Ik vind mijn Ronald Colman zwierig en innemend, de man die je ziet in films als _If I Were King_ en _Kismet_. Ik vind hem de belichaming van de beschaving, zoals in _The Lost Horrizon_ en _Random Harvest_. Een peinzende Colman is niet mijn favoriet.<br />Maar in _A Double Life_, juist omdat zijn rol als acteur Anthony John zo buitenissig voor hem is, werd Colman met een Oscar voor de beste acteur in 1947 onderscheiden. Het werd zijn bekendste rol.<br />Colman is een acteur die de Methode heel serieus neemt. Hij heeft net een succesvolle rol in een comedy over goede manieren gehad en hij is een heel joviale kerel. Voor de verandering, nu dat stuk zijn Broadway-uitvoering achter de rug heeft, brengt Colman een opleving van Othello naar New York. Ongeveer de tegenovergestelde rol die je kunt krijgen.<br />Zijn tegenspeelster in beide rollen is zijn ex-vrouw Signe Hasso, die dol op hem is, maar zijn stemmingswisselingen niet kan verdragen als hij aan het werk is. Colman is ook dol op haar en wil haar terug. Maar hij staat op het punt een zenuwinzinking te krijgen als hij zichzelf begint te verwarren met de jaloerse Moor Othello en Hasso met haar rol als Desdemona. Helaas staat Shelley Winters, als de arme serveerster die een depressieve Colman oppikt, zijn waanzin in de weg en eindigt ze als de arme Desdemona in het toneelstuk. Op dezelfde manier vermoord en nu is het een zaak voor Joe Sawyer, van Moordzaken.<br /><br />Colmans optreden is zo goed dat je je afvraagt of dit een beroepsrisico is bij acteurs. Ik zou het niet durven denken, als er onopgeloste moorden waren in de omgeving van Laurence Olivier en Orson Welles, dan zouden ze Othello hebben gesitueerd.<br />Om die reden zou ik het verhaal nooit helemaal kunnen geloven, maar ik ben het wel eens met Ronald Colman en wat hij met de rol heeft gedaan. Ik weet zeker dat hij er een beetje spijt van had dat hij de Oscar won, want een van de andere genomineerden was zijn goede vriend William Powell voor Life With Father. Andere genomineerden waren dat jaar Gregory Peck voor Gentlemen's Agreement, John Garfield voor Body and Soul en Michael Redgrave voor Mourning Becomes Electra.<br />Colman krijgt steun van de rest van de cast, onder wie Edmond O'Brien, die zich in het ongewenste deel van Cassio in de jaloerse fantasie van Colman bevindt. Toch zul je geen Iago-equivalent vinden in A Double Life, niemand die de jaloezie opwekt, het gebeurt allemaal in zijn eigen hoofd.<br />En dat van een van de meest ontwikkelde en beschaafde geesten van de vorige eeuw.
I like my Ronald Colman dashing and debonair, the fellow you see in such films as If I Were King and Kismet. I like him as the epitome of civilization as in The Lost Horrizon and Random Harvest. A brooding Colman isn't a favorite of mine.<br /><br />But in A Double Life precisely because his part as actor Anthony John is so offbeat for him, Colman was recognized with a Best Actor Oscar for 1947. It became his best known part.<br /><br />Colman is an actor who really does take the Method quite seriously. He's just finished a successful run in a comedy of manners and he's quite the jovial fellow. For a change of pace now that that play has concluded its Broadway run, Colman is bringing a revival of Othello to New York. About as opposite a part as you can get.<br /><br />His leading lady in both is his former wife Signe Hasso who loves him dearly, but can't take his change of moods when he's at work. Colman loves her dearly as well and wants her back. But he's heading for a mental breakdown when he starts confusing himself with the jealous Moor Othello and Hasso with her role as Desdemona.<br /><br />Unfortunately Shelley Winters as a poor waitress who a depressed Colman picks up gets in the way of his madness and she winds up like poor Desdemona in the play. Killed in the same manner and now it's a matter for homicide cop Joe Sawyer.<br /><br />Colman's performance is so good that one does kind of wonder is this an occupational hazard with actors? I'd shudder to think so, were there any unsolved homicides in or around Laurence Olivier and Orson Welles then they essayed Othello. <br /><br />I could never quite buy the story for that reason, but I certainly do applaud Ronald Colman and what he did with the part. I'm sure there was a tinge of regret in him winning the Oscar though because one of the other nominees was his good friend William Powell for Life With Father. Others in the running that year were Gregory Peck for Gentlemen's Agreement, John Garfield for Body and Soul, and Michael Redgrave for Mourning Becomes Electra.<br /><br />Colman gets able support from the rest of the cast including Edmond O'Brien who finds himself in the unwanted part of Cassio in Colman's jealous fantasy. Still you will find no Iago equivalent in A Double Life, no one prodding the jealousy, it's all in his own mind.<br /><br />And that from one of the most cultivated and civilized minds of the last century.