Dit is een van de mooiste portretten van een persoon die ik ooit op het witte doek heb gezien. Andy Goldsworthy is een man die op sterven na dood is. Hij beziet de aarde en de natuur met zo'n bewondering en respect dat ze in zekere zin primitief zijn. Zijn zuiverheid, eerlijkheid en vriendelijkheid komen duidelijk naar voren als je hem aan het werk ziet, zo simplistisch maar toch vol met tijdelijke kunstwerken. Het verbaasde me hoe geduldig hij zijn stukken creëerde en hoe geduldig hij hun einde accepteerde. Soms te vroeg, maar zijn Schotse gevoel voor humor verbergt zijn teleurstellingen op een briljante manier. De film is elegant geschoten en bevat dezelfde stroom als Goldsworthy's kunst. Het combineert de natuur en de kunst op een minimale manier, zoals het op zichzelf is. De score van Fred Frith is organisch genoeg om alles met elkaar te laten versmelten zonder de naturalistische klank te verstoren. Dit is in alle opzichten een groot stuk werk. Het heeft geen grenzen wat leeftijd betreft.
this has by far been one of the most beautiful portraits of a person that I've ever seen on screen. Andy Goldsworthy is a kind of man that is upon extinction. he views the earth and nature with such admiration and respect that it's primitive in a good sense. his purity, honesty and kindness breathes clearly as you watch him work in such simplistic yet full of life momentary pieces of art. I was amazed how patiently he created his pieces and how patiently he accepted their end. sometimes prematurely, but his Scottish sense of humor covers his disappointments brilliantly. the film is shoot elegantly and contains the same flow that Goldsworthy's art has. it combines nature and art in a minimal way as it is in itself. Fred Frith's score is organic enough that it blends everything together without interfering with it naturalistic sound. this is overall a great piece of work in every aspect. it has no boundaries as far as age goes.