Over het algemeen vind ik Loretta Young moeilijk te verteren, ze is te veel met haar uiterlijk bezig en op alle verkeerde manieren te damesachtig. Maar in deze lyrische Frank Borzage-roman, en ook al speelt ze een aanstellerige trut die zich door haar minnaar Spencer Tracy laat koeioneren, is ze direct, eerlijk en onweerstaanbaar. Het is een vreemde, kleine film, die voornamelijk wordt gedraaid in een eenkamerhuisje in Hooverville, en die ongewoon open is over de Depressie, maar toch romantisch en geïdealiseerd. Tracy, die een stoere, moeilijk te verteren 'echte vent' speelt die naar hedendaagse maatstaven een vreselijke chauvinist en bullebak zou zijn, verzacht de harde kant van zijn personage en maakt hem bijna aantrekkelijk. Het scenario van Jo Swerling is bescheiden en efficiënt. Maar de echte helden zijn Borzage, die het altijd leuk vond om de ware liefde van dichtbij te dramatiseren, en Young. Het liefst zou je haar een klap willen geven en tegen haar zeggen dat ze haar karakter moet bijstellen, dat ze te goed is voor deze vent, maar ze is zo bedwelmend en overtuigend dat je tevreden toekijkt hoe hun verhaal tot een bevredigend einde wordt gebracht.
I generally find Loretta Young hard to take, too concerned with her looks and too ladylike in all the wrong ways. But in this lyrical Frank Borzage romance, and even though she's playing a low-self-esteem patsy who puts up with entirely too much bullying from paramour Spencer Tracy, she's direct and honest and irresistible. It's an odd little movie, played mostly in a one-room shack in a Hooverville, unusually up-front about the Depression yet romantic and idealized. Tracy, playing a blustery, hard-to-take "regular guy" who would be an awful chauvinist and bully by today's standards, softens his character's hard edge and almost makes him appealing. There's good supporting work from Marjorie Rambeau and Glenda Farrell (who never got as far as she should have), and Jo Swerling's screenplay is modest and efficient. But the real heroes are Borzage, who always liked to dramatize true love in lyrical close-up, and Young. You sort of want to slap her and tell her character to wise up, she's too good for this guy, but she's so dewy and persuasive, you contentedly watch their story play out to a satisfying conclusion.