WAARSCHUWING: CONTAINERS SPOILERS ROND<br /><br />Ik heb een volwassen vriendin voor wie het idee dat haar ouders seks hebben haar vreselijk onrustig maakt. Ik moest aan haar denken toen ik nadacht over de reactie van het publiek op 'The Mother'.<br />De mensen hielden hun adem in toen May (Anne Reid) in bed hartstochtelijk lag te kronkelen met haar jongere, knappe minnaar Darren (Daniel Craig) of later seksueel expliciete tekeningen van May zag. Ik denk niet dat het publiek geschokt was door de naaktheid of de inhoud van de tekeningen, maar meer dat het zich ongemakkelijk voelde om een vrouw van in de zestig in vervoering van seks te zien.<br />Screenwriter Hanif Kureishi ('My Beautiful Laundrette', 'My Son the Fanatic') bewijst opnieuw dat hij een van de meest scherpzinnige verhalenvertellers aan beide kanten van de Atlantische Oceaan is. Het valt niet mee. Dit schrijnende familiedrama is geen film waarvan je kunt zeggen dat je ervan hebt genoten, omdat hij rauw en complex is en ons vaak een ongemakkelijk gevoel bezorgt. Niettemin is het een geweldig goede film.<br />Kureishi en Roger Michell (die nota bene _Notting Hill_ regisseerde) schetsen een onsentimenteel, hartverscheurend en voortreffelijk geacteerd portret van een oudere vrouw die zich na al die jaren realiseert dat ze na al die jaren nog steeds van het leven kan en moet genieten. Op een prachtig epifanisch moment, als haar zoon Bobby haar vraagt om niet moeilijk te doen, kaatst May terug: 'Waarom niet?'<br />Ja, waarom niet.<br />Anne Reid verdient een Oscarnominatie voor haar rol als May. Het is subtiel, ingetogen, krachtig en triest, vaak allemaal tegelijk. Kijk naar Reid als May Darren en Paula (Cathryn Bradshaw) observeert in een schijnbaar gepassioneerde omhelzing in een pub. Of als ze Paula smeekt om de voordeur open te doen na een rampzalige date. Reids ogen en gezicht tonen alle pijn en wanhoop van May. Op het meest vernietigende moment van de film laat May zich voor Darren op haar knieën vallen, bereid om alles voor hem te doen, hem alleen maar te vragen om aardig te zijn. Dit is een ongelooflijk moedige vertolking door een opmerkelijke actrice.<br />Ik genoot van Michells gebruik van natuurlijk geluid, vooral toen May en Toots voor het eerst bij Bobby's huis arriveerden. Het illustreerde de kakofonie rond May en Toots, de luchthartige manier waarop hun eigen familie hen verwelkomt. <br />Deze film deed me af en toe denken aan de eerlijkheid en rauwheid van Mike Leighs werk, behalve dan dat 'The Mother' zich aan een licht optimisme vastklampt om overeind te blijven.<br />Mijn enige probleempje: Michells beslissing om de eerste liefdesscène van May en Darren een bijna smakeloze gevoeligheid te geven. De geliefden blijven onscherp terwijl op de voorgrond een wit gordijn zachtjes in de wind fladdert. En het enige geluid is dat van May in haar passie.<br />Het probleem met Michells aanpak is dat zowel Reid als Craig, die de rol van Darren volledig omhult, zich zo onbevreesd in deze rollen wringen dat het niet eerlijk is om de bijna primitieve energie van hun personages voor het publiek verborgen te houden. Vooral omdat Michell er niet voor terugdeinst om latere seksscènes diepzinnig te maken.<br />Deze film heeft geen bijzonder sympathieke personages. We voelen mee met May, maar ook zij veroorzaakt het lijden van haar dochter. Maar ik betwijfel of Kureishi van plan was om zijn verhaal met sympathieke mensen te delen. Hij wilde, geloof ik, een familie ontmaskeren die al aan het instorten is als er iets emotioneel rampzaligs gebeurt. Zijn openhartigheid is onverschrokken en uiteindelijk onvergetelijk.
[WARNING: CONTAINS SPOILERS]<br /><br />I have this adult friend for whom the notion that her parents have sex makes her terribly uneasy. She came to mind when I reflected on the audience's reaction to "The Mother." <br /><br />People gasped when May (Anne Reid) writhed passionately in bed with her younger hunk lover, Darren (Daniel Craig) or later saw sexually explicit drawings by May. I doubt the audience was aghast at the nudity or the drawings' content as much as feeling uneasy at seeing a woman in her 60s rapturously enjoying sex.<br /><br />Screenwriter Hanif Kureishi ("My Beautiful Laundrette," "My Son the Fanatic") again proves why he's among the most trenchant storytellers on either side of the Atlantic. His story's not easy to take. This searing family drama isn't a film you can claim you enjoyed watching because it's raw, complex, and often makes us very uncomfortable. Nevertheless, it's powerfully good stuff.<br /><br />Kureishi and Roger Michell (who directed "Notting Hill," of all things) craft an unsentimental, wrenching and superbly-acted portrait of an older woman who realizes, after all these years, she can and should still enjoy all of life's pleasures. In a wonderfully epiphanous moment, when her son, Bobby, asks her not to be difficult, May shoots back, "Why not?"<br /><br />Why not, indeed.<br /><br />Anne Reid deserves an Oscar nomination for her turn as May. It's subtle, restrained, powerful and sad, often all at the same time. Watch Reid when May observes Darren and Paula (Cathryn Bradshaw) in a seemingly passionate clutch in a pub. Or, when she begs Paula to open the front door after a disastrous date. Reid's eyes and face reveal all of May's anguish and despair. In the film's most devastating moment, May drops to her knees before Darren, willing to do anything for him, only asking him to be kind. This is a tremendously gutsy performance by a remarkable actress.<br /><br />I enjoyed Michell's use of natural sound, especially when May and Toots first arrive at Bobby's place. It perfectly illustrated the cacophony around May and Toots, the flippant manner in which their own family welcomes them.<br /><br />This film, at times, reminded me of the honesty and rawness of Mike Leigh's work, except "The Mother" hangs on to a slight sense of optimism to keep afloat.<br /><br />My one quibble: Michell's decision to give May and Darren's first love scene an almost cheesy sensibility. The lovers remain out of focus while, in the foreground, a white curtain flutters gently in the breeze. And the only sound is of May in the throes of passion.<br /><br />The problem with Michell's approach is that both Reid and Craig, who completely envelops the role of Darren, plough their way so fearlessly into these roles that it's unfair to hide their characters' almost primitive energy from the audience. Especially since Michell has no qualms about making later sex scenes visceral.<br /><br />This film doesn't have immensely likable characters. We sympathize with May, but she, too, causes her daughter's suffering. But I doubt Kureishi intended to people his story with likable folk. His point, I believe, was to unmask a family that's already cracking when something emotionally cataclysmic happens. It's unflinching in its candor and ultimately unforgettable.