Die duistere De Sica bezorgt de goederen. En er wordt gezegd: 'De zachtmoedigen zullen de aarde beërven.' Dit verhaal over klassen aan de oppervlakte, maar in werkelijkheid een allegorie voor alle dakloze mensen die Europa na de grote oorlog bevolkten. Ze zijn dakloos maar vrolijk, in een samenleving die te verarmd en zelfzuchtig is om voor hen te zorgen of hen te erkennen, voetmaten voor de Italiaanse avonturiers. De Sica kiest ervoor het te vertellen als een sprookje, een Assepoesterverhaal. Ik heb het boek waarop het gebaseerd is niet gelezen, dus ik kan niet voorspellen of de deus ex machina de schepping is van de schrijver of van Vittorio. Het begint met de woorden: 'Er was eens...' De Sica's meest toegankelijke film is ook een van zijn beste. Hij laat het neo-realisme achter zich en treuzelt altijd tussen dat en puur goeie ouwe filmmaken. Hij creëert een film die het hart breekt en die tegelijkertijd vult met het verlangen naar hoop dat men in deze wereld moet blijven koesteren. Gracias Vittorio! Gracias! Gracias! Gracias!!!!!!!!!!!!!
This obscure de Sica delivers the goods. And it is said "the meek shall inherit the earth." This tale of classes on the surface but really an allegory for all the homeless people that populated Europe after the great war. They are homeless but cheerful, in a societies too impoverished and selfish to care for or acknowledge them, footmats for the Italian carpetbaggers. de Sica chooses to tell it as a fairy tale, a Cinderella story. I have not read the book it is based on so I cannot foresay if the deus ex machina is the construct of the writer or Vittorio. It begins with the words, "Once upon a time..." to exemplify the timelessness of its tale, for the story could be set anywhere and everywhere. Caricature sketches of the aristocracy that cut to the bone, whimsical nature of the homeless especially when they begin to grant their wishes and an ending right out of a Spielberg picture makes this boulange a delight for all. De Sica's most accessible picture is also one of his best. Abandoning neo-realism, he always dallied between that and pure good old film-making, he creates a movie that breaks the heart and at the same time fills it with the yearning of hope that one needs to continue leaving in this world. Gracias Vittorio! Gracias! Gracias!!! Gracias!!!!!!!!!!!!