Rosenstrasse is meer een intieme film dan een van epische proporties, wat veel filmbezoekers die op zoek waren naar een soortgelijke plot van Pianisten had kunnen weerhouden. Gelukkig kiest Von Trotta, een goede scenarist, voor een feministische blik op een tijdperk dat te veel geïllustreerd wordt door zijn kleurrijke buitenkant, maar te weinig geanalyseerd wordt in termen van intimiteit en vanuit het standpunt van de gewone Arische Duitser, in plaats van vanuit een Joods gezichtspunt. Rosenstrasse vindt zijn kracht in de niet opgeworpen lasten van mensen die gevangen zitten in historische omstandigheden waarvan ze het slachtoffer worden. Het tempo van de film is introspectief, schrijnend traag, mediterend. Bovendien zijn de personages zo levendig, terwijl overgangen tussen generaties en het verstrijken van de tijd handig zijn uitgewerkt. Rosenstrasse is geen meesterwerk, en sommige vertelfouten zijn goed te onderscheiden. Een andere fout ligt in de triviale filmstijl, die niet in staat is de intensiteit te vangen van het innerlijke drama dat door de personages wordt beleefd. Niettemin is deze film de moeite van het bekijken waard. Ten slotte maakt Rosenstrasse deel uit van de laatste trend in de Duitse films die te maken hebben met de geesten van een nachtmerrieachtig verleden, een trend die ook voorkomt in uitstekende films als _Nowhere in Africa_ en recentelijk in _The Downfall_. Ik zou deze film aanbevelen aan degenen die weten hoe ze verder moeten lezen dan de beelden.
Rosenstrasse is more an intimate film than one of epic proportions, which could have kept away many film goers looking for a Pianist similar plot. Fortunately, Von Trotta, a good screenwriter, opts for a feminist peep to an era too much illustrated on its colorful exterior, but too little analyzed in terms of intimacy and from the point of view of ordinary Aryan German rather from a Jewish standpoint. Rosentrasse finds its strength in these unsung burdens of people trapped within historical circumstances of which they emerge as victims. The pace of the film is introspective, poignantly slow, meditative. Besides, the characters are so vivid while transitions between generations and the passing of time has been deftly crafted. Rosenstrasse is not a masterpiece, and some narrative flaws are well discerned. Another fault lies on a trivial cinematography unable to capture the intensity of the internal drama lived by the characters. Nevertheless, this film is worth seeing. Finally, Rosenstrasse is part of the last trend in German films dealing with the ghosts of a nightmarish past,trend that includes such excellent films as Nowhere in Africa, and recently, the controversial Downfall. I would recommend this film to those who know how to read beyond the images.