Verhalen <0xE2><0x80><0x93> geschreven, visuele of poëtische epos <0xE2><0x80><0x93> proberen over het algemeen te vermijden dat er te veel personages in voorkomen; lezers en kijkers kunnen tenslotte te gemakkelijk overweldigd raken door een poging bij te houden wie wie precies is. Dat geldt vooral voor films, denk ik, simpelweg omdat we in een bioscoop niet gemakkelijk terug kunnen gaan om ons geheugen op te frissen. Kijkers zoals ik hebben dat probleem echter niet, omdat we al onze films op dvd of vhs zien. <br /><br />Een jaar geleden werd ik voorgesteld aan Audrey Tautou, een Franse actrice, die ik voor het eerst zag in _The Fabulous Destiny of Amelie Poulain_ (2001) en later in _A Very Long Engagement_ (2004), beide goed geconstrueerde en complexe verhalen met een grote cast van personages. Dit eerdere aanbod overtreft de andere in twee opzichten: meer personages en meer complexiteit.<br />Nu hebben andere regisseurs deze technieken al eerder gebruikt: Robert Altman met _The Player_ (1992), Short Cuts (1993), Gosford Park (2001) en anderen; Paul Thomas Anderson deed hetzelfde met _Magnolia_ (1999). Stanley Kramer deed het met _A Mad, Mad, Mad, Mad World_ in 1963, een komedie van bijna epische proporties. Het verschil met deze film is dat de regisseur ons ten eerste laat 'zien' in het hoofd van sommige personages en ten tweede dat sommige scènes worden herhaald om het geheugen van de kijker op te frissen terwijl het verhaal heen en weer springt tussen verschillende tijdsperioden.<br />De kern van de film, om het zo maar te zeggen, gaat over een jonge vrouw, Irene (Tautou) die van een medepassagier in een trein te horen krijgt dat ze op die dag haar ware liefde zal ontmoeten. Dit gebeurt in de eerste paar minuten van de film. De slimme ironie van dit punt is dat Irene niet beseft dat de jongeman tegenover haar (Gilbert Robin) die 'ware liefde' zou kunnen zijn. En hij beseft het evenmin... Ze gaan ieder huns weegs zonder dat ze het mogelijke belang van hun eerste ontmoeting beseffen. Maar de rest van de dag levert chaos op, niet alleen voor de twee jonge mensen, maar ook voor de rest van de personages die verschijnen in een reeks knap geconstrueerde en met elkaar verweven tafereeltjes die allemaal nergens toe lijken te leiden, en toch...<br />Als het verhaal eenvoudigweg zo was, zou het saai kunnen zijn, en zelfs heel voorspelbaar. Maar dat is niet zo. Het script en de regisseur overtreffen onze verwachtingen met een reeks vernieuwende scènes die maar al te gewoon zijn, maar die veranderen in geloofwaardige, buitengewone gebeurtenissen die de twee mogelijke geliefden in staat stellen elkaar weer te ontmoeten. Bijvoorbeeld, de volgende keer dat er een vogelpoep uit de lucht op een boek of papier van jou valt, denk dan eens na over je alternatieven; twee personages maken een voor de hand liggende keuze die moet plaatsvinden voordat Irene en haar lotsbestemming elkaar weer ontmoeten. Of wat dacht je van een steen die op je voorruit vliegt? Denk nog eens na over wat er zou gebeuren...<br />Dat is allemaal heel interessant. Wat voor mij nog interessanter was, was het beoordelen van elke nieuwe man die langskwam en proberen te bepalen of deze man de ware was voor Irene, of dat het in feite de jongeman in de trein was. Dat hield me een tijdje in het ongewisse.<br />Ik laat je daar even over nadenken, mocht je deze verrukkelijke stoeipartij zien. <br />Aanbevolen voor allen.
Narratives  whether written, visual or poetic epics  generally try to avoid too may characters; readers and viewers, after all, can be too easily overwhelmed by trying to keep track of who exactly is who. This is especially true in film, I think, simply because we cannot easily go back to refresh our memory in a cinema. Viewers like myself, however, don't have that problem because we see all our films on DVD or VHS.<br /><br />A year ago I was introduced to Audrey Tautou, a French actress, whom I first saw in The Fabulous Destiny of Amelie Poulain (2001) and later in A Very Long Engagement (2004), both of which were finely crafted and complex stories with a large cast of characters. This earlier offering exceeds the others in both ways: more characters and more complexity.<br /><br />Now, other directors have used those techniques before: Robert Altman with The Player (1992), Short Cuts (1993), Gosford Park (2001) and others; Paul Thomas Anderson did the same with Magnolia (1999). Stanley Kramer did it with A Mad, Mad, Mad, Mad World in 1963, a comedy of almost epic proportions. The difference with this film is, first the director lets us 'see' inside the head of some of the characters and second, some scenes are repeated as means to refresh the viewer's memory as the story flip-flops between different time periods.<br /><br />The basic  the core, so to speak  story concerns a young woman, Irene (Tautou) who is told, by a fellow commuter on a train, that she will meet her true love on that day. This occurs in the first few minutes of the film. The clever irony at this point is that Irene doesn't realize that the young man opposite (Gilbert Robin) may be that 'one true love'. And, nor does he...<br /><br />They go their separate ways with neither realizing the potential significance of their close encounter. However, chaos results throughout the rest of the day, not only for the two young people, but for the rest of the characters who appear in a series of cleverly constructed and interwoven vignettes that all seem to be going nowhere, and yet...<br /><br />If the story were simply that, it could tend to be boring, and even quite predictable. Not so. The script and the director rip into our expectations with a host of innovative scenes that are all too commonplace, but which are turned into believable, extraordinary events that allow the two possible lovers to meet again. For example, the next time some bird poo from the sky drops onto a book or paper of yours, consider your alternatives; two characters make an obvious choice that must occur before Irene and her man of destiny meet again. Or what about a stone chip flying onto your windscreen? Consider again what would happen...<br /><br />All of that is interesting enough. What was more interesting for me was assessing each new man who came along and trying to decide whether this guy was THE ONE for Irene, or whether it was, in fact, the young man on the train. That kept me guessing for a while.<br /><br />I'll let you think about that, should you see this delightful romp.<br /><br />Recommended for all.