Terwijl ik naar een van Orson Welles' laatste bijdragen aan Hollywood als filmmaker keek, wist ik dat ik naar een geweldige film keek, hoewel ik soms niet wist waarom. Het verhaal in _The Lady from Shanghai_ heeft de belangrijkste elementen van een film noir: een doorsnee-Joe-rol, een femme fatale, opvallende bijrollen en een begrijpelijke, zij het enigszins gecompliceerde plot. Het is een onderhoudende rit, en hij is tot de nok gevuld met de unieke talenten van Welles als regisseur, maar er zijn scènes die gewoon niet werken, of die niet compleet voelen in wat Welles' volledige visie was (dat laatste is helaas maar al te waar <0xE2><0x80><0x93> daar hebben de producent Harry Cohn en de directieleden van Columbia de schuld van). Als Mike O'Hara, een Ierse arbeider die kwaad kan worden op de juiste mensen en dat ook doet. Hayworth is mevrouw Bannister, getrouwd met meneer Bannister (Everett Sloane, die meneer Bernstein speelde in _Citizen Kane_ ), die wordt vergezeld door een vriend, meneer Grisby (Glenn Anders, die in zijn ogen veel zelfbeheersing heeft). Ze willen gaan zeilen op hun jacht en nemen O'Hara mee voor een tochtje, en in het begin aarzelt hij, maar stemt toe omdat hij verliefd is op de getrouwde mevrouw. Naarmate hun reis vordert, merkt O'Hara dat Bannister en Grisby niet prettig gezelschap zijn, en dat geldt des te meer voor Grisby, die in het begin uit zijn hum lijkt te zijn. Maar terwijl de plot zich ontvouwt, wordt O'Hara betrokken bij een zwendel waarvan Grisby het verzekeringsgeld wil incasseren, met resultaten die ik niet durf te onthullen (hoewel ze keer op keer door anderen zijn besproken).<br /><br />Wat er ook voor onvoorziene complicaties opduiken in het mysterieuze deel van het verhaal (en die paar opvallende momenten waarop de studio de opnamen heeft gedicteerd), de uitvoeringen en het uiterlijk van de film blijven na meer dan vijfenvijftig jaar opvallend. Hoewel hij niet de geweldige Greg Tolland (Kanes DP) aan zijn zijde heeft, helpt de betrouwbare Charles Lawton junior Welles bij het creëren van een sfeer die zowel elegant als grimmig is, met veel schaduwen, een scherp beeld, lage hoeken, de hele mikmak. Een bijzondere prestatie is de spiegelscène in het toilet, die slechts een van de vele hoogtepunten is. Welles zelf is als acteur altijd betrouwbaar <0xE2><0x80><0x93> ook al is zijn accent niet bijzonder <0xE2><0x80><0x93> en Hayworth zelf maakt een scène wat weelderiger, ondanks haar pad in het verhaal.<br />The Lady uit Shanghai is de moeite van het bekijken waard, vooral voor Welles, Hayworth of film noir-fans (fans van de gebroeders Coen zouden dit ook fascinerend kunnen vinden). Het kan even duren (zoals bij Touch of Evil) voordat de onderliggende motieven in de plot tot je doordringen.
As I watched one of Orson Welles' last contributions to Hollywood as a filmmaker, I knew I was watching a great movie unfold, though at times I did not know why. The story in The Lady from Shanghai has the prime elements of a film-noir: average-Joe lead, femme fatale, conspicuous supporting characters, and a comprehensible if somewhat convoluted plot structure. It is an entertaining ride, and it's filled to the brim with Welles' unique gifts as a director, but there are scenes that tend to just not work, or don't feel complete in what was Welles' full vision (the latter is unfortunately too true- executive producer Harry Cohn and the Columbia execs are to blame for that).<br /><br />Welles co-stars with his then wife, the profoundly gorgeous Rita Hayworth, as Mike O'Hara, an Irish worker who can and does get angry at the right people. Hayworth is Mrs. Bannister, married to Mr. Bannister (Everett Sloane, who played Mr. Bernstein in Citizen Kane), who is accompanied by a friend Mr. Grisby (Glenn Anders, who has great control in his eyes). They want to go sailing on their yacht and take O'Hara along for the ride, and at first he's reluctant, but agrees since he's falling for the married Mrs. As their journey unfolds, O'Hara finds that Bannister and Grisby are not pleasant to be around, and more so with Grisby, who at first seems out of his gourd. Yet as the plot unfolds, O'Hara is drawn into a scam that Grisby is planning for insurance money, with results that I dare not reveal (although they have been discussed over and over by others).<br /><br />Whatever liabilities pop up here and there in the mystery part of the story (and those few noticeable moments where shots were studio dictated), the performances and the look of the film are what remains striking after over fifty-five years. Though he doesn't have the terrific Greg Tolland (Kane's DP) at his side, dependable Charles Lawton Jr. assists Welles in creating an atmosphere that is both elegant and stark, covered in shadows, deep focus, low angles, the works. A particular accomplishment is the fun-house mirror scene, which is merely a highlight among others. Welles himself is always dependable as an actor- even if his accent isn't anything special- and Hayworth herself makes a scene a little more lush, despite her path in the story. <br /><br />The Lady from Shanghai is worth checking out, especially for Welles, Hayworth, or film-noir buffs (fans of the Coen brothers might find this fascinating as well). It may just take a little while, repeat viewings (as was for Touch of Evil), for the underlying motives in the plot to sink in.