De in juli 1934 uitgebrachte all-star-musical van Mitch Leisen, die vlak voor de strengere productiecode inging, is verlekkerd suggestief <0xE2><0x80><0x93> volgens sommigen zelfs vrouwenhaatzaaiend <0xE2><0x80><0x93> en hoogst vermakelijk. Op de openingsavond van 'Earl Carrolls Vanities' (één keer op het toneel!) vinden er twee moorden plaats, maar dat weerhoudt de manager (Jack Oakie) er niet van om een show op te voeren waarin een wellustige politierechercheur (Victor McLaglen) onderzoek doet naar de moord. Iedereen houdt iets achter en Gypsy Rose Lee moet dit moordmysterie achter de coulissen hebben gezien voordat ze 'The G-String Murders' schreef, want de ontknoping komt overeen (al is die hier bevredigender). Gertrude Michael, als boosaardige diva, maakt (in meer dan één opzicht) een eind aan de show met haar exotisch 'Sweet Marihuana'-nummer en Duke Ellington eindigt met de ingekorte 'Verkrachting van de Rapsodie'. De hit 'Cocktails For Two' kwam uit deze film. Een bizarre en schunnige kampklassieker, ten zeerste aanbevolen! Hier is Louella O. Parsons in de 'Los Angeles Examiner' van 17 mei 1934!<br />Earl Carrolls zelfgekozen schoonheidspirouette is te zien op het scherm van Grauman United Artists in een vijgenblad en niet veel meer. Maar zelf heeft september 1939 nooit een beter figuur gehad dan deze charmeurtjes, die zijn gemaakt om het oog te plezieren, vooral het oog van de vermoeide zakenman. Maar denk geen moment dat de meisjes van meneer Carroll, _au naturelle,_ de enige attractie zijn. Geloof het of niet, moord in de gevangenis is een muzikale thriller, als u begrijpt wat ik bedoel <0xE2><0x80><0x93> een moordmysterie dat in een muzikale show is verwerkt. Het gebeurt allemaal op de premièreavond, op het moment dat het toneelstuk aan de gang is en er naar een moordenaar wordt gezocht. Gewoon om de spanning op te voeren dreigt een agent om de paar minuten de voorstelling te onderbreken. Victor McLaglen is iets nieuws bij de politie. Al die tijd dat hij de moordenaar probeert op te sporen, houdt hij zijn ogen gericht op de schoonheden van het koor. Het mysterie van de moord is goed, met uitzondering van de ontknoping, die nogal vlak is. Waarschijnlijk een foute invalshoek. Dorothy Stickney, die de dienstbode speelt, is ongeveer even melodramatisch als de heldin in een stuk van tien, twintig en dertig minuten. Zonder goede reden krijgt ze een eindeloze close-up van de grote dramatische scène. De meisjeskostuums zijn goed, en het is een hele opluchting om even weg te zijn van de onvermijdelijke foto's van boven. De kostuums zijn prachtig; dit is een musical waarvan Paramount het gevoel heeft dat hij echt tot zijn recht komt. Wat Carl Brisson betreft <0xE2><0x80><0x93> tja, hij zou in elke show kunnen figureren. Hij ziet er goed uit, heeft een heerlijke zangstem en een ontspannen, zelfverzekerde manier van doen, en hij is alles wat zijn persagenten van hem zeggen. Ik vind Kitty Carlisle ook leuk, de hoofdrolspeelster van de show. Gertrude Michael, de actrice met de diepliggende ogen, geeft een interessante, zij het nogal fictief ogende weergave. Jack Oakie, de toneelmeester, is nog steeds de oude, geestige Jack, maar we zouden hem niet willen veranderen. Jessie Ralph is uitstekend als naaister. Anderen in de cast zijn Charles Middleton, Gail Patrick, Donald Meek, Barbara Fritchie, Toby Wing en Lona Andre. Het toneelspel wordt gespeeld door Carey Wilson en Rufus King en de regie door Mitchell Leisen. De muziek is van Arthur Johnstone en de tekst door Sam Coslow. Naast _MOORD IN DE AFZONDEN_ is er een tekenfilm van Mickey Mouse, een film van Paramount Newsreel en een tweede film, _THE WRONG DIRECTION_.<br />Ik ben het niet met Lolly eens wat de ontknoping betreft, die is bevredigend, zij het wat overdreven. Waarom zou ze de regisseur de schuld geven? Was ze ontstemd over het einde van het verhaal <0xE2><0x80><0x93> of over de manier waarop het geënsceneerd was? En wat is een 'tien, twintig of dertig-show'? Kijk maar eens naar de 'overheadshots' van Busby Berkeley. Hoe moeilijk het vandaag de dag ook te geloven is, in mei 1934 begon het publiek genoeg te krijgen van Buzz' kluchten. Mitch Leisen zei: 'Als je een toneelvoorstelling geeft die in een theater hoort te worden opgevoerd, moet je binnen de grenzen van het proscenium blijven en geen Buzz Berkeley-trucs uithalen met een decor van een paar hectare groot.'<br />ML: Vind je niet dat de spectaculaire gevolgen van Berkeley het rechtvaardigen om deze vrijheid te nemen? ML: Blijkbaar wel, want ze laten al zijn films weer tot leven komen en geen van de mijne, maar persoonlijk vind ik het niet leuk.
