Het anti-Duitse sentiment in deze film lijkt nu pijnlijk gedateerd, maar het is een briljant voorbeeld van geweldige oorlogspropaganda. De film is gemaakt in de tijd dat Cecil B. DeMille nog een geweldige regisseur was. (Let maar niet op al zijn latere uitreikingen van de Oscars; hij heeft nooit een erg goede geluidsfilm gemaakt.) Deze film mist de komedie van de meeste andere films van Pickford, en eigenlijk was het DeMilles film, niet die van Pickford. De smaad van de Duitsers is te vergelijken met de manier waarop 'The Patriot' van 2000 hetzelfde deed met de Britten. De enige goede Duitser in de film was een onwillige schurk met de ironische naam Austreheim. Ze lieten Pickford zelfs een noodlottige reis maken op een luxeschip dat door een Duitse onderzeeër getorpedeerd wordt. Dus wat zal de Amerikanen nog meer tot oorlog aanzetten? Het zinken van de Lusitania, of het zinken van Amerika's favoriete Canadese import? In de hele film leidt DeMille zijn hoofdpersoon van de ene afschuwelijke ramp naar de andere, waarbij ze ternauwernood aan de dood, onderkoeling, verdorvenheid, verkrachting, executie en explosies ontsnapt die precies op de juiste plek afgaan om haar ongedeerd te houden. De manier waarop ze gered wordt van een vuurpeloton is niet geloofwaardiger dan de manier waarop de mensen in 'Jurassic Park' uiteindelijk gered werden van de velociraptors. Als ik nog lichtgeloviger zou zijn ten aanzien van dergelijke propaganda, zou ik mezelf straffen voor het feit dat ik voor een deel van Duitse afkomst ben.<br />Was het een goede film? Afgezien van een komische mop over Amerikanen in het buitenland die denken dat ze onaantastbaar zijn <0xE2><0x80><0x93> wat zelfs toen al een mop was <0xE2><0x80><0x93> zou je er misschien niet om kunnen lachen. Je zult hem meer dan een beetje melodramatisch vinden, en duidelijk eenzijdig, maar het eerste wat bij me opkwam nadat ik hem had gezien, was dat het jaren geleden was dat Potemkins valse weergave van een bloedbad de taal van de film en het potentieel van een film voor propaganda radicaal veranderde. Ik vroeg me af: wat is er van Cecil B. DeMille geworden? Ergens tussen de opkomst van de muziek en 'The Greatest Show on Earth' Ben Hur zag er duur uit, maar was niet ambitieus. In één zin: deze film is voor 1) filmhistorici, 2) stomme filmfans, 3) Mary Pickford-fans, of 4) DeMille-fans, als zo iemand bestaat.
(SPOILERS IN FIRST PARAGRAPH) This movie's anti-German sentiment seems painfully dated now, but it's a brilliant example of great war-time propaganda. It was made back when Cecil B. DeMille was still a great director. (Ignore all his later Best Picture Academy Awards; he never made a very good sound film.) This movie lacks the comedy of most of Pickford's other films, and really it was DeMille's movie, not Pickford's. The vilification of the Germans can be compared to the way "The Patriot" of 2000 did the same to the British. The only good German in the film was a reluctant villain who had the ironic name of Austreheim. They even had Pickford take an ill-fated trip on a luxury ship that gets torpedoed by a German submarine. So what'll get the Americans more stirred up to war? The sinking of the Lusitania, or watching America's favorite Canadian import sinking in it? All throughout the film DeMille runs his protagonist from one kind of horrible calamity to another, barely escaping death, hypothermia, depravity, rape, execution, and explosions that go off in just the right place to keep her unharmed. The way she is saved from a firing squad is no more believable than the way the humans in "Jurassic Park" were ultimately rescued from the velociraptors. If I was any more gullible to such propaganda I would punish myself for having a part-German ancestry. <br /><br />Was it a good film? Aside from a humorous running gag about Americans abroad thinking they're untouchable  that was apparently a joke even back then  you might not be entertained. You'll find it more than a little melodramatic, and obviously one-sided, but the first thing that came to my mind after watching it is that it was years before Potemkin's false portrayal of a massacre revolutionized the language of cinema as well as a movie's potential for propaganda. It made me wonder: what became of Cecil B. DeMille? Somewhere between the advent of sound and "The Greatest Show on Earth" he seemed to lose his ambition. Ben Hur looked expensive, but not ambitious. In a sentence, this movie is for 1) Film historians, 2) Silent Film Buffs, 3) Mary Pickford fans, or 4) DeMille fans, if such a person exists.