Demer Daves is een geweldige regisseur als het op westerns aankomt, en 'gebroken pijl' blijft iedereen bij. Wat melodrama betreft zou hij dat moeten overlaten aan mensen als Vincente Minelli, George Cukor of de fabelachtige Douglas Sirk. Het scenario is zo voorspelbaar dat je niet één keer verrast zult worden als je naar zo'n lauwe huilebalk kijkt. Het personage van Natalie Wood werd geïnspireerd door Fannie Hursts 'imitatie van het leven' (zie Stahl en Sirk), maar wie zou trouwens kunnen geloven dat ze de dochter van een zwarte man is? Susan Kohner was geloofwaardiger in 'imitatie van het leven') en Sinatra en Curtis hebben zulke stereotiepe rollen dat ze er niets mee kunnen beginnen: de arme officier en de rijke, knappe <0xE2><0x80><0x93> en gemene <0xE2><0x80><0x93> sergeant. Raad eens op wie Natalie verliefd zal worden? Frankrijk wordt gezien als een land van tolerantie, waar interraciale verbintenissen warm welkom zijn. In die tijd (circa 1944) was dat twijfelachtig, maar het is nog steeds een land voor bekrompen mensen, overal en altijd.
Demer Daves,is a wonderful director when it comes to westerns and "broken arrow" remains in everybody's mind.As far as melodrama is concerned,he should leave that to knowing people like Vincente Minelli,George Cukor or the fabulous Douglas Sirk. The screenplay is so predictable that you will not be surprised once while you are watching such a tepid weepie.Natalie Wood 's character was inspired by Fannie Hurst's "imitation of life" (see Stahl and Sirk),but who could believe she's a black man's daughter anyway?Susan Kohner was more credible in "imitation of life")and Sinatra and Curtis are given so stereotyped parts that they cannot do anything with them:the poor officer,and the wealthy good-looking -and mean- sergeant.Guess whom will Natalie fall in love with?France is shown as a land of tolerance ,where interracial unions are warmly welcome.At the time(circa 1944) it was dubious,it still is for narrow-minded people you can find here there and everywhere.