'Shock Corridor (1963)' was mijn eerste film van Samuel Fuller, en ik was onder de indruk van de scherpzinnige combinatie van B-film en esthetische hoogstandjes van het grote budget, ook al was het verhaal zelf pure prutswerk. 'Pickup on South Street (1953)' was tien jaar eerder in Fullers carrière uitgebracht, kennelijk met een groter budget geproduceerd door een grote studio, Twentieth Century-Fox. Niettemin zijn de beelden nog steeds opvallend, omdat er een enigszins rauw, naturalistisch element in de fotografie zit, een beetje zoals in Dassins 'The Night and the City' (1950) en Kazans 'Panic in the Streets' (1950) (de laatste werd ook gefilmd door filmregisseur Joe McDonald). In sommige scènes duwt Fuller de camera zo dicht naar het gezicht van de acteurs dat ze...' 'Pickup on South Street' is een sterke film noir waarin de hoofdrol wordt gespeeld door Skip McCoy (Richard Widmark), die net uit de gevangenis komt en de tas van een vrouw in de ondergrondse (Jean Peters) te pakken weet te krijgen. Dat levert hem meer op dan hij oorspronkelijk had verwacht. De vrouw, Candy, en haar laffe ex-vriendje Joey (Richard Kiley) smokkelen uiterst geheime informatie naar de communisten, en McKoy heeft onverwacht een belangrijk rolletje met microfilm weten te bemachtigen. Zal hij de MacGuffin aan de juiste autoriteiten overhandigen of aan de hoogste bieder verkopen? Als 'Pickup on South Street' een tekortkoming heeft, dan is het dat het verhaal uitsluitend bedoeld lijkt om een anticommunistische agenda kracht bij te zetten, dat het stinkt naar propaganda die niet meer is voorgekomen sinds de Tweede Wereldoorlog (Dwight Taylor, die het verhaal schreef, schreef ook 'The Thin Man Goes Home', de enige propagandistische film van de serie na) en dat alle personages, zelfs de zelfvoldane Skip McCoy, uiteindelijk een patriot worden die zichzelf opoffert, een verandering die van het begin af aan voorspelbaar is. In de traditionele film noir krijgt de gewetenloze misdadiger altijd zijn verdiende loon, de rationele straf voor zijn zonden, maar blijkbaar niet als hij zijn land heeft gediend; patriottisme veegt de lei schoon. <br /><0x3E> Richard Widmark, een acteur op wie ik echt gesteld begin te raken, speelt de hooghartige zakkenroller kalm, maar altijd met die zweem van onbehagen die doet vermoeden dat hij meer afbijt dan hij kan afbijten. De openingsscène in de trein is de mooiste van de film, als McCoy ademloos en zwijgend in de handtas van zijn slachtoffer rommelt en zich Bressons 'Picknick' (1959) herinnert. Thelma Ritter is geweldig als een vermoeide straatvrouw die informatie doorgeeft aan iedereen die er maar voor wil betalen (hoewel ze natuurlijk een grens trekt bij de communisten). Jean Peters is goed gecast als de ordinaire dame die informatie doorgeeft aan de tegenpartij, en ze speelt de rol vrijwel geheel zonder enige glamour. Fuller zou de actrice hebben gecast op grond van de opmerking dat ze de enigszins kromme benen van een prostituee had. Niettemin moet Peters een verzonnen liefdesrelatie met Widmark hebben gehad, die de pogingen van de film om realisme te bewerkstelligen in feite ondermijnt. Fascinerend genoeg werd 'Pickup on South Street' bij de première door de FBI onmiddellijk veroordeeld als communistische propaganda, en de communistische partij veroordeelde het als precies het tegenovergestelde. Kun je nagaan.
'Shock Corridor (1963)' was my first film from Samuel Fuller, and there I was impressed with the director's astute blending of B-movie and big-budget aesthetics, even if the story itself was pure schlock. 'Pickup on South Street (1953)' was released a decade earlier in Fuller's career, obviously produced on a larger budget from a big-name studio, Twentieth Century-Fox. Nevertheless, the visuals are still notable in that there's a somewhat raw, naturalistic element to the photography, not unlike Dassin's 'The Night and the City (1950)' and Kazan's 'Panic in the Streets (1950)' {the latter was also shot by cinematographer Joe McDonald}. In some scenes, Fuller shoves the camera so close to his actors' faces that they're out of focus, bluntly registering the intimate thoughts, emotions and brief inflections that are communicated through that most revealing of facial features, the eye. Though (unexpectedly) prone to melodrama, and with just a hint of anti-Communist propaganda, 'Pickup on South Street' is a strong film noir that succeeds most outstandingly in its evocation of setting  the underground of New York City.<br /><br />When just-out-of-prison pickpocket Skip McCoy (Richard Widmark) snags the purse of a woman on the subway (Jean Peters), he pockets more than he'd originally bargained for. The woman, Candy, and her cowardly ex-boyfriend Joey (Richard Kiley) had been smuggling top-secret information to the Communists, and McKoy has unexpectedly retrieved an important roll of micro-film. Will he turn in the MacGuffin to the proper authorities, or sell it to the highest bidder? If 'Pickup on South Street' has a flaw, it's that the story seems designed solely to bolster an anti-Communist agenda, reeking of propaganda like nothing since WWII {Dwight Taylor, who supplied the story, also notably wrote 'The Thin Man Goes Home (1944),' the only propagandistic movie of the series}. For no apparent reason, every identifiable character  even the smugly self-serving Skip McCoy  eventually becomes a self-sacrificing patriot, the transformation predictable from the outset. In traditional film noir, the unapologetic criminal always gets his comeuppance, the rational punishment for his sins, but apparently not when they've served their country; patriotism wipes the slate clean.<br /><br />Richard Widmark, an actor who I'm really beginning to like, plays the haughty pickpocket with composure, though always with that hint of ill-ease that suggests he's biting off more than he can chew. The opening scene on the train is the film's finest, as McCoy breathlessly and silently fishes around in his victim's hand bag, recalling Bresson's 'Pickpocket (1959).' Thelma Ritter is terrific as a tired street-woman who'll peddle information to anybody willing to pay for it (though, of course, she draws the line at Commies). Jean Peters is well-cast as the trashy dame passing information to the other side, playing the role almost completely devoid of glamour; Fuller reportedly cast the actress on the observation that she had the slightly bow-legged strut of a prostitute. Nevertheless, Peters must suffer a contrived love affair with Widmark that really brings down the film's attempts at realism. Fascinatingly, upon its release, 'Pickup on South Street' was promptly condemned as Communist propaganda by the FBI, and the Communist Party condemned it for being the exact opposite. Go figure.