Daniel Day-Lewis is de meest veelzijdige acteur die er bestaat. Engelse aristocratische snob in _A Room With a View_, hartstochtelijke Ierse dief in _In the Name of the Father_, een onbeschaamde, gewelddadige slager in _Bendes of New York_ (in een voorstelling die tien keer zo sterk is als die van Adrian Brody in _Pianist_ ) en als de buitensporige Cristy Brown met hersenverlamming in _My Left Foot_ (om er maar een paar te noemen). Zijn rollen beïnvloeden elkaar allemaal, maar ze zijn stuk voor stuk raadselachtig en volkomen uniek. Hij verandert volledig, met elk personage dat hij speelt. En ik begin te geloven dat hij alles kan spelen. Alles.<br />Als Cristy Brown is hij verbluffend. Hij maakt het personage niet belachelijk en hij heeft geen medelijden met het personage. Een moeilijke prestatie. En Cristy Brown komt tot leven. Een slimme man. Een buitenissige man. Menselijk.<br />Deze film is, ondanks kleine foutjes in de montage en dergelijke, een bron van inspiratie. Ja, hij is voorspelbaar. Maar is hij stompzinnig sentimenteel? Nee. Ik lachte. Ik huilde. Geen enkel moment. Het bewijs dat dit geen Hollywoodfilm is.<br />Mijn favoriete scène is de scène in het restaurant, waarin Cristy met Eileen, Peter en haar vrienden over schilders praat. Hier bereikt Daniel Day-Lewis een acteerparade. 'Ik schop je tegen het enige deel van je anatomie dat beweeglijk is.' Ik kijk er nog eens naar, en ik krijg nooit genoeg van Cristy's schrandere ogen, haar zenuwtrekjes en keelklanken.<br />A must-see. Fo sho, yo!
Daniel Day-Lewis is the most versatile actor alive. English aristocratic snob in A Room With a View, passionate Irish thief in In the Name of the Father, an impudent, violent butcher in Gangs of New York (in a performance ten times stronger than Adrian Brody's in the Pianist) and as the outrageous Cristy Brown with cerebral palsy in My Left Foot (just to name a few). His roles all influence eachother, but each is seperate, and utterly unique. He changes completely, with each character he takes on. And I'm beginning to believe that he can act as anything. Anything.<br /><br />As Cristy Brown he is stunning. He does not ridicule the character, and he does not pity the character. A difficult achievement. And Cristy Brown comes to life. A smart man. An outrageous man. Human.<br /><br />This movie, despite small scene-transition faults and the like, is an inspiration. Yes, it's predictable. But is it stupidly sentimental? No. I laughed. I cried. Not a single moment of cheese. Proof that this isn't a Hollywood movie.<br /><br />My favourite scene is the scene in the restaurant, when Cristy is discussing painters with Eileen, Peter and her friends. Here's where Daniel Day-Lewis reaches an acting climax. "I'll kick you in the only part of your anatomy that's animated." "Wheel out the cripple!" And his performance never slows down, never falters, and is beautiful. Simply. He has a lot of screen time here. I watch it again again, and I never get tired of Cristy's perspicacious eyes, twitching and guttural speeches.<br /><br />A must-see. Fo sho, yo!