Ik vind het vreselijk om dit soort zinnen eruit te gooien, maar in dit geval heb ik het gevoel dat ik niet anders kan: de Amerikaanse remake van THE GRUDGE is verreweg de slechtste film die ik in de afgelopen 5 jaar in de bioscoop heb gezien. Zo, ik heb het gezegd. En nu ik dat uit mijn systeem heb, wil ik graag uitleggen waarom.<br />'Als iemand sterft in de greep van een krachtige woede, wordt er een vloek geboren. De vloek verzamelt zich op die plek van de dood. Degenen die hem tegenkomen, zullen verteerd worden door zijn razernij.' Dat is het uitgangspunt van THE GRUDGE en ik geef toe dat het intrigerend klinkt. Helaas komen de filmmakers niet verder. Een paar critici en fans wijzen erop dat het enige doel van _THE GRUDGE_ is om je bang te maken. Het probleem is dat als er geen noemenswaardige plot is, griezelige beelden en geluiden niet verder kunnen komen. Directeur Takashi Shimizu, die aan een George Sluizer werkt en zijn eigen originele film(s) regisseert, doet dappere pogingen om in het eerste uur een sfeer te scheppen door dezelfde scène steeds maar weer te herhalen. Het ontvouwt zich zo'n beetje als volgt:<br /><br />-persoon loopt huis binnen<br /><br />-iets flitst langs de camera en/of er wordt een vreemd geluid gehoord<br /><br />-persoon gaat op onderzoek uit<br /><br />-geluid begint luid te worden<br /><br />-persoon ziet een geest<br /><br />-luid gegil en/of een kat die krijst<br /><br />-afgeknipt tot zwart<br />Voordat het publiek ook maar iets te horen krijgt over de plot, ontvouwt precies hetzelfde scenario zich in het eerste uur 5 keer. De eerste keer was eigenlijk een beetje eng. Elk volgend gebruik werd lachwekkend naarmate de film vorderde. Tegen de tijd dat de film was afgelopen, vroegen mijn vriend en ik ons lachend af of deze scène zou eindigen'met een harde gil en afgeknipt tot zwart'. We hebben het nooit mis gehad.<br />De film heeft geen verhaallijn, maar ontvouwt zich in een reeks beelden die het publiek in verwarring brengen. Ik heb geen problemen met niet-lineair vertellen als het goed wordt gedaan. De film springt van tijdsperiode naar tijdsperiode zonder enige logica. Ik heb sinds de première van de theaterversie van HIGHLANDER 2 geen film meer in zo'n staat gezien. En deze verteltechniek bezoedelt elk soort mysterie dat de film mogelijk had kunnen hebben. Als je al weet dat de geesten twee personages de stuipen op het lijf hebben gejaagd, hoe schokkend is het dan als hun lichamen op zolder worden gevonden? En waarom zou het ons iets kunnen schelen als een rechercheur de mysterieuze verdwijningen probeert te onderzoeken terwijl we al weten wat er met iedereen is gebeurd?<br /><br />Het is duidelijk dat THE GRUDGE, toen de Amerikaanse versie van THE RING in het eerste weekend 15 miljoen dollar opbracht, niets anders was dan een berekende imitatie, vermomd als een echte film. Het engste aan THE GRUDGE is dat het in het eerste weekend 40 miljoen dollar opbracht en dat sommige mensen het de 'engste film die ooit is gemaakt' noemen. Ik vraag me af wat er gebeurt met degenen die verteerd worden door de woede om THE GRUDGE te zien.
I hate to throw out lines like this, but in this case I feel like I have to: the American remake of THE GRUDGE is by far the worst film I have seen in theaters in the last 5 years. There, I said it. And now that I have gotten that out of my system, please let me explain why.<br /><br />"When someone dies in the grip of a powerful rage, a curse is born. The curse gathers in that place of death. Those who encounter it will be consumed by its fury." That is the premise of THE GRUDGE and I will admit it sounds intriguing. Unfortunately, the filmmakers take it no further. Those who encounter the "curse" are indeed consumed by its fury and that is all you get. You want more? Well too bad. Some critics and fans are pointing out that the sole purpose of THE GRUDGE is to scare you. The problem is that when there is no plot to speak of, creepy images and sounds can only go so far. Director Takashi Shimizu, pulling a George Sluizer and remaking his own original film(s), valiantly attempts to build atmosphere in the first hour  by repeating the same scene over and over and over and over. It pretty much unfolds like this:<br /><br />-person walks into house<br /><br />-something flashes by the camera and/or a strange sound is heard <br /><br />-person goes to investigate<br /><br />-sound starts to get loud<br /><br />-person sees a ghost<br /><br />-loud scream and/or cat screech<br /><br />-cut to black<br /><br />Before the audience is even given a hint of plot, this exact same scenario unfolds 5 times in the first hour. The first time was actually somewhat creepy. Each subsequent use became laughable as the film went on. By the time the end of the film rolled around, my friend and I were laughingly wondering if this scene would end "with a loud scream and a cut to black." We were never proved wrong.<br /><br />The film has no liner storyline, instead unfolding in a series of vignettes that leave the audience jumbled. I have no problem with non-linear storytelling when it is done right. The film jumps from time period to time period with no rhyme or reason. I haven't seen a movie in such a state since the opening of the theatrical version of HIGHLANDER 2. And this storytelling technique mars any sort of mystery that film could have possibly had. If you already know the ghosts have scared two characters to death, how is it shocking when their bodies are found in the attic? And why should we care when a detective tries to investigate the mysterious disappearances when we already know what happened to everyone?<br /><br />Obviously greenlit the second the American version of THE RING made $15 million its first weekend, THE GRUDGE is nothing but calculated imitation disguised as an actual movie. The scariest things about THE GRUDGE are that it made $40 million dollars its first weekend and some people consider it the "scariest movie ever made." I wonder what happens to those who get consumed by the fury of paying to see THE GRUDGE?