'A Damsel in Distress' is beslist geen van Fred Astaires beste musicals. Maar zelfs Astaires slechte films hadden altijd wel een paar goede momenten.<br />In 'Damsel' is Astaire Jerry Halliday, een Amerikaanse musicalster die in Londen is voor een eigen tournee. Hij ontmoet Lady Alice Marshmorton (de negentienjarige Joan Fontaine), een mooie Engelse erfgename, die achter in een taxi springt die hij neemt om aan een menigte bewonderaars te ontsnappen.<br />Jerry gelooft dat Alice door haar rijke tante tot een huwelijk wordt gedwongen. Hij probeert haar uit het landhuis van haar familie te redden, maar ontdekt al snel dat het personeel weddenschappen afsluit over de man met wie Lady Alice zal trouwen. Keggs (Reginald Gardiner) de achterbakse butler, en Albert (Harry Watson) de brutale huisjongen, die om beurten de romance van Lady Alice met Jerry helpen en saboteren om er zeker van te zijn dat ze de weddenschap winnen.<br />Deze musical heeft talloze problemen. Ten eerste is er de plot, gebaseerd op een roman van P.G. Wodehouse (die het scenario mede heeft geschreven). Het verhaal is traag, pijnlijk en zenuwslopend. Als Fred niet danst, moeten we eindeloze irritante scènes doorstaan van (a) Fred die Joan Fontaine het hof maakt, of (b) Keggs en Albert die tegen hen en elkaar samenzweren.<br />De butler en de huisjongen zijn vooral irritant. Het zijn eendimensionale schurkenfiguren, het soort kerels dat je het liefst een stomp op hun bek zou geven. Je zou willen dat ze van het scherm verdwenen om Fred te laten dansen.<br />Astaire lijdt onder de afwezigheid van zijn gebruikelijke partner, Ginger Rogers. Joan Fontaine is een lusteloze hoofdrolspeelster in deze film en is een misplaatste rol in een musical. Wat karakter betreft stelt ze weinig voor, afgezien van haar mooie gezicht en mooie glimlach.<br />George Burns en Gracie Allen spelen de hoofdrollen, als Jerry's publiciteitsagente en zijn onbenullige secretaresse. Het duo voegt wat broodnodige chemie toe aan de plot, en Gracie heeft een paar grappige dialogen, maar ze is ook af en toe erg irritant.<br />De regie van de film van George Stevens is niet goed. Soms is de cinematografie afschuwelijk en onscherp. Om het publiek ervan te overtuigen dat we in Londen zijn en niet in Hollywood, zijn er een paar scènes in de buitenlucht opgenomen, in mistige straten. (Ze moeten tonnen droogijs hebben gebruikt in deze film.) Het voordeel is dat de songs van George en Ira Gershwin geweldig zijn, en inmiddels klassieke songstandaards zijn geworden. En het dansen in de film is natuurlijk uitzonderlijk, dankzij Astaire en zijn choreograaf, Hermes Pan.<br />Maar de muziek- en dansnummers worden slecht gebruikt en slecht geacteerd. Soms lijkt het wel of de cast begint te zingen en te dansen, omdat, nou ja, omdat het tijd is dat ze beginnen te zingen en te dansen. De muzieknummers lijken willekeurig in de meanderende plot verwerkt te worden. Op een gegeven moment stapt de butler het landhuis uit en begint zonder duidelijke reden een operette solo te spelen. De nummers behelzen: <0xE2><0x80><0x93> 'I'm Dancing and I Can't Be Somering Now' <0xE2><0x80><0x93> Fred danst goed in een mistige Londense straat vol verkeer. Hij doet een geweldige 'cane-twirling' met een opgerolde paraplu <0xE2><0x80><0x93> maar het nummer is te snel afgelopen als Fred op een passerende dubbeldekker springt. (In de Broadway-musical 'Crazy For You' heeft Harry Groener een veel betere versie van dit nummer gedaan met een groep balletmeisjes.)<br /><0xE2><0x80><0x93> 'Put Me To The Test' <0xE2><0x80><0x93> Fred, George en Gracie doen een tapdans in een Engels huisje. George en Gracie dansen stap voor stap met Fred mee, maar het nummer eindigt slecht omdat iedereen elkaar zonder enige reden schopt.