Terwijl ik naar 'Surrender, Dorothy' van CBS keek, bleef ik me afvragen waarom Diane Keaton erin wilde spelen (niet omdat het een televisiefilm is <0xE2><0x80><0x93> met het gebrek aan aanlokkelijke rollen voor iets oudere actrices is het geen wonder dat succesvolle acteurs als Keaton de overstap naar de tv maken <0xE2><0x80><0x93> maar omdat het Keaton geen gelegenheid biedt om te schitteren). Een alleenstaande moeder, die rouwt om de plotselinge dood van haar twintigjarige dochter, sluit zich aan bij <0xE2><0x80><0x93> en raakt geleidelijk bevriend met <0xE2><0x80><0x93> de groep jonge mensen met wie haar dochter bevriend was ten tijde van het ongeluk. Gewend aan het boek geeft deze teleplay ons een groep egocentrische personages die je het liefst zou mijden. Afgezien van het feit dat ze grof en vaag zijn, zijn deze nepfiguren ongelooflijk weinig overtuigend, net als het keurige scenario en de bungalow bij het strand waar de kinderen wonen (een jongeman, die een sporthemd draagt om ons te laten zien dat hij homo is, hoort Diane Keaton zeggen: 'Geef je over, Dorothy', en hij vraagt zelfs: 'Dat komt toch uit "De Tovenaar van Oz", nietwaar?'... Nee, geniaal, het komt uit "Burger Kane"!). Het kan zijn dat Keaton dit materiaal heeft willen maken op basis van het onderwerp: de confrontatie met de dood. Ze probeert deze uitgesproken onsympathieke vrouw te veranderen in een schaduw van haar eigen personage (veel idiote outfits), maar dat valt niet goed bij de kijker, omdat Keaton altijd op een warme, sympathieke en flexibele manier is geweest. De film vergeet al snel dat het over een dode jonge vrouw gaat en wordt een odyssee naar het zenuwslopende wrak van een moeder, die een overjarige hippie lijkt die nog nooit iemand heeft verloren die haar dierbaar was. Dit is het soort film dat acteurs promoten in talkshows met de waarschuwing: 'Het zou een heleboel rouwende moeders daarbuiten moeten helpen.' Ik kan me niet voorstellen dat het iemand zou helpen, want het is in wezen een deprimerende, verwarrende film. Hij is gestoord.
Watching CBS's "Surrender, Dorothy", I kept wondering why Diane Keaton would want to be in it (not because it's a television movie--with the dearth of enticing roles for slightly older actresses, it isn't any wonder why Academy Award winning performers such as Keaton turn to TV--but because it offers no opportunities for Keaton to shine). A single mother, grieving the sudden death of her twenty-something daughter, imposes upon--and gradually becomes friends with--the group of young people her daughter was close to at the time of her accident. Adapted from the novel, this teleplay gives us a group of self-absorbed characters one would cross the street to avoid. Aside from being coarse and dim, these phony people are incredibly unconvincing, as is the tidy scenario and the bungalow near the beach where the kids reside (one young man, who wears muscle shirts to tell us he's gay, hears Diane Keaton say, "Surrender, Dorothy" and actually asks, "That's from "The Wizard of Oz", right?"...no, genius, it's from "Citizen Kane"!). Keaton may have wanted to do this material based on the subject matter of confronting death. She tries turning this distinctly unlikable woman into a shadow of her own personage (lots of kooky outfits), but it doesn't sit well with the viewer since Keaton has always been warmly likable and flexible in a flaky way. Here, she's a crazed harpy who doesn't learn many lessons on her journey of self-discovery (the movie quickly forgets it's about a dead young woman and becomes an odyssey for the nervous wreck of a mom, who appears to be an overage hippie who has never lost anyone close to her). This is the kind of film actors promote on talk shows with the caveat, "It should help a lot of grieving mothers out there". I can't imagine it helping anyone since it is intrinsically a downer, muddled and baffling. It's deranged.