Daniel Day-Lewis is Christy Brown, een slachtoffer van hersenverlamming die 'My Left Foot' gebruikt om te schrijven en te schilderen in deze ongelooflijke film uit 1989. De film heeft ook Brenda Fricker als Christy's moeder, Ray McAnally, Fiona Shaw en Hugh O'Conor. Hun briljante optredens, geweldige script en fantastische regie door Jim Sheridan helpen om een levendig portret te schilderen van Christy Brown, een kunstenaar en schrijver die in 1981 op 49-jarige leeftijd overleed.<br />Brown werd geboren in een katholiek middenklassegezin waar zijn moeder voortdurend zwanger was (22 kinderen in totaal, van wie er 13 in leven bleven). Zijn vader beschouwde Christy als geestelijk en lichamelijk gehandicapt, maar hij wilde niet dat zijn zoon naar een tehuis ging. De kinderen in het gezin namen elke dag afscheid van hem als ze naar school gingen, en dan gaf zijn moeder hem te eten en praatte met hem.<br />In de film geeft Fricker blijk van het gevoel van een vrouw die, ondanks het feit dat ze omringd is door een groot gezin, iemand nodig heeft om mee te praten. Christy zegt niets terug. Uiteindelijk wordt er een kar voor hem gevonden, en de kinderen uit de buurt, die hem allemaal al kennen sinds hij een baby was, betrekken hem bij al hun activiteiten. Het enige lichaamsdeel dat goed werkt is zijn linkervoet, en als de kinderen ontdekken hoe goed hij trapt, laten ze hem met dat doel naar voetbalwedstrijden gaan. Een van de leukste dingen van de film is de ontspannen manier waarop de andere kinderen hem behandelen.<br /><0x3E> Er zijn veel krachtige scènes, maar geen ervan is zo krachtig als die waarin Christy 'Moeder' op de vloer schrijft met een krijtje tussen zijn tenen. 'Hij is een echte Brown,' verklaart zijn vader, terwijl hij hem op zijn schouders hijst en naar de pub draagt. Als hij de pub binnenloopt, verkondigt hij: 'Mijn zoon is een genie.' De dingen veranderen als Christy ouder wordt, omdat hij de verlangens en emoties van een jonge jongen heeft. Hij ontwikkelt verliefdheden, wordt afgewezen en gaat meer in zichzelf op, gaat schilderen. Uiteindelijk gaat hij in therapie in een kliniek in de buurt en werkt thuis met een therapeut, Eileen (Fiona Shaw). Hij wordt verliefd op haar. Als hij erachter komt dat ze verloofd is, wordt hij bijna gek. Maar hij overleeft het om te leven, te schilderen, te schrijven (drie boeken in totaal) en weer lief te hebben.<br />Omdat het een film is, moesten bepaalde dingen er noodzakelijkerwijs uit en moesten de personages gecombineerd worden. Er werd bij Brown pas na een tijdje vastgesteld dat hij hersenverlamming had, en dat werd uit de film gehouden. De therapeute Eileen is in feite een combinatie van drie belangrijke therapeutische figuren in Christy's leven, en hoewel we weten dat zijn moeder geloofde dat hij een goed stel hersens had, werkte ze in werkelijkheid heel hard met Christy toen hij een kind was en haar het alfabet leerde, enzovoort. Ook had Christy vóór Mary een relatie van 12 jaar met de vrouw aan wie hij 'My Left Foot' opdroeg. En het typische Hollywood-einde, 9 jaar voor zijn dood, waarin verwaarlozing door zijn vrouw een rol kan hebben gespeeld, maakt het verhaal niet af.<br />Ondanks dat alles is Christy Browns biopic ongelooflijk krachtig, temeer daar hij twee rollen heeft: Hugh O'Conor als de jonge Christy en Daniel Day-Lewis als de volwassen Christy. De gezichtsuitdrukking van O'Conor en de manier waarop hij zijn misvormde lichaam meesleept, is hartverscheurend. De ene is uitgeput voor hem en tegelijkertijd diepbedroefd. En wat valt er te zeggen over Daniel Day-Lewis, een van de grootste acteurs ter wereld <0xE2><0x80><0x93> hij brengt Christy helemaal tot leven, een volgroeid, intelligent menselijk wezen dat in staat is te vloeken, kwaad te worden, bitter, dronken, opdringerig, wellustig, grappig en liefhebbend. Een welverdiende Oscar won hij in hetzelfde jaar dat Tom Cruise genomineerd werd voor 'Born on the Fourth of July'. Ik herinner me dat iemand een brief aan de redacteur schreef dat Cruise zo sensationeel was, wat was er mis met de Academy? Eh, niets voor de verandering. Helemaal niets.<br />Brenda Fricker is verbazingwekkend als Christy. Christy's moeder, die altijd in hem blijft geloven en in wat hij kan en die haar gezin en haar man bij elkaar houdt in moeilijke tijden. Het mooie aan Frickers optreden is dat de steun, liefde en werkethiek voor de moeder van nature lijken te komen. Het personage zou zichzelf nooit als een heldin beschouwen of als iemand die iets ongewoons doet. Fricker toont ons een religieuze, maar niet fanatieke vrouw die gelooft dat haar plichten op aarde zijn om een goede echtgenote en moeder te zijn. En wat er ook gebeurt, zelfs als haar man werkloos is, hun dochter het huis uit gooit omdat ze zwanger is, of wat dan ook, ze redt het. Ze spaart geld voor Christy's moeder. In haar rolstoel ontvangt ze foto's van haar dochter en de baby, begint ze achter in het huis een kamer voor Christy te bouwen. Allemaal onderdeel van een dagtaak. Een prestatie die de Oscar die ze heeft gekregen waardig is.<br />Browns leven was ingewikkelder dan deze inspirerende film, maar dit is voor alle betrokkenen een verbazingwekkende prestatie en een must-see.
