Ik wou dat meer films twee uur lang waren. Aan de andere kant wou ik dat meer Amerikaanse Burgeroorlog-films GEEN twee uur lang waren. 'Gone with the Wind', 'Gettysburg' <0xE2><0x80><0x93> dat is ongeveer de lengte die ik ben gaan verwachten; hoewel die twee tenminste nog een paar uur leuk bleven; en zelfs 'Gettysburg' hield het net zo lang vol omdat er in de loop van de film dingen gebeurden.<br />In tegenstelling daarmee is Ang Lee's film opgeblazen en saai. Het voelt zelfs alsof hij veel minder dan twee uur duurt. In feite verschilt de film niet van elke andere vorm van zintuiglijke deprivatie: op het moment zelf lijkt het alsof er nooit een eind aan zal komen, achteraf lijkt het helemaal geen tijd te hebben gekost.<br />De film begint verkeerd als Lee zijn eindeloze aftiteling afdraait over de openingsbeelden (een grote vergissing) waarin we worden voorgesteld aan een paar figuren aan wie we op het eerste gezicht een hekel hebben en die we later gaan verafschuwen. De centrale figuur is Jake, de zoon van Duitse immigranten die Lincoln trouw steunen, en Jack, een al even trouwe zuiderling wiens waarden Jake deelt. (Ik moest die zin nog eens overlezen om er zeker van te zijn dat ik niet 'Jack' had geschreven in plaats van 'Jake', of andersom. De twee vertrekken om 'bushwhackers' te worden <0xE2><0x80><0x93> zuidelijke militie die zo sterk naar wraak en geweld hunkeren dat ze niet eens de moeite nemen om zich aan te sluiten bij het officiële zuidelijke leger, waarvan ze naar ik aanneem denken dat het voor watjes is. Ik ben bang dat ik Lee even kwijt ben. Het is gemakkelijk om sympathie te voelen voor figuren die morele fouten maken: als we een onafhankelijke reden hebben om ze aardig te vinden, of het gevoel hebben dat we ze op de een of andere manier kennen, dan kunnen hun morele tekortkomingen ervoor zorgen dat we des te meer om ze gaan geven. Het is niet zozeer een kwestie van kiezen als wel van gewoonte <0xE2><0x80><0x93> het soort mens dat zegt en doet wat iedereen om hem heen zegt en doet, met een psychologie die puur imitatie is. De mensen met wie hij omgaat zijn ofwel dezelfde of op een of andere oninteressante manier absoluut slecht. Ik merkte dat ik begon te juichen als de noordelijke cavalerie op het scherm verscheen. Ik dacht: goed <0xE2><0x80><0x93> dood de rebellen, maak een eind aan die verdomde oorlog, laat me naar huis gaan.<br />Het vervelende van dit probleem is de afschuwelijke, afschuwelijke dialoog. Iedereen spreekt met hetzelfde zeurende zuidelijke accent. Ik heb accenten gehoord uit de hele Engelssprekende wereld en dit is het ergste van allemaal. Het kan me niet schelen of de zuiderlingen echt zo praten, het is afschuwelijk.' Het is gewoon niet eerlijk om een publiek te vragen er twee uur lang naar te luisteren. En geloof me, we luisteren er de volle twee uur naar: Lee's film is een praatfilm, voornamelijk omdat de personages er zo lang over doen om te zeggen wat ze bedoelen met hun niet-grammaticale, zeg-alles-drie-keers, volkse lijzige manier van praten. Het zou helpen als ze sneller praatten, maar niet veel. Kunnen die mensen geen efficiëntere taal vinden om mee te communiceren?<br />Kortom: de film is weinig meer dan een galerij van egaal onaantrekkelijke personages zonder innerlijk leven, die praten op een beledigend lelijke manier van spreken, die niet vaak genoeg baden, voor wie niets van belang gebeurt, ondanks het feit dat ze betrokken zijn bij een oorlog. Jewel was leuk om naar te kijken, en het landschap ook. Maar zelfs hier heb ik mijn bedenkingen. De film, mooi ingelijst, zag eruit alsof iemand per ongeluk een kleurenfilm voor zwart-wit had verwisseld; en wat Jewel betreft, we werden geplaagd met haar lichaam, maar mochten er nooit echt naar kijken, wat volgens mij wel het minste was wat we konden verwachten.
I wish more movies were two hours long. On the other hand, I wish more American Civil War movies were MERELY two hours long. "Gone with the Wind", "Gettysburg" - that's about the length I've come to expect; although those two at least entertained for however many hours they lasted; and even "Gettysburg" lasted as long as it did because things HAPPENED in the course of it.<br /><br />By contrast Ang Lee's film is bloated and uneventful. It actually feels as if it takes much less than two hours. That wasn't a compliment. It's really no different to any other form of sensory deprivation: at the time it feels as though it will never end, afterwards it seems to have taken no time at all.<br /><br />The film gets off on the wrong foot, as Lee plays his interminable credits OVER the opening footage (bad mistake) in which we are introduced to some characters we take an instant dislike to and will later come to loathe. The central two are Jake, the son of German immigrants who are staunch supporters of Lincoln, and Jack, an equally staunch Southerner whose values Jake shares. (I had to re-read that sentence to make sure I hadn't written "Jack" instead of "Jake" at some point or vice versa.) The two go off to become "bushwhackers" - Southern militia who so strongly lust after revenge and violence that they can't even be bothered to join the official Southern army, which I presume they think is for sissies. I'm afraid Lee lost me right there. It's easy to feel for characters who make moral mistakes: if we have some independent reason to like them, or feel as if we know them in some way, then their moral flaws can make us care for them all the more. Not so here. We aren't properly introduced to Jake for at least an hour; when we are, it becomes clear he's a gormless pimple of a man, who isn't a confederate by choice so much as by habit - the kind of person who says and does what everyone around him says and does, whose psychology is purely immitative. The people he associates with are either just the same or positively evil in some uninteresting way. I found myself cheering whenever the Northern cavalry appeared on the screen. I thought: good - kill the rebels, end the damned war, let me go home.<br /><br />Aggravating this problem is the horrible, horrible dialogue. Everyone speaks in the same whining Southern accent. I've heard accents from all over the English-speaking world and this is the worst of them all. I don't care if Southerners really did talk like that, it's simply not fair to ask an audience to listen to it for two hours. And believe me, we do listen to it for the full two hours: Lee's picture is a talky one, largely because characters take so long to say what they mean in their ungrammatical, say-everything-three-times, folksy drawl. It would help if they talked faster, but not much. Can't these people find a more efficient language in which to communicate?<br /><br />In short: the film is little but a gallery of uniformly unattractive characters with no inner life, who talk in an offensively ugly mode of speech, who don't bathe often enough, to whom nothing of interest happens, despite their being involved in a war. Good points? Jewel was nice to look at, and so was the scenery. But I have complaints even here. The cinematography, nicely framed, looked as if someone had susbtituted colour film for black and white by mistake; and as for Jewel, we were teased with her body, but never actually allowed to gaze upon it, which I think is the least we were owed.