Dit soort 'inspirerende' suikerzoetheid is om misselijk van te worden. Het telegrafeert zijn gevoelens als de grootste seinpaal ter wereld. Het verwijdert zijn eigen interpretatie en gevoel van het publiek door er de keuzes voor te maken. De grote finale zwemt in een wenende orkestratie die verondersteld wordt te werken als de startkabels van een dode auto; ik denk dat je zo'n aansporing nodig hebt om je te voelen als je stom genoeg bent om een film te zien die zo simpel en sentimenteel is als deze. Streep gloeit en je vraagt je af of ze werkelijk de diepte van gevoel tentoonspreidt of dat het alleen maar zo is - tentoongespreid, aan en uit als een licht. Ik kan met geen mogelijkheid begrijpen hoe ze het leven in zo'n stomme film zou kunnen vinden. Ook al is hij gebaseerd op een waargebeurd verhaal, en nog inspirerend ook, ik weet zeker dat de opzet, de uitvoering en de uitvoeringen hetzelfde zijn als in een derderangs tv-film of een halfbakken schooldrama.
This kind of "inspirational" saccharine is enough to make you sick. It telegraphs its sentiments like the biggest semaphore on earth. It removes from the audience its own interpretation and feeling by making the choices for it. The big finish is swimming in weeping orchestration that must supposed to work like jumper cables on a dead car; I guess you'd need such prompting to feel if you're stupid enough to watch a film as simple-minded and sappy as this. Streep glows and you wonder if she really has the depth of feeling on display or if it's just that---a display, switched on and off like a light. Because I can't for the life of me see how she could possibly find life in such a dud of film. Even though it's based on a true story, and an inspirational one at that I'm sure, the set-up, execution and performances play like a third-rate TV movie or half-witted high school drama.