In 1943 besluit een groep raf-officieren, onder wie Eric Wiiliams, te ontsnappen uit een krijgsgevangenenkamp door gebruik te maken van een gymnastiekpaard dat op de binnenplaats staat. In 1950 werd besloten zijn verhaal te filmen, en het was het begin van een bijzonder Brits filmgenre <0xE2><0x80><0x93> _The Military Prison Camp_ <0xE2><0x80><0x93> dat zijn hoogtepunt bereikte in _Danger Within_ (1959).<br />_The Wooden Horse_ is een van de rustigste films die ik ooit heb gezien. Er zijn geen grote dramatische momenten, maar een gestaag verhaal bouwt uiteindelijk op tot een climax die meer spanning heeft omdat het verhaal geen ruimte laat voor onwaarschijnlijk drama, sprongetjes of opgefokte (er stond iets te gebeuren!) muziek. Het is volkomen bij de tijd en werkt prachtig. <br /><br />Leo Glenn, Anthony Steel en David Tomlinson voeren een merkwaardig lage selectie van figuranten en (naar ik aanneem) niet-acteurs aan. Zonder uitzondering zijn ze allemaal voortdurend monotoon en stil. Ze houden de emotie uit hun rollen. Zoals zovelen, tot voor kort ex-militairen, vermoed ik dat ze hun oorlogsrollen als 'Officers and Gentlemen' hebben herschapen.<br />Deze niet-emotionele benadering doet geen afbreuk aan de dramatische spanning. Integendeel, in tegenstelling tot de meeste Oorlogsontsnappingsfilms eindigt het verhaal niet bij het prikkeldraad: en dat feit alleen al houdt me aan het eind vastgelijmd.
In 1943, a group of RAF Officers, including Eric Wiiliams, decide to escape from a POW camp using a Gymnastic Vaulting Horse in the courtyard. In 1950, it was decided to film his account, and it kick-started a peculiar British Film Genre- the Military Prison Camp story that reached its apogee in Danger Within (1959).<br /><br />The Wooden Horse is one of the quietest films I have ever watched. There are no great dramatic moments, but a steady storyline eventually builds to a climax that has more tension because the story doesn't give way for unlikely drama, jump cuts or jacked up (somethings about to happen!) music. It is utterly of its time and works beautifully.<br /><br />Leo Glenn, Anthony Steel and David Tomlinson lead a curiously low key cast of extras and (I suspect) non-actors. Without exception, all are constantly mono-tonal and quiet. They keep emotion out of their roles. As so many were, until recently, ex-service, I suspect they recreated their war time roles as 'Officers and Gentlemen'.<br /><br />This unemotional approach does not detract from any dramatic tension. On the contrary, unlike most Wartime Escape Films, the story doesn't end at the barbed wire: and that fact alone keeps me glued to the end.