Veel critici hebben zich beledigd gevoeld dat R.W. Fassbinder zowel de hoofdpersoon Wilkie als de nazi's in deze film op een menselijke manier heeft geportretteerd. Connaisseurs van andere Fassbinder-films zullen echter beseffen dat 'Lili Marleen' (1981) deel uitmaakt van Fassbinders 'vrouwenfilms' als 'The Marriage of Maria Braun' (1979) en 'Lola' (1981). Fassbinder was ervan overtuigd dat'verhalen veel beter verteld kunnen worden met vrouwen dan met mannen', omdat, volgens Fassbinder, hoewel mannen doorgaans hun vastberaden rol in de samenleving vervullen, 'vrouwen in staat zijn op een dialectische manier te denken'. Dialectiek betekent echter dat er niet alleen een these en haar tegenhanger is, zoals gewoonlijk in onze zwart-witte wereld, maar Bovendien betekent dialectiek dat door het derde voorbeeld van synthese de absolute tegenstand van het verschil tussen stelling en antithese wordt opgeheven. Concreet gesproken: vanuit een dialectisch gezichtspunt en als afspiegeling van de fascistische staat moeten de ondergrondse strijders noodzakelijkerwijs de elementaire middelen gebruiken zoals de heersers dat doen, en tussen daders en slachtoffers bestaat dus een pedagogische relatie, zodat iedere dader ook slachtoffer is en ieder slachtoffer ook dader. Fassbinder heeft dit abstracte schema, dat de klassieke logica overstijgt, geïllustreerd in zijn toneelstuk 'The City, the Garbage and the Death' (1975) dat door Daniel Schmid werd gefilmd onder de titel 'Shadow of Angels' (1976). Op een dialectische manier benaderend een a priori controversieel onderwerp als nazi-Duitsland, wordt de weergave van deze tijd in de vorm van een film nog controversiëler, vooral voor mensen die niet kunnen of niet willen zien dat onze erkenning van de wereld verre van uitgeput is met een primitief schema van lichtschakelaars, maar dat het derde voorbeeld van synthese nodig is als leidend voorbeeld van de tegengestelde these en antithese. De wederzijdse relatie tussen daders en slachtoffers moet kritisch worden bekeken, aangezien het domweg niet waar is dat de daders de slechteriken zijn en de slachtoffers de goeden. In een synthetisch standpunt nemen de slechten deel aan de goedheid zoals de goeden deelnemen aan de slechtheid. Ze zijn onderling verwant. In een wereldbeeld dat gebaseerd is op klassieke logica kan een relatie tussen goed en kwaad niet eens worden vastgesteld, en in een ethiek die gebaseerd is op dit ontoereikende systeem van logica sluit het slechte geweten van de overlevenden van nazi-Duitsland, die zich (onlogisch genoeg) verantwoordelijk voelen voor de daden van hun voorouders, de mogelijkheid van een relatie tussen de twee uitersten uit en dus een synthese in de vorm van een nieuwe evaluatie die ook op deze relatie is gebaseerd. Uit Fassbinders dialectische gezichtspunt volgt dat Lili Marleen noch Lola noch Maria Braun kan worden veroordeeld voor hun'misbruik' van het bestuurssysteem voor hun eigen doeleinden, omdat ze het niet misbruiken, maar alleen gebruiken. Integendeel, aangezien de slachtoffers de handelingen van de daders moeten herhalen, zoals de daders de handelingen van de slachtoffers moeten herhalen, omdat 'goed' en'slecht' niet langer eenvoudige spiegelbeelden van elkaar zijn zoals in twee-waarderingslogica, worden hun strategieën gerechtvaardigd door de kinderlijke structuur van een logica die onze wereld beschrijft, die helemaal niet zwart-wit is, veel beter dan een zwart-witlogica.
Many critics have felt offended that R.W. Fassbinder has portrayed both protagonist Wilkie and the Nazis in this movie in a human-like manner. Connoisseurs of other Fassbinder films, however, will realize that "Lili Marleen" (1981) belongs to Fassbinder's "women movies" like "The Marriage of Maria Braun" (1979) and "Lola" (1981). Fassbinder was convinced that "stories can be told much better with women than with men", because, according to Fassbinder, while men usually fulfill their determined roles in society, "women are capable of thinking in a dialectic manner". Dialectics, however, means that there is not only a thesis and its antithesis like usually in our black-and-white world, but a synthesis where the oppositions coincide. Moreover, dialectic means that because of the third instance of synthesis the absolute opposition of the difference between thesis and antithesis is abolished. Concretely speaking: Starting from a dialect point of view and portraying the fascist state, the underground fighters must necessarily use the basic means like the rulers do, and between offenders and victims there is thus a chiastic relation, so that every offender is also victim and every victim is also offender. Fassbinder has illustrated this abstract scheme, that transcends classical logic, in his play "The City, the Garbage and the Death" (1975) which was filmed by Daniel Schmid under the title "Shadow of Angels" (1976).<br /><br />Therefore, approaching an a priori controversial topic like Nazi Germany, in a dialectic manner, the depiction of this time in the form of a movie gets even more controversial, especially for people who cannot or do not want to see that our recognition of the world is by far not exhausted with a primitive light-switch schema, but needs the third instance of synthesis as controlling instance of its opposite members thesis and antithesis. The mutual relationship between offenders and victims has to scrutinized, since it is simply not true that the offenders are the bad ones and the victims the good ones. In a synthetic viewpoint, the bad ones participate on the goodness as the good ones participate on the badness. They are mutually related. In a world-view based on classical logic, a relation between good and bad cannot even been established, and in an ethics based on this insufficient system of logic, the bad conscience of the survivors of Nazi Germany, feeling (illogically enough) responsible for the deeds of their ancestors, exclude the possibility of a relationship between the two extremes and thus a synthesis in the form a new evaluation based on this relationship as well. From Fassbinder's dialectic viewpoint, it follows that neither Lili Marleen nor Lola nor Maria Braun can be condemned for their "misuse" of the ruling system for their private purposes, because they don't misuse them, they just use them. In the opposite, since victims must repeat the actions of the offenders as the offenders must repeat the actions of the victims, because "good" and "bad" are no longer simple mirror images of one another like in two-valued logic, their strategies are legitimated by the chiastic structure of a logic that describes our world, that is not black and white at all, much better than a black-and-white logic.