De meest bizarre van de filmgenres is de zogenaamde 'Grote Dames van de Grand Guignol': horrorfilms die een overdreven melodrama combineren met gothische sensaties en altijd worden geregisseerd door een doorgewinterde en bijna vergeten actrice uit de gouden eeuw van de film, in onflatteuze rollen van lange lijdende slachtoffers of krijsende, kwaadaardige harpijen. Dit genre verschafte hun een ongebruikelijke manier van acteren die hen in staat stelde weer eens op het witte doek te pronken en nieuwe generaties fans te winnen ten koste van hun glamoureuze beelden van vroeger.<br />'Wat is er met Helen?' Debbie Reynolds en Shelley Winters zijn de laatste druppel van dit subgenre met verbluffende optredens van zowel Debbie Reynolds als Shelley Winters als de gekwelde moeders van twee veroordeelde misdadigers die in de jaren dertig van hun verleden weglopen naar het zonnige Californië om een talentenjacht te openen voor gretige moeders die willen dat hun dochters de volgende Shirley Temple worden. In Californië krijgt Debbie geluk, cliënten, tango, tapdansen en een nieuwe liefde (Dennis Weaver intussen maakt Shelley gek met afschuwelijke flashbacks, bedreigende anonieme telefoontjes, bedreigende vreemden, bedreigende Agnes Moorehead als radioevangeliste, schattige konijntjes (!) en een ongelukkige ontmoeting met een elektrische ventilator (au!). Het slordige script (geschreven door Henry Farrell, de man die dit genre is begonnen met 'What Happened to Baby Jane', samen met de meesterregisseur Robert Aldrich, Joan Crawford en Bette Davis) zit vol gaten in de plot, dwaalsporen en gemiste kansen die deze film groot hadden kunnen maken: de onderliggende thema's van het verknipte moederschap (met Debbie en Shelleys personages als'mislukte moeders' en de aanmatigende mammies van de kindsterren) en de obsessieve band tussen de vrouwen (de relatie tussen Debbie en Shelley en het feit dat de paar mannelijke personages in deze film ofwel sinister ofwel louche zijn, zelfs Dennis Weaver droomt van een Texaan) zijn gemiste kansen. In plaats daarvan krijgen we musicals, intermezzo's en dansende kleuters van Debbie Reynolds, hoewel het leuk is om te zien dat de film veel te veel tijd in beslag neemt van wat zogenaamd een psychologische afkoeling is. Maar toch is deze film hoogst vermakelijk. De twee sterren en de stijlvolle regie van Curtis Harrington halen de tekortkomingen er gemakkelijk uit. De filmrecreatie van de jaren dertig is kleurrijk en elegant (kijk maar naar Debbies kleren!) en gemaakt met een heel krap budget. De toenemende sfeer van waanzin en hysterie is echt griezelig, met een schokkende finale die je nog dagen zal achtervolgen. En je zou dat malle 'Goody, goody'-nummer dat door de film heen galmt ook niet gemakkelijk vergeten. En als je een steeds waanzinniger wordende Shelley Winters elke Debbie Reynolds-film ziet naaien ze stuk voor stuk met haar. kans op geluk is een spektakel om naar te kijken!<br />8 van de 10.
The most bizarre of the cinematic sub-genres is the so called "The Great Ladies of the Grand Guignol": camp horror films which combined over-the-top melodrama with gothic thrills and always starred by seasoned and almost forgotten actress from hollywood golden age in unflattering roles of either long suffering victims or screeching evil harpies. This genre provided them with an unusual acting showcase that allowed strut their stuff on the screen once again and win new generations of fans at expense of their glamorous images from yesterday.<br /><br />"What's the matter with Helen" is the last drop of this sub-genre with stunning performances of both Debbie Reynolds and Shelley Winters as the troubled mothers of two convicted criminals who run away from their past to the sunny California in the 1930s to open a talent school to milk out the eagerly mothers who want their daughters to be the next Shirley Temple. In California, Debbie gets happiness, clients, tango, tap dancing and a new love interest (Dennis Weaver meanwhile Shelley gets wacko with horrible flashbacks, menacing anonymous calls, menacing strangers, menacing Agnes Moorehead as a radio evangelist, cute little rabbits (!) and an unfortunate encounter with an electric fan (ouch!).<br /><br />The sloppy script (penned by Henry Farrell, the man who started all this genre with "Whatever Happened to Baby Jane" along with master director Robert Aldrich, Joan Crawford and Bette Davis) is full of plot holes, red herrings and wasted opportunities that could had made this movie great: the underlying themes of twisted motherhood (with Debbie and Shelley's characters as "failed mothers" and the overbearing mommies of the child stars) and obsessive female bonding (Debbie and Shelley relationship and the fact that the few male characters of this movie are either sinister or sleazy even Dennis Weaver dream boat Texan) are wasted. Instead we get Debbie Reynolds musicals interludes and dancing tots, although fun to watch take too much screen time of what is supposedly to be a psychological chiller. But still this movie is highly entertaining. The two stars and Curtis Harrington stylish direction easily overcomes its flaws. The movie recreation of the 1930's is colorful and elegant (look at Debbie's clothes!) made with a very tight budget. The increasing atmosphere of madness and hysteria is genuinely creepy with a shocking finale that will haunt you for days. And you wouldn't easily forget that silly "Goody, goody" song that runs through the movie either. And seeing an increasingly mad Shelley Winters screw every one of Debbie Reynolds' chances at happiness is a hoot to watch!<br /><br />8 out of 10.