Vier tienermeisjes in een buitenwijk van Los Angeles komen op allerlei manieren in de problemen: feestjes, drugs, politie, verwarde ouders, oudere vriendjes. Jodie Foster, zo'n beetje de moederkloek van de troep, probeert iedereen bij elkaar te houden als 'een gezin' (zoals de familieeenheid die ze nooit heeft gehad), en het hartverscheurende van de film is dat het haar niet lukt. Langzaam groeit iedereen op en gaat weg. Met dat precieze plotpunt, hoewel het de hele tijd wordt benadrukt, wordt helaas geknoeid. Hadden we echt een lange scène nodig waarin Scott Baio een auto vol schurken van zich af slaat op zijn skateboard? Of een nog langere scène <0xE2><0x80><0x93> ook met Baio <0xE2><0x80><0x93> waarin Foster een vreemde monoloog houdt over de 'pijn van de illusie'. Een deel van de dialoog is in feite ronduit maf, en dat vond ik niet.' Het is jammer dat er aan het eind van de film, als de dood onhandig overgaat in een bruiloft, een montagefout wordt gemaakt. Maar dat zijn muggenzifterijtjes in wat in wezen een heel gevoelig verhaal is over het verlies van een hechte band. En Jodies gezicht aan het eind spreekt boekdelen. Als de kijkers aan het eind echt in tranen uitbarsten, dan heeft de film dit verdiend. Hij vraagt niet om tranen of om medeleven. Hij toont ons een voorbeeld van vriendschap en hoopt dat we het begrijpen.
Four teenage girls in a suburb of Los Angeles get into all kinds of trouble: parties, drugs, cops, mixed-up parents, older boyfriends. Jodie Foster, sort of the mother hen of the pack, tries keeping everyone together like "a family" (like the family unit she's never had), and the heartbreaking thing about the movie is that she can't. Slowly, everyone grows up and goes away. THAT precise plot point, though underscored throughout, is unfortunately tampered with. Did we really need a long sequence with Scott Baio outracing a car full of thugs on his skateboard? Or an even longer sequence--also with Baio--where Foster has a strange soliloquy about the "pain of illusion". Some of the dialogue in fact is downright loopy, and I didn't much care for an edit late in the film that segues clumsily from a death to a wedding. But these are nitpicks in what is basically a very sensitive story about the loss of a tight bond. And Jodie's face at the ending speaks volumes. If viewers do get choked up at the end, the movie has earned this. It doesn't pander for tears or ask for sympathy. It shows us an example of friendship and hopes we understand. *** from ****