Dit was verrassend intelligent voor een tv-film en geheel in overeenstemming met mijn eigen ervaring met boulimia. Het was eigenlijk goed gedocumenteerd en ik kan alleen maar aannemen dat het was geschreven door iemand die een soortgelijke ervaring heeft gehad, want het bevatte alle kleine details. De personages waren heel goed getekend en de optredens van Mare Winningham en Alison Lohman waren geweldig. Wat ik het leukst vond, denk ik, was dat ze ze specifiek en slim maakten, en er was geen sprake van het afzwakken van de redenen voor Beths boulimia (het was niet een of ander 'dieet dat uit de hand was gelopen, veroorzaakt door de druk die de media op meisjes zetten, druk die we niet echt gaan aanpakken...'). Haar moeder had er geen flauw idee van <0xE2><0x80><0x93> ze kwamen maar al te vaak op televisie. Het was briljant dat haar moeder psycholoog was en dat zelfs zij de signalen niet zag. En de scènes waarin Beth overgaf, waren niet overdreven melodramatisch en sensationeel, maar meer gericht op de behoefte van boulimiepatiënten aan geheimhouding en hun onbeheerstheid. De scène waarin Beth tegen haar moeder zegt dat ze boulimie heeft, zou me aan het huilen hebben gemaakt als er geen andere mensen in de kamer waren geweest.<br />Oké, ik vond die stukken leuk. Ik vond het einde heel goed, dat terugging naar het tv-filmterrein dat we kennen en waar we niet zo dol op zijn, maar ik denk dat ze het moesten afronden. 'Jij kunt ook de eetstoornis van je kind genezen, als je heel veel geld hebt en in Amerika woont...'<br />En mag ik nog een keer zeggen dat ik Mare Winningham echt heel leuk vind?
This was surprisingly intelligent for a TV movie, and quite true to my own experience of bulimia. It was actually well-researched, and I can only assume it was written by someone who's gone through a similar experience, because it had all the little details. The characters were quite well-drawn, and the performances by Mare Winningham and Alison Lohman were great. I think what I like most was that they made them specific and smart, and there was no dumbing down of the reasons for Beth's bulimia (it wasn't some "diet gone out of control, caused by the pressures placed on girls by the media, pressures we're not actually going to address..."). Her mother wasn't completely clueless - too often on television they'll take an issue that EVERYONE has some awareness of and try to tell us that their protagonists are the last remaining people on earth who don't ("Diabetes? What's that? Oh, my world is all askew, doctor, please explain it all to me as if I'm a small child", etc). It was brilliant that her mother was a psychologist and even she didn't see the signs. And the scenes where Beth was throwing up weren't OVERLY melodramatic and sensationalist, and concentrated more on bulimics' need for secrecy, and their out-of-controlness. The scene where Beth tells her mother she's bulimic would've made me cry if there hadn't been other people in the room.<br /><br />Okay, so I liked those bits. What didn't work for me so well was the ending, which headed back to the TV movie territory we know and don't particularly love, but I guess they had to wrap it up. "You, too, can cure your child's eating disorder, if you have lots and lots of money and live in America..."<br /><br />And can I just say again that I really like Mare Winningham. She's great.