Bonfires of the Vanities is een film die baadt in het zweet. Ik kan me geen film herinneren die zo zijn best heeft gedaan om zo genadeloos provocerend, uitdagend en belangrijk te zijn, en toch zo consequent heeft gefaald. Het is als een komiek die niet aan het lachen wordt gemaakt, maar het toneel niet af kan. Hoe harder de film zijn best doet, hoe harder elke poging tot lachen resulteert in een daverende dreun. De wanhoop die de film uitstraalt, is zo schrijnend dat het bijna medelijden opwekt voor alle betrokkenen.<br />De film bereikt slechts twee keer de status van lach-uit-hard gelach. Eén keer in de ogen van Geraldo Rivera, die een onaangename, arrogante en amorele tv-journalist speelt <0xE2><0x80><0x93> wat alleen maar grappig is omdat hij dat blijkbaar doet. De andere scène die het verdient om te worden uitgelachen, is het laatste 'grote moment' van de film, waarin de door Morgan Freeman gespeelde rechter een schijnheilige preek afsteekt over wat moraliteit is ('Dat heb je van je moeder geleerd!'). De hoogdravendheid van het moment is zo beledigend dat het bijna absurd is.<br />Toch moet je toegeven dat het een nobele poging is. De film heeft een goede, zij het slecht gecaste, groep acteurs, die personages proberen te maken van dunne karikaturen van karton. De film ziet er professioneel uit en de kleine filmische tierelantijnen waar regisseur Brian DePalma zo dol op is, zijn duidelijk, al zijn ze niet bijzonder effectief. Maar de film, die kennelijk een commentaar wil zijn op de moderne moraal en ethiek, komt nooit boven het niveau van een tekenfilm uit. Satire vereist stijl. Een klucht vereist energie. Zelfs een sitcom vereist timing. Maar de beste vuurpijlen zijn wanhoop. Uiteindelijk wil je niet lachen, je wilt je alleen maar afwenden.
Bonfires of the Vanities is a film drenched in flop sweat. I can recall no film that has tried so hard to be so unrelentingly outrageous, provocative and important, yet failed so consistently across the board. It is like a stand up comic who's not getting laughs, but can't leave the stage. The harder the film tries, the louder each attempt at a laugh results in a resounding thud. The desperation the film displays is so glaring it almost rouses pity for all those involved.<br /><br />The film achieves laugh-out-loud status only twice. Once is in the sight of Geraldo Rivera playing an obnoxious, arrogant and amoral TV tabloid journalist -- which is funny only because he apparently doesn't realize he is playing himself. The other scene that deserves to be laughed at is the film's final "big moment," wherein the judge played by Morgan Freeman delivers the sanctimonious lecture about what morality is ("it's what your mama taught ya!"). The pomposity of the moment is insulting to the point of being absurd. <br /><br />Yet, one must admit it is a noble effort. It does have a good, if poorly cast, band of actors, who try to make characters out of cardboard thin caricatures. The film looks professionally made and the little cinematic flourishes that director Brian DePalma just loves are apparent, if not particularly effective. But the film, which apparently wishes to be a commentary on modern morals and ethics, never arises above the level of cartoon. Satire requires style. Farce requires energy. Even sitcom requires timing. But the best Bonfires can muster is desperation. In the end, you don't want to laugh, you just want to turn away.