Uiteraard vond ik _Things to Come_ (ook wel 'The Vorm of Things to Come' genoemd) niet zo leuk als de meeste kijkers. Dat betekent dat er een goede kans is dat je er meer van zult genieten dan ik. Hoe dan ook, misschien vind je het nuttig om de film vanuit een ander perspectief te horen.<br />Dit is een filmversie van H.G. Wells' eigen roman onder dezelfde naam, geregisseerd door William Cameron Menzies, die net zoveel ervaring had als productieontwerper en zelfs meer als artdirector. In mijn ogen toont het aan waarom een grote romanschrijver niet noodzakelijkerwijs een grote scenarist blijkt te zijn.<br />De film begint in 1940 in een Londens 'Everytown'. Er broeit een oorlog en de inwoners van Everytown zijn bang dat die hen zal bereiken. Dat gebeurt ook. En het verandert in een zaak die tientallen jaren duurt en die de beschaving in wezen vernietigt. Wells en Menzies springen steeds weer naar voren om ons verschillende taferelen te laten zien die verband houden met de oorlog en de nasleep ervan. We zien twee piloten, van wie er een neergaat, die de gevolgen van hun gevecht verwerken. We ontmoeten een postapocalyptische gemeenschap die wordt geregeerd door een zogenaamde krijgsheer. We ontmoeten een man uit een ontluikende, futuristische samenleving. We zien hoe de technologie aan het veranderen is. En ten slotte worden we meegenomen naar de volledige verwezenlijking van die futuristische samenleving rond 2036, waar de leiders discussiëren over de voordelen om de mens naar de maan te sturen. Dat klinkt misschien allemaal heel opwindend, maar als film werkt het gewoon niet. Structuurlijk gezien is de film veel te episodische, met weinig om hem theatraal aan elkaar te knopen. Bij het derde segment verloor ik alle belangstelling voor het in de gaten houden van de personages. Ik had ze in de eerste paar segmenten nauwelijks kunnen plaatsen. Er is een constante parade van nieuwe gezichten. We komen over geen van hen iets te weten.<br />Het helpt ook niet dat de afzonderlijke segmenten, op een paar uitzonderingen na, de neiging hebben onbeholpen te zijn geregisseerd en bewerkt. Ze zijn ook af en toe manipulatief <0xE2><0x80><0x93> het begint bijna op een propagandafilm te lijken. Maar misschien is het tegenstrijdig om te zeggen dat de fragmenten ook een beetje kil en droog zijn.<br />Eén te lang fragment lijkt eigenlijk meer op een muziekvideo/industriële promotievideo. Met opnamen van de bouw van de futuristische stad, met veel grote machines, veel laswerk, enzovoort. Op een gegeven moment zwaait een man die op een astronaut lijkt door een soort futuristisch glas naar de camera. De muziek voor dit fragment zit ergens tussen militaristisch en een overdreven horrorfilm. Ik kan niet zeggen dat _ Things to Come_ alleen maar materiaal is om te lachen in termen van drama.<br />Maar de algemene kreet ter ondersteuning van _ Things to Come_ is dat het 'een film over ideeën' is. Dat kan wel zo zijn, maar als je het op die manier bekijkt, zijn er een paar problemen. Ten eerste werkt het nog steeds niet als een film, dat wil zeggen, als een visueel en auditief dramatisch kunstwerk, en ten tweede komen er veel te veel ideeën naar voren.<br />Het principe is dat van de oorlog en wat die met beschavingen doet. Dat is iets om een film over te maken. Het is ook opmerkelijk vooruitziend ten aanzien van de Tweede Wereldoorlog, aangezien _The Things To Come_ in 1935 werd geschreven en gefilmd (verschenen in 1936). Wells heeft een paar interessante dingen te zeggen over de oorlog, waarvan sommige ingaan tegen de gebruikelijke interpretatie van de film. Zo lijkt het einde te suggereren dat er weer een oorlog uitbreekt, of elk moment kan uitbreken. De algehele boodschap lijkt een tikkeltje pessimistisch. Wells lijkt aan te tonen dat oorlog gewoon een deel van de menselijke natuur is dat niet kan worden uitgebannen, hoewel het 'vooruitgang' niet uitsluit <0xE2><0x80><0x93> in feite voedt het vooruitgang, in elk geval indirect.<br />Dat zou zeker genoeg zijn voor één film. Maar er zijn hier nog veel meer ideeën. De scène tussen de twee piloten is een van de aangrijpender scènes van de film. Hij gaat over een complex dilemma. Een van de piloten heeft de ander neergeschoten, maar komt hem nu te hulp. Maar de piloot die werd neergeschoten, had een giftig gas bij zich dat nu over het veld golft. Ze kunnen het gas niet allebei zonder gevaar inademen. Er komt een meisje langs. Ze hebben maar twee functionerende gasmaskers tussen hen in. De piloot die werd neergeschoten, biedt zijn masker aan, want hij zegt dat hij toch doodgaat. Wat moeten ze doen? Het is niet zo dat deze scène zich tot de lengte van de scène zou kunnen uitstrekken, maar de ideeën <0xE2><0x80><0x93> het bizarre complex van helpen en proberen elkaar te verwonden midden in een oorlog <0xE2><0x80><0x93> zijn genoeg om een film op te bouwen.<br />Nog een voorbeeld. In de scènes waarin de krijgsheer in spe voorkomt, in de post-apocalyptische omgeving, heerst een akelige besmettelijke ziekte die de 'dwaalziekte' heet. Het verandert slachtoffers in zoiets als dronken zombies. De gebruikelijke procedure is om slachtoffers ter plaatse dood te schieten in een poging de ziekte af te wenden. Dit materiaal wordt behandeld alsof het een bijkomstigheid is. Het is een geweldig idee en verdiende een eigen film.<br />Op dezelfde manier presenteert Wells de toekomstige samenleving als een bolwerk van controversiële socialistische ideeën. Dat was ook genoeg voor een eigen film. Het is gewoon onmogelijk om in één minuut zoveel materiaal te verwerken, vooral wanneer het de kern van de film zou moeten zijn in plaats van de dramatische aantrekkingskracht.<br />Toch zijn er redenen om _Things to Come_ minstens één keer te bekijken. Als je <0xC3><0xBC>berhaupt een sf-fan bent, is dit een historisch belangrijke film. Het is interessant om te zien dat Wells ofwel een vooruitziende blik had, of achteraf humoristisch kon zijn over zijn 'voorspellingen'. Ik genoot vooral van de manier waarop de maan werd voortbewogen, die sterk deed denken aan George Méliès' A Trip to the Moon uit 1902 (alias Le Voyage dans la lune). Verwacht alleen niet te veel van _Dingen die komen_.
