Dit is ogenschijnlijk een film over meervoudig verdriet. Als zodanig zou hij de kijkers moeten aanspreken en ze empathie moeten bijbrengen voor de benarde situatie van de hoofdpersonen. De irritant postmoderne stijl maakt hem echter bijna onbegrijpelijk. De camera schakelt voortdurend van het ene tafereel naar het andere, van de ene persoonlijke crisis naar de volgende, wat een wispelturig, onsamenhangend effect oplevert. De meeste personages lijken een doelloos, ongestructureerd leven te leiden, bijeengehouden door hun beroepsmatige verplichtingen. (Het maakt het ook ongeloofwaardiger dat een man die zojuist een waarschijnlijk doodvonnis heeft gekregen, zich vrolijk zou overgeven aan een seksavontuur met een vrouw die hij net heeft ontmoet.) De verhaallijn (als er een verhaallijn is) is moeilijk te volgen. Kortom, het algehele effect is nogal teleurstellend. Ondanks dat alles is het acteerwerk over het algemeen goed en sommige scènes zijn behoorlijk krachtig.
This is, ostensibly, a movie about multiple grief. As such, it ought to move viewers and make them empathetic with the plight of the main characters. However, its irritatingly postmodern style makes it almost incomprehensible. The camera continually switches from one scene to another, from one personal crisis to the next, creating a choppy, disjointed effect. Most characters appear to live aimless, unstructured lives, held together by their professional commitments. (It also stretches credibility that a man who has just been given what amounts to a likely death sentence, would cheerfully indulge in a sex romp with a woman he has just met). The storyline (if there is a storyline) is difficult to follow. In sum, the overall effect is rather disappointing. In spite of all that, the acting is generally good and some of the scenes are quite powerful.