Takashi Shimizu had een geweldige kans met een remake van zijn oorspronkelijke film Ju-On The Grudge. Hoewel ik die film niet heb gezien, durf ik te wedden dat er meer fantasie en originaliteit in zit (of een soort goedkope originaliteit, met andere woorden vaardigheid met bekende stijlfiguren uit de Japanse spookfilm) dan in zijn eigen geregisseerde remake. Misschien was het script geschreven om op de een of andere manier een verwrongen aantrekkingskracht te hebben, of ik denk toegankelijkheid, voor een Amerikaans publiek. Wat begint met een zekere potentie <0xE2><0x80><0x93> de suggestie dat er iets heel erg mis is met Bill Pullmans plotselinge bewegingen <0xE2><0x80><0x93> eindigt in een complete chaos. De spanning had op de situatie kunnen worden gebouwd <0xE2><0x80><0x93> een verpleegster die voor een gestoorde vrouw moet zorgen in een huis waar het spookt <0xE2><0x80><0x93> maar hij ondergraaft alles wat hij zijn publiek wil laten voelen. Bang? Wat dacht je van muziek die precies getimed is, zodat je precies weet wanneer je iets precies kunt verwachten. Een zwarte kat? Ja, waarom zou je dat spookjongending niet laten klinken als een kat om het griezelig te maken, wat in feite alleen maar griezelig is als je katten wilt. Een complot? Waarom zou je niet gewoon heen en weer schuiven tussen verleden en heden zonder dat er ook maar iets te zien is van een feitelijke stroom van hoe een verhaal verteld zou kunnen worden? t) of laten we ons dan maar druk maken om IEDEREEN in de cast.<br />Tegen de tijd dat de personages, of degenen die daar zijn om hun verhaal te doen, ons vertellen wat er aan de hand is of wat dan ook, heeft het weinig zin om ons daar druk om te maken. De film wordt slecht gemaakt (d.w.z. dat de 180-regel vele malen wordt overtreden en niet op een vergeeflijke of intrigerende manier), en de uitvoeringen zijn houterig, zelfs als ze er angstig of geschokt uitzien (vooral Gellar is teleurstellend, maar Pullman, die later na zijn eerste scène opduikt, is zwaar miscast). Zelfs als Shimizu probeert een gewone ouwe 'Boe' te doen, zoals wanneer de vrouw in het kantoorgebouw is en wordt achtervolgd door de Grudge-geest, is het nog steeds belachelijk. Kijk alleen maar als ze met die lift gaat en de geest zich op de achtergrond van de opnamen bevindt. Of je gaat mee, en zo ja, des te beter, of je lacht hysterisch om de resultaten. Reken maar op het laatste.<br />Ik weet niet helemaal zeker waar het mis is gegaan met dit project <0xE2><0x80><0x93> was het Shimizu die het opnieuw moest instellen voor de studio's, of gaf hij hem niet genoeg speelruimte met zijn vernieuwing van zijn visie? Of misschien had Raimi er wel iets over te zeggen en maakte hij de dingen verwarrender en/of saaier dan ze bij iemand anders zouden zijn. De Wreker geeft ons een heleboel informatie die nergens op slaat of ons op zijn minst wat gruwelvoer geeft om over na te denken. 's Filmspul van een trieste orde.
Takashi Shimizu had a great opportunity with a remake of his original film Ju-On The Grudge. While I haven't seen that film, I would have to wager that there's more imagination and originality (or some rip-off originality, in other words skill with known tropes of the Japanese ghost movie) than in his own directed remake. Maybe the script was written to somehow have some kind of warped appeal, or I would guess accessibility, for an American audience. What starts off with some potential - the hint of something very screwed up going on with Bill Pullman's sudden movement - just goes into a total jumble. And as a horror movie? Gimme a break.<br /><br />Tension could have been built on the situation - a nurse going to take care of a disturbed woman in a house that is haunted - but he undercuts everything he wants to get his audience to feel. Scares? How's about some music timed just so you know when exactly to expect something. A black cat? Yeah, why not just make the ghost-boy thing sound like a cat for creepiness which, in effect, is only creepy if you want cats. Plot? Why not just shuffle between past and present without any semblance of an actual flow of how a story could be told (meaning, while the flashbacks are inserted and are meant to be organic with the story overall, they aren't), or for that matter have us care about ANYONE in the cast.<br /><br />By the time the characters, or those that are there for exposition, get around to telling us what is going on or whatever, there's little point to care. The film-making is shoddy (i.e. the 180 degree rule is broken many times over and not in a forgivable or intriguing way), and the performances are wooden even when looking frightened or shocked (Gellar especially is disappointing, but Pullman, who shows up later after his first scene, is sorely miscast). Even when Shimizu tries for some average old "Boo" scares, like when the woman is in the office building and chased by the Grudge ghost, it's still silly. Just watch when she's going on that elevator and the ghost is in the background of shots. Either you'll go with it, and if so more power to you, or you'll laugh hysterically at the results. Count me in the latter.<br /><br />I'm not totally sure where this project went wrong - was it Shimizu having to retool it for the studios, or him not giving enough leeway with his revamp of his vision? Or maybe Raimi had some say in it and made things more confusing and/or dull than they would be with someone else. The Grudge gives us a lot of information that doesn't make sense or at the least give us some horror-fodder to chew on. It's cineplex trash of a sad order.