Het probleem met 'The Killer Elite' is dat je, alleen al door deze film op te zoeken en er tijd aan te besteden, meer moeite in de ervaring steekt dan veel van de hoofdrolspelers, met name regisseur Sam Peckinpah.<br />De toch al wispelturige Peckinpah stond met deze film op het punt om in de problemen te komen. Volgens minstens één biograaf was dit het moment waarop hij kennismaakte met cocaïne. Voeg daar zijn zuippartij aan toe en het is geen wonder dat de boel in het honderd liep.<br />Het is jammer, want het concept achter de film is goed en de eerste tien minuten beloven veel. Mike Locken (James Caan) en George Hansen (Robert Duvall) zijn particuliere opdrachtgevers die veel smerig werk voor de CIA doen. Ze bewegen zich snel, leven goed en lijken de beste vrienden te zijn <0xE2><0x80><0x93> en dan gebeurt er iets waardoor hun broederschap uiteenspat.<br />Een openingsscène laat zien hoe ze een gebouw opblazen <0xE2><0x80><0x93> waarom wordt ons niet verteld, wat betreft de duistere motivatie van deze film past het precies in het patroon. Maar de implicatie is dat deze kerels mensen pijn doen en dat het ze eigenlijk niets kan schelen <0xE2><0x80><0x93> antihelden zoals de Wild Bunch van Peckinpah, nog niet zo lang geleden. Een openingstitel vertelt ons dat ze voor ComTeg werken, en voegt er dan met een duidelijke tongval aan toe: '... de gedachte dat de cia zo'n organisatie voor welk doel dan ook zou kunnen gebruiken is natuurlijk belachelijk.' Dat is een behoorlijk slimme manier om het publiek te laten weten dat alle kansen verkeken zijn. <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> We zitten al veertig minuten in de film voordat we onze eerste gevechtsscène te zien krijgen, een volslagen chaotische verzameling willekeurige beelden van mensen die we niet eens eerder hebben ontmoet en die op het vliegveld van San Francisco met elkaar zien vechten, waarbij hun strijd zich vermengt met een gesprek in een kantoorsuite.<br />Tegen het eind van de film is wat er van de cast over is een gevecht aan het uitvechten in een vloot van in de mottenballen gelegde Victory Ships, ninja's die in het open veld naar voren rennen om neergeschoten te worden, terwijl Caan één zin afvuurt die elke zweem van echte spanning wegneemt. Hij maakt een grapje vlak voor een klimatologisch samoeraiduel tussen twee ninjakrijgers uit China, waarvan we allemaal weten dat het het land van de ninja's is. (Het gevecht vindt plaats in San Francisco, maar tot onze verbazing komen er geen Mounties om de boel te verstoren.)<br />Caan is veel beter in kleinere scènes, zoals wanneer Locken, herstellend van een paar akelige verwondingen, van een van zijn bazen, gespeeld door een gladde Arthur Hill, te horen krijgt dat hij door de organisatie is'vermoord'. Caan weigert op de grond te blijven liggen en zijn herstelscènes, die weliswaar niet echt geschikt zijn voor de film, worden uitstekend gespeeld door hem en Amy Heflin, de dochter van Van, als ondersteunende verpleegster. Caan was een van de hoofdrolspelers in de jaren zeventig. '... de beste acteurs, en zijn laconieke commentaar met Heflin, Duvall, Hopkins en beide Youngs geven 'Killer Elite' echte waakzaamheid.<br />Maar je kijkt niet naar 'Killer Elite' om daarover na te denken. Je kijkt om over de film na te denken die ontsnapt is.
The problem with "The Killer Elite" is that just by seeking this film out, and investing time to watch it, you are putting more effort into the experience than many of its principals did, particularly director Sam Peckinpah.<br /><br />The already volatile Peckinpah was heading into rough weather with this film. According to at least one biographer, this was where he became acquainted with cocaine. Add to that his binge drinking, and it's no wonder things fell apart.<br /><br />It's a shame, because the concept behind the film is a good one, and the first ten minutes promise much. Mike Locken (James Caan) and George Hansen (Robert Duvall) are private contractors who do a lot of dirty work for the CIA. They move quick, live well, and seem like the best of friends - then something happens to shatter their brotherhood.<br /><br />An opening scene shows them blowing up a building - why exactly we aren't told, par for the course in terms of this film's murky motivation. But the implication is these guys hurt people and don't really care - antiheroes much like the Wild Bunch of Peckinpah's not-so-long-ago. An opening title tells us they work for ComTeg, then adds with obvious tongue in cheek "...the thought the CIA might employ such an organization for any purpose is, of course, preposterous." That's a pretty clever way of letting the audience know all bets are off.<br /><br />Add to that a traditionally strong Peckinpah backup cast, including Burt Young, Gig Young, and Peckinpah regular Bo Hopkins in the plum role of a madman who can't pass up an opportunity to be shot at for $500 a day, and you only wish that the scriptwriters, including the celebrated Sterling Silliphant, tried to do something more with the story than turn it into a platform for lazy one-liners and bad chop-socky knockoffs. An attempt at injecting a dose of liberal social commentary is awkwardly shoehorned in. "You're so busy doing their dirty work, you can't tell who the bad guys are," someone tells Locken, as if either he or we need it pointed out.<br /><br />Worse still are Peckinpah's clumsy direction and sluggish pacing. We're 40 minutes into the film before we get our first battle scene, a completely chaotic collection of random shots where a bunch of people we haven't even met before are seen fighting at San Francisco Airport, their battle intercut with a conversation in an office suite.<br /><br />By the end of the film, what's left of the cast is having a battle inside a fleet of mothballed Victory Ships, ninjas running out in the open to be gunned down while Caan tosses off one liners that undercut any hint of real suspense. "Lay me seven-to-five, I'll take the little guy," he wisecracks just before a climatic samurai duel between two ninja warriors - from China, which we all know is the land of the Ninja. (The battle takes place in San Francisco, but surprisingly no Mounties arrive to break things up.)<br /><br />Caan is much better in smaller scenes, like when Locken, recovering from some nasty injuries, is told by one of his bosses, played by a smooth Arthur Hill, that he's been "Humpty-dumped" by the organization. Caan refuses to stay down, and his recovery scenes, though momentum-killing for the movie, feature fine acting from him and Amy Heflin, Van's daughter, as a supportive nurse. Caan was one of the 1970s' best actors, and his laconic byplay with Heflin, Duvall, Hopkins, and both Youngs give "Killer Elite" real watchability.<br /><br />But you don't watch "Killer Elite" thinking about that. You watch it thinking of the film that got away.