Louise Brooks geeft een prachtige voorstelling in dit goed in elkaar gezette Franse melodrama. Ze speelt een typiste die Lucienne heet en die, ondanks het feit dat ze verliefd is op een man die Andre heet, ervan droomt om boven haar positie in het leven uit te stijgen. Ze ziet een kans in een schoonheidswedstrijd voor Miss Europa, maar Andre is woedend als hij ontdekt dat ze is ingeschreven en eist dan dat ze zich terugtrekt. Ze probeert haar inschrijving terug te krijgen, maar ontdekt dan dat ze al is gekozen als Miss Frankrijk en dat ze nu naar de hoofdprijs zal gaan.<br />Dit is een verhaal over liefde, verlies en een beslissing die tot het gepassioneerde einde wordt volgehouden. De film is zeer energiek gefilmd door regisseur Augusto Genina en cinematografie Rudolf Mate en Louis Nee. De filmstijl lijkt meer op moderne films dan op de Hollywood-films uit de jaren dertig, en toont de verschillende stijlen die door Europeanen worden gebruikt. Er zijn veel snelle shots en reizende shots, de meeste met grote vaardigheid en verve uitgevoerd. De hoge energie van de derde scène van de film neemt in het midden iets af, maar neemt in de laatste 15 minuten weer toe.<br />De optredens van de hoofdrolspelers waren heel goed, maar die van Louise Brooks is vooral gedenkwaardig. Louise leunt zwaar op haar zwijgende acteertalent, ook al is dit een talkie, maar omdat haar zwijgende stijl een verrassend hedendaagse, ingehouden sfeer had, maakt ze de overgang naar talkie heel goed. De lange scène in het begin op de Tentoonstelling was bijzonder aangrijpend toen Louise haar opmerkelijk expressieve ogen gebruikte om haar groeiende gevoel van ellende en vervreemding over te brengen, van gevangen te zitten in een leven dat ze niet meer wil. Ik betwijfel of het ooit beter is gedaan.<br />De film bouwt op naar een magnifieke finale, kunstig gefotografeerd, krachtig en stijlvol. Dit is echt een van de beste stukken uit de begintijd van de film. En de tragische verhaallijn onderstreept alleen nog maar de grotere tragedie dat dit de laatste hoofdrol voor Louise Brooks is. Ze was niet alleen een grote schoonheid die er fantastisch uitzag in een badpak, ze was echt een groot acteertalent dat alles in feite vergooide. Des te armer zijn we daarom. <br />Deze film is minder bekend dan haar Duitse films met G.W. Pabst, maar ik vind hem beter. Ik vind dat deze ploeg gewoon beter verhalen kan vertellen dan Pabst, en hoewel de Prix de Beaute de diepe morele complexiteit van de Pabst-films mist, is hij veel gemakkelijker te volgen en over het geheel genomen een meer gestroomlijnd, geconcentreerd stuk werk. En het kan ook geen kwaad dat de zingende rollen van Louise door Edith Piaf worden gespeeld.<br />Het komt erop neer dat dit een klassieke Louise Brooks-film is die de moeite waard is om naar te zoeken.
Louise Brooks gives a wonderful performance in this well-made French melodrama. She plays a typist named Lucienne who, despite being in love with a man named Andre, dreams of rising above her position in life. She sees opportunity in a beauty contest for Miss Europe, but Andre is furious when he discovers that she's entered, then demands that she withdraw. She tries to take back her entry only to discover that she's already been chosen as Miss France and will now go on to the main pageant.<br /><br />This is a story of love, loss and decision played out to its passionate end. The movie is very energetically filmed by director Augusto Genina and cinema tographers Rudolf Mate and Louis Nee. The filming style is more like modern movies than the Hollywood flicks of the '30s, and shows the different style employed by Europeans. There are many fast cuts and traveling shots, mostly done with great skill and verve. The high energy of the movie's first third dwindles a bit in the middle but picks up again in the last 15 minutes.<br /><br />The performances were very good by all the principals, but that of Louise Brooks is especially memorable. Louise leans heavily on her silent screen skills even though this is a talkie, but because her silent style had a surprisingly contemporary, understated feel, she makes the transition to talkies very well. The long early scene at the fair was especially poignant as Louise used her remarkably expressive eyes to convey her growing sense of misery and alienation, of being trapped in a life she no longer wants. I doubt it's ever been done better.<br /><br />The film builds to a superb finale, artfully shot, powerful and stylish. This is really some of the best stuff of the early days of film. And the tragic storyline only underscores the greater tragedy that this is the final starring role for Louise Brooks. She wasn't just a great beauty who looked fantastic in a swimsuit, she really was a major acting talent who basically threw it all away. We are all the poorer for that.<br /><br />This movie is less well known than her German films with G.W. Pabst, but I think it's a better one. I think this crew is just better at storytelling than Pabst, and while Prix de Beaute may lack the deep moral complexity of the Pabst films, it's much easier to follow and is overall a more streamlined, focused piece of work. And it doesn't hurt that Louise's singing parts are done by Edith Piaf, either.<br /><br />Bottom line, this is a classic Louise Brooks film well worth looking for.