Na _Beau travail_ wachtte iedereen op het vervolg van het meesterwerk van Claire Denis, maar dat kwam niet. Nu wel. Denis maakt een kwantumsprong in deze film, een orgie van prachtige cinematografie, elliptische montage en opzettelijk obscuur vertelde gebeurtenissen die vreemd aanvoelen en nog vreemder overkomen. Er is een nominaal plot (voor een deel ontleend aan het boek van Jean-Luc Nancy met dezelfde naam) over een volwassen man die een harttransplantatie nodig heeft en die op zoek is naar een zoon uit Tahiti die hij lang geleden in de steek heeft gelaten; maar het is vooral een verkenning van het idee van inbreuken op persoonlijke en culturele waarden. Er zijn een paar bezichtigingen voor nodig om het volledig te begrijpen, en het heeft 'Ik heb het dit jaar gezien. Je loopt het gevaar het te missen.'
After "Beau travail", everybody was waiting for Claire Denis to make a follow-up masterpiece that never arrived. Now it has. Denis makes a quantum leap in this film, an orgy of gorgeous cinematography, elliptical editing and willfully obscure narrative events that feels strange and acts even stranger. There's a nominal plot (derived partly from the Jean-Luc Nancy book of the same name) about a mature man in need of a heart transplant and who seeks a Tahitian son he abandoned long ago; but mostly it's an exploration of the idea of intrusions personal and cultural. It takes a couple of viewings to fully comprehend, and has pacing problems close to the end, but it's still more advanced and gripping than anything else I've seen this year. Miss it at your peril.