Ik ben nooit een grote fan van mormonenfilms geweest. Als mormoon heb ik altijd het gevoel gehad dat de humor te exclusief was voor de LDS-gemeenschap en dat we daardoor een stelletje geobsedeerde gekken leken. Ik hoopte dat dit de frisse wind zou zijn, de film over Halestorm die ik eindelijk kon bespreken met mijn niet-mormonenvrienden.<br />Tjonge, wat had ik het mis.<br />Ik dacht dat dit, aangezien dit talent van de B-lijst had, zoals Clint Howard, Gary Coleman, Andrew Wilson en Fred Willard (een van mijn favorieten), op zijn minst een beetje grappig zou moeten zijn. En trouwens, kerkbasketbal is rijp voor een heleboel hilarische grappen en zo. Maar ik moet zeggen dat het gedurende de hele film leek alsof niemand wist wat hij deed. Elke grap viel in het water en elke gelegenheid voor een echt grappige mop werd genegeerd. De dialogen waren nietszeggend en de film had een van de slechtste karakterontwikkelingen die ik ooit heb gezien. Elk karakter behalve dat van Wilson was minder dan eendimensionaal. Het is moeilijk te geloven dat de film na negen keer herschrijven nog steeds even geestdodend oudbakken was als het treinongeluk waar ik getuige van was. Ik kan de woede die ik voelde toen ik hier zat niet onder woorden brengen. Mijn vrienden en ik waren figuranten in de laatste scène, dus gingen we naar de première in Washington City, ut. Kurt Hale, de regisseur, was er ook, en ik moet zeggen dat ik na de voorstelling elk contact met hem vermeed. Hij stond bij de deur te wachten, schijnbaar klaar voor commentaar. Ik kon me er niet toe zetten hem te vertellen dat zijn film niet alleen ruim anderhalf uur van mijn leven had weggerukt, maar ook een akelig, pijnlijk litteken had achtergelaten dat ik nooit zal vergeten.<br />Er zijn een paar specifieke problemen die ik had: er was een subplot in een klein liefdesverhaal tussen de conciërge en de mollige pianist, maar die twee figuren kwamen uit het niets en waren onmogelijk om je druk over te maken, zodat mijn vrienden en ik ons voortdurend afvroegen waarom we ons druk moesten maken over die twee slappe, oninteressante figuren. Er waren veel bijrollen die zo nu en dan opdoken en het publiek de kans boden om te lachen, maar ze kwamen en gingen in een wolk van rook, en ze waren afgelopen voordat je er erg in had. Zo voelde de hele film eigenlijk.<br />Deze film was een enorme afknapper, en ik heb medelijden met iedereen die de eerste echte grappige mormonenfilm verwacht. Oké, de grappen in deze film zijn niet al te exclusief voor mormonen. Maar het is moeilijk te zeggen wat een grap was en wat een luide galm in mijn oren was.<br />Alsjeblieft, ga deze film n<0xC3><0xAD>ét zien. Houd in gedachten dat deze film hilarisch is. Bespaar jezelf de teleurstelling die ik heb moeten doormaken.
I've never been a huge fan of Mormon films. Being a Mormon, I've always felt that the humor was too exclusive to the LDS community and made us seem like a bunch of obsessive wackos. I was hoping this would be the breath of fresh air, the Halestorm movie I could finally discuss with my non-Mormon friends.<br /><br />Boy, was I wrong.<br /><br />I figured, since this had B-list talent like Clint Howard, Gary Coleman, Andrew Wilson, and Fred Willard (one of my favorites), this would have to be at least a little funny. And besides, church basketball is ripe with potential for plenty of hilarious gags and such. But I must say, throughout the entire movie, it seemed as though no one knew what they were doing. Every joke fell flat, and every opportunity for a genuinely funny gag went ignored. The dialogue was bland, and the film had some of the worst character development I have ever seen. Every single character but Wilson's was less than one-dimensional. It's hard to believe that after nine re-writes the film was still as mind-numbingly stale as the train wreck I witnessed. I can't put into words the rage I felt sitting through this. My friends and I were extras in the final game scene, so we went to the premiere in Washington City, UT. Kurt Hale, the director, was there, and I must say, I avoided all contact with him after the show. He waited at the door, seemingly ready for feedback. I couldn't bring myself to tell him that his film not only ripped away a good hour and a half of my life, but it left a nasty, painful scar that I will never forget.<br /><br />Here are a few specific problems I had: There was a minor love story subplot between the janitor and the chubby piano player, but these two characters came out of nowhere, and were impossible to care about, so my friends and I were left constantly wondering why we were supposed to care about these two lame, uninteresting characters. There were many subplots that popped up every now and then, each promising the audience the chance for laughs, but each one came and went in a puff of smoke, ending before you could even start caring. This was pretty much how the whole movie felt.<br /><br />This film was a major letdown, and I feel bad for everyone who's expecting the first REAL funny Mormon movie. True, the jokes in this one aren't too exclusive to Mormons. Then again, it's hard to tell what was a joke and what was a loud ringing sensation in my ears.<br /><br />Please, do NOT see this movie. Keep in your mind the fantasy that this movie is hilarious. Spare yourself the disappointment I went through