Ik had deze film min of meer opgepikt omdat ik Kitano Takashi's briljante remake van Zatoichi had gezien en in de stemming was voor nog een bijgewerkt samoeraiverhaal met in de hoofdrol Asano Tadanobu. Deze twee films verschillen als dag en nacht. Zatoichi voegde humor en diepgang toe aan zijn personages en ontwrichtte traditionele samoerai clichés. Gojoe gaat van het diepe in het andere uiterste.<br />Ten eerste heb ik een hekel aan films waarin andere personages het publiek vertellen hoe de hoofdfiguur is, in plaats van dat het personage zich in de loop van de film ontwikkelt. 'Je kunt niet beslissen of je een monnik of een krijger bent,' zegt bijna elk personage in Benkei's aanwezigheid, maar deze innerlijke beroering is nauwelijks merkbaar in het personage zelf. In plaats van karakterontwikkeling krijgen we opgeblazen, saaie, bloederige gevechtsscènes. Asano's personage is nog niet volgroeid en zelfs hij ziet eruit alsof hij zich verveelt en niet weet wat hij daar doet. Ik weet dat hij er meestal afstandelijk en koeltjes uitziet en dat maakt deel uit van Asano's aantrekkingskracht, maar deze film is daar niet geschikt voor.<br />Een groot deel van de camerabewegingen is misselijkmakend. Er is een scène die eindeloos doorgaat en waarin de camera om de hoofdpersonen heen draait tot mijn vrouw en ik het gevoel hebben dat we moeten overgeven. Het einde is belachelijk en nogal anti-klimaat.<br />Het is jammer dat er tegenwoordig in Japan met dit soort budgetten geen echt goede samoeraifilms gemaakt worden. De kleuren, het decor en de kostuums waren geweldig, maar de rest is gewoon een grote verspilling van tijd. Ik zou liever een van de kabukiversies van deze mythe zien.
I basically picked up this movie because I had seen Kitano Takashi's brilliant remake of Zatoichi and was in the mood for another updated samurai tale which also starred Asano Tadanobu. These two movies are worlds apart. Zatoichi added humor and depth to its characters and subverted traditional samurai movie clichés. Gojoe goes off the deep end in the other direction.<br /><br />First off, I hate movies that have other characters inform the audience what the main character is like instead of having the character develop over the course of the movie. "You cannot decide whether you are a monk or a warrior" says almost every character in Benkei's presence, yet this inner turmoil is barely conveyed within the character himself. Instead of character development, we get bloated, boring, gory battle scenes. Asano's character is undeveloped and even he looks like he is bored and doesn't know what he is doing there. I know that he usually looks distant and cool and that is part of Asano's appeal, but this movie doesn't serve him.<br /><br />A lot of the camera movement is nauseating. There is a scene that goes on forever in which the camera spins around the main characters until my wife and I felt like vomiting. The ending is ridiculous and rather anti-climatic. <br /><br />Its too bad that really good samurai movies aren't being made in Japan nowadays with this type of budget. The colors, scenery, and costumes were great, but the rest is just a loooong waste of time. I would rather see one of the kabuki versions of this myth.