Quentin Crisp heeft eens gezegd dat je een romanticus bent als je dingen te mooi laat zien. Als je dingen laat zien die ondraaglijk grimmig zijn, zijn ze realistisch. En als iets de ironische behandeling krijgt, zitten ze er helemaal naast. Helaas voor Leon de Aranoa valt hij in de tweede catagorie. Deze regisseur heeft duidelijk te veel zijn best gedaan om een Spaanse 'Ken Loach'-achtige film te maken, zonder de komedie en de warmte tussen de personages te kunnen vangen die Loach-films verheffen boven alleen maar 'deprimerend' zijn. Los Lunes al Sol is niet meer dan dat, alleen maar deprimerend. De dingen zijn onrealistisch grimmig. En alsof dat nog niet genoeg is, overgiet Aranoa het verhaal met een visueel grijs en groezelig kleurenpalet. De films werden bij de Goya's belachelijk hoog aangeslagen. Een film die empathie toont voor de zwakkere burgers in de maatschappij, in dit geval werkloze havenarbeiders, maakt niet automatisch een goede film, ook al zou ik de eerste zijn die sympathiseert met het lot van deze mensen. Deze film zorgt er alleen maar voor dat ik niet langer geïnteresseerd ben in hun lot. De scène waarin de mannen gratis naar een voetbalwedstrijd kijken, is rechtstreeks gekopieerd uit een film die veel'realistischer' gaat over het onderwerp van de 'armoedeval', namelijk 'Purely Belter', dat in de verte veel innemender, humoristischer en toch ook triester is.
Quentin Crisp once stated that when things are shown too beautifully, one is a romantic. When things are show unbearably grim, they are realistic. And when something gets the ironic treatment, they're spot on. Unfortunately for Leon de Aranoa, he falls into the second catagory. This director has obviously tried too hard to make a Spanish "Ken Loach" type movie, without being able to capture the comedy, and warmth between the characters, that elevate Loach movies from merely being 'depressing'. Los Lunes al Sol, is just that, only depressing. Things are unrealistically grim. The characters ultimate moments of misery all reach a climax at the same point, and if the glum story isn't enough, Aranoa washes the tale over with a visually grey and grimy colour palette. The films was ridiculously over-rated at the Goyas. A movie that shows empathy for the weaker citizens in society, in this case unemployed harbour workers, does not automatically make for a good movie, even though I would be the first to sympathize with the fates of these people. This movie only manages to make me grow disinterested in their fate. In 21st century Spain, unemployed people do not live like beggars, and the public transport ferries have decent restrooms, and it's hard to come across a bar with so few punters and such little happiness to be encountered in it. Leon de Aranoa obviously doesn't have a clue about working class Spain, and does it no favours. Pretentious is the only conclusion I can draw. The scene where the men watch a football match for free, has been directly copied from a film which deals much more 'realistically' with the subject of the 'poverty' trap, namely "Purely Belter," which is afar more engaging, humorous, and yet sad.