Gemiddelde (en verrassend tamme) Fulci-giallo, wat betekent dat het nog steeds behoorlijk slecht is naar normale maatstaven, maar dat het wordt goedgemaakt door de solide opbouw en een paar leuke details, zoals een keurige draai aan de kwesties van visioenen en helderziendheid.<br />De bekende zwakheden van het genre staan in de hoogste versnelling: banale dialogen, houterig acteerwerk, onlogische plotlijnen. En de finale gaat veel te lang door, terwijl de ontknoping een nogal slappe, of moet ik zeggen: slappe vertoning blijkt te zijn.<br />Maar Fulci's ironische benadering van de giallo-normen is amusant. Overal waar je kijkt zie je gele aanwijzingen.<br /><br />3 van de 10 manke moordenaars.
Average (and surprisingly tame) Fulci giallo which means it's still quite bad by normal standards, but redeemed by its solid build-up and some nice touches such as a neat time twist on the issues of visions and clairvoyance.<br /><br />The genre's well-known weaknesses are in full gear: banal dialogue, wooden acting, illogical plot points. And the finale goes on much too long, while the denouement proves to be a rather lame or shall I say: limp affair.<br /><br />Fulci's ironic handling of giallo norms is amusing, though. Yellow clues wherever you look.<br /><br />3 out of 10 limping killers