Hoewel de acteurs goed waren, met name Fritzi Haberland als de blinde Lilly, is het script obsessief pretentieus en volkomen willekeurig. Een beroemde theaterdirecteur (Hilmir Snzetter Guvennason) die na een auto-ongeluk blind wordt, is op de vlucht voor zichzelf en zijn lot. Lilly, die al sinds haar geboorte blind is, geeft les aan blinde mensen en wil hem weer 'zien'. (Blinde mensen zien met hun vingers, neus en oren.) Hier begint deze film een roadmovie te worden; en hoe langer de weg wordt, hoe hechter hun relatie zich ontwikkelt, wat al vanaf het begin van de film voorspelbaar was. De theaterdirecteur is op weg naar zijn moeder (Jenny Gr<0xC3><0xBC>ntellmann). Zijn moeder woont ergens in Rusland op zee en maakt artistieke installaties <0xE2><0x80><0x93> natuurlijk, wat zou ze anders moeten doen? <0xE2><0x80><0x93> en ze leeft nog, omdat ze wacht tot zijn zoon doodgaat. Mijn god! Dit is het lot!<br />Eindelijk is de zoon gekomen! Mam viert een groot feest! Op het strand. De wind waait en een pianist speelt op een echte piano midden op een duin. Ja, ze vieren haar afscheid. De zoon komt net op tijd. Moeder kan eindelijk de pillen slikken die een knappe verpleegster haar heeft voorgeschreven. Nu kan een groot kunstenaar sterven in de armen van haar groot kunstenaar-zoon, droeve overpeinzingen over het leven in perfect Duits uitsprekend, terwijl de zoon met een ruw accent antwoord geeft. Omdat de zoon niet kan zien, wordt hij niet verliefd op de verpleegster <0xE2><0x80><0x93> het filmscript zou ook te ingewikkeld zijn geworden! <0xE2><0x80><0x93> maar zoekt hij Lilly op de terugweg naar huis.<br />Parallel aan deze film vraagt de zus van Lilly, die thuisblijft, een slungelige schoolgenoot haar te ontmaagden, die eerst zichzelf moed moet indrinken. De gelegenheid is gunstig. Omdat mam (Tina Engel) op reis is met de minnaar van Lilly, Paul (Harald Schrott). Ze zitten achter Lilly aan, om haar terug te halen. Paul en de moeder van Lilly worden niet verliefd, want dan zou het filmscript te ingewikkeld zijn geworden. Het filmscript heeft ook Paul iets uitzonderlijks onthouden. Ik zou een architect of een Pianist aanbevelen, of natuurlijk een beroemde! Als ze Lilly eindelijk vinden, willen ze haar overtuigen, haar overhalen terug te komen bij Paul, omdat hij twee ogen heeft om te zien en in staat is voor haar te zorgen. Maar Lilly was verliefd op zijn leerling, de theaterregisseur; heb ik al gezegd dat hij zelfs een beroemde theaterregisseur was?<br />Dit is Duitse filmkunst! Zoals je in deze pretentieuze productie kunt zien, is het Duitse subsidiefonds voor de film niet altijd goed, omdat het juist zulke pseudo-intellectuele films subsidieert. Deze film is echt g<0xC3><0xAA>nant. Ik heb de indruk dat het filmscript in elkaar is geflanst door een paar intellectuelen in koffiehuizen en restaurants. Iedereen heeft het recht een idee in te brengen. Waarschijnlijk heeft ook Til Schweiger, als co-producent, een bijdrage geleverd met een of andere intellectuele geestigheid. Door dit filmscript werd ik herinnerd aan een andere Duitse film die absoluut pijnlijk was: 'Barfuss' <0xE2><0x80><0x93> de spelling van de titel klopt al niet! Op het omslag van 'Barfuss' staat trots: 'A Til Schweiger Film' Deze film kreeg ook subsidies van de Filmstiftung NRW, de Filmf<0xC3><0xBC>rderung Hamburg en de FVA.<br />Verspil je tijd alsjeblieft niet aan deze film! Er zijn echt goede films in Duitsland. Kijk uit voor filmregisseurs als Marcus H.
Although the actors were good, specially Fritzi Haberland as the blind Lilly, the film script is obsessively pretentious and completely arbitrary. A famous theatre director (Hilmir Snær Guðnason), becoming blind after a car accident, is on the run for himself and his destiny. Lilly, being sightless since her birth, is teacher for blind persons, and wants to make him "seeing" again. (Blind persons are seeing with their fingers, nose and ears.) Here this movie is becoming a roadmovie; and the longer the road becomes, the closer their relation develops, which was predictable since the beginning of the film. The theatre director is on the road to his mother (Jenny Gröllmann). His mother is living somewhere in Russia on the sea and making artistic installations - of course, what should she do other! - and she is still living, because she is waiting his son, to die. My God! This are destinies!<br /><br />Finally the son arrived! Mum is celebrating a big party! At the beach. Wind is blowing and a pianist is playing on a real piano in the middle of a dune. Yes, they are celebrating her farewell. The son arrives just in time. Mother can finally swallow the pills administered by a pretty nurse. Now a great artist can die in the arms of her great artist son, speaking sad contemplations about live in perfect German, while the son is answering with a rough accent. Because the son is unable to see, he is not falling in love to the nurse, - the film script would have become also too complicate! - but is looking for Lilly on the way back to home.<br /><br />Parallel to this roadmovie the sister of Lilly, staying at home is asking a gawky schoolmate to deflower her, who has first to booze himself to courage. The occasion is favourable. Because Mum (Tina Engel) is on journey together with the lover of Lilly, Paul (Harald Schrott). They are after Lilly, to bring her back. Paul and the mother of Lilly are not falling in love, because the film script would have become too complicate. The film script missed to make out of Paul something exceptional too. I would suggest an architect or a Pianist, or course a famous one! When they finally find Lilly, they want to convince her, to come back to Paul, because he has two eyes to see and is able to care for her. But Lilly felt in love to his pupil, the theatre director; did I mention, that he was even a famous theatre director?<br /><br />This is German film art! As you may see in this pretentious production, that the German film subsidy fund is not always producing good films, because they subsidy just such kind of pseudo intellectual films. This film is really embarrassing. I have the impression, that the film script has been cobbled together from some highbrows in coffee shops and restaurants. Everybody is entitled to contribute with an idea. Probably also Til Schweiger has contributed with some intellectual flash of wit, being a co-producer. I was reminded by this film script to an other German film of absolute painfulness: "Barfuss" - already the spelling of the title is not right! "Barfuss" DVD cover writes proudly: "A Til Schweiger Film". This film got also subsidies of Filmstiftung NRW, Filmförderung Hamburg and the FFA.<br /><br />Please don't spoil your time with this film! There are really good films in Germany. Watch out for film directors like Marcus H. Rosenmüller, Joseph Vilsmaier, Hans Steinbichler, Hans-Christian Schmid, Faith Akin ...