Dit is een echt goed gemaakte film. Sumitra Bhave heeft altijd een verstandige film gemaakt en dit is mijn lievelingsfilm van haar. Deze film had de National Award moeten winnen en zou mijn keus zijn geweest om India bij de Oscars te vertegenwoordigen. Hij is minstens duizend keer beter dan 'Shaaws', die dit jaar naar de Oscars gaat, uit India.<br />Het is zo jammer dat de informatie over deze film (en alle andere Indiase films) op imdb ontbreekt en soms zelfs onjuist is. Sadashiv Amrapurkar speelde een heel belangrijke rol in deze film en hij wordt zelfs op deze pagina's niet genoemd. Ook de rest van de cast en de crew wordt helemaal niet genoemd. De prijzen en nominaties voor deze film worden niet uitgereikt, zelfs niet nadat Sonali Kulkarni de Indian National Award voor deze film heeft gewonnen. Er werd niet eens één stem uitgebracht op 'Doghi'.<br />'Doghi' is geen Hindi-film. Het is een Marathi-film, die gelukkig aan de zang- en dansscènes ontsnapt, en niet verstrikt raakt in glitter en glamour en halfgare designkleding. Het is een echt leven, een ontroerend verhaal dat wordt verteld met een zeldzaam begrip en respect.<br />'Doghi', dat ruwweg vertaald kan worden als 'twee vrouwen', is een verhaal over twee zusters, Gauri en Krishna. Het is eigenlijk een heel eenvoudig verhaal, Sumitra Bhave waagt zich niet aan veel subplots, en dat maakt het een heel moeilijke film om te regisseren. De hele film speelt zich af in een onopvallend, afgelegen dorp in Maharasjtra en het scherm bevindt zich zelden ver van het huis van de twee vrouwelijke hoofdrolspelers. Geen esthetische zonsondergangen in deze film.<br />De film begint en we worden voorgesteld aan het hele huis, dat in gereedheid wordt gebracht voor Gauri's bruiloft. Omdat Gauri en Krishna's vader een hardwerkende boer is, is het huis vol en gelukkig; er is niets te wensen in hun eenvoudige leventje. Aan de vooravond van de bruiloft krijgt Gauri's toekomstige echtgenoot echter een dodelijk ongeluk. Gauri's vader kan het tragische nieuws niet aan en krijgt een zware beroerte. Zonder een sterke, werkende vrouw zou het huis uit elkaar zijn gevallen, maar Gauri's moeder neemt de verantwoordelijkheid op zich. Ze werkt als en wanneer ze kan, maar kan de eindjes niet aan elkaar knopen. Maar haar leven is nog steeds gemakkelijker dan dat van Gauri. Bijgeloof, dat mensen halfslachtig proberen te vergeten, maakt van Gauri een boze geluksbrenger. Ze is uitgestoten door de maatschappij.<br />Gauri's moeder schrijft haar broer. Wanhopig om hulp accepteert ze zijn voorstel. Hij neemt Gauri mee naar Mumbai, waar ze in bordelen moet werken. Gauri stuurt het geld dat ze verdient naar huis en hun levensomstandigheden worden beter. Gauri geeft haar leven voor dat van haar familie.<br />Maar als Gauri thuiskomt voor Krishna's bruiloft, komt haar moeder niet naar buiten om haar te begroeten. Ze laat Krishna niet bij haar in de buurt komen en laat Gauri niet in het bijzijn van de gasten. Ze houdt van Gauri, maar vreest voor Krishna's leven. Dit breekt Gauri volledig en ze besluit terug te keren naar haar ongelukkige leven. Maar Krishna rent weg en houdt Gauri vast. Ze smeekt haar geliefde zus om terug te komen. Krishna belooft haar bij te staan. Belooft dat ze samen de wereld tegemoet zullen treden.<br />In deze film is niets overbodig. Alles is noodzakelijk en toereikend. Gauri gaat naar Mumbai, maar wat ze daar doet wordt nooit verteld, terwijl de subtiele dialogen ons vertellen wat er te weten valt. Het is alleen het verhaal, dat diep in zijn eenvoud is.<br />'Doghi' is verantwoordelijke cinema. Hij toont respect voor het onderwerp waar hij mee te maken heeft. Het is respectvol tegenover het publiek omdat het denkt dat het niet de geestelijke vermogens van een vierjarige heeft.<br />Het acteerwerk is eersteklas. De regie is fantastisch en de stiltes zetten het verhaal op een bepaalde manier voort, zonder dat woorden dat hadden kunnen doen. Het script is goed doordacht.<br />Iedereen die van goede cinema houdt, zal 'Doghi' vast leuk vinden.
