Garbo's tweede vertolking van 'Anna Christie' werd door MGM op dezelfde set opgenomen als de Engelse versie, maar dan in het Duits. Garbo's tweede vertolking van 'Anna Christie' profiteerde van haar ervaring en haar kennelijke gemak met de Duitse dialogen. Garbo lijkt meer ontspannen en natuurlijk onder de leiding van Jacques Feyder dan onder die van Clarence Brown, en haar gewoontes van de zwijgende film zijn zo goed als verdwenen, waardoor haar overgang naar de rol van de zwijgende film compleet klinkt. De kracht die ze in het personage heeft gelegd, blijft hier, hoewel die is verzacht, en Garbo onthult meer van Anna's kwetsbaarheid. De hele cast, met uitzondering van Garbo, is anders dan in de vorige versie van de film, en Garbo profiteert van het feit dat ze niet hoeft te concurreren met Marie Dressler, die elke scène stal waarin ze tijdens de Engelstalige versie te zien was. Op de film staat Garbo voortdurend in het middelpunt van de belangstelling, hoewel de drie hoofdrolspelers, met name de vader, uitstekende prestaties leverden.<br />Feyders regie was zelfverzekerder dan die van Clarence Brown, en zijn gebruik van de camera en de montagetechnieken leken niet zo beperkt door het nieuwe geluidsproces als die van Brown. De film beweegt zich vloeiender dan de Engelse versie, en de statische aard van de eerste film is vervangen door een stroom die de belangstelling van de kijkers vasthoudt. Zelfs de cinematografie van William Daniels lijkt beter te zijn dan die van de Brown-versie. Hij heeft Garbo's luminescentie en de atmosferische storingen van de dokken met stijl vastgelegd. Bovendien heeft het scenario voor het Europese publiek Anna' Het beroep van Garbo was van het begin af aan duidelijk en de explicietheid is voor kijkers die niet bekend waren met het stuk een verheldering van wat er alleen in de film van Brown werd gesuggereerd. De film was echter gemaakt voordat de productiecode werd ingevoerd, wat de censuur raadselachtig maakte.<br />Garbo's nominatie voor een Oscar voor 'Anna Christie' was altijd al een beetje raadselachtig en ik vermoedde dat het knikje meer was bedoeld als erkenning voor haar relatief soepele overgang naar geluidsfilms dan voor haar acteerprestaties. Maar misschien hebben sommige Academy-stemmers de Duitstalige versie van de film gezien en beseften ze, net als de huidige kijkers, dat haar 'Anna Christie' onder Feyders leiding beslist een Oscar waard was.
Filmed by MGM on the same sets as the English version, but in German, Garbo's second portrayal of "Anna Christie" benefited from practice and her apparent ease with German dialog. Garbo appears more relaxed and natural under Jacques Feyder's direction than under Clarence Brown's, and her silent movie mannerisms have all but disappeared, which made her transition to sound complete. The strength she brought to the character remains here, although it has been softened, and Garbo reveals more of Anna's vulnerability. The entire cast, with the exception of Garbo, is different from the previous version of the film, and Garbo benefits from not having to compete with Marie Dressler, who stole every scene she was in during the English-language version. In Feyder's film, Garbo holds the center of attention throughout, although the three supporting players, particularly the father, gave excellent performances.<br /><br />Feyder's direction was more assured than Clarence Brown's, and his use of the camera and editing techniques did not seem as constrained by the new sound process as did those of Brown. The film moves with more fluidity than the English language adaptation, and the static nature of the first film has been replaced with a flow that maintains viewer interest. Even William Daniels cinematography seems improved over his filming of the Brown version. He captured Garbo's luminescence and the atmospherics of the docks with style. Also, the screenplay adaptation for the European audience made Anna's profession quite clear from the start, and the explicitness clarifies for viewers who were unfamiliar with the play as to what was only implied in the Brown filming. However, the film was made before the Production Code was introduced, which made the censorship puzzling.<br /><br />Garbo's Oscar nomination for "Anna Christie" was always somewhat mystifying, and I suspected that the nod was given more in recognition of her relatively smooth transition to sound films than for her performance. However, some of the Academy voters may have seen the German-language version of the film, and they realized, as will contemporary viewers, that her "Anna Christie" under Feyder's direction was definitely Oscar worthy.