Deze documentaire is op zijn best als hij alleen maar de kantoren van de ayurvedische genezers en hun behandelingsvoorbereidingen laat zien. De armoede in India en de wanhoop van zelfs hun rijkere cliënten vallen niet te ontkennen. Maar als argument voor de ayurvedische geneeskunde in het algemeen faalt deze film jammerlijk. Hoewel Indiase cliënten vermelden dat ze 'allergische' doktoren hebben gezien, worden die doktoren niet geïnterviewd, en we moeten de vage uitspraken van hun patiënten voor waar aannemen: 'de dokter zei dat er geen genezing was', 'de dokter zei dat het kanker was', enzovoort. Nou, 'geen genezing' betekent niet 'geen behandeling', en wat voor soort kanker heeft de patiënt precies? De film is op zijn zwakst als hij de ayurvedische praktijk in Amerika laat zien. Daar wordt het blijkbaar teruggebracht tot de verbijsterende stelling dat een baan op Wall Street je maag kan laten samentrekken.
This documentary is at its best when it is simply showing the ayurvedic healers' offices and treatment preparation. There is no denying the grinding poverty in India and desperation of even their wealthier clients. However, as an argument for ayurvedic medicine in general, this film fails miserably. Although Indian clients mention having seen "aleopathic" doctors, those doctors are not interviewed, and we have to take the vague statements of their patients at face value-- "the doctor said there was no cure," "the doctor said it was cancer" etc. Well, "no cure" doesn't mean "no treatment," and what type of cancer exactly does the patient have? The film is at its most feeble when showing ayurvedic practice in America. There it is reduced, apparently, to the stunning suggestion that having a high powered Wall Street job can make your stomach hurt.