Cecil B. deMilles hartverscheurende tranentrekker Doodslag uit 1922 vindt de lieftallige Leatrice Joy als een goedhartige maar decadente jongedame met meer geld dan ze aankan. Haar roekeloosheid leidt tot gevangenschap, die op zijn beurt weer tot haar wedergeboorte leidt. Thomas Meighan is de kruistocht van de officier van justitie, die er zijn persoonlijke kruistocht van heeft gemaakt om de goedheid en het goede in Lydia (Joy) naar boven te brengen, maar hij wordt afgeleid door de alcohol en als ze eenmaal vrij is, is het aan haar om hem te redden!<br />Als de plot niet al te beroerd klinkt, zul je gevloerd zijn door de treurige presentatie. DeMilles aanwijzingen zijn van zeer lage kwaliteit en hij toont geen bijzondere vaardigheid die uniek voor hem is. De foto's zijn standaard en vlak, en de montage is nauwelijks dynamischer. Je zou het gemakkelijk als een modeshow kunnen classificeren en daar nog gelijk in hebben ook. DeMille kan Miss Joy in zoveel verschillende soorten kleren steken (avondjaponnen, golfkostuums, motorkostuums, stapels bontjassen) dat de ondertitel'mode van 1922' zou kunnen zijn.<br />Eén ding dat nog teleurstellender is dan de foto's, de montage of de regie, is het acteerwerk, dat voor het merendeel vlak en houterig is. Als dat niet zo is, is het alleen maar een routine van stil gebaren, met de ogen rollen, de wenkbrauwen op en neer bewegen en doelbewust wijzen en armbewegingen maken. Wat voor moderne kijkers zou zijn verlevendigd door het bekijken van een paar van de ergste stomme films, is hier alleen maar saai om naar te kijken. Het enige lid van de cast dat in enige vorm van uitmuntendheid slaagt, is Lois Wilson, die niet alleen mooi is, maar haar rol ook op een natuurlijke manier speelt. Ze is overtuigend en vertederend in huilerige close-ups, zolang je het moraliserende kaartje dat volgt als ze haar mond opendoet om iets te zeggen maar niet leest. Zoals ik al zei, is iedereen hier routineus, Joy, Meighan, zelfs Julia Faye. Haar optreden hier is een goed argument voor het feit dat ze nooit een echte ster is geworden. Het ergste en amusantste aan deze film is de zware moralistische toon die erdoorheen klinkt. Meighans personage heeft een heleboel tussentitels, waarin hij doorzeurt over hoe de jeugd van Amerika aftakelt in morele zin, en terugvalt naar de decadentie van Rome. (Gebruik absurde flashbacks.) De moralisering van deze film wordt beschreven als Victoriaans, maar het is meer dan dat. Het heeft zo weinig te maken met de werkelijkheid dat ik het gevoel heb dat het publiek het in die tijd niet serieuzer nam dan moderne kijkers dat zouden kunnen.<br />Deze film is precies wat de onwetenden denken dat een 'typische' stomme film is, met een archaïsche morele structuur, houterig acteerwerk en een verkeerde richting. DeMille laat zien dat hij een slechte regisseur zou kunnen zijn, zonder gevoel voor ritme, camerapositie of vaardigheid in het hanteren van script of acteurs. Ik kan me niet voorstellen dat iemand die bij zijn volle verstand is dat serieus zou nemen. Saai, traag en idioot, en ik beveel het alleen maar aan bij stomme filmfreaks zoals ik.
Cecil B. deMille's 1922 parlor-to-prison tearjerker Manslaughter finds the lovely Leatrice Joy as a good-at-heart but decadent young lady with more money than she knows what to do with. Her recklessness leads to imprisonment, which in turn leads to her regeneration. Thomas Meighan is the crusading district attorney who has made it his personal crusade to bring out the goodness and wholesomeness in Lydia (Joy) but he gets sidetracked by alcohol and once she is released, it is up to her to rescue him!<br /><br />If the plot doesn't sound too bad, you'll be floored by the woeful presentation. The quality of deMille's direction is very low, and he does not show any particular skill that is unique to him. The photography is standard and flat, and the editing is hardly more dynamic. One could easily classify it as a fashion show and be pretty correct. DeMille gets to dress Miss Joy up in so many different types of clothes (evening gowns, golfing costumes, motoring costumes, piles of furs) that it's subtitle could be 'Fashions of 1922'<br /><br />One thing more disappointing than the photography or editing or the direction is the acting, which is mostly flat and wooden. When it is not, it is merely routine silent gesturing, rolling eye balls, twitching eye brows and deliberate pointing and arm movements. What would have been enlivened for modern viewers by mugging and scene chewing of some of the worst silent films, is here merely dull to watch. The only member of the cast who succeeds in any form of excellence is Lois Wilson, who is not only beautiful but is able to play her role naturally. She is convincing and endearing in tearful close-ups, as long as you don't read the moralizing title card that follows once she opens her mouth to speak. Like I said, everybody else is droningly routine, Joy, Meighan, even Julia Faye. Her performance here makes a good argument for why she never attained true stardom.<br /><br />The worst and most amusing part of this movie is the heavy moralistic tone that carries through all of it. Meighan's character has plenty of intertitles where he drones on about how the youth of America is declining in it's moral stance, and going right back to the decadence of Rome. (insert absurd flashback) This movie's moralizing has been described as Victorian, but it's further than that. It has so little bearing in reality that I have a feeling audiences at that time didn't take it any more seriously than modern viewers could.<br /><br />This movie is exactly what the unknowing tend to think of as a 'typical' silent movie, with it's archaic moral structure, wooden acting and bad direction. DeMille shows that he could be a terrible director, with no sense of pacing, camera placement, or skill in handling either script or actors. I can't imagine anybody in their right mind taking it seriously. Boring, slow and idiotic, I recommend it to hardcore silent movie dorks like myself only.