Deze recensie bevat spoilers voor degenen die niet op de hoogte zijn van de details van het ware verhaal waarop deze film is gebaseerd.<br />Het recht om 'onschuldig totdat het tegendeel is bewezen' te worden geacht, is een fundamenteel recht van iedereen in een beschaafde samenleving; maar volgens Fred Schepisi's partijdige maar treurig overtuigende verhaal over een beroemd Australisch moordproces, werd dat recht niet toegekend aan Lindy Chamberlain, die beschuldigd werd van de moord op haar baby. Het verhaal waarin haar onschuld werd gesuggereerd was onwaarschijnlijk (een dingo zou het hebben gedaan), maar de verhalen waarin haar schuld werd gesuggereerd waren nog onwaarschijnlijker, en er was geen hard bewijs tegen haar. Maar het Australische publiek was gebiologeerd door de mogelijkheid dat ze schuldig was, en de diepgelovige Chamberlains maakten een griezelige indruk als ze in de media verschenen (en de media zelf waren natuurlijk allesbehalve onschuldig in dit proces). Dus hoewel ze door een eerste gerechtelijk onderzoek waren vrijgepleit, werden ze later vervolgd en veroordeeld. Hoewel Chamberlain uiteindelijk werd vrijgelaten, volgde dit schaamteloos op de ontdekking van nieuw bewijsmateriaal dat hun onschuld 'bewijsde', iets wat geen enkele beklaagde zou moeten produceren.<br />'A Cry in the Dark' is gedurende de hele film goed gespeeld, vooral door Meryl Streep, die een overtuigend Australisch accent aanneemt (in elk geval in de oren van deze Pom) en erin slaagt Lindy's sympathie (voor ons) te behouden, terwijl ze tegelijkertijd weet over te brengen hoe ze erin is geslaagd een nationale haatfiguur te worden. De scènes waarin ze daadwerkelijk in de gevangenis belandt zijn eenvoudig maar hartverscheurend, omdat we geloven dat de personages echt zijn.<br />Ongeacht de juistheid van de weergave van dit verhaal (iets waar ik geen commentaar op kan geven) zal het bredere thema van deze film iedereen die ook maar enigszins op de hoogte is van de Britse populaire pers en zijn meedogenloze gewoonte om rechtstreeks een beroep te doen op de minst menslievende instincten van zijn lezers, afschuwelijk in de oren klinken. Geen enkel rechtssysteem zal ooit volmaakt zijn, maar de huidige strijd tegen asielzoekers in de hedendaagse Britse tabloids komt uit dezelfde put van het kwaad als de stemmen die Lindy Chamberlain de das omdeden. Ik ben geen gelovig man, maar de bijbel bevat nog steeds een paar dodelijke zinnen (als u me de woordspeling wilt vergeven).' 'Rechter niet opdat gij niet geoordeeld wordt' is er een van.
This review contains spoilers for those who are not aware of the details of the true story on which this movie is based.<br /><br />The right to be presumed "Innocent until proven guilty" is a basic entitlement of anyone in a civilised society; but according to Fred Schepisi's partisan but sadly convincing story of a famous Australian murder trial, it was not granted to Lindy Chamberlain, accused of killing her baby. The story suggesting her innocence was unlikely (a dingo was alleged to have taken it), but those implying her guilt even more so, and there was no solid evidence against her. But the Australian public was transfixed by the possibility of her guilt, and the deeply religious Chamberlains appeared creepy when appearing in the media (and the media themselves, of course, were anything but innocent in this process). So although cleared by an initial inquest, they were later prosecuted and convicted. Although Chamberlain was eventually released, this shamefully only followed the discovery of new evidence "proving" their innocence, something no defendants should have to produce.<br /><br />'A Cry in the Dark' is well acted throughout, especially by Meryl Streep, who puts on a convincing Australian accent (at least to this Pom's ears) and manages keep Lindy sympathetic (to us) while still conveying how she managed to become a national hate figure. The scenes where she actually gets imprisoned are simple but heartbreaking, because we believe in the characters as real. <br /><br />Regardless of the accuracy of its portrayal of this story (something I can't comment on), the wider theme of this film will ring horribly true to anyone with a passing knowledge of the British popular press and its ruthless habit of appealing directly to their readership's least charitable instincts. No legal system will ever be perfect; but the current cry against asylum seekers in contemporary British tabloids comes from exactly the same pit of evil as the voices that put Lindy Chamberlain away. I'm not a religious man, but the Bible still contains some killer lines (if you'll excuse the pun). "Judge not lest ye be judged" is one of them.