Ik heb onlangs een vertoning van deze film gezien. Ik geloof dat hij ergens rond Moederdag in de bioscopen in Canada te zien zal zijn. Als hij in een bioscoop bij jou in de buurt draait... GO! Het is geen grappige feelgoodfilm <0xE2><0x80><0x93> het heeft meer weg van een gevoels- en denkfilm.<br />De regisseur doet uitstekend werk met de karakterontwikkeling <0xE2><0x80><0x93> ze laat je stukje bij beetje het hart, de geest en de pijn van Hagar zien. In het begin slaan haar houding en gedrag nergens op. Naarmate haar verhaal zich ontvouwt, wordt ze iemand die je kunt begrijpen. Net als in het leven... begrip brengt empathie. Tegen het eind van de film vond ik haar aardig <0xE2><0x80><0x93> vooral als ze haar hart uitstort bij de jongeman in de hut bij het meer.<br />Hagars relatie met haar twee zoons is pijnlijk <0xE2><0x80><0x93> en weerspiegelt veel van onze eigen ervaringen in deze wereld. Haar jongste zoon, John, die vol leven en avontuur is, brengt de kijker tot aan de rand van zijn stoel <0xE2><0x80><0x93> en in het soort rauwe emotie dat zo authentiek en zeldzaam is.<br />Het is leuk om Ellen Page in deze film te zien acteren. Ze is zo heel anders dan de jonge vrouw die ze in Juno speelt. Het geeft me een nog bredere waardering voor haar acteertalent. Als je in Juno van haar hield, hou je ook van haar in The Stone Angel.<br />Natuurlijk is er Ellen Burnstyn als Hagar. Er is waarschijnlijk geen enkele manier om de kracht van het acteren zo sterk tot uitdrukking te brengen als het vermogen van de acteur om je alle andere personages die hij ooit heeft gespeeld te doen vergeten. In de loop van deze film heb ik nooit aan Ellen Burnstyn gedacht <0xE2><0x80><0x93> ik heb altijd en alleen aan Hagar gedacht. Ze sleurde me mee in haar personage <0xE2><0x80><0x93> haak, lijn en zinklood.<br />Kari Skoglands vermogen om dit vermaarde boek van een van Canada's meest geliefde auteurs op film vast te leggen is indrukwekkend. Ze brengt op briljante wijze zowel de stenen als de engelen in beeld van deze complexe vrouw, Hagar <0xE2><0x80><0x93> de stenen engel.
I had a chance to see a screening of this movie recently. I believe that it will be in theaters in Canada some time around Mother's Day. If it is in a theater near you... GO! It's not a funny feel-good movie - it's more along the lines of a feel and think movie.<br /><br />The director does an excellent job of character development - letting you into the heart, mind and hurts of Hagar little by little. At first, her attitudes and behaviors don't make much sense. As her story unfolds, she becomes someone you can understand. As in life... understanding brings empathy. I found her likable by the end of the movie - particularly when she opens up her heart to the young man in the shack by the lake.<br /><br />Hagar's relationship with her two sons is painful - and reflective of so many of our own experiences in this world. Her youngest son, John, who is full of life and adventure takes the viewer to the very edge of their seat - and into the kind of raw emotion that is so authentic and rare.<br /><br />It's fun to see Ellen Page acting in this movie. She is so very different than the young woman that she plays in Juno. It gives me an even broader appreciation for her acting ability. If you loved her in Juno, you'll love her in The Stone Angel.<br /><br />Of course, there is Ellen Burnstyn as Hagar. There is likely no way of expressing the power of acting as strongly as the ability for the actor to make you forget every other character they have ever played. Never once in the course of this movie did I ever think of Ellen Burnstyn - I always and only thought of Hagar. She swept me into her character - hook, line and sinker.<br /><br />Kari Skogland's capacity to capture on film this renowned book by one of Canada's most cherished authors is impressive. She brilliantly brings to the screen both the stoney and angelic parts of this complex woman, Hagar - the stone angel.