De film was leuk om naar te kijken als Nicolson op het scherm was. Maar ik moest me beheersen om niet van verveling in slaap te vallen toen de film van Meryl Streep afhankelijk was om scènes op te nemen zonder Jack; ze was zo saai als maar kon. De relatie tussen de personages was niets bijzonders; deze personages zijn al eerder geportretteerd <0xE2><0x80><0x93> en veel beter. Het voelde als een scenario in de ergste zin van het woord: 90 procent van het dagelijks leven is saai en niet de moeite waard om over te schrijven of naar te kijken. Waarom Ephron haar leven en relatie met Carl Bernstein interessant genoeg vond om over te schrijven, ontgaat me. Misschien schreef ze het als therapie <0xE2><0x80><0x93> voor veel schrijvers werkt het om een episode uit hun leven op papier te zetten. Oké: maar waarom iemand in Hollywood vond dat dit verhaal de moeite van het filmen waard was, blijft me een raadsel.
The movie was watchable while Nicolson was on the screen. However, I had to fight against passing out from boredom when the film depended on Meryl Streep to carry scenes without Jack; she was as bland as could be. The relationship between the characters was nothing special; these characters have been portrayed before -- and much better. It felt like a based-on-real-life scenario in the absolute worst sense: 90% of daily life is boring, and not worth writing about or watching. Why Ephron felt her life and relationship with Carl Bernstein was interesting enough to write about escapes me. Perhaps she wrote it as therapy -- for many writers, putting an episode from their life on paper is cathartic. Fine: but then why anyone in Hollywood felt this story was worth filming remains a mystery to me.