Mobiele pakken die hele legers kunnen vernietigen - Check! Wapens die nauwelijks hoeven te worden gericht en toch alles vernietigen - Check! Mobiele pakken gebaseerd op engelen - Check!<br />---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- En als je de verdwenen Millardo Vredesboot ( _whos nomm de guerre is Zechs Marquise_ ) tussen OZ, freelance, en het commando over de White Fang ziet zweven, zie je hoe sommige mensen zich echt in hun eigen creaties kunnen verliezen.<br />De complexiteit van de politieke en militaire situatie is ook heel goed <0xE2><0x80><0x93> die geeft weer hoe de echte wereld in elkaar zit. Maar in 49 afleveringen van een halfuur wordt het een beetje een probleem, omdat deze complexiteit niet aan zijn volle potentieel is gewend.<br />De ideeën in de kern van de serie <0xE2><0x80><0x93> de noodzaak om te vechten, het verlangen naar vrede enzovoort <0xE2><0x80><0x93> zijn ideeën die zelfs nu nog weerklank vinden. Achteraf gezien was de serie zijn tijd vooruit, met de 'Oorlog tegen het Terrorisme' en zo. Maar de verkenning van deze ideeën, de monologen, vooral die van Treize Kushrenada, is een ongelooflijk dramatisch stuk, dat een van de beste werken van de serie vormt.<br />Maar dat goede schrijven soms ook extreem slecht is, waardoor het op dramatische wijze iets van zijn scherpte verliest.<br />Wat het oog-snoep betreft, wat deze hier in emmers heeft, alles van de mobiele pakken tot het slagschip Libra (Nee, niet de tampons, idioot!) zijn putten die zijn ontworpen en exploderen in grote oranje ballen (wat slecht is, want betere animatie zou betere explosies hebben gehad). Maar wat maakt het uit? Dingen exploderen, en dat is het enige wat ertoe doet. Kortom, de pure complexiteit van de serie betekent dat als je een paar afleveringen overslaat, je een heleboel hebt gemist. De slechte tekst doet je ineenkrimpen, en soms krijg je van de animatiefilm het gevoel dat je 'WTF?!!!' gaat roepen. Maar dat wordt goedgemaakt door de klassieke animatiestijl, de schaal, de vonken van ongelooflijke dialogen en de meer volwassen verkenning die je van Japense animatiefilms verwacht.
Over-powered mobile suits that can annihilate entire armies - Check! Weapons that hardly need to be aimed and still annihilate everything - Check! Mobile suits based on angels - Check!<br /><br />OK - its a Gundam series. This one, Gundam Wing, has good character development, real-world complexity, interesting ideas and some pretty eye-candy.<br /><br />With characters, the initially weak Relena Dorlan (later Peacecraft, then back to Dorlan) gets stronger and more independent (although is still absolutely besotted with Heero Yuy, the series main character). The aforementioned Heero, initially a cold, hard butcherer, becomes more and more human, while still remaining in-character. And seeing the lost Millardo Peacecraft (whos nomm de guerre is Zechs Marquise) float between OZ, freelance, and command of White Fang shows how some people can really lose themselves in their own creations.<br /><br />The complexity of the political and military situation is also quite good - reflecting how the real world works. However, in 49 half-hour episodes, it does become a bit of a liability in that this complexity isn't used to its full potential.<br /><br />The ideas at the core of the series - the necessity of fighting, the desire for peace, etc - are ones that resonate even today. In retrospect, the series was ahead of its time, what with the "War on Terrorism" and all. But its exploration of these ideas, the monologues, especially those of Treize Kushrenada, is an incredible dramatic piece, forming some of the best writing in the series.<br /><br />But that sometimes good writing is also sometimes extremely poor, which dramatically causes it to lose some of its edge.<br /><br />In terms of eye-candy, which is what this one has in bucketloads, everything from the mobile suits to the battleship Libra (No not the tampons you idiot!) is wells designed, and explodes in big balls of orange (which is bad, because better animation would've had better explosions). But who cares?! Stuff explodes, and thats all that matters.<br /><br />In short though, the sheer complexity of the series means that if you miss out on a few episodes, you've missed out on a lot. The poor writing can leave you cringing, and sometimes the animation makes you go "WTF?!?!" But this is made up for in its classic animation style, its scale, sparks of incredible dialogue, and its more mature exploration that one expects of such Japenese animations.