In de gebieden waar ze elkaar overlappen is deze mooie film lichtjaren voor op Innocence uit 2004, die de indruk wekte van een waterig oog en zwaar ademende, lonkende jonge meisjes. Hier is het effect veel realistischer en dringt het echt tot de hoofden van de drie hoofdpersonen door als ze zich door een puberteit worstelen die vol valkuilen zit. De drie hoofdpersonen, die mij allemaal onbekend zijn, geven heel zelfverzekerde optredens, van het soort dat zo natuurlijk kan zijn dat het moeilijk voor hen zal zijn om deze kwaliteit in andere films te kopiëren, dus het zou me niet verbazen als ik niets meer van ze hoor. Het zou leuk zijn als dit de Kunsthuizen kon ontvluchten naar de Multiplexen, waar er een kleine kans is dat het'spreekt' tot de kauwgumkwakzalvers waar het niet op gericht is.
In the areas where they overlap this fine movie is light years ahead of 2004s Innocence, which gave the impression of a rheumy eye and heavy breathing ogling young girls. Here the effect is much more realistic and really gets inside the heads of the three protagonists as they fumble their way through an adolescence riddled with pitfalls. The three principals, all unknown to me give very sure-footed performances, the kind, in fact, that may be so natural that it will be difficult for them to replicate this quality of acting in other films so I wouldn't be too surprised if they are not heard from again. It would be nice if this could get away from the Art Houses and into the Multiplexes where there's just an outside chance it might 'speak' to the bubblegum crowd it isn't aimed at.