Als je Moederdag hebt gelezen en je hebt er (net als ik) zo van genoten dat je de film gewoon moet zien, dan moet je begrijpen dat je een fundamenteel element van Vonnguts werk moet begrijpen <0xE2><0x80><0x93> dat achter zijn verhaal Vonnegut zelf schuilgaat, en dat je een menselijke geest niet op het scherm kunt zetten. Zijn wit en humor kunnen gewoon niet worden weergegeven in een scenario of zelfs maar in de beste acteerprestatie. Ik geloof dat deze film de sleutelvragen die Vonnegut in zijn boek stelt overstijgt, maar die veelvuldige cynische satires op de pagina's komen niet op het scherm voor. Betekent dit dat de film het doel mist? Natuurlijk niet. Naar mijn mening slaagt de film omdat hij niet probeert de ervaring van het lezen van het boek na te bootsen (dit is geen medium voor mensen die te lui zijn om een bladzijde om te slaan). Hij slaagt omdat hij de fundamentele elementen van een verhaal dat is gecreëerd door een van Amerika's ware artistieke schatten, gebruikt en die zonder voorwendsel in een kader plaatst. Ik heb andere filmversies van Vonnegut-boeken gezien waarin de regisseur duidelijk probeert Vonneguts genialiteit te sturen en de greep op zijn eigen ambacht verliest. Ik zou deze film niet tot een van de beste rekenen die ik ooit heb gezien, maar hij staat op zijn eigen benen als een film die de moeite waard is. Moeder Nacht vertelt zijn verhaal op een briljante manier, of ze nu probeert er iets aan toe te voegen of niet, en bewaart de fundamentele lessen van het verhaal zonder verwarring, afleiding of teleurstelling.
If you've read Mother Night and enjoyed it so much (as I did) that you just have to see the movie, understand that you have to understand a fundamental element of Vonngut's writing - that beyond his story lies Vonnegut himself, and that you can't put a human mind on the screen. His whit and humor just cannot be transcribed by a screenplay or even the best acting performance. I believe that this movie exceeds in asking the key questions that Vonnegut poses in his book, but those frequent cynical moments of satire found on the page are not found on the screen. Does this mean that the movie misses the mark? Of course not. In my opinion, the movie succeeds because it does not try to recreate the experience of reading the book (this is not a medium for those too lazy to turn a page). It succeeds because it takes the fundamental elements of a story created by one of America's true artistic treasures and presents it in a a framework without pretense. I've seen other movie versions of Vonnegut books where the director obviously tries to channel Vonnegut's genius and loses grip on his own craft. I would not place this movie as one of the best I've seen, but it stands on its own legs as one well worth watching. By taking Vonnegut's "voice" out of the movie's narration or trying to insert it however it can, Mother Night tells his story brilliantly, and preserves the story's fundamental lessons without confusion, distraction, or disappointment.