In regisseur Sooraj Barjatya's Vivah,20-en-nog-wat Delhi wordt de Delhi-jongen Shahid Kapur smoorverliefd op het ingetogen dorpsmeisje dat zijn vader voor hem heeft uitgekozen om mee te trouwen. Shahid voelt zich aangetrokken tot haar onschuld en eenvoud en stemt in met het huwelijk, nog geen paar minuten nadat hij haar in haar huis in Madhoepur heeft ontmoet. De jongedame in kwestie, Amrita Rao, lijkt net zo onder de indruk van haar charmante huwelijkskandidaat. Zes maanden later wordt het huwelijk een feit en het jonge, ontluikende paar raakt voor het eerst in de ban van de liefde, ondanks de grote afstand tussen hen. Maar Amrita, die na de dood van haar ouders door haar oom en tante is opgevoed, wordt een paar uur voor het huwelijk getroffen door een verschrikkelijke ramp. Het is aan Shahid om de eerzame minnaar te spelen en haar onvoorwaardelijk te omhelzen. Net als Hum Aapke Hain Koun en Hum Saath Saath Hain is ook Barjatya's nieuwe film Vivah op een bepaald niveau een familiedrama met een uiterst idealistische premisse. Maar helaas ziet de plot van deze nieuwe film er veel te ouderwets uit, nog vergezochter dan die regressieve Ekta Kapoor-soaps. En het probleem is dat je je gewoon niet kunt inleven in zulke brandschone figuren die geen greintje kwaad in hun lijf hebben. Er zijn veel dingen die voor en tegen Hindi-films werken, en timing is zo'n belangrijke factor. Vijfentwintig jaar geleden was de plot van Vivah misschien nog niet zo vergezocht, maar nu lijkt het gewoon het product van een geest die vastzit in een vervorming van de tijd. Misschien is de enige zegen van de film het feit dat hij van begin tot eind oprechtheid uitstraalt, je kunt meteen zien dat de filmmaker niet de bedoeling heeft om te misleiden. Zowel uitgaande van Barjatya's vorige films als door deze nieuwe nauwkeurig te bestuderen, kun je veilig stellen dat Barjatya gelooft in een volmaakte wereld, hij gelooft in zijn goudeerlijke personages, hij gelooft dat grote gezinnen gelukkig onder hetzelfde dak kunnen wonen zonder de minste problemen. Het is moeilijk over het hoofd te zien hoe eendimensionaal zijn hoofdpersonen zijn: Shahid en Amrita, zowel deugdzaam als maagdelijk, als je erover nadenkt. De eerste keer dat ze elkaars hand vasthouden, is een uur en twintig minuten na het begin van de film. Barjatya denkt misschien dat hij met Vivah terugkeert naar zijn wortels in Maine, Pyar Kiya, maar de waarheid is dat we Salman en Bhagyashree in die film omhelsden, of zelfs Salman en Madhuri in Hum Aapke Hain Koun, omdat ze zo'n fantastische chemie hadden. Want hoewel ze uit hetzelfde hout zijn gesneden als Shahid en Amrita in Vivah, hadden die paren ondeugendheid en masti. Shahid en Amrita zijn gewoon saai en saai. Voor een film die zo zwaar leunt op muziek om zijn verhaal te vertellen, kiest de filmmaker een reeks nummers uit de jaren zeventig die de verlammende vaart van de film alleen maar vertragen. Maar als ik één reden moest kiezen om uit te leggen waarom Vivah niet voor me werkt, dan is het omdat ik niet zeker weet of ik me kan inleven in de personages die in Barjatya's verhaal voorkomen. Voor sommigen zal Vivah misschien hoop geven, dat een perfecte wereld als deze echt ergens bestaat. Maar ik ben een beetje cynisch, denk ik. Dus geef me de kokette Madhuri van Hum Aapke Hain Kaun, geef me de brutale Salman van Maine Pyar Kiya, ik zal zelfs die ondeugende Karisma Kapoor van Hum Saath Saath Hain nemen. Maar behoed me voor die sukkels. Weet je, sommige huwelijken worden niet in de hemel gesloten. Dit is Vivah!
In director Sooraj Barjatya's Vivah,20-something Delhi boy Shahid Kapur finds himself smitten by the demure, small-town girl his father has selected for him to marry. Drawn to her innocence and simplicity, Shahid agrees to the marriage barely moments after he's met her at her home in Madhupur, and the young lady in question Amrita Rao seems equally floored by her charming suitor. The marriage is fixed for six months later, and the couple find themselves in the first throes of young, budding love, their geographical distance notwithstanding. But Amrita, who's been raised by her uncle and her aunt after her parents' death, is struck by a horrible calamity just hours before the marriage. And then, it's up to Shahid to play the honourable lover and to embrace her unconditionally.Much in the same vein as Hum Aapke Hain Koun and Hum Saath Saath Hain, Barjatya's new film Vivah too is on one level a family drama with an extremely idealistic premise. But sadly, the plot of this new film comes off looking way too outdated, even more far-fetched than those regressive Ekta Kapoor soaps. And the problem is clear  you just can't relate to such squeaky-clean characters who don't have one bad bone in their bodies. There are many things that work in favour of and against Hindi films, and timing is one such important factor. Twenty-five years ago, perhaps the plot of Vivah may not have felt like such a stretch, but today it just seems like the product of a mind stuck in a time warp. Perhaps the film's only saving grace is the fact that it oozes sincerity from start to finish, you can make out right away that the filmmaker's intention is not to deceive. Judging both by Barjatya's previous films and by closely examining this new one you can safely declare that Barjatya believes in a perfect world, he believes in his good-as-gold characters, he believes that large families can live together happily under the same roof without the slightest bumps.But alas, he's unable to translate his vision to the screen. It's difficult to overlook how one-dimensional his protagonists are  Shahid and Amrita, both virtuous and virginal  I mean, think about it, the first time they hold hands is an hour and twenty minutes into the film. Barjatya may think he's returning to his Maine Pyar Kiya roots with Vivah, but truth is that the reason we embraced Salman and Bhagyashree in that film, or even Salman and Madhuri in Hum Aapke Hain Koun is because they had such fantastic chemistry. Because although they were created out of the same mould as Shahid and Amrita in Vivah, those pairs had mischief and masti. Shahid and Amrita are just insipid and boring.For a film that relies so heavily on music to narrate its story, the filmmaker chooses a string of 70s-style tunes that only further slacken the film's deadening pace. But if I had to choose just one reason to explain why Vivah doesn't work for me, it's because I'm not sure I can relate to any of the characters who inhabit Barjatya's story. To some perhaps, Vivah will give hope, that a perfect world like this is actually out there somewhere. But I'm a little cynical I guess. So, give me the coquettish Madhuri of Hum Aapke Hain Kaun, give me the bratty Salman of Maine Pyar Kiya, I'll even take that mischievous Karisma Kapoor of Hum Saath Saath Hain. But save me from these dullards. You know, some marriages aren't made in heaven. This one's Vivah!