Het was voor sir Richard Attenborough niet moeilijk om Gandhi (1982) tot een held te maken <0xE2><0x80><0x93> hij vertelde alleen maar een verhaal over een groot individu dat nog niet zo lang geleden op deze planeet rondliep. In vergelijking met hem moet het voor regisseur Feroz Abbas Khan, die zijn debuut als filmmaker maakte, veel moeilijker zijn geweest om van Gandhi mijn vader te maken, een verschrompelde antiheld die het opneemt tegen een internationale held, die allebei historisch gezien echte individuen waren, en ironisch genoeg vader en zoon. De gebeurtenissen in de film zijn voor het grootste deel echt. Mahatma Gandhi leefde zoals hij in de film wordt getoond en stelde hoge morele maatstaven op voor de wereld die zou volgen. Toch overschaduwden deze normen de aspiraties van zijn oudste zoon Harilal om net als zijn vader advocaat te worden, zijn opleiding af te maken, een baan in India te vinden en op die manier een inkomen te verwerven voor zijn kerngezin.<br />De film maakt Gandhi en zijn idealen niet ongedaan. Voor Gandhi was zijn missie groter dan de aspiraties van zijn gezin. Hij hield van zijn gezin en gaf om hen, hoewel zijn gedachten over hun welzijn werden vertroebeld door zijn ideaal om voor de massa te zorgen. Hij stond voor gelijkheid en waardigheid onder alle mensen en in zijn ogen ging het geven van speciale buitensporige voordelen aan zijn eigen zoon door het negeren van andere rechtschapen mensen in tegen de basis van wat hij predikte. De film gaat over een ongebruikelijk geval van ouderschap, waarbij een idealistische ouder doelpalen plaatst voor een niet bepaald briljante nakomeling.<br />De film toont een ongebruikelijk scenario dat zich voordeed. Een zoon trouwt met zijn jeugdliefde, wat zijn vader van streek maakt. De vader raakt op een aantal cruciale momenten de onderwijsaspiraties van zijn zoon kwijt. De broze band tussen een toegewijde zoon en een vader breekt, omdat de zoon op eigen benen wil staan en voor zijn kerngezin wil zorgen. Terwijl de vader geleidelijk aan de vader van een natie wordt, struikelt de zoon in een dappere zoektocht naar identiteit en overleving. Zijn huwelijk breekt en hij zoekt troost in religie, worstelend tussen islam en hindoeïsme. Door al zijn beproevingen heen blijft zijn band met zijn moeder bestaan, tot ze hem berispt omdat hij dronken is.<br />Feroz Khan is in wezen een regisseur van toneelstukken die een uitstapje naar de bioscoop maken. Hij schreef en regisseerde het stuk Mahatma vs. Gandhi, dat een aanzienlijke invloed had op de Indiase theatergemeenschap. Het stuk en de daaruit voortvloeiende film zijn gebaseerd op twee biografieën, een van Chandulal Dalal en een van Nilamben Parekh. Het succes van het geënsceneerde stuk was voor de commerciële Bollywood-acteur Anil Kapoor een voor de hand liggende reden om deze opmerkelijke film te maken. Telkens wanneer een goede regisseur van toneelstukken probeert een film te regisseren, is dat een bewijs van een gebrek aan vertrouwen in het medium. Peter Brook is een geweldige regisseur van toneelstukken, maar als filmregisseur is hij minder competent. De openingsbeelden van Khans film beloven een geweldige filmnachtmerrie, maar in werkelijkheid is het Harilal Gandhi die naar het Sion-ziekenhuis in Bombay (Mumbai) wordt gebracht. Hij mompelt nauwelijks dat zijn vader Bapu (de populaire naam van Mahatma Gandhi) is, de vader van een heel volk. De ziekenhuisautoriteiten erkennen niet dat hij de oudste zoon van Mahatma Gandhi is, die in armoede en eenzaamheid sterft. Afgezien van de dramatische openingsbeelden biedt de film helaas alleen een prachtig verhaal en een paar schitterende buitenopnamen van vader en zoon die in silhouet mediteren. Voor een Indiase film heeft de film een aantal hoogstaande kwaliteiten die hand in hand gaan met een gebrek aan details (de kleren van de meeste Indiërs in de film lijken stofvrij en pas gewassen, de acteurs hebben moderne kapsels en zelfs Shefali Shetty speelt een eeuw geleden de vrouw van Mohandas Gandhi met geëpileerde wenkbrauwen), de vloek van de Indiase cinema. Aangezien Feroz Khan een theaterpersoonlijkheid is, heeft hij veel meer moeite gedaan om met de acteurs de personages te ontwikkelen in plaats van met filmische details, ongeveer zoals Sir Attenborough, die ook een produkt van het theater is (Royal Academy of Dramatic Arts). <br /><br />Omdat hij heel goed wist dat kritiek op Gandhi op welke manier dan ook vragen om moeilijkheden was, zelfs als er geen directe kritiek in de film zat, nam producent Anil Kapoor het opmerkelijke besluit geen posters van de film op te hangen in India, omdat hij bang was dat iemand de poster zou verscheuren of er opzettelijk of onbedoeld minachting voor zou tonen.<br />Met al zijn grootsheid en tekortkomingen, Gandhi, stelt mijn vader de kijker verschillende vragen. Is de band tussen moeder en zoon sterker dan die tussen vader en zoon in het ouderschap? Is je naaste familie minder belangrijk dan de mensheid als geheel? Zoek je alleen je toevlucht in religie en alcohol als er wereldse problemen zijn? In deze film wordt Harilal door tegenspoed heen en weer geslingerd tussen de ene godsdienst en de andere, terwijl zijn vader de Schrift citeert: 'Vergeef hen, want zij weten niet wat zij doen', wanneer hij door een Zuid-Afrikaanse politieman wordt geslagen en op de grond gesmeten, overtuigd van de waarde van de godsdienst en ervan overtuigd dat hij ook anderen kan overtuigen.<br />De film won de prijs voor beste actrice op het Tokyo International Film Festival voor Shefali Shetty (Shah) en een Indiase prijs van de critici. Feroze Khan en Anil Kapoor hebben een gevoelig onderwerp heel goed behandeld en een bovengemiddeld optreden van het acteursensemble losgepeuterd. Op een dag zal Tughlaq de internationale kwaliteitsnormen bereiken.
