Op het eerste gezicht zou een film over vrouwen die een voetbalwedstrijd willen zien niet erg aantrekkelijk zijn voor iemand met weinig belangstelling voor voetbal zoals ik - maar dit gaat niet over voetbal, het gaat over discriminatie en het enthousiasme van de vrouwen voor de sport waar ze van houden.<br />De film begint op de dag van een cruciale kwalificatiewedstrijd voor het wereldkampioenschap tussen Iran en Bahrein, een meisje probeert het Azadi-stadion van Teheran binnen te komen door zich als jongen te kleden, het ziet ernaar uit dat ze binnen zal komen tot een soldaat haar probeert te fouilleren. Als ze eenmaal gevangen is, wordt ze naar een kleine kooi hoog in de buitenmuur van het stadion gebracht, waar een handjevol vrouwen zit die al gevangen waren, en daar worden ze bewaakt door een groepje dienstplichtige soldaten die liever thuis zijn vee verzorgen. We komen de namen van de personages nooit te weten, maar we leren ze kennen als mensen als de meisjes de bewakers smeken om hen te laten toekijken door een gat in de muur, en als dat wordt geweigerd, proberen ze op zijn minst commentaar te leveren. De film bevat niet alleen een belangrijk punt over de rigide rassenscheiding in Iran, maar bevat ook veel hilarische momenten, zoals de'vermomming' die een van de meisjes moet dragen als ze naar de wc gaat, en het meisje dat zich als soldaat vermomt en alleen maar wordt betrapt omdat ze de wedstrijd wil zien vanuit een stoel die is gereserveerd voor een hogere officier. De meisjes zijn zo enthousiast over de wedstrijd dat de kijker tegen het eind waarschijnlijk op het puntje van zijn stoel zit te hopen dat Iran zal winnen en dus naar de finale in Duitsland mag. Als je ze als fundamentalisten ziet, zijn het gewoon dienstplichtigen die er zijn omdat ze er moeten zijn, en als je de meisjes uitlegt waarom vrouwen niet naar mannensporten mogen kijken, lijken ze niet zo overtuigd door hun eigen argumenten.<br />Het is jammer dat deze film niet in Iran zelf kan worden vertoond, maar het is goed dat de rest van de wereld hem kan zien en dus kan zien dat gewone Iraniërs geen stelletje fanatici zijn die wanhopig oorlog willen voeren tegen het Westen, maar normale mensen met dezelfde passie en zorgen als iedereen. De cast heeft er geweldig voor gezorgd dat hun personages echte mensen lijken in plaats van karikaturen.
On the face of it a film about women wanting to see a football match wouldn't appeal much to somebody with little interest in football such as myself however this isn't about football it is about discrimination and the women's enthusiasm for the sport they love.<br /><br />The film opens on the day of a crucial World Cup qualifying match between Iran and Bahrain, a girl is trying to get in to Tehran's Azadi Stadium by dressing like a boy, it looks like she will get in until a soldier tries to search her. Once caught she is taken to a small enclosure high up on the outside of the stadium where there are a handful of women who had already been caught, here they are guarded by a small group of conscript soldiers who's leader would rather be back home tending his livestock. We never learn the character's names but we get to know them as people as the girls plead with the guards to let them watch though a nearby gap in the wall and when refused try to get them to at least provide a commentary.<br /><br />As well as making an important point about the rigid gender segregation in much of present day Iran the film contains many hilarious moments such as the "disguise" one of the girls is made to wear when going to the toilet and the girl who disguised herself as a soldier and was only caught because she chose to watch the match from a seat reserved for a senior officer. The girls enthusiasm for the game is such that by the end the viewer is likely to be on the edge of their seat hoping that Iran will win and thus get to go to the finals in Germany. The soldiers aren't shown as fundamentalists, they are just conscripts who are there because they have to be and when explaining to the girls why woman can't watch men's sports don't seem that convinced by their own arguments.<br /><br />It is a shame that this film can't be seen in Iran itself but it is good that the wider world can see it and thus see that ordinary Iranians aren't a bunch of fanatics desperate to wage war on the west but normal people with the same passions and concerns as people everywhere. The cast did a great job in making their characters seem like real people rather than mere caricatures.