Een prachtige film, vol grootse, ingehouden acteerprestaties en scherpe, intelligente dialogen. Maar wat de film echt onderscheidt is die onderstroom van droefheid in alles. Het verhaal wordt onderstreept door affaires, eenzaamheid, zelfmoord, teleurstelling, de angst om je baan kwijt te raken in een wereld waarin dat rampzalige gevolgen had. Maar het meest van alles speelt hij in een wereld die niet meer bestond, uiteengereten door het begin van de Tweede Wereldoorlog. In feite is de film nauwelijks een komedie te noemen als je het percentage serieuze scènes vergelijkt met de komische scènes. Toch is het grappig <0xE2><0x80><0x93> luister naar Margaret Sullivans harde afwijzing van Jimmy Stewart en kijk naar zijn gepijnigde gezicht als hij antwoordt dat haar opmerkingen een opmerkelijke mengeling waren...' Het is grappig, scherp en droevig tegelijk. Een opmerkelijke prestatie en een van de tien grootste komedies die ooit zijn gemaakt.
A wonderful film, filled with great understated performance and sharp, intelligent dialogue. What really distinguishes the film, however, is that undercurrent of sadness throughout. The story is underscored by affairs, loneliness, suicide, disappointment, the fear of losing ones job in a world where that had disastrous consequences. Most of all it was set in a world that no longer existed, having been ripped apart by the beginning of World War II. In fact, the film is barely a comedy at all if you compare the percentage of serious scenes to the comic scenes. Yet funny it is--listen to Margaret Sullivan's harsh dismissal of Jimmy Stewart and watch his pained expression as he replies that her comments were a remarkable blend "of poetry and meanness". It's funny, pointed, and sad all at once. A remarkable achievement and one of the ten greatest screen comedies ever made.