Ik moet toegeven dat ik niet had verwacht dat ik tijdens mijn Japenese filmcursus naar de film zou gaan kijken, maar deze film heeft me echt van mijn stuk gebracht. De regisseur doet het fantastisch met de titel van zijn film, die een waarachtig beeld van waanzin weergeeft. Ik denk dat het feit dat deze film een stille film is, bijdraagt aan de gelijkenis van de waanzin en de kijker helpt de innerlijke wereld van de personages te ervaren in plaats van de wereld buiten zijn geest. Deze film heeft alleen maar bijgedragen aan mijn gevoelens over buitenlandse stomme films vs. Amerikaanse, in die zin dat de buitenlandse films veel meer werken om je geest te oefenen en je aan het denken te zetten, in plaats van altijd te kiezen voor een luchtige film met een happy end, waarbij de verbeelding heel weinig wordt geprikkeld.
I have to admit, I wasn't expecting much going into this film viewing in my Japenese film class, but this film really blew me away. The director does a wonderful job following through with the title of his film, truly portraying a picture of madness. I think the fact that this film is silent adds to the resemblance of madness, helping the viewer experience the characters inner world rather than the world outside his mind. This film just added to my feelings about foreign silent films vs. American, in that the foreign films work much more to exercise your mind and make you think rather than going for the fluffy film always with the happy ending, exercising the imagination very little.