De Natalia van Emily Watson is absoluut de meest liefdevolle en romantische hoofdrolspeelster die ik ooit op het witte doek heb gezien. Ze is zonder enige twijfel de koningin van deze film. Of is ze getransformeerd tot de koning? Het samenspel van de schaakspellen en de strijd van de families om de macht, de macht en de overwinning is verbluffend. Net als de schaakmeesters in de film speelt de regisseur veel simultaanspellen met onze geest, maar ze verweven zich allemaal in grote of kleine patronen. De periode, de kostuums en het beeld van het meerdistrict aan het begin van de twintigste eeuw van Italië zijn schitterend vastgelegd. Er wordt geen vierkante meter overgeslagen.<br />Er zijn zoveel briljante scènes dat ik ze niet allemaal kan beschrijven. Ik raad aan om voldoende tijd te nemen om deze film twee keer te bekijken, mogelijk met een week ertussen, want je kunt onmogelijk alle poëzie binnen een vierkant van 64 vierkante centimeter in één setting vastleggen.<br />Ik heb Nabakovs boek niet gelezen, maar om een eigen analogie uit te proberen: wat ik lees, doet me denken aan een andere romantische, triomfantelijke-poëzie-als-gevechtsfilm, Barry Levinsons _The Natural_. Die film heeft het sombere einde van Bernard Malamuds fatalistische boek volledig overboord gegooid ten gunste van een romantisch impressionisme dat uniek Amerikaans was. Nou, de regisseur deed dat beter door de Russische en Italiaanse moraal en mores naadloos in elkaar te laten overlopen als achtergrond voor de verlichting. Het ware verhaal hier is dat er bij spelletjes geen sprake is van winnen of verliezen; er is een winnaar en een verliezer, tenzij beide partijen winnen. Maar in het leven, en vooral in de context van onze onsterfelijke ziel, worden we alleen maar beperkt door die beperkingen en de conventies van het leven in die mate dat we anderen onze geest laten breken.<br />Pure liefde, belichaamd door Emily Watsons Natalia, kan transcenderen en ons allemaal tegelijkertijd door haar gaven laten worden verrijkt. Alleen de barrières die door onze angsten zijn opgeworpen, kunnen ons ervan afsnijden.<br />Dit is een schitterende film (10/10).
Emily Watson's Natalia is absolutely the most loving and romantic lead character I have ever seen on a screen. She is the queen of this film beyond all doubt. Or, is she transmuted to the king? The internecine weaving of the chess games and the families' struggles for control, power, and victory is stunning. Just as the chess masters in the film do, the director is playing many simultaneous games with our mind at once, but all weave into either major or minor patterns. The period, the costumes, and imagery of early 20th century Italy's lake district is captured magnificently. Not a single square of space is wasted.<br /><br />So many brilliant scenes abound, I cannot recount them all. I recommend budgeting enough time to watch this movie twice, possibly a week apart, because you can't possibly capture all the poetry within a 64-square yet multi-dimensional framework in one setting. <br /><br />I did not read Nabakov's book, but to try an analogy of my own, what I am reading reminds of me of another romantically triumphant poetry-as-game movie, Barry Levinson's The Natural. It totally jettisoned the downbeat ending of Bernard Malamud's fatalistic book in favor of a romantic impressionism that was uniquely American. Well, the director did that one better by seamlessly meshing Russian and Italian morals and mores as a backdrop to enlightenment. The true story here is that games are zero-sum; there is a winner and a loser, unless both contestants draw. But, in life, and especially in the context of our immortal souls, we are only limited by those constraints and life's conventions to the extent we let others break our spirit. <br /><br />Pure love, as personified by Emily Watson's Natalia, can transcend and allow all of us to be enhanced by its gifts simultaneously. Only the barriers erected by our fears can cut us off from it.<br /><br />This is a magnificent movie (10/10).