Jakkes! Waar te beginnen? Om te beginnen wordt Campbell Scotts niet-aflatende angst na een tijdje (een heel korte tijd) een echte afknapper als hij zich bewust wordt van zijn toenemende angst, nieuwsgierigheid en woede. Alleen kan het ons niets schelen! De personages die door de schrijver en de regisseur worden voorgesteld, zijn volstrekt onsympathiek, en daarin ligt de sleutel. Ze hebben ons niets gegeven waardoor het ons iets kan schelen of ze overspel plegen en of ze al dan niet nog steeds van elkaar houden. Als Scott zachtjes tegen zijn vrouw zegt: 'Ik zou je kunnen vermoorden' Nadat de schok van zijn egoïstische, slechte timing was weggeëbd, wenste ik bijna dat hij dat wel had gedaan <0xE2><0x80><0x93> en vervolgens hetzelfde had gedaan met de zelfvoldane, geestige verschijning van Denis Leary voordat hij uit het gekkenhuis werd gehaald. Een totale verspilling van tijd en misschien <0xE2><0x80><0x93> alleen misschien <0xE2><0x80><0x93> middelen.
Ugh! Where to begin ... first, Campbell Scott's non-stop angst becomes a real turn-off after awhile (a very short while) as he internalizes his mounting anguish, curiosity and anger. Only we don't care! These characters as presented by the writer and director are wholly unlikable, and therein lies the key. They haven't given us anything to make us care if they are adulterous and whether or not they are still in love with one another. When Scott quietly tells his wife, "I could kill you" before their three daughters at the dinner table, after the shock of his selfishly poor timing wore off I almost wished that he had--and then done the same thing to the smug, wisecracking apparition of Denis Leary before being hauled off the the looney bin. An utter waste of time and perhaps--only perhaps--resources.