Een lethargische koers ruïneert een overigens boeiend verhaal over de wonderbaarlijke Zhang Ziyi, in een voortreffelijke rol als vrouw die zich in 1928 in China bij een extremistische groepering aansluit, vlak voor de Japanse invasie van Mantsjoerije, en herenigd wordt met een voormalige minnaar die nu voor Japan werkt. Elk stukje drama en voorwaartse beweging van het verhaal wordt opgezogen door de slaapwandelende regisseursstijl van regisseur Ye Lou. Personages blijven elkaar minutenlang aanstaren zonder iets te zeggen, camera's blijven eeuwig gericht op gezichten die oneindige reacties vertonen, veel langer dan nodig is, montages herhalen dezelfde reactie: drie keer redundantie. We weten niets over de personages aan het begin van het verhaal en krijgen naarmate het verhaal vordert maar weinig nieuwe informatie, alleen stiltes en statische beelden van geliefden die niet praten, die met elkaar communiceren door middel van stille dans, maar die geen blijk geven van emotionele intimiteit. Een bijzonder slaapverwekkende film.
Lethargic direction ruins an otherwise compelling period story that stars the wondrous Zhang Ziyi, in an excellent role as a woman who joins an extremist group in 1928 China, just prior to the Japanese invasion of Manchuria, and reunites with a former lover who is now working for Japan. Every bit of drama and forward motion of the story is sucked dry by director Ye Lou's somnambulist directorial style. Characters stand still staring at each other for long minutes, saying nothing, hand-held cameras hold forever on faces showing interminable reactions way longer than they need to, edits repeat the same reaction is triple redundancy. We know nothing about the characters as the story begins and are given little new information as the story progresses, only silence and static shots of lovers who don't speak, who interaction through silent dances but share no apparent emotional intimacy. A very sleep inducing film.