Verschillende filmregisseurs uit verschillende landen hebben door hun gedachten veel bijgedragen aan het filmmedium. Als gevolg daarvan hebben we verschillende genres ervaren als het om het medium gaat. In tegenstelling tot J.L. Godard en F. Truffault gelooft Jafar Panahi in het vertellen van eenvoudige verhalen; Schematische Verhalen is een van de belangrijkste eigenschappen van zijn regisseursbaan. Hij heeft vertrouwen in zowel de automatische als de kritieke intelligentie van de kijker; hij vindt het niet nodig om de kijker te confronteren met vervreemding of dat soort dingen. Hij is even effectief, ondanks het feit dat hij conventioneel is. Offside (2006) is een andere schematische creatie van hem, waarin de onderverdeling in seksen in Midden-Oost-Azië geleidelijk aan iedereen duidelijk wordt naarmate het eenvoudige maar pakkende verhaal van de film vordert. Nu-in-de-tijd, wanneer we allemaal schreeuwen over de kwestie van de rechten van de vrouw, kruipt deze film heel rustig onze geest binnen en wordt uiteindelijk een opsteker voor onze kritische intelligentie door de boodschap over te brengen dat de Egaliteit van de Rechten van de Mens niets anders is dan een illusoir goed, een utopie. Het vaderschap zal nooit toestaan dat de vrouwen macht krijgen. Een belangrijke voetbalwedstrijd waar het land aan meedoet, een tienermeisje dat het spel goed begrijpt, van haar land houdt, heeft niet het recht om het stadion binnen te gaan en voor haar land te juichen. Ze mag alleen naar het live commentaar luisteren. Haar alias kon niet voor haar werken Vanaf het allereerste begin rende haar bezorgde vader hier en daar om haar dochter te zoeken. Aan het eind van de dag was er feest omdat de natie de wedstrijd had gewonnen die het meisje niet kon zien omdat ze tijdens de wedstrijd aan de buitenkant van het stadion werd vastgehouden. Maar het feest kan de kwestie van de Rechten van de Vrouwen niet onderdrukken, die in alle uithoeken van de wereld in verschillende vormen bestaan. Jafar Panahi heeft met groot succes gewezen op deze kwestie van Geslachtsmisbruik van met in het kader van het conventionele film maken en het patriarchaat. Een Wereldwijde Tragedie is met gemak afgehandeld en soms met humor die ons op zijn beurt voortdurend treitert.
Different film directors from different countries have contributed to the film medium a lot by their thoughts. As a result, we have experienced different genres when the medium is concerned. Jafar Panahi, unlike J.L. Godard or F. Truffault, believes in simple story telling; Schematic Narratives is one of the main traits of his directorial job. He has trust upon the automatic as well as critical intelligence of the viewer; he does not feel any necessity to go for Alienation or such things to reach to the viewers. He is equally effective despite being conventional. Offside (2006), is another schematic creation from him, where Gender Subordination of Middle-East Asia gets gradually clear to everybody as the simple but catchy tale of the movie progresses. Now-a-days, when all of us are shouting on the issue of Rights of Women, this movie very calmly creeps into our mind and ultimately becomes a hump for our critical intelligence by conveying the message that the Egality of Human Rights is nothing but an illusive good, an utopia. Paternity will never let the women to be empowered. An important soccer match where the nation is participating, a teenage girl who understands the game well, loves her nation does not have the rights to enter into the stadium to cheer for her country. She is merely permitted to listen to the live commentary. Her alias could not work for her. As a result, she had to undergo several humiliating situations. From the very beginning her worried father ran here and there for her daughter. At the end of the day, celebration came as the nation won the match which the girl could not see as she was detained in the outer side of the stadium during the match time. But the celebration cannot suppress the question of Rights of Women which remain in every corner of the world in different format. Jafar Panahi has most successfully pointed to this issue of Gender Abuse from with in the frame of conventional film making and patriarchy as well. A Global Tragedy has been dealt with ease and some times with humour which, in turn, teases our being constantly.