(Met uitzondering van de vermelde kleine bedriegers).<br />Ik heb de laatste tijd veel van de Spaanse cinema genoten: zowel de echte Spaanse bioscoop van mensen als Almodovar, als de Latijns-Amerikaanse bioscoop van regisseurs als del Toro, wiens magnifieke _Devil's Backbone_, dat zich in de Spaanse Burgeroorlog afspeelt, de beste horrorfilm van de afgelopen tien jaar was. Het is dus niet verwonderlijk dat deze film zowel goed gemaakt is als goed geacteerd, en in staat is die heel andere Spaanse sfeer vast te houden. Maar het is ook de akeligste en zinloosste film die je maar kunt hopen te zien.<br />Wat is eigenlijk het doel van dit alles? We hebben geen flauw idee wat de enge hoofdpersoon ertoe heeft gebracht zijn moorddadige uitspattingen te beginnen, ondanks het feit dat een groot deel van de voice-over rechtstreeks uit zijn eigen narcistische dagboek komt. In een routinematig onaangename openingsscène, die meer dan tien jaar eerder is opgenomen, zien we hoe de hoofdpersoon in een vlaag van jaloezie en controlefreakerigheid zijn vriendin vermoordt. ('Als ik jou niet kan krijgen, kan niemand jou krijgen.') Vreemd genoeg is dat misschien wel een van de beste scènes van de film, maar er is geen duidelijk verband te zien met de moordpartij die daarop volgt, die zowel qua motief als uitvoering totaal anders lijkt. Wat is er in de gevangenis met hem gebeurd dat deze verandering heeft veroorzaakt? We hebben geen idee, al ontdekken we later, als een absurde bijkomstigheid, dat hij in de gevangenis zijn graad in de rechten heeft behaald.<br />In Engeland komt in een aantal van onze beruchte'seriemoordenaars' of'seksmoordenaars' de verschrikkelijke vraag op: hoe zit het met de vrouw? Wist ze, of vermoedde ze, wat er aan de hand was? Dat is een vraag die deze film had kunnen stellen, en inderdaad begint de vrouw een van de intrigerender personages te worden. Maar het antwoord op de vraag is banaal genoeg heel duidelijk: 'Nee, dat wist ze niet.' Zelfs als een dramatische gelegenheid als deze op een presenteerblaadje wordt aangeboden, slaagt de film er nog steeds in die te verknoeien. Het enige wat we feitelijk te horen krijgen, plichtmatig aan het eind geschetst, is haar licht amorele bereidheid om de opbrengst na afloop te verzilveren. Vergelijk dit met het afschuwelijke onthullende moment in Ten Rillington Place, waar Christie's vrouw zegt: 'Je weet wat ik bedoel, man', waarmee ze haar eigen lot bezegelt en ons een ontzette blik gunt in onvoorstelbare afgronden van onderdrukte kennis en afgrijzen.<br />(Grote bedrieger in deze alinea). Intussen worden we verondersteld te geloven dat de moordenaar zelf een crimineel meesterbrein is dat de politie volledig te slim af is, en daardoor een heel korte opsluiting in een psychiatrische inrichting bewerkstelligt voordat hij wordt vrijgelaten zodat hij opnieuw kan moorden. Hoe heeft hij dat precies voor elkaar gekregen? Op dit punt wordt de plot uiterst vaag; het heeft iets te maken met het opzettelijk achterlaten van bepaalde aanwijzingen voor de politie; maar hoe dit allemaal in zijn werk gaat of waarom, of hoe de daaropvolgende rechtszaak in zijn werk gaat, blijft een raadsel.<br />Ik geloof niet dat seriemoordenaars zo zijn. De Stilte van de Lammeren mag dan iets uit een stripverhaal zijn, maar afgezien van Lecter hebben de seriemoordenaars het bij het rechte eind. Het zijn zeer gestoorde, zeer disfunctionele, zeer ontoereikende mensen; niet het griezelig charmante meesterbrein dat we hier voor ons zien (in nauw verband met de even onwaarschijnlijke, minzame moordenaar uit De Laatste Horrorfilm, of zelfs Man Bites Dog, hoewel het blijkbaar niet is opgemerkt dat dat een satire was). Deze film kent weinig spanning en verknalt het beetje intrige dat de plot zou kunnen hebben gegenereerd. Hij heeft niets nuttigs te melden over de motivaties van seriemoordenaars, in het algemeen of in het specifieke culturele milieu van Spanje. Dit is niets meer dan een slecht in elkaar gezette smoes om vrouwen wat behoorlijk vrouwenhaatdragend geweld te laten zien. En vreemd genoeg wordt dat geweld nog afstotelijker gemaakt door een zekere preutse inertie, zelfs in de manier waarop het wordt gepresenteerd. Door de zachte kern van wat er wordt getoond, lijkt het nog weerzinwekkender te worden. Eén expliciete opname, op de juiste manier getimed, zou oneindig veel schokkender zijn geweest en al het andere volkomen overbodig hebben gemaakt, waardoor er meer filmtijd vrijkomt om de gapende gaten in plot en karakterisering op te vullen. In plaats daarvan krijgen we eindeloos veel shots van jonge vrouwen die kwetsbaar op een tafel liggen in hun mooie, maar lichtelijk onthullende ondergoed. Heel, heel eng. Het spijt me dat ik zo onbeschoft ben; ik ben dol op horrorfilms en kan zelfs de meest extreme verdragen, zelfs als ik mijn partner daarmee ongerust maak. Maar ik denk dat iedereen die deze film goed of interessant vindt, zelfs ik me ervan zou afkeren. Het doel van een horrorfilm is om je bang te maken; dit is gewoon wellustig. Inderdaad, het geeft een heel nare smaak in de mond. Ik moet deze film meer dan één ster geven, alleen omdat hij vakkundig is uitgevoerd, maar moreel gezien verdient hij helemaal geen ster en had hij nooit gemaakt mogen worden.
