Ik kan niet zeggen dat 'Jerry Springer: Ringmaster' de slechtste film is die ik ooit heb gezien. De film zou beter af zijn als hij dat wel was, want de slechtste film die ik ooit heb gezien (Prom Night II) interesseerde me zo dat ik er een hekel aan kreeg. Mijn enige reactie na het verlaten van de bioscoop was dat ik op de klok keek en ontdekte dat er nog maar 90 minuten waren verstreken. Het had veel meer op jaren geleken. Het is een eindeloze herhaling van arme mensen (of wat Jerry Springer schijnt te denken dat arme mensen zijn), die elkaar naaien, slaan, beledigen en het proces vervolgens herhalen met dezelfde aandacht voor plichtsbesef die de rest van ons aan de dag legt bij het wassen. De plot, die beschrijft hoe een groep domme mensen hun leven zo erg verziekt dat ze koren zijn voor de Jerry Springer-fabriek, gaat alleen maar vooruit vanwege de idiotie van de personages. Daardoor kan het me niet schelen wat er met hen gebeurt. Het heeft me nooit iets kunnen schelen of ze in het programma kwamen, of wat ze zeiden, of wie met wie naar bed ging. Misschien hoor ik me niet om hen te bekommeren. Misschien hoor ik hen als een soort komisch type te zien <0xE2><0x80><0x93> om hun buitensporige gedrag als inherent grappig te zien. Jammer genoeg is dat niet zo. De humor is niet buitensporig. Het is onschuldig. Het is voorspelbaar. Er moet iets achter humor zitten, een soort pijnlijke ironie of levenservaring, om te kunnen functioneren. Scatologie is niet geestig. Een voorbeeld. Een moeder betrapt haar dochter en haar man in bed. Om wraak te nemen marcheert ze door het caravanpark en geeft ze orale seks aan de vriend van haar dochter. Sinds ik over de schok van Jerry Springers show heen was, lang geleden, had ik dezelfde reactie als op het obscene kinderversje van Andrew Dice Clay: niet lachen, alleen gapen. Ten slotte vond ik Springers pose als populist vermoeiend en niet overtuigend. Als hij echt een pleitbezorger van de armen was, zou hij een alleenstaande moeder uit Bed-Sty aan de praat krijgen over haar pogingen haar kinderen in New York op te voeden voor 12.000 dollar per jaar. Of, als dat niet lukte, dan zou hij de deelnemers aan zijn programma's op zijn minst een deel van zijn winst geven. Jerry Springer krijgt miljoenen voor zijn programma's, zijn film, zijn boek en zijn video's. Zijn gasten krijgen alleen maar een retourtje, een hotelkamer en een kans om zichzelf te vernederen. Als hij arme mensen zo graag mocht, zou hij ze op zijn minst een deel van het geld geven dat ze voor hem verdienen. Het lijkt erop dat Springer deze film wilde maken om zelf wat legitimiteit te krijgen. Jemig, met al zijn goede werk zou je denken dat hij ons respect al had verdiend. Hoe dan ook, de film is zwak en saai. Hij slaagt er niet eens in beledigend te zijn. Als je een betere avond wilt hebben, maak dan voor één avond een video-opname van een afluisterapparaatje en kijk daar dan naar.
I can't quite say that "Jerry Springer:Ringmaster" is the worst film I have ever seen. The film would be better off if it were, because at least the worst film I've ever seen, (Prom Night II) interested me enough for me to hate it. My only reaction after leaving the theatre happened when I looked up at the clock and discovered that only 90 minutes had passed. It had seemed much more like years. It is an endless repetition of poor people, (or what Jerry Springer seems to believe poor people are), screwing each other, hitting each other, insulting each other, and then repeating the process with the same attention to duty the rest of us use when shampooing. The plot, which covers how a group of stupid people mangle their lives badly enough to provide grist for the Jerry Springer mill, advances solely because of the idiocy of the characters. This makes it impossible to care what happens to them. It never mattered to me whether they got on the show, or what they said, or who slept with whom. Maybe I'm not supposed to care about them. Maybe I'm supposed to look at them as some kind of comic type-- to see their outrageous behavior as inherently funny. Too bad it isn't. The humor is not outrageous. It's innocuous. It's predictable. Humor has to have something behind it, some kind of painful irony or life experience, in order to function. Scatology is not wit. An example. A mother catches her daughter and her husband in bed. To take revenge she marches across the trailer park and gives oral sex to her daughter's boyfriend. Since I was over the shock of Jerry Springer's show a long time ago, I had the same reaction I had to Andrew Dice Clay's obscene nursery rhymes; not laughter, just yawning. Lastly, I found Springer's pose as a populist tiresome and unconvincing. If he really were an advocate of the poor, he would bring on a single mom from Bed-Sty to talk about trying to raise her kids in New York City on $12,000 a year. Or, failing that, he would at least give the participants of his shows a cut of his profits. Jerry Springer gets millions for his shows, his movie, his book and videos. His guests just get round trip air fare, hotel accommodations, and a chance to humiliate themselves. If he liked poor people so much, he'd give them at least some of the money they earn for him. It appears that Springer wanted to make this movie to grab some legitimacy for himself. Jeez, with all his fine work, you'd think he'd have earned our respect already. Anyway, the film is weak and boring. It doesn't even succeed at being offensive. If you want to have a better evening, videotape a bug zapper for a night and then watch that.