Het komt maar al te vaak voor dat Hollywoods Shakespeare-bewerkingen een filmische bezienswaardigheid zijn. Prachtig gefilmd zijn ze, goed uitgevoerd en trouw aan de tekst. Films als 'Henry V' van Branagh en 'Much Ado About Nothing' van 1993 zijn sterke stukken werk. Als je daarom naar 'Love's Labour's Lost' kijkt, is het zo'n enorme teleurstelling dat je verwachting zo gruwelijk teniet wordt gedaan. Helaas is 'Love's Labour's Lost' afschuwelijk! De koning van Navarre (Alessandro Nivola) en zijn vrienden hebben drie jaar lang de drank en vrouwen verzaakt om zich op hun studie te kunnen concentreren. Maar de plannen beginnen in duigen te vallen als de raadselachtige prinses van Frankrijk (Alicia Silverstone) en haar gevolg arriveren. Algauw hangt de liefde in de lucht en is de prins niet meer bij zijn filosofie. Van het begin af aan besef je dat deze film niet helemaal Shakespeare is. Ken Branagh heeft de film slim verplaatst naar een musical uit de jaren dertig, de plot is er nog en het script is er nog, maar het is nu opgeofferd aan een ijzingwekkende muzikale smaak. klassiekers als 'The Way You Look Tonight', 'Let's Face The Music and Dance' en 'I'm in Heaven' gaan allemaal ten onder aan een zwakke zangstem en het sterke gevoel dat ze hier niet thuishoren.<br />Afgezien van een zwakke zangstem, worden we ook getrakteerd op een steeds groter wordend aantal stuntelige optredens van bekende sterren. Ken Branagh en zijn vrienden mogen deze film dan met veel plezier maken, ze zorgen er wel voor dat de verzameling rollen in onze maag verandert. De hoofdpersonen (vier mannen & vier vrouwen) zijn allemaal even afschrikwekkend, en de enige positieve factor in hun voordeel is een enorme verbetering ten opzichte van de werkelijk afschrikwekkende Timothy Spall.<br />In feite verlaat slechts één persoon de film die enige lof verdient, en dat is de in alle opzichten schitterende Nathan Lane. Lane heeft in de loop der jaren bewezen dat hij een geniaal komiek is, en in dit stuk voegt hij opnieuw een vleugje humor toe aan de narrenmaker Costard.<br />Er valt eigenlijk weinig meer te zeggen. 'Love's Labour's Lost' verdient een milde loftuiting voor Branaghs oorspronkelijke visie op een oud verhaal. Helaas eindigt het daar ook. Zwak geacteerd, uitgevoerd, gezongen en geconstrueerd: 'Love's Labour's Lost' Het is misschien wel de zwakste versie van Shakespeare van de afgelopen veertig jaar. Het had vermeden moeten worden als de pest en nooit gemaakt moeten worden. Een armzalige, teleurstellende keus van Branagh en ik hoop dat zijn volgende poging beter is.
SPOILERS All too often, Hollywood's Shakespeare adaptations entertaining pieces of cinema. Beautifully shot they are well performed and faithful to the text. Films including Branagh's "Henry V" and 1993's "Much Ado About Nothing" are powerful pieces of work. Watching "Love's Labour's Lost" therefore, it's such a huge disappointment for expectation to be so hideously thrown to waste. Sadly "Love's Labour's Lost" is awful! The King of Navarre (Alessandro Nivola) and his friends have forsaken drink and women for three years to focus on their studies. Plans begin to fall apart however when the enigmatic Princess of France (Alicia Silverstone) and her entourage arrive. Soon love is in the air and philosophy is off the Prince's mind.<br /><br />From the start, you realise that this film is not quite Shakespeare. Cleverly relocated into a 1930s musical by Ken Branagh, the plot is still there and the script remains, but now it has been sacrificed in favour of dire musical taste. Classics like "The Way You Look Tonight", "Let's Face The Music and Dance", "I'm in Heaven" are all destroyed by weak singing and a strong feel that they just don't belong here.<br /><br />Aside from weak singing, we are also treated to an increasingly large number of awkward performances by regular stars. Ken Branagh and friends might enjoy making this film, but they provide us with a stomach turning collection of roles.<br /><br />The main eight actors (four men & four women) are all equally dire, and the only positive on their behalf is a vast improvement on the truly dreadful Timothy Spall.<br /><br />In fact, only one individual leaves the film worthy of any praise and that's the consistently magnificent Nathan Lane. Lane has proved over the years that he is a comedy genius and in this feature he once again adds an air of humour to the jester Costard.<br /><br />There's little else to be said really. "Love's Labour's Lost" deserves mild praise for Branagh's original take on an old tale. Unfortunately though, that's where the positives end. Weakly acted, performed, sang and constructed, "Love's Labour's Lost" is perhaps the weakest Shakespeare adaptation of the last forty years. It should be avoided like the plague and should never have been made. A poor, disappointing choice by Branagh and here's hoping his next effort is better.