Door al die kruiperige mensen die zich over Miike en zijn werk hebben ontfermd. Ik heb deze film vanavond gezien. Ik dacht: als hij maar half zo goed is als Ringu, zoals ik uit de commentaren heb opgemaakt, dan is hij mijn tijd wel waard.<br />Maar nee.<br />Ik ben er helemaal voor om de volgende grote regisseur (of schrijver) te vinden, maar ik denk niet dat Miike die is. Ik heb geen Masters of Fine Arts aan de NYU, maar één ding weet ik wel: een horrorfilm moet kunnen ijsberen. Hij moet de kijker ook meer geloofwaardigheid geven dan deze film.<br />Door het ijsberen van deze film schudde ik mijn hoofd. Sommige scènes aan het eind waren zo slecht dat ik naar de koelkast liep en daar bleef staan, terwijl Kou Shibasaki schijnbaar minutenlang met wijd open ogen en open mond naar de camera staarde. Een beroemde regisseur heeft ooit beweerd, en ik parafraseer, dat een film gemaakt kon worden door de camera op een mooie vrouw te richten en hem te laten draaien. Kou is niet goed genoeg als actrice om dat voor elkaar te krijgen. Ze staart verlamd naar het ondode meisje voor meer scènes dan ik me wil herinneren. En ze is niet de enige die een imitatie doet van een hert in het licht van koplampen; andere leden van de cast vinden het blijkbaar nodig om dit non-optreden te imiteren. Het script geeft hun veel te weinig ruimte voor andere dingen.<br />Ik hou van Aziatische films. Hongkongse actiefilms van de afgelopen dertig jaar, Koreaanse horror zoals 'Phone' en 'Koma', Ang Lee's werk, een paar ordinaire maar leuke Filippijnse films met gratuite seks en gevechten, en ook andere. Chakushin Ari had ik kunnen missen.
By all the fawning people have been doing over Miike and his work. I sat through this flick tonight. I figured, if it's half as good as Ringu, as I assumed from these comments it might be, than it will be worth my time.<br /><br />No such luck.<br /><br />I'm all for finding the next great director (or writer), but I don't think Miike is the one. I don't have an NYU Masters of Fine Arts, but I do know this much: a horror movie has to have pacing. It also has to give the viewer more credulity than this movie does.<br /><br />This film's pacing had me shaking my head. Some of the scenes near the end dragged so badly, I went to the fridge and lingered there while Kou Shibasaki stared at the camera for seemingly minutes on end, eyes wide and mouth agape. A famous director once made the claim, and I'm paraphrasing, a movie could be made by turning the camera on a beautiful woman and letting it roll. Kou is not a good enough actress to make that work. She stares paralyzed at the undead girl for more scenes than I care to remember. And she isn't the only one doing an impersonation of a deer in headlights; other cast members apparently feel the need to imitate this non-performance. The script gives them little room to do much else for far too much of the time.<br /><br />I like Asian cinema. Hong Kong action flicks from the last 30 years, Korean horror like "Phone" and "Koma", Ang Lee's work, some of the trashy but fun Filipino movies with gratuitous sex and fighting, as well as others. Chakushin Ari I could have done without.