Het programma van John Goodman was behoorlijk afschuwelijk, maar dit ding stinkt gewoon. Het enige wat me in deze puinhoop een glimlach ontlokte, was dat ik de stem van Patrick Starfish herkende als die van Frosty. Het verhaal is hopeloos, geschreven door iemand die verwarde herinneringen heeft aan opstandigheid uit zijn kindertijd, maar in de tussenliggende jaren nooit een volwassen gevoel voor perspectief heeft gekregen. De duistere wereld waarin deze figuren leven, wordt beheerst door paranoia. Iedereen is onplezierig, en zonder reden. De plot is voorspelbaar, maar de show slingert zich van de ene onverklaarbare, onsamenhangende scène naar de andere op zo'n zinloze manier dat het niet leuk is om ernaar te kijken. Het ergste is dat niemand van de productieploeg ooit sneeuw heeft gezien!
The John Goodman program was pretty awful, but this thing just plain stinks. The one and only thing in this mess that made me smile was recognizing the voice of Patrick Starfish as Frosty. The story is hopeless, written by somebody who has garbled memories of childhood rebelliousness but has never gained any adult sense of perspective in the intervening years. Paranoia rules the dark world that these characters inhabit. Everybody is unpleasant, and for no reason. The plot is predictable but the show lurches from one inexplicable, unconnected scene to another in such a pointless way there is no fun in watching it. The worst thing is nobody in the production crew seems to have ever seen snow!