Released just before the Production Code crackdown in July, 1934, Mitch Leisen's all-star Paramount musical is leeringly suggestive -some even claim misogynistic- and highly entertaining. Two murders occur on the opening night of "Earl Carroll's Vanities" (one on-stage!), but that doesn't stop the manager (Jack Oakie) from putting on a show as a lascivious police detective (Victor McLaglen) investigates. Everyone is hiding something and Gypsy Rose Lee must have seen this backstage murder mystery before she penned "The G-String Murders" as the denouement is similar (although more satisfying here). Gertrude Michael, as a vicious diva, stops the show (in more ways than one) with her exotic "Sweet Marijuana" number and Duke Ellington finishes with the truncated "Rape Of The Rhapsody". The hit song, "Cocktails For Two", came from this film. A bizarre and bawdy camp classic highly recommended! Here's Louella O. Parsons in the "Los Angeles Examiner" on May 17, 1934<br /><br />Earl Carroll's hand-picked beauties' pirouette about on the Grauman United Artists screen in a fig leaf and not much else. But September Morn herself never had a better figure than these charmers, who are made up to please the eye, especially the eye of the tired businessman. But don't for a moment think Mr. Carroll's girls, au naturelle, are the only attraction. Believe it or not, MURDER AT THE VANITIES is a musical comedy thriller, if you know what I mean -a murder mystery incorporated in a musical show. It all happens on the opening night at the time the play is in progress and a search is on for a murderer. Just by way of suspense, a cop threatens to stop the show every few minutes. Victor McLaglen is something new in cops. All the time he is trying to track down the murderer, he keeps his eye fastened on the chorus beauties. The murder mystery is good with the exception of the denouement, which is pretty flat. Probably faulty direction. Dorothy Stickney, who plays the maid, is about as melodramatic as the heroine in a ten, twenty, and thirty show. For no good reason, she rates a never-ending closeup in the big dramatic scene. The girl ensembles are good, and it's a positive relief to get away from the inevitable overhead shots. The costumes are beautiful; in fact, this is a musical that Paramount can feel is really to their credit. As for Carl Brisson -well, he would be an addition to any show. Good-looking with a delightful singing voice and an easy, assured manner, he is all his press agents claim for him. I also like Kitty Carlisle, who plays the leading lady in the show. Gertrude Michael, as the deep-eyed villianess, gives an interesting if rather fictional portrayal. Jack Oakie, as the stage manager, is the same old wisecracking Jack, but we wouldn't change him. Jessie Ralph is excellent as the seamstress. Others in the cast are Charles Middleton, Gail Patrick, Donald Meek, Barbara Fritchie, Toby Wing and Lona Andre. The screen play is by Carey Wilson and Rufus King, and the direction by Mitchell Leisen. The music is by Arthur Johnstone and the lyrics by Sam Coslow. In addition to MURDER AT THE VANITIES, there is a Mickey Mouse cartoon, a Paramount Newsreel, and a two-reeler, THE WRONG DIRECTION.<br /><br />I disagree with Lolly on the denouement, it's satisfying if over-the-top. Why would she blame the director? Was she displeased with the story's ending -or the way it was staged? And what's a "ten, twenty, or thirty show"? Note the swipe taken at Busby Berkeley and his "overhead shots". As hard as it may be to believe today, the public was tiring of Buzz' schtick by May, 1934. Mitch Leisen said, "if you are showing a stage show that's supposed to be in a theater, you should stay within the bounds of the proscenium arch, and not do a Buzz Berkeley routine with a stage set that's acres big." <br /><br />Q: Don't you think Berkeley's spectacular effects justified taking this liberty? ML: Apparently they did because they're reviving all of his pictures and none of mine, but personally I don't like it.