Per slot van rekening ga je niet naar een film van Orson Welles om een leuke, eenvoudige plot te zien en het beeld van een nog lang en gelukkig leven leidende ster op te poetsen.<br />Je gaat naar een film met theatraal opgevoerde personages die in conflict zijn met kleurige en ongebruikelijke decors, belicht en gefotografeerd met veel verbeeldingskracht, dapper gefotografeerd, en het hele gebeuren doorspekt met onverwachte, verrassende details die een wijzere en saaiere regisseur zou vermijden of waar hij om te beginnen al niet aan zou denken.<br />Zoals gewoonlijk schreef Welles niet alleen het scenario, maar regisseerde hij ook en speelde hij ook de held van een jonge Ierse zeeman die de wereld op zijn kop had gezet en het kwaad ervan had gezien, maar toch zijn heldere vertrouwen in de goedheid van anderen had behouden. Voor hem stelde hij dit vertrouwen in Rita Hayworth, wier koele, knappe uiterlijk een somber verleden en moordzuchtige neigingen voor de toekomst verborg. Ze trouwde zonder liefde met een impotente, kreupele advocaat en gedroeg zich als een kwaadaardige hagedis door de briljante Everett Sloane.<br />Er schuilt een jeugdige romantiek in dit alles, en deze eigenschap kwam tot uiting in het uitbundige spel in 'The Lady from Shanghai'. Voordat het onvermijdelijke gebeurde, ontsnapte Welles naar een laatste, driehoekige confrontatie in een spiegelzaal, die een van de klassieke scènes uit de naoorlogse filmgeschiedenis is geworden.<br /><br />Welles liet geen kans voorbijgaan om de woorden en handelingen van de film te combineren met visuele details die de structuur en de sfeer verrijkten. Zijn camera leek Rita Hayworth bijna te strelen terwijl de zon met haar haren en lange ledematen speelde, terwijl ze de jonge zeeman speels in haar web plaagde.
After all, you do not go to an Orson Welles movie to see a nice simple little plot and a burnishing of the image of a happy-ever-after star<br /><br />You go to see theatrically heightened characters locked in conflict against colorful and unusual settings, lighted and scored imaginatively, photographed bravely, and the whole thing peppered with unexpected details of surprise that a wiser and duller director would either avoid or not think of in the first place <br /><br />As usual, as well as directing, Welles wrote the script and he also played the hero  a young Irish seaman who had knocked about the world and seen its evil, but still retained his clear-eyed trust in the goodness of others Unfortunately for him, he reposed this trust in Rita Hayworth, whose cool good looks concealed a gloomy past and murderous inclinations for the future She was married without love, to an impotent, crippled advocate, acted like a malevolent lizard by the brilliant Everett Sloane <br /><br />There is a youthful romanticism underlying it all, and this quality came into exuberant play in "The Lady from Shanghai." Before the inevitable happened, Welles escaped  to a final triangular showdown in a hall of mirrors, which has become one of the classic scenes of the post-war cinema  <br /><br />Welles did not miss a chance throughout the whole film to counterpoint the words and actions with visual detail which enriched the texture and heightened the atmosphere His camera seemed almost to caress Rita Hayworth as the sun played with her hair and her long limbs while she playfully teased the young seaman into her web