Iedereen met een jongen in huis die niet naar zwart-witfilms wil kijken, moet dit op de televisie laten zien. Als het kind langsloopt en zich afvraagt wat al dat geschreeuw en geschiet op het scherm te betekenen heeft, zeg hem dan dat dit een film voor volwassenen is en dat hij nog niet groot genoeg is om ernaar te kijken. Dat zal hem een paar minuten tegenhouden; regisseur George Stevens en zijn team zullen hem tot het eind toe vasthouden.<br />Ik denk dat mijn vader me dat in elk geval heeft aangedaan, en ik ben er een betere man door geworden. Dit klassieke avontuurverhaal, dat zich afspeelt in India tijdens de Britse bezetting, gaat over drie legersergeants die hun hechte band op het punt staan te verbreken als een van hen zich voorbereidt om met zijn liefje te trouwen. Hulp komt in de vorm van een kwaadaardige Thuggie-opstand waartegen de soldaten zich verenigd zien.<br />'Gunga Din' was een van de grote films uit het beste jaar van Hollywood, 1939. Meer nog dan de meeste grote films uit dat Golden Years-jaar, is hij op een heel directe en toegankelijke manier onderhoudend. De themamuziek is op slag het hemelse nirwana. Hoewel hij in Californië is opgenomen, heeft het camerawerk (het enige in 'Gunga Din' dat ook maar een Oscarnominatie heeft gekregen) een verwaaide grandeur die sterk doet denken aan de Raj van honderd jaar geleden. De gevechtsscènes zijn op een heel realistische manier gefilmd, niet te gewelddadig, maar wel heel rommelig, met mensen die vallen en schieten en in alle hoeken van de scènes wegrennen op een manier die echt aanvoelt, niet geënsceneerd als een of ander Bijbels slachtfeest.<br />Het script zet niet alleen actiescènes op, maar ontwikkelt ook de relatie tussen de drie sergeants met flinke scheuten humor. De focus ligt voornamelijk op sergeant Cutter, die achter sterke verhalen over gouden schatten aan jaagt. Het is een zeldzame acteur voor Cary Grant, en zijn lichtvoetigheid is precies goed voor een film die zichzelf nooit serieus neemt, zelfs niet als hij steeds meer spanning krijgt.<br />Het trio wordt geankerd door sergeant Cutter. MacChesney (Victor McLaglen), die zijn olifant Annie verafgoodt en Cutter probeert te beschermen tegen zijn eigen wilde plannen. Hij is op zijn eigen manier net zo grappig, en laat sergeant Ballantine (Douglas Fairbanks jr., die een aardige Errol Flynn-uitstraling heeft) achter als degene met de verliefde gevoelens en genoeg grond onder de voeten om te weten dat hij zijn jongensvrienden moet dumpen en volwassen moet worden. Het accent in deze film is dat het drietal bij elkaar moet blijven om Ballantine een lot te besparen dat erger is dan de dood, niet alleen het huwelijk, maar, zoals Cutter een paar keer verontwaardigd uitroept, ook de theehandel.<br />De politie van de politieke correctheid heeft het moeilijk met deze film, niet zozeer met de kwestie van de sekse, maar met het idee dat Britse soldaten arme Indiërs moeten redden van de gemene Thuggies. Het riekt naar koloniale apologetiek. Gelukkig was deze film destijds al gemaakt, en de producers vonden het dus niet nodig om de overduidelijke liberaliteit in het hart van de film uit te spellen, namelijk dat deze drie sergeants, zo vol lef en valse raciale trots, samen met de rest van hun leger gered moeten worden door een nederige _bhisti_, waar maar één van de drie tijd voor had als hij hun goedkeuring wilde. Want ondanks al hun stoere glorie gaat het echte offer van de film om de titelfiguur, die zo hartverscheurend gespeeld wordt door Sam Jaffe.<br />Toen deze film werd gemaakt, had filmmagnaat Jack Warner een gezegde: als je een boodschap wilt versturen, gebruik dan Western Union. Toch lijkt het alsof de boodschappen in 'Gunga Din' snel en fel waren. Ik kijk nu naar de film en vraag me af of het publiek in die tijd geacht werd zich af te vragen wat Gunga Din werkelijk in zijn schild voerde toen hij Cutter naar de gouden tempel leidde. Was hij werkelijk van plan wraak te nemen op zijn Britse opperheren? Zou dat gerechtvaardigd zijn geweest, vooral gezien de kille manier waarop MacChesney hem behandelde? Wanneer Col. Weed die grafrede uitspreekt, het gedicht van Rudyard Kipling waarop de film losjes is gebaseerd, was dat met een knikje in de richting van de dwaasheid van het imperialisme, om de baas te spelen over iemand die uiteindelijk 'een betere man dan ik' bleek te zijn? De grote toespraak die hij in perfect Engels afdraait, luidt als volgt: 'Jullie hebben als soldaten gezworen dat jullie misschien zullen sterven voor een geloof, en dat geloof is jullie land, Engeland. Nou, ik kan net zo goed voor mijn land en mijn geloof sterven als jullie... India, vaarwel.'<br />Natuurlijk zegt dezelfde figuur ook tegen zijn brute volgelingen: 'Dood voor de liefde van het doden! Dood voor de liefde van Kali! Dood! Dood! Dood! Dood!' Wat betekent dat we hem mogen haten en voor de Britten mogen zijn, en dat we de vragen over wat het allemaal betekent voor later mogen bewaren.<br />Wat 'Gunga Din' voor mij het meest betekent, is de snelste, zekerste rit van 90 minuten op video. Cutter heeft zijn gouden tempel nooit gevonden, maar dat is dan ook alles.' 's een voor ons allemaal om naar 'Gunga Din' te kijken.