(Only minor spoilers except as noted).<br /><br />I've enjoyed a lot of Spanish cinema recently; both the actual Spanish cinema of people like Almodovar, and the Latin American cinema of directors like del Toro, whose superb "Devil's Backbone", set in Civil War Spain, was the finest horror film of the last decade. It's no surprise, then, that this film is both well-made, well-acted, and manages to sustain that distinctively different Spanish atmosphere. But it's also as nasty and pointless a film as one could hope not to have to see.<br /><br />What actually is the purpose of all this? We have no real idea what caused the creepy central character to embark on his killing spree, despite the fact that large amounts of narrative voice-over are drawn directly from his own narcissistic journal. In a routinely unpleasant opening sequence, set more than a decade earlier, we see the central character killing his girlfriend in a rage of jealousy and control-freakery ("if I can't have you nobody can."). Oddly enough, that is perhaps one of the best sequences in the film, but it has no discernible relation to his subsequent killing spree, which appears completely different in both motivation and execution. What happened to him in jail to cause this change? We have no idea, though we do later discover, as an absurd sort of afterthought, that he obtained a law degree while imprisoned.<br /><br />In Britain, in several of our notorious "serial killer" or "sex killer" cases, the terrible question arises; what about the wife? Did she know, or suspect what was going on? This is a question that this film could have asked, and indeed the wife does begin to emerge as one of the more intriguing characters. But banally, the answer to the question is quite clearly: "No, she didn't". Even when a dramatic opportunity like this is presented on a plate, the film still manages to bungle it. All we actually get, sketched perfunctorily out at the end, is her slightly amoral preparedness to cash in on the proceeds after the event. Compare this to the awful revelatory moment in Ten Rillington Place, where Christie's wife says "you know what I mean." thereby sealing her own fate and allowing us an appalled glimpse into unimaginable chasms of suppressed knowledge and horror.<br /><br />(Major spoiler in this paragraph). In the meantime, we are supposed to believe that the killer himself is a criminal mastermind who comprehensively outwits the police, thereby securing the briefest of incarcerations in a mental hospital before being released so that he can kill again. How exactly did he achieve this? The plot gets extremely sketchy at this point; something to do with deliberately leaving certain clues for the police; but how this all works or why, or how the subsequent court case actually proceeds, remains a mystery.<br /><br />I actually don't believe serial killers are like this. The Silence of the Lambs may be comic book stuff, but  Lecter aside  it gets its serial killers right. They are deeply disturbed, deeply dysfunctional, deeply inadequate people; not the creepily charming mastermind presented here (closely related to the equally implausible suave killer of The Last Horror Movie, or indeed even Man Bites Dog, though it appears not to have been noticed that that was a satire).<br /><br />This film has little suspense, and bungles what little intrigue the plot might have generated. It has nothing useful to say about the motivations of serial killers, either generally, or in the specific cultural milieu of Spain. This is nothing more than a poorly plotted excuse to show some pretty misogynistic violence to women. And oddly, what makes that violence even more repulsive is a certain prissy failure of nerve even in how it is presented. The soft core character of what is actually shown just makes it seem even more repellently titillatory. Just one explicit shot, properly timed, would have been infinitely more shocking, and would have rendered all the rest completely unnecessary, freeing up more film time to flesh out the gaping holes in plot and characterisation. Instead we just get endless shots of young women vulnerably spreadeagled on a table in their pretty but slightly revealing underwear. Very, very creepy. I'm sorry to be rude; I love horror films, and can tolerate even the most extreme, to the extent even of worrying my partner. But I think anyone who finds this film good, or interesting, even I'd find myself edging away from. The purpose of a horror film is to scare you; this is just lascivious.<br /><br />It leaves a very bad taste in the mouth indeed. I have to give this film more than one star just because it's competently executed, but morally it deserves none at all and should never have been made.