Ik denk niet dat een film als deze vandaag zou worden uitgebracht. Er is tijd voor nodig om de diepte van de personages te laten zien, en de plot zit niet vol kronkels en wendingen om je op het puntje van je stoel te houden.<br />Maar wat deze film wel heeft: een interessante studie naar de manier waarop families met verdriet omgaan. Hoe we stilvallen als de taal voor genezen en naderend enorm verlies ons doof maakt, en in plaats daarvan vertrouwen op rauwe emoties. Verdriet zonder reden en geduld is woede, zelfs haat. En helaas krijgt de hoofdrolspeler (een jongen die per ongeluk tijdens de jacht zijn broertje doodschiet) in de film meer dan zijn deel ervan. Hij vertrekt uiteindelijk en trekt in bij zijn grootvader (Wilford Brimley), die hem duidelijk maakt dat het een ongeluk was. Ik kreeg de indruk dat deze jongeman dat diep in zijn hart wist, maar dat hij die woorden van zijn ouders moest horen en hun vergiffenis moest ontvangen.<br />Wat ik zo geweldig vond aan deze film: het gebrek aan dialoog. Er was een enorme nadruk op lichamelijke reacties, gezichtsuitdrukkingen. En het tragere tempo van de film stelt je in staat om echt naar de reacties van de acteurs te kijken. Iets wat we niet veel zien in de huidige films.<br /><br />
I don't think a movie like this would be released today. It takes it's time to present the depth of the characters and the plot isn't full of twists and turns to keep you on the edge of your seat.<br /><br />But, what this film does have: an interesting study in how families' deal with grief. How when the language for healing and over-coming tremendous loss leaves us mute, and we rely on raw emotions instead. Grief without reason and patience is anger, even hate. And unfortunately, the lead character (a young boy who accidently shoots and kills his brother while hunting) in the film is given more than his fair share of it. He eventually leaves and moves in with his grandfather (Wilford Brimley) who makes it clear to him that it WAS an accident. I got the impression that this young man knew that in his heart, but needed to hear those words from his parents, and to receive their forgiveness.<br /><br />What I loved about this film: the lack of dialog. There was a tremendous emphasis on physical reaction, facial expressions. And the slower pace of the film allows you to really watch the reactions of the actors. Something we don't get to do alot of with today's films.<br /><br />