Dit is een geweldige film. Als dit een indicatie is, dan is Hong Sang-Soo echt 'het best bewaarde geheim van de Aziatische cinema'. De stijl lijkt erg op die van Tsai Ming-Liang en Hou Hsiao-hsien, en de thema's komen grotendeels overeen, maar ik denk dat ik er eigenlijk meer van geniet als geheel dan van een van hun films. Het openlijke minimalisme is hier iets minder uitgesproken dan in hun werk, hoewel het nog steeds helemaal bij die stijl past (de camera beweegt nooit één keer), en op de een of andere manier vond ik de film minder zelfbewust 'langzaam' dan Tsai Ming-Liang of Hou Hsiao-hsien, wat volgens mij een deel van de reden is dat ik er meer van heb genoten. Ik had het gevoel dat de film op de een of andere manier ook 'volmaakter' was en minder (op het nippertje) een open einde had dan sommige van hun werk, hoewel dat niet wil zeggen dat er veel in zat wat op een vooruitstrevende plot leek. Ik kon bijna niet geloven dat Sophia Coppola niet rechtstreeks was beïnvloed door deze film voor 'Verloren in vertaling' (scènes van een jonge vrouw die in haar eentje ronddwaalt en in haar hotelkamer wegkwijnt in een punkslipje komen me onwillekeurig bekend voor).
This is a great film. If this is any indication, than Hong Sang-Soo really is "Asian cinema's best kept secret". It's very similar in style to Tsai Ming-Liang and Hou Hsiao-hsien, and covers a lot of the same ground as them thematically, but I think I actually enjoy this more as a whole than any single one of their films. The overt minimalism is slightly less pronounced here than in their work, although it still completely fits that style (the camera never moves even once), and somehow I found the film less self-consciously "slow" than Tsai Ming-Liang or Hou Hsiao-hsien, which I think is part of the reason I enjoyed it more. Plus, it doesn't keep it's subjects quite as detached as Hou does. I felt like the film was also somehow more "complete" and less open-ended (just barely) than some of their work, although that's not to say it had much of anything resembling a forward-moving plot. I would have a hard time believing that Sophia Coppola wasn't directly influenced by this film for "Lost in Translation" (scenes of a young woman wandering around by herself, and languishing in her hotel room wearing punk panties can't help but seem familiar).