Er is een Servische of op z'n minst een Balkan-accent voor nodig om veel van de situaties, personages en grappen van Zavet en veel andere Kusturica-films te begrijpen en ervan te genieten. Zie bijvoorbeeld de openingsscènes met het afgelegen dorp in de Servische bergen, met de low-tech apparaten die de integriteit en de manier van leven van de bewoners verdedigen, de nostalgie naar de goede tijden van het communistische bewind en het ontwaken van de jonge snotneus die naar zijn naakte leraar kijkt bij het geluid van het Sovjet-lied. Kusturica probeert niet alleen af te wijken van de tragische geschiedenis van Servië zoals die in zijn vorige films wordt beschreven, maar creëert daarbij een hele wereld van zichzelf. Kusturica creëert een reeks personages om wie we geven. De muziek speelt een actieve rol in deze film, net als in al zijn andere films. Zijn stijl is direct en grotesk, we weten nu wat hij voor zijn personages voelt en we weten dat hij wil dat wij hetzelfde voelen. De ruimte die hij creëert is er een van aanwezig zijn, geschiedenis en magie, en de kleuren lijken op die van een Douanier Rousseau van de moderne film.<br />Dit is ook geen perfecte film. De voornaamste tekortkoming is de lengte, een beetje bewerking en verkorting zou nuttig zijn geweest, aangezien de regisseur op een gegeven moment door zijn ideeën heen lijkt te zijn en herhalingen optreden. Het is nog steeds een van de meest pakkende, amusante, ontroerende films die ik de laatste tijd heb gezien.
It takes a Serbian or at least a Balkan familiarity to understand and enjoy many of the situations, characters and jokes of 'Zavet' as well as of many other films of Kusturica. See for example the opening scenes, with the remote village in the Serbian mountains, with the low-tech devices that defend the integrity and way of life of the inhabitants, the nostalgia for the good days of the Communist rule, and the awakening of the young brat watching his nude teacher at the sounds of the Soviet hymn. Kusturica not only tries to depart from the tragic history of Serbia described in his previous movies, but creates a whole world of himself in the process.<br /><br />This is not a political film or not an explicit political film in any case. It's a fun film before all. Kusturica creates a set of characters that we care about. Music plays an active role in this film same as in all his other movies. His style is direct and grotesque, we now what he feels about his characters and we know that he wants us to feel the same. The space he develops melds present, history and magic, and the colours seem to be of a Douanier Rousseau of modern cinema.<br /><br />This is not a perfect film either. The principal flaw is the length, some editing and shortening would have been useful, as at some point in time the director seems to have run out of ideas and repetitions show up. It is yet one of the most catching, amusing, moving films that I have seen lately.