Tijdens de release van The Straight Story in 1999 werd de film geprezen omdat het David Lynch' eerste film was die de gebruikelijke thema's van het macabere en het surrealistische negeerde. Gebaseerd op het waargebeurde verhaal van een man die op een John Deere-maaier uit 1966 op bezoek gaat bij zijn broer, is het op het eerste gezicht een vreemd verhaal voor Lynch om te regisseren. Maar naarmate het verhaal zich ontwikkelt, zie je een paar van Lynch' kenmerkende motieven doorklinken.<br />Lynch' aandacht voor het kleine stadje Amerika en zijn inwoners is nog steeds even groot als bij eerdere films als Blue Velvet of Twin Peaks, maar het belangrijkste verschil is dat het bizarre is ingedamd. De opgelegde beperkingen houden in dat de film de opmerkelijke eer geniet een van de weinige live actionfilms te zijn die ik kan bedenken met een G-status. Deze film is van onschatbare waarde als bewijs dat er mooie en belangrijke familiefilms kunnen worden geproduceerd.<br />Het Rechte Verhaal was het eerste item dat Lynch had gericht op een onderwerp waar hij niet de hand in had. Voor veel Lynch-fans was dit een enorm negatief punt. Bijna universeel geprezen was de enige al te negatieve recensie van James Brundage van filmcritic.com op dit punt, dat het geen typische Lynch-film was. 'Lynch worstelt met de vorm van een geripte film die niet van hem is.' Brundage beweert, met zijn hoofdpersoon Alvin Straight...' Hij beweert dat het verhaal zwak is en de dialoog nog slechter. Toch is dit zo'n beetje de enige kritiek die velen voor de film zullen lezen. Hoewel het waar is dat het geen Lynch is in de zin van Eraserhead, Lost Highway of Mulholland Drive <0xE2><0x80><0x93> alle films waar ik ook dol op ben <0xE2><0x80><0x93> heeft The Straight Story een andere kant van Lynch die beslist niet verschrikkelijk is. Als je een Lynch-fan bent, is het heel belangrijk om die kant van Lynch van deze film te scheiden.<br />Het verhaal is traag en bedachtzaam, wat je een goed idee geeft van de gedachten van de hoofdpersoon terwijl hij naar zijn bestemming reist. Alvin wordt voortdurend herinnerd aan zijn verleden en zijn relaties met zijn vrouw, kinderen en broer. Toch is het vooral belangrijk dat er geen flashbacks zijn, wat alleen maar bijdraagt aan het effect, dat me deed denken aan mijn gesprekken met mijn grootouders. De conclusie komt als een boot die langzaam over een kronkelende rivier wordt gedragen en het is prachtig om te zien. De natuurlijke landschappen van de Verenigde Staten worden geaccentueerd en samen met de prachtige soundtrack van Angelo Badalamenti doet het me verlangen om naar Amerika te gaan. De uitvoeringen zijn ook uitstekend met elke acteur geloofwaardig in zijn rol en Richard Farnsworth is bijzonder goed. Zijn Oscarnominatie was zeer verdiend en het was jammer dat hij niet won. Hoe dan ook, het is waarschijnlijk het mooiste zwanenzanglied voor welke acteur dan ook.<br />Dus terwijl _The Straight Story_ niets heeft van Lynch' complexe verhaallijnen of dialogen die zijn handelsmerk zijn, is de film een fascinerende studie over het oud worden en wordt hij van harte aanbevolen!
Upon The Straight Story release in 1999, it was praised for being David Lynch's first film that ignored his regular themes of the macabre and the surreal. Based on a true story of one man and his journey to visit his estranged brother on a John Deere '66 mower, at first glance its an odd story for Lynch to direct. Yet as the story develops you can see some of Lynch's trademark motifs coming through.<br /><br />Lynch's focus on small town America and its inhabitants is still as prevalent as in his previous efforts such as Blue Velvet or Twin Peaks, but the most notable difference is that the weirdness is curbed down. The restrictions imposed means that the film has the notable accolade of being one of the few live action films that I can think of that features a G rating. Incredibly significant, this films stands as evidence that beautiful and significant family films can be produced.<br /><br />The Straight Story was the first feature which Lynch directed where he had no hand at writing. For many Lynch devotees this was a huge negative point. Almost universally acclaimed, the only overly negative review by James Brundage of filmcritic.com focused on this very criticism, that it wasn't a typical Lynch film. "Lynch is struggling within the mold of a G-Rated story that isn't his own." Brundage claims, with his protagonist Alvin Straight "quoting lines directly from Confucious." He argues that the story is weak and the dialogue even worse. Yet this is about the only criticism that many will read for the film. Whilst it is true that it is not Lynch in the sense of Eraserhead, Lost Highway or Mulholland Drive - all films which I also adore, The Straight Story features a different side of Lynch that is by no means terrible. If you are a Lynch fan, it is most important to separate that side of Lynch with this feature.<br /><br />The narrative is slow and thoughtful, which gives you a real sense of the protagonist's thoughts as he travels to his destination. Alvin constantly is reminded about his past and his relationships with his wife, children and his brother. Yet particularly significant is that there are no flashbacks, which only adds to the effect, which reminded me of my conversations with my grandparents. The conclusion arrives like watching a boat being carried down a slow meandering river and it is beautiful to watch. The natural landscapes of the US are accentuated and together with the beautiful soundtrack by Angelo Badalamenti, makes me yearn to go to America. The performances are also excellent with every actor believable in their roles and Richard Farnsworth is particularly excellent. His Oscar nomination was greatly deserved and it was a shame that he didn't win. Regardless, however it is probably the finest swan-song for any actor. <br /><br />So whilst The Straight Story features none of Lynch's complex narratives or trademark dialogue, the film is a fascinating character study about getting old and comes highly recommended!