Dit is een uitstekende film die met een zeer gevoelig onderwerp te maken heeft. Anne Reid, die vroeger in het Verenigd Koninkrijk het meest bekend was om haar tv-rollen waaronder 'Dinnerladies' (een door Victoria Wood geschreven serie over werknemers in de horeca, mocht je je dat afvragen), geeft een staaltje van subtiele understatement ten beste als May, een diepbedroefde moeder van twee kwebbelende volwassenen in een buitenwijk van Londen aan het eind van de jaren zestig. Haar man Toots (Peter Vaughan) overlijdt tijdens hun bezoek aan de man van de laatste soort (Bobby), en we zien hoe het paar nogal nonchalant wordt begroet door Bobby en zijn gezin. Mays leraresdochter Paula (Cathryn Bradshaw) woont echter in de buurt, en de relatie tussen May en Paula lijkt in eerste instantie intiemer. Dus als May besluit dat ze niet meer in haar eigen huis wil wonen en teruggaat naar Londen, kan ze bij Paula intrekken en op Paula's meer waarderende kinderen passen.<br />Tijdens haar bezoekjes aan Bobby's huis begint May een verhouding met Darren, een vriend van Bobby van halverwege de dertig, die aan een uitbouw van zijn huis werkt. In wat misschien de eerste doorsnee Britse film is die zo'n beeld schetst, is het May en niet Darren (Daniel Craig) die de ontmoeting in gang zet, en het lijkt er in elk geval op dat de relatie gebaseerd is op wederzijds respect. Er is geen expliciete seksuele inhoud (althans niet op de dvd die ik heb gezien: verschillen in de castlijst van IMDb doen vermoeden dat er andere versies bestaan), en de fysieke basis van de affaire wordt direct maar niet uitbuitend aangepakt. Een sterkere rol is weggelegd voor de relatie tussen May en dochter Paula, een recente bekeerling tot 'therapie en zelfonderzoek', die verkondigt dat mama haar nooit heeft gesteund. Paula is ook Darrens minnares, en als ze Mays expliciete maar nogal slechte tekeningen van Darren en May samen vindt, gaat het bergafwaarts op een dramatische maar beheerste manier. Alleen in een Engelse film zou een dochter misschien kunnen verkondigen dat ze haar moeder gaat slaan, haar beleefd vragen op te staan en haar vervolgens een pak slaag geven. <br />In de loop van de tijd wordt May betrokken bij een vermeende relatie met een fatsoenlijk maar ouder (van haar eigen generatie) lid van Paula's schrijfgroep. Het contrast tussen de daaropvolgende ongewenste gemeenschap en haar verhouding met Darren is duidelijk zichtbaar; het is op dat moment dat May zich bij Paula neerlegt, en Darrens worm begint te groeien (hij ontdekt op cocaïne dat hij misschien alleen maar op haar geld uit was, misschien niet de hele tijd, maar wel een deel van de tijd). Dus May merkt dat ze overbodig is voor beide kinderen en gaat uiteindelijk wel naar huis (maar later vertrekt ze in een straalvliegtuig naar nieuwe weiden).<br />'De film' De kracht van de film is dat hij met een onwankelbare maar sympathieke waarheid de aard van volwassen relaties tussen ouders en kinderen weergeeft, waar het verlies van een van de ouders ertoe kan leiden dat de overlevende ouder zich eenzamer voelt dan wanneer er niemand was om voor hen te zorgen. Dat is niet nieuw, maar de openheid van de weergave van seksuele behoeften in de jaren zestig zou dat wel eens kunnen zijn. De duistere inhoud van de film, uit een scenario van Hanif Kureishi, staat in contrast met de manier waarop de film wordt afgedraaid (het lijkt wel een eeuwigdurende zomer), en de algehele stemming is opbeurend <0xE2><0x80><0x93> het had net zo goed het zoveelste stuk kunnen zijn dat zich afspeelt in een somber en regenachtig Engeland. Het einde is misschien onderschreven, zoals wij dat niet doen. Ik weet niet waar May heen gaat en hoe lang ze daar blijft <0xE2><0x80><0x93> misschien is ze Shirley Valentine met een pensioen, ze is in elk geval geen Picasso. Anne Reid is echter ontmaskerd als een goede actrice wier professionele leven vast en zeker voor altijd is veranderd. Net als Julie Andrews in _Torn Curtain_ (zegt Paul Newman): 'Daar gaat je Mary Poppins van het lezen van _Eatnerladies_ '-image voor altijd.'<br /><0xE2><0x80><0x93> Ja, hij: kondigde oktober 2005 aan als de nieuwe James Bond.
This is an excellent film dealing with a potentially exploitative subject with great sensitivity. Anne Reid, previously best known in the UK for her TV roles including 'Dinnerladies' (a Victoria Wood scripted series on in-company catering workers, if you're wondering), gives a performance of finely judged understatement as May, a late-60s bereaved mother of two chattering class adults in an inner-London borough. Her husband Toots (Peter Vaughan) dies on their visit to the male of the latter species (Bobby), and we see the pair being rather casually greeted by Bobby and his family. May's teacher daughter Paula (Cathryn Bradshaw) lives nearby, however, and the relationship between May and Paula initially appears closer. Thus when May decides she cannot live in her own home and comes back to London, she is able to stay in Paula's house and do some child-minding of Paula's more appreciative offspring.<br /><br />It is on May's visits to Bobby's house that she embarks on an affair with Darren, a mid-30s friend of Bobby who is working on a house extension. In what may be the first mainstream British film to so portray it, it is May and not Darren (Daniel Craig*) who initiates the encounter, and, at least to begin with, it seems that the relationship is founded on mutual respect. There is no explicit sexual content (at least in the DVD I saw: differences in the IMDb cast list suggests the existence of other versions), and the physical basis of the affair is handled directly but not exploitatively. More strongly portrayed is the relationship between May and daughter Paula, a recent convert to 'therapy and self-exploration', who announces that mummy has never been supportive of her. Paula is also Darren's lover, and when she finds May's explicit but rather poor drawings of Darren and May together, things go downhill in dramatic but controlled fashion. Only in an English film, perhaps, could a daughter announce that she is going to hit her mother, politely ask her to stand up, and duly wallop her.<br /><br />In the mean time, May is being drawn into a putative relationship with a decent but older (of her own generation) member of Paula's writing group. The contrast between the ensuing unwanted intercourse and her affair with Darren is clearly made; it is at that point that May starts to acquiesce to Paula, and Darren's worm begins to turn (he reveals on cocaine that he may have been after her money, if not all along, but for some of the ride). So May finds herself superfluous to both of her children's needs, and finally does return home (but later leaves on a jet plane for pastures new).<br /><br />The film's strength is that it portrays with unflinching but sympathetic truth the nature of contemporary adult parent-sibling relationships, where bereavement may leave the surviving parent feeling more alone than if they had no-one to care for them. This is not new, but the openness of the portrayal of sexual need in the over-60s may well be. The darkness of the film's content, from a screenplay by Hanif Kureishi, stands in contrast to the way in which it is lit (it seems to be perpetual summer), and the overall mood is uplifting - it could so easily have been yet another piece set in a dour and rainy England. The ending is perhaps under-written, as we don't know where May is going or for how long - perhaps she's Shirley Valentine with a pension, she's certainly no Picasso. Anne Reid is, however, revealed as a fine actor whose professional life will surely have changed forever. Like Julie Andrews in Torn Curtain (said by Paul Newman), "There goes your Mary Poppins {read Dinnerladies} image for good".<br /><br />* Yes, he: announced Oct 2005 as the new James Bond.