Een vriend vertelde me afgelopen zomer over John Fante, nadat we een gesprek over Charles Bukowski hadden gehad. Ik wist niet dat Fante een van Bukowski's favoriete schrijvers was <0xE2><0x80><0x93> een schrijver met eenzelfde scherpte en humor, behalve dan van één generatie eerder. 'Vraag het stof' was het eerste boek van Fante dat ik las, en het is nog steeds een van mijn favoriete romans. Het was een briljante roman over een verdrietige, bange jonge schrijver die voor zichzelf en de buitenwereld optreedt als een overmoedige, getalenteerde auteur die geen idee heeft hoe hij moet schrijven over de ervaringen in de echte wereld waar hij geen idee van heeft. In de roman is de hoofdpersoon nog maagd en heeft hij geen idee hoe hij de gunsten moet winnen van de vrouwen over wie hij wanhopig graag in tijdschriften wil schrijven. Het verhaal van zijn bizarre relatie met Camilla, hoe hij genoegen neemt met zijn eerste seksuele ervaring met een 'gewonde' bewonderaar, en hoe hij uiteindelijk niets anders overhoudt dan het verhaal van zijn mislukte liefdespogingen, is bijtend en echt, zonder een ontroerend einde in Hollywood. De filmversie blijft een tijdje trouw aan het boek, maar belandt uiteindelijk in de filmische valkuil van de liefde die standhoudt door racisme, ziekte en dood. De kern van dit verhaal ligt in het feit dat Bandini een eikel is en Camilla knettergek, en dat hun liefde nooit echt was en ook nooit echt zou zijn, hoe graag ze het ook in elkaar wilden vinden. Deze film heeft de ware betekenis van het verhaal eruit gescheurd en vervangen door flauwekul. Ik kan niet geloven dat de man die Chinatown heeft geschreven dit boek heeft gelezen en er een film over heeft gemaakt die het zo bij het verkeerde eind had.
A friend told me of John Fante last summer after we got into a conversation about Charles Bukowski. I did not know that Fante was a favorite writer of Bukowski's - an author with similar edge and humor except from one generation earlier. 'Ask the Dust' was the first Fante book I read, and it remains one of my favorite novels. The novel was a brilliant piece of writing about a sad, frightened young writer posing to himself and the outside world as an overconfident, masterfully talented author who had no idea how to write about the real world experiences he had none of. In the novel the protagonist is a virgin, with no idea how to win the graces of the women he desperately wants to write about in magazines. The story of his bizarre relationship with Camilla, how he settles for his first sexual experience with a 'wounded' admirer, and how he eventually is left with nothing but the story of his failed attempts at love is biting and real, with no touching Hollywood ending. The film adaptation stays true to the book for a while, but meanders into the cinematic trap of love persevering through racism, sickness and death. The heart of this story lies in the fact that Bandini is a jerk and Camilla is f-ing crazy, and their love never was and never would be the real thing, no matter how much either of them wanted to find it in each other. This movie tore out the real meaning of the story out and replaced it with schlock. I can't believe the man who wrote Chinatown could read this book and make a movie about it that got it so wrong.