'Kolchak: de Nachtsluiper' is een enorm onderhoudende tv-serie waarin een opdringerige, sarcastische verslaggever van in de veertig herhaaldelijk ten strijde trekt tegen bovennatuurlijke (en soms buitenaardse) krachten. De serie, die gebaseerd is op twee zeer populaire tv-series over de Kolchak-figuur, stierf halverwege de jaren zeventig een snelle dood vanwege de lage kijkcijfers, maar is desondanks nog steeds een sterke cultserie. Maar zal de gemiddelde moderne kijker in staat zijn om Kolchak en zijn wekelijkse confrontaties met de ondoden te doorgronden?<br />Dat is eigenlijk een lastige vraag om eerlijk te beantwoorden. Aanhangers van deze serie hebben de neiging om te zeggen dat het een formulering is die hopeloos gedateerd is. Aan de andere kant zeggen fans dat het goed geschreven, goed geacteerd en soms echt griezelig is. En ik? Ik heb in beide kampen een voet aan de grond gekregen. Ik heb de laatste tijd met volle teugen genoten van alle twintig afleveringen van Kolchak op dvd, hoewel ik duidelijk kan zien dat de serie grote gebreken heeft.<br />Ik zal het eerst hebben over de vraag of Kolchak fictie is. Welnu, ik denk dat we het er allemaal over eens kunnen zijn dat de meeste tv-programma's formules hebben <0xE2><0x80><0x93> zo ongeveer elke aflevering van Columbo ontvouwt zich volgens hetzelfde patroon, bijvoorbeeld. Herhaling is op zich niet per se slecht; in feite hebben critici al lang geleden erkend dat het publiek vaak geniet van, en actief op zoek is naar, herhalingen van amusement. Het probleem met Kolchak is echter dat de formule gewoon té rigide is <0xE2><0x80><0x93> hij is zelfs naar de meest edelmoedige maatstaven te veel herhaald. In bijna elke aflevering onderzoekt Koltsjak een moord en komt hij erachter dat die is gepleegd door een of ander monster. Hij probeert een verhaal over dat monster in de openbaarheid te brengen, maar zijn uitgever Vincenzo blokkeert hem, altijd op grond van het feit dat Koltsjak niet voldoende bewijs heeft om zijn beweringen dat er bovennatuurlijke krachten aan het werk zijn te ondersteunen. En helaas wordt Koltsjak ook door de politie tegengewerkt. Dus uiteindelijk doet Koltsjak wat onafhankelijk onderzoek naar het monster, ontdekt hij hoe hij het kan doden... en doodt het dan. Zonder ceremonie, zonder beloning, zonder er een groot verhaal over te schrijven. Het gaat altijd maar over monsters, en Vincenzo gelooft het nooit... Nou, waarom ontslaat Vincenzo Koltsjak dan niet, of laat hem opsluiten? Dat zou elke normale baas doen. Maar de serie schuwt dat realisme en houdt Vincenzo en Koltsjak liever als komische antagonisten. Dientengevolge zijn veel van de scènes die ze samen spelen ongelooflijk <0xE2><0x80><0x93> hoewel ze ook heel grappig zijn.<br />De allerbeste afleveringen van Koltsjak slagen er echter in de beperkingen van deze formule te overtreffen, meestal omdat ze een of andere onverwachte wending bevatten. Deze selecte afleveringen zijn zo goed dat ze naar mijn mening grotendeels immuun zijn voor de kenmerkende kritiek op de serie. Een paar van mijn favorieten zijn:<br />Horror in the Heights <0xE2><0x80><0x93> een aflevering die...' Het is opvallend dat Koltsjaks dialogen groezelig, inventief en sociaal bewust zijn. Koltsjaks dialogen hebben een ongewoon scherpe en cynische ondertoon. Hoewel het script nauw aan de Koltsjakse formule is gelieerd, is het (geschreven door veteraan Jimmy Sangster van de Hammer Studio's) opmerkelijk geletterd en duikt het diep in de achtergrond van het monster.<br />The Devil's Platform <0xE2><0x80><0x93> een mogelijke inspiratie voor de 'Omen'-films, deze episode valt me op omdat de schurk <0xE2><0x80><0x93> een heel jonge Tom Skerritt <0xE2><0x80><0x93> Koltsjak verleidt met een satanisch contract vol lekkers (en door dat te doen veel over het karakter van de verslaggever prijsgeeft).<br />Vuurgevecht <0xE2><0x80><0x93> deze episode lijkt een slechte reputatie te hebben onder fans, maar ik heb ervan genoten omdat het zo'n mooi verhaal is.' Ik heb een geweldig dwaalspoor en een echt griezelig, bijna onstuitbaar lijkend monster.<br />Hoewel ik deze drie afleveringen heb uitgekozen om te prijzen, zou ik zeggen dat de meeste verhalen op z'n minst vermakelijk zijn. Ik durf te wedden dat er in de 20-aflevering maar twee complete sukkels zitten: Primal Scream, dat gaat over aapmensen die in Chicago rondrennen, en Sentry, dat de stomste schepselenvermomming heeft uit de geschiedenis van de filmindustrie (en deze beoordeling is afkomstig van een levenslange fan van Doctor Who en Godzilla!).<br />Over het geheel genomen is dit dus een goede serie. Een beetje herhaling, een beetje goedkoop misschien, maar het heeft elementen van grootsheid. McGavin was een geweldige karakterspeler, en deze serie is de moeite waard om alleen naar te kijken.
