Ik heb deze film samen met mijn hele familie van Negen bekeken. Omdat mijn jongere broer onlangs is getrouwd, konden we meekijken. De film springt eruit door het klassieke tintje dat aan de romantiek van het verloofde stel wordt gegeven. Gelukkig zijn dit keer alle Indiase plaatsen gebruikt, zoals Ranikhet Almora enz., die al door de meeste stedelingen zijn bezocht, wat bijdraagt aan het verband met de film. De dialogen zijn veel beter dan die in de 'Umrao Jaan Ada' <0xE2><0x80><0x93> een zogenaamd dialogenfilm. De achtergrondmuziek versterkt de 'zachte focus' van de film. Het doet me op de een of andere manier denken aan VV Chopra's 'Kareeb', waarin _neha_ en tot op zekere hoogte Bobby het personage volledig eer aandeden. Dat geldt ook voor de hoofdrolspelers, want ze stellen op geen enkele manier teleur. Ze zien er goed uit en kunnen goed acteren. De ondersteunende cast is te goed. De actrice die de rol van Bhabhi speelt, komt op de eerste plaats. De situaties waarin gezinsleden met elkaar omgaan, zijn echt en je glimlacht als je merkt dat je de plaats van een van de personages inneemt. De liedjes pasten te goed bij de scènes en pasten goed bij de film. Maar hoewel ik Ravindra Jain respecteer om zijn werk, van films tot Ramayana, miste ik Ram Laxman heel erg.<br />Er waren geen dubbelzinnige dialogen (Sivanische categorie), geen bikini's, geen intriges en geen onzin. Je kon met een gerust hart met je ouders naar de film kijken, behalve als je al verloofd was of binnenkort verloofd zou zijn. Ik wil hier duidelijk maken dat hoewel Suraj voorstelt dat de huwelijken tussen families en niet alleen tussen individuen plaatsvinden, zijn aanpak volkomen individualistisch is. De film gaat alleen over Prem & Poonam, de rest van de personages is bijzaak. Kunst die het leven imiteert? De 'perifere personages' worden naar de achtergrond verbannen en de enige hoofdrolspelers zijn de hoofdpersonen.<br />Terugkomend op de film, was alles bijna geweldig. Behalve het drama. De situatie van de tragedie werd kunstmatig gecreëerd. De uitkomst, de opoffering en de hartsverandering die daarop volgde, zijn helemaal niet meeslepend. Daarom ontbreekt de emotionele kracht <0xE2><0x80><0x93> het doel van deze wending in de gebeurtenissen. Maar er was een wending in het verhaal nodig om de film van een prachtige voorhuwelijkse video te laten overgaan in een 'fïlmfilm'. Maar ik bleef wachten op de klap en die kwam niet. De preken van Mohnish Bahal en later van Alok Nath over bruidsschat waren misplaatst en maakten de dingen te overdreven. Misschien zal dit de film helpen een belastingvrije status te krijgen. Maar de plot had interessanter en niet-lineair kunnen zijn dan wat het was.<br />Er waren te veel vragen in mijn hoofd toen de film eindigde: 1 Is de film echt afgelopen? 2 Is de film afgelopen?
I watched this movie alongwith my complete family of Nine. Since my younger brother has recently got married, we could connect with the goings-on. The movie stands out for the classical touch given to the romance of the engaged couple. Thankfully this time all Indian locales like Ranikhet Almora etc have been used, which have been already visited by most of the urbanites, hence adding to the connection with movie. The dialogues are much better than those in the "Umrao Jaan Ada" - a supposedly dialogue based movie. The background music is augmenting the "soft focus" of the movie. It somehow remind me of VV Chopra's "Kareeb", in which neha and to some extent Bobby did full justice to the character. Same here, in that the lead pair does not disappoint in any department-looks or acting. The Supporting cast are too good. I rate the actress playing the role of Bhabhi in the front league. The situations of family interactions portrayed are real and you smile when you find yourself in place of one of the characters. Songs were too suiting the scenes and going along well with the movie. However, though I respect Ravindra Jain for his body of work from movies to Ramayana, I missed Ram Laxman badly.<br /><br />It had no double entendres(Sivan category), no bikinis, no intrigue, and no nonsense. You would comfortably watch the movie with your parents except if you're already or going to be soon engaged. I want to express on candid thing here that though Suraj proposes that the marriages is between families and not only individuals, his approach is totally individualistic. The movie is only about Prem & Poonam, rest of the characters are incidental. Art immitating life? The "peripheral characters" are consigned to the background and the only protagonists are the lead pair. <br /><br />Coming back, Everything was almost great. Except, for the drama part. The situation of tragedy was artificially created. The outcome, the sacrifice and the ensuing heart change are not compelling at all. That is why it lacks the emotional punch-the very purpose of this turn of events. But, a twist in the tale was necessary to transcend the movie from a beautiful pre-marital video to a 'feature film'. But I kept waiting for the punch and it never came. The preaching by Mohnish Bahal and later by Alok Nath on dowry was out of place and it made things too overboard. May be this will help the movie a tax-free status. But the plot could have been made more interesting and non-linear than what it was.<br /><br />There were too question in my mind when the movie ended: 1 Has the movie really ended? 2 Has the movie ended?