'Smokey and the Bandit' was niet bepaald Shakespeare, maar dat wilde ook niemand. Het was goedkope slapstick, maar het had wel hersens. Het had een heel slim script met definieerbare personages en een leuke afsluiting. Mensen kwamen glimlachend het theater uit. 'Hooper' voorziet daar niet in. Er is geen reden om te glimlachen. Als het bedoeld is als eerbetoon aan de Hollywood-stuntman, maken ze een ontzettend luie indruk door niets anders te leveren dan slecht gechoreografeerde vechtscènes en een van de minst overtuigende autosprongen die ik ooit heb gezien. Het ziet er allemaal nep uit, bijna expres slecht gefilmd. De arme Sally Field (als de vriendin die aan de zijlijn haar handen wringt) krijgt haar zwakste rol, zonder ook maar één grappig of slim zinnetje ('Als je het mij vraagt, is dit een komedie.') Als je die sprong maakt, ben ik er niet meer als je terugkomt). Burt Reynolds blijft naar de camera kijken en knipogen, maar de grap is voor ieder publiek dat naar 'Hooper' zit te kijken.
"Smokey And The Bandit" wasn't exactly Shakespeare, but then nobody wanted it to be. It was lowdown slapstick, but it did have brains. It had a very smart script with definable characters and a fun wrap-up. People came out of the theater smiling. "Hooper" provides none of this. There is no reason to smile. If it's supposed to be a tribute to the Hollywood Stuntman, it makes them look awfully lazy by providing nothing but badly-choreographed fight scenes and one of the most unconvincing car-jumps I've ever seen. It all looks phony, badly-filmed almost on purpose. Poor Sally Field (as the girlfriend who wrings her hands on the sidelines) is given her weakest role, with not a single funny or smart line ("If you do that jump, I won't be here when you get back"). Burt Reynolds keeps looking at the camera and winking, but the joke is on any audience who sits through "Hooper". * from ****