Het begint allemaal met een zelfmoord. Of is het een auto-ongeluk? Ik denk dat het er allemaal van afhangt of je kiest om aan het begin of aan het eind te beginnen. Regisseur Gabriele Muccino geeft je de mogelijkheid om zijn nieuwe film Seven Pounds in te gaan op de manier die je maar wilt, aangezien hij aan het eind begint en teruggaat naar het begin, en ons laat zien hoe de gebeurtenissen ons naar dat hartverscheurende 112-telefoontje hebben geleid. Dit is een sterke film; misschien komt dat omdat ik zo'n sterke persoonlijkheid ben. Ik ben een watje als het op dit soort drama's aankomt, vol beladen momenten en tjokvol vernietigende voorstellingen, maar hoe dan ook, een film werkt het best als hij me echt raakt, als hij uren nadat ik het theater heb verlaten in mijn achterhoofd blijft hangen. En dit komt van het team dat ons de overschatte, sentimentele en niet al te vergevingsgezinde Pursuit of Happiness heeft gebracht, dus ik kan alleen maar zeggen dat mijn voorpret op een grote afknapper heel goed werd ingedamd. Maar ondanks dat alles zat ik tot de aftiteling in de zevende hemel met Seven Pounds in de openingsscène. Het is de manier waarop hij zijn boetedoening volbrengt, die geheime missie die hij probeert te volbrengen, die zo stralend is dat je aan het eind met een betraande glimlach achterblijft.<br />Ons toegangspunt is een beetje verwarrend, waardoor we niet goed begrijpen wat er aan de hand is. Smith's Thomas heeft lijsten met namen, een van mensen die we niet kennen en een van mensen die hij blijkbaar probeert te volgen en te controleren. Door samen te werken met de belastingdienst heeft hij toegang tot deze onbekenden, zodat hij een kijkje in hun leven kan nemen om te zien of ze een gift waardig zijn. Hij heeft de macht om hun een gift te geven die hun situatie volledig zou kunnen veranderen. Hij belt een oude jeugdvriend (Barry Pepper) en herinnert hem eraan dat hij moet doen wat hij heeft beloofd, dat hij niet op zijn beslissing moet terugkomen omdat hij toch niet meer van gedachten kan veranderen. Zelfs in een zo kleine rol als die van Pepper voel je onwillekeurig het enorme verdriet dat op de achtergrond wordt vastgehouden, dat boven ieders hoofd hangt. Het is zijn karakter, misschien wel drie keer gezien, dat het primaire emotieniveau omvat waarmee moet worden afgerekend. Zijn zenuwinzinkingen, of hij nu huilerig en beheerst is of met zijn hoofd in zijn handen zit, laten zien dat de band tussen deze twee mannen er een is die de tijd en elke omstandigheid die zich aandient op de proef stelt.<br />Na dat telefoontje begint de reis om nieuwe mensen te ontmoeten. Thomas is op een of andere missie om de financiële problemen van dodelijk zieke mensen te verlichten en te proberen het hoofd boven water te houden, ondanks de zware last van doktersrekeningen en overlevingsdrang. Deze gang van zaken neemt vele wendingen, van een 'blind, veganist, vleesverkoper' die hij de huid vol scheldt om te zien of hij hem kan laten ontploffen; naar een hartpatiënt in de tweede fase die donor-noodgeval is, niet in staat haar hartlijn te drukken of zelfs maar te rennen met haar grote Deense dog; naar een mishandelde en bange latinomoeder van twee die te bang is om bij haar vriend weg te gaan; naar een stervende ijshockeycoach die vertrouwen zaait in een onderdrukte jeugdgemeenschap; naar een jongetje dat een beenmergtransplantatie nodig heeft. Er zijn mensen die met de pijn en de onvermijdelijke toekomst leven met een instelling van hoop en die elke dag willen koesteren, en er zijn mensen die proberen dat te voorkomen door de eindjes aan elkaar te knopen en al hun geld uit te geven ten koste van degenen die het nodig hebben om in stijl uit te gaan. Waarom het de taak van Thomas is om door het mengsel heen te wroeten en degenen te vinden die zijn 'geschenk' verdienen, is aanvankelijk onbekend, net als de reden waarom deze man, die je in flashbacks ziet als aeronautisch ingenieur met een mooie vrouw en een enorm huis aan het strand, nu in een motel woont, in een aftandse auto rijdt en van deur tot deur gaat om de belastingdienst te helpen. Hij kwam min of meer toevallig in deze baan terecht.'<br />Smiths zoektocht als Thomas is lang en pijnlijk, getemperd door momenten van helderheid en oprecht mededogen. Als man die de middelen heeft om te helpen, neemt hij zijn baan serieus en elimineert hij mensen die het niet verdienen en beproeft hij degenen van wie hij denkt dat ze het tot de tweede graad waard zijn. Als dat betekent dat hij moet schreeuwen en de draak met hen moet steken, dan moet hij dat doen. Maar bij elke stap zie je het lijden in zijn ogen, de pijn die aan zijn ziel vreet, terwijl hij elke stap naar zijn lot zet, als een heilige van verlossing, niet alleen voor degenen die hij wil helpen, maar ook voor zichzelf. Het is een voorstelling die een Oscar waardig is en ik zou alleen willen dat Smith meer van dit soort drama's zou maken in plaats van zijn kaskrakers van zomervoorstellingen, want hoewel ze leuk zijn, is deze man te goed voor ze. Die man kan maar beter een Oscar winnen voordat hij klaar is, anders wordt het een travestie <0xE2><0x80><0x93> althans, in mijn ogen.<br />De rest van de cast is over het hele speelveld stralend. Woody Harrelson als de blinde verkoper is een perfecte handicap met een levenslustige uitstraling. Zijn verlegen glimlach en geloof in de mensheid komen over de hele linie terug, of het nu over de telefoon is, als er tegen hem wordt geschreeuwd, als hij in een restaurant zijn taart zit te eten of aan de piano in het park, waar hij voor iedereen die wil luisteren speelt. Elpidia Carrillo als de mishandelde moeder is fantastisch. Ze toont de moeizame ontwikkeling van trots naar angst naar volledig overweldigd worden door de vriendelijkheid van een vreemde, waardoor haar gezin eindelijk veilig is. En Rosario Dawson als de 'eerste de beste' jonge vrouw, verslagen en gebroken door een lang verblijf in het ziekenhuis, die het leven bijna heeft opgegeven om liefde en geluk te vinden. Het is de introductie van Smith's Thomas die haar de ogen opent om weer een vrouw te zijn, een vrijgevochten seksueel wezen dat gewoon kan leven zonder bang te zijn dat ze zich afvraagt welke dag haar laatste zal zijn.
