Deze film zal je vertellen waarom Amitabh Bacchan een éénmansbedrijf is. Deze film zal je ook vertellen waarom de Indiase filmbezoekers slimme kopers zijn.<br />Amitabh bevond zich op het hoogtepunt van zijn overheersing van Bollywood toen zijn voormalige peetvader Prakash Mehra besloot zijn imago weer eens te gebruiken. Prakash heeft de gewoonte om thema's te kiezen en er verhalen aan te verbinden, waarbij hij er royale porties Bollywoodgevoeligheid en clichés aan toevoegt. Zanzeer zag het ontstaan van Angry Young Man. Lawaris ging over het feit dat hij een bastaard was, en Namak Halal ging over zijn trouw aan zijn meester.<br />Maar ja, het thema was beperkt tot drie uur zang, dans en drama. De film bestaat uit een karikatuur van een Haryanavi die naar Mumbai gaat en daar in een voorgeschreven held verandert. Amitabhs vocale kwaliteiten en dictie zorgden ervoor dat deze film veel geld opbracht, dankzij zijn onberispelijke Haryanvi-accent. Voor mij is dit alleen al de grootste klapper van de film. De rest is typisch Bollywood-schrijfwerk.<br />Amitabh moest inmiddels in elk van zijn films wel een paar typische komische scènes hebben. Dank zij Manmohan Desai. Deze film had er een flinke portie van. De schoenpoetser op het feest, de monoloog over Vijay Merchant en de overwegingen van Vijay Hazare, de muggenplaag in de directiekamer en de gebruikelijke dronkemansscène die inmiddels een standaardtekst van Amitabh is geworden. Met zijn humeurige, pietepeuterige personage ('Herinner je je nog dat hij Ranjeet vroeg om 'Shaaadaaap' te zeggen na het incident met de vergiftigde cake?') gaf Shashi de film een extra dimensie. Hij had de belangrijkste rol van de meester, terwijl Amitabh zijn trouwe dienaar was. Maar Prakash Mehra kende de Indiaanse geest... en dus moest Shashi zijn rol met de rest van de film meedragen. Het was een personage dat beter ontwikkeld had kunnen zijn om een serieuze film te maken. Maar dit is een makkie, weet je nog? En zolang het zo bleef, kwamen de mensen Amitabh met een nieuwe hoed zien en gingen ze tevreden naar huis terug. Het einde is altijd voorspelbaar, en de goeden krijgen het meisje en de slechten gaan naar de gevangenis, het eeuwenoude thema van trouw wordt weer eens benadrukt en alles is goed dat goed afloopt.<br />Wat maakt deze film zo'n beetje een klassieker? Amitabh Bacchan als de Haryanvi. Prakash Mehra creëerde weer een icoon in naam van een verhaal. Vergeet het verhaal, de personages en de plot. Mijn punten zijn alleen voor Amitabh.
This movie will tell you why Amitabh Bacchan is a one man industry. This movie will also tell you why Indian movie-goers are astute buyers.<br /><br />Amitabh was at the peak of his domination of Bollywood when his one-time godfather Prakash Mehra decided to use his image yet again. Prakash has the habit of picking themes and building stories out of it, adding liberal doses of Bollywood sensibilities and clichés to it. Zanzeer saw the making of Angry Young Man. Lawaris was about being a bastard and Namak Halal was about the master-servant loyalties. <br /><br />But then, the theme was limited to move the screenplay through the regulation three hours of song, dance and drama. What comprised of the movie is a caricature of a Haryanavi who goes to Mumbai and turns into a regulation hero. Amitabh's vocal skills and diction saw this movie earn its big bucks, thanks to his flawless stock Haryanvi accent. To me, this alone is the biggest pull in the movie. The rest all is typical Bollywood screen writing.<br /><br />Amitabh, by now, had to have some typical comedy scenes in each of his movies. Thanks to Manmohan Desai. This movie had a good dose of them. The shoe caper in the party, the monologue over Vijay Merchant and Vijay Hazare's considerations, The mosquito challenge in the boardroom and the usual drunkard scene that by now has become a standard Amitabh fare.<br /><br />Shashi Kapoor added an extra mile to the movie with his moody, finicky character (Remember him asking Ranjeet to "Shaaadaaaap" after the poisoned cake incident"). His was the all important role of the master while Amitabh was his loyal servant. But Prakash Mehra knew the Indian mind...and so Shashi had to carry along his act with the rest of the movie. It was one character that could have been more developed to make a serious movie. But this is a caper, remember? And as long as it stayed that way, the people came and saw Amitabh wearing a new hat and went back home happy. The end is always predictable, and the good guys get the gal and the bad ones go to the gaol, the age-old theme of loyalty is once again emphasized and all is well that ends well.<br /><br />So what is it that makes this movie a near classic? Amitabh Bacchan as the Haryanvi. Prakash Mehra created yet another icon in the name of a story. Chuck the story, the characters and the plot. My marks are for Amitabh alone.