Bewijs waarom de conventies in Hollywood op hun plaats zijn. Versleten dialoog, onderontwikkelde en vlakke personages en een onsamenhangende verhaallijn zijn slechts een deel van de problemen met deze gangsterklassieker als wannabe. Een poging om gewaagd en anders te zijn, maar dit lijkt een in elkaar geflanste poging om de magie van Arthur Penns Bonnie en Clyde (1967) en George Roy Hills Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969) <0xE2><0x80><0x93> werkelijk vernieuwende filmmakers en films <0xE2><0x80><0x93> te reconstrueren, maar ver onder de maat. Problemen met de verhaallijn zijn zelfverklaard het gevolg van de noodzaak van een voice-over om problemen te verklaren. Het redigeren lijkt opnieuw een poging om de vorige klassiekers te kopiëren, maar is af en toe onsamenhangend en veroorzaakt technisch gezien nog meer problemen voor me. Onnodige beelden worden erbij gesmeten om het filmen te rechtvaardigen, maar het zou beter zijn geweest als de kijker op de vloer van de montagekamer had gezeten. Af en toe worden er stills, zwart-witmontages en muziek uit die tijd bij gesmeten in een poging om anders te zijn of om scènes te verdoezelen die niet goed over kunnen komen, of om scènes te vervangen die gewoon helemaal niet werkten en die weer doen denken aan Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969).<br /><br />Overdreven dramatische pauzes tussen zinnen, willekeurige beelden van het omringende landschap die niet nodig waren voor het vertellen van het verhaal, plus overdreven acteerwerk van figuranten en acteurs die meespelen, deden denken aan de regisseurs van de camcorder in de achtertuinen aan het eind van de jaren tachtig.' Ik vroeg me af wie tijdens de productie en na de productie de leiding had over deze film. Het spelen van de muziek in de meeste twee shots en close-ups en dan plotseling stoppen in wijde shots, benadrukte een zwakke muziekscore. Er was geen sprake van drastische geluidsbewerking, want het grootste deel van de film bestond uit geweerschoten, deuren, voetstappen en dialogen (een stijl die aan het eind van de jaren zestig tot halverwege de jaren zeventig door nieuwe regisseurs werd gebruikt), maar er was geen achtergrondgeluid waardoor de film kunstmatig leek <0xE2><0x80><0x93> vooral het gepiep van banden op onverharde wegen. Naar mijn eerlijke mening is het grootste probleem van allemaal dat er geen'sympathieke' personages zijn voor het publiek om naartoe te rijden en dat we niet als de hoofdpersonen van het verhaal werden gezien. Noch de gangsters, noch de wetsdienaren waren figuren die ik wilde zien winnen en geen van beiden waren ze de 'held' <0xE2><0x80><0x93> een noodzaak voor elk verhaal om voor mij te werken. We weten uit de films van Penn en Hill wie de 'helden' zijn. Ook al zijn het misdadigers, we vinden ze aardig en willen ze zien ontsnappen. Het kan me geen moer schelen wie er in deze film op het scherm kwam. Ik kreeg de indruk dat John Milius probeerde een niet-historisch accurate documentaire te maken over de gebeurtenissen rond John Dillengers leven van juni 1933 tot juli 1934 (zijn dood). <br /><0x3E> Eerlijk is eerlijk, er zijn momenten waarop je een goed verhaal kunt vertellen, en dat zijn momenten die helder afsteken tegen de donkere, troosteloze koker waarin deze film zich bevindt. John Milius wordt gelukkig beter in toekomstige films waarin hij niet lijkt te proberen andere filmmakers te 'kopiëren'. Dillinger (1973) is niet helemaal een verspilling, want veel sterren en beroemdheden die op het punt stonden om uit te breken zijn betrokken bij dit regisseursdebuut met een 'groot budget', maar wacht er liever op op een klassiek filmkanaal dan dat je geld uitgeeft om te huren of te kopen.<br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E>
Proof why Hollywood conventions are in place. Stale dialogue, underdeveloped and flat characters and a disjointed storyline are only part of the problems with this gangster classic wannabe. An attempt to be daring and different but this appears to be a slap-together attempt at recreating the magic of Arthur Penn 's Bonnie and Clyde (1967) and George Roy Hill 's Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969)- truly innovative filmmakers and films - but falling well below the bar. Problems with storylines being self-explanatory result in the need for a voiceover to explain problem sections. The editing appears again to be an attempt to duplicate the previous classics but is occasionally disjointed and cause more problems for me technically. Unnecessary shots are thrown in to justify the filming of them but would have better served the viewer by sitting on the cutting room floor. Stills, black & white montages and period music are thrown in from time to time in attempts to either be different or to cover up for scenes that can't transition well or to replace scenes that just didn't work at all and again are reminiscent of Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969).<br /><br />Overly dramatic pauses between sentences, random shots of surrounding scenery that wasn't needed for storytelling plus over-the-top acting of bit players and supporting actors was reminiscent of the backyard camcorder directors of the late 1980's - I was left wondering who was in charge of this film during production and during post-production. The playing of music in most two shots and close-ups and then suddenly stopping in wide shots overly emphasized a weak musical score. No sound editing was drastically apparent as the bulk of the film was gunshots, doors, footsteps and dialogue (a style used in the late 60's through the mid-70's by new directors) but lacking background noise causing it to seem artificial - particularly the tire squeaks on dirt roads. In my honest opinion the biggest problem of all is there are no 'likeable' characters for the audience to route for nor were we lead to see as the protagonists of the story. Neither the gangsters nor the lawmen were characters I wanted to see win and neither were focused on as the 'hero'- a necessity for any story to work for me. We know from Penn's and Hill's movies who the 'heroes' are. Even though they are criminals, we like them and want to see them get away. I could care less who was on the screen in this film. I got the impression that John Milius was trying to give off a non-historically accurate reenactment documentary of the events surrounding John Dillenger's life from June 1933 to July 1934 (his death).<br /><br />To be fair, there are some moments of good solid storytelling, which are moments that shine forth brightly from the dark and dismal canister in which this film sits. John Milius gets better thankfully in future films where he doesn't seem to try to 'copy' other filmmakers. Dillinger (1973) isn't a total waste as many stars and famous faces who were at the cusp of breaking out are involved with this directorial 'big budget' debut, but wait for it on a classic movie channel rather than spending money to rent or buy.<br /><br />