Ik greep de kans om deze film ononderbroken en ononderbroken te bekijken met beide handen aan, want ik herinnerde me de _rapes_ en de _raves_ ervoor. Maar waar de film op het punt leek te staan echt angstaanjagend te worden, trok hij zich terug en ging ergens anders heen. Het druipende water door het hele huis, de zwarte regen, de profetische dromen, de verkeerde afslag in de ongezuiverde rioolgrond, het werd allemaal weggelaten voordat het tot een gil kon uitgroeien.<br />Wat een teleurstelling. Chamberlains bijna uitdrukkingsloze masker van een gezicht bood weinig anders dan verward ongeloof, iets wat ik naarmate de film vorderde merkte te spiegelen. Wat een griezelig aboriginalgezang had kunnen zijn en instrumenten op de achtergrond waren in plaats daarvan een kakofonie die kennelijk was bedoeld om doodsangst in je hoofd te slaan. De ideeën dat moderne mensen oude goden kunnen belichamen, dat de Aboriginals geloven dat roodharige blanken de eerste priesters waren, en dat veel andere mogelijkheden meer worden doorgegeven als een boodschappenlijstje dan als een hint naar een andere dimensie (Droomtijd).<br />In de laatste scène was het me niet duidelijk wat de regisseur me probeerde te vertellen. Is er een grote golf? Nou en? Hoe groot? Een tsunami? Ja, oké. Dat is verwoestend, maar niet apocalyptisch. Is het het einde van de wereld? Van een golf? De laatste golf? Dat moet dan wel een verdomd grote golf zijn. Waarom? Het lijkt erop dat de golf is verdwenen, want de schaduw die door de golf op Burtons gezicht was geworpen, is verdwenen. Was het alleen Burtons apocalyps? Verdorie, dat gebeurt elke dag met mensen die hun zelfbeheersing verliezen. Als het alleen om hem ging, was het niet van belang.<br />De meest angstaanjagende scène, die de beste indicatie geeft van Weirs mogelijkheden, heeft zich afgespeeld in Charlies appartement, waar Burton naartoe is gegaan om de oude man te confronteren met het feit dat hij Burtons vrouw bang heeft gemaakt. Charlie blijft hem maar vragen: 'Wie ben je?' en na een tijdje wordt het echt verontrustend. Helaas heeft de film dat voorbeeld nooit gevolgd.
I jumped at the chance to view this movie uncut and uninterrupted, remembering rahs and raves for it. But wherever it seemed about to slip into being truly scary, it backed off and went somewhere else. The dripping water throughout the house, the black rain, the prophetic dreams, taking the wrong turn in raw sewage were dropped before they could work up to a scream.<br /><br />What a disappointment. Chamberlain's nearly expressionless mask of a face offered little but confused disbelief, something I found myself mirroring as the film wore on. What could have been eerie Aboriginal chanting and instruments in the background were instead a cacophony seemingly designed to beat terror into one's head. The ideas that modern people can embody ancient gods, that the Aboriginal peoples believe red-haired white men were the first priests, and many other possibilities are passed along more like a shopping list than a hint at another dimension (the Dream Time).<br /><br />[SPOILER] In the final scene, it wasn't clear to me what the director was trying to tell. Is there a big wave? So what? How big? A tsunami? Yeah, okay. That's devastating but not apocalyptic. Is it the end of the world? From a wave? The last wave? That'd have to be a pretty darn big wave. Why? Was the world that bad a place? It didn't seem so awful in this movie. Actually I didn't think the wave came off, since the shadow left Burton's face that had been cast by the wave. Was it only Burton's apocalypse? Heck, that happens every day to people who lose it. It wasn't of any interest if it was only him.<br /><br />The most frightening scene, and the one that gives the best indication of Weir's potential, was in Charlie's apartment where Burton has gone to confront the old man for scaring Burton's wife. Charlie keeps asking him "Who are you?" and it becomes truly disturbing after a while. Unfortunately, the movie never followed suit.