Hoe het Francis Veber, een van de beste komedieregisseurs ter wereld (tenminste als hij bij zijn geboorteland Frankrijk blijft) is gelukt om een film af te leveren die zo volslagen onkijkbaar is, gaat het begrip van de gewone sterveling te boven. Het is niet alleen dat de personages zo onsympathiek zijn of dat de film zelfs van de allerlaagste vorm van geestigheid verstoken is: het is echt fysiek pijnlijk om naar te kijken, zo'n eindeloze opeenvolging van onbekwame tekstschrijvers, acteurs en filmmakers dat je niet kunt geloven dat dit het werk is van ervaren <0xE2><0x80><0x93> en getalenteerde <0xE2><0x80><0x93> filmmakers. Voor één keer vertelt de bijna oneindige tijd die in de montagekamer en op de plank is doorgebracht voordat de bioscoopuitgave met een knipperlichtje aangeeft dat je hem zult missen, het hele verhaal. Wat dachten ze?
Quite possibly. How Francis Veber, one of the best comedy directors in the world (at least when sticking to his native France), managed to turn in a film so completely unwatchable is beyond the reason of mere mortal man to discern. It's not just that the characters are so unlikeable or that the film is so utterly devoid of even the lowest form of wit: it's genuinely physically painful to watch, such an endless parade of inept writing, acting and film-making that you cannot believe this is the work of experienced - and talented - filmmakers. For once the near-eternity spent in the cutting room and on the shelf before its blink-and-you'll-miss-it theatrical release tells the whole story. What were they thinking?