Het is een rip-off van een stuk of tien betere films. Vooral 'LA Story' van Steven Martin, die in elk geval het fatsoen had om fictief te zijn, ook al speelde zijn toenmalige vriendin zijn vriendin in de film.<br />Ja, naïeve jongens en meisjes, '20 afspraakjes' is nep, hoewel ik er niet helemaal zeker van ben dat dat Myles Berkowitz' bedoeling was toen hij ermee begon. Ik heb de indruk dat hij het project min of meer serieus is begonnen en zich toen al snel realiseerde dat het pathetisch zou zijn en niet grappig, tenzij hij de situatie steeds belachelijker maakte. Als gevolg daarvan heeft de hele zaak een ongemakkelijk, goedkoop en onoprecht gevoel.<br />Zoals iemand heel slim opmerkte: de film heeft twee van de 'dates'. En toch komen ze in de film voor, wat onmogelijk zou zijn, omdat er een toestemmingsformulier voor nodig zou zijn. Ik heb ook de indruk dat de meerderheid van de vrouwen die in 'de data' voorkomen professionele actrices zijn (albies niet beroemd, met uitzondering van Tina Carrère) <0xE2><0x80><0x93> ze zijn gewoon te mooi, gepolijst, slank en op hun gemak voor de camera om gewone burgers te zijn.<br /><br />Meneer Berkowitz maakt een klassieke fout door alleen dit soort heel mooie, magere actrices te casten, in plaats van gebruik te maken van een verscheidenheid aan geloofwaardige vrouwen, wat de premisse (zelfs in een schijnvertoning) geloofwaardiger en grappiger had kunnen maken. Hij gaat ook voorbij aan wat waarschijnlijk zijn echte probleem is, en dat is dat zowel het filmpersonage als de echte wereld van Myles Berkowitz werkloos lijkt te zijn (zijn echte IMDb-credits bestaan praktisch niet, met uitzondering van deze film). Zelfs in de wereld van de film is zijn ex-vrouw van hem gescheiden omdat ze nooit werk had. Ik denk dat de kijker (laat staan de echte levensdata van meneer Berkowitz) recht heeft op een verklaring voor het feit dat hij in een van de duurste stadsomgevingen van de Verenigde Staten woont, in een luxueus appartement woont, in een dure auto rijdt en in dure restaurants eet als hij geen enkele bron van inkomsten heeft. (Is hij een drugsdealer? Leeft hij van het geld van zijn rijke ouders? Geen idee! In een film kun je bijna alles maken, als de grappen maar grappig zijn. '20 Dates' is pijnlijk, g<0xC3><0xAA>nant en ON-grappig. Berkowitz' idee van een grap is dat zijn personage tijdens een restaurantafspraak aan zijn metgezellen vertelt hoe het eten werd opgediend, wat hem waarschijnlijk diarree of constipatie bezorgt <0xE2><0x80><0x93> het ergste soort kinderlijke potsenmakerij.<br />Het is niet zo verbazingwekkend te ontdekken dat Berkowitz nooit een film heeft gemaakt vóór '20 Dates' en dat hij in de afgelopen 8 jaar geen enkele film heeft gemaakt, niet als acteur is verschenen in een film van een ander en geen enkele vergoeding heeft gekregen voor het schrijven of produceren ervan. Mijn intuïtie zegt me dat deze film niet werd gefinancierd door 'Elie' (de geldschieter van de gangsters die buiten beeld verschijnt), maar waarschijnlijker door de rijke ouders van meneer Berkowitz, of misschien door een schokkend misbruik van creditcards. Wat het ook was, we kunnen erop vertrouwen dat we Myles Berkowitz of zijn creatieve inspanningen NOOIT meer hoeven te zien.
....ripoff of a dozen better films. Particularly Steven Martin's "LA Story", which at least had the grace to be obviously fictional even though it starred his then-girlfriend playing his girlfriend in the film.<br /><br />Yes, naive boys and girls, "20 Dates" IS a mockumentary, although I am not absolutely certain that was Myles Berkowitz's intent when he started. My impression is that he started the project semi-seriously, then quickly realized that it would be pathetic and not funny unless he made the situations more and more ridiculous. As a result, the whole thing has an uneasy, cheap and insincere feeling about it.<br /><br />As someone smartly pointed out, the film has two of the "dates" suing and putting restraining orders on Myles and yet they appear in the film, which would be impossible as it would require a consent form. It also appears to me that the majority of women who appear as "the dates" are professional actresses (albiet not famous ones, excepting Tina Carrere) -- they are simply too obviously pretty, polished, thin and comfortable in front of the camera to be average civilians.<br /><br />Mr. Berkowitz makes a classic error in only casting this kind of very pretty thin actress, instead of utilizing a variety of believable women, which might have made the premise (even in a mockumentary) more believable and funnier. He also skates over what is probably his real-world problem, and which is that both the movie character and the real world Myles Berkowitz appear to be functionally unemployed (his real life IMDb credits are practically non-existent, excepting this film). Even in the world of the movie, his ex-wife divorced him for never being employed. I think the viewer (let alone Mr. Berkowitz's real life dates) are deserving of an explanation of he manages to live in one of the most expensive urban environments in the US, in a luxury apartment, driving a fancy car and eating out at pricey restaurants when he doesn't seen to have any source of income whatsoever. (Is he drug dealer? Living off his rich parents? No clue!)<br /><br />You can get away with most anything in a film, if the jokes are really funny. "20 Dates" is painfully, embarrassingly UN-funny. Mr. Berkowitz's idea of a joke is to have his character, while on restaurant dates, announce to his companions how the food served is likely to give him either diarrhea or constipation -- the WORST kind of childish potty humor.<br /><br />It is not very surprising to discover that Mr. Berkowitz never made a film before "20 Dates" and in the last 8 years, has not made a single film, appeared as an actor in anyone else's film OR had a writing or producing credit of any kind. My gut instinct tells me that this film was not financed by "Elie" (the gangster money man who appears off-camera) but more likely by Mr. Berkowitz's affluent parents, or perhaps represents a shocking abuse of credit cards. Whichever it was, we can all rest easy that we are unlikely to have to see Myles Berkowitz or any of his creative efforts EVER AGAIN. Hallelujah!!!