In tegenstelling tot de titel, biedt deze film geen kruid en dus wordt het publiek onderworpen aan een smakeloos gerecht. Alle humor lijkt geforceerd, theatraal, mechanisch, geënsceneerd, en doet denken aan die Pakistaanse toneelstukken die op video verkrijgbaar zijn, met inbegrip van de maniertjes. Iedereen schreeuwt, schreeuwt en doet zonder reden rare dingen. De premisse ziet er interessant uit, want het is een rechtstreekse kopie van Hollywoods 'Boeing Boeing'. John Abraham, die in bijna al zijn films zo natuurlijk is, is hier een volslagen buitenbeentje. Als we de moraalfactor buiten beschouwing laten, zien de bizarre gebeurtenissen er zelfs afgezaagd uit. De personages van drie meisjes zouden in elk geval contrasterend moeten zijn om een paar interessante elementen in te brengen, maar helaas komen ze ook allemaal voor in die hersenloze, opgedirkte trutten (3B's) die op dezelfde manier praten, zich gedragen en zelfs schreeuwen. Het grootste gat in de plot is waarom de hoofdpersoon de drie meisjes bij hem thuis houdt en doet alsof ze elkaar nooit zullen leren kennen? Alleen maar om een beetje Seks te doen, wat anders? Hetzelfde zou op honderden andere manieren gedaan kunnen worden. Daarom is zoveel drama zonder reden niet iets wat het publiek gemakkelijk zal verteren. Maar toch, geweldige vleesshows en verleidelijke promo's geven zulke films altijd een grote inscriptie. Voor degenen die het een situationele komedie noemen, noem ik het een pathetische smaak. Het gevoel voor humor van een publiek dat naar de film gaat, is vast en zeker zo verziekt en dement geworden dat het een soort sadistisch, vreemd en gekmakend soort humor heeft ontwikkeld, waarbij het niet de personages zijn die ze uitlachen, maar eerder zichzelf en hun eigen frustraties, waardoor het zinloos lijkt dat we, om te kunnen lachen, met zulke dingen moeten leven.
Contrary to its title, this film offers no spice and thus audience is subjected to a tasteless dish. All Humor appears forced, theatrical, mechanical, staged, reminiscent of those Pakistani plays available on video, including even the mannerisms. Everybody is screaming, shouting and doing odd things for no reason. The premise looks interesting as it is a straight lift from Hollywood's 'Boeing Boeing". John Abraham who is so natural in almost all his films is a complete misfit here. If we keep morality factor aside, even then the bizarre events looks trite. Akshay Kumar and Paresh Rawal, two experienced stalwarts try hard to lift the film by being natural but in vain. At least, the characters of three girls should be made contrasting in order to bring some interesting elements but sadly here too all of them appears those brainless, buxomed bimbettes (3Bs) who talk, behave and even scream in quite similar fashion. The major hole in the plot is what made the protagonist keep the three girls at his same home pretending that they will never get to know about each other? Just to do some Sex, what else? The same could be done in hundreds of other ways. Therefore so much dramabaazi for no reason is not something audience will digest easily. But surely, great flesh show and tempting promos always gives such films a great initial. Now for those who call it a situational comedy, I call it a pathetic taste. Sense of humor of such cinema going audience is surely gone corrupted and demented to the extent that they are connecting to a sadistic, weird and maddening type of humor, where it is not the characters that they laugh at but rather at themselves and at their own frustrations that look how senseless we have become that in order to laugh we have to bear with such things?