Het is soms moeilijk te zeggen waarom een film nou precies zo effectief is. Vanaf het moment dat ik 'The Stone Boy' voor het eerst zag, zei iets me dat het een geweldige film zou zijn. Desondanks leek het me heel onwaarschijnlijk dat ik ooit de kans zou krijgen hem zelf te zien. Toen, op een dag, toen ik de onlinecatalogus van mijn plaatselijke bibliotheek doorkeek, zag ik dat ze onlangs de dvd-uitgave van deze film hadden gekocht. Waar ik heel blij om ben, want de cinematografie is van een verbluffende diepte en kwaliteit die een oude vhs-kopie nooit zou kunnen evenaren.<br />En over de cinematografie gesproken, die moet ik uitkiezen als het meest verbluffende aspect van deze film. Als fotograaf die bijna precies dezelfde visuele stijl nastreeft als in 'De Stone Boy', geloof ik heilig in het feit dat een groot filmer bijna in zijn eentje een film kan maken. Hier heeft hij veel hulp van een zeer getalenteerde cast en een regisseur die precies begrijpt wat er in het verhaal moet gebeuren. Maar als je Juan Ruiz Anch-mega achter de camera hebt, krijgt bijna elke scène iets moois. En dat kun je bijna nooit zeggen. De meeste films verwachten zoiets niet eens van je. De ene scène na de andere legt een paar details vast, een klein beetje visuele magie dat je de adem beneemt.<br />De regisseur, Christopher Cain, heeft een lange, interessante carrière achter de rug. Voor zover ik kan nagaan, is deze film daar niet erg representatief voor. Maar als je een regisseur op het begin van zijn carrière wilt betrappen, vóór de grote budgetten en het gebrek aan focus, is er soms een heel subtiele magie te ontdekken. Caïn stapt terug in deze film, laat dingen gebeuren met een eigen leven, en dan steeds verder. Net als in de eerste John Sayles-films krijgen personages de ruimte om adem te halen, tijd om te praten. Verhalen komen voort uit het feit dat ze bestaan, en zo is het leven. Caïn toont in deze film een opmerkelijk, rauw, zelfs ronduit pijnlijk inzicht in de menselijke natuur.<br />De acteur verbindt een groot deel van dit verhaal met elkaar. Als mensen praten, als ze in deze film bestaan, dan doen ze dat als echte mensen, niet teruggehouden door het feit dat ze personages spelen. Het script van Gina Berriault staat enorm getalenteerde en gerespecteerde acteurs als Wilford Brimley, Robert Duvall, Glenn Close en Frederic Forrest toe om gewoon te bestaan. Of de dingen die ze te zeggen hebben nu onbelangrijk zijn of van grote betekenis, het komt allemaal neer op het gewicht van de zuivere werkelijkheid.<br />Als je naar de betrokken acteurs kijkt, of naar de geweldige soundtrack van James Horner, dan lijkt het vreemd dat zo'n film bijna vergeten wordt. Misschien komt het vooral door de periode waarin de film is gemaakt dat 'The Stone Boy' is wat hij is. Het is het katterige gevoel van de jaren zeventig dat dit beeld bij me oproept dat me zo sterk aan mijn eigen jeugd doet denken. De mensen praten over de jaren tachtig in termen van moderne stijlen en muziek, maar dat zijn niet de jaren tachtig waarin ik leefde of me herinner. De aanblik van de beelden, de ingehouden en duistere manier van acteren en het algehele resultaat zouden iedereen die in of in de buurt van dit tijdperk in Noord-Amerika is opgegroeid, onder de indruk moeten brengen. Ik zie mezelf hierin. Ik zie hoe ik de wereld zag. En een film als 'The Stone Boy' ziet de wereld zoals die werkelijk is. <br />Voor meer van dit gevoel, zie:<br /><br /><br />The Black Stallion (1979), Never Cry Wolf (1983), Tender Mercies (1983), Testament (1983), Places in the Heart (1984), Matewan (1987), High Tide (1987), Driving Miss Daisy (1989), The Secret Garden (1993), The Secret of Roan Inish (1994), Wendy and Lucy (2008)
It's hard to say sometimes why exactly a film is so effective. From the moment I first came across "The Stone Boy", something told me it would be a great film. In spite of that, it seemed very unlikely that I'd ever have the opportunity to actually see it for myself. Then, one day, while looking through the online catalogue of my local library, I saw that they had recently purchased the DVD release of this film. Which I'm extremely glad for, because the cinematography is of a stunning depth and quality that an old VHS copy could never replicate.<br /><br />And speaking of the cinematography, I must single it out as far and above the most stunning aspect of this film. As a photographer who pursues very nearly the exact visual style portrayed in "The Stone Boy", I'm a firm believer in the fact that a great cinematographer can almost single-handedly carry a film. Here, he has a lot of help from an extremely talented cast, and a director who understands perfectly what the story needs. But to have Juan Ruiz Anchía behind the camera makes virtually every scene something of beauty. And you can almost never say that. Most films would never even expect such a thing of you. Scene after scene captures some detail, some little bit of visual magic that takes your breath away.<br /><br />The director, Christopher Cain, has had a long and interesting career. As far as I can gather, this film is not very representative of it. But, sometimes, to catch a director near the beginnings of his career, before all the big budgets and loss of focus, there's a real subtle magic to be found. Cain steps back in this film, lets things happen with a life of their own, and then ever further. Much like early John Sayles films, characters are given space to breathe, time to talk. Side stories happen because they do, and that's how life is. Cain displays a remarkable, raw, even outright painful understanding of human nature in this film.<br /><br />The acting ties much of this story together. When people talk, when they exist in this film, they do so as actual people, not held back by the fact that they are playing characters. Gina Berriault's script allows immensely talented and respected actors like Wilford Brimley, Robert Duvall, Glenn Close, and Frederic Forrest to spend time simply existing. Whether the things they have to say are minor or of deep significance, it all comes down with the weight of pure reality.<br /><br />When you look at the actors involved, or the great soundtrack by James Horner, it seems strange that such a film be very nearly forgotten. Maybe much of what makes "The Stone Boy" what it is was the time period it was made in. There's this 1970s hangover feeling to this picture that reminds me deeply of my own childhood. People talk of the 80s in terms of modern styles and music, but that's not the 80s I lived in or remember. The look of the images, the understated and dark knowing quality of the acting, and the overall result should get under the skin of any person who grew up in or near this era of time in North America. I see myself in this. I see how I saw the world. And a film like "The Stone Boy" sees the world for how it truly is.<br /><br />For more of this feeling, please see:<br /><br />The Black Stallion (1979), Never Cry Wolf (1983), Tender Mercies (1983), Testament (1983), Places in the Heart (1984), Matewan (1987), High Tide (1987), Driving Miss Daisy (1989), The Secret Garden (1993), The Secret of Roan Inish (1994), Wendy and Lucy (2008)