De mensen hebben kritiek op Disneys tekenfilms uit de jaren vijftig omdat ze te opzichtig zijn en zich afspelen in landschappen die veel te ongerept zijn. Die kritiek is terecht. En toch kan het niet het hele verhaal zijn, want de twee minst opzichtige - 'Alice in Wonderland' en 'Peter Pan' - zijn ook de zwakste. 'Assepoester', daarentegen, die zich afspeelt in een wereld waarin het vuil zelf glinstert, is duidelijk de beste.<br />Het ziet er goed uit. De achtergronden zijn subtiel en consistent; de kleuren zijn zuiver zonder al te fel te zijn. De animatie varieert een beetje. Ik durf te zweren dat sommige van de mensen zijn gerotoscopiseerd - maar ja, de gerotoscopiseerde mensen (waaronder Assepoester zelf) zijn geen volbloed personages in het script, dus deze benadering werkt goed genoeg. In feite zijn het de dieren die de film maken. Ik denk dat de studio nog nooit eerder dieren op deze manier heeft gebruikt, eerder als totems dan als bijfiguren. De muizen, bijvoorbeeld, zijn de wezens die ons in het verhaal trekken; maar in werkelijkheid zijn het vertegenwoordigers of bondgenoten van de kleurloze Assepoester. De kat, Lucifer, is een soort heksenfamiliaar van de Boze Stiefmoeder. (De kat is briljant bedacht en geanimeerd <0xE2><0x80><0x93> een van de beste katachtige creaties aller tijden. De regisseur was Ward Kimball en hij heeft hem naar zijn eigen kat gemodelleerd. Ik vraag me af hoe hij met het dier kon leven.) Deze aanpak stelt de dieren in staat de show te stelen zonder onze aandacht van het hoofdverhaal af te leiden. Hun handelingen zijn alleen van het grootste belang in het licht van het hoofdverhaal.<br />Onder de bijrollen bevinden zich de koning en de groothertog. De koning is een personage dat maar één rol speelt <0xE2><0x80><0x93> hij wil kleinkinderen en lijkt geen andere verlangens te hebben <0xE2><0x80><0x93> maar de rol wordt op een aangename manier gespeeld. De groothertog is een verongelijkt personage dat het net als Assepoester verdient om uit zijn omhulsel te worden getild. (Hoewel hij natuurlijk rijker is.)<br />'Assepoester' is Disneys terugkeer naar de hoofdrollen na een onderbreking van acht jaar, en noch daarmee, noch met een volgende film zou hij de rauwe genialiteit van zijn eerste jaren herbeleven. Bovendien maakte hij het zichzelf moeilijk door 'Assepoester' te kiezen. Zij is een passieve heldin en daar kan niet veel aan worden gedaan. (Misschien heb ik het mis <0xE2><0x80><0x93> ik heb het recente 'Ever After' niet gezien.) Niettemin is het opmerkelijk hoe succesvol Disney is geweest in het tot leven brengen van dit weinig belovende verhaal, zonder in de ziel te snijden.
People criticise Disney's animated features of the 1950s for being overly glossy, set in landscapes that are much too pristine. That criticism is just. And yet it can't be the whole story, because the two least glossy - "Alice in Wonderland" and "Peter Pan" - are also the weakest. "Cinderella", on the other hand, set in a world in which the very dirt sparkles, is clearly the best.<br /><br />It DOES look good. The backgrounds are subtle and consistent; the colours are pure without being too bright. The animation varies a bit. I'll swear that some of the humans are rotoscoped - but then, the rotoscoped humans (including Cinderella herself) aren't full-blooded characters in the script, so this approach works well enough. It's really the animals that make the movie. I think the studio had never quite used animals in this way before, as totems rather than sidekicks. The mice, for instance, are the creatures who draw us into the story; but they are really representatives or allies of the more colourless Cinderella. The cat, Lucifer, is a kind of witch's familiar to the Wicked Stepmother. (The cat is brilliantly conceived and animated - one of the best feline creations of all time. The supervising animator was Ward Kimball and he modelled it on his own cat. I wonder how he put up with the animal.) This approach allows the animals to steal the show without drawing our attention from the main story. Their actions are of maximum interest only in the light of the main story.<br /><br />Among the supporting cast the notable humans are the King and the Grand Duke. The King is a one note character - he wants grandchildren and appears to have no other desires at all - but the note is struck in a pleasing fashion. The Grand Duke is a put-upon character who deserves to be lifted out of his sphere as much as Cinderella does. (Although he, of course, is richer.)<br /><br />"Cinderella" is Disney's return to features after an eight-year hiatus, and neither with it nor with any subsequent movie would he recapture the raw brilliance of his early years. Moreover he made things hard for himself by picking "Cinderella". She's a passive heroine and there's not much anyone can do about that. (Maybe I'm wrong on this score - I haven't seen the recent "Ever After".) Nonetheless it is remarkable how successful Disney was in bringing this unpromising story to life, without cutting across the grain of its spirit.