De meeste martial-artsfilms uit de jaren zeventig (en tachtig) van de vorige eeuw functioneren nauwelijks als film; meestal zijn er een paar goed voorbereide vechtscènes, maar de plot is te dun om de gaten tussen die punten op te vullen <0xE2><0x80><0x93> net als pornofilms, eigenlijk.<br />Maar deze doet verschillende dingen goed. Het meest opvallend zijn de richting en de choreografie, die elke strijder tot een'stijl' beperken <0xE2><0x80><0x93> het is in feite gebaseerd op Chinese circusacrobatiek en komisch theater, maar het effect is goed.<br />Ten tweede is er de taal van de camera, die enkele indrukwekkende technieken gebruikt (zelfs volgens de huidige maatstaven) en de projectiesnelheid verandert van real time naar slow motion, en van ongefilterd naar gefilterd beeld en van beeld naar verleden of toekomst. Het meest opvallende, maar ook het krachtigste en meest onverwachte is de opbouw. De winnaar van deze wedstrijd wordt bepaald door wie het verhaal 'ontvouwt'. De meester (de schrijver) zet een spel op waarbij de hoofdpersoon niet weet wie hij zoekt, wat dezelfde situatie is als waarin wij ons nu bevinden. Een voor een komt hij erachter wie wie is, in dezelfde mate als wij erachter komen wie wie is. Het is allemaal gebaseerd op een tragedie/noir-boog. Het einde neigt naar ironie, <0xC3><0xA0> la 'The Sting'. Veel knapper dan wat we gewoonlijk uit dit genre te zien krijgen.<br />Het idee van 'vijf gifs' is het sjabloon voor Tarantino's 'dodelijke addermoordenaars' uit de'moordwet'-boeken.
Most 70s (and 80s) Kong Kong martial arts films barely function as movies; usually there are a few well-planned fight sequences, but the plot is scraped pretty thin to fill in the gaps between those nodes -- like porno films, really.<br /><br />But this one does several things well. Most overtly, there is the direction and choreography, which confines each combatant to a 'style' -- it's really based on Chinese circus acrobatics and comedic theater, but the effect works.<br /><br />Second, there is the language of the camera, which uses some impressive techniques(even by today's measure), changing projection speeds from real time time to slow motion, and from unfiltered to filtered views to depict story direction toward the past or toward the future.<br /><br />Least overt, but most powerful and unexpected, is the construction. The winner of this contest is determined by who 'unfolds' the story. The master (the writer) sets up a game where the lead character doesn't know who he's seeking, which is the same situation we viewers find ourselves in. One by one, he figures out who is who, at the same rate we find out who is who. It all follows a tragedy/noir arc. The ending tends toward irony, a la "The Sting". Much more clever stuff than what we usually get out of this genre.<br /><br />The 'five venoms' idea is the template for Tarantino's 'deadly viper assassins' from the "Kill Bill" volumes.