De voornaamste reden waarom mensen nog steeds geven om 'Carlton-Browne van de F.O.' is dat Peter Sellers een bijrol heeft. Maar deze film bekijken om Peter Sellers te zien is een vergissing.<br />Sellers speelt Amphibulos, een vage reptielachtige minister-president van het straatarme eilandstaatje Gaillardia, voorheen een Britse kolonie, dat nu tijdens het hoogtepunt van de Koude Oorlog onderdak biedt aan een heleboel Russische gravers. Amphibulos wil zowel de Britse als de Sovjetbelangen tegen elkaar uitspelen om gemakkelijk winst te maken, 'alles heel vriendschappelijk en al onze kaarten onder de tafel'. Terry-Thomas is de titelfiguur, een luie Britse diplomaat die Gaillardia wil laten zien dat Groot-Brittannië hen niet vergeten is, maar alles wijst op het tegendeel.<br />Een positieve recensie De reden dat deze film als gemiddeld wordt beschouwd is dat de komedie onderkoeld is.' Ik zou kunnen aanvoeren dat de reden dat 'Carlton-Browne' als onderkoeld wordt beschouwd is dat de komedie niet bestaat.<br /><0x3E> Na een fatsoenlijke opening die de twee sterkste punten van de film vastlegt, een sympathiserend stompzinnig Terry-Thomas-en-John Addison-melodie, vertraagt alles snel tot een reeks trage brandjes en slappe miscommunicatiegrapjes. De lage dunk van Carlton-Browne door zijn baas en de onbekendheid met Gaillardia (dat niemand op een kaart kan vinden) wordt uitgemolken. Tegen de tijd dat we het eiland bereiken (na een moeizame reeks luchtzieke grappen) zijn de verwachtingen vrij laag.<br /><0x3E> Maar ze zijn nog steeds te hoog. Het eiland zelf, dat ofwel in Latijns-Amerika ofwel in de Middellandse Zee lijkt te bestaan, is zo zielig dat de erewacht op het vliegveld flauwvalt en de tribune midden in een parade in elkaar zakt. Het leger is blijkbaar nog te paard, wat aanleiding geeft tot nog een slappe geluidsknevel van een omroeper met een zwaar accent: 'In de oorlog maakt het leger veel gebruik van paarden.'<br />Sellers neemt nooit echt het middelpunt in zich op, zelfs niet als we op het eiland van zijn personage zijn. In plaats daarvan wordt de plot overgenomen door Ian Bannen als koning Loris, die na de moord op zijn vader de troon van Gaillardia erft. Bannen is saai en speelt zijn rol zo rechtlijnig als maar kan. Normaal gesproken zou dit hem het waarschijnlijke doelwit maken om door Sellers te worden ontvoerd, maar gevangen achter een zwaar accent en een vettige snor, is Sellers slechts een bedreiging voor diegenen onder ons die zich hem veel gelukkiger herinneren van twee andere films die in hetzelfde jaar zijn gemaakt: 'The Mouse That Roared' en 'I'm All Right, Jack'.<br />Vreemd dat deze film, net als 'Jack', een productie van de Boulting Brothers was, met Roy Boulting als co-regisseur naast Jeffrey Dell. Meestal combineren Boulting-films verdorven maatschappelijke satire met allesomvattende komedies, maar hier zijn er alleen maar uitschieters in beide richtingen. Terwijl Carlton-Browne door zijn meerdere veel meer in de watten wordt gelegd dan hij lijkt te verdienen.<br />Het zwakste en langste element van de film is de romance van de jonge Loris met Ilyena. Eén punt voor haar, gespeeld door de betoverende Luciana Paluzzi, één punt voor het feit dat ze kennelijk neef en nicht zijn.<br />De film eindigt met een slap geënsceneerde revolutie die niemand zal verbazen, en een laatste actie van Carlton-Browne die het deksel op zijn doodskist lijkt te spijkeren. Kennelijk leeft hij nog om een nieuwe dag te zien, maar de film met dezelfde naam is absoluut onbruikbaar.
The main reason people still care about "Carlton-Browne Of The F.O." is that it features Peter Sellers in a second-billed role. But watching this film to see Peter Sellers is a mistake.<br /><br />Sellers plays Amphibulos, a vaguely reptilian prime minister of the dirt-poor island nation of Gaillardia, formerly a British colony, now hosting a lot of Russian diggers during the height of the Cold War. Amphibulos wants to play both U.K. and Soviet interests against each other for easy profit, "everything very friendly and all our cards under the table". Terry-Thomas is the title character, a lazy British diplomat anxious to show Gaillardia that Great Britain hasn't forgotten them, all appearances to the contrary.<br /><br />A positive review here says: "The reason this movie is considered average is because the comedy is understated." I would argue that the reason "Carlton-Browne" is considered below average is because the comedy is non-existent.<br /><br />After a decent opening that establishes the film's only two strengths, a sympathetically doltish Terry-Thomas and John Addison's full-on larky score, things quickly slow down into a series of slow burns and lame miscommunication jokes. The low opinion of Carlton-Browne by his boss and the obscurity of Gaillardia (which no one can find on a map) is milked to death. By the time we actually reach the island (after a labored series of airsick jokes), expectations are quite low.<br /><br />They're still too high, though. The island itself, which seems to exist either in Latin America or the Mediterranean, is so pathetic its honor guard faints at the airport, and the review stand falls apart in the middle of a parade. The army is apparently still horse drawn, allowing for another lame aural gag by a thick-accented announcer: "In war, the army uses many horse."<br /><br />Sellers never quite takes center stage even when we're on his character's island. The plot is taken over instead by Ian Bannen as King Loris, who inherits the throne of Gaillardia after his father's assassination. Bannen is dull and plays his part as straight as it is written. Normally this would make him the likely target for scene-stealing by Sellers, but trapped behind a thick accent and greasy moustache, Sellers is only a threat to those of us who remember him far more happily in two other films made this same year, "The Mouse That Roared" and "I'm All Right, Jack."<br /><br />Strange that this film, like "Jack", was a Boulting Brothers production, with Roy Boulting here serving as co-director alongside Jeffrey Dell. Usually Boulting films combine wicked social satire with anything-goes comedy, but here there are only fey jabs in either direction. Amphibulos works his mangled-English vibe for all its worth ("This man is like, how do you say, the bull in the Chinese ship") while Carlton-Browne is generally ragged on by his superior far more than he seems to deserve.<br /><br />The weakest and most protracted element of the film is young Loris's romance with Ilyena. Score one point for her being played by ravishing Luciana Paluzzi, dock one for the fact that they are apparently cousins is never addressed.<br /><br />The film winds up with a lamely staged revolution whose surprise resolution will surprise no one, and a final bit of action by Carlton-Browne that would seem to nail the lid on his coffin literally. Apparently he lives to see another day, but the film of the same name is strictly DOA.