Dit is toevallig een van mijn favoriete horrorfilms. Het is een rijke, stijlvolle productie met een uitstekende cast van ensembleacteurs, prachtige cinematografie op locatie, een meeslepende musicalmelodie, een intelligent en nieuw plotthema en een sfeer van angst en dreiging. Het doet denken aan klassieke films als ROSEMARY'S BABY en THE SHINING, waarin jonge, kwetsbare vrouwen het slachtoffer worden van bovennatuurlijke krachten in oude, griezelige gebouwen met een macaber verleden. Hier speelt CRISTINA RAINES een topmodel uit New York City, Alison Parker. Haar vrolijke, spontane uiterlijk maskeert een diepgewortelde, gekwelde ziel. Dit wordt bewezen door de onthulling dat ze in het verleden twee zelfmoordpogingen heeft gedaan <0xE2><0x80><0x93> de eerste keer als tienermeisje nadat ze haar ontaarde vader had betrapt terwijl hij met twee vrouwen in bed lag te rollebollen, waarna hij een zilveren crucifix van haar hals heeft gerukt en op de grond heeft gegooid, en de tweede keer nadat de vrouw van haar getrouwde vriend, de advocaat, zelfmoord zou hebben gepleegd omdat ze van hun affaire had gehoord. Terwijl ze tegen haar _beau_ (bespeeld door een gepast slijmerige Chris Sarandon) zegt dat ze een jaar of zo op zichzelf moet wonen, beantwoordt ze een advertentie in de krant voor een volledig gemeubileerd, ruim tweekamerappartement in een oud herenhuis in Brooklyn Heights. Dit gebouw bestaat echt en bevindt zich op Montague Terrace nummer 10, vlak bij de Brooklyn Heights Promenade bij Remsen Street. De producenten filmden in het gebouw en de appartementen en betaalden de bewoners natuurlijk voor het ongemak. De makelaar, ene mevrouw Logan (AVA GARDNER), schijnt erg geïnteresseerd te zijn in Alisons appartement <0xE2><0x80><0x93> een belangstelling die niet alleen verklaard kan worden door de 6% commissie die ze zou verdienen. Vooral als ze de huurprijs snel verlaagt van 500,00 naar 400,00 per maand. Alison stemt toe en als ze het gebouw met mevrouw Logan verlaat, ziet ze een oudere man die haar kennelijk zit aan te staren vanuit het raam op de bovenste verdieping. Juffrouw Logan identificeert de man voor haar als pater Halliran en zegt tegen Alison dat hij blind is. Alisons reactie is heel logisch: 'Blind? Waar kijkt hij dan naar?' Nadat ze is ingetrokken, ontmoet Alison een paar andere bewoners van het gebouw, onder wie een lesbisch stel dat gespeeld wordt door SYLVIA MILES en BEVERLY D'ANGELO, die Alison een ongemakkelijk welkom in het gebouw bezorgen. Alisons geestelijke gezondheid en fysieke welzijn beginnen al snel te verslechteren en ze wordt geplaagd door barstende hoofdpijnen en flauwtes. Als ze mevrouw Logan vertelt dat ze elke nacht wakker wordt van kletterend metaal en harde voetstappen in het appartement boven haar, is ze stomverbaasd als ze hoort dat er behalve de blinde priester en nu zijzelf, de afgelopen drie jaar niemand meer in dat gebouw heeft gewoond. Op een avond verzamelt ze de moed om haar nachtelijke kwelgeest onder ogen te komen, ze pakt een slagersmes en een zaklantaarn en gaat het appartement boven binnen. Ze wordt geconfronteerd met het door kanker geteisterde spook van haar dode vader en als hij achter haar aan komt, gebruikt ze het mes uit zelfverdediging. De politie onderzoekt het appartement en vindt geen sporen van geweld... geen lijk, geen bloed, niets. Toch vluchtte Alison het gebouw uit en viel op straat in elkaar, overdekt met bloed <0xE2><0x80><0x93> dat van haarzelf, naar later bleek. Maar er is niets aan haar te zien. Wat Alison niet beseft, tot de ontknoping van de film, is dat haar aanwezigheid in dat herenhuis een doel heeft. Ze werd daar neergezet om een reden <0xE2><0x80><0x93> een reden die teruggaat tot de Bijbelse geschiedenis van de Hof van Eden en van de engel Uriel die bij de ingang stond om hem tegen de duivel te beschermen. Zonder het te weten wordt ze door de katholieke kerk voorbereid om een belangrijke rol te spelen <0xE2><0x80><0x93> een rol die garandeert dat haar ziel, die voor haar twee zelfmoordpogingen verdoemd is, gered kan worden. Tegelijkertijd hebben de 'onzichtbare' buren, die meer blijken te zijn dan grillige zonderlingen, een andere agenda voor haar in gedachten. Dit is een competente en intelligent gemaakte film, die verrassend genoeg de Kerk en haar vertegenwoordigers in een overwegend sympathiek licht afschildert.
