Philip. K. Dickian-film. En een fatsoenlijke trouwens ook. Beter dan de Paycheck (Woo) en die gruwel die Minority Report (Spielberg) heet. Maar laten we eerlijk zijn, het verknipte en afgezaagde einde was me een beetje te veel. Halverwege de film begon ik al bang te worden voor zo'n soort einde, en ik had helaas gelijk. Maar dat betekent niet dat de film zijn tijd niet waard is. Nee, helemaal niet. De eerste helft (zoals al velen hier hebben opgemerkt) is ontzagwekkend. Er zijn delen waarin je begint te twijfelen of de regisseur de boodschap wilde overbrengen dat showmanship in de toekomst van het allergrootste belang is (we zullen dat soort dingen doen omdat we het kunnen) of dat het gewoon een kwestie van combineren is. Maar de paranoia is er en je voelt je ook 'uit het lood'. Goeie.
Philip. K. Dickian movie. And a decent one for that matter. Better than the Paycheck (Woo) and that abomination called Minority Report (Spielberg). But lets face it, the twisting and cheesing ending was a bit too much for me. Half way through the movie I already started to fear about such kind of ending, and I was regrettably right. But that does not mean that the film is not worth its time. No, not at all. First half (as already many here have commented) is awesome. There are some parts where you start to doubt whether the director intended to convey the message that showmanship is highly important thing in the future (we will do such kind on corny sf things because we CAN) or is it simply over combining. But the paranoia is there and feeling "out of joint" also. Good one.