Deze film, ooit sensationeel vanwege zijn vooruitstrevende politiek en de beelden van vrije liefde en seksuele bevrijding, is in de loop van de tijd slechts een kwestie van nieuwsgierigheid geworden. Het lijkt absurd dat deze grotendeels saaie, kleine film door regeringen in vele landen is verboden en in beslag genomen. Gezien hoe het socialistische Zweden uiteindelijk werd, lijkt het radicalisme van de politiek, ooit controversieel, veertig jaar later naïef en bijna normaal. En de seksscènes, ooit het onderwerp van sensationele obsceniteitenonderzoeken, zien er in een moderne context tamelijk tam uit. Niettemin zijn de film en de bijbehorende documentaires over de vele meningsverschillen en invloeden nog net kijkbaar als een vroege reliek van de jeugdopstand van 60. Een deel van de film blijft overeind: het zelfbewustzijn met betrekking tot de 'vierde muur'. Zo nu en dan filmen de filmmakers zichzelf terwijl ze de film maken. De satirische speelsheid hiervan ontlokt nog steeds gegrinnik.
This film, once sensational for its forward-thinking politics and depictions of free love and sexual liberation, has been reduced by time to a mere curiosity. It seems absurd now that this mostly boring little film had been banned and seized by governments in many countries. Given how socialistic Sweden eventually became, the 'radicalism' of its politics, once controversial, appear naive and almost mainstream four decades later. And its sex scenes, at one time the subject of sensational obscenity trials, look pretty tame in a modern context. Nevertheless, the film and accompanying documentaries detailing its many controversies and influences remains marginally watchable as an early reliquary of 60's youth rebellion. One part of the film that still holds up: its self-consciousness with respect to the 'fourth wall'. Every once in a while, the filmmakers film themselves making the film. The satiric playfulness of this still elicits a chuckle.