Ik vond altijd dat de mensen een beetje te cynisch deden over die oude Andy Hardy-films. Er waren er een paar bij die niet slecht waren. Moderne filmrecensenten zijn niet van die mensen die de voorkeur geven aan aardige films in plaats van nare, dus films als deze krijgen zelden lof.<br />Niettemin kan ik deze film ook niet verdedigen. Je kunt nog steeds een gedateerde dialoog hebben, maar toch lachen en huilen om het verhaal. Als je dit ziet, vraag je je hoofdschuddend af: 'Hoe stom kun je worden?' Dit is eerder sentimenteel dan sentimenteel, als je begrijpt wat ik bedoel. Het is zo sentimenteel dat ik me niet kan voorstellen dat er veel mensen zijn die de hele anderhalf uur zitten te wachten.<br />Het verhaal is in wezen 'Andy' (Mickey Rooney) probeert uit de problemen te komen omdat hij een of ander verhaal verzint over een relatie met een debutante uit New York City, alsof dat het toppunt was. De mensen waren vroeger een stuk socialer. Je hoorde de term'social-climber' alsof het leren kennen van rijke of mooie mensen de hoogste prestatie was die je in het leven kon leveren. Het is natuurlijk allemaal volslagen onzin en ziet er vandaag de dag nog erger uit.<br />Maar het is zo'n onschuldig en zuiver verhaal en serie (er werden een stuk of zes van die Andy Hardy-films gemaakt) als je maar kon vinden. En als je Judy Garland wilt horen zingen, dan is dit je kans, want ze zingt hier een paar liedjes en ze zingt zich een weg naar Andy's hart. O man, ik moet er bijna van kotsen, zelfs nu ik erover schrijf!
I always thought people were a little too cynical about these old Andy Hardy films. A couple of them weren't bad. Modern film critics are not ones who usually prefer nice to nasty, so goody-two shoes movies like these rarely get praise<br /><br />Nonetheless, I can't defend this movie either. You can still have an dated dialog but still laugh and cry over the story. Watching this, you just shake your head ask yourself, "how stupid can you get?" This is cornier than corny, if you know what I mean. It is so corny I cannot fathom too many people actually sitting through the entire hour-and-a-half.<br /><br />The story basically is "Andy" (Mickey Rooney) trying to get out of jam because he makes up some story about involved with some débutante from New York City as if that was the ultimate. People were a lot more social-conscious in the old days. You'd hear the term "social-climber" as if knowing rich or beautiful people was the highest achievement you could make it life. It's all utter nonsense, of course, and looks even more so today.<br /><br />However, it's about as innocent and clean a story and series (there were a half dozen of these Andy Hardy films made) as you could find. Also, if you like to hear Judy Garland sing, then this is your ticket, as she sings a couple of songs in here and she croons her way into Andy's heart. Oh man, I almost throw up even writing about this!