De komische kracht van Pryor en Gleason kon deze hond niet behoeden voor de flinterdunne plot, het zwakke scenario, het armzalige acteerwerk en de lachwekkende continuïteit van deze puinhoop. Er zijn maar een paar gedenkwaardige momenten, maar de put droogt snel op. Als kind herinner ik me dit als een Luke-warm voertuig voor de twee acteurs-acteurs, maar er was altijd iets vreemds aan de stroom en het gevoel van wat er in elke scène werd overgebracht en hoe dit verband houdt met de plot in het algemeen. Nu ik het na al die jaren opnieuw bekijk, schreeuwt het om een grote grap. Ik ben niet zo geïnteresseerd in de raciale controverse, want ik zou het niet erg vinden als een film dat onderwerp met een beetje luchthartigheid ter sprake bracht. De meest voor de hand liggende fout die ik maak, is dat de scènes zijn opgezet als een onsamenhangende, niet-gerelateerde serie situatieskomedie-fragmenten van twee minuten (die niet eens allemaal even goed zijn), die door de redacteur na een nacht doorhalen in de plaatselijke kroeg aan elkaar waren geniet. Karakters veranderen gevoelens en motieven op een dubbeltje, zonder rijm of reden, tussen scènes en binnen scènes, waardoor het lijkt alsof niemand enig idee had wat hij uit het scenario kon halen. Niet dat het om te beginnen al een juweeltje was. Ik heb medelijden met de twee acteurs wier nalatenschap wordt bezoedeld door deze ramp die nooit had mogen gebeuren.
The comedic might of Pryor and Gleason couldn't save this dog from the tissue-thin plot, weak script, dismal acting, and laughable continuity in editing this mess together. It has a very few memorable moments, but the well dries up quickly. As a kid I remember this as a Luke-warm vehicle for the two actor-comedians, but there was always something strange about the flow and feeling of what was being conveyed in each scene and how this ties to the plot overall. Watching it again after many years, it screams schlock-a-mania. I'm not so concerned with the racial controversy, as I wouldn't mind seeing a movie take that issue on with a little levity. The most obvious fault to me is that the scenes are laid out like a jumbled, non-related series of 2 minute situation comedy bits (any not very good ones at that), that were stapled together by the editor after an all-nighter at the local watering hole. Characters change feelings and motivations on a dime, without rhyme nor reason, between scenes and within scenes, making this feel as though no one had any idea of what to get out of the screenplay. Not that it was any gem to start with. I feel bad for the two actors whose legacy is marred by this disaster that should never have been made. Maybe my sense of humor has become too refined...