Welkom in Oakland, waar de doden naar buiten komen om te spelen en waar zelfs de jongens van de officier van justitie ze niet kunnen tegenhouden. Deze lowbudget direct-to-videoproductie lijkt te samen te vallen met de première van Land of the Dead, de nieuwste aflevering van George A. Romero's beroemde zombieserie. De gettosfeer en de hiphopsoundtrack zouden wel eens een extra aantrekkingskracht kunnen hebben op bloedhonden uit de binnenstad. Ricky (Carl Washington) werkt in een medisch onderzoekslaboratorium terwijl zijn jongere broer Jermaine (Brandon Daniels) opgroeit. Maar de tiener, die genoeg heeft van het macaroni-met-kaasdiner in hun huis op het platteland, brengt zijn tijd liever door met zijn straatvrienden Marco en Kev. Aan deze kant van de baai is er blijkbaar niet veel te doen voor zwarten die van school zijn gegaan, behalve drugs dealen en knokken met de andere Latino's, zoals de rivaliserende latinobendes. Ricky is van plan het huis van hun overleden ouders te verkopen en naar de Castro Valley te verhuizen, een betere en waarschijnlijk veiligere omgeving. Maar voordat hij dat kan doen, wordt Jermaine neergeschoten en ligt hij dood op de veranda. Verdrietig probeert Ricky nog een laatste wanhopige poging. Hij zegt tegen Scotty, zijn labassistent, dat hij wat van de experimentele celregeneratieformule moet stelen die ze op ratten hebben getest. Als een dubbele dosis Jermaine niet meer tot leven kan wekken, zit er niets anders op dan het alarmnummer te bellen. Maar op weg naar het mortuarium gebeurt er iets vreemds. De jongen komt weer tot leven als een sputterende, grommende zombie, kauwt op de ambulancechauffeurs en strompelt de nacht in, op wraak belust en snakkend naar vers vlees. De vraatzucht besmet nog meer slachtoffers, en voordat de nacht voorbij is, is de East Bay een strijdtoneel tussen de levenden en de met bloed bespatte ondoden. Het horrorgenre heeft meer dan zijn portie goedkope filmmakers gehad, van Ed Wood tot Herschel Gordon Lewis tot Charles Band. Maar lage budgetten betekenen niet noodzakelijkerwijs slechte films. Denk maar aan de programmeurs van Val Lewton (Cat People, The Leopard Man, Isle of the Dead), Roger Corman's Poe quickies, Romero's Night of the Living Dead en John Carpenters Halloween. Het verschil tussen memorabel en afschuwelijk heeft meer te maken met talent en ambitie dan met geld. Hood of the Living Dead is leuker dan een paar honderd miljoen dollar aan dure griezelfilms van de laatste tijd. Goedkope films hebben hun charmes. In echte goedkope films dragen de acteurs hun eigen kleren, in een echte omgeving. Hier hebben de huizen pas geverfde muren in een neutrale matte kleur, wat een somberheid verleent die net zo benauwend is als de burgerlijke melodrama's van Douglas Sirk uit de jaren vijftig. De tekst lijkt eerder geïmproviseerd dan ingestudeerd. 'Dus wat gaan we nu doen?' 'Geen probleem,' zegt de huurling, die zijn telefoon dichtklapt en zijn wapens pakt. Iedereen heeft een wapen, en zelfs als ze tegen zombies vechten, gebruiken ze hun mobiele telefoon, want wie doet dat tegenwoordig niet? Informatie wordt met een naturalistisch understatement uitgewisseld. 'Wat is er gebeurd?' Dit is stedelijk filmmaken dat zijn eigen sociaal commentaar inhoudt, een bijna-guerillaproductie die een toekomst voor een lowbudget horror voorstelt die het echte leven weerspiegelt in plaats van bovennatuurlijke clichés. De gebroeders Quiroz, die hun naam hebben gekozen als voorbode van een nieuwe beweging, inspireren anderen misschien om verhalen te vertellen die voortkomen uit persoonlijke ervaring in plaats van het imiteren van saai Hollywood-product. Gezien hun beperkte middelen hebben José en Eduardo Quiroz een goedkope maar technisch acceptabele film gemaakt over mensen die ze kennen. Fotograaf Rocky Robinson krijgt de klus geklaard, muziek van Eduardo Quiroz is niet eenvoudiger dan Carpenters spookachtige Halloween-thema, en hiphopliedjes van The Darkroom Familia en anderen voegen sfeer toe. Het resultaat is veelbelovend, zij het niet echt opwindend. Ze leren hun vak, en in tegenstelling tot Lewis en Wood, die nooit beter zijn geworden, is hun volgende misschien degene die ze in de gaten moeten houden.
