Ik moet zeggen dat ik me er echt op verheugde om deze film te zien en er een nieuw leven in te vinden dat hem zou scheiden van de meest saaie en overdreven gekunstelde Mexicaanse films. Ik heb geen idee waarom, maar ik vertrouwde erop dat Sexo, Pudor y Lagrimas degene zou zijn die frisheid en zelfvertrouwen in onze niet-bestaande industrie zou injecteren. Misschien kwam het doordat de soundtrack (waar ik naar luisterde voordat ik de film zag) anders klonk dan andere, misschien kwam het doordat er nieuwe gezichten in voorkwamen (afgezien van Demian Bichir, die altijd een favoriet is van Mexicaanse filmregisseurs) en omdat ze volgens het script omgingen met modern sociaal gedrag, misschien omdat de fotografie die ik in de trailers zag helder en realistisch was in plaats van theatraal. De film bleek een grote publiekstrekker en een grote afknapper te zijn. Waar Serrano in feite mee te maken heeft, is de zeer ouderwetse'strijd van de seksen' in de zin van 'alle mannen zijn hetzelfde' en 'waarom zijn alle vrouwen...?' bla, bla, bla. Er zit niets nieuws in, zelfs dat niet, maar de film gebruikt zoveel gemeenschappelijke grond en clichés dat hij uiteindelijk de spot drijft met zichzelf zonder een waardevolle respons achter te laten op de verhouding man-vrouw. Het publiek wordt volgepropt met de gebruikelijke zwervers als veilige grappen over de clichés waar ik het eerder over had (die werken altijd, altijd) en schreeuwende optredens (het is een goed geacteerde film in zijn context)... en met schreeuwen bedoel ik letterlijk. De aanvankelijk boeiende personages van Monica Dionne en Demian Bichir blijken volgens Serrano de meest meelijwekkende te zijn. Ik ben het volkomen oneens met Serrano, ze hadden niet op die manier behandeld moeten worden, alleen maar om als marionetten te dienen voor zijn les... hij heeft ervoor gezorgd dat we zijn boodschap kregen en hun rollen, die de enige vaste grond waren waarop dit verhaal had kunnen staan, volledig vernietigd. Hoe dan ook, het is per slot van rekening af en toe een heel onderhoudende film en je zult het waarschijnlijk leuk vinden om hem te zien (als je accepteert dat je erdoor gemanipuleerd wordt).
I have to say I was really looking forward on watching this film and finding some new life in it that would separate it from most dull and overly crafted mexican films. I have no idea why but I trusted Sexo, Pudor y Lagrimas to be the one to inject freshness and confidence to our non-existent industry. Maybe it was because the soundtrack(which I listened to before I saw the film) sounded different from others, maybe it was because it dared to include newer faces(apart from Demian Bichir who is always a favorite of mexican film directors) and supposedly dealed within it's script with modern social behaviour, maybe because it's photography I saw in the trailers was bright and realistic instead of theatrical. The film turned out to be a major crowd pleaser, and a major letdown. What Serrano actually deals here with is the very old fashioned "battle of the sexes" as in "all men are the same" and "why is it that all women...;" blah,blah,blah. Nothing new in it, not even that, it uses so much common ground and clichè that it eventually mocks itself without leaving any valuable reflexion on the female/male condition. Full of usual tramps on the audience like safe gags about the clichès I talked about before(those always work, always) and screaming performances(it is a well acted film in it's context)..and by screaming I mean, literally. The at first more compelling characters played by Monica Dionne and Demian Bichir turn out to be according to Serrano the more pathetic ones. I completely disagree with Serrano, they shouldn't have been treated that way only to serve as marionettes for his lesson to come through...he made sure we got HIS message and completely destroyed their roles that were the only solid ground in which this story could have stood. Anyway, it is after all, a very entertaining film at times and you will probably have a good time seeing it (if you accept to be manipulated by it).