Ja, ik'snap' Pasolini en zijn milieu, maar tegelijkertijd heb ik het gevoel dat zijn 'Decameron' grotendeels wordt overschat, en meer dan een beetje verontrustend is. Overschat, omdat het zogenaamde'realisme' dat hij introduceert (meutes mensen, afbrokkelende architectuur, enz.) wordt overschaduwd door de absurde en ronduit maffe manier waarop de personages zich gedragen. Bij het nastreven van realisme maakte Pasolini gebruik van veel niet-acteurs, maar hun herten-in-de-koplampen-gestaar en hun pijnlijk onhandige manier van acteren geven het geheel een vreselijk uit de toon vallend en inconsequent gevoel. En eerlijk gezegd zijn veel van de tandeloze, misvormde mensen pijnlijk om naar te kijken.<br />En Pasolini's 'Decameron' is verontrustend (voor mij tenminste) vanwege de terloopse en veelvuldig voorkomende homoseksuele inhoud. Ik ook niet) maar omdat de nadruk die Pasolini legt op homo-erotische beelden en situaties in tegenspraak is met het neo-realisme dat hij anders propageert, dus komt het over als nodeloos en geforceerd. Je kunt hem bijna horen zeggen: 'O, ik moet er een leuke, naakte jongen in zetten!' Soms lijkt het erop dat Pasolini de homoseksuele invalshoek probeert op te voeren om zijn neus op te halen voor critici, en andere keren omdat hij zelf van dat aspect geniet, ongeacht waar zijn publiek de voorkeur aan geeft.<br /><br />De onsamenhangendheid van de negen of tien verschillende verhalen in Pasolini's 'Decameron' kwam op mij over als een tekortkoming van Pasolini als verhalenverteller, in plaats van een aspect van het neo-realisme. Hij lijkt bij elk verhaal verveeld te raken en dus wikkelt hij ze nogal weinig overtuigend en met weinig overtuiging af. Zelfs de laatste dialoog van Pasolini in de film, die sommige mensen kernachtig lijken te vinden ('Waarom zou je een kunstwerk maken als het zoveel mooier is om erover te dromen?') <0xE2><0x80><0x93> ik vraag me alleen af waarom Pasolini de moeite zou nemen een film te maken als hij er zo over dacht. Naar mijn mening is een veel beter gemaakte film (en met MEER homoseksuele inhoud) Fellini's 'Satyricon'. Die zit ook vol met bizar uitziende mensen en absurde situaties, maar slaagt erin te slagen door zijn tempo, richting en sterke verhaallijn, terwijl 'Decameron' door diezelfde elementen faalt.
Yeah, I "get" Pasolini and his milieu, but at the same time, I feel his "Decameron" is largely overrated, and more than a little disturbing. Overrated because the supposed "realism" he introduces (milling crowds, crumbling architecture, etc.) are mooted by the absurd and downright goofy way that the characters behave. In the pursuit of realism, Pasolini utilized many non-actors, but their deer-in-the-headlights stares and painfully awkward line delivery gives the whole a terribly off-kilter and inconsistent feel. And frankly -- many of the toothless, misshapenly-featured people are painful to look at.<br /><br />And Pasolini's "Decameron" is disturbing (to me at least) because of the casual and prevalent homosexual content. Not because I'm prudish or homophobic (I'm neither) but because the emphasis that Pasolini places upon homoerotic images and situations is contrary to the neo-realism he otherwise espouses, so it comes off as gratuitous and forced. One can almost hear him say "Ooh--I've got to stick a cute, naked boy in this scene!" At times it seems that Pasolini is trying to play up the homosexual angle to thumb his nose at critics, and at other times because he enjoys that aspect himself, regardless of what his audience might prefer.<br /><br />The disjointedness of the 9 or 10 different stories in Pasolini's "Decameron" struck me as being a failing of Pasolini as a storyteller, rather than being an aspect of neo-realism. He seems to get bored with each story and so he wraps them up rather unconvincingly and with little conviction. Even the Pasolini's final line of dialog in the film, which some people seem to find pithy ("Why create a work of art when dreaming about it is so much sweeter?") -- to me, it just makes me wonder why Pasolini would bother making a film if he felt this way? In my opinion, a far better-crafted film (and with MORE homosexual content) is Fellini's "Satyricon". It is also full of bizarre-looking people and absurd situations, but it succeeds because of its pacing, direction and strong storytelling whereas "Decameron" fails by those same elements.