Deze film heeft een paar geweldige noirachtige/neoreële beelden, en hij vertelt een verhaal dat verfrissend vrij is van Hollywoods suikerdecor, wat alleen mogelijk was omdat het in wezen een onafhankelijke buitenlandse film was. Maar sommige scènes gaan veel te lang door (vooral de bruiloft) en ik vond de overdreven acteerprestaties en onrealistische dialogen geschikter voor het toneel dan voor het witte doek.<br />De dialogen leidden me vooral af, en naarmate de film vorderde, leek het erger te worden. De meeste personages waren Italiaans-Amerikanen of Italiaanse immigranten die in de jaren twintig en dertig in New York woonden, maar hun dialogen klonken alsof ze tekst aan het oefenen waren voor een toneelstuk van Shakespeare terwijl ze cement mengden en bakstenen legden. Tegen het eind moest ik lachen, en niet omdat de filmmakers dat wilden. Ik denk dat je de gekunstelde poëzie zou kunnen verdedigen door te zeggen dat de personages Italiaans zouden hebben gesproken, en dat de dialoog een letterlijke vertaling is van hoe ze echt zouden praten. Maar voor mij werkte het absoluut niet.<br />Een andere dialoog maakte me aan het lachen om een andere reden: de zoon van de hoofdpersoon, geboren en getogen in New York in de jaren twintig, pikte plotseling een prachtig, zangerig Brits accent op. Ik vermoed alleen dat dit iets te maken had met het feit dat de film in Engeland was gemaakt.<br />Ik geef deze film een 'A' voor inspanning en intentie, maar een aanzienlijk lager cijfer voor uitvoering.
This movie does have some great noirish/neorealist visuals, and it tells a story that is refreshingly free of Hollywood's sugar-coating, which was only possible because it was essentially an independent foreign film. But some of the scenes go on for much too long (the wedding, especially), and I found the exaggerated acting and unrealistic dialog to be more fit for the stage than for the silver screen.<br /><br />The dialog was particularly distracting, and it seemed to get worse as the movie went on. Most of the characters were either Italian-Americans or Italian immigrants living in New York in the twenties and thirties, but their dialog sounded like they were practicing lines for a Shakespeare play while they mixed cement and laid bricks. Toward the end I was laughing, and not because the filmmakers wanted me to. I guess the stilted poetry could be defended by saying that the characters would have been speaking Italian, and the dialog is a literal translation of how they would really talk. But it absolutely did not work for me.<br /><br />Another line of dialog made me laugh for a different reason: the main character's son, born and raised in New York in the 1920's, suddenly picks up a lovely lilting British accent. I'm only guessing this had something to do with the fact that the movie was made in England.<br /><br />I give this movie an 'A' for effort and intention, but a considerably lower grade for execution.