Een schijnbaar eindeloze film die een nul verdient. Het uitgangspunt lijkt eenvoudig genoeg: Yentl, een meisje dat de Talmoed wil bestuderen, wil naar school. Maar alleen jongens mogen studeren, dus na de dood van haar vader besluit ze zich als jongen te vermommen om binnen te komen. Dat doet ze en ze raakt bevriend met Avigdor, die gaat trouwen met een mooie vrouw die Hadass heet. De familie van Hadass hoort dat Avigdors broer zelfmoord heeft gepleegd en de bruiloft wordt afgelast. Yentl, die zich nu Anschel noemt, wordt uitgekozen om met Hadass te trouwen. Dat doet ze, maar het huwelijk wordt nooit voltrokken. Yentl/Anschel en Avigdor gaan een paar dagen weg en Yentl/Anschel onthult haar geheim aan hem. De film eindigt met Avigdor die terugkeert naar (en trouwt met?) Hadass, en Yentl die naar Amerika gaat om haar studie voort te zetten, hoewel ze dat in vermomming zal moeten doen.<br />De plot lijkt in het begin interessant voor een film van meer dan twee uur, maar er zijn een paar dingen die hem verpesten. Om te beginnen is er het voortdurende ZINGEN. (Ik kan de critici al horen schreeuwen.) Ja, ik weet dat dit een musical is, dus er zouden een heleboel liedjes en dansnummers moeten zijn. Maar de film had verbeterd kunnen worden als hij zonder die dingen was geregisseerd en gespeeld. De liedjes worden na een tijdje saai, en er wordt niet zoveel gedanst als je zou verwachten. Veel van de nummers zijn gemakkelijk te vergeten, zonder echt memorabele teksten, en de nummers die enige betekenis hebben, hadden gemakkelijk door een voice-over kunnen worden vervangen. Slechts één nummer valt op, 'Papa Can You Hear Me'. Het is duidelijk dat de meeste andere nummers met opzet zijn gekozen zodat Streisand elke vijf tot tien minuten een reden had om haar vocale capaciteiten te laten horen. De kans is groot dat iedereen die deze film zal zien, al weet wat een fantastische zangeres en actrice ze is, zodat de liedjes niet echt nodig zijn.<br />'Ten tweede, Streisand.' De make-up van Yentl/Anschel, die te zien is tijdens haar scènes als man (de lippenstift, de wimpers en de sporen van rouge zijn allemaal duidelijk zichtbaar) maakt het voor het publiek moeilijk om te geloven dat het personage Yentl/Anschel serieus is en haar nieuwe vrienden, collega's en zelfs Hadass laat geloven dat ze een man is. Toch wordt van ons verwacht dat we dat geloven. Er lijkt een tegenstrijdigheid te zijn in de manier waarop haar personage praat, of liever zingt, van het feit dat ze denkt dat ze het niet voor elkaar krijgt, maar dat ze verbaasd is dat iedereen voor de gek wordt gehouden omdat ze mannenkleren draagt. Dit betekent dat we moeten geloven dat de andere personages zo naïef zijn dat ze het wel kunnen.' De andere verschillen, zoals haar gedrag, zijn duidelijk herkenbaar. Alleen de gezichtsverschillen zijn niet te zien, omdat andere personages in de film zeggen dat sommige mannelijke familieleden of vrienden geen baard of andere gezichtsbeharing hadden. Niettemin zou het in de jaren 1900 onaanvaardbaar zijn gevonden als een vrouw die zich als man verkleedde, maar evenveel make-up gebruikte als Streisands personage, en zich toch probeerde voor te doen als een man, alleen omdat ze mannenkleren droeg, als onaanvaardbaar zijn beschouwd en een schandaal hebben veroorzaakt. De kans is groot dat ze dan gedwongen zou zijn de stad of zelfs het land te verlaten. De 'vrouwelijke' make-up van Streisand Als het alleen was toegepast om Streisand nog mooier te maken, had het van de hak op de tak moeten gaan.<br />Ten derde: als Yentl/Anschel tegen het einde zelf onthuld wie ze werkelijk is, wordt ons gevraagd te geloven dat de andere personages niet zo slim zijn als die van Streisand en dat ze pas een beetje wijzer worden als ze de 'waarheid' te horen krijgen. Het wordt nu steeds duidelijker dat de hele plot zo vergezocht is dat het niet meer is dan een op maat gemaakt voertuig dat Streisand kan gebruiken om te tanken.<br />Ten slotte: er zijn fans van Streisand die niets op deze film, de plot of de liedjes aan te merken hebben. Met hen moet ik het, met alle respect, oneens zijn. Hoewel ze een uitstekende stem en acteerkwaliteiten heeft, ben ik geen 'fan' van haar stijl van zingen. Maar ik heb veel van haar andere kwaliteiten, waaronder musicals, wel leuk gevonden. Er zijn zelfs een paar nummers van haar die ik leuk vind, dus ik ben geen 'hater' en heb ook niet de bedoeling gehad om haar te slaan. Ik heb deze recensie vanuit een eerlijk perspectief geschreven, vanuit het standpunt van iemand die zijn best heeft gedaan om naar deze film te kijken <0xE2><0x80><0x93> meerdere keren zelfs <0xE2><0x80><0x93> en de problemen daarin heeft opgemerkt. Als Streisand een geweldige of zelfs geloofwaardige film had willen maken, had ze dat hier kunnen doen door niet de behoefte te wekken om te laten zien en bewijzen hoe getalenteerd, mooi en slim ze in bijna elke scène is. Deze film kwetst haar vermogens alleen maar, maakt dat ze in zichzelf gekeerd lijkt, en dus verandert de film in een lachfestijn dat haar fans of het publiek onwaardig is.
