De titel is onomatopoeisch, het geluid van een tram die over de rails ratelt. Het is een metafoor voor alles wat de mensen die op de vuilnisbelt wonen niet kunnen krijgen. De ellende van die mensen wordt geïllustreerd door de passerende tram die het relatief rijke leven van de middenklasse symboliseert. Het pathos van de kleine jongen en zijn geliefde maar trieste, krankzinnige vader is uiterst ontroerend. Dit was Kurosawa's eerste film in kleur en hij gebruikt prachtige, schokkende tinten, kleuren die je alleen in dromen ziet. De film is surrealistisch en overtreft in schoonheid alle verwachtingen. Het mededogen met de mensheid is de drijfveer, maar zoals altijd is Kurosawa geconcentreerd op het vastleggen van de schoonheid van de film. Het is een meesterwerk van een geniale filmer.
The title is onomatopoeic, the sound of a streetcar clacking on the rails. It is metaphoric for all that the people who live in the dump cannot have. The misery of those people is illustrated by the passing streetcar which represents the relatively unobtainable rich life of the middle class. The pathos of the little boy and his beloved yet sadly insane father is most touching. This was Kurosawa's first film in colour and he uses beautifully shocking hues, colours seen only in dreams. The movie is surreal and surpassing in beauty. The compassion for humanity is the underling force, but as always, Kurosawa is focused on capturing the beauty of the film. It is a masterwork by a genius of cinema.