantische komedie zou afleveren, houdt Lowell zich bij elke stap bezig met saaie halve maatregelen, waarbij hij de absurditeit aandikt ten gunste van de saaie conventionaliteit. De film is zo door en door onbenullig en geestig dat het moeilijk te zeggen is waar Lowell precies dacht dat hij heen wilde. Vrijwel elke scène in de film is plat en slecht uitgevoerd, en zelfs de acteurs schijnen zich bewust te zijn van hun hachelijke situatie. Hoe zou je anders de halfslachtige, levenloze optredens van Paul Rudd, Eva Langoria Parker, Lake Bell en Jason Biggs in hun verschillende rollen kunnen verklaren?<br />Ik geef er de voorkeur aan de acteurs niet de schuld te geven, van wie sommigen hun talent in het verleden in betere auto's hebben bewezen (dat is met name het geval met Rudd). Maar Lowell en de studiobazen hebben beslist het een en ander uit te leggen.
"So there's this bride, you see, and she gets crushed to death by this statue that falls on her on the day of her wedding. Then, get this, a year later, her former fiancé falls in love with a beautiful psychic and then, that beautiful psychic gets haunted by the ghost of the disgruntled dead bride who wants to keep her from stealing her boyfriendhe heit'll be hilarious!." Polite chuckling.<br /><br />This, I like to envision, is how Jeff Lowell, the man who dreamed up "Over Her Dead Body," presented his concept to the studio execs over there at New Line Cinema. The big mystery is how those very same corporate bigwigs could then turn right around and green light the project, allowing Lowell to direct the film as well as write the screenplay.<br /><br />For if you think that no movie could ever possibly be as bad as this original premise sounds, then clearly you have another think coming. The only way in which it might have worked is if the writer had simply gone crazy with it and turned it into a no-holds-barred satirical farce. Instead, wanting to ensure that he delivered a fuzzy, inoffensive and warmhearted romantic comedy, Lowell engages in boring half-measures every step of the way, tamping down the absurdity in favor of drab conventionality. Indeed, "Over Her Dead Body" is so thoroughly inept and unfunny that it's hard to know where exactly Lowell thought he was going with it. Virtually every set-up, joke and sight gag in the film is flat-footed and poorly executed, with even the actors themselves seemingly aware of their predicament. How else to explain the halfhearted, lifeless performances of Paul Rudd, Eva Langoria Parker, Lake Bell and Jason Biggs in their various roles? <br /><br />I choose not to blame the actors, some of whom have proved their talents in better vehicles in the past (that is particularly the case with Rudd). But Lowell and those studio execs sure have some 'splainin' to do.