"Kolchak: the Night Stalker" is a hugely entertaining TV series in which a pushy, sarcastic, forty-something reporter is repeatedly drawn into mortal combat with supernatural (and occasionally extraterrestrial) forces. Based on a very popular pair of TV movies featuring the Kolchak character, this series died a quick death in the mid-1970s due to low ratings, but it nevertheless maintains a strong cult following today. But will the average modern-day viewer be able to dig Kolchak and his weekly clashes with the undead? <br /><br />That's actually a tough question to answer fairly. Detractors of this series tend to argue that it's formulaic and hopelessly dated. On the other hand, fans argue that it's cleverly written, well-acted, and sometimes genuinely spooky. And me? I've got a foot in both camps. I thoroughly enjoyed watching all 20 episodes of Kolchak on DVD recently, though I can plainly see that the series has major flaws.<br /><br />I'll address the question of Kolchak being "formula" fiction first. Now, I think we can all agree that most TV shows have formulas - just about every episode of Columbo unfolds according to the same pattern, for example. Repetition is not necessarily a bad thing in itself; in fact, critics have long recognized that audiences often enjoy, and actively seek out, repetitive entertainment. However, the problem with Kolchak is that its formula is simply TOO rigid - it's too repetitive even by the most generous standards.<br /><br />In almost every episode, Kolchak investigates a murder, and figures out that it was committed by some form of monster. He tries to publish a story about said monster, but his editor Vincenzo blocks him, always on the grounds that Kolchak doesn't have sufficient evidence to support his claims that supernatural forces are at work. And, alas, Kolchak is also obstructed by the police. So, in the end, Kolchak does some independent research on the monster, figures out how to kill it... and then kills it. Without ceremony, or reward, or writing a big story about it.<br /><br />You can see where this ever-so-strict formula might get tiresome, right? I'm particularly mystified by Vincenzo - if Kolchak's always raving about monsters, and Vincenzo never believes it... well, then, why doesn't Vincenzo fire Kolchak, or have him committed? That's what any normal boss would do. But the series eschews such realism and prefers to keep Vincenzo and Kolchak as comical antagonists. As a result, many of their scenes together are profoundly unbelievable - though they are also quite funny.<br /><br />The very best episodes of Kolchak manage to vault over the limitations of this formula, however, usually because they contain some kind of unexpected twist. These select episodes are good enough that I think they're largely immune to typical criticisms of the series. Some of my favorites include: <br /><br />Horror in the Heights - an episode that's noteworthy for being grimy, inventive and socially aware. Kolchak's dialog has an unusually sharp and cynical edge. Though it adheres closely to the Kolchak formula, the script (written by Hammer Studios veteran Jimmy Sangster) is remarkably literate, and it delves deeply into the monster's backstory.<br /><br />The Devil's Platform - a possible inspiration for the "Omen" films, this episode stands out to me because the villain - a very young Tom Skerritt - tempts Kolchak with a satanic contract full of goodies (and, in so doing, reveals a lot about the reporter's character.) <br /><br />Firefall - this episode appears to have a bad reputation among fans, but I enjoyed it because it's got a great red herring and a really creepy, almost unstoppable-seeming monster.<br /><br />Though I've singled out these three episodes for praise, I'd say that most of the stories are entertaining at the very least. For my money, there are only two complete turkeys in the 20-episode run: Primal Scream, which is about monkey-men running rampant in Chicago, and the Sentry, which features the dumbest-looking creature makeup in the history of filmed entertainment (and this assessment is coming from a lifelong Doctor Who and Godzilla fan!) <br /><br />On balance, then, this is a good series. A little repetitive, a little cheesy perhaps, but it has elements of greatness. Even during the weaker episodes, Darren McGavin's wonderful performance as the caustic, world-weary, endlessly funny Kolchak truly shines. He carries the series effortlessly, in a way that, for example, Sarah Michelle Gellar never managed on "Buffy." McGavin was one great character actor, and this series is worth watching for him alone.