Toen ik echt belangstelling begon te krijgen voor films, had ik op mijn elfde een grote lijst met'moeten zien'-films en ging ik naar de Blockbuster en huurde er twee of drie per weekend; sommige waren niet voor alle publieksgroepen en mijn moeder werd gek. Ik herinner me dat een van de films op die lijst 'A Chorus Line' was en dat ik hem nooit te pakken kreeg; dus nu is het een droom die uitkomt.<br />Natuurlijk raakte ik de lijst kwijt en ik zou er alles voor overhebben om hem terug te krijgen, want ik denk dat er een paar heel interessante dingen te zien waren. Ik bedoel, neem nou 'A Chorus Line', een toneelspel dat in een film is veranderd. Ik weet het zeker. Het is iets wat we tegenwoordig vaak zien, maar in die tijd was het blijkbaar een beetje anders, en deze film heeft iets bijzonders.<br />De meeste musicals die tegenwoordig worden gemaakt, nemen het risico dat de camera ze gratis geeft, om verschillende decors te creëren en de personages naar verschillende plaatsen te brengen; 'A Chorus Line' werd als toneelstuk op een toneel geboren en sterft op dezelfde plaats als een film. Na een grote auditie van de bekende choreograaf Zach (Michael Douglas) regisseert Richard Atenborough een groot aantal dansers terwijl ze proberen de baan te krijgen. Het gebeurt allemaal op dezelfde dag: de spanning van het niet weten, de stress van het leren kennen van de getallen, de zwijgende wedijver tussen de dansers. En het gebeurt allemaal op het podium, waar Douglas elke danser in de schijnwerpers zet en hem laat praten over zijn persoonlijke leven en zijn meest afschuwelijke ervaringen. Er zijn honderden dansers en ze zijn allemaal fantastisch, maar naarmate de uren verstrijken worden hun opsommingen korter.<br />Net als in een film die ik onlangs heb gezien, _A Prairie Home Companion_, de uitzending van een radioprogramma, heeft Atenborough hier te maken met het probleem van continuïteit. Op of achter het podium gebeuren dingen en de tijd lijkt niet te stoppen. Als Atenborough er veel werk van had gemaakt, maar daar ziet het niet naar uit, en bovendien is het een geweldig regie- en montagewerk (van John Bloom). Maar in dat kleine stadium vraag je je af wat je met de camera moet doen. Met slechts één setting vindt de film van Ronnie Taylor de weg: close-ups van bepaalde personages, in- en uitzoomen, het toneel vanuit een ander perspectief laten zien en ons ook een prachtig uitzicht op New York geven.<br />Op een cruciaal moment zegt Douglas tegen de mensen die nog over zijn: 'Voor we beginnen te elimineren: jullie zijn allemaal geweldig en ik zou jullie allemaal willen inhuren, maar dat kan ik niet.' Dat deed me denken aan realityshows van tegenwoordig, waar het enige wat telt het zang- of danstalent is en waar de jury altijd precies die woorden tegen de deelnemers zegt voordat ze vertrekken (ook als ze niet goed zijn). Het is moeilijk, stel je voor; in elk geval hier, waar ze allemaal echt geweldig zijn.<br />Om sommige verhalen te vertellen gebruiken de personages liedjes en in één seconde krijgt het toneel een nieuw leven en is het letterlijk 'een droom die werkelijkheid is geworden'. De muziek van Marvin Hamlisch en de teksten van Edward Kleban maken het theater tot een filmtransitie zonder gebreken, laten de gevoelens van die dansers zien en laten hen die prachtige choreografieën van Michael Bennett doen. Het boek in het theater wordt ook een foutloos en heel kort scenario van Arnold Schulman; dat is soms heel ontroerend. Dus als het niet met een lied is, is het met een woord; maar in 'A Chorus Line' is het onmogelijk om niet ontroerd te raken.<br />Tijdens een van de repetities tijdens de auditie neemt Cassie, een speciale danser gespeeld door Alyson Reed, het podium om Douglas ervan te overtuigen dat ze het kan. De woorden 'laat me voor je dansen' klonken nog nooit zo eerlijk en zo prachtig verwoord in muziek en tekst.
When I really began to be interested in movies, at the age of eleven, I had a big list of 'must see' films and I would go to Blockbuster and rent two or three per weekend; some of them were not for all audiences and my mother would go nuts. I remember one of the films on that list was "A Chorus Line" and could never get it; so now to see it is a dream come true.<br /><br />Of course, I lost the list and I would do anything to get it back because I think there were some really interesting things to watch there. I mean, take "A Chorus Line", a stage play turned into film. I know it's something we see a lot nowadays, but back then it was a little different, apparently; and this film has something special.<br /><br />Most of the musicals made movies today, take the chance the camera gives them for free, to create different sceneries and take the characters to different places; "A Chorus Line" was born on a theater stage as a play and it dies in the same place as a movie. Following a big audition held by recognized choreographer Zach (Michael Douglas), Richard Atenborough directs a big number of dancers as they try to get the job.<br /><br />Everything happens on the same day: the tension of not knowing, the stress of having to learn the numbers, the silent competition between the dancersAnd it all occurs on the stage, where Douglas puts each dancer on the spotlight and makes them talk about their personal life and their most horrible experiences. There are hundreds of dancers and they are all fantastic, but they list shortens as the hours go by.<br /><br />Like a movie I saw recently, "A Prairie Home Companion", the broadcast of a radio show, Atenborough here deals with the problem of continuity. On or behind the stage, things are going on, and time doesn't seem to stop. Again, I don't if Atenborough cut a lot to shoot this, but it sure doesn't look like it; and anyway it's a great directing and editing (John Bloom) work. But in that little stage, what you wonder is what to do with the cameraWith only one setting, Ronnie Taylor's cinematography finds the way, making close-ups to certain characters, zooming in and out, showing the stage from different perspective and also giving us a beautiful view of New York.<br /><br />In one crucial moment, Douglas tells the ones that are left: "Before we start eliminating: you're all terrific and I'd like to hire you all; but I can't". This made me think about reality shows today, where the only thing that counts is the singing or dancing talent and where the jury always says that exact words to the contestants before some of them are leaving (even when they are not good). It's hard, you must imagine; at least here, where all of them really are terrific.<br /><br />To tell some of the stories, the characters use songs and, in one second, the stage takes a new life and it literally is 'a dream come true'. The music by Marvin Hamlisch and the lyrics by Edward Kleban make the theater to film transition without flaws, showing these dancers' feelings and letting them do those wonderful choreographies by Michael Bennett. The book in the theater also becomes a flawless and very short screenplay by Arnold Schulman; which is very touching at times. So if it's not with a song it will be with a word; but in "A Chorus Line", it's impossible not to be moved.<br /><br />During one of the rehearsal breaks in the audition, Cassie, a special dancer played by Alyson Reed, takes the stage to convince Douglas character that she can do it. The words "let me dance for you" never sounded more honest and more beautifully put in music and lyrics.