Ik was me niet bewust van Steve McQueen in 1958. Ik wist alleen dat ik doodsbang was om die film te zien. (Ik was op mijn zevende al kapot geweest van de film _Trantula_... maar nu was ik tien.) De eerste scène waarin de Blob tegen de taststok van de boer op kruipt en zijn hand verzwelgt, was genoeg om me het theater uit te willen jagen. Maar ik bleef en onderging de aanvallen van ons monster. Ik voelde zo'n afschuw toen Steve en zijn meisje maar net uit de dokterspraktijk wegkwamen (arme dokter), en nog meer toen de Blob een bioscoop binnenkroop en een groot deel van het publiek verslond. Het waren er zelfs zo veel dat het door de voordeuren naar buiten oeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee Hij wist dat ik in de problemen zat, en toen ik die avond in bed stapte, kon ik niet alleen de Blob in de kamer voelen, maar toen ik de moed bijeenraapte om naar de vloer te kijken, zag ik daar de rode, pulserende, op een hart lijkende, hongerige gast zitten, wachtend tot ik zou proberen op te staan en naar de wc te gaan. Het kostte me maanden om te herstellen.<br />Ik ben nu 57 jaar... Ik heb het gered.<br />Natuurlijk was de Blob niet vernietigd.
I wasn't aware of Steve McQueen in 1958. I only knew that I was extremely frightened about going to see this film. (I'd been devastated by the movie "Trantula" at age seven . . . but I was ten now). The 1st scene where the Blob crawls up the farmer's probing stick and engulfs his hand was enough to make me want to leave the theater. But I stayed and suffered through each of our monster's attacks. I felt such horror when Steve and his girl barely made it out of the doctor's office (poor doc), and even more when The Blob entered a movie theater and devoured a large portion of the audience . . . so many in fact that IT oooooozzzzzzed out of the front doors, too huge now to fit through just one. It seemed indestructible and unlimited in growth potential, and when it trapped poor Steve in a sieve-like diner, he seemed like a sure dinner to be. <br /><br />To say that the Blob was cold would be a modern day description, but in the end, better icy than scaring and mentally rupturing little kids.<br /><br />I remember walking home that evening with my uncle Nick, trying to act brave. He knew I was in trouble, and when I got into bed that night I could not only feel the Blob in the room, but when I summoned up the courage to look down at the floor, there the red pulsating, heart-like hungry dude sat, waiting for me to try and get up and go to the bathroom. It took months to recover. <br /><br />I'm 57 years old now . . . I've made it.<br /><br />Of course The Blob wasn't destroyed.