Lorna Green (Janine Reynaud) is een performancekunstenaar voor rijke intellectuelen in een plaatselijke club. Ze valt ten prooi aan haar fantasieën als de belofte van romantische intermezzo's omslaat in moord als ze degenen vermoordt die geloven dat er seks aan zit te komen. Het is heel goed mogelijk dat iemand (een mogelijke taakmeester die als een marionet aan haar touwtjes trekt) Lorna door middel van een soort hypnotische suggestie aanzet om degenen te vermoorden die ze tegenkomt op afgelegen plekken, net als het erop lijkt dat het liefdesspel op het punt staat te beginnen. Nadat de moorden in haar fantasieën zijn gepleegd, wordt Lorna verbijsterd wakker, vaak niet wetend of wat ze in haar dromen heeft meegemaakt ooit in de werkelijkheid heeft plaatsgevonden. Als iemand me zou vragen hoe ik dit specifieke werk van Franco zou moeten omschrijven, zou ik zeggen dat het elegant & moeilijk is. Je hebt inmiddels waarschijnlijk andere gebruikersrecensies gelezen die in de war zijn door waar deze film over gaat, aangezien een groot deel ervan plaatsvindt in de surrealistische sfeer van een droom. Franco zei in een interview dat hij in het begin van zijn carrière sterk beïnvloed was door Godard, wat betreft de stijl van filmen, en dat hij daarom had besloten een duidelijke verhaalstructuur op te geven in plaats van te proberen een heel ander soort kijkervaring te creëren. En zoals je kunt opmaken uit de reactie van de gebruikersrecensies hier... sommigen zijn het met deze beslissing eens, anderen vinden de stijl moeizaam, saai en verwarrend. Ik zal de eerste zijn om toe te geven dat de film me boven mijn pet gaat, maar zelfs Franco zelf, toen hij werd ondervraagd door critici die _Succubus_ hadden gezien, gaf toe dat hij de film niet eens begreep en dat hij hem zelf geregisseerd had! Sommigen zouden misschien zeggen dat _Succubus_ alleen maar een voorloper was van zijn meer bewonderd werk, _Venus in Furs,_ dat door Franco als zijn meesterwerk werd beschouwd, omdat het ook de surrealistische, droomachtige structuur aanneemt waarin de hoofdpersoon niet echt weet of hij of zij iets echts of verbeelds ervaart. In zekere zin ervaren we, net als de hoofdpersoon, hetzelfde soort verwarring. Mijn persoonlijke favoriete scène gaat over een mogelijk lesbisch intermezzo tussen Lorna en een vrouw die ze op een chic feestje tegenkomt... nogal een bizarre fantasiesequentie waarin nogal ongebruikelijke etalagepoppen worden gebruikt. Geweldige locaties en jazzmuziek. Ik vond deze film zelf ook goed, hoewel ik wel begrijp waarom er zo negatief op wordt gereageerd. Ik vond die ene scène op het chique feestje geweldig, met Lorna die een tikkeltje aangeschoten op de grond ligt te kronkelen in een prachtige avondjurk terwijl anderen die het feest bijwonen haar omarmen en kussen.
Lorna Green(Janine Reynaud)is a performance artist for wealthy intellectuals at a local club. She falls prey to her fantasies as the promise of romantic interludes turn into murder as she kills those who believe that sex is on the horizon. It's quite possible that, through a form of hypnotic suggestion, someone(..a possible task master pulling her strings like a puppet)is guiding Lorna into killing those she comes across in secluded places just when it appears that love-making is about to begin. After the murders within her fantasies are committed, Lorna awakens bewildered, often clueless as to if what she was privy to within her dreams ever took place in reality.<br /><br />If someone asked me how to describe this particular work from Franco, I'd say it's elegant & difficult. By now, you've probably read other user comments befuddled by what this film is about, since a large portion of it takes place within the surreal atmosphere of a dream. Franco mentioned in an interview that he was heavily influenced by Godard early in his career, as far as film-making style, and so deciding to abandon a clear narrative structure in favor of trying to create a whole different type of viewing experience. And, as you read from the reaction of the user comments here..some like this decision, others find the style labouring, dull, and bewildering. I'll be the first to admit that the film is over my head, but even Franco himself, when quizzed by critics who watched "Succubus", admitted that he didn't even understand the film and he directed it! Some might say that "Succubus" was merely a precursor to his more admired work, "Venus in Furs", considered his masterwork by Franco-faithful, because it also adopts the surreal, dreamlike structure where the protagonist doesn't truly know whether he/she is experiencing something real or imagined. In a sense, like the protagonist, we are experiencing the same type of confusion..certainly, "Succubus" is unconventional film-making where we aren't given the keys to what is exactly going on. And, a great deal of the elusive dialogue doesn't help matters. "Succubus" is also populated by beatnik types and "poet-speak", Corman's film, "A Bucket of Blood" poked fun at. My personal favorite scene teases at a possible lesbian interlude between Lorna and a woman she meets at a posh party..quite a bizarre fantasy sequence where mannequins are used rather unusually. Great locations and jazz score..I liked this film myself, although I can understand why it does receive a negative reaction. Loved that one scene at the posh party with Lorna, a wee bit drunk, writhing on the floor in a gorgeous evening gown as others attending the shindig(..equally wasted)rush her in an embrace of kisses.