Deze film is de ene lange chiche na de andere. In de eerste plaats is er, hoewel ze hun aandeel hebben geleverd, een onverdiende dopescène waarin John als een idioot aan wiet snuffelt. De pruiken en accenten zijn verschrikkelijk. Ze klinken nog erger dan de oude cartoons van Beatle. John is de gemene, jaloerse, stiekeme homoseksueel, slaaf van Yoko, hij wordt afgebeeld als iemand uit het in diskrediet geraakte boek van Albert Goldman. Ze blijven zelfs regelmatig songtitels spuien: 'It was always just the Two Of Us'! John zou ook niet zo gemeen zijn geweest tegen zijn fans. Alsof zijn dood ons liet zien dat hij te aardig was. De enige grappige scène is waarin een domme Beatle-fan John alleen herkent en hem vraagt om Paul's Rock te zingen. Gisteren. Een beledigde John zegt iets in de trant van: 'Tuurlijk en terwijl ik neurie waarom ga je niet op je knieën, zet je de pruik van je vrouw op en lik je mijn oorlelletje'. Daar moest ik dagenlang om lachen. Deze film is echt grappig omdat hij zo serieus probeert te zijn terwijl hij belachelijk overkomt. John en Paul zaten ook niet de hele dag te oreren, het waren grappige, luchthartige kerels die zelfs tijdens de breuk met The Beatles veel aardiger waren. Vergeet het maar.
This movie is one long chiche after another. First of all, though they did their share, there is a unwarranted dope scene where John sniffs weed like an idiot. The wigs and accents are terrible. They sound worse then the old Beatle cartoons. John is the nasty, envious, closet homosexual, slave to Yoko he is portrayed as being in the discredited Albert Goldman book. They even keep spouting song titles in regular conversation "it was always just the Two Of Us"! John would not have been mean to his fans like this either. Like his death showed us he was too nice if anything. The one funny scene is where a dumb Beatle fan only recognizes John and asks him to sing Paul's Yesterday. An insulted John says something along the lines of "Sure and while I croon why don't you get down on your knees, put on your wife's wig, and lick my liggin". That made me laugh for days. Really this movie is funny in how serious it tries to be while coming off ridiculous. John and Paul also did not sit pontificating all day, they were funny light hearted guys who even during The Beatles break up where far more personable then portrayed here. Forget it.