Dit was een van de beste episodes uit de geschiedenis. Agent Sean Cooper werd in 1968 in zijn patrouillewagen vermoord. Een stervende gevangene in de staatsgevangenis onthult dat hij na de schietpartij een blok heroïne uit de auto heeft gestolen. Zijn zaak wordt heropend in de veronderstelling dat hij als politieman corrupt is geworden.<br />Uit nader onderzoek naar hem als politieagent en menselijk wezen blijkt dat een oorlogsveteraan betrokken was bij een verboden liefde. Dit soort liefde werd als beschamend beschouwd en moest in die tijd op zijn minst verborgen worden gehouden.<br />Hoewel dit niet het soort liefde is dat ik persoonlijk onderschrijf, was hij nog steeds een politieagent en menselijk wezen en had hij niet vermoord mogen worden. De geluidsband was uitstekend (ik kijk altijd naar de dvr) en het selectieve gebruik van zwart-wit gemengd met kleur om een bepaald voorwerp te benadrukken of een bepaalde sfeer in een scène te brengen was bijzonder aantrekkelijk.
This was one of the all time best episodes. Officer Sean Cooper was murdered in his patrol car back in '68. A dying convict in the state penitentiary reveals that he stole a block of heroin from the car after the shooting. His case is reopened with the presumption that he was corrupted as a policeman.<br /><br />Further investigation into him as a police officer and a human being reveals a war veteran involved in a forbidden love. This type of love was considered shameful and something to at least keep hidden at that time.<br /><br />While this isn't the type of love I personally support, he was still a policeman and a human being and shouldn't have been killed for it. The sound track was excellent (keeps me watching the DVR), and the selective use of black and white mixed with color to emphasize one object or give a particular feeling to a scene was especially appealing. I shall be watching this one in repeat!