Nou ja, wat kan ik ervan zeggen.<br />'What the Bleep do we Know' heeft het bijna onmogelijke bereikt <0xE2><0x80><0x93> het heeft meesterwerken van het genre als 'The Postman', 'The Dungeon Master', 'Merlin' en zo voorts, de geschiedenis ingegaan als de slechtste film die ik ooit in zijn geheel heb gezien. En dat, dames en heren, is inderdaad indrukwekkend, want ik heb menig slechte film gezien.<br />Dit meesterwerk van de moderne film bestaat uit twee met elkaar verweven delen, wisselend tussen een dwaze en gekunstelde plot over een buitengewoon irritante fotograaf, die door haar man in de steek is gelaten en gedwongen is antidepressiva te gebruiken om te overleven, en een stel pratende hoofden dat maar door blijft gaan over hoe kwantumfysica hun nieuwe, soepele pseudo-filosofie zou rechtvaardigen. Als je je dag begint met mediteren bij mensen als Enya en Kenny G, dan is deze film voor jou. Als je gevoel voor humor hebt, een groep mensen die weten hoe ze plezier moeten maken en een flinke portie goede wiet, dan is deze film ook voor jou. Anders blijf je weg. Neem dat maar van mij aan.<br />Het eerste wat me opviel aan 'What the Bleep do you Know' was dat het leek te zijn bewerkt en in elkaar gezet door hetzelfde soort mensen dat goedkope bruiloften filmt, compleet met roze harteffecten, computergegenereerde schitteringen op het scherm en andere uiteenlopende dwaasheden. Wie die mensen ook maar in de buurt van een bioscoopuitgave heeft laten komen, het is me een raadsel. Ik denk dat dat te veel voor Kenny G is. De film was doordrenkt met goedkope GCI, van het soort dat jij en ik op onze eigen computer kunnen produceren met videobewerkingssoftware die je overal kunt kopen, maar dat nooit zou doen, omdat het gewoon veel te belachelijk is.<br />Het script was duidelijk geschreven door iemand die totaal geen schrijfervaring had. Niet alleen waren alle personages en gesprekken ongelooflijk omslachtig en gekunsteld, maar de'schrijvers' hadden het gevoel dat ze elk relevant stukje informatie, of liever gezegd desinformatie, waar het in het grootste deel van deze film om ging, in je strot moesten proppen. Nou, gezien het doelpubliek was dat misschien niet eens zo'n slecht idee. De hoofdfiguur slikt bijvoorbeeld de helft van de film pillen. Maar blijkbaar werd het niet overtuigend genoeg gevonden, dus er komen minstens een paar dialogen in voor die specifiek over haar angstpillen gaan, voor het geval de kijkers niet in staat zouden zijn om haar overdreven geacteerde pijn en lijden in verband te brengen met de kleine witte pilletjes die ze inneemt als ze zich neerslachtig voelt. Het acteerwerk... Nou, ik heb beter acteerwerk gezien in films van Ed Wood, en nee, dit is niet overdreven. Jemig, het toneelstukje waar ik in zat toen ik 12 was, had veel meer inspirerend acteerwerk dan dit. Echt waar. Het verhaal wordt hier en daar onderbroken door een stel willekeurige pratende hoofden, een vreemde mengeling van maffe wetenschappers, maffe artsen en zelfbenoemde mystici, die maar door en door gaan over hoe kwantumfysica zogenaamd een 'uitleg' verschaft voor hoe een man of vrouw ooit zijn of haar eigen werkelijkheid heeft geschapen door alleen maar deel te nemen aan de ervaring van het leven. De werkelijkheid, zie je, is een waarschijnlijkheidsveld van een heleboel verschillende mogelijkheden, en is pas in steen gehouwen als je de Waarnemer hebt verkozen om het op te merken. Wat er gebeurt als meer dan één Waarnemer het opmerkt, zeiden ze niet, maar ja, wie kan het wat schelen. Luister naar Enya, mediteer, observeer, en je zult God zijn, en niemand geeft ook maar ene moer om zulke dwaze en archaïsche dingen als kritisch denken, logica, enz. Alle rede wordt onmiddellijk terzijde geschoven als mensen die vastzitten in hun gewoonten en niet in staat zijn een 'paradigmawisseling' te bewerkstelligen en 'het konijnenhol in te gaan'. Bovendien is het Heidelbergse onzekerheidsprincipe naar verluidt een positief bewijs van alternatieve werkelijkheden, parallelle universums en dergelijke.<br />Over konijnenholen gesproken, de analogie dringt door tot de film. Al die mensen blijven maar praten over het ingaan in konijnenholen. Ik weet niet zeker wat dat te maken had met iets anders wat ze zeiden of lieten zien, maar één ding dat ik zeker weet is dat het op de een of andere manier te maken heeft met anale seks. In feite is de film extreem antiseks. Al die tijd wordt seks gepresenteerd als smerig, lelijk en verlichtend.<br />In elk geval, de pratende hoofden praten, bereikt de hoofdfiguur harmonie en verlichting door met een viltstift harten over haar hele lichaam te schilderen, en ze loopt rond met een nog stommere glazige blik in haar ogen dan waarmee ze begonnen was.<br />Ik wil 2 uur van mijn leven terug.<br />Hier zijn een paar willekeurige citaten die ik me toevallig herinnerde:<br />'Wat ik als onwerkelijk beschouw, is voor mij veel echter geworden, en dat, wat ik vroeger als werkelijk beschouwde, is vaak veel minder werkelijk dan het onwerkelijke.'<br />'<br />' Wat is er voor nodig om één man een erectie te bezorgen? Er is maar één gedachte voor nodig. Aan de buitenkant verandert er niets, alle veranderingen zitten vanbinnen. En toch heeft hij een erectie' <0xE2><0x80><0x93> Een of andere zelfverklaarde mystica, hoofd van haar eigen school van verlichting.<br />'Ik haat je! Ik haat je! Je bent dik! Je bent lelijk! Ik heb je!' <0xE2><0x80><0x93> hoofdfiguur, de dikke en lelijke fotograaf.
