An American In Paris is een geïntegreerde musical, wat betekent dat de liedjes en dansjes perfect bij het verhaal passen. De film werd geïnspireerd door de orkestrale compositie uit 1928 van George Gershwin.<br />Het verhaal van de film wordt afgewisseld met opzwepende dansnummers die zijn gechoreografeerd door Gene Kelly en zijn gebaseerd op populaire Gershwin-liedjes. Tot de liedjes en muziek behoren 'I Got Rhythm', 'S Wonderful' en 'Our Love is Here to Stay'. Het zet een nieuwe norm voor het subgenre dat bekendstaat als de'songbook'-musical, met tientallen Gershwin-liedjes in de ondertoon. De climax is 'The American in Paris'-ballet, een dans van 18 minuten met Kelly en Caron in de rol van Gershwin. An American in Paris, met een impressionistische dagdroom uit de tijd van de impressionisten in de stijl van verschillende schilders, is een van de langste ononderbroken dansscènes van elke Hollywoodfilm. Het ballet alleen al kostte meer dan een half miljoen dollar, destijds een onthutsend bedrag.<br />Het is grappig om je voor te stellen dat zo'n kunstwerk wordt geboren tijdens een partijtje biljart tussen de filmproducent Arthur Freed ('Singin' in the Rain, Wizard of OZ, ON THE STAWN, MEET ME IN ST. LOUIS and THE BAND WAGON') en Ira Gershwin. Het was Freeds idee om de titel te kopen, zodat hij die kon gebruiken in een film over Parijs, en Gershwins idee dat er alleen muziek van Gershwin in zou zitten. De oorspronkelijke cast bestond uit Cyd Charisse, maar ze ontdekte dat ze zwanger was voordat de opnamen begonnen. Een belangrijke reden waarom Gene Kelly Leslie Caron als de vrouwelijke hoofdrol voorstelde, was omdat hij vond dat deze film een 'echt' Frans meisje moest hebben dat Lise speelde, niet alleen maar een Amerikaanse actrice die Lise speelde. Gene Kelly ontdekte Leslie Caron tijdens een vakantie in Parijs, waar hij haar zag optreden in een balletvoorstelling. Toen ze werd opgeroepen voor de auditie, zei ze: 'Wie is Gene Kelly?' Volgens Leslie Caron werd haar inleidende dansscène, waarin een verleidelijke dans met een stoel werd opgevoerd, door sommige censors te suggestief gevonden. Gene Kelly regisseerde de korte fantasiescènes waarin Lise wordt voorgesteld. <br />Vincente Minnelli wilde eerst Maurice Chevalier in de rol van Georges Guétary, en 'Celeste Holm' in de rol van 'Nina Foch'.<br />Minnelli was een baanbrekende regisseur van musicals met Meet Me in St. Louis (1944), An American in Paris en The Band Wagon (1953). Hij gebruikte kleuren en liedjes op een manier die nog niet eerder was gebruikt. Hij gebruikte ruimte en tijd fantasievol. Maar het beste van alles was dat hij zich liet gaan in de lange balletsecties aan het eind van al zijn films. Het ballet in An American in Paris is misschien wel zijn beste werk. Ook al wordt Vincente Minelli genoemd als de enige regisseur, hij had het soms druk met zijn scheiding van Judy Garland en andere regieprojecten, zodat Gene Kelly de regie overnam.<br />Andere hoogtepunten zijn Guetary's vertolking van 'Stairway to Paradise', Oscar Levants fantasie om Gershwins 'Concerto in F' te dirigeren en te spelen (zie waarom het Oscar Levants lievelingsstuk was).<br />De balletscène, nu we weten dat hij geslaagd is, wil iedereen nu met de eer gaan strijken: Freed, Minnelli, Kelly, maar voordat de film klaar was, zei het New Yorkse kantoor van MGM nee tegen een half miljoen dollar voor een ballet. Dus ging Freed naar studiohoofd Louis B. Mayer zelf en kreeg hem zover dat hij toestemde, maar New York zei nee. Ten slotte liet Gene Kelly het kantoor in New York zien hoe een Britse film, The Red Shoes, een lange balletscène gebruikte en die film werd een wereldsucces en wordt nog steeds beschouwd als het beste voorbeeld van een succesvolle kunstfilm. Nou, de financiële jongens gaven uiteindelijk toe en tekenden de cheques.<br />Na 1 november 1950 kwam er een onderbreking in de productie, waarna Gene Kelly de balletchoreografie begon te repeteren. Tegen de tijd dat de productie voor die laatste scène op 6 december werd hervat, had Vincente Minnelli alweer een andere film geregisseerd <0xE2><0x80><0x93> Father's Little Dividend (1951). <br /><br />Irene Sharaff ontwierp een stijl voor elk van de balletreeksen, die verschillende Franse impressionistische schilders weergaf: 'Raoul Dufy' (de Place de la Concorde), Edouard Manet (de bloemenmarkt), Maurice Utrillo (een straat in Parijs), Henri Rousseau (de Tentoonstelling), 'Vincent Van Gogh' (de Place de l'Opéra) en Henri de Toulouse-Lautrec (de Moulin Rouge). Het kostte zes weken om de achtergronden te bouwen, waarbij dertig schilders non-stop werkten.<br />Roger Ebert zei na het bekijken van de recente restauratie: 'Een Amerikaan in Parijs heeft vele kwaliteiten, niet in de laatste plaats het beroemde aantal dansers, en Kelly en Leslie Caron symboliseren het hele verhaal van hun verkeringstijd in de dans.' In the Rain is de grootste musical die ooit is gemaakt, en een van de recensenten verwoordde het het best toen hij zei: 'SINGIN' IN THE RUN maakt me gelukkig en An American In Paris geeft me een goed gevoel.' Het ballet vertegenwoordigt Kelly's fantasieën zoals die worden weergegeven door de grote Franse kunstenaars (Renoir, Rousseau, Lautrec, Dufy) die hij bewondert. De acteur en producent regelden een screening voor de toen zieke Raoul Dufy en doken onder tot aan de aftiteling. Daar vonden ze, opgelucht, de kunstenaar, tot tranen toe bewogen, die om een tweede portie van de weelderige finale vroeg.<br />De film was ook de eerste die een Golden Globe won voor de beste film (komedie of musical).<br />Gene Kelly kreeg dat jaar een eremedaille van de Academy voor 'Beste Film'. Het was zijn enige Oscar voor zijn veelzijdigheid als acteur, zanger, regisseur en danser, en vooral voor zijn briljante prestaties in de choreografie op film.'
