Telkens als ik een film hoor aanprijzen omdat hij geen seks, geweld, lelijke taal, special effects enzovoort heeft, gaat mijn b.s.-detector af. Meestal is zo'n film sentimentele flauwekul die aanspoort tot mensen die niet willen dat iets hen verrast, maar die willen bevestigen hoe superieur ze zijn aan ons laffe volk. Dus toen David Lynch' THE STRAIGHT STREET dat soort recensies begon te krijgen, maakte ik me zorgen, vooral omdat ik geen fan was van zijn andere 'opbeurende' verhaal, THE ELEPHANT MAN. Ondanks alle verbluffende beelden en het goede acteerwerk in die film leek hij meer geïnteresseerd in preken tegen ons dan in ons inspireren.<br />Ik had me geen zorgen hoeven maken. Het rechte verhaal is een eerlijke film in plaats van een suikerzoete. Dat komt voor het grootste deel door het feit dat Lynch en de schrijvers John Roach en Mary Sweeney het grotendeels recht voor zijn raap vertellen. Er zijn een paar preken van Straight die ik niet had willen horen, en de beelden van het geoogste graan worden iets te vaak herhaald, maar dat zijn maar smoesjes. Er is geen zwaarwichtige boodschap, geen sentimentele slierten die onze emoties in beweging zetten, en geen neerbuigendheid jegens ons en de personages. In plaats daarvan zijn ze afhankelijk van het verhaal om zijn eigen kracht op te bouwen, en dat doet het ook, dus bij de laatste scène zijn we oprecht geroerd.<br />Natuurlijk voegt de Hij is echt iemand die eruitziet alsof hij veel heeft meegemaakt, maar toch volhoudt, en afgezien van die preken lijkt het verlangen om weer bij zijn broer te zijn niet al te sentimenteel, want je kunt voelen dat hij te lang heeft geleefd en te veel heeft gezien om lang door woede gedreven te worden. En hij weet dat zijn tijd opraakt, dus wil hij vrede sluiten, niet alleen met zijn broer, maar ook met zijn leven. Sissy Spacek doet ook goed, ongemanierd werk als dochter van Straight. En hoewel ik een jongen uit de stad en uit de voorsteden ben, is het landschap van Iowa en Wisconsin prachtig gefotografeerd, zodat ik er op zijn minst een keer heen wil.
Whenever I hear a movie being touted because it has no sex, violence, bad language, special effects, and so on, my b.s. detector goes off. Usually, a movie like that is sentimental hogwash which panders to people who don't want anything to surprise them, but to affirm how superior they are to us craven folk. So when David Lynch's THE STRAIGHT STORY began getting those kinds of reviews, I was apprehensive, especially since I was not a fan of his other "uplifting" story, THE ELEPHANT MAN. For all the stunning images and the good acting in that film, it seemed more interested in preaching to us than inspiring us.<br /><br />I needn't have worried. THE STRAIGHT STORY is an honest movie rather than a saccharine one. Most of that is due to the fact that Lynch and writers John Roach and Mary Sweeney tell it straight and simple for the most part. There are a couple of homilies by Straight I could have done without, and the shots of grain being harvested are repeated a little too much, but those are only quibbles. There's no heavy-handed message, no sentimental strings to jerk our emotions, and no condescension towards us and its characters. Instead, they depend on the story to build its own power, and it does, so by the final scene, we are genuinely moved.<br /><br />Of course, casting Richard Farnsworth adds realism to the part. He really is someone who looks like he's lived through a lot but still perseveres, and except for those homilies, the desire he has to get back together with his brother doesn't seem overly sentimental, because you can sense here is someone who's lived too long and seen too much to be driven by anger for long. And he knows his time is running out, so he wants to make some peace, not only with his brother, but with his life. Sissy Spacek also does fine, unmannered work as Straight's daughter. And although I am a city and suburban boy, the Iowa and Wisconsin landscape are beautifully shot, making me want at least to visit some day.