Natuurlijk zijn de plot, het scenario en vooral de casting sterk in de film. Er zijn zo veel mooie dingen te zien. Een aspect dat me vooral aanstond was het idee dat de tegenstander <0xE2><0x80><0x93> Luzhini's (Turturro's) ex-mentor <0xE2><0x80><0x93> zijn kwaad aan de zijlijn uitleeft. Zijn schaaktegenstander <0xE2><0x80><0x93> een Italiaanse dandy in driedelig pak en wandelstok <0xE2><0x80><0x93> blijkt een echte heer te zijn, en een waarlijk goede schaker. Het moet gezegd worden dat de 'tegenstander' aan het eind edelmoedig meedoet aan het plan om de laatste wedstrijd voor het kampioenschap postuum te voltooien (Luzhin heeft een vlieger uit een raam gehaald <0xE2><0x80><0x93> treurig, maar voor hem een bevrijding) door middel van de labiele weduwe van het genie (Emily Watson). De verdediging (die hij in een laat moment van helderheid uitwerkte) mag gespeeld worden. De Italiaanse heer beveelt het stuk aan en noemt het briljant. Over een dramatisch 'eindspel' gesproken!
Of course the plot, script, and, especially casting are strong in the film. So many fine things to see. One aspect I liked especially is the idea of the antagonist--Luzhini's (Turturro's)--ex-mentor working his evil on the sidelines. His chess opponent--an Italian dandy in three piece and cane--turns out to be a real gent, and a truly fine chess player. To his credit the "opponent" nobly goes along with the plan at the end to complete the final game for the championship posthumously (Luzhin has taken a flyer out a window--sad, but so releasing to him)by way of the unstable genius' widow (Emily Watson.) In death, then, because of the gallantry of an honorable chess master, Luzhin's defence (which he worked out in a late moment of lucidity) is allowed to be played. The Italian gent commends the play and calls it brilliant. Talk about a dramatic "end game!"