Er zijn twee soorten musicals uit de jaren vijftig. Eerst heb je de glossy MGM-producties met grote namen en geweldige muziek. En dan heb je de kleinere producties met een minder beroemde cast, minder beroemde muziek en tweederangs regisseurs. 'The Girl Can't Help It' behoort tot de laatste categorie. Tom Ewell en Edmond O'Brien werden geen van beiden beroemd en Jayne Mansfield was beroemd om haar... nou ja, laat maar. Het lijkt wel of elk decennium zijn portie Bo Dereks of Pamela Andersons heeft. De plot zelf is zo dun als een scheermes en je kunt je niet aan de indruk onttrekken dat het voornamelijk een poging is om platen te verkopen voor Fats Domino, Little Richard of andere rockgroepen uit de jaren vijftig die in de film voorkomen. Als die muziek je aanspreekt, is het de moeite waard om ernaar te kijken. Zo niet, doe dan geen moeite.
There are two kinds of 1950s musicals. First you have the glossy MGM productions with big names and great music. And then you have the minor league with a less famous cast, less famous music and second rate directors. 'The Girl Can't Help It' belongs to the latter category. Neither Tom Ewell or Edmond O'Brien became famous and Jayne Mansfield was famous for her... well, never mind. Seems like every decade has its share of Bo Dereks or Pamela Andersons. The plot itself is thin as a razorblade and one can't help suspect that it is mostly an attempt to sell records for Fats Domino, Little Richard or others of the 1950s rock acts that appear in the movie. If that music appeals to you this is worth watching. If not, don't bother.