Ik zie niet veel reden om in detail in te gaan op deze film. Sylvester Stallone is weer eens John Rambo, schrijver en overlevende van 'Een seizoen in de hel', gerekruteerd uit de gevangenis door zijn enige vriend, majoor Richard Crenna, om in het geheim terug te keren naar Vietnam, foto's te maken van de Amerikaanse gevangenen van wie wordt aangenomen dat ze nog steeds in afschuwelijke kampen worden vastgehouden, en terug te keren zonder de vijand tegen te komen.<br />Weinig kans. Stel dat hij in werkelijkheid alleen maar naar binnen is geglipt, foto's heeft gemaakt en weer is weggeglipt? Wie zou de film komen bekijken?<br />Het is in wezen een feest voor Stallone's spieren. Als voorbereiding op zijn missie zien we zijn goed geoliede spieren opbollen. (Ze zijn door en door geolied. Er is het ritueel van het vastgespen van zwart leer, lelijke geweren en nog lelijkere messen. De zwarte geweren worden schoongemaakt, met luide klikken in elkaar gezet en bijna net zo geolied als Stallones spieren. De boog wordt getest en heeft inderdaad genoeg gewicht om een schicht door het voorhoofd van een vijand te jagen. Het mes wordt geslepen met gladde klikken.<br />Stallone en een van zijn krijgsgevangenen worden verraden door een of twee mannen uit Washington, cynische politici die, daar kun je donder op zeggen, op de lagere school nog nooit een vuistgevecht hebben geleverd. Geen lef, weet je wel? Ze zitten gewoon met hun voeten op het bureau en drinken buitenlands bier. De film doet wat hij moet doen, maar wat hij moet doen is schandalig. Hij speelt opzettelijk in op de mythe die halverwege de jaren tachtig de ronde deed, namelijk dat er talloze MIA's waren die door de Noord-Vietnamezen stilletjes in ellendige kampen werden vastgehouden. De bumperstickers waren alomtegenwoordig. (Onze MIA's vrij.) Waarom zouden ze ze houden? Het was nooit helemaal logisch, maar misschien om van de krijgsgevangenen slavenarbeiders te maken <0xE2><0x80><0x93> in een land dat absoluut geen andere middelen tot zijn beschikking heeft dan dwangarbeid. Of misschien om hun propagandawaarde als instrument om de Verenigde Staten te vernederen <0xE2><0x80><0x93> een propagandawapen dat de Vietnamezen voor de wereld verborgen hielden. Als gevangene wordt Rambo op een Middeleeuwse manier behandeld door de Noord-Vietnamezen. Hij wordt tot aan zijn nek in varkensstront gedompeld en er dan aan zijn polsen uitgetrokken, waarbij zijn spieren nog te zien zijn. Vervolgens wordt er, niet tevreden met het onmenselijke Vietnamees, een Russische officier binnengebracht die de rol van Gestapo-officier speelt: 'Vee haff vays of making you remember.' De Rus, een hightechtype, gebruikt psychologie en elektriciteit, niet alleen maar varkensstront.<br /><br />Rambo komt terug en verklaart dat hij van plan is doelloos rond te dwalen tot 'dit land net zoveel van ons houdt als wij van het'. De laatste drie verliezende presidentskandidaten behoorden tot die gehate groep. Rambo's doelloze, zwevende linkerhoek was in elk geval open voor een vervolg, dat met rasse schreden naderbij kwam.<br />De actiefilms met Schwarzenegger en Willis en anderen waren doorspekt met grappen, maar Rambo is humorloos. Hij marcheert mat door zijn denkbeeldige ideologische moeras, doodt zonder genade, spreekt nauwelijks, is nauwelijks in staat te spreken. Spreken is een teken van zwakte.
I don't see much reason to get into this movie in much detail. Sylvester Stallone is once again John Rambo, author and survivor of "A Season in Hell", recruited from prison by his only friend, Major Richard Crenna, to secretly return to Vietnam, take photos of the American prisoners believed to be still held in horrible camps, and return without engaging the enemy.<br /><br />Fat chance. What if he actually DID nothing more than sneak in, take pics, and sneak out? Who would come to see the movie? <br /><br />It's essentially a celebration of Stallone's muscles. Preparing for his mission, we see his well-oiled muscles bulging. (They are oiled and bulging throughout.) There is the ritual strapping on of black leather, ugly guns, and even uglier knives. The black guns are cleaned, assembled with loud clacks, and almost as oiled as Stallone's muscles. The bow is tested and, yes, it has enough poundage to drive a bolt through an enemy's forehead. The knife is sharpened with slick snicks.<br /><br />Stallone and one of his POWs are betrayed by one or two of the suits from Washington, cynical politicians who, you can bet, were never even in a fist fight in grammar school. No guts, you know? Just sit around with their feet on the desk and drink foreign beer.<br /><br />The movie does what it set out to do, but what it set out to do is meretricious. It deliberately cashes in on the myth popular in the mid-1980s that there were uncountable numbers of MIAs quietly kept in wretched camps by the North Vietnamese. The bumper stickers were ubiquitous. (Free Our MIAs.) Why would they keep them? It was never quite reasoned out but perhaps to turn the POWs into a slave labor force -- in a country that has absolutely no resource other than labor. Or maybe for their propaganda value as an instrument to humiliate the United States -- a propaganda weapon that the Vietnamese kept secret from the world.<br /><br />As a captive, Rambo is treated in a Medieval fashion by the North Vietnamese. Dipped to his neck in pig excrement and then hauled out of it by his wrists, his muscles still on display. Then, not content with subhuman Vietnamese, a Russian officer is brought in to play the part of the Gestapo officer -- "Vee haff vays of MAKING you remember." A high-tech type, the Russian uses psychology and electricity, not just pig dump.<br /><br />Rambo returns and declares that he intends to drift aimlessly until "this country loves us as much as we love it," bringing up another myth that Vets returning from Vietnam were uniformly spat upon and cursed, which is why I guess we elected so many to the Congress and appointed others to high-echelon positions. The last three losing presidential candidates were among that despised group. At least Rambo's aimless drifting left room open for a sequel, which arrived apace.<br /><br />The action movies with Schwarzenegger and Willis and others were leavened by wisecracks but Rambo is humorless. It marches dully through it's phantasmal ideological swamp, killing without mercy, barely speaking, barely able to speak. To speak is a sign of weakness.