Toen ik een klein meisje was (en mijn vader een videotheek had), behoorde dit tot mijn favoriete films. Ik had er sindsdien niet veel meer over gehoord en ik kon me er ook eigenlijk niets meer van herinneren, omdat het vergeten was in de nasleep van Don Bluths andere, waarschijnlijk betere films. Een paar weken geleden slaagde ik er echter in het op te sporen en werd ik opnieuw aangenaam verrast. De film speelt zich af in New Orleans in de jaren dertig, de animatie is prachtig en de liedjes zijn gedenkwaardig. Als je goed kijkt, zie je hier en daar een foutje, maar over het algemeen doen ze geen afbreuk aan de verhaallijn, waardoor je blijft glimlachen (en misschien zelfs een beetje met betraande ogen, als je van dieren houdt). De personages zijn ook geloofwaardig (misschien zelfs een beetje te volwassen voor jongere kijkers). Met twee poten op de grond is het voor degenen onder jullie die het al een tijdje niet hebben gezien, beslist de moeite waard om nog eens te kijken.
When I was a little girl (and my dad owned a video store), this was among my favorite movies. I hadn't heard much about it since then, nor did I really remember anything about it, it having been forgotten in the wake of Don Bluth's other, probably better films. I managed to track it down a few weeks ago, however, and was pleasantly surprised again. Set in New Orleans in the 1930s, the animation is delightful and the songs are memorable. There are a few goofs in continuity if you look hard enough, but they generally don't detract from the storyline, which leaves you smiling (and maybe even a little misty-eyed, if you are a lover of animals). The characters are believable (maybe even a little too grown-up for younger watchers), as well. Two paws up, and for those of you who haven't seen it in a while, definitely worth a re-watch.