Mae Clarke zal altijd herinnerd worden als het meisje wier gezicht James Cagney een grapefruit liet zien in de bioscoop van hetzelfde jaar, THE PUBLIC ENEMY. Ze zal niet herinnerd worden om dit vreemde verhaaltje over het meisje van een gangster dat ontdekt dat haar verleden altijd bij haar zal zijn.<br />In sommige opzichten ziet dit er een beetje antiek uit voor 1931, bijna alsof je naar de beroemde inerte lichten van New York uit 1928 kijkt. Deze poging om het standpunt van de vrouw als tranentrekker in het genre te brengen werkt niet, en Mae Clarke is ook niet de actrice die de moeite moet doen.
Mae Clarke will always be remembered as the girl whose face James Cagney showed a grapefruit into in the same year's THE PUBLIC ENEMY. She will not be remembered for this weird little story about a a hood's girl who finds that her past will always be with her.<br /><br />In some ways, this looks a bit antique for 1931, almost as if you are looking at 1928's famously inert LIGHTS OF NEW YORK. But don't be fooled. Although Ted Tetzlaff's photography is still in the big scenes, there's lots of movement, indicating distraction to the moviegoers in the set-ups to them. But in competition with the fast-paced stuff that it seems that everyone was doing at Warner's, this attempt to bring the woman's viewpoint into the genre as a tearjerker doesn't work, nor is Mae Clarke the actress to carry the effort.