Ik ben dol op deze film en het ergert me dat zoveel'recensenten' hem onder de Peter Jackson-trilogie rangschikken. Een gedramatiseerde roman is altijd interpretatief; vooral een geanimeerde film is afhankelijk van de visie van de kunstenaar en moet op zijn eigen voorwaarden beoordeeld worden. Als purist spreek ik uit dat dit een mooier eerbetoon aan Tolkien is dan de gemoderniseerde versie. Hoewel deze film zijn gebreken heeft, blijft hij trouw aan de bron, vooral wat de personages betreft.<br />In de Jackson-versie is Tolkiens Frodo nauwelijks herkenbaar: vanaf de eerste scènes wordt hij afgebeeld als een zwakkeling, die voortdurend wankelt, gemanipuleerd wordt door krachten om hem heen en nooit op zijn eigen twee benen staat (dit is letterlijk en figuurlijk waar). Je vraagt je af waarom het lot dit slappe koekje heeft gekozen om die ene ring naar de Doemspleten te brengen. Jackson herschrijft Tolkien onvergeeflijk en berooft Frodo van zijn mooiste moment wanneer hij zich door Arwen van de Ringgeesten laat redden... Bakshi's versie respecteert het origineel en geeft een Frodo weer die de Ringgeesten opeist. 'Ga terug en val me niet meer lastig!' De film verkent de kameraadschap tussen Legolas en Gimli beter in een paar doordachte scènes die in Jacksons versie volkomen ontbreken. Op dezelfde manier zien we Boromir spelen met Pepijn en Merijn, het idee van kameraadschap versterkend. Naar mijn smaak is de kameraadschap in de geanimeerde versie meer ontwikkeld dan de actie in het echt.<br />Tolkiens poëzie is een belangrijk ingrediënt in de romans en Bakshi brengt hier eer aan in een van mijn favoriete scènes: wanneer Frodo het 'Vrolijke oude herberg' zingt, enkele minuten voor hij Stapper binnenstrompelt. De opgewekte melodie vormt een ijzingwekkend contrast met de donkerder themamuziek wanneer Frodo enkele seconden later, onzichtbaar voor zijn vrienden maar zichtbaar voor de schimmen, gevaarlijk zichtbaar is. Dit is een van de meest sfeervolle delen van de film en telkens als ik het zie, krijg ik er koude rillingen van.<br /><br />De goed gedocumenteerde budget- en tijdsbeperkingen beperken de uiteindelijke impact van deze film, maar als hij was voltooid, zou hij misschien meer kijkers hebben getrokken. Nu is hij het kijken waard. Zelfs de criticasters geven toe dat Peter Jackson veel van zijn inspiratie uit dit prototype heeft gehaald.
I'm fond of this film and it vexes me that so many "reviewers" rank it below the Peter Jackson trilogy. A filmed novel is always interpretive; in particular an animated film relies on the artist's vision and should be judged on its own terms. Speaking as a purist, this is a finer homage to Tolkien than the updated version. While this film has its flaws it stays truer to the source, especially so far as the characters are concerned.<br /><br />In the Jackson version Tolkien's Frodo is barely recognizable: from the first scenes he is portrayed as a weakling, constantly wavering, manipulated by forces around him and never standing on his own two feet (this is physically and metaphorically true.) You wonder why fate chose this limp biscuit to carry the one ring to the Cracks of Doom. Jackson unforgivably rewrites Tolkien and robs Frodo of his finest moment when he allows Arwen to rescue him from the Ringwraiths...Bakshi's version respects the original, presenting a Frodo who demands the wraiths "Go back and trouble me no more!" Bakshi sustains Frodo's character as Tolkien conceived it. We see his decline as the weight of his burden increases. Frodo is so pivotal to Lord of the Rings you wonder why Jackson took such liberties (he does so with numerous characters)since character development propels the plot to its inevitable conclusion. Bakshi's film better explores the companionship between Legolas and Gimli in a few judicious scenes that are completely lacking in Jackson's version. Similarly we see Boromir horsing with Pippin and Merry, furthering the idea of fellowship. For my liking the camaraderie is more developed in the animated version than the live action.<br /><br />Tolkien's poetry is an important ingredient in the novels and Bakshi makes tribute to this in one of my favorite scenes: when Frodo sings the "Merry Old Inn" song, minutes before stumbling into Strider. The cheery tune is chillingly juxtaposed with the darker theme music when seconds later, invisible to his friends but visible to the wraiths, Frodo is dangerously exposed. This is one of the most atmospheric portions of the film and chills me whenever I see it.<br /><br />The well documented budget/time restrictions limit this film's final impact but had it been completed it may have resonated with more viewers. As it is, it's worth a look. Even its detractors admit that Peter Jackson derived much of his inspiration from this prototype.