Dit is een verbazingwekkende film om te zien. De regisseur, Rohmer, heeft met behulp van digitale technologie zijn levende acteurs letterlijk in geschilderde achtergronden verwerkt. Meestal werkt dat briljant, vooral aan het begin, wanneer de film als een tot leven gekomen sprookjesboek tot leven komt. In een paar scènes, waar de camerahoeken beperkt zijn (ze hadden bijvoorbeeld de zijkant van sommige gebouwen niet geschilderd), is hij minder succesvol, maar het is een heel interessante manier om een historische film te maken, die zowel over onze eigen misvattingen en beperkte kijk op de geschiedenis gaat als op de geschiedenis zelf. De memoires van de ex-vriendin van de duc d'Orleans, Grace Elliott, worden gebruikt. Een gebeurtenis die door marxistische historici, vooral in Frankrijk, meestal als een van de hunnen wordt beschouwd, wordt hier dus verteld vanuit het gezichtspunt van een aristocratische buitenlandse vrouw. Onvermijdelijk komt er een ander gezichtspunt naar voren <0xE2><0x80><0x93> er kan geen objectieve weergave zijn. Het gebruik van het memoapparaatje geeft de film een nogal episodische sfeer. Persoonlijk vond ik de verhaallijn rond de dood van de koning het interessantst. Als fervent royalist is ze geschokt als de Duc voor de dood van de koning stemt (een elementaire kennis van de Franse Revolutie is waarschijnlijk nuttig om de dialoog tussen Grace en de Duc hier te kunnen volgen. Hij was een neef van Lodewijk en had zich kandidaat gesteld voor de Assemblée, waar hij prompt zijn naam veranderde in Filips de Gematigde). Het filmen van de dood van Louis is meesterlijk. Grace en d'r dienstmeid zijn in Meudon, buiten Parijs, en kijken toe vanaf een heuvel met een telescoop. We zien de executie niet, we horen alleen het commentaar van de dienstmeid, net als Grace. De meest dramatische gebeurtenis van de revolutie gebeurt van het scherm af. Grace kan het niet aanzien dat d'r koning wordt vermoord. Haar standpunt is dat van een aristocraat. Elke rechtvaardiging van de dood van Louis gaat letterlijk haar voorstellingsvermogen te boven. Dit is een krachtige, scherpzinnige film. Het liefdesverhaal tussen de hertog en Grace is ingevoegd, nooit verteld, en is heel ontroerend (hoewel de hertog soms een beetje een pompeuze idioot lijkt; wat ziet ze in hem? Over smaak valt niet te twisten). De onderstromen van krankzinnigheid (het simpele bestaan ervan is al voldoende om verdacht te zijn) die mensen in een tijd als de Revolutie meesleuren, worden geïllustreerd als het leven van Grace op zijn kop wordt gezet, haar huis dagelijks wordt doorzocht, en toch geeft ze haar bedienden opdracht om haar eten te koken en is ze niet in staat om zichzelf aan te kleden! Als je ook maar enige belangstelling hebt voor een subtiele, goed vertelde film, waarin een slim gebruik wordt gemaakt van nieuwe technologie om een oud verhaal te vertellen, of voor de weergave van een cruciaal moment in de Europese geschiedenis die wordt verteld door een aristocratische buitenlandse vrouw, de ultieme buitenstaander, dan is dit je tijd meer dan waard. Het gaat hier en daar een beetje traag, maar je geduld wordt ruimschoots beloond.
This is quite an amazing film to watch. Using digital technology, the director, Rohmer, has literally encrusted his living actors into painted backdrops. Most of the time this works brilliantly, especially at the start where the film is like a pop up story book come to life. It is less successful in a few scenes, where it limits camera angles (they had not painted the side of some of the buildings for example) but it is a very interesting way to film a historical film which is as much about our own misconceptions and limited views of history as History itself. It is narrated using the memoirs of the Duc d'Orleans' ex- mistress, Grace Elliott. So, an event usually claimed as one of their own by Marxist historians, especially in France, is here told from the point of view of a female aristocratic foreigner. Inevitably a different point of view emerges -there can be no objective representation. The use of the memoirs device does give the film a rather episodic quality. Personally, I found the story line around the King's death the most interesting. A staunch Royalist she is shocked when the Duc votes for the King's death (a basic knowledge of the French Revolution is probably helpful to follow the dialogue between Grace and the Duc here. He was Louis's cousin and had himself elected to the Assembly, where he promptly changed his name to Philip Equality). The filming of Louis's death is masterly. Grace and her maidservant are in Meudon, out of Paris, watching from a hill with a telescope. We do not see the execution, we only hear the maid's commentary, like Grace. The most dramatic event of the Revolution happens off screen. Grace cannot bear to watch her king be killed. Her view is that of an aristocrat. Any justification of Louis's death is literally beyond her vision. This is powerful, keenly intelligent film making. The love story between the duc and Grace is insinuated, never told, and is powerfully moving (tho the Duc does seem a bit of a pompous fool at times; what does she see in him? No accounting for taste). The undercurrents of madness (simply existing being enough to be a suspect) that sweep individuals along in a time such as the Revolution are illustrated as Grace's life is turned upside down, her house is searched daily, yet she still orders her servants to cook her food and is incapable of dressing herself! If you have any interest at all in a subtle, well told film, making clever use of new technology to tell an old tale, or the representation of a pivotal moment in Europe's history narrated by an aristocratic foreign woman, its ultimate outsider, then this is well worth your time. It is a little slow in places but your patience is amply rewarded.