Daniel Day-Lewis is Christy Brown, a victim of cerebral palsy who uses "My Left Foot" to write and paint in this incredible 1989 film. The movie also stars Brenda Fricker as Christy's mother, Ray McAnally, Fiona Shaw and Hugh O'Conor. Their brilliant performances, great script and wonderful direction by Jim Sheridan help to paint a vivid portrait of Christy Brown, an artist and writer who died in 1981 at the age of 49.<br /><br />Brown was born into a lower middle-class Catholic family where his mother was constantly pregnant (22 children in total, 13 of whom survived). His father considered Christy mentally retarded as well as physically handicapped, but he would not permit his son to go into a home. The children in the family would bid goodbye to him each day as they went off to school, and then his mother would feed him and talk to him.<br /><br />In the movie, Fricker conveys the sense of a woman who, despite being surrounded by a huge family, needs someone to talk to. Christy doesn't talk back. Eventually a cart is found for him to ride in, and the neighborhood kids, all of whom have known him since he was a baby, include him in all of their activities. The only part of his body that works really well is his left foot, and when the kids find out how well he kicks, they put him into soccer games for just that purpose. One of the nicest parts of the film is the relaxed way the in which the other children treat him.<br /><br />There are many powerful scenes, but none as powerful as Christy writing "Mother" on the floor holding a piece of chalk between his toes. "He's a true Brown," his father declares, hoisting him on his shoulders and carrying him to the pub. Walking into the pub, he announces, "My son's a genius." Things change when Christy grows older because he has a young boy's desires and emotions. He develops crushes, is rejected and goes more into himself, turning to painting. Eventually he goes into therapy in a nearby clinic and works with a therapist, Eileen (Fiona Shaw) at home. He falls in love with her. When he finds out she's engaged, he nearly goes crazy. But he survives to live, to paint, to write (three books in total) and to love again.<br /><br />Because it's a film, by necessity certain things had to be left out and characters combined. Brown wasn't actually diagnosed with cerebral palsy for some time, which was left out of the movie. The therapist Eileen is actually a combination of three important therapeutic figures in Christy's life, and though we know that his mother believed he had a good mind, in truth, she worked very hard with Christy when he was a child teaching him the alphabet, etc. Also, before Mary, Christy had a 12-year relationship with the woman to whom he dedicated "My Left Foot." And the typical Hollywood ending, 9 years before his death where neglect by his wife may have been a factor, doesn't finish the story.<br /><br />Despite all of that, Christy Brown's biopic is incredibly powerful, all the more so because of two performances: Hugh O'Conor as young Christy and Daniel Day-Lewis as the adult Christy. O'Conor's facial expression and the way he drags his warped body is gut-wrenching. One is exhausted for him and heartbroken at the same time.<br /><br />And what can be said about Daniel Day-Lewis, one of the greatest actors in the world - he brings Christy totally to life, a fully fleshed out, intelligent human being capable of swearing, becoming angry, bitter, drunk, pushy, lecherous, funny and loving. A well-deserved Oscar won in the same year that Tom Cruise was nominated for "Born on the Fourth of July." I remember someone writing a letter to the editor somewhere that Cruise was so sensational, what was wrong with the Academy? Uh, nothing for a change. Nothing at all.<br /><br />Brenda Fricker is amazing as Christy's mother, who never stops believing in him and what he can do and who holds her family and husband together during the hard times. The wonderful thing about Fricker's performance is that the support, love and work ethic seem to come naturally to the mother. The character would never consider herself a heroine or as someone doing something out of the ordinary. Fricker shows us a religious but not fanatic woman who believes her duties on earth are to be a good wife and mother. And no matter what, even when her husband is out of work, throws their daughter out of the house for being pregnant, whatever, she manages. She saves money for Christy's wheelchair, she receives photos of her daughter and the baby, she starts building a room for Christy in the back of the house. All part of a day's work. A performance worthy of the Oscar she received.<br /><br />Brown's life was more complicated than this inspiring film, but this is an amazing achievement by all involved and a must-see.