Obviously, I didn't care for Things to Come (aka "The Shape of Things to Come") as much as most viewers. That means that there is a good chance that you'll enjoy it more than I did. At any rate, you might find it useful to hear the film described from another point of view.<br /><br />Directed by William Cameron Menzies, who had as much experience as a production designer and even more as an art director, this is a film adaptation by H.G. Wells of his own novel by the same name. In my eyes, it helps demonstrate why a great novelist may not necessarily turn out to be a great screenwriter.<br /><br />The film opens in 1940 in a London-like "Everytown". War is brewing and the citizens of Everytown are worried that it might reach them. It does. And it turns into a decades-long affair that basically destroys civilization. Wells and Menzies keep jumping forward in time to show us different scenes related to the war and its aftermath. We see two pilots, one downed, coming to terms with the consequences of their fighting. We meet a post-apocalyptic community ruled over by a would-be warlord. We meet a man from a burgeoning futuristic society. We see the way that technology is changing. And finally, we're taken to the full realization of that futuristic society circa 2036, where the leaders are debating the merits of sending man to the moon.<br /><br />That might all sound potentially very exciting, but it just does not work as a film. Structurally, the film is far too episodic, with little to dramatically tie it together. By the third segment, I completely lost interest in trying to keep track of the characters. I had barely been able to sort them out in the first couple segments. There's a constant parade of new faces. We don't get to learn anything about any of them.<br /><br />It doesn't help that the individual segments, with a couple exceptions, tend to be awkwardly directed and edited. They are also occasionally manipulative--it can almost begin to feel like a propaganda film. But maybe contradictorily, the segments are also a bit cold and dry emotionally.<br /><br />In fact, one overlong section is more like a music video/industrial promotional video. If features shots of building the futuristic city, with lots of large machinery, lots of welding, and so on. At one point, a guy who looks like an astronaut waves at the camera through some kind of futuristic glass. The music for this section is somewhere between militaristic and an overblown horror score. I can't say that Things to Come consists of engaging material in terms of drama.<br /><br />But the common cry in support of Things to Come is that it is "a film about ideas". That may be true, but there are a couple problems with it if looked at that way. One, it still doesn't make it work _as a film_, that is, as a visual and aural dramatic artwork, and two, there are far too many ideas presented here.<br /><br />The principle idea is that of war and what it does to civilizations. That's a fine thing to make a film about. It's also remarkably prescient of World War II, as the Things To Come was scripted and filmed in 1935 (released in 1936). Wells has some interesting things to say about war, some of which go against the usual interpretation of the film. For example, the ending seems to suggest that another war is breaking out, or will at any moment. The overall message seems a trifle pessimistic. Wells seems to be showing that war is simply a part of human nature that cannot be excised, although it doesn't preclude "progress"--in fact, maybe it fuels progress, at least indirectly.<br /><br />That would certainly be enough for one film. However, there are many more ideas here. The scene between the two pilots is one of the more poignant scenes of the film. It deals with a complex dilemma. One pilot has shot the other down, but is now coming to assist him. But the pilot who was shot down was carrying a poisonous gas that is now billowing across the field. They can't both breathe the gas without harm. A girl comes along. They only have two functioning gas-masks between them. The pilot who was shot down offers his mask, as he says he's dying anyway. What to do? It's not that this scene itself could be stretched out to feature length, but the ideas--the bizarre complex of both helping and trying to hurt each other in the midst of a war--are enough to build a film on.<br /><br />Another example. During the scenes featuring the would-be warlord, in the post-apocalyptic environment, there is a nasty contagious disease called the "wandering sickness" going around. It turns victims into something like drunken zombies. The usual procedure is to shoot victims on site in an attempt to stave off the disease. This material is dealt with as if it were an afterthought. It's a great idea and deserved its own film.<br /><br />Similarly, Wells presents the future society as having controversial socialist ideas. That was enough for its own film, too. It's just impossible to effectively deal with so much stuff in 100 minutes, especially when it's supposed to be the crux of the film in lieu of dramatic attraction.<br /><br />Still, there are reasons to give Things to Come at least one viewing. If you're at all a sci-fi buff, this is a historically important film. Given Menzies' background, the production and set designs are interesting, even if the cinematography seems extremely dated. It's also interesting to see how Wells was either prescient or retrospectively humorous in his "predictions". I particularly enjoyed the means of propulsion to the moon, which was strongly reminiscent of George Méliès' 1902 A Trip to the Moon (aka Le Voyage dans la lune). Just don't expect too much from Things to Come.