This happens to be one of my favorite horror films. It's a rich, classy production boasting an excellent cast of ensemble actors, beautiful on-location cinematography, a haunting musical score, an intelligent and novel plot theme, and an atmosphere of dread and menace. It's reminiscent of such classic films as ROSEMARY'S BABY and THE SHINING, wherein young, vulnerable women find themselves victimized by supernatural forces in old, creepy buildings with a macabre past. Here, CRISTINA RAINES plays a top New York City fashion model named Alison Parker. Her happy, outgoing exterior masks a deeply conflicted and troubled soul. This is evidenced by the revelation that in her past, she attempted suicide twice- once as a teenage girl after walking in on her degenerate father cavorting in bed with two women and having him rip a silver crucifix from her neck and toss it on the floor, and the second time, after her married lawyer-boyfriend's wife supposedly committed suicide over learning of their affair. Telling her beau(played by a suitably slimy CHRIS SARANDON) that she needs to live on her own for a year or so, she answers a newspaper ad for a fully-furnished, spacious one-bedroom apartment in an old Brooklyn Heights brownstone. This building actually exists and is located at 10 Montague Terrace right by the Brooklyn Heights Promenade off Remsen Street. The producers actually filmed inside the building and its apartments, paying the residents for their inconvenience, of course. The real estate agent, a Miss Logan(AVA GARDNER), seems to be very interested in having Alison take the apartment- an interest that cannot be solely explained by the 6% commission she would earn. Especially when she quickly drops the rental price from $500.00 a month to $400.00. Alison agrees and upon leaving the building with Miss Logan, notices an elderly man sitting and apparently staring at her from the top-floor window. Miss Logan identifies the man to her as Father Halliran and tells Alison that he's blind. Alison's response is very logical- "Blind? Then what does he look at?" After moving in, Alison meets some of the other residents in the building, including a lesbian couple played by SYLVIA MILES and BEVERLY D'ANGELO, who provide Alison with an uncomfortable welcome to the building. Alison's mental health and physical well-being soon start to deteriorate and she is plagued by splitting headaches and fainting spells. When she relays her concerns to Miss Logan about her sleep being disturbed on a nightly basis by clanging metal and loud footsteps coming from the apartment directly over her, she is dumbstruck to learn that apart from the blind priest and now herself, no one has lived in that building for the last three years. Summoning the courage one night to confront her nocturnal tormentor, she arms herself with a butcher knife and a flashlight and enters the apartment upstairs. She is confronted by the cancer-riddled specter of her dead father and uses the knife on him in self-defense when he comes after her. The police investigate and find no sign of violence in that apartment- no corpse, no blood, nothing. Yet Alison fled the building and collapsed in the street, covered in blood- her own, as it turns out. But there's nary a mark on her. What Alison doesn't realize until the film's denouement is that her being in that brownstone has a purpose. She was put there for a reason- a reason whose origin dates back to the Biblical story of the Garden of Eden and of the angel Uriel who was posted at its entrance to guard it from the Devil. She is being unknowingly primed and prepped by the Catholic Church to assume a most important role- one that will guarantee that her soul, which is damned for her two suicide attempts, can be saved. At the same time, the "invisible" neighbors, who turn out to be more than just quirky oddballs, have a different agenda in mind for her. This is a competent and intelligently done film and one that surprisingly portrays the Church and its representatives in a mostly sympathetic light.