Preminger's bewerking van G.B. Shaw's 'Saint Joan' (filmscript van Graham Greene) kreeg in die tijd een van de ergste kritieken. Het werd door de pseudo-elite, de puristen en het publiek verguisd omdat de film niet de vroomheid en glamour had die van een historische komedie werd verwacht. Net als in 'Poepen Tom' was de reactie kwaadaardig en ongerechtvaardigd. Preminger's bewerking van Shaw's intellectuele verkenning van de effecten en handelingen rond Jeanne d'Arc (haar echte naam in haar eigen taal is Jeanne d'Arc, maar deze film is in het Engels) is volkomen trouw aan de geest van het oorspronkelijke stuk, niet alleen op het letterlijke emotionele niveau, maar ook formeel. Zijn film is een Brechtiaans onderzoek naar het functioneren van instituties, de verdeeldheid binnen en buiten de verschillende groeperingen die allemaal de macht willen grijpen. Als zodanig mogen we ons niet op een emotioneel niveau met een van de personages identificeren, ook niet met Joan zelf.<br />Zoals ze wordt gespeeld door Jean Seberg (wiens latere leven een griezelige parallel biedt met haar rol hier), wordt ze gepresenteerd als onschuldig, een zuivere figuur wier daden en aanwezigheid alleen al de corruptie en leegte in iedereen blootleggen. Als zodanig speelt Seberg haar als Sint en Gekke Vrouw. Haar eigen gebrek aan ervaring als actrice toen ze deze film maakte (die zich wel af en toe manifesteert) verraadt de frisheid en jeugdigheid van Jeanne, die zowel het feit toont dat Jeanne la Pucelle een nederig, ongeletterd boerenmeisje is dat haar dorp en haar aangeboren intelligentie beschermt. Ze verdiende absoluut niet de harde kritiek die ze op de eerste uitgave van de film kreeg, het is een voorstelling die het voorstellingsvermogen ver te boven gaat van elke actrice die voor het eerst acteert en nog geen ervaring heeft. Haar lot is om te worden uitgehuwelijkt of als hoer te worden opgepikt door soldaten op en van de slagvelden. Haar geloof, haar stemmen, haar visioenen die ze vermengt met woorden als'verbeelding' en 'gezond verstand', brengt haar ertoe de wapenrusting van haar medesoldaten te dragen om hen aan te voeren in de strijd om de binnendringende Engelsman Frankrijk uit te jagen.<br />En toch kan worden gezegd dat de film meer geïnteresseerd is in het hof van de dauphin (Richard Widmark), de geestelijkheid die Jeanne kiest onder leiding van Pierre Cauchon (Anton Walbrook, een voortreffelijke cast) en de daden van de graaf van Warwick (John Gielgud) dan in Jeanne zelf. Het schitterende ensemble (allemaal mannen) stelt figuren voor die plannen smeden, Machievellianen (hoewel het verhaal aan Niccolo voorafgaat) opportunisten die religie beschouwen als een kinderlijk stuk speelgoed dat voor hun eigen doeleinden gebruikt en gemanipuleerd moet worden. De scherpe, sardonische dialoog geeft de acteurs veel plezier om los te laten. John Gielgud als de eminent rationele graaf wiens intelligentie (zij het vergezeld van corruptie) hem in staat stelt om de precieze manier te berekenen waarop hij ervoor kan zorgen dat Joan op de brandstapel komt en Pierre Cauchon van Anton Walbrook brengt een driedimensionaal portret van deze intelligente theoloog die Joan het eerlijke proces zal geven dat haar zeker schuldig zal verklaren. Widmark portretteert de zwakke toekomstige heerser van Frankrijk in een krankzinnige, komische karikatuur die zo dicht in de buurt komt van komisch relief als deze film maar kan komen. Een komische vertoning die veel meer aanvoelt als een imitatie van Jerry Lewis dan als een onstuimige toekomstige heerser van Frankrijk.<br />Preminger filmde 'Sint-Joris' in zwart-wit, de filmmaker is Georges Perinal, die met René Clair heeft gewerkt en die 'Het leven en de dood van kolonel Blimp' in kleur heeft gedaan. De film is volmaakt beheerst om de rationele intellectuele sfeer voor deze film te benadrukken. Preminger's voorkeur voor het volgen van opnamen van lange, ononderbroken takes is de sleutel tot de effectiviteit van de film, er is nergens in zijn mise-en-scène sprake van een overbodige beweging. Het geeft ook de richting aan van Preminger's meest volwassen (en meest verwaarloosde) periode: hij concentreert zich op het conflict tussen individuen en de instituties waarin ze werken, hoe het instituut functioneert en hoe het individu zich gedraagt volgens zijn principes. Deze thema's krijgen in zijn film de meest directe behandeling, en zoals altijd houdt hij de dingen onvoorspelbaar en vindt hij geen zwart-witoplossingen. Dit is een van zijn allerbeste en meest effectieve films.
