Deze musical is beslist gemengd, en geen van de elementen past echt bij elkaar, maar op de een of andere manier slaagt hij erin om voor het grootste deel aangenaam te zijn. De plot bevat enkele elementen van Wodehouses roman, maar geen van de deugden ervan, hoewel hij het scenario heeft geschreven. De liedjes, hoewel charmant, hebben niets te maken met deze specifieke film en worden ongewoon grof in de plot geperst, zelfs naar pre-Oklahomamaatstaven. Burns en Allen doen hun gebruikelijke sjtick heel bekwaam, maar missen de toon van de rest van de film met ongeveer veertig IQ-punten.<br />Er zijn een paar hoogtepunten. Reginald Gardiner levert goed werk als hij zich herinnert dat dit een talkie is, en houdt op met beroven als een stille acteur. En er zijn een paar teksten die alleen door Wodehouse geschreven kunnen zijn, hoewel het grootste deel van de film aanvoelt als de productie van een van de Hollywood-bijeenkomsten die hij later parodieerde.
This musical is decidedly mixed, and none of the elements really fit together, but it somehow manages to be mostly enjoyable. The plot contains some of the elements of Wodehouse's novel, but none of its virtues, though he co-wrote the script. The songs, though charming, have nothing to do with this particular film, and are unusually crudely squeezed into the plot, even by pre-Oklahoma standards. Burns and Allen do their usual shtick quite competently, but it misses the tone of the rest of the film by about forty IQ points.<br /><br />There are a few high points. Reginald Gardiner does good work when he remembers that this is a talkie, and stops mugging like a silent actor. And there are a few bits of writing which could only have been written by Wodehouse, though most of the film feels like the production of one of the Hollywood meetings he later parodied.