<br /><0x3E><0x3E> 'Stiff upper lip' (Het nummer van het prethuis) <0xE2><0x80><0x93> In een pretpark dansen Fred, George en Gracie op de draaiende vloer, met een roterende ton en met de spiegels van het prethuis. Het is het beste nummer van de film, maar het wordt af en toe een beetje eentonig.<br /><0x3E><0x3E> 'Things Are Looking Up' <0xE2><0x80><0x93> Fred en Joan Fontaine doen samen hun dansnummer in de film, terwijl ze door de bossen van het landgoed huppelen. Gelukkig is het een heel eenvoudig dansnummer, want Joan kan niet zo goed dansen.<br /><0x3E><0x3E> 'A Foggy Day in London Town' 's Nachts dwaalt Fred rond over het mistige landgoed, neuriënd over de mistige dag waarop hij Joan voor het eerst in Londen heeft ontmoet. Soms lijkt het alsof hij niet weet welke kant hij op moet in de mist <0xE2><0x80><0x93> net als het musicalnummer zelf.<br /><0x3E><0x3E> 'Nice Work If You Can Get It' <0xE2><0x80><0x93> Een geweldig nummer dat in de film verkeerd wordt gebruikt. Tijdens een feest in het landhuis wordt Fred meegesleept in een koor van zangers met norse gezichten die lukraak dit nummer zingen. Elke keer dat Fred meedoet, kijken de andere zangers hem aan alsof ze willen dat hij weggaat. (Ook in 'Crazy For You' had Harry Groener een beter dansnummer met dit nummer.) <0x3E><0x3E> 'Nice Work If You Can Get It' <0xE2><0x80><0x93> Een geweldig nummer dat in de film verkeerd wordt gebruikt. Terwijl Fred en Joan ervandoor gaan, moet Fred stoppen om nog een laatste tapdansnummer te doen terwijl hij op een stel trommels slaat. Zoals gewoonlijk is het een geweldig dansnummer. Maar het is absoluut niet nodig, behalve om de film te verlengen.<br />Het meest gekunstelde moment in de film is wanneer Fred besluit van een hoog stenen balkon op het landgoed te springen om zijn liefde voor Joan Fontaine te bewijzen. Terwijl hij van het balkon springt, ziet hij een handig geplaatste trapeze <0xE2><0x80><0x93> ja, een _trapeze_ <0xE2><0x80><0x93> aan een boom hangen. Fred (of liever gezegd, een stuntman in Freds kleren) grijpt de trapeze en zwaait hem naar de grond. Het is de moeite waard om de film alleen voor de dansnummers op dvd te kopen, maar je voelt je verplicht aan de man die de Fast Forward-knop op je afstandsbediening heeft uitgevonden. Met de OFF-knop kun je de andere, saaie scènes van de film overslaan om bij de dansnummers te komen.
"A Damsel in Distress" is definitely not one of Fred Astaire's better musicals. But even Astaire's bad films always had some good moments.<br /><br />In "Damsel," Astaire is Jerry Halliday, an American musical star who is in London on a personal appearance tour. He meets Lady Alice Marshmorton (19-year-old Joan Fontaine), a beautiful English heiress, who hops into the back of a cab he is taking to escape a mob of admirers.<br /><br />Jerry believes that Alice is being forced into a marriage by her rich aunt. He tries to rescue her from her family's country manor house, but soon discovers that the house staff is laying bets on which suitor Lady Alice will marry. Keggs (Reginald Gardiner) the conniving butler, and Albert (Harry Watson), the bratty house boy, each take turns alternately helping and sabotaging Lady Alice's romance with Jerry to make sure they win the bet.<br /><br />This musical has numerous problems. First, there is the plot, based on a novel by P.G. Wodehouse (who co-wrote the screenplay). The story is slow, painful, and nerve-grating. When Fred is not dancing, we have to endure endless annoying scenes of (a) Fred romancing Joan Fontaine or (b) Keggs and Albert conniving against them and each other.<br /><br />The butler and the house boy are especially irritating. They are one-dimensional stock villain characters, the kind of guys you just want to punch in the mouth. You wish they would get off the screen and let Fred dance.<br /><br />Astaire suffers in the absence of his usual partner, Ginger Rogers. Joan Fontaine is a lackluster leading lady in this film, and is miscast in a musical. She has little going for her, character-wise, other than her lovely face and beautiful smile.