Deze remake uit 1973 van de klassieke Billy Wilder-film uit 1944, 'Double Indemnity', is een schoolvoorbeeld van hoe je een geweldig script kunt vernietigen. Dit B-tv-voer illustreert ook de dwaasheid van remakes in het algemeen. Terwijl Hollywood achter inhalige managers aan is gegaan die zwart-witfilms verkleuren en afbreuk doen aan breedbeeldfilms die in pan-scanversies worden vertoond, heeft de industrie de broodschrijvers genegeerd die een klassieke film willen hebben en hem willen verkleinen met een waardeloze remake.<br />De eerste stap bij het produceren van een gekuiste versie van een klassieke film is het redigeren van het script. Het werk van Billy-Wilder-Raymond-Chandler werd met een half uur ingekort om de voltooide film in een bepaalde tijdslot te passen, met ruimte voor reclame. Vervolgens wordt de productie bijgewerkt met nietszeggende kleurenfoto's, mooie, chique decors en bekende tv-acteurs. Zodoende elimineert de gloednieuwe 'Double Indemnity' de sfeervolle zwart-witfilm noir-cinema die de sfeer en karakters van het origineel versterkte. Verdwenen zijn de stoffige, schimmige, claustrofobische decors die de wens van de hoofdrolspelers om koste wat het kost aan hun situatie te ontsnappen verklaarden. Verdwenen zijn de hechte band tussen Keyes en Neff en de erotische aantrekkingskracht tussen Neff en Phyllis.<br />De manier waarop Jack Smight naar 'Double Indemnity' kijkt, is eerder 'dynasty' dan film noir. Phyllis Dietrickson heeft een designhuis om een moord voor te doen en Neffs comfortabele huis zou je je moeilijk kunnen veroorloven van het salaris van een verzekeringsagent, om nog maar te zwijgen van de sportieve Mercedes cabriolet waarin hij rijdt. Geen van beide personages heeft een duidelijk motief voor een moord voor een schamele 200.000 dollar. Als het geen geld is, dan misschien moord uit liefde of lust? Niet in deze versie. Richard Crenna toont weinig belangstelling voor Samantha Eggar, en hun kussen zijn ongeveer even wellustig als die tussen een broer en een zus. Crenna slaagt er niet in het cynisme van Neff over te brengen, en zijn pogingen tot dubbelzinnigheid en seksuele suggesties vallen op een afschuwelijke manier in het water. Eggar is niet veel beter en mist de sensualiteit en de diepte om de innerlijke werking van een zogenaamd slinkse en manipulatieve geest te suggereren. Alleen Lee J. Cobb levert een bewonderenswaardige prestatie als Keyes. Directeur Jack Smight en zijn drie hoofdrolspelers hebben allemaal veel beter werk geleverd. Er was geen enkele reden om deze ellendige remake uit te brengen, behalve om tijd te vullen in een uitzendingsschema. Er was geen enkele reden om deze knoeiboel op dvd uit te brengen en hem samen te voegen met de oorspronkelijke film, behalve om er een dubbele dvd-box van te maken. De enige les die uit deze miskleun kan worden geleerd, is dat zelfs een geweldig script en een geweldige dialoog verpest kunnen worden door een slechte cast, een slechte regie en een slechte tv-productiekwaliteit. De 'Double Indemnity' uit 1973 had de titel '10% Indemnity' moeten krijgen, omdat het bekijken ervan alleen maar de 100% perfectie van de oorspronkelijke film onderstreept.
This 1973 remake of the classic 1944 Billy Wilder film, "Double Indemnity," is a textbook example of how to destroy a great script. This grade-B TV fodder also illustrates the folly of remakes in general. While Hollywood has gone after greedy executives that colorize black-and-white films and sought disclaimers on wide-screen movies that are shown in pan-and-scan versions, the industry has ignored the hacks that insist on taking a classic film and diminishing it with a shoddy remake.<br /><br />The first step in producing a bowdlerized version of a classic is to edit the script. The Billy-Wilder-Raymond-Chandler work was cut by a half hour to fit the finished film into a specified time-slot with room for commercials. Then update the production with bland, color photography, smart, upscale sets, and TV-familiar actors. Thus, the brand-new "Double Indemnity" eliminates the atmospheric black-and-white film-noir cinematography that enhanced the mood and characterizations of the original. Gone are the dusty, shadowy, claustrophobic sets that explained the protagonists' desires to escape their situations at whatever cost. Gone are the close bond between Keyes and Neff and the erotic attraction between Neff and Phyllis.<br /><br />The look of Jack Smight's take on "Double Indemnity" is more "Dynasty" than film noir. Phyllis Dietrickson has a designer home to die for, and Neff's comfy pad would be hard to afford on an insurance salesman's salary, not to mention the sporty Mercedes convertible that he drives. Neither character has any apparent motive to murder for a paltry $200,000. If not money, then perhaps murder for love or lust? Not in this version. Richard Crenna shows little interest in Samantha Eggar, and their kisses are about as lusty as those between a brother and a sister. Crenna fails to capture the cynicism of Neff, and his attempts at double-entendre and sexual suggestiveness fall horribly flat. Eggar is little better and lacks sensuality and the depth to suggest the inner workings of a supposedly devious and manipulative mind. Only Lee J. Cobb manages a creditable performance as Keyes. Director Jack Smight and his three principals have all done much better work.<br /><br />There was no conceivable reason to produce this wretched remake except to fill time in a broadcast schedule. There was no conceivable reason to resurrect this dud on DVD and package it with the original film except to fill out a double-disc package. The only lesson that can be learned from this misfire is that even a great script and great dialog can be ruined with poor casting, lackluster direction, and TV grade production values. The 1973 "Double Indemnity" should be titled "10% Indemnity," because viewing it only underscores the 100% perfection of the original movie.