Well, what can I say.<br /><br />"What the Bleep do we Know" has achieved the nearly impossible - leaving behind such masterpieces of the genre as "The Postman", "The Dungeon Master", "Merlin", and so fourth, it will go down in history as the single worst movie I have ever seen in its entirety. And that, ladies and gentlemen, is impressive indeed, for I have seen many a bad movie.<br /><br />This masterpiece of modern cinema consists of two interwoven parts, alternating between a silly and contrived plot about an extremely annoying photographer, abandoned by her husband and forced to take anti-depressants to survive, and a bunch of talking heads going on about how quantum physics supposedly justifies their new-agy pseudo-philosophy. Basically, if you start your day off meditating to the likes of Enya and Kenny G, this movie is for you. If you have a sense of humor, a crowd of people who know how to have fun, and a sizable portion of good weed, then this movie is for you as well. Otherwise, stay away. Take my word for it.<br /><br />The first thing that struck me about "What the Bleep do you Know" is that is seemed to be edited and put together by the same kinds of people that shoot cheap weddings on camera, complete with pink heart effects, computer-generated sparkles across the screen, and other assorted silliness. Who let these people anywhere near a theatrical release is a mystery to me. I guess this is what too much Kenny G does to you. The movie was permeated with cheesy GCI, the likes that you or I can produce on our own computer via over-the-counter video editing software, but never would, because it's just way too ridiculous.<br /><br />The script was _obviously_ written by someone with no writing experience whatsoever. Not only were all the characters and conversations cumbersome and contrived beyond belief, but the "writers" felt like they had to shove every relevant piece of information, or rather disinformation, which is what most of this movie was all about, all the way down your throat. Well, given the target audience, that may not have been too bad of an idea. The main character, for example, spends half the movie popping pills. Apparently, though, it was deemed not convincing enough, so there are at least a couple of dialogs in throughout, which refer to her anti-anxiety pills specifically, just in case the viewers should not be able to connect her overacted pain and suffering with little white pills she takes whenever she feels down. The acting... Well, I've seen better acting in Ed Wood movies, and no, this is not an exaggeration. Heck, the little play I was in when I was 12 featured much more inspiring acting than this. It really did.<br /><br />The story is interrupted here and there with a bunch or random talking heads, a strange mix of kooky scientists, kooky doctors, and self-proclaimed mystics, go on and on about how quantum physics supposedly provides an "explanation" for how ever man or woman created their own reality just by participating in the experience of life. Reality, you see, is a probability-field of a bunch of different possibilities, and is only set in stone once you the Observer chose to notice it. What happens when more than one Observer Observes they didn't say, but then again who cares. Listen to Enya, meditate, Observe, and you shall be God, and nobody gives a damn about such silly and archaic things as critical thinking, logic, etc. All reason is immediately dismissed as people being stuck in their ways and unable to achieve a "paradigm shift" and "go down the rabbit hole". Furthermore, the Heidelberg Uncertainty Principle supposedly is proof positive of alternate realities, parallel universes, and such.<br /><br />Speaking of rabbit holes, the analogy permeates the movie. All of these people keep talking about going down rabbit holes. I'm not sure what that had to do with anything else they were saying or showing, but one thing I'm certain of is that it somehow involves anal sex. Actually, the movie is _extremely_ anti-sex. Throughout, sex is presented as dirty, ugly, and anti-enlightening.<br /><br />In any case, the talking heads talk, the main character achieves harmony and enlightenment by painting hearts all over her body with a magic marker, and proceeds to walk around with an even stupider look in her glazed over eyes than she started with.<br /><br />I want 2 hours of my life back.<br /><br />Here's a couple of random quotes which I happened to remember:<br /><br />"What I think of as unreal has become a lot more real to me, and that, which I used to consider real, is oftentimes a lot less real than the unreal." - Some talking head on the spirituality of quantum physics.<br /><br />"What does it take for one man to have an erection? It takes just one thought. Nothing changes on the outside, all the changes are within. An yet he has an erection" - Some self proclaimed mystic, head of her own school of enlightenment.<br /><br />[while looking at herself in the mirror] "I hate you! I hate you! You're fat! You're ugly! I have you!" - main character, the fat and ugly photographer.