Ik denk terug aan de tijd dat ik de hoed van mijn vriendje vasthield om hem te kunnen ruiken, toen ik 16 was. De kleine momenten in deze film zijn zo accuraat en kloppen zo goed met wat er gebeurt in de geest en het hart van jonge meisjes in hun tienerjaren. Nu, op mijn leeftijd, wil ik tegen hen preken over hun beslissingen en dat het leven in die tijd niet zo belangrijk is als het op die momenten lijkt. Dat als ze in hun jeugd geduld kunnen hebben en kunnen wachten op de ontberingen van het leven, zowel uiterlijk als innerlijk, dat het leven dan zoveel aangenamer zou zijn. Maar aan de andere kant hebben jonge mensen tegenwoordig te maken met een aantal variabelen waar ik nooit mee te maken heb gehad.<br />De drie hoofdpersonen die door alle drie de acteurs goed gespeeld worden (Kerry Wahington, Lanisha, Anna Simpson en Joycelyn en Melissa Martinez-Maria) geven ons de zeer geloofwaardige weergave van een stukje werkelijkheid voor jonge meisjes die in verarmde omstandigheden leven. Ze hebben een verarmd gezinsleven en worden allemaal grootgebracht door alleenstaande moeders in de verwachting dat Lanisha's vader aanwezig is, maar haar niet van dag tot dag ondersteunt. Ze hebben verarmde educatieve systemen en hebben geen direct contact met het bereiken van rolmodellen. Deze situaties hebben grote invloed op hen en zijn hun realiteit, maar dit alles is voor deze jonge vrouwen in hun dagelijkse leven niet van groot deprimerend belang. Behalve hun benarde situatie richten ze zich op dezelfde dingen waar jonge meisjes over de hele wereld zich druk om maken. De ware liefde vinden in een man, goede vrienden hebben op wie je kunt rekenen, wat respect/liefde en verantwoordelijkheid van ouders krijgen en van het leven genieten. Dit is wat deze film overstijgt, leeftijds- en geslachtsverschil dat hem wordt opgedrongen door de personages en de omgeving waarin hij zich afspeelt. De regisseur en schrijver McKay legt op de dvd uit hoe elk van die scènes in zijn hoofd is gekomen, door alleen maar jonge mensen van die leeftijd te observeren die in dat soort buurten woonden. Bovendien tel je er drie opbloeiende actrices bij op die in hun eigen leven niet zo ver van die tijd af staan dat je een heel goede synergie van werkelijkheid en acteren op zijn best krijgt. Het enige wat ik weet over (Afrikaanse Amerikanen en latino's) is dat er altijd een spiritueel familielid of familielid op de voorgrond of in de buurt staat dat ondanks de huidige situatie gelooft in een betere dag en een beter leven en een betere toekomst en dat daar tot op zekere hoogte een rolmodel voor is. Dit is in de film nooit ter sprake gebracht om niet te preken en dat begrijp ik, maar het beperkt de cultuur ook tot het hebben van geen enkele hoop meer op iets anders dan zichzelf.<br />De hoopfaculteit: Ik denk nu aan mijn toekomst en waar ik vandaan kom en ik zeg net als Lanisha: 'Vandaag is een goede dag.' Ja, armoede bestaat nog steeds, racisme, seksisme en alle andere ismen die we eraan kunnen toevoegen. Ja, sommige van deze jonge meisjes bestendigen de ismen en zijn zelfvernietigend, alles om hen heen is verarmd, maar NIET EEN van die handelingen uit het verleden, noch uit het heden, noch uit hun omgeving geeft hun hoop op een mooie toekomst. Ik bleef achter met een trieste hoop op elk van de personages en een nog dieper verlangen om een rolmodel te zijn in het leven van een jong meisje dat op het punt staat een destructieve beslissing te nemen. Ik neem aan dat dat de waarde is van een film die niet alleen vermaakt, maar ervoor zorgt dat ieder van ons op een positieve manier denkt, reflecteert en vervolgens handelt om deze wereld tot een betere plek te maken.<br /><br />
I reflect back to the days when I held my boyfriends hat to smell him into existence in my time alone when I was 16. The little moments of this film are so accurate and right on pace with what is going on in the minds and hearts of young girls during those coming of age teenage years. Now at my age I want to preach to them about their decisions and how life during those times are not as important as it all seems in those moments. That if they can be patient in their youth and wait to experience the hardships of life both external and internal that life would be so much sweeter. But then again young people today are faced with some variables that I never had to deal with a youth. <br /><br />The three main characters well played by all three actors (Kerry Wahington - Lanisha, Anna Simpson - Joycelyn and Melissa Martinez- Maria) give us the very believable depiction of a piece of reality for young girls living in impoverished situations. They have impoverished family lives all being raised by single mothers with expectation of Lanisha whose father is present but not actively supporting her day to day. The have impoverished educational systems and lack direct contact with achieving role models. These situations powerfully affect them and is their reality but all this is of no great depressive concern to these young women in their day to day. They except their plight and focus on the same things young girls all over the world are concerned with. Finding true love in a male, having good friends that you can depend on, gaining some respect/love and responsibility from parents and enjoying life. This is were this film cross the race, age and gender gap imposed upon it by its characters and the setting in which it is stamped. <br /><br />The Director and writer McKay explains on the DVD how each of scenes got into his head, by just observing young people of that age that lived in those types of neighborhoods. Plus you add three up and coming actresses who are not so far removed from that time in their own lives that you get a real good synergy of reality and acting at its best. The one thing I know about (African Americans and Hispanics) is that there is always a spiritual family member or neighbor that is in the foreground or near ground believing in a better day and better life and future in spite of the present situation and is role modeling that to some extent. This was never touched in the movie in order not to preach and I understand that but it also narrows the culture to having no hope in anything other than themselves. <br /><br />The HOPE FACTOR: I now think about my future and where I have come from and say as Lanisha did ` Today is a good day.' Yes poverty still exists, racism, sexism, and any other ism that we can added. Yes some of each of these young girls actions perpetuate the isms and are self-destructive, everything around them is impoverished but NONE of those actions past or neither present nor their environment leaves them without hope for a bright future. I was left with saddened hope of each of the characters and a deeper desire to be a role model in the life of some young girl on the edge of making a destructive decision. I suppose that is the value of film it should not only entertain but cause each of us to think, reflect and then act in some positive way to make this world a better place.<br /><br />