Amerikaanse filmmakers besloten een film te maken waarvan ze denken dat-ie Japans is. De personages zijn allemaal slecht vertegenwoordigd, de acteurs zijn niet eens Japans en het decor is goedkoop, onecht en vertegenwoordigt beslist geen Kyoto in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw. Wie het boek ooit heeft gelezen, begrijpt dat de scriptschrijvers geen enkele extra waarde hebben toegevoegd om de film van het script te onderscheiden. Erger nog, ze hebben de oorspronkelijke plotlijn zelfs met een paar mafkezen veranderd. Rob Marshall gebruikt voor zijn twee hoofdpersonen twee bekende Chinese acteurs die al eerder samen in een gehurkte tijger-verborgen-draak hebben gespeeld. Marshall heeft waarschijnlijk één Chinese film gezien en ook al vertegenwoordigen ze de Japanse cultuur, als je die twee acteurs weer samen ziet, worden de films nog belachelijker. De laatste scène in Kill Bill is tien keer zo Japans als die in deze film.
American film makers decided to make a film they think is Japanese. The characters all badly represented, the actors are not even Japanese and the set is cheap, unreal and definitely doesn't represent Kyoto in Early 20ties and 30ties. Who ever read the book understand that the script writers didn't add any extra value to differentiate the movie from the script. Worse, they even changed the original plot line with a few goofs. Rob Marshall is using for his two main characters two well known Chinese actors who joined before in crouching tiger hidden dragon. Marshall probably saw one Chinese movie and tho they represent Japanese culture. Seeing those two actors together again even makes the movies more ridiculous. Quentine Tarantino's last scene in Kill Bill #1 is ten times more Japanese made than that of this movie.