In zekere zin is Mister Foe (oorspronkelijk, en passender, getiteld Hallam Foe <0xE2><0x80><0x93> ik kan me niet voorstellen dat ik zijn titelpersonage'meneer' zou noemen) een eerbetoon aan goed acteerwerk. Zowel Jamie Bell als Hallam, een fysiek aantrekkelijke voyeur/spook, als Sophia Myles als Kate, zijn kinky partner in seks en fantasieromantiek, zijn overtuigend. Het probleem ontstaat wanneer je hun rollen in verband probeert te brengen met alles wat er in het echte leven gebeurt. Een jongeman die de intieme details van het leven van andere mensen bespioneert zoals Hallam doet, zou terecht tot moes geslagen worden. En een vrouw in Kates situatie zou walgen en bang zijn <0xE2><0x80><0x93> ze zou waarschijnlijk de politie bellen.<br />Deze dingen gebeuren echter niet in de film. Hallams moeder is gestorven en zijn vader is getrouwd met een vrouw met wie hij een verhouding heeft gehad. Hallam heeft natuurlijk een hekel aan zijn stiefmoeder en dat laat hij merken ook. Ze heeft seks met hem. Kate is een soort werkster die Hallam in een afwasbaantje zet en seksuele spelletjes met hem speelt. Ze lijkt op zijn biologische moeder. Het loopt allemaal goed af met Hallam die zijn 'problemen' 'oplost'.<br />Veertig jaar geleden had het toneelstuk en de briljant gespeelde film, _Who's Afraid of Virginia Woolf_, een even optimistisch einde, met personages die wijzer en beter worden nadat ze elkaar hebben verscheurd. De moeilijkheid is dat het niet altijd zo werkt, vooral als het niemand echt iets kan schelen. Het is plausibel vanwege de intensiteit van de emotionele openbaring. In Mister Foe gebeurt de emotionele openbaring nooit echt.
In its way, Mister Foe (originally, and more appropriately, titled Hallam Foe  I can't see addressing its title character as "mister"), is a tribute to good acting. Both Jamie Bell, as Hallam, a physically attractive voyeur/creep, and Sophia Myles, as Kate, his kinky partner in sex and fantasy romance, are convincing. The problem comes when you try to connect their roles to anything that happens in real life. A young man who spies on the intimate details of people's lives the way Hallam does would be deservedly beaten to a pulp. And a woman in Kate's situation would be repulsed and frightened - she would probably call the police.<br /><br />These things are not, however, what happens in the movie. Poor Hallam's mother has died and his father married a woman with whom he's been having an affair. Hallam, of course, hates his stepmother and lets he know it. She has sex with him. Kate's some kind of an employment person who places Hallam in a dish washing job and plays sexual games. She looks like his birth mother. It all ends happily with Hallam "resolving" his "issues".<br /><br />Forty some years ago, the play and brilliantly acted movie, Who's Afraid of Virginia Woolf, had a similarly optimistic ending, with characters becoming wiser and better after tearing each other apart. The trouble is, it doesn't always work that way, especially when nobody really cares. In Virginia Woolf, the ending's plausible because of the intensity of the emotional revelation. In Mister Foe, the emotional revelation never really happens.