Antonioni had, door deze film te maken, de rol van Papa Smurf op zich genomen voor al die kleine, langharige, Amerikaanse, radicale studenten-Smurfen. Hij had hen onder de beschermende vleugels van zijn Europese communistische vleugels genomen, uit waardering en steun voor hun verwarde Amerikaanse manieren. (Deze Smurfen zijn rood en dragen blauw, niet andersom. De radicale smurfen waren maar al te blij met de leiding van een wijze oude man met grijs haar die regelmatig de god van alle langharige smurfen, Lenin de communist, opzocht <0xE2><0x80><0x93> nog zo'n wijze oude man wiens baard de smurfen nog serieuzer namen, want die symboliseerde iets wijs, hoewel ze niet goed wisten waarom ze de baard als zo'n diepe invloed op hen beschouwden. Castro, ook een wijze man met een baard, heeft vaak geprofiteerd van deze verwarring en zijn naïeve overzeese bewonderaars met zijn baard magische krachten gegeven. De film begint met een warrige bijeenkomst van radicaal-stomme radicale studenten, die dialogen voeren die het woord'verward' een heel nieuwe betekenis geven. Zo verward als een geblinddoekte hond die van een hoog gebouw in een bodemloze put valt. Plotseling staat de 'held' van de film (nou ja, Antonioni's held) op en zegt iets tegen zijn zielige linkse medestudenten en vertrekt dan, in de hoop dat dit vertoon van'megacoolheid' zijn James Dean-imago zal verbeteren en zijn kansen om met de beste'meiden' in bed te belanden in de volgende massahippieorgie zal vergroten. De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Een film over een man die tijdens een demonstratie varkens doodschiet en de rest van zijn leven onder de blauwe Amerikaanse kapitalistische hemel doorbrengt, op zoek naar vrijheid. Of zoiets.<br />Antonioni's voorspelbare aanval op het kapitalisme is niet alleen intellectueel hol, maar heeft (of had) ook niets nieuws te bieden; het zijn gewoon dezelfde oude schietgrage eendimensionale smerissen, zakenlieden die over zakelijke transacties praten (en wat is daar mis mee, zo worden Antonioni's films toch ook gemaakt?) en eindeloze beelden van tv-reclames en reclameborden die de o zo moreel decadente producten aanprijzen voor de weerzinwekkende, zelfzuchtige en hebzuchtige rechtse massa die alleen maar aan zichzelf, hun gezin, hun werk en hun kinderen denkt. Net als zijn langharige smurfen en smurfen van het eind van de jaren zestig, ontging Papa Smurf Antonioni het meest voor de hand liggende en vitale aspect van hun dwaze beweging: ze mochten hun lachwekkende bijeenkomsten houden en hun anti-establishmentopvattingen vrijelijk uiten binnen dat ene establishment, terwijl de studenten in die landen, wier linkse systemen ze bewonderden, dat niet mochten (en dat doen ze nog steeds niet). Verreweg de grootste ironie van de hippies <0xE2><0x80><0x93> en Antonioni besefte dat natuurlijk ook niet (zijn oordeel werd vertroebeld door cocaïnesnuivers en een overmatige inname van lsd) <0xE2><0x80><0x93> is dat hippies het vuilnis-residu van het kapitalisme zijn. Dat is een ongelooflijke ironie. Alleen in een goed functionerend kapitalistisch systeem kun je de soort vinden die 'hippie' wordt genoemd. Een verwend, ondankbaar en zelfzuchtig stelletje losers uit de midden- en bovenklasse.<br />De film zelf lijkt eindeloos door te gaan. Antonioni neemt de tijd om zijn verhaal te doen, terwijl hij veel te lange scènes vol zinloosheid opvoert, met een hoge mate van saaiheid. Zijn pogingen tot symboliek zijn irritant en afgezaagd. Zijn uitspraken zijn op z'n best uiterst dubieus. Deze film is Antonioni's manier om te zeggen dat gewelddadige revolutie de oplossing is. En dat is wat we krijgen van een oude, verzadigde, stinkend rijke, dikke filmmaker die in villa's woont en in de beste Franse en Italiaanse restaurants dineert.<br />Ik kan me niet herinneren ooit een belangrijke western te hebben gezien over het bloedbad van Tiananmen onder duizenden studenten in China. Maar als één westerse student wordt doodgeschoten omdat hij Che Guevara's gezicht voor onze neus heen en weer zwaait, krijgen we er tien grote films over op ons bord. Ik neem aan dat dit betekent dat een Chinees leven duizend keer minder waard is dan een westers leven, althans in de ogen van de linkse hypocrieten die films bezoedelen.<br />Als je een marxistische neohippie bent en een hekel hebt aan deze afschuwelijke recensie, klik dan hieronder op 'NEE'.
