'Niemand weet wie wie is' is een thriller met een samenzweringstheorie over een satanist/stomkop die het op de religieuze festiviteiten van Sevilla tijdens de Heilige Week heeft gemunt. Hij is toevallig ook de beste vriend van de held van de film. De plot is door de bommenlegger opgezet als een computerspelletje, met hemzelf en de held als spelers, en Sevilla als de virtuele omgeving. De zeer echte stegen en straten van de stad beginnen de labyrintische eigenschappen te krijgen van die oude Pacman-spelletjes. Als je het zo bekijkt, lijkt de scène waarin de held en zijn hulpje worden achtervolgd door boetelingen met zwarte kappen en straalpistolen misschien niet zo dwaas als het lijkt. De held moet kruiswoordpuzzels maken voor een populaire krant; op een gegeven moment wordt het kruiswoordraadsel op zijn scherm het schaakbord waarop hij later tegen de vader van zijn vriendin speelt. De aanwijzingen zijn royaal verspreid, want de camera zoomt op een raadselachtige manier in op beelden die pas later van betekenis blijken te zijn (zoals de advertentie in de bar). De detective- en papierzoekelementen worden onderdeel van een spel in uitvoering, in plaats van een onderzoek achteraf. De film is sterk gebaseerd op 'Se7en'. Het is een verhaal op het niveau van het verhaal, en iedereen met een katholieke opleiding zal de betekenis begrijpen van bepaalde gebeurtenissen die zich op bepaalde dagen afspelen in de aanloop naar EAster.<br />Bij deze lezing is het spel op het niveau van het verhaal, waarbij de held tegen een vijand (in dit geval de computer) vecht om te winnen en de overwinning te behalen. Maar er is een tweede spel, de film zelf, die het eerste ondermijnt. Er is nog een reeks aanwijzingen die niet naar de bedoelingen van de moordenaar wijzen, maar naar die van de filmmaker en zijn held. In de eerste tien minuten zijn er verwijzingen naar schaken, een schrijver die Navokov heet en een sekteleider die Sarin heet. Onder het pseudoniem Sirin uit de jaren dertig speelt zich een ander spel af, een spel waarin we niet de schurk verdenken, maar de held zelf.<br />In een roman van Nabokov, _Het bleke vuur_, creëert een schrijver-figuur een tekst die bedoeld is om zijn eigen motieven te verbergen, en provoceert een spel tussen schrijver en lezer om de echte tekst te onthullen. In de hele film zijn er taferelen die visueel vervormd zijn (bijvoorbeeld het samentrekken van het beeld), of die dubbelzinnig omschreven dromen en hallucinaties zijn die ons doen vermoeden dat de held een dubbelzinnig standpunt inneemt. De eerste verwijzingen naar de spelletjes zijn allemaal met hem in verband te brengen. In de eerste scènes wordt veel gebruik gemaakt van het personage.' De film zou een poging kunnen zijn om zijn leven onder de knie te krijgen, om een winnaar te zijn, op een manier die hij in het echt niet kan. Hij heeft het spel nog niet gewonnen of zijn writer's block verdwijnt; de woorden die hij typt zijn de titel van de film, wat suggereert dat hij de algehele auteur is. Verder weerspiegelt die titel in het Spaans zichzelf negatief, een heel Nabokoviaanse invalshoek die suggereert dat een held als Kinbote gevangenzit in zijn eigen onvolmaaktheid. Chris Marker (het idee van de stad en haar geschiedenis als een kaart en een tekst; en als een culturele geschiedenis die het heden kwelt), Bunuellian anti-clericisme en Alex de la Iglesia's'shock'-films resulteren in een film die niet meer is dan dat, een warboel, waarbij elk slim-slim element de laatste, vervliegende belangstelling verdringt. Het gebrek aan helderheid over de regels van het spel maakt de film onbegrijpelijk en uiteindelijk vermoeiend.<br />Ironisch genoeg ligt de voornaamste belangstelling van de film in de documentaire kwaliteit van de film, als een verslag van een verhaal dat zich afspeelt in een echte stad waar de gebeurtenissen onafhankelijk van elkaar plaatsvinden. Zo'n dubbelzinnig verdoezelen van feiten en fictie kan een meesterwerk als 'Sans Soleil' of 'Londen' creëren. Maar uiteindelijk heb je een lichte toets nodig die past bij je slimheid.
'Nobody knows anybody' is a conspiracy theory thriller about a Satanist/nut bomber targeting the religious festivities of Seville during Holy Week. He also happens to be the best friend of the film's hero. The plot is set up by the bomber as a computer game, with himself and the hero as players, and Seville as the virtual environment. The very real alleys and streets of the city begin to take on the labyrinthine qualities of those old Pacman-type games. Looked at this way, the scene where the hero and his female sidekick are chased by black-hooded penitents with rayguns may not seem as silly as it plays. <br /><br />From the start, we are aware that the narrative is being constructed as a game - the hero's job is to create crossword puzzles for a popular newspaper; at one point, the crossword grid on his screen becomes the chessboard on which he is later playing against his girlfriend's father. Clues are liberally scattered, as the camera mystifyingly closes in on images that are only later shown to have been significant (e.g. the advert in the bar). The detective/paper chase elements are made part of a game in progress, rather than an investigation after the fact. The film borrows heavily on 'Se7en''s pattern narrative, and anyone with a Catholic education will presumably get the significance of certain events happening on certain days in the run up to EAster.<br /><br />In this reading, the game is on the level of narrative, with the hero fighting against an enemy (in this case, the computer) to win and save the day. But there is a second game, the film itself, which subvert the first. There are another set of of clues which point not to the killer's intentions, but the filmmaker's and his hero's. In the first ten minutes there are references to chess, a writer called Navokov and a cult leader called Sarin. If we remember that the chess-loving Nabokov's 1930s pseudonym was Sirin, we see another game afoot, one where we suspect not the villain, but the hero himself. <br /><br />In a Nabokov novel like 'Pale Fire', an author-figure creates a text which is designed to hide his own motives, provoking a game between writer and reader to uncover the real text. Throughout the film are scenes which are visually distorted (e.g. the image contracting), or which are ambiguously defined dreams and hallucinations that make us suspect the hero's point of view. The opening references to games are all linked to him. In the early sequences, much is made of the character's sexual and creative impotence, so the film could be his attempt to master his life, to be a winner, in a way he can't for real. No sooner has he won the game than his writer's block vanishes; the words he types are the title of the film, suggesting he is the overall author. Further, that title in Spanish reflects on itself negatively, a very Nabokovian involution that suggests a hero, like Kinbote, trapped in his own solecism.<br /><br />This jumble of post-modern literature (Borges, Eco, Pynchon et al are alluded to also), Fincher, 'X-Files', 'Run Lola Run', Chris Marker (the idea of the city and its history as a map and a text; and as a cultural history haunting the present), Bunuellian anti-clericism, and Alex de la Iglesia's 'shock' films result in a film that is just that, a jumble, each clever-clever allusive element cancelling out the last, dissipating interest. The lack of clarity about the game's rules renders it incomprehensible, and eventually wearing. <br /><br />Ironically, in a work of such overdetermined artifice, the film's main interest lies in its documentary quality, as a record of a narrative taking place in a real city with its own events taking place independently. Such an ambiguous blurring of fact and fiction can create a masterpiece like 'Sans Soleil' or 'London', but, ultimately, you need to have a light touch to match your cleverness.