Vanuit een modern oogpunt is het soms moeilijk om naar oudere films te kijken. Het is irritant om te moeten zien hoe de stereotiepe muurbloem van een bibliothecaresse haar bril moet afzetten en knap en dom moet worden om een man voor zich te winnen. Vooral voor zo'n oppervlakkige en onbestendige man. Hij is duidelijk een player (ik zou er niet op vertrouwen dat hij haar trouw blijft) die zich niet wil settelen, die alleen maar naar domme, aantrekkelijke vrouwen kijkt en ze altijd'schatje' (kut!) noemt. Zelfs nadat ze haar uiterlijk en haar leven volledig voor hem heeft veranderd, gaat hij pas naar haar toe nadat hij (naar verluidt) door een andere vrouw is afgewezen en hoort dat Connie al haar geld heeft uitgegeven aan het renoveren van een boot voor hem. Ik wilde dat ze zich tegen hem verzette, niet dat ze hem zielig achterna rende! Zijn plotselinge bekering binnen een paar minuten was volkomen onrealistisch en werkte niet bij mij.<br />Afgezien van dat subplot vond ik de film wel leuk. Hoe kun je niet van zeelui houden die met elkaar dansen? (Je kunt zien dat ze uit San Francisco kwamen...) D. De'repetitiedans' was geweldig, Ginger Rogers opzettelijk in en uit de 'correcte passen' zien vallen was geweldig. De laatste dansscène 'Face the Music' met de prachtige kostuums en het art-decostel was prachtig. En ik genoot echt van 'We Saw the Sea' (hoewel ze het een paar keer te vaak gebruikten, alsof ze beseften dat het hun beste nummer was). Maar goed, de plot was een beetje zwak, zoals de meeste musicals (IMO) <0xE2><0x80><0x93> en de liedjes waren oké, maar het dansen was de moeite waard om naar de film te kijken. Ik wou dat ze wat beelden van San Francisco hadden kunnen laten zien, want dat was het geval geweest als de film zou zijn opgenomen.<br />Het is ook vreemd om zo'n luchthartige marinefilm te zien terwijl je weet wat Hitler in die tijd al aan het doen was. Ik moet proberen alle kennis op te schorten om mezelf onder te dompelen in een verzonnen land.
From a modern sensibility, it's sometimes hard to watch older films. It's annoying to have to watch the stereotypical wallflower librarian have to take off her glasses and become pretty and stupid to win a man. Especially such a shallow and inconstant man. He's obviously a player (I wouldn't trust him to stay true to her) who doesn't want to settle down, who only looks at dumb attractive women and always calls them "baby" (ick!). Even after she totally changes her appearance and her life for him, he only goes to her after he's (supposedly) rejected by another woman and learns that Connie spent all her money renovating a boat for him. I wanted her to stand up to him, not pathetically chase after him! His sudden conversion within a few minutes was totally unrealistic and did not work for me.<br /><br />Apart from that subplot, I did like the movie. How can you not like sailors dancing with each other?! (You can tell they were from San Francisco.... ;D) The "rehearsal" dance was great, watching Ginger Rogers purposefully fall in and out of the "correct steps" was great. The last dance scene "Face the Music" with the beautiful costumes and the art deco set was beautiful. And I really enjoyed "We Saw the Sea" (though they did use it a few too many times, as if they realized it was their best song). <br /><br />Anyway, the plot was a bit weak, like most musicals (IMO) - and the songs were OK, but the dancing was worth watching the film for. I wish they could have showed some shots of San Francisco since that was were the film was supposedly set.<br /><br />It's also weird to see such a lighthearted naval film with the knowledge of what Hitler was already doing at that time. I have to try to suspend all knowledge to submerge myself into a made up fantasy land.