Preminger's adaptation of G. B. Shaw's ''Saint Joan''(screenplay by Graham Greene) received one of the worst critical reactions in it's day. It was vilified by the pseudo-elite, the purists and the audiences was unresponsive to a film that lacked the piety and glamour expected of a historical pageant. As in ''Peeping Tom'', the reaction was malicious and unjustified. Preminger's adaptation of Shaw's intellectual exploration of the effects and actions surrounding Joan of Arc(her actual name in her own language is Jeanne d'Arc but this film is in English) is totally faithful to the spirit of the original play, not only on the literal emotional level but formally too. His film is a Brechtian examination of the functioning of institutions, the division within and without of various factions all wanting to seize power. As such we are not allowed to identify on an emotional level with any of the characters, including Joan herself.<br /><br />As played by Jean Seberg(whose subsequent life offers a eerie parallel to her role here), she is presented as an innocent, a figure of purity whose very actions and presence reveals the corruption and emptiness in everyone. As such Seberg plays her as both Saint and Madwoman. Her own lack of experience as an actress when she made this film(which does show up in spots) conveys the freshness and youth of Jeanne revealing both the fact that Jeanne la Pucelle is a humble illiterate peasant girl who strode out to protect her village and her natural intelligence. By no means did she deserve the harsh criticism that she got on the film's first release, it's a performance far beyond the ken and call of any first-time actress with no prior acting experience. Shaw and Preminger took a secular view towards Joan seeing her as a medieval era feminist, not content with being a rustic daughter who's fate is to be married away or a whore picked up by soldiers to and away from battlefields. Her faith, her voices, her visions which she intermingles with words such as "imagination" and "common sense" leads her to wear the armour of her fellow soldiers to lead them to battle to chase the invading Englishman out of France.<br /><br />And yet it can be said that the film is more interested in the court of the Dauphin(Richard Widmark), the office of the clergy who try Joan led by Pierre Cauchon(Anton Walbrook, impeccably cast) and the actions of the Earl of Warwick(John Gielgud) then in Joan herself. The superb ensemble cast(all male) portray figures of scheming, Machievellian(although the story precedes Niccolo) opportunists who treat religion as a childish toy to be used and manipulated for their own ends. The sharp sardonic dialogue gives the actors great fun to let loose. John Gielgud as the eminently rational Earl whose intelligence,(albeit accompanied by corruption), allows him to calculate the precise manner in which he can ensure Joan gets burnt at the stake and Anton Walbrook's Pierre Cauchon brings a three dimensional portrait to this intelligent theologian who will give Joan the fair trial that will certainly find her guilty. Richard Widmark as the Dauphin is a real revelation. As against-type a casting choice you'll ever find, Widmark portrays the weak future ruler of France in a frenzied, comic caricature that's as close as this film comes to comic relief. A comic performance that feels like an imitation of Jerry Lewis far more than an impetuous future ruler of France.<br /><br />Preminger shot ''Saint Joan'' in black and white, the cinematographer is Georges Perinal who worked with Rene Clair and who did ''The Life and Death of Colonel Blimp'' in colour. It's perfectly restrained to emphasize the rational intellectual atmosphere for this film. Preminger's preference for tracking shots of long uninterrupted takes is key to the effectiveness of the film, there's no sense of a wasted movement anywhere in his mise-en-scene.<br /><br />It also marks the direction of Preminger's most mature(and most neglected period) his focus is on the conflict between individuals and the institutions in which they work, how the institution function and how the individual acts as per his principles. These themes get their most direct treatment in his film and as always he keeps things unpredictable and finds no black and white answers. This is one of his very best and most effective films.