Op een middag, toen ik thuis was met een lichte griep, kwam ik in de film terecht. Dat was waarschijnlijk het beste geweest.<br />Ik merkte de aanwezigheid van Lindsay Crouse en Jay Thomas op <0xE2><0x80><0x93> allebei heel goede actrices <0xE2><0x80><0x93> en dacht dat dit misschien de moeite waard zou zijn om naar te kijken. Dat bleek tot op zekere hoogte het geval, maar alleen omdat het een van die verhalen is die zo afschuwelijk zijn dat ze je fascineren.<br />Zoe McLellan heeft weinig aan haar talenten toe te voegen, behalve haar Jayne Mansfield- of Loni Anderson-achtige boezem. Helaas maakt haar acteertalent <0xE2><0x80><0x93> in elk geval hier <0xE2><0x80><0x93> dat Mansfield en Anderson in vergelijking met haar Garbo of Davis lijken.<br />De jonge gek. De witte rat, de kat van de eigenares, de jonge gek die de eigenares uit haar eigen huis liet zetten en opsluiten, een stel doophussen (inclusief de jonge gek) die rondliepen in een biogevaarlijke faciliteit, en de absurde conclusie. Ik bleef maar wachten op een scène of plot die tenminste een greintje realisme, geloofwaardigheid of in staat was enige empathie/sympathie op te roepen - maar dat bleek tevergeefs.
Got into this flick, just as it was beginning, on an afternoon where I was home with a touch of flu - otherwise I'd have missed it. That probably would have been best.<br /><br />I noticed the presence of Lindsay Crouse and Jay Thomas - both very good performers - and thought this might be worth a look. It proved to be to some extent, but only because it is one of those stories so awful it fascinates.<br /><br />Zoe McLellan has little to recommend her talents, except for her Jayne Mansfield- or Loni Anderson-like bosom. Unfortunately, her acting prowess - at least here - makes Mansfield and Anderson seem to be Garbo or Davis by comparison.<br /><br />The young nut case's white rat, the owner's cat, the young nut case having the owner evicted and restrained in her own home, and a bunch of doophus's (including the young nut case) running around a bio hazard facility, and the absurd conclusion. I kept waiting for at least some scene or plot element to contain at least a modicum of realism, believability or being capable of evoking some empathy/sympathy -- but this proved to be in vain.