<br /><br />George Burns and Gracie Allen are along for the ride, as Jerry's publicist and his ditzy secretary. The duo adds some sorely needed chemistry to the plot, and Gracie has some funny lines, but she is also very annoying at times.<br /><br />The direction of the movie by George Stevens is not well done. At times, the cinematography is horrible and off-focus. There are a number of outdoor scenes set on extremely foggy streets, to try to convince the audience that we are in London, not Hollywood. (They must have used tons of dry ice in this movie.) On the plus side, the songs by George and Ira Gershwin are terrific, and have become classic song standards. And of course, the dancing in the movie is exceptional, thanks to Astaire and his choreographer, Hermes Pan.<br /><br />But the musical and dance numbers are ill-used and ill-staged. At times, the cast seems to start singing and dancing because, well, it's time for them to start singing and dancing. The musical numbers seem randomly inserted into the meandering plot. (At one point, the butler steps outside the manor house and breaks into an operetta solo for no clear reason.) The numbers include:  "I'm Dancing and I Can't Be Bothered Now" -- Fred dances well on a foggy traffic-filled London street. He does some great "cane-twirling" with a rolled umbrella -- but the number ends too soon when Fred jumps on a passing double-decker bus. (In the Broadway musical, "Crazy For You," Harry Groener did a much better version of this number with a group of chorus girls.)<br /><br /> "Put Me To The Test" -- Fred, George, and Gracie do a trio tap dance in an English cottage. George and Gracie match Fred step for step, but the number ends poorly with everyone kicking each other for no reason.<br /><br /> "Stiff Upper Lip" (The Fun House Number) -- At an amusement park fun house, Fred, George, and Gracie have fun dancing on the revolving floor, rotating barrel, and with the fun house mirrors. It's the best number of the movie, but it gets a little repetitious at times.<br /><br /> "Things Are Looking Up" -- Fred and Joan Fontaine do their one dance number together in the film, prancing around the back woods of the country manor estate. Fortunately, it's a very simple dance number because Joan is not a great dancer.<br /><br /> "A Foggy Day in London Town" -- Fred wanders around the foggy manor estate at night, crooning about the foggy day when he first met Joan in London. At times, he looks as if he's not sure which way he's going in the fog -- much like the musical number itself.<br /><br /> "Nice Work If You Can Get It" -- A great song that is misused in the movie. During a social event at the manor house, Fred gets drawn into a chorus of dour-faced singers who are haphazardly singing this song. Each time Fred joins in, the other singers look at him as if they wish he would leave. (Again, Harry Groener did a better dance number with this song in "Crazy For You.")  "Drum Dance Number" -- As Fred and Joan are eloping, Fred has to stop and do one final tap dance number while banging a group of drums. As usual, it's a great dance number. But there's absolutely no need for it, except to prolong the movie.<br /><br />The most contrived moment in the film comes when Fred decides to leap off a high stone balcony at the country estate in order to prove his love for Joan Fontaine. As he leaps from the balcony, he finds a conveniently-placed trapeze -- that's right, a *trapeze* -- hanging from a nearby tree. Fred (or rather, a stuntman in Fred's clothes) grabs the trapeze and swings to the ground from it.<br /><br />The movie is worth owning on DVD for the dance numbers alone, but you feel indebted to the guy who invented the Fast Forward button on your remote. The >>FF button allows you to skip through the other, boring scenes in the film to get to the dance numbers.