This is a really well made movie. Sumitra Bhave has always made sensible cinema and this is my favourite film by her. This movie should have won the National Award and would have been my pick to represent India at the Oscars. It is at least a thousand times better than 'Shaaws', which is going to the Oscars, from India, this year.<br /><br />It is such a pity that the information about this (and all other Indian movies) on IMDb is lacking and sometimes even wrong. Sadashiv Amrapurkar played a very important character in this movie and he is not even credited on these pages. The rest of the cast and crew too are not mentioned at all. Awards and nominations for this movie are not given even when Sonali Kulkarni won the Indian National Award for this movie. There was not even a single vote cast for 'Doghi'.<br /><br />'Doghi' is not a Hindi movie. It is Marathi, and thankfully escapes the song and dance sequence, does not get tangled up in glitzy glamour and half-witted designer ware. It is a real life, soulful story that is made with a rare understanding and respect.<br /><br />'Doghi' which can roughly be translated as 'two women' is a story of two sisters, Gauri and Krishna. It is actually a very simple story, Sumitra Bhave does not venture into many sub plots, and that makes it a very difficult film to direct. The entire movie is set in a non-descript remote village in Maharashtra and the screen rarely ventures far from the house of the two female protagonists. No aesthetic sunsets in this one.<br /><br />The movie opens and we are introduced to the entire house, which is preparing for Gauri's wedding. Gauri and Krishna's father being a hard working farmer, the house is full and happy; there is nothing wanting in their simple lives. However on the eve of the wedding Gauri's to-be-husband meets with a fatal accident. Gauri's father cannot bear the tragic news and suffers a major stroke. Without a strong, working member the house could have fallen apart but Gauri's mother shoulders the responsibility. She works as and when she can, but cannot make ends meet. But her life still, is easier than Gauri's. Superstitions, that people half-heartedly try to forget, make Gauri an evil luck bringer. She is outcast from the society.<br /><br />Gauri's mother writes to her brother. Desperate for help she accepts his suggestion. He takes Gauri off to Mumbai where she is made to work in brothels. Gauri sends home the money she earns and their conditions improve. Gauri gives her life for that of her family's.<br /><br />However when Gauri returns home for Krishna's wedding, her mother does not come out to meet her. She does not allow Krishna near her and does not allow Gauri in front of the guests. She loves Gauri but fears for Krishna's life. This breaks Gauri completely and she decides to return to her unfortunate life. But Krishna runs out and holds Gauri. She begs her beloved sister to return. Krishna promises to stand by her. Promises that they would face the world  together.<br /><br />There is nothing that is not required in this movie. Everything is necessary and sufficient. Gauri goes off to Mumbai but what she does there is never told  the subtle dialogues tell us what there is to know. It just the bare story, which is profound in its simplicity.<br /><br />'Doghi' is responsible cinema. It is respectful to the subject it handles. It is respectful towards its audience  it does not think them to have the mental capability of a four year old.<br /><br />The acting is first rate. The direction is marvelous  the silences carry the story forward in a way, no words could have. The script is well researched.<br /><br />Anyone who appreciates good cinema is bound to like 'Doghi'.