Mogelijk het meest briljante aan Che: Deel twee, als we het in onze gedachten beginnen te integreren met Deel een, is dat er geen opheldering is over de reden waarom Che na de revolutie koos voor een vertrouwelijke aftocht uit Cuba, geen toespeling op zijn ervaringen in de Kongo, geen opheldering over de reden waarom hij Bolivia koos als zijn volgende bestemming voor een staatsgreep, geen toespeling op de politieke beslissingen die hij als jongeman op zijn motor door Zuid-Amerika nam en die Walter Salles op prominente wijze heeft verzwegen. Er wordt buitengewoon veel aandacht besteed aan Che's ontmoeting met de vrijwilligers die zijn guerrillagroeperingen vergezellen. Toch wordt er nauwelijks moeite gedaan om hen als individuen te benoemen, om de betrokken relaties vast te stellen. Hij is redelijk onredelijk. Che huldigt een onwrikbare doctrine dat hij geen gewonde achterlaat. Maar er is geen gevoel dat hij zich rechtstreeks met zijn mannen bezighoudt. Dat is het concept.<br />In deel 1, op Cuba, worden de rebellen verwelkomd door de dorpelingen, krijgen ze voedsel en onderdak en worden ze gesteund in wat een zegevierende revolutie begint te worden. Hier, in Bolivia, is er niet veel begrip. Dorpelingen ontmaskeren hem. Ze beschermen regeringstroepen, niet de zijne. Als hij uitweidt over de eenzijdigheid van het medische systeem van de regering, lijkt zijn publiek niet geïnteresseerd. Je kunt een volk niet tot een revolutie aanzetten als het niet wil gehoorzamen. Soderbergh laat zien hoe Amerikaanse militaire adviseurs met de Bolivianen samenwerken, maar hij geeft de Verenigde Staten niet de schuld van Che's ineenstorting. Che lijkt zijn gevecht en de plek waar hij het wilde hebben verkeerd te hebben ingeschat.<br />Bij het tonen van beide oorlogen bouwt Soderbergh zijn gevechtsscènes niet op als acties met specifieke resultaten. Che's mannen vallen aan en worden aangevallen. Ze wisselen vuur uit met aanvallers in de verte. In het algemeen wordt de groep in de nasleep van de strijd uitgedund en wordt het dodental niet opgeschort. Dit is geen oorlogsfilm. Het gaat over de redelijk onredelijke drang van één man om door te gaan. Er is geen uitvoerige cinematografie. Soderbergh beziet Che's onwrikbare toewijding met een vastberaden blik. Er zijn opmerkelijke sporadisch gemaakte close-ups van de ingewanden, maar omdat ze zo schaars zijn, zijn ze des te krachtiger, zoals Che's pov-opname tijdens zijn laatste ronde. Er is een overvloed aan terrein, waar deze mannen weken achtereen leven, en het allesoverheersende effect is van loomheid, omdat Guevara zelf een deel van de tijd malaria heeft.<br />Benicio Del Toro, een van de producenten van de film, geeft een kampioensoptreden, niet in de laatste plaats omdat het bescheiden is. Hij wordt niet als de gehaaide held afgeschilderd zoals de meeste epische helden. Op Cuba komt hij op als overwinnaar, in Bolivia valt hij terug, en af en toe is hij zelfs moeilijk te onderscheiden van een wirwar van baard en haar. Del Toro illustreert niet zozeer een identiteit als wel een houding. Je denkt misschien dat de film te lang is. Ik denk dat er een oprechte reden is voor zijn breedte. Che's affaires op Cuba en vooral in Bolivia waren geen opeenvolging van afleveringen en sketches, maar een onderneming van uithoudingsvermogen die je bijna krankzinnig zou kunnen noemen. Uiteindelijk is Che als geheel of in delen een commercieel doorslaande film, een film waarin de regisseur begint met het begrijpen van de grenzen die aan de cinematografische biografie ten grondslag liggen en zich geleidelijk binnen die grenzen werkt.
Possibly the most brilliant thing about Che: Part Two, as we begin to integrate it with Part One in our minds, is that there is no clarification of why Che chose to confidentially abscond from Cuba after the revolution, no allusion to his experience in the Congo, no clarification of why he chose Bolivia as his subsequent setting for a coup d'etat, no allusion to the political decisions he made as a young man motorcycling across South America, which Walter Salles has given prominent familiarity. Extraordinary focus is given to Che meeting the volunteers who accompany his guerrilla factions. Yet hardly any endeavor is made to single them out as individuals, to establish involved relationships. He is reasonably unreasonable. Che drives an unbreakable doctrine to leave no wounded man behind. But there is no feeling that he is deeply directly concerned with his men. It is the concept.<br /><br />In Part 1, in Cuba, the rebels are welcomed by the people of the villages, given food and cover, supported in what grows to be a victorious revolution. Here, in Bolivia, not much understanding is apparent. Villagers expose him. They protect government troops, not his own. When he expounds on the onesidedness of the government medical system, his audience appears uninterested. You cannot lead a people into revolution if they do not want to comply. Soderbergh shows U.S. military advisers working with the Bolivians, but doesn't fault the United States for Che's collapse. Che seems to have just misfigured his fight and the place where he wanted to have it.<br /><br />In showcasing both wars, Soderbergh doesn't build his battle scenes as actions with specific results. Che's men attack and are attacked. They exchange fire with faraway assailants. There is generally a cut to the group in the aftershock of combat, its death toll not paused for. This is not a war movie. It is about one man's reasonably unreasonable drive to endure. There is no elaborate cinematography. Soderbergh looks firmly at Che's inflexible dedication. There are remarkable sporadic visceral shots, but being few they are all the more powerful, such as Che's POV shot during his final beats. There is an abundance of the terrain, where these men live for weeks at a time, and the all-consuming effect is of languor, Guevara himself having malaria part of the time.<br /><br />Benicio Del Toro, one of the film's producers, gives a champion's performance, not least because it's modest. He isn't portrayed as the cutting edge like most epic heroes. In Cuba, he arises in conquest, in Bolivia, he falls to the reverse, and occasionally is actually difficult to distinguish behind a tangle of beard and hair. Del Toro illustrates not so much an identity as an attitude. You may think the film is too long. I think there's a genuine cause for its breadth. Guevara's affairs in Cuba and particularly Bolivia was not a sequence of episodes and sketches, but an undertaking of staying power that might virtually be called insane. In the end, Che as a whole or in parts is a commercially ballsy movie, one where its director begins by understanding the limits innate in cinematic biography and working progressively within those means.