Als er in 1968 twee charmantere acteurs dan Peter Ustinov en Maggie Smith samen in een charmantere film optraden, weet ik niet wie ze waren. Ik heb dit verrukkelijke satirische juweeltje 25 jaar geleden voor het eerst gezien, toen ik 16 was, en ik beschouw elk jaar dat ik niet ben gaan zitten om ernaar te kijken als een verloren jaar. Het is intelligent, eigenzinnig, keurig, weemoedig, lief, zachtaardig subversief en buitengewoon betoverend. De romantiek van deze twee sociale mislukkelingen is zowel komisch als verschrikkelijk ontroerend <0xE2><0x80><0x93> meer nog dan in Maggie Smiths wanhopige poging om de juiste kaart in het spel te brengen, een tafereel dat zowel treurig grappig is als een perfect portret van hartverscheurende eenzaamheid. En dat laatste stilstaande beeld op het bezorgde, bezorgde, liefhebbende gezicht van Oestinov als hij vraagt: 'Is alles goed met je?' <0xE2><0x80><0x93> heeft ooit iemand de blik en het geluid van de toewijding zo volmaakt en onverbloemd eerlijk gemaakt?
If there were two more charming performers than Peter Ustinov and Maggie Smith appearing together in a more charming movie in 1968, I don't know who they were. I first saw this delightful little satiric gem 25 years ago at the age of 16, and I consider any year in which I have failed to sit down to watch it again a wasted one. It's intelligent, quirky, neat, wistful, sweet, gently subversive, and utterly enchanting. The romance of these two social misfits is both richly comic and terribly moving - never more so than in Maggie Smith's desperate attempt to bring up the right card in the deck, a scene that's both ruefully funny and a perfect thumbnail portrait of heartbreaking loneliness. And that final freeze-frame on the anxious, concerned, loving face of Ustinov as he asks, "Are you all right?" - has anyone ever made the look and sound of devotion so perfectly and nakedly honest? I would never want to know anyone well who didn't love this movie.