Zoals het omslag verkondigt, is deze film'schitterend geschoten en meesterlijk bewerkt', en inderdaad, hij is betoverend mooi. De tijdloosheid die we waarnemen in stoïcijnse rotsen en in het onophoudelijke eb en vloed van water omlijst de vluchtige werken uit Goldsworthy's handen, zodat ze in hun vluchtigheid naar de eeuwigheid wijzen.<br />En zo wordt ons de schoonheid van zijn composities ingeprent met slechts een vleugje melancholie ingeweven <0xE2><0x80><0x93> of in de woorden van Matthew Arnold uit 'Dover Beach':<br />Luister! U hoort het knarsende gebulder van kiezels die door de golven worden teruggeworpen en bij hun terugkeer het hoge strand op worden gesmeten. Begin, en houd op, en begin dan opnieuw, met een bevende cadans, langzaam, en breng De eeuwige toon van droefheid binnen. Aan het eind van de film zegt Goldsworthy op een gegeven moment: 'Woorden doen hun werk, maar wat ik hier doe, zegt veel meer.' Als woordkunstenaar voel ik me niet beledigd en ik vind hem ook geen moment onbescheiden, want de combinatie van vorm, tijd, verandering, structuur, kleur en compositie die Goldsworthy nauwgezet en intuïtief creëert, is veel meer dan woorden kunnen zeggen.<br />Op een ander punt zegt hij: 'Wat is er om te blijven... en wat niet.' Dat is zijn thema. Ik denk dat kunstenaars ergens in de twintigste eeuw zich er scherp van bewust werden hoe kortstondig zelfs de grootste kunstwerken zijn vergeleken met de enorme uitgestrektheid van de kosmische tijd, en dus begonnen ze dit begrip te weerspiegelen door werken te scheppen die opzettelijk kortstondig waren. Het idee was dat door te benadrukken hoe kortlevend zelfs de machtigste werken van de mens zijn, een gevoel van tijdloosheid van de kunst tot uitdrukking zou komen.<br />Misschien ligt een deel van de effectiviteit van Goldsworthy's werk in dit soort uitdrukking. Hij brengt nauwgezet een of andere vorm van stro of bladeren aan op de plaats waar het tij ze zal bereiken, of legt ze in de rivier waar ze zullen worden meegevoerd; en in dit proces worden zowel de compositie als de vluchtigheid ervan met elkaar versmolten.<br />Zowel het vergankelijke als het tijdloze zijn nodig om onze wereld en onze plaats daarin te begrijpen. En het is belangrijk dat deze werken worden gedaan binnen de context van de natuur, zodat wat is samengesteld, wordt geplaatst binnen wat natuurlijk is. Daarom zijn de muren van steen en de eieren van steen die Goldsworthy bouwt stil en solide, maar we weten dat ze geen monumenten voor de eeuwigheid zijn, maar dat ze daar voor een onbepaalde tijd zullen blijven om dan te verdwijnen en terug te keren naar een staat die veel lijkt op die van voor onze komst.<br />Dit is kunst zoals kunst hoort te zijn, verwant aan het spirituele.<br />In zekere zin is Goldsworthy's werk een onuitgesproken begrip. Het is een ervaring die louter uit tijd en vorm bestaat. In zekere zin 'beantwoordt' zijn werk Shelley's beroemde gedicht 'Ozymandias'. door te zeggen: zelfs als het tij het werk wegspoelt, en zelfs als de rivier de uitdrukking verdringt, zelfs dan leeft de kunst voort door onze ervaring ervan. Op dezelfde manier denk je aan Tibetaanse zandschilderingen die zo zorgvuldig zijn samengesteld en uitgemeten, en net als ze zo prachtig en kostbaar zijn afgewerkt, worden ze aan de wind gegeven, zodat we zouden kunnen weten dat alles flux is.<br />Maar in de moderne wereld blijven deze kunstwerken bestaan in foto's en video's. Goldsworthy is een begenadigd fotograaf (natuurlijk, zou ik zeggen) en al zijn werken, zelfs de mislukte, worden gefotografeerd zodat hij er in een meer bespiegelende stemming naar kan kijken en kan zien wat hij heeft bereikt en wat niet.<br />Deze filmische productie onder leiding van Thomas Riedelsheimer met de prachtige en toepasselijk spookachtige muziek van Fred Frith mag niet worden gemist. Het is een van de mooiste documentaires die ik ooit heb gezien en een van de meest spirituele.
As the jacket proclaims, this film is "Gorgeously shot and masterfully edited," and, yes, it is mesmerizingly beautiful. The timelessness that we perceive in stoic rock and in the unceasing ebb and flow of water frames the ephemeral works from Goldsworthy's hands so that in their very ephemeralness they point to eternity.<br /><br />And so the beauty of his compositions haunt us with just a touch of melancholy woven in--or in the words of Matthew Arnold from "Dover Beach":<br /><br />Listen! you hear the grating roar Of pebbles which the waves draw back, and fling, At their return, up the high strand, Begin, and cease, and then again begin, With tremulous cadence slow, and bring The eternal note of sadness in.<br /><br />At one point near the end of the film Goldsworthy says that "Words do their job, but what I'm doing here says a lot more." As a wordsmith myself I take no offense and not for a moment do I think him immodest because the combination of form and time and change and texture and color and composition that Goldsworthy painstakingly and intuitively creates, is indeed something more than mere words can say.<br /><br />At another point he remarks on "What is here to stay...and what isn't." That is his theme.<br /><br />I think that artists sometime in the twentieth century became acutely aware of how ephemeral even the greatest works of art are compared to the vast expanse of cosmic time; and so they began to reflect this understanding by composing works that were deliberately ephemeral. The idea was, that by emphasizing how short-lived are even the mightiest works of humans, a sense of the timelessness of art would be expressed.<br /><br />Perhaps part of the effectiveness of Goldsworthy's work is in this sort of expression. He painstakingly composes some form of straw or leaves where the tide will reach it, or places it in the river where it will be swept away; and in this process is merged both the composition and its ephemerality.<br /><br />Both the transitory and the timeless are necessary for us to understand our world and our place within it. And it is important that these works be done within the context of nature so that what is composed is set within what is natural. Thus the walls of stone and the eggs of stone that Goldsworthy constructs are silent and solid yet we know that they are not monuments to eternity, but instead will stay for some undefined length of time and then dissipate and return to a state much like that which existed before we came along.<br /><br />This is art as art should be, akin to the spiritual.<br /><br />In a sense Goldsworthy's work is an inarticulated understanding. It is an experience purely of time and form. In a sense his work "answers" Shelley's famous poem "Ozymandias" by saying, even as the tide washes the work away, and even as the river dissipates the expression, even so the art lives on because of our experience of it. Similarly one thinks of Tibetan sand paintings so carefully composed and measured out, and then just as they are so beautifully and preciously finished, they are given to the wind, so that we might know that all is flux.<br /><br />Yet, in the modern world these works of art endure in photos and videos. Goldsworthy is an accomplished photographer (of necessity I would say) and all his works, even the unsuccessful ones, he tells us, are photographed so that he can look back at them in a more reflective mood and see what he has accomplished and what he has not.<br /><br />This cinematic production directed by Thomas Riedelsheimer with the beautiful and appropriately haunting music by Fred Frith is not to be missed. It is one of the most beautiful documentaries that I have ever seen and one of the most spiritual.