Cultklassiekers zijn bijna onmogelijk te voorspellen. Wie had kunnen denken dat Vision Quest, Fight Club en 2001: A Space Oddysey, films die na hun release door zowel critici als publiek werden geprezen, immens populair zouden worden? Zoals veel IMDBers beschouw ik mezelf als een filmexpert. In tegenstelling tot de meerderheid van degenen die een hekel hadden aan _Envy_ (die een troosteloze 4.4-score had), vond ik _Envy_ een van de grappigste films van de afgelopen tien jaar.<br />De plot van de film is belachelijk. De dialoog is niet slim, de scènes hebben weinig continuïteit en het script lijkt geschreven door een vierdeklasser. Maar dat is precies waarom de film zo hilarisch is. Zie je, om het toevallige genie van de Afgunst te kunnen waarderen, moet je van de film genieten vanuit een ironisch-afgescheiden standpunt.<br />Waarom ik van Afgunst hou? Omdat de film zo slecht is dat hij goed wordt. Dit is het recept voor een cultklassieker, en Afgunst voldoet absoluut aan de eisen.
Cult classics are nearly impossible to predict. Who could guess that Vision Quest, Fight Club, and 2001: A Space Oddysey, movies that were panned by critics and audiences alike upon their release, would become immensely popular? Like many IMDBers, I consider myself a movie expert. Unlike the majority of those who hated Envy(evidenced by a dismal 4.4 rating), I found Envy to be one of the funniest movies in the last decade.<br /><br />The plot of the movie is ridiculous. The dialogue isn't clever, the scenes have little continuity, and the script seems like it was written by a fourth grader. But that's exactly why the movie is so hilarious. You see, in order to appreciate the accidental genius of Envy, you have to enjoy the movie from an ironically-detached point of view.<br /><br />Why do I love Envy? Because the movie is bad to the point that it becomes good. This is the recipe for a cult classic, and Envy definitely fits the bill.