Terug naar de 36ste Kamer is een van die klassieke Kung-Fu-films die Shaw produceerde in de jaren zeventig en tachtig, waarvan het genre vergelijkbaar is met de spaghettiwesterns van Hollywood, en met de hoofdpersoon Gordon Liu, de tegenhanger van Clint Eastwood in de western. Digitale remake en een nieuwe druk voor het Fantastic Film Fest, dit is 'Gepresenteerd in Shaw Scope', net als in de goeie ouwe tijd.<br />Deze film is een eenvoudig verhaal over goed en kwaad, verteld in 3 akten, dat min of meer het verhaal van de martial-artsfilms in die tijd samenvat.<br />Het eerste aktenblok geeft het uitgangspunt aan. Arbeiders in een verffabriek in een klein dorp zijn niet blij met hun lot, omdat hun loon met 20% wordt verlaagd door binnenstromende manchu-gangsters. Ze kunnen niet veel doen aan hun uitbuiting omdat geen van hen bedreven is in de oosterse vechtsporten om het op te nemen tegen de gangsters en hun baas. In het begin hadden ze een klein succesje door Liu zover te krijgen dat hij zich voordeed als een uiterst bekwame Shaolin-monnik (een van de beste komedies), maar hun actie werd ontmaskerd toen ze de grens van geloofwaardigheid overschreden door zich te vaak voor te doen als een van hen.<br />Het tweede bedrijf laat zien dat de hoofdpersoon de maffia wil terugpakken. Maar zonder echte vechtsporten gaat hij op reis naar de Shaolin-tempel, om daar stiekem te infiltreren en vechtsporten te leren. Na een paar slapstickmomenten wordt hij uiteindelijk geaccepteerd door de abt (die hij speelt!), maar hij is teleurgesteld over de leermethoden <0xE2><0x80><0x93> net zoiets als meneer Miyagi's stijl in Karate Kid, maar in plaats van hekken te schilderen zet hij overal in de tempel steigers op. Niets kan een goede man onder de duim houden, en zonder het te weten bouwt hij kracht, uithoudingsvermogen op en leert hij kung-fu op de onorthodoxe manier.<br />Het derde bedrijf is het begin van het gevechtfestijn. Met goedkope geluidseffecten krijgt elk overduidelijk niet-contact op film de maximale impact. Maar het is best verfrissend om hier naar de vechtscènes te kijken, met de wijd uit elkaar geplaatste schoten om de helderheid en details tussen de sparringpartners te benadrukken, en het gebruik van slow motion om stunts in verschillende hoeken te laten zien. Misschien vind je de snelheid van een gevecht iets te langzaam, met wat pauzes tussen de bewegingen, maar nu Yuen Wo Ping en zijn stijl ad-nausem worden in Hollywood-films, maken ze beslist geen vechtscènes meer zoals vroeger! De terugkeer naar de 36e kamer krijgt maandag een herhaling, dus als je zin hebt in een nostalgisch uitstapje naar het verleden, waar wacht je dan nog op?
Return to the 36th Chamber is one of those classic Kung-Fu movies which Shaw produces back in the 70s and 80s, whose genre is equivalent to the spaghetti westerns of Hollywood, and the protagonist Gordon Liu, the counterpart to the western's Clint Eastwood. Digitally remastered and a new print made for the Fantastic Film Fest, this is "Presented in Shaw Scope", just like the good old days.<br /><br />This film is a simple story of good versus evil, told in 3 acts, which more or less sums up the narrative of martial arts films in that era.<br /><br />Act One sets up the premise. Workers in a dye-mill of a small village are unhappy with their lot, having their wages cut by 20% by incoming manchu gangsters. They can't do much about their exploitation because none of them are martial arts skilled to take on the gangsters, and their boss. At first they had a minor success in getting Liu to impersonate a highly skilled Shaolin monk (one of the best comedy sequences), but their rouse got exposed when they pushed the limit of credibility by impersonating one too many times.<br /><br />Act Two shows the protagonist wanting to get back at the mob. However, without real martial arts, he embarks on a journey to Shaolin Temple, to try and infiltrate and learn martial arts on the sly. After some slapstick moments, he finally gets accepted by the abbot (whom he impersonated!) but is disappointed at the teaching methods - kinda like Mr Miyagi's style in Karate Kid, but instead of painting fences, he gets to erect scaffoldings all around the temple. Nothing can keep a good man down, and he unwittingly builds strength, endurance and learns kung-fu the unorthodox way.<br /><br />Act Three is where the fight fest begins. With cheesy sound effects, each obvious non-contact on film is given the maximum impact treatment. But it is rather refreshing watching the fight scenes here, with its wide angled shots to highlight clarity and detail between the sparring partners, and the use of slow-motion only to showcase stunts in different angles. You may find the speed of fights a tad too slow, with some pause in between moves, but with Yuen Wo Ping and his style being used ad-nausem in Hollywood flicks, they sure don't make fight scenes like they used to! Return to the 36th chamber gets a repeat screening on Monday, so, if you're game for a nostalgic trip down memory lane, what are you waiting for?