De acht-Jean Rollin-films die ik heb gezien zijn waarschijnlijk ook de vreemdste; de intrigerende plot (voor zover je daarvan kunt spreken) lijkt in eerste instantie te zwak om zelfs maar de 84 minuten vol te houden, maar op de een of andere manier slaagt hij erin om al doende buitensporig in de war te raken! Een zogenaamde vrouwelijke vampier (ondeugend gekleed, zoals beloofd door de titel) wordt gevangen gehouden in een afgelegen ch<0xC3><0xA2>teau en komt er alleen maar uit om te 'genieten' van het bloed van gewillige slachtoffers (die kennelijk lid zijn van een zelfmoordclub). Alsof hij niet zeker weet waar dit alles hem heen zal leiden, krijgt de schrijver-regisseur uiteindelijk de menselijke schurk te pakken die in werkelijkheid de perverse vader van de held met het nietszeggende gezicht is, die belachelijk genoeg wordt De zwoele sfeer en de dromerige sfeer (de sekteleden dragen kappen en dierenmaskers om hun gelaatstrekken voor het beschermde meisje te verbergen) zijn natuurlijk kenmerkend voor zowel de filmer (d.w.z. voor de zeekust bij de nirwana-climax) als voor de Euro-Cult-stijl, net als de schare huwbare schoonheden die hier te zien is. Persoonlijk vond ik het leukste aan dit hele visueel aantrekkelijke maar intellectueel lege gebeuren het kijken naar de bekende karakterspeler Bernard Musson (die in zes latere Luis Bunuel-films optreedt) die er van tijd tot tijd verdwaasd doorheen struint!
The eight Jean Rollin film I have watched is also possibly the weirdest; the intriguing plot (such as it is) seems initially to be too flimsy to sustain even its trim 84 minutes but it somehow contrives to get inordinately muddled as it goes along! A would-be female vampire (scantily-clad, as promised by the title) is held in captivity inside a remote château and emerges only to 'feast' on the blood of willing victims (who are apparently members of a suicide club) As if unsure where all of this would lead him, the writer-director ultimately has the human villain  actually the blank-faced hero's kinky father  ludicrously revealed as a mutant(?!) from the future! The languorous pace and dream-like atmosphere (the cultists wear hoods and animal masks to hide their features from the sheltered girl) are, of course, typical of both the film-maker (ditto the seashore setting at the {anti}climax) and the "Euro-Cult" style, as are the bevy of nubile beauties on display. Personally, the most enjoyable thing about the whole visually attractive but intellectually vacuous affair was watching familiar character actor Bernard Musson (who appeared in six latter-day Luis Bunuel films) crop up bemusedly through it from time to time!