An American In Paris is an integrated musical, meaning that the songs and dances blend perfectly with the story. The film was inspired by the 1928 orchestral composition by George Gershwin. <br /><br />The story of the film is interspersed with show-stopping dance numbers choreographed by Gene Kelly and set to popular Gershwin tunes. Songs and music include "I Got Rhythm," "'S Wonderful," and "Our Love is Here to Stay". It set a new standard for the subgenre known as the "songbook" musical with dozens of Gershwin tunes buried in the underscore. The climax is "The American in Paris" ballet, an 18 minute dance featuring Kelly and Caron set to Gershwin's An American in Paris, featuring an Impressionistic period daydream in the style of various painters, is one of the longest uninterrupted dance sequences of any Hollywood film. The ballet alone cost more than half a million dollars, a staggering sum at the time.<br /><br />It's funny to think of such a work of art being born over a pool game between film producer Arthur Freed (SINGIN' IN THE RAIN, WIZARD OF OZ, ON THE TOWN, MEET ME IN ST. LOUIS and THE BAND WAGON) and Ira Gershwin. It was Freed's idea to buy the title so he could use if in a film about Paris and Gershwin's idea that it would only use Gershwin music.<br /><br />Original cast was to have Cyd Charisse but she discovered she was pregnant before shooting began. A major reason Gene Kelly suggested Leslie Caron as the female lead was because he felt this movie needed a "real" French girl playing Lise, not just an American actress playing one. Gene Kelly discovered Leslie Caron while vacationing in Paris where he saw her perform in a ballet. When she got the call to audition, she said, "Who's Gene Kelly?" According to Leslie Caron, her introductory dance sequence, which included a seductive dance with a chair, was considered too suggestive by some censors. Gene Kelly directed the brief fantasy dance sequences shown as Lise is introduced.<br /><br />Vincente Minnelli first wanted Maurice Chevalier in the Georges Guétary part, and 'Celeste Holm' in the 'Nina Foch' part.<br /><br />Minnelli was a groundbreaking director of musicals with Meet Me in St. Louis (1944), An American in Paris, and The Band Wagon (1953). He used color and songs in ways they hadn't been used before. He used space and time imaginatively. Best of all, though, he allowed himself to cut loose for the long ballet sequences that end all his movies. The ballet in An American in Paris may be his best work.<br /><br />Even though Vincente Minnelli is credited as the sole director, he was sometimes tied up with his divorce from Judy Garland and other directing projects, leaving Gene Kelly to take over the directing duties.<br /><br />Other highlights include Guetary's rendition of "Stairway to Paradise"; Oscar Levant's fantasy of conducting and performing Gershwin's "Concerto in F" (see why it was Oscar Levant's favorite.)<br /><br />The ballet sequence, now that we know it was successful everybody now wants to take credit for it, Freed, Minnelli, Kelly but before the film was completed the New York office of MGM said no to spending a half million dollars on a ballet. So Freed went to studio head Louis B. Mayer himself and got him to agree, New York said no. Finally Gene Kelly showed the New York office how a British film, THE RED SHOES used a long ballet sequence and that film became a world wide hit  and is still considered today the premium example of a successful art film. Well the financial guys finally gave in and signed the checks.<br /><br />There was a break in production after 1 November 1950, at which point Gene Kelly began rehearsing the ballet choreography. By the time production for that final sequence resumed on 6 December, Vincente Minnelli had finished directing another film - Father's Little Dividend (1951).<br /><br />Irene Sharaff designed a style for each of the ballet sequence sets, reflecting various French impressionist painters: 'Raoul Dufy' (the Place de la Concorde), Edouard Manet (the flower market), Maurice Utrillo (a Paris street), Henri Rousseau (the fair), 'Vincent Van Gogh' (the Place de l'Opera), and Henri de Toulouse-Lautrec (the Moulin Rouge). The backgrounds took six weeks to build, with 30 painters working nonstop.<br /><br />Roger Ebert said after viewing the recent restoration, "An American in Paris has many qualities, not least its famous ballet production number, with Kelly and Leslie Caron symbolizing the entire story of their courtship in dance." An American In Paris is often compared to SINGIN' IN THE RAIN as to which it the greatest musical ever made, and one critic put it best when he said, "SINGIN' IN THE RAIN makes me happy and An American In Paris makes me feel good." The ballet represents Kelly's fantasies as depicted by the great French artists (Renoir, Rousseau, Lautrec, Dufy) he admires. Arranging a screening for the then ailing Raoul Dufy, the actor and producer ducked out until the end credits. There, relieved, they found the artist, moved to tears, requesting a second helping of the sumptuous finale.<br /><br />The film was also the first to win a Golden Globe award for Best Motion Picture (comedy or musical.)<br /><br />Gene Kelly received an honorary Academy Award that year for "his versatility as an actor, singer, director and dancer, and specifically for his brilliant achievements in the art of choreography on film." It was his only Oscar.