A seemingly endless movie that really deserves a zero rating. The premise seems simple enough: Yentl, a girl interested in studying the Talmud, wants to go to school. But only boys are allowed to study, so after her father's death she decides to disguise herself as a boy to get in. She does and becomes close friends with Avigdor, who is to be married to a beautiful woman named Hadass. Hadass' family learns Avigdor's brother committed suicide, and the wedding is called off. Yentl, now calling herself Anschel, is then selected to marry Hadass. She does but it is never consummated. Yentl/Anschel and Avigdor go away for a few days, and Yentl/Anschel reveals her secret to him. The movie ends with Avigdor returning to (and marrying?) Hadass, and Yentl going to America to continue her studies although she will have to continue to do so in disguise.<br /><br />The plot above seems interesting at first for a movie over 2 hours long, but there are several things that ruin it. For starters, there is the constant SINGING. (I can already hear the critics shouting.) Yes, I know this is a musical so there are supposed to be lots of songs and dance numbers. But the movie could have been improved if it were directed and played without them. The songs become tedious after a while, and there isn't as much dancing as one would expect. Many of the songs are forgettable, with no real memorable lyrics, and those with any significance could easily have been substituted by a voice-over. Only one song stands out from the rest, "Papa Can You Hear Me". It is obvious that most of the others were deliberately placed so Streisand could simply have a reason to show off her vocal abilities every five to ten minutes. Chances are anyone who will see this film will already know what a superb singer and actress she is, so the songs really aren't necessary. <br /><br />Second, Streisand's makeup, which can be seen during her scenes as a man (the lipstick, enhanced lashes, and traces of blush are all obvious) makes it hard for the audience to believe in the Yentl/Anschel character, that she is actually serious, and fooling her new friends, colleagues, and even Hadass, into believing she is a man. Yet we are asked and expected to believe that very thing. There seems to be a contradiction, as her character talks, or rather sings, of how she doesn't think she can pull it off, but is surprised that everyone seems to be fooled because she is wearing men's clothing. This means that we are then expected to believe the other characters are so naive they can't see the other differences, such as her actions, which are clear giveaways. The facial differences alone cannot be included, as other characters in the film mention that some of their male relatives or friends didn't have a beard or other facial hair. Nevertheless, in the 1900s, if a woman dressed as a man, but wore as much makeup as Streisand's character did, and still tried to pass herself off as a man solely because she wore men's clothing, it would have been deemed unacceptable and caused an outrage. Chances are she would probably be forced to leave the town, or even the country. Therefore the "feminine" makeup on Streisand does not lend to the character's credibility, and only weakens the plot. If it was only applied to make Streisand look more beautiful, it should have been scrapped. <br /><br />Thirdly, when Yentl/Anschel herself reveals who she truly is toward the end, we are then asked to believe that the other characters are not as smart as Streisand's and only when they learn the "truth" do they become a little wiser. By now it becomes more and more apparent that the whole plot is so far fetched that it is nothing more than a custom-made vehicle for Streisand to fuel.<br /><br />Lastly, there are those who are fans of Streisand who will find no fault with this film, its plot, or the songs. To those I must respectfully disagree. While she has excellent vocal and acting abilities, I am not a "fan" of her style of singing. However, I have enjoyed many of her other features including musicals. There are even some songs of hers that I like, so I am not a "hater" nor have set out to bash her. I have written this review from an honest perspective, from someone who has tried their best to watch this movie - several times even - and has noted the problems within. If Streisand was interested in creating a great or even believable film, she could have done so here by not injecting her need to show off and prove how talented, beautiful and smart she is at nearly every turn. This movie does nothing more than hurt her abilities, make her appear self-absorbed, and thus turn the film into a laugh-fest unworthy of her fans or audience.