RUMORS is een gedenkwaardige inleiding in de reeks instructiefilms met'soldaat Snafu'. De films waren gericht op militairen en werden geregisseerd, geanimeerd en gescoord door een aantal van de grootste talenten van Warner Bros. Termite Terrace, onder wie Friz Freleng, Chuck Jones en Carl Stalling. De onschatbare Mel Blanc leverde de stem voor Snafu, en de verhalen en het rijmverhaal voor veel van de films werden geleverd door Theodor Geisel, d.w.z. Dr. Seuss. Het idee was om elementaire concepten over te brengen met humor en levendige beelden, waarbij het personage Snafu een perfect negatief voorbeeld was: hij was de sukkel, de kleine etter die alles zou doen wat je NIET geacht werd te doen. Volgens Chuck Jones moesten de scripts worden goedgekeurd door functionarissen van het Pentagon, maar de legerleiding stond de animators ook een ongebruikelijke hoeveelheid vrijheid toe met betrekking tot taal en schuine moppen, in ieder geval meer dan de theatrale censuur van die tijd toestond <0xE2><0x80><0x93> allemaal voor het grotere goed, natuurlijk.<br />Zoals de titel al aangeeft, is deze tekenfilm een illustratie van de schadelijke kracht van geruchten. De setting is een legerkamp. Soldaat Snafu zit naast een andere soldaat in de latrine (iets wat je in geen enkele andere Hollywoodfilm uit die tijd zult zien) en hun terloopse gesprek zet de bal aan het rollen. We zien dat een terloopse opmerking over een bomaanslag verkeerd wordt geïnterpreteerd, vervolgens wordt overdreven en vervolgens verandert in een steeds angstaanjagender gerucht dat het hele kamp doorkruist. De beelden zijn inderdaad levendig: het brein van de ene angstige soldaat wordt afgebeeld als een kokende pot, terwijl de koortsachtige spraak van een andere soldaat wordt weergegeven als dampende hete lucht, d.w.z. 'ballonnensap'. Een soldaat'schiet zijn mond eraf', als een kanon, en voor je het weet vliegt de echte onzin alle kanten op. Gevleugelde onzin, nog wel. In paniek geraakte soldaten vertellen elkaar dat de Brooklyn Bridge is verpulverd, Coney Island is weggevaagd, vijandelijke troepen op het gazon van het Witte Huis zijn geland en dat de Japanners in Californië zijn. De beelden worden steeds surrealistischer en nachtmerrieachtiger, tot het kamp uiteindelijk in quarantaine wordt geplaatst wegens 'Rumoritis' en soldaat Snafu wordt opgesloten in een gecapitonneerde cel.<br />Dit is een zeer effectief stuk werk. De filmmakers hebben hun thema gedramatiseerd met humor en verrassende energie, en de boodschap is nog steeds van toepassing. In de afgelopen jaren hebben we gezien dat catastrofale gebeurtenissen (echt of ingebeeld) allerlei wilde geruchten kunnen voortbrengen die zich sneller verspreiden dan ooit dankzij de vooruitgang in de communicatie. Omdat de technologie is verbeterd, zijn de soldaten Snafu van onze tijd in staat hun eigen ballonnensap uit te zenden via e-mail, mobiele telefoons en blogs. Het gevolg is dat RUMORS een zeldzaam voorbeeld is van een educatieve oorlogsfilm waarvan de essentiële boodschap niet duidelijk is.' Ik voel me helemaal niet gedateerd; misschien is het zelfs wel tijdiger dan ooit.
RUMORS is a memorable entry in the wartime series of instructional cartoons starring "Private Snafu." The films were aimed at servicemen and were directed, animated and scored by some of the top talent from Warner Bros.' Termite Terrace, including Friz Freleng, Chuck Jones, and Carl Stalling. The invaluable Mel Blanc supplied the voice for Snafu, and the stories and rhyming narration for many of the films was supplied by Theodor Geisel, i.e. Dr. Seuss. The idea was to convey basic concepts with humor and vivid imagery, using the character of Snafu as a perfect negative example: he was the dope, the little twerp who would do everything you're NOT supposed to do. According to Chuck Jones the scripts had to be approved by Pentagon officials, but Army brass also permitted the animators an unusual amount of freedom concerning language and bawdy jokes, certainly more than theatrical censorship of the time would allow-- all for the greater good, of course.<br /><br />As the title would indicate, this cartoon is an illustration of the damaging power of rumors. The setting is an Army camp. Private Snafu sits next to another soldier in the latrine (something you won't see in any other Hollywood films of the era) and their casual conversation starts the ball rolling. We observe as an offhand remark about a bombing is misinterpreted, then exaggerated, then turned into an increasingly frightening rumor that sweeps the camp. The imagery is indeed vivid: the brain of one anxious soldier is depicted as a percolating pot, while the fevered speech of another is rendered as steamy hot air, i.e "balloon juice." A soldier "shoots his mouth off," cannon-style, and before you know it actual baloney is flying in every direction. Winged baloney, at that. Panicked soldiers tell each other that the Brooklyn Bridge has been pulverized, Coney Island wiped out, enemy troops have landed on the White House lawn, and the Japanese are in California. The visuals become ever more surreal and nightmarish until at last the camp is quarantined for "Rumor-itis" and Private Snafu has been locked up in a padded cell.<br /><br />This is a highly effective piece of work. The filmmakers dramatized their theme with wit and startling energy, and the message is still a valid one. In recent years we've seen that catastrophic events (real or imagined) can breed all kinds of wild rumors that spread more rapidly than ever thanks to communication advances. Because the technology has improved, the Private Snafus of our time are able to broadcast their own balloon juice via e-mail, cellphones and blogging. Consequently, RUMORS is a rare example of a wartime educational film whose essential message doesn't feel at all dated; in fact it may be more timely than ever.