Maar het is nogal hilarisch, tenminste als je op Weird Al bent opgegroeid, zoals ik. Het is een nepdocumentaire over zijn leven en carrière, die begint met het supersterrendom en teruggaat om de oorsprong te traceren. Het is hier en daar een beetje onevenwichtig, maar sommige fragmenten zijn nog steeds erg grappig, vooral als hij naar Japan gaat. Hoewel het niet zo emotioneel gestructureerd is als Lost in Translation en hij geen liefde vindt, hoe vluchtig ook, neemt hij wel in een fles de absoluut bizarre culturele melange op die het leven op straat in Tokio is.<br />Misschien wordt Weird Al niet erkend als de inzichtelijke culturele commentator die hij is; misschien zou een roos onder een andere naam net zo zoet ruiken. Maar toch, dit is een grappige film.
But it is kinda hilarious, at least if you grew up on Weird Al, like I did. It's a mockumentary about his life and career, beginning with superstardom and going back to trace the origins. It's uneven in places, but some of the segments are still very funny, particularly when he goes to Japan. Although it's not quite as emotionally textured as Lost in Translation, and he doesn't find love however fleeting, he does capture in a bottle the absolutely bizarre cultural melange that is Tokyo street life.<br /><br />Perhaps Weird Al isn't recognized as the insightful cultural commentator that he is; perhaps a rose by any other name would smell just as sweet. Still, this is a funny movie.