Ik was helemaal ondersteboven van John Cassavetes' openingsavond. Het is de eerste film van hem die ik heb gezien die op grotere schaal lijkt te zijn gemaakt, dus hij voelt normaler aan, maar ik heb nog steeds niet het gevoel dat hij zichzelf meer grond onder de voeten heeft gegeven dan in zijn vorige films. Dat is het misschien wat het zo intens maakt. Er is ook ongetwijfeld iets louterends aan het kijken naar deze film.<br />Het gaat over wat Cassavetes in feite tot een hoofdbestanddeel van zijn carrière heeft gemaakt, een ideaal dat hij zijn hele carrière als regisseur achter de camera heeft uitgedrukt en hier voor de camera tot uitdrukking brengt. Myrtle Gordon, toneelspeelster van middelbare leeftijd, kan zich er niet toe brengen haar rol in de aanstaande productie te spelen, zoals geschreven, zodat ze ongecontroleerd de ene impuls na de andere volgt, wat resulteert in wat op het toneel een chaos lijkt, tot ze de juiste vindt. Het is een gewaagd abstract uitgangspunt.<br />Dit is een film die de aangeboren sturing die je tijdens een emotionele reiniging ondergaat, niet negeert. Niemand begrijpt waarom Myrtle veel van de dingen doet die ze doet, en het wordt gezien en zelfs als iets destructiefs gezien, maar toch zou het wel eens het beste voor haar kunnen zijn. Het zou eerder een reiniging kunnen zijn dan een instorting. Een terugtrekking, een cocon, een opstand, het culmineert allemaal in een instorting. Cassavetes geeft haar personage een bruut echt tintje, en dat is dat ze in het begin vurig beweert dat ze niets gemeen heeft met haar personage, maar dat ze in een stille maar emotioneel aantastende angst verkeert dat het tegenovergestelde waar is.<br />De laatste scène, de climax die Myrtle deelt met een personage dat pijnlijk vervreemd is geraakt van haar personage dat met haar acteert, is een van de interessantste, hilarischste, meest verhelderende en plezierige momenten die ik ooit in een film heb gezien.
I was absolutely blown away by John Cassavetes's Opening Night. It's the first movie of his that I've seen that seems to be on a bigger scale, thus it feels more mainstream, but it still doesn't feel as if he grounded himself any more than he has in his previous films. That is perhaps what makes it so intense. There is also something undoubtedly cathartic about watching this movie.<br /><br />It's about what in fact Cassavetes has made a staple of his career, an ideal that he has expressed behind the camera throughout his career as a director and is here expressing it in front. Rowlands's character, middle-aged stage actress Myrtle Gordon, cannot bring herself to play her role in the upcoming production as written so she uncalculatedly follows impulse after impulse, resulting in what appears to be chaos on stage, until she finds the right one. It's a daringly abstract premise.<br /><br />This is a movie that does not fail to capture the innate steering that one goes through during an emotional cleansing. No one understands why Myrtle does many of the things she does, and it is seen and even portrayed as something destructive, yet it just might be the best thing for her. It may be a cleansing rather than a breakdown. A withdrawal, a cocoon, a rebellion, it all culminates into a meltdown. Cassavetes gives her character a brutally real touch, which is that early on, she is ardently arguing that she has nothing in common with her character, yet she is in quiet but emotionally corroding fear that the opposite is true.<br /><br />The last scene, the climactic performance that Myrtle shares with a character painfully estranged from her who is acting with her, is one of the most interesting, hilarious, hard-hitting, enlightening, and enjoyable moments I've ever seen in a movie.