Ik vind het al net zo ongelooflijk dat iemand kan zeggen dat deze film niet prekerig is. Hij is niet alleen benauwend prekerig, maar ook absurd, gesitueerd op het toneel, theatraal rechttoe rechtaan en pijnlijk overtrokken. Als je ernaar kijkt, voel je je net een 8-jarig kind dat gestraft wordt door 100 keer 'Ik word geen fascist' op het schoolbord te moeten schrijven.<br />Nu begrijp ik dat de film op het hoogtepunt van de Tweede Wereldoorlog is gemaakt en bedoeld was als een dappere veroordeling van Hitler en het vreselijke lijden dat hij teweegbracht (wat iedereen van harte zou toejuichen) en ik weet zeker dat hij de stemming van de dag goed heeft weergegeven. Maar het wordt op zo'n onvolwassen, overdadige manier gepresenteerd als een voorhamer, dat het hopeloos tekortschiet als een kunstwerk.<br />De enige goede rollen hier zijn die van Paul Lukas, die oprechtheid en intensiteit aan zijn rol als stille heldhaftige antifascist toevoegt, en Lucile Watson als de amusant slechtgemanierde rijke grootmoeder die zich langzaam realiseert hoe gevaarlijk de wereld is geworden. Hoewel hun ontwortelde opvoeding hen aan allerlei soorten ontberingen heeft blootgesteld, worden de kinderen belachelijk genoeg afgeschilderd als robotachtig welgemanierde snotneuzen. Ze lijken in de verste verte niet op echte menselijke wezens. En Bette Davis, een groot actrice, is hier zo'n dimensioneel nobel wezen dat ik elke keer dat ze op het witte doek verscheen ineenkromp. Elk woord, elk gebaar van haar is bedoeld om duidelijk te maken hoe toegewijd en begripvol ze is voor de doodvonnissen die haar man moet voltrekken en voor het grote vonnis waar hij voor vecht, en dat ze een pijnlijke elektrische schok moet hebben gekregen als ze ook maar de geringste twijfel of schaduw in haar vertolking durfde te laten doorschemeren.<br />Dus ja, dit is een heel belangrijke film, alleen niet zo'n goede.
It as absolutely incredible to me that anyone could make the comment that this film is not preachy. It is not only oppressively preachy, but absurd, stagebound, dramatically straight-jacketed, and painfully overwrought. Watching it, one feels like an 8 year old child being punished by having to write "I will not become a fascist" on the blackboard 100 times.<br /><br />Now I understand that it was made during the height of WW2, and was intended to be a brave condemnation of Hitler and the terrible suffering he brought about, (which anyone would whole-heartedly applaud) and I'm sure it accurately captured the mood of the day. But it is presented in such an immature, over-obvious, sledgehammer way, it fails abysmally as a work of art.<br /><br />The only good performances here are from Paul Lukas, who brings sincerity and intensity to his role as a quietly heroic anti-fascist; and Lucile Watson as the amusingly ill-mannered rich grandmother who slowly comes to realize how dangerous the world has become. Though their rootless upbringing has subjected them to all kinds of hardships, the children are ridiculously shown as robotically well-behaved little snips. They do not even remotely resemble real human beings. And Bette Davis, a great actress, here is so one dimensionally noble I cringed every time she was on screen. Her every word, her every gesture is meant to convey how SUPPORTIVE and UNDERSTANDING she is of the SACRIFICES her husband has to make and the great CAUSE he is fighting for, that she must've been wired to receive a painful electric shock if she dared allowed any hint of doubt or shading to surface in her portrayal.<br /><br />So yes, this is a very IMPORTANT film, just not a very good one.