De horrorfilms van de Poverty Row uit de jaren dertig en veertig deprimeren me. God weet dat ik niets tegen lowbudgetfilms heb, maar de films die in die tijd werden geproduceerd hebben zo'n naargeestige, sjofele uitstraling <0xE2><0x80><0x93> en, uiteindelijk, zijn gewoon niet erg goed. 'The Corpse Vanishes' is net iets onderhoudender dan uitgekauwde rotzooi als 'The Invisible Ghost' en 'The Ape Man', maar het is geen klassieker. Bela Lugosi, die zijn hoogtijdagen in 'Dracula' allang achter de rug heeft, speelt weer een krankzinnige dokter; de ondraaglijke Elizabeth Russell speelt zijn vrouw. Ze slapen in doodskisten omdat, zoals Lugosi aan een twijfelachtige jonge verslaggeefster (Luana Walters) uitlegt, een doodskist veel comfortabeler is dan een bed. Angelo Rossitto en Minerva Urecal zijn er ook, wat hardcorefans van films uit de jaren dertig en veertig misschien wel zal aanspreken.
The Poverty Row horror pictures of the 1930s and '40s depress the hell out of me. God knows I have nothing against low-budget films, but the ones produced in that period have such a dreary, shabby look about them--and, in the final analysis, just aren't very good. "The Corpse Vanishes" is slightly more entertaining than bottom-of-the-barrel dreck like "The Invisible Ghost" and "The Ape Man", but it's no classic. Bela Lugosi, long past his "Dracula" heyday, plays yet another mad doctor; the unbearable Elizabeth Russell plays his wife. They sleep in coffins because, as Lugosi explains to a doubtful young female reporter (Luana Walters), a coffin is much more comfortable than a bed. Ho hum. Angelo Rossitto and Minerva Urecal are also on hand, which might please hardcore fans of '30s and '40s films.