Ossessione, losjes aangepast door de eerste regisseur Luchino Visconti, is niet minder opvallend door het gebruik van mise-en-scène, muziek (zowel theatraal als non-theatraal) en het acteerwerk. Ik wist niet wat ik van Visconti moest verwachten bij zijn benadering van het materiaal, nadat ik La Terra Trema had gezien en had gezien dat zijn politieke motieven er soms een beetje in doorsijpelden. Maar dit is een volledig op karakters en emoties gebaseerd drama, dat grenst aan een melodrama (hoewel, zonder de conventies die de mindere vormen tenietdoen, en met de stijl op het beste pad van de ontluikende filmnoir-beweging, maakt Visconti een debuut dat even meeslepend is als elke andere neorealistische film). Neorealisme zou trouwens met recht als voorvader kunnen worden aangemerkt (samen met De Sica's De kinderen kijken naar ons), dat na de oorlog vorm zou krijgen. Hoewel hier meer sprake is van liefde en romantiek dan in sommige van de beroemdere neorealistische pogingen, wordt er op een botte, verhalende manier mee omgegaan, en het is doorspekt met andere bekende thema's van het neorealisme (de lagere klassen, de dood, wanhoop). Afgezien van het verhaal, dat eenvoudig is zoals het op deze site wordt beschreven, is er de kunstzinnigheid waarmee Visconti de beelden vastlegt en ze dan bedekt met voorwerpen (een sjaal over Gino Costa's profiel als hij zich schuldig voelt), schaduwen en duisternis die de neiging hebben veel van de latere scènes in de film te overschaduwen (meestal over Gian en Giovanna), en het gevoel van de Italiaanse straten in veel van de buitenscènes. Domenico Scala en Aldo Tonti (die de lens bediende bij een aantal films van Rossellini en Fellini) helpen bij het visualiseren van het gezicht van Ossessione, dat meestal op een personage afkomt en dan even stopt om evenveel emotie op hun gezicht te lezen, hun stemmen en maniertjes lieflijk en lelijk, triest en duister en romantisch. Ik denk dat ik zojuist aan de oppervlakte heb gebracht hoe effectief het was dat de film zelf me op weg hielp, ook al was ik bang voor de toekomst van de twee hoofdrollen. De twee hoofdrollen (Massimo Girotti en Clara Calamai) vertegenwoordigen alle dwingende, waarheidsgetrouwe en bijna-toneelachtige emoties, en de belangrijkste bijrollen zijn ook zonder hun attributen.<br />Het is een briljante, verpletterende versie, en hij wijst als een opvallende wegwijzer naar wat Visconti in zijn carrière te wachten stond.
Ossessione, adapted loosely (or if it is as loose or close to the version I saw of James M. Cain's The Postman Always Rings Twice with Jack Nicholson and Jessica Lange I can't be certain) by first time director Luchino Visconti, is no less outstanding with usage of mis-en-scene, music (both diegetic and non-diegetic), and the acting. I didn't know what to expect Visconti to do in his approach to the material, after seeing La Terra Trema and seeing how sometimes his political motivations snuck in a little bit. But this is a totally character and emotional based drama, bordering on melodrama (however, without the conventions that bog down lesser ones), and with the style in the finest path of the budding film-noir movement, Visconti creates a debut that's as involving as any other neo-realist film. Neo-realism, by the way, could rightfully be claimed as this being a forefather (along with De Sica's The Children Are Watching Us), which that would take shape after the war. Although love and romance is more in play here than in some of the more famous neo-realist efforts, it's dealt with in a bare-bones storytelling fashion, and it's laced with other familiar themes in neo-realism (the lower-class, death, desperation).<br /><br />Aside from the story, which is simply as it is described on this site, the artistry with which Visconti captures the images, and then layers them with objects (a shawl over Gino Costa's profile when in guilt), shadows and darkness that tend to overcome many of the later scenes in the film (usually over Gian and Giovanna), and the feel of the Italian streets in many of the exterior scenes. Domenico Scala and Aldo Tonti (who would lens some of Rossellini and Fellini's films) help in envisioning the look of Ossessione, which is usually moving in on a character, then pausing to read as much emotion on their faces, their voices and mannerisms lovely and ugly, sad and dark and romantic. I think I've just scratched the surface on how effective it was that the film itself was moving me along, even as I was in fear of the futures of the two leads. The two leads (Massimo Girotti and Clara Calamai) portray all the compelling, truthful, and near-operatic emotions, and the key supporting actors are also without their attributes. <br /><br />It's a brilliant, crushing adaptation, and it points as a striking signpost of what was to come for Visconti in his career.