Madison valt wel mee <0xE2><0x80><0x93> als je van een simplistische, niet-controversiële, 'gezinsvriendelijke' maaltijd houdt en, belangrijker nog, als je absoluut niets weet van onbeperkte watervliegtuigraces. Als je, zoals ik, met die sport bent opgegroeid en je helden namen hebben als Musson, Muncey, Cantrell, Slowaak, enzovoort, bereid je dan maar voor op een teleurstelling.<br />Professionele filmcritici hebben uitvoerig commentaar geleverd op het formulaire karakter van de film en zijn neiging om gebruik te maken van elk afgezaagd sportequivalent in het boek. Ik hoef niet te herhalen wat ze hebben gezegd. Wat ik jammer genoeg miste, was enig besef van de echte opwinding van onbeperkte watervliegtuigraces in de 'gouden jaren' (waarvan velen zouden beweren dat die al voorbij waren in 1971). Ja, het was geweldig om de oude klassieke boten met zes man naast elkaar over de baan te zien razen, hoewel het duidelijk was dat de gerestaureerde versies (met de hoeden af voor de vrijwilligers van het Watervliegtuig en het Race Boat Museum) met beperkte snelheid over de baan werden geloodst. Maar waar was het geluid? De meeste opwinding van de oude hydro's werd veroorzaakt door het geestdodende gebulder van zes Allison- of Rolls-Merlin-vliegtuigmotoren, opgevoerd tot snelheden die hun ontwerpers zich nooit hadden kunnen voorstellen, en die pal voor je neus de startlijn raakten. Je hoorde het niet, je vóélde het niet. Echte hydrofans weten precies waar ik het over heb. Daar is in Madison geen sprake van. In plaats daarvan is elke racescène begraven onder wat een 'heroïsch' muziekstuk zou moeten zijn.<br />En dan zijn er de close-ups van de coureurs, die soepel en comfortabel in de cockpits zitten alsof ze zich ontspannen in de nieuwste luxe limousines, en in sommige gevallen de tijd nemen om boosaardig te glimlachen terwijl ze zich afvragen hoe ze de arme held uit hun eigen stad het best kunnen dwarsbomen. Of, op een bijzonder belachelijke foto, de tijd nemen om Jake Lloyd te zien die een 'Rocky' salueert vanaf een brugpijler. In werkelijkheid droegen sommige ongelimiteerde coureurs kogelvrije vesten om de klappen te minimaliseren die ze opliepen toen de boten met een snelheid van boven de honderdvijftig kilometer per uur over het keiharde water denderden.<br />'Zoals een recensent het zo treffend stelde: ''' De sport verdient iets beters dan dit.'<br />Ten slotte, omdat een andere gebruiker anachronismen aanvoerde, zal ik er een aan toevoegen: de openingsshot van Seattle toont het Kingdome en het Safeco-veld. Geen van beide bestonden in 1971.
Madison is not too bad-if you like simplistic, non-offensive, "family-friendly" fare and, more importantly, if you know absolutely nothing about unlimited hydroplane racing. If, like me, you grew up with the sport and your heroes had names like Musson, Muncey, Cantrell, Slovak, etc., prepare to be disappointed.<br /><br />Professional film critics have commented at length on the formulaic nature of the film and its penchant for utilizing every hackneyed sports cliché in the book. I needn't repeat what they've said. What I felt was sadly missing was any sense of the real excitement of unlimited hydro racing in the "glory years" (which many would argue were already past in 1971).<br /><br />Yes, it was wonderful to see the old classic boats roaring down the course six abreast, though it was clear that the restored versions (hats off to the volunteers at the Hydroplane and Race Boat Museum) were being nursed through the scenes at reduced speed. But where was the sound? Much of the thrill of the old hydros was the mind-numbing roar of six Allison or Rolls-Merlin aircraft engines, wound up to RPM's never imagined by their designers, hitting the starting line right in front of you. You didn't hear it, you FELT it. Real hydro buffs know exactly what I'm talking about. There's none of that in Madison. Instead, every racing scene is buried under what is supposed to be a "heroic" musical score.<br /><br />And then there are the close-up shots of the drivers, riding smoothly and comfortably in the cockpits as if they were relaxing in the latest luxury limousines, in some cases taking time to smile evilly as they contemplate how best to thwart the poor home-town hero. Or, in one particularly ridiculous shot, taking time to spot Jake Lloyd giving a "Rocky" salute from a bridge pier. In reality, some unlimited drivers wore flak vests to minimize the beating they took as the boats slammed across the rock-hard water at speeds above 150 mph.<br /><br />As one reviewer so aptly put it, "The sport deserves better than this."<br /><br />Finally, since another user brought up anachronisms, I'll add one: the establishing shot of Seattle shows the Kingdome and Safeco Field. Neither existed in 1971