Anyone with a young boy in the house who won't watch black & white movies should put this on their television set. When the child walks by, wondering what all the on screen shouting and shooting's about, tell him this is a picture for adults and that he isn't big enough to watch it yet. That'll hold him there for a few minutes; director George Stevens and his team will keep him to the end.<br /><br />I think my father did that to me, anyway, and I'm the better man for it. This classic adventure yarn, set in India during the British occupation, features a trio of Army sergeants who find their tight union facing dissolution as one prepares to marry his sweetheart. Help arrives in the form of a vicious Thuggie revolt that the soldiers find themselves united against.<br /><br />"Gunga Din" was one of the great movies to come out of Hollywood's finest year, 1939. Even more than most great movies from that Golden year, it is entertaining in a very immediate and accessible way. The theme music is instant hummable nirvana. While shot in California, the camera work (the only thing in "Gunga Din" that got so much as an Oscar nomination) has a windblown grandeur that feels very much like the Raj of a hundred years before. The battle scenes are shot in a very realistic manner, not too violent but very messy as people fall and shoot and run in all corners of each frame in a way that feels real, not staged like some Cecil B. DeMille Biblical slaughter fest.<br /><br />The script doesn't just set up action scenes, it also develops the relationship of the three sergeants with great dollops of humor. The main focus is on Sgt. Cutter, chasing after tall tales of golden treasures. It's a rare actioner for Cary Grant, and his lightness is just right for a film that never takes itself seriously even as it develops taut suspense.<br /><br />Anchoring the trio is Sgt. MacChesney (Victor McLaglen), who dotes over his elephant Annie and tries to protect Cutter from his own hare-brained schemes. He's just as funny in his own way, leaving Sgt. Ballantine (Douglas Fairbanks Jr., displaying some nice Errol Flynnish dash) as the one with the love interest and grounding enough to know he needs to chuck his boyish pals and grow up.<br /><br />If "Gunga Din" was a Lifetime movie, it would be about Joan Fontaine's efforts to save her man from his two loser friends and their skull crushing hijinks. But since it's a guys' film, the accent here is on how the threesome must stay together and save Ballantine from a fate worse than death, not only marriage, but as Cutter indignantly exclaims several times, the tea business, too.<br /><br />The political correctness police are hard on this film, not so much for the gender issue but the idea of British soldiers saving poor Indians from the vicious Thuggies. It reeks of colonial apologia. Thankfully, this film was made back when, and the producers thus felt no need to spell out the obvious liberalism at the heart of the film, that these three sergeants, so full of derring-do and false racial pride, have to be saved along with the rest of their army by a humble bhisti that only one of the three had any time for when he sought their approval. After all, for all their swashbuckling glory, the film's true sacrifice involves the title character, played so heart-wrenchingly by Sam Jaffe.<br /><br />Back when this film was made, movie mogul Jack Warner had a saying: You want to send a message, use Western Union. Still, it seems like the messages were flying fast and furious in "Gunga Din." I watch the film now and wonder if audiences back then were meant to wonder what Gunga Din was really up to when he led Cutter to the golden temple. Was he really plotting revenge against his British overlords? Would he have been justified in doing so, especially given MacChesney's cold treatment of him? When Col. Weed delivers that eulogy, the poem by Rudyard Kipling on which the film is loosely based, was it with a nod in the direction of imperialism's folly, of lording it over someone who proved "a better man than I am" in the end? What did they make of the Guru's great speech, delivered in perfect clipped English: "You have sworn an oath as soldiers to maybe die for a faith, which is your country, England. Well, I can die for my country and my faith as readily as you...India, farewell."<br /><br />Of course, the same character also instructs his brutal followers: "Kill for the love of killing! Kill for the love of Kali! Kill! Kill! Kill!" Which means we are allowed to hate him and root for the British, and save the questions about what it all means for later.<br /><br />What "Gunga Din" means to me, most of all, is the quickest, surest 90-minute thrill ride on video. Cutter never found his golden temple, but there's one for all of us watching "Gunga Din."