Het kijken naar 'Ossessione' vandaag de dag <0xE2><0x80><0x93> meer dan 60 jaar later <0xE2><0x80><0x93> is nog steeds een geweldige ervaring, vooral voor degenen die geïnteresseerd zijn in filmgeschiedenis en meer in het bijzonder in de manier waarop Italiaanse filmmakers hun films voor altijd veranderden (ongeveer van 'Ossessione' en De Sica's 'I Bambini Ci Guardano', beide uit 1943, tot twintig jaar later met Fellini, Antonioni, Pasolini). Visconti maakt een verbazingwekkende filmdebut en gebruikt de (onbevestigde) plot van 'The Postman Always Rings Twice' als leidraad voor de ontwikkeling van zijn eigen thema's.<br />Zelfs nu nog valt het ons op hoe ver 'Ossessione' zijn tijd vooruit was. Geschoten in fascistisch Italië tijdens de Tweede Wereldoorlog (denk erover na!! ), waardoor de film onmiddellijk uit de bioscopen werd verbannen <0xE2><0x80><0x93> en het feit dat hij de plot van een beroemde Amerikaanse roman gebruikte en geen copyright betaalde, maakte het er niet beter op.<br />'Ossessione' toont alarmerend de armoede van het door oorlog geteisterde Italië (ver verwijderd van het geïdealiseerde Italië dat in fascistische 'Telefoni Bianchi'-films wordt afgebeeld), maar het is ook buitengewoon gedurfd in zijn seksuele openhartigheid, met de lekkere Gino (Massimo Girotti, die beslist Brando's Kowalski in 'A Streetcar Named Desire' voorgaat) die Giovanna (Clara Calamai), een getrouwde vrouw, binnen 5 minuten nadat ze elkaar hebben leren kennen al mee naar bed neemt. Het was een film met weinig glamour, een nuchtere uitdossing en de subtiele maar onmiskenbare homoseksuele toespelingen tussen Gino en Lo Spagnolo (Elio Marcuzzo, een zeer aantrekkelijke acteur, met een gezicht dat wel wat leek op dat van Pierre Clémenti, die in 1945 door de nazi's werd doodgeschoten, op 28-jarige leeftijd!)... In een paar woorden: seks, wellust, hebzucht en armoede, even meedogenloos als hij zelden of nooit eerder in Italiaanse bioscopen was vertoond.<br />Alle exemplaren van 'Ossessione' werden kort na de première vernietigd <0xE2><0x80><0x93> de film werd schandalig en immoreel genoemd. Visconti slaagde erin een exemplaar te bewaren, en toen de film na de oorlog opnieuw werd uitgebracht, noemden de meeste critici hem de voorloper van de neorealistische beweging, voorafgaand aan Rossellini's 'Roma Citt<0xC3><0xA0> Aperta' en De Sica' Sommige andere critici zagen 'Ossessione' als de Italiaanse tegenhanger van het 'poëtisch realisme' van de Franse film (denk eraan dat Visconti Renoirs assistent was geweest), met name Marcel Carné's 'Quai des Brumes' en 'Le Jour se Lève', en Julien Duvivier's 'Pépé le Moko'.<br />Hoewel 'Ossessione' misschien neorealisme was in de visuele taal (de weergave van het oorlogspaesan-leven in Italië met zijn populaire jaarmarkten, armoede, kinderarbeid, prostitutie, zwervers, oplichters et cetera), waren de personages en de thema's al onmiskenbaar Visconti-achtig. Hij was altijd meer geïnteresseerd in tragische, hartstochtelijke, obsessieve, hebzuchtige personages, in sociaal/politieke/seksuele apartheid, in de decadentie van de elite dan in realistische, 'allesomvattende' personages en thema's, geliefd bij DeSica en Rossellini. we vinden al elementen van drama en tragedie die later zijn ontwikkeld in veel van zijn films, met name in 'Senso' (Visconti's definitieve breuk met de Neo-Realisme-esthetiek) en 'Rocco e Suoi Fratelli'... Zelfs in zijn meest Neo-Realisme-film, 'La Terra Trema', laat hij zijn vissers van alledaagse figuren opklimmen tot mythologische figuren. Ik zal vast en zeker gefascineerd zijn door deze baanbrekende, krachtige film.
Watching "Ossessione" today -- more than 6 decades later -- is still a powerful experience, especially for those interested in movie history and more specifically on how Italian filmmakers changed movies forever (roughly from "Ossessione" and De Sica's "I Bambini Ci Guardano", both 1943, up to 20 years later with Fellini, Antonioni, Pasolini). Visconti makes an amazing directing début, taking the (uncredited) plot of "The Postman Always Rings Twice" as a guide to the development of his own themes.<br /><br />It strikes us even today how ahead of its time "Ossessione" was. Shot in Fascist Italy during World War II (think about it!!), it depicted scenes and themes that caused the film to be immediately banned from theaters -- and the fact that it used the plot of a famous American novel and payed no copyright didn't help. <br /><br />"Ossessione" alarmingly reveals poverty-ridden war-time Italy (far from the idealized Italy depicted in Fascist "Telefoni Bianchi" movies); but it's also extremely daring in its sexual frankness, with shirtless hunk Gino (Massimo Girotti, who definitely precedes Brando's Kowalski in "A Streetcar Named Desire") taking Giovanna (Clara Calamai), a married woman, to bed just 5 minutes after they first meet. We watch Calamai's unglamorous, matter-of-fact undressing and the subtle but undeniable homosexual hints between Gino and Lo Spagnolo (Elio Marcuzzo - a very appealing actor, his face not unlike Pierre Clémenti's, who was shot by the Nazis in 1945, at 28 years old!)...In a few words: sex, lust, greed and poverty, as relentlessly as it had rarely, if ever, been shown before in Italian cinema.<br /><br />All the copies of "Ossessione" were destroyed soon after its opening -- it was called scandalous and immoral. Visconti managed to save a print, and when the film was re-released after the war, most critics called it the front-runner of the Neo-Realist movement, preceding Rossellini's "Roma CIttà Aperta" and De Sica's "Sciuscià". Some other critics, perhaps more appropriately, saw "Ossessione" as the Italian counterpart to the "poetic realism" of French cinema (remember Visconti had been Renoir's assistant), especially Marcel Carné's "Quai des Brumes" and "Le Jour se Lève", and Julien Duvivier's "Pépé le Moko". <br /><br />While "Ossessione" may be Neo-Realistic in its visual language (the depiction of war-time paesan life in Italy with its popular fairs, poverty, child labor, prostitution, bums, swindlers etc), the characters and the themes were already decidedly Viscontian. He was always more interested in tragic, passionate, obsessive, greedy characters, in social/political/sexual apartheid, in the decadence of the elites than in realistic, "everyday- life" characters and themes, favored by DeSica and Rossellini. In "Ossessione" we already find elements of drama and tragedy later developed in many of his films, especially "Senso" (Visconti's definitive departure from Neo-Realist aesthetics) and "Rocco e Suoi Fratelli"...Even in his most "Neo-Realist" film, "La Terra Trema", he makes his fishermen rise from day-to-day characters to mythological figures.<br /><br />"Ossessione" is a good opportunity to confirm the theory about great artists whose body of work approaches, analyzes and develops specific themes and concerns over and over again, from their first to their last opus, no matter if the scenery, background or time-setting may change -- Visconti may play with the frame but the themes and essence of his art are, well, obsessively recurrent. "Ossessione" is not to be missed: you'll surely be fascinated by this ground-breaking, powerful film.