Ik moet toegeven dat ik niet veel op heb met newage-gelul. Als mensen 'energie uitwisselen', vraag ik me altijd af hoeveel kj er eigenlijk wordt uitgewisseld en hoe dat kan bijdragen aan het oplossen van het opwarmingsprobleem. Als energie 'gedwongen' wordt, vraag ik me altijd af hoe ze erin zijn geslaagd de wetten van de entropie te overtreden en nog steeds geen Nobelprijs hebben gewonnen. Als mensen het gevoel hebben dat hun instinct hen in staat stelt om vlekkeloos door de complexiteiten van het leven te navigeren, vraag ik me af hoe het kan dat ze niet in staat zijn om zoiets eenvoudigs als het treinstation te vinden.<br />Maar goed, dit is niet de eerste film met gaten in de plot, en de meeste ervan vind ik volkomen acceptabel en onderhoudend. Ik zou deze film niet willen afkraken, maar helaas is dat niet het geval. Iedere acteur schijnt zich te vervelen en niet te kunnen bevatten wat hij eigenlijk op locatie moet doen. Dit leidt tot veel 'ah-s' en 'oh-s', zoals ik meestal doe als ik over kwantumfysica praat met iemand die echt weet waar hij het over heeft en doet alsof hij het begrijpt.<br />De richting is ook niet inspirerend. Je zou iets meer kunnen verwachten van de man die 'Wat dromen mogen komen' deed, maar ach, ik nam aan dat hij goed betaald werd voor die baan en de houding aannam van een taxichauffeur in New York: 'Het is jouw geld, maat.' De enige die zich lijkt te amuseren is de eeuwige slechterik J-songen Prochnow. Hij heeft niet alleen een baan, hij is ook een van de weinige acteurs in deze film die misschien een paar wijze opmerkingen kan maken over dit eeuwige en vreselijk saaie newagegebazel.<br />Deze film lijkt veel op een van die etentjes waarbij je tot de ontdekking komt dat je date eigenlijk een vreselijke zeur is die niet in staat is om zijn mond te houden. Op een bepaald moment lijken de woorden in kleine pingpongballetjes te veranderen die voortdurend naar je hoofd worden gegooid tot het pijn doet. Als je je wilt amuseren en moet kiezen tussen deze film en veiligheidsspelden in je oogleden steken, raad ik je aan voor het laatste te kiezen.
I must admit I do not hold much of New Age mumbo jumbo. When people "exchange energy" I always wonder how much kJ is actually exchanged and how it may contribute to solving the global warming problem. When energy "is enforced" I always wonder how they managed to violate the laws of entropy and still are without Nobel prizes. When people feel how well instinct enables them to flawlessly navigate through the complexities of life I wonder how they fail to do a simple thing like finding the train station.<br /><br />But then again, this is not the first movie with plot holes and most of them I find perfectly acceptable and entertaining. If this were the case with "The Celestine Prophecy" I wouldn't burn this movie down, but unfortunately it isn't. Every actor seems to be bored out of his head and unable to grasp what he are actually supposed to be doing on location. This results in many "Ah-s" and "Oh-s", like I tend to do when talking about quantum physics with somebody who actually knows what he is talking about and pretend to understand.<br /><br />The direction is uninspired as well. You might expect something more from the guy who did "What dreams may come", but hey, I supposed he got well paid for the job and adopted the attitude of a New York taxi driver: "It's your money, buddy.." The only one who seems to be having fun is all-time bad guy Jürgen Prochnow. Not only does he have a job, he is one of the few actors in this movie who may have a few wise cracks at this eternal and terribly boring New Age chatter.<br /><br />This movie is much like one of these dinner dates when you find out that your date is actually a horrible bore who seems to be unable to shut up. At one moment in time it seems the words turn into small ping pong balls that are thrown to your head incessantly until it hurts.<br /><br />If you want to have a good time and have to choose between this movie and sticking safety pins in your eyelids, take my advise: choose the latter.