'Baby Face' is een melodrama van voor de code, met in de hoofdrollen een heel jonge Barbara Stanwyck, een bijna onherkenbare George Brent en Theresa Harris. Het gaat over een meisje dat naar de stad gaat om het goed te maken... of moet ik zeggen om tijd te maken. Stanwycks vader heeft haar om de een of andere reden haar hele leven in het sjofele, depressieve, smerige Erie, Pennsylvania, als pooier gebruikt. Na de dood van haar vader raadt een oudere vaderfiguur, die weet wat ze heeft doorgemaakt en echt om haar toekomst geeft, haar aan om naar de grote stad te gaan en daar van de kansen te profiteren <0xE2><0x80><0x93> en niet van de gemakkelijke kansen <0xE2><0x80><0x93> en de weg van de minste weerstand te kiezen. (Let wel, ik heb de gecensureerde versie gezien en niet de ongecensureerde <0xE2><0x80><0x93> dit deel van de film is opnieuw opgenomen voor de censuur.) Zij en Chico (Harris) gaan naar New York, waar Lily (bijnaam: Baby Face) besluit dat de zijweg een stuk gemakkelijker is en haar een stuk sneller zal brengen waar ze heen wil. In de beroemdste scène van de film brengt de camera ons van de ene verdieping naar de andere, terwijl Lily haar weg naar de top slaapwandelt. Uiteindelijk weet ze de grote man zelf in te palmen en kan ze haar gewone baan opzeggen. Er volgen problemen en al snel is ze betrokken bij een enorm schandaal. <br /><0x3E><0x3E> Stanwyck draagt veel make-up en voor het grootste deel van de film is ze zo koel als een komkommer, terwijl ze de ene man na de andere verleidt zonder ergens spijt van te hebben, en ze is geweldig in het spelen van het onschuldige slachtoffer. In een van de scènes zit ze naar een fortuin aan juwelen te staren, terwijl ze een zwarte jurk draagt die eruitziet alsof hij aan de bovenkant met diamanten is versierd. Dan vraagt ze Chico om een andere zaak, en die is gevuld met nog meer juwelen, plus effecten. Allemaal in een dagtaak.<br /><0x3E><0x3E> Theresa Harris was een interessant talent <0xE2><0x80><0x93> je kon haar neerbuigend of glamoureus afschilderen, en ze was ook een getalenteerd zangeres en danseres. Hier zingt of neuriet ze de hele tijd het thema van de film, 'St. Louis Woman'. Ze heeft letterlijk aan tientallen films meegewerkt en is hier heel goed als vriendin van Stanwyck, en haar beste werk dateert uit het pre-codetijdperk. Als een bizar bijproduct van de code kregen zwarten in films vaak minder te doen nadat de code was ingevoerd.<br />Pre-codefilms zouden seksueel gezien veel opvallender kunnen zijn en daarom, hoewel ze al zeventig jaar oud zijn, moderner kunnen lijken. Ook al hoefden deze films geen morele afloop te hebben, Baby Face leert haar lessen <0xE2><0x80><0x93> hoe het leven uiteindelijk toch lijkt op wat het is. Er waren verscheidene eindes van deze film, allemaal met dezelfde boodschap. Het einde dat ik zag had een extra scène, maar blijkbaar waren er nog twee andere eindes die niet door de censuur waren gekomen. In elk geval is het een leuke verrassing. 'Baby Face' is een belangrijke film in de filmgeschiedenis <0xE2><0x80><0x93> je moet hem zien.
"Baby Face" is a precode melodrama starring a very young Barbara Stanwyck, an almost unrecognizable George Brent, and Theresa Harris. It's about a girl who goes to the city to make good...or should I say make time. Stanwyck's father has been pimping her for one reason or another her whole life in dingy, depressed, filthy Erie, Pennsylvania. After her father dies, one older father type who knows what she's been through and truly cares about her future advises her to go to the big city and take advantage of opportunities there - and not the easy ones - and to take the high road in life. (Note that I saw the censored version and not the uncut - this part of the film was redone for the censors.) She and Chico (Harris) go to New York where Lily (nickname: Baby Face) decides the low road's a lot smoother and will get her where she wants to go a lot faster. In the movie's most famous scene, the camera moves us up the corporate ladder by taking us from floor to floor as Lily sleeps her way to the top. She finally corrals the big man himself and is able to quit her day job. Trouble follows, and she's soon involved in a huge scandal.<br /><br />Stanwyck wears lots of makeup and for most of the film is cool as a cucumber as she seduces one man after another with no regrets, and she's great at playing the innocent victim. In one scene, she sits staring at a king's ransom in jewels while wearing a black dress that looks like it's decorated with diamonds at the top. Then she asks Chico for another case, and that's filled with more jewelry, plus securities. All in a day's work.<br /><br />Theresa Harris was an interesting talent - she could be played down or glamorous, and was a talented singer and dancer as well. Here, she sings or hums the movie's theme, "St. Louis Woman" throughout. She worked in literally dozens of movies and is very good here as a friend of Stanwyck's, her best work being in the precode era. As a bizarre byproduct of the code, blacks were often given less to do in films after it was put in place.<br /><br />Precode films could be more sexually blatant and therefore, though they're 70+ years old, seem more modern. Even though these films didn't have to have moral endings, Baby Face learns her lessons - how like life it is after all. There were several endings of this film, all with the same message. The one I saw had an added scene, but apparently, there were two other endings that didn't pass the censors. (There wasn't a code but there were always censors.) At any rate, it's a neat surprise. "Baby Face" is an important film in movie history - a must see.