Het Hollywood Hotel was de laatste musical die Busby Berkeley voor Warner Bros regisseerde. Zijn stijl van regisseren was veranderd of geëvolueerd tot het punt dat deze film niet zijn kenmerkende bovenshots bevatte of enorme productieaantallen met duizenden extra's. In de laatste paar jaar van de jaren dertig namen big bands in swingstijl de grootste populaire hits op. The Swing Era, ook wel de Big Band Era genoemd, is variërend van 1935 tot 1944 of 1939 tot 1949 gedateerd. Het optreden van Goodman in de Palomar Ballroom in Los Angeles aan het eind van de zomer van 1935 was een van de eerste tekenen dat de swing het bewustzijn van de Amerikaanse jeugd begon te bereiken. Toen Goodman zijn swingrepertoire ten gehore bracht in plaats van de societydansmuziek die zijn band had gespeeld, werd het publiek wild. Dat was het begin, maar omdat radio, liveconcerten en mond-tot-mondreclame de belangrijkste methoden waren om de verschijnselen te verspreiden, duurde het even voordat de swing voldoende ingangen vond om grote hits te produceren die in de hitlijsten verschenen. In het Hollywood Hotel wijst het verschijnen van Benny Goodman en zijn orkest en Raymond Paige en zijn orkest in de film erop dat de filmindustrie klaar was om munt te slaan uit de verschuiving in de muzikale smaak (de film was pas ongeveer anderhalf jaar na Goodmans engagement in de Palomar Ballroom in productie). Er zijn hier en daar in het Hollywood Hotel een paar interessante muzikale momenten, maar afgezien van 'Sing, Sing, Sing' van Benny Goodman en zijn orkest, valt er niet veel aan te prijzen. Voor het overige zijn de interessantste muzikale scènes de openingsparade 'Hoera voor Hollywood' en 'Let That Be a Lesson to You'-productienummers in het drive-in restaurant. De film is heel interessant om Benny Goodman en zijn orkest te zien en te horen spelen en Dick Powell en Frances Langford te horen zingen.
Hollywood Hotel was the last movie musical that Busby Berkeley directed for Warner Bros. His directing style had changed or evolved to the point that this film does not contain his signature overhead shots or huge production numbers with thousands of extras. By the last few years of the Thirties, swing-style big bands were recording the year's biggest popular hits. The Swing Era, also called the Big Band Era, has been dated variously from 1935 to 1944 or 1939 to 1949. Although it is impossible to exactly pinpoint the moment that the Swing Era began, Benny Goodman's engagement at the Palomar Ballroom in Los Angeles in the late summer of 1935 was certainly one of the early indications that swing was entering the consciousness of mainstream America's youth. When Goodman featured his swing repertoire rather than the society-style dance music that his band had been playing, the youth in the audience went wild. That was the beginning, but, since radio, live concerts and word of mouth were the primary methods available to spread the phenomena, it took some time before swing made enough inroads to produce big hits that showed up on the pop charts. In Hollywood Hotel, the appearance of Benny Goodman and His Orchestra and Raymond Paige and His Orchestra in the film indicates that the film industry was ready to capitalize on the shift in musical taste (the film was in production only a year and a half or so after Goodman's Palomar Ballroom engagement). There are a few interesting musical moments here and there in Hollywood Hotel, but except for Benny Goodman and His Orchestra's "Sing, Sing, Sing," there isn't a lot to commend. Otherwise, the most interesting musical sequences are the opening "Hooray for Hollywood" parade and "Let That Be a Lesson to You" production number at the drive-in restaurant. The film is most interesting to see and hear Benny Goodman and His Orchestra play and Dick Powell and Frances Langford sing.