Elephant Walk mag dan niet het hoogtepunt van de literatuur of de film zijn, maar het is een geweldig vermaak op de quasi-melodramatische manier. Het is het verhaal van liefde, zowel oprecht als onwettig, en van buitensporige ambitie, toewijding en de arrogantie van persoonlijke tirannie. Een vorige recensent, John Mankin, vraagt zich af waarom het centrale middelpunt van de film, het landhuis dat Elephant Walk heet, gebouwd had moeten worden door de vorige eigenaar, de 'gouverneur' wijlen Tom Wiley, aan de andere kant van het traditionele pad van de olifanten naar de belangrijkste waterbron, de rivier. Als je dat punt mist, mis je in wezen het punt van het hele middelpunt van de film: de hoogmoed van de mens. Dat zijn zoon, gespeeld door Peter Finch, in de ban raakt van het superbeeld en het raadsel van zijn vereerde vader, is niet verrassend, aangezien de zoon zonder moeder opgroeide in een vreemde jungle, met alleen zijn vader en de luidruchtige 'jongensclub' van zijn vader als rolmodellen. Wat de vader wilde zeggen was dat hij een selfmade man was die de natuur naar zijn hand kon zetten, en dat die hand niet alleen een theeplantage was op het land dat ooit door de olifanten werd beheerst, maar dat hij zelfs de grote mannetjesolifant die de kudde aanvoerde naar zijn hand kon zetten, en dat hij op die manier zijn zoon en iedereen om hem heen naar zijn hand kon zetten, en zo gaan we verder met het verhaal nadat de olifanten de cruciale toegang tot het droge seizoen is ontzegd. Wie had kunnen weten dat dit droge seizoen zo lang zou duren en wat de olifanten zouden doen in hun wanhoop om aan water te komen? Dit is de kern van de film: wat zullen dieren doen om aan water te komen, wat zullen mensen doen om aan macht of liefde te komen? Ceylon, het tegenwoordige Sri Lanka, is het enorme eiland voor de kust van India waar de plantage ligt, en je komt er al snel achter dat dit het echte decor van het verhaal is, niet alleen de uitgaven van miss Taylor. Zonder deze exotische locatie (het grootste deel van de film is in Ceylon opgenomen) en de schitterende 'bungalow' zou dit niet meer dan een culinair hoogstandje zijn geweest. Je moet de sfeer die hier gecreëerd is herkennen als een integraal onderdeel van de tijd en de plaats, aangezien die de laatste dag van de rijkdom en de macht van de Engelse immigranten'veroveraars' verlicht. Het is alleen door het gebruik van slavenarbeid dat men zo'n magnifieke residentie van ebbenhout, teakhout en marmer kan bouwen. Niet te vergeten zijn de prachtig gebeeldhouwde Jalees (raam- en deurkozijnen van gegroefd hout) die duidelijk zijn aangegeven door de kunstdirecteuren J. McMillan Johnson en Hal Pereira en die duidelijk zijn gemaakt door de goedkopere arbeiders op het eiland. Dit vakmanschap verraadt de zorgvuldige aandacht voor detail die deze mannen nastreefden.<br />Voor degenen die immuun zijn voor de verlokkingen van tijd, plaats en architectuur, is er altijd de aantrekkingskracht van miss Taylor, die trouwt met een man die ze niet heeft.' Ik weet het eigenlijk niet en wordt stilzwijgend het hof gemaakt door een andere man, tegen de achtergrond van de beschreven achtergrond en onder de allesoverheersende tirannie van de erfenis van een overleden man. Zoals ik al zei, het is geen grote literatuur en zelfs geen grote film, maar het is een groot spektakel, lang voordat die term werd ontkracht door de extravagante special effects van vandaag de dag.<br />Dit is een van die films die zijn gemaakt om te worden gezien op het reusachtige scherm van een drive-in bioscoop, niet op de televisie thuis, dus zet het grootste scherm zo neer dat je de mooie camerawerk en het bereik ervan goed kunt zien.
ELEPHANT WALK may not be the acme of literature or of film, but it is great entertainment in the quasi-melodramatic mode. It is the story of love, both genuine and illicit, as well as overweening ambition, devotion, and the arrogance of personal tyranny. A previous reviewer, John Mankin, questions why the central focus of the film, the mansion called Elephant Walk, should have been built by the former owner, the "governor" the late Tom Wiley, right across the elephants' traditional path to the major source of water, the river. To miss this point is to essentially miss the point of the whole center of the film: the hubris of man. That his son, played by Peter Finch, should become enthralled by the super image and enigma of his revered father, is not unexpected, since the son was without a mother growing up in a foreign jungle with only his father and his father's rowdy 'boys' club' as his role models. The point of the father was that he was a self-made man who would tame nature to his liking, and that liking was not just a tea plantation upon the lands the elephants once dominated, but also that he would dominate even the large bull elephant that led the herd, and thus he would dominate his son and all around him, and so we join the tale after the elephants have been denied the crucial dry season access to their pathway to water. Who could know that this dry season would last so long and what the elephants would do in desperation to get water? This is the nexus of the film: what will animals do to get water; what will humans do to get power or love? Ceylon, today's Sri Lanka, is the huge island off the coast of India where the plantation is located and one quickly learns that it is the real scenery of the story, not just the expenses of Miss Taylor. Were it not for this exotic location (much of the film was shot in Ceylon), and the magnificent "bungalow" this would have been just another potboiler. One must recognize the atmosphere created here as integral to the time and place, as it illuminates the latter day wealth and power attained by the English immigrant 'conquerors' that were part and parcel of the British raj. It is only such wealth gained by the use of virtual slave labor that one could build so magnificent a residence of ebony, teak, and marble. Not to be overlooked are the wonderfully carved Jalees (grille work window and doorway borders) evidently specified by art directors J. McMillan Johnson and Hal Pereira and obviously made by the cheaper labor on the island. Such craftsmanship reveals the careful attention to detail that these men sought.<br /><br />For those immune to the blandishments of time, place, and architecture, there is always the allure of Miss Taylor, as she marries a man she doesn't really know and is tacitly wooed by a another man, against the background described, and under the overarching tyranny of the legacy of a man deceased. As I said, it is not great literature nor even great film, but it is great spectacle long before that term was debased by the special effects extravaganzas of today.<br /><br />This is one of those films made to be seen on the giant screen of an outdoor drive-in, not on the home TV, so arrange the largest screen to see it on to fully appreciate its fine camera-work and scope.