Door de lange titel van de film na te bootsen, slaagt de film erin dicht bij de 90' te komen. De prachtige decors zijn hier aanwezig met alles wat de Hamer-productie tot een handelsmerk heeft gemaakt, maar dat Parijs in de mist is verdwenen, is een teken van luie verwaarlozing. Het verhaal ligt voor de hand en kan in tien woorden worden samengevat, zodat er niets onverwachts en niets wat meer dan 5% van je aandacht waard is, aan te pas komt.<br />De regie is zwaarwichtig als een rechtstreekse overdracht van het toneelspel, de acteurs zijn voor het merendeel zo stijf als wassen beelden (oké, dit is een Hamer-attractie, maar soms komt hij beter tot zijn recht in het geheel). Mijn conclusie: deze film is uitschot, niet de moeite waard om de avond mee door te brengen. Het eeuwige leven is een saaie zaak en ik had gehoopt dat de jongens die de leiding hebben over de programmering in de Cinémathèque wel beter wisten.
Mimicking its long title the movie finds ways to come close to the 90' mark. The beautiful sets are here with all that made the Hamer production values a trademark, yet Paris drowned in the fog is a sign of indolent neglect. The story is obvious and can be summed up in a dozen words so there comes nothing unexpected and nothing worth more than 5% of your attention to be expected.<br /><br />The directing is heavy as a direct transfer from the stage play, actors are mostly stiff as wax figures (ok this is a Hamer feature, only it's sometimes better featured in the whole package). My conclusion: this movie is trash, not worth the time I spend that evening. Eternal life is a boring matter and I should have hoped the guys in charge of programming at the Cinemathèque would have known better.