Antonioni, by making this film, had assumed the role of Papa Smurf to all the little long-haired, American, radical student-Smurfs. He had taken them under the guiding protection of his European communist wings, showing appreciation and support for their confused American ways. (These Smurfs are red and wear blue, not the other way around.) The radical Smurfs were happy to get the guidance of a wise old man with gray hair who regularly preys to the God of all long-haired Smurfs, Lenin the Communist - another wise old man whose beard made the Smurfs take him even more seriously, for it symbolized something wise, though they did not quite know why they regarded the beard to have this kind of deep effect on them. Castro, another wise bearded man, has often profited from this confusion and exuded magical powers with his beard over his naive overseas admirers. (Not to mention Che Guevara: that beard has a certain je-ne-sais-pas-quoi about it, makes one want to immediately embrace Marx and his lovely, pacifistic teachings) The film starts with a muddled meeting of radically stupid radical students, who engage in dialogues that truly redefine the word "confused". As confused as a blind-folded dog falling of a high-story building into a bottomless pit. Suddenly, the movie's "hero" (well, Antonioni's hero) rises up and says something to his pathetic left-wing peers and then leaves, hoping that this display of "mega-coolness" will improve his James Dean image and vastly increase his chances of getting laid with the best "chicks" in the next mass hippie orgy. Eventually he gets into trouble with cops (i.e. pigs) at a rally, and spends the movie under the blue American capitalist skies, looking for freedom Or something like that.<br /><br />Antonioni's predictable assault on capitalism is not only intellectually hollow, but has (or had) nothing new to offer; it's just the same old trigger-happy one-dimensional cops, businessmen discussing business deals (and what's wrong with that, isn't that how Antonioni's movies get made?), and endless shots of TV commercials and billboards advertising the oh-so morally decadent products for the abhorrent, selfish, and greedy right-wing rabble-population who thinks of no one but themselves, their families, their work, and their children.<br /><br />Papa Smurf Antonioni, just like his long-haired Smurfs and Smurfettes of the late 60s, failed to notice the most obvious and vital aspect about their silly movement: they were allowed to have their laughable meetings and express their anti-establishment opinions freely within that very establishment, whereas the students in those countries whose left-wing systems they admired, did not (and still do not). By far the greatest irony about the hippies - and Antonioni, naturally, failed to realize this as well (his judgment being clouded by cocaine-snorting and an excessive intake of LSD) - is that hippies were (are) the garbage-residue of capitalism. This is an incredible irony. Only in a successfully-functioning capitalist system can you find that species called "hippie"; a spoiled, ungrateful, and selfish bunch of middle and upper-middle class losers.<br /><br />The film itself seems to go on forever. Antonioni takes his sweet time with getting on with it, while including overlong scenes of pointlessness, with a high dullness factor. His attempts at symbolism are annoying and trite. His statements are highly dubious, at best. This film is Antonioni's way of saying that violent revolution is the solution. And this is what we get from an old, saturated, filthy-rich, fat film-maker who lives in villas and dines in the best French and Italian restaurants.<br /><br />I don't remember seeing any major Western movie about the Tiananmen massacre of thousands of students in China. But when one Western student gets shot for waving Che Guevara's face into all our faces, we get ten major films about it at once. I suppose this means that a Chinese life is worth a thousand times less than a Western one  at least to the left-wing hypocrites who infest movies.<br /><br />If you're a Marxist neo-hippy and disliked this awful review, please klick "NO" below.