Farrah Fawcett heeft het grootste deel van haar post-Angel-carrière doorgebracht met ons in verwarring te brengen, met af en toe een opmerkelijke acteerprestatie tussen haar Playboy-avonturen en Letterman-escapades door. Maar als puntje bij paaltje komt, valt niet te ontkennen dat dit meisje kan acteren. Verre van een verhaal van epische proporties, is deze goed bekeken tv-film zachtmoedig, rustig en af en toe ontroerend. Fawcett speelt de eigenzinnige zwarte schapendochter die thuiskomt en ontdekt dat ze zowel de laatste dagen van haar moeders leven als de begrafenis heeft gemist, tot grote ergernis van haar stabielere en waarschijnlijk verstandigere zus. Brad Johnson speelt de minnaar en er ontvouwt zich een verhaal met alle kenmerken van een telefilmdrama <0xE2><0x80><0x93> maar dan...' Het is altijd verbluffend om naar Farrah te kijken, en ze blijft inderdaad voortreffelijk om naar te kijken. (En ja, ik geef het toe, ik had destijds die poster van Farrah aan de muur hangen.) Silk Hope krijgt drieënhalve ster (van de vijf) op de Corkymeter. Bosley zou trots op haar zijn.
Farrah Fawcett has spent the better part of her post-Angel's career confounding us, with an occasional noteworthy acting performance sandwiched in between her Playboy frolics and Letterman escapades. But when it comes down to it, there's no denying that this girl can act. Far from a story of epic proportions, this well-done TV-movie is gentle, quiet and occasionally moving. Fawcett plays the wayward black sheep daughter come home only to find that she missed the last days of her mom's life as well as the funeral, much to the chagrin of her more stable and presumably more sensible sister. Brad Johnson plays the love interest, and a story unfolds with all the typical elements of telefilm drama- but then there's always that confounding Farrah to watch, and she does, indeed, remain eminently watchable. (And, yes, I admit it, I did have that Farrah poster on my wall way back when). Silk Hope gets three and a half stars (out of five) on the Corkymeter. Bosley would be proud.