It was easy for Sir Richard Attenborough to make Gandhi (1982)he was merely narrating a story of a great individual who walked on this planet not so long ago. Comparatively, it must have been a lot tougher for director Feroz Abbas Khan making his debut as a filmmaker to make Gandhi my father, pitting a shriveled anti-hero against an international hero, both of whom were historically real individuals, and ironically father and son. The events in the film are mostly real. Mahatma Gandhi lived as shown in the film, setting high moral standards for the world to follow. Yet these very standards overshadowed the aspirations of his eldest son Harilal to be a lawyer of repute like his father, to complete his education and get a job in India and thus provide income for his nuclear family.<br /><br />The film does not debunk Gandhi and his ideals. For Gandhi, his mission was larger than his family's aspirations. He loved his family and cared for them, though his thoughts for their appeasement were blinkered by his ideal of caring for the masses. He stood for equality and dignity among all persons and in his view to give special undue advantages to his own son overlooking other deserving persons went against the basis of what he preached. The film looks at an unusual case of parentingwhere an idealist parent places receding goalposts for a less-than-brilliant offspring. <br /><br />The film presents an unusual scenario that happened. A son marries his childhood sweetheart, upsetting his father. The father upsets his son's educational aspirations at several key junctures. The fragile link between a devoted son and a father breaks, as the son wants to stand on his own feet and care for his nuclear family. While the father gradually becomes the father of a nation, the son stumbles in valiant quest for identity and survival. His marriage breaks and seeks solace in religion, buffeting between Islam and Hinduism. Through all his tribulations his link to his mother remains, until she chides him for being drunk.<br /><br />Feroz Khan is essentially a director of plays making his foray into cinema. He wrote and directed the play Mahatma vs. Gandhi that had considerable impact on the Indian theater community. The play and the consequent film were based on two biographies, one by Chandulal Dalal and another by Nilamben Parekh, The success of the staged play was an evident reason for the commercial Bollywood actor Anil Kapoor to produce this noteworthy film. Every time a good director of plays attempts to direct cinema there is an evidence of a lack of confidence with the medium. Peter Brook is a great director of plays, but less competent as a film director. The opening shots of Khan's film promises great cinemaa derelict Harilal Gandhi is brought to Sion Hospital, Bombay (Mumbai) barely mumbling that his father is Bapu (the popular name of Mahatma Gandhi), father to an entire nation. The hospital authorities do not recognize him to be Mahatma Gandhi's eldest son, dying in poverty and loneliness. Apart from the dramatic opening, the film unfortunately merely presents a great story and some superb exterior shots of father and son meditating in silhouette. For an Indian film it does present some high production qualities that go hand in hand with a lack of interest for details (the clothes of most Indians in the film seem dust-free and freshly laundered, modern hairstyles of actors, and even Shefali Shetty playing Mohandas Gandhi's wife a century ago with plucked eyebrows), the bane of Indian cinema. Since Feroz Khan is a theater personality, he has invested much more effort in working with the actors in developing the characters rather than on cinematic details, somewhat like Sir Attenborough another person who is also a product of theater (Royal Academy of Dramatic Arts).<br /><br />Knowing quite well that to criticize Gandhi in any manner was asking for trouble, even when there was no direct criticism in the film, producer Anil Kapoor took a remarkable decision of not putting up posters of the film at accessible heights in India, fearing that some one could tear the poster or disrespect it intentionally or unintentionally. <br /><br />With all its mix of greatness and faults, Gandhi, my father throws several questions at the viewer. Is a mother-son bonding stronger than a father-son bonding in parenting? Is one's immediate family less important than humanity at large? Does one seek refuge in religion and alcohol only when worldly troubles are encountered? In this film, Harilal buffeted by adversities runs from one religion to another, while his father quotes scriptures "Forgive them for they know not what they do" when beaten and thrown on the ground by a South African policeman, convinced of the value of religion and convincing others as well.<br /><br />The film won the Best actress award at the Tokyo International Film Festival for Shefali Shetty (Shah) and an Indian award from critics. Feroze Khan and Anil Kapoor have handled a sensitive subject very well and elicited above-average performances from the ensemble of actors. I do hope the international success of the film paves the way for some able director to film another brilliant Indian play Girish Karnad's Tughlaq some day meeting international quality standards.