Welcome to Oakland, where the dead come out to play and even the boys in DA hood can't stop them. This low-budget, direct-to-video production seems timed to coincide with the release of Land of the Dead, the latest installment of George A. Romero's famed zombie series. The ghetto setting and hip-hop soundtrack may provide additional appeal for inner- city gore hounds. Ricky (Carl Washington) works at a medical research facility while raising his kid brother, Jermaine (Brandon Daniels). But the teenager, bored by macaroni-and-cheese dinners in their tract house, would rather spend his time hanging with street friends Marco and Kev. Apparently there is not a lot for African-American high-school dropouts to do on this side of the bay except deal drugs and scuffle with the homeys, including rival Latino gang bangers. Ricky plans to sell their late parents' house and move inland to the Castro Valley, a more middle-class and presumably safer environment. Unfortunately, before this can happen, a drive-by shooting leaves Jermaine dead on the porch. Grief-stricken Ricky tries a last desperate ploy. He tells Scotty, his lab assistant, to steal some of the experimental cell regeneration formula they have been testing on rats. When a double dose fails to revive Jermaine, there is no choice except to call 911. But a funny thing happens on the way to the morgue. The boy is reanimated as a sputtering, growling zombie, chews the ambulance drivers and staggers off into the night, bent on revenge and hungry for fresh meat. The feeding frenzy infects more victims, and before the night is over the East Bay is a battleground between the living and the blood-spattered undead. The horror genre has seen more than its share of cheap movie makers, from Ed Wood to Herschel Gordon Lewis to Charles Band. But low budgets do not necessarily mean bad films. Consider Val Lewton's programmers (Cat People, The Leopard Man, Isle of the Dead), Roger Corman's Poe quickies, Romero's Night of the Living Dead and John Carpenter's Halloween. The difference between memorable and awful has more to do with talent and ambition than money. Hood Of The Living Dead is more fun than several hundred million dollars' worth of recent high-priced horrors. Cheapness has its charms. In truly cheap films actors wear their own clothes amid real settings. Here the tract houses have freshly painted walls in neutral matte tones, lending a bleakness as oppressive as Douglas Sirk's bourgeois melodramas of the '50s. Lines seem more improvised than scripted. "So what the hell are we gonna do now?" "Just keep your eyes open for any F N' thing that looks out of the ordinary." Ricky and Scotty call their boss, who calls an ex-military man named Romero. "I have a huge bitch of a problem that we have to take care of fast." "Not a problem," says the merc, closing his phone and grabbing his guns. Everybody has guns, and even when fighting zombies they're on their cell phones, as who isn't nowadays? Information is exchanged with naturalistic understatement. "What happened?" "We got into it with some crazy motherfockers." "Deja F N' vu. It's that park zombie again. ..." Ricky even has to blow his twitching girlfriend away, saying only, "She's gotten out of hand." Unlike most zombie movies, this one provides a motive for mayhem. Jermaine takes revenge on the gang bangers who shot him, who in turn continue the rumble. This is urban film-making that implies its own social commentary, a near-guerrilla production suggesting a future for low-budget horror that reflects real life instead of supernatural clichés. The brothers Quiroz, who have trademarked their name as if in anticipation of a new movement, may inspire others to tell stories arising from personal experience rather than imitating tired Hollywood product. Considering their limited resources, Jose and Eduardo Quiroz have made a cheap but technically acceptable feature about people they know. Photographer Rocky Robinson gets the job done, music by Eduardo Quiroz is no simpler than Carpenter's haunting Halloween theme, and hip-hop songs by The Darkroom Familia and others add atmosphere. The result is promising if not exactly exhilarating. They are learning their craft and, unlike Lewis and Wood, who never got any better, their next may be one to watch.