'Midnight Cowboy' was om te beginnen al geen geweldige film, maar het is een klassieker. Je weet dat het een klassieker is op het moment dat de indringende herkenningsmelodie 'Everybody's Talking' op de soundtrack begint (eigenlijk niet voor de film geschreven), en de manier waarop de camera ons kennis laat maken met Joe Buck (naakt onder de douche). We hadden Jon Voight al eerder gezien, maar hij was ons nooit echt opgevallen, maar als hij ons vertelt dat hij 'een geweldige dekhengst' is, wie twijfelt daar dan nog aan? Dit was een geweldige voorstelling die niet alleen de iconische status van een ster had, maar ook een volledig inzicht in het personage, en als Voight nooit iets anders had gedaan, zou zijn voorstelling hier nog steeds legendarisch zijn. Voight heeft op het witte doek zelden iemand teleurgesteld; zelfs een stuk ham dat net zo goed gestoofd is als zijn optreden in die glorieuze rotzooi van 'Anaconda' is een bron van genoegen).<br />De film werd bijna van de ene dag op de andere beroemd en berucht. Het was een publiekslieveling (zelfs met het einde in mineur), grappig en sexy en herkenbaar 'echt' (het was het staartje van de jaren zestig en alle personages leken echt). Het was ook de eerste film met een X-rating die de Oscar voor beste film van het jaar won. Aangepast (en briljant) door Waldo Salt uit een roman van James Leo Herlihy was het waarschijnlijk de eerste commerciële Amerikaanse film die op een nuchtere manier omging met 'taboe'-onderwerpen als homoseksualiteit en drugsgebruik. Iedereen is herkenbaar menselijk, met wratten en al, en iedereen wordt vriendelijk behandeld. Voight's Joe Buck is een onschuldige in het buitenland, een Candide die naar New York komt om zijn geluk te beproeven als sjacheraar (een beroep dat hij aantrekkelijk vindt en niet slonzig; hij is een kruising tussen een gigolo en een maatschappelijk werker). Maar als hij zelf wordt gesjacherd door een schriel, wormachtig oplichtertje dat 'Ratso' Rizzo heet (Dustin Hoffman, vers uit 'The Graduate' en een openbaring voor hem), beseft hij dat de werkelijkheid misschien een beetje anders is dan de pijpdroom.<br />In wezen is het een mannelijk liefdesverhaal (hoewel volkomen platonisch) tussen deze twee niet zo onwaarschijnlijke bedgenoten. Allebei volkomen alleen, allebei volkomen behoeftig, worden ze allebei de beschermer van de ander (Voight met zijn fysieke bekwaamheid, Hoffman met zijn gewiekstheid van de straat). Ze zijn buitenbeentjes, losgeraakt van de massa, tolerant ten opzichte van hun eigen eigenaardigheden en de afwijkingen van anderen. Hoewel'rechtschapen' Voight niet verder gaat dan een homoseksuele ontmoeting in een straatbioscoop in de 42ste met een jongen die nog eenzamer is dan hijzelf. (De hele film ademt een merkwaardig 'christelijke' houding).<br />Het wordt ook schitterend gespeeld. Terwijl Voight en Hoffman het scherm in beslag nemen, zijn er ook schitterende scènes met figuren als Brenda Vaccaro en Sylvia Miles, en met John McGiver, Bob Balaban en Bernard Hughes als diverse klanten en aanhang, prachtig afgebakende kleine karakterstudies die het hele acteerwerk lijken te overstijgen, terwijl John Schlesinger in de rol van John Schlesinger de hoofdrol speelt. In deze richting geeft de film het gevoel van een documentaire, evenals de volkomen objectieve visie van een buitenaards wezen op de Amerikaanse onderbuik, zonder rancune en zonder kritiek. Bij nader inzien is het misschien toch een geweldige film.
"Midnight Cowboy" was never a great movie to start with but it is a classic. You know it's a classic the moment its insistent theme song, 'Everybody's Talking' starts up on the soundtrack, (actually not written for the film), and the way the camera introduces us to Joe Buck, (naked and in the shower). We had seen Jon Voight before but had never really noticed him but when he tells us he's 'one helluva stud' who's to doubt him? This was a great performance that had iconic star status as well as a complete grasp of the character and if Voight had never done anything else, his performance here would still be legendary. As it is Voight has seldom disappointed on screen; even a piece of ham as well cured as his performance in that glorious rubbish "Anaconda" is a source of pleasure).<br /><br />The film became famous and infamous almost overnight. It was a crowd-pleaser, (even with its downbeat ending), funny and sexy and recognizably 'real'; (it was the tail-end of the sixties and all the characters rang true). It was also the first 'X' rated film to win the Oscar as the year's Best Picture. Adapted, (brilliantly), by Waldo Salt from a James Leo Herlihy novel it was probably the first main-stream commercial American movie to deal with 'taboo' subjects such as homosexuality and drug-taking in a matter-of-fact manner. Everyone is recognizably human, warts and all, and everyone is treated sympathetically. Voight's Joe Buck is an innocent abroad, a Candide who comes to New York to seek his fortune as a hustler, (a profession he sees as glamorous and not seedy; he's a cross between a gigolo and a social worker). But when he himself is hustled by a scraggy, wormy little con-man called 'Ratso' Rizzo, (Dustin Hoffman, fresh from "The Graduate" and he's a revelation), he realizes that perhaps the reality is a little different from the pipe-dream.<br /><br />Essentially it's a male love story, (though totally platonic), between these two not so unlikely bedfellows. Both totally alone, both totally needy each becomes the protector of the other, (Voight with his physical prowess, Hoffman with his street-wise savvy). They are misfits adrift from the mainstream, tolerant of their own peculiarities and the deviances of others. Though 'straight' Voight isn't beyond a homosexual encounter in a 42nd street cinema with a boy even lonelier than himself. (The whole film posits a strangely 'Christian' attitude).<br /><br />It's also magnificently acted. While Voight and Hoffman hold the screen throughout there are superb vignettes from the likes of Brenda Vaccaro and Sylvia Miles as well as John McGiver, Bob Balaban and Bernard Hughes as sundry customers and hangers-on, beautifully delineated little character studies that seem to transcend acting altogether while John Schlesinger's direction gives the film the feel of a documentary as well as an alien's totally detached eye-view of the American under-belly without rancor and without criticism. On second thoughts, maybe it is a great movie after all.