Ik wist dat ik dit zou gaan zien toen ik de eerste preview zag. Dennis Quaid was een van de redenen, maar het thema van het vasthouden aan je dromen spreekt me aan. De mensen praten erover als een film voor kinderen, maar ik denk dat het een film is voor babyboomers die in het reine komen met ouder wordende, zwakke ouders, onze eigen sterfelijkheid, onze kinderen die opgroeien en ons verlaten, en al die andere dingen waarvan we nooit hadden gedacht dat ze ons zouden overkomen.<br />De film valt niet in de val van de tragedie; hij gaat over wat het betekent om je dromen te leven als je een echt leven hebt. <br />Quaid is te klein voor een werper, maar hij zorgt ervoor dat het er goed uitziet, en Rachel Griffiths speelt een kleine rol als echtgenote in een bedachtzame, gelaagde voorstelling. Het camerawerk is traag en mooi. Toen ze deze film maakten, hebben ze alles weggelaten wat niet nodig was. Heel mooi.
I knew I was going to see this when I saw the first preview. Dennis Quaid was one reason, but the theme of holding on to your dreams speaks to me. People talk about this as a movie for kids, but I think it's a movie for baby boomers who are coming to terms with aging, infirm parents, our own mortality, our kids growing up and leaving us, and all the other things we never thought would happen to us. <br /><br />The movie doesn't fall into the trap of tragedy; it's about what living your dreams means when you have a real life. <br /><br />Quaid is too small for a pitcher but he makes it look good, and Rachel Griffiths makes a small part as the wife into a thoughtful, layered performance. The camera-work is slow and sweet. When they put this movie together, they left out anything that wasn't necessary. Very nice.