Ik zag die film vandaag op History Channel (in 2006). Om te beginnen besef ik dat dit geen documentaire is <0xE2><0x80><0x93> dat het een drama is. Maar je zou kunnen hopen dat de cruciale 'feiten' waar het verhaal op gebaseerd is, in elk geval gebaseerd zijn op feitelijke gebeurtenissen. Reagan werd neergeschoten en de andere personages waren echte mensen. Dat klopte met de film. Vanaf dat punt gaat het vertrouwen in feiten snel achteruit. Ik had nog nooit van deze film gehoord voordat ik hem zag. Omdat ik ten tijde van deze gebeurtenissen tv-verslaggever was, was ik verbijsterd dat ik nog nooit iets had gehoord over het bizarre gedrag van minister Haig zoals geportretteerd door Richard Dreyfuss. De hele natie had het ''verhaal'' gehoord. Ik heb de touwtjes in handen...', etc., maar Dreufuss' Haig koeioneert een ineengedoken kabinet en heeft er persoonlijk totaal geen controle over. Nadat ik de film had gezien, begon ik het onderwerp op internet te onderzoeken en al snel vond ik audiobanden en transcripties van de meeste gesprekken in de Situation Room die deze film zogenaamd naspeelt. Ongelooflijk genoeg zijn veel van de belangrijkste 'feiten' van de film die bedoeld waren om het Witte Huis, de geheime dienst etc. in totale chaos te laten zien <0xE2><0x80><0x93> en de leiders van het land die zich irrationeel gedragen en de wereld op de rand van een kernoorlog brengen <0xE2><0x80><0x93> aantoonbaar onjuist. Die zijn niet gebeurd! Er is een intern conflict, dat is zeker. Haig maakt misstappen, zijn optreden in de perskamer is historisch betreurenswaardig en hij is'moeilijk'. Maar er is niets wat ook maar in de buurt komt van de scènes die in de film worden beschreven. Er zijn te veel grove fouten om op te sommen, maar elke eerlijke vergelijking van de opgenomen en geschreven opnamen en de fantasie van deze film roept de vraag op wat de producenten in werkelijkheid probeerden te bereiken. Verlichten? Informeren? Vermaken? Ik geloof dat ze op alle drie de fronten hebben gefaald. Het is moeilijk om motieven aan anderen toe te schrijven, maar je moet serieus in twijfel trekken wat er achter zo'n schaamteloze uitvinding zat. En wat mijn geliefde vervolgdocumentaire 'Reel to Real' van History Channel betreft, daar werd bijna niets gezegd over de onderwerpen die het middelpunt van de film vormden <0xE2><0x80><0x93> namelijk de gebeurtenissen binnen de Administratie op de dag van de opname. Dus moest de kijker die onderzoeken zonder veel - zo niet geen - hulp van het netwerk.
I saw this film on the History Channel today (in 2006). First of all, I realize that this is not a documentary -- that it is a drama. But, one might hope that at least the critical "facts" that the story turns on might be based on actual events. Reagan was shot and the other characters were real people. The movie got that right. From there on, reliance on facts rapidly decays. I had never heard of this movie before seeing it. Having been a TV reporter at the time of these events, I was stunned that I had never heard anything about the bizarre behavior of Secretary Haig as portrayed by Richard Dreyfuss. The whole nation had heard the "I am in control...", etc., but Dreufuss' Haig is bullying a cowered cabinet and totally out of control personally. Having watched the film, I began researching the subject on the Internet and quickly found actual audio tapes and transcripts of most of the Situation Room conversations that this film pretends to reenact. Incredibly, many the the principal "facts" of the film meant to show a White House, Secret Service etc. in total chaos -- and the nation's leadership behaving irrationally and driving the world near the brink of nuclear war -- are demonstrably incorrect. They didn't happen! There is internal conflict, to be sure. Haig makes missteps, his press room performance is historically regrettable and he is "difficult". But there is nothing approaching the scenes depicted in the film. There are too many gross errors to list, but any fair comparison of the recorded and written record and the fantasy of this film begs the question as to what the producers were really trying to accomplish. Enlighten? Inform? Entertain? I believe they failed on all three fronts. It is difficult to ascribe motives to others, but one must seriously question what was behind such shameless invention. And, as for my beloved History Channel's "Reel to Real" follow-on documentary, there was almost no mention of the issues that were the central focus of the film -- namely the events within the Administration on the day of the shooting. So, the viewer was left to research those without much -- if any -- help from the network.