Een komische komedie die de moderne feministen waarschijnlijk op de zenuwen werkt. Winkelmeisje Betsy Drake is verliefd op het idee van baby's en het huwelijk en richt haar hoop op vrouwenbladen tot ze het superaas ontdekt in de vorm van de gladde vrijgezel Cary Grant. De rest van de film sjokt van het ene trucje naar het volgende terwijl de meedogenloze Drake haar prooi achternazit. Ik denk dat het woord'slank' de benadering van Drake wel zo'n beetje samenvat. Ze heeft een charmante glimlach, maar nadat ik twintig minuten haar gebit uit mijn hoofd had geleerd, begon ik een overdosis te nemen. Grants rol is in wezen van ondergeschikt belang en hij mist zijn gebruikelijke flair. Er is echter één scène die deze tengere oefening bijna redt. Drake ondervraagt de ongelukkige Grant na zijn voordracht over een zaal vol respectabele dames. Hier heeft haar opgewekte manier van doen een ongedwongen frisheid die werkelijk opmerkelijk is, en als de productie niet 90 minuten lang in onze neuzen had gewreven met die opgewekte grijns, zou de film misschien meer zijn geweest dan een meisjeskampdagdroom van rond 1948.
One-note comedy that probably sets modern day feminists' teeth on edge. Department store clerk Betsy Drake is in love with the idea of babies and marriage, pinning her hopes on women's magazines until she spies super-bait in the form of sleek bachelor Cary Grant. The rest of the film plods from one ploy to the next as the relentless Drake pursues her quarry. I guess the word "perky" just about sum's up Drake's approach to the role. She does have a charming smile, but after 20 minutes of memorizing her dentures, I began to overdose. Grant's role is basically secondary and minus his usual flair. There is one scene, however, that almost salvages this slender exercise. Drake queries the hapless Grant following his lecture to a roomful of respectable ladies. Here her perky manner has an unforced freshness that is really quite remarkable, and had the production not rubbed our noses in that upbeat grin for 90 minutes, the film might have amounted to more than a girls' camp day-dream, circa 1948.