Dit verhaal gaat over de romantische driehoeksverhouding tussen een man en een vrouw. Een Afrikaanse mannelijke prostituee, een Franse transseksuele prostituee (Stephanie) en een Russische ober die geen Frans spreekt en zich nooit lijkt te scheren.<br />Als film is hij saai, naargeestig en deprimerend, opgenomen op mistige, bewolkte winterdagen of in slecht verlichte interieurs, waar iedereen baadt in een vreemd blauw schijnsel. En ja, ik weet het, dat komt doordat de witte balans uit balans was. Iedereen is bleek en terneergeslagen en ziet er afgetobd, sjofel en vuil uit. Lichamen zijn knokig en zo van zo dichtbij opgenomen dat ze er lelijk en onaantrekkelijk uitzien. Mollen, vettig haar. Jakkes. Slecht nieuws in een film waarin mensen veel tijd naakt doorbrengen of seks hebben. En het verhaal? Nou, Stephanies moeder is stervende. Alle drie de hoofdpersonen gaan terug naar Stephanies geboortedorp, waar we, door middel van flashbacks naar een troosteloos landschap en voorspelbaar smoezelige interieurs, een stukje van Stephanies jeugd zien als een jongen die Pierre heet. De moeder sterft. Nou... en dat is het eigenlijk wel zo'n beetje. De ontwikkeling van het karakter wordt tot een minimum beperkt, net als de ontknoping van het verhaal.<br />Ik neem aan dat de verhaallijn niet lineair is (het zou een heleboel niet-sequiteurs verklaren), maar echt, na het betalen van mijn zeven euro heb ik geen zin om de film zelf te regisseren: daar heeft de regisseur mijn geld voor. Het is veel te veel gevraagd om van mij te verwachten dat ik het verhaal vertel en mijn handen vuilmaak, om het zo maar eens te zeggen.<br />Deze film is een hoop pretentieuze onzin, die bovenal voortkomt uit een verlangen om epater les bourgeois te worden (het rechtgeaarde volk choqueert). Ik begrijp dat het een makkie was voor het Berlijnse filmfestival, en ik begrijp ook waarom het niets is geworden.
This story is about the romantic triangle between a nth. African male prostitute, a French transsexual prostitute (Stephanie) and a Russian waiter who speaks no French and never seems to shave.<br /><br />As a film it is dull, dreary and depressing, shot either on foggy, overcast winter days or in badly lit interiors, where everyone is bathed in a weird blue luminescence. And yes, I know, it's because the white balance was out. Everyone is pale and downcast and looks haggard, shabby and dirty. Bodies are bony and shot in such closeup that they look quite ugly and unappealing. Moles, greasy hair. Yuk. Bad news in a film where people spend a lot of time either naked or having sex.<br /><br />And the story? Well, Stephanie's mother is dying. All three characters go back to Stephanie's home village where, through a bunch of flashbacks to desolate countryside and predictably dingy interiors, we see a bit of Stephanie's childhood as a boy called Pierre. The mother dies. Well... and that's about it, really. Character development is kept to a minimum, as is the denouement of the story. <br /><br />I suppose the storyline is not linear (it would explain a lot of non sequiteurs) but really, after paying my seven euros I don't feel like having to construct the film myself: that's what the director takes my money for. To expect me to join the story telling process and get my hands dirty, so to speak, is asking way too much.<br /><br />This film is a heap of pretentious rubbish made, above all, from a desire to epater les bourgeois (ie shock the straights). I can see how it was a shoo-in for the Berlin Film Festival, and I can see why it got nowhere.