It all starts with a suicide. Or is it a car crash? I guess it all depends on whether you choose to start at the beginning or the end. Director Gabriele Muccino gives you the ability to enter his new film Seven Pounds whichever way you prefer as he starts at the end and works his way back to the beginning, showing us the course of events that led us to that heartbreaking 911 call. This is one powerful movie; maybe that is because I'm a softy when it comes to dramas of this ilk, dripping with weighty moments and chock full of devastating performances, but either way, a film works best when it truly touches me, when it lingers in the back of my head hours after leaving the theatre. And this is from the team that brought us the overrated, sappy, and not all that redeeming Pursuit of Happiness, so I'll just say my anticipation was closely guarded for a big letdown. With all that, though, I was with Seven Pounds from the opening frame all the way until the credits rolled. Even though you figure out what Will Smith's character is doing, that secret mission he is trying to complete, it is the way in which he fulfills his penance that shines bright and leaves you with a tear-filled smile at the end.<br /><br />Our entry point is a bit jarring, leaving us off-kilter trying to comprehend what is going on. Smith's Thomas has lists of names, one of people we don't know and one of people it appears he is attempting to follow and audit. Working with the IRS allows him access to these strangers for a glimpse into their lives in order to see whether they are worthy of a gift he has the power to give thema gift that could completely alter their circumstances. He calls an old childhood friend (Barry Pepper) and reminds him to do what it is he promised, to not second guess his decision because there is no changing his mind. Even in a role as small as Pepper's, you can't help but feel the utter grief held aloft in the background, hanging above everyone's head. It is his character, seen maybe three times, that really encompasses the primal level of emotion being dealt with. His breakdowns, whether tear-streaked and composed or head in hands convulsions, show the bond these two men have is one that stands the test of time and any circumstance to come its way.<br /><br />After that phone call, begins the journey to meet new people. Thomas is on some sort of mission to help alleviate the monetary troubles of mortally ill folk, trying to stay afloat despite the heavy burden of medical bills and survival. This progression takes many turns, from a "blind, vegan, meat salesman" that he berates to see whether he can get him to explode; to a phase two donor-necessity heart patient, unable to print her line of stationary, or even run with her Great Dane Duke; to an abused and scared Latino mother of two, too afraid to leave her boyfriend; to a dying hockey coach that instills faith in a downtrodden youth community; to a little boy in need of a bone marrow transplant. There are people who live with the pain and inevitable future with a disposition of hope and wanting to cherish each day, and there are those attempting to beat it by cutting corners and spending all their money at the expense of those who need it to go out in style. Why it is up to Thomas to weed through the mix and find those that deserve his "gift" is unknown at first, as is why this man, seen in flashbacks as an aeronautical engineer with a beautiful wife and huge beachfront home, is now living in a motel, driving a beat-up car, going door to door in order to audit for the IRS. As he says, though, "he kind of stumbled into the job".<br /><br />Smith's quest as Thomas is a long and painful one, tempered with moments of clarity and honest compassion. As a man with the means to help, he takes his job seriously, crossing off people undeserving and testing those he believes are worthy to the nth degree. If that means he must yell and make fun of them, he must do it. At every step, though, you see the suffering in his eyes, the pain eating away at his soul, taking each step towards his fate, one as a saint of redemption, not only for those he wants to help, but for himself as well. It is an award-worthy performance and I only wish Smith would do more dramas like this instead of his blockbuster action summer tentpoles, because, while they are fun, this guy is too good for them. The man better win an Oscar before he is done or it will be a travestyat least in my mind.<br /><br />The rest of the cast is stellar across the board. Woody Harrelson as the blind salesman is pitch-perfect handicap with a joy of life. His shy smile and belief in humanity comes across throughout, whether on the phone being yelled at, sitting in a diner eating his pie, or at the piano in the park, playing for all who will listen. Elpidia Carrillo, as the abused mother, is fantastic, showing the hard evolution from prideful to scared to completely overwhelmed by the kindness of a stranger, allowing her family to finally be safe. And Rosario Dawson shines as the "once hot" young woman, beaten and broken by lengthy hospital stays, all but given up on living life to find love and happiness. It is the introduction of Smith's Thomas that opens her eyes again to be a woman, a free-spirited sexual creature that can just live without fear of wondering what day will be her last.