Otto Preminger laat dit licht schijnen als een vederlicht verhaal. De bohemien Jean Seberg en haar al even bohémienachtige weduwnaar David Niven vieren vakantie in Zuid-Frankrijk met de geschifte Mylène Demongeot. Alles is koek en ei, totdat hun vriendin Deborah Kerr opduikt. Nivens, een gedegenereerde rokkenjager, vindt de verovering van Kerr te moeilijk te weerstaan. Dat vindt Seberg prima, zolang Niven maar van haar houdt en haar verlaat (zoals hij met alle vrouwen in zijn verleden heeft gedaan... inclusief Demongeot). Als het ernaar uitziet dat ze Nivens tweede vrouw wordt, neemt Seberg wraak op Kerr. Preminger vertelt het verhaal in flashbacks vanuit Sebergs perspectief en combineert slim zwart-wit met zonnige kleurenscènes. De film vertoont iets van Preminger's minst zware stijl, hoewel hij zelden een close-up toestaat, wat het moeilijk maakt om te zien wat de acteurs werkelijk voelen. Arthur Laurents heeft het script geschreven en dat zit vol zure dialogen en grappige scènes (voornamelijk met Demongeot in de hoofdrol). Seberg speelt haar rol vrij goed, maar Niven is op zijn minst onaantrekkelijk... en er is geen chemie tussen hem en Seberg of Kerr. Preminger slaat echt de plank mis met die casting. Het is een rol die lijkt te zijn gemaakt voor iemand die dichter bij Charles Boyer staat. Met Geoffrey Horne als Sebergs zogenaamde aanbidder en Martita Hunt als zijn maffe moeder. Juliette Gréco, die zichzelf speelt, zingt het titellied in een Parijse nachtclub. De grote titels zijn van de hand van de gewone Saul Bass.
Otto Preminger directs this light as a feather story. Bohemian Jean Seberg and her equally bohemian widower father David Niven holiday in the South of France with nutty Mylène Demongeot. Things are fine until family friend Deborah Kerr shows up. Nivens, a degenerate womanizer, finds the conquest of Kerr too hard to resist. That's fine with Seberg, as long as Niven loves her and leaves her (as he's done with all the women in his past...including Demongeot). When it appears as though she's becoming second banana in Niven's life, Seberg exact revenge on Kerr. Preminger tells the story in flashbacks from Seberg's perspective and cleverly combines black and white with sunnier color scenes. The cinematography by Georges Périnal is stunning. The film features some of Preminger's least heavy-handed direction, although he rarely allows any close-ups, which makes it difficult to make out what the actors are really feeling. Arthur Laurents wrote the script and it's full of acidic dialog and funny scenes (mostly involving bird-brained Demongeot). Seberg acquits herself fairly well, but Niven is at his least appealing...and he shows no chemistry with either Seberg or Kerr. Preminger really mis-steps with that casting. It's a role that seems tailor made for someone closer to Charles Boyer. With Geoffrey Horne as Seberg's would-be suitor and Martita Hunt as his daffy mother. Juliette Gréco, playing herself, sings the title song in a Paris nightclub. The great titles are by Preminger regular Saul Bass.