'Twaalf apen' heeft alles in zich om Terry Gilliams meesterwerk te worden. Een uitstekend scenario, een vast ritme, slimme, soms ironische dialogen. Bovendien had hij een goede neus voor de cast. 'Twaalf apen' is ook de eerste film waarin Bruce Willis afstand neemt van het soort personage dat hij in zijn vorige films speelde. Hier is hij een afgestompte en hopeloze figuur die je een gevangene zou kunnen noemen die het opneemt tegen een onbevreesde en onoverwinnelijke held (zoals het geval was in 'Don't Die Hard'). Hoe hij het ook probeert, hij is een gevangene van zijn tijd. De film heeft ook een heel spannend einde. Het heeft een heel dramatische kracht. Maar deze fantastische film is ook een weerspiegeling van de mens, van de gevaren die hij vreest (met name de gevaren die het einde van de wereld zouden kunnen betekenen, en hier, dit zijn virussen die ziekten kunnen veroorzaken). Hoe lang de film ook zal duren, 'twaalf apen' zal worden geschat naar zijn werkelijke waarde: een van de meesterwerken uit de jaren negentig.
"Twelve monkeys"'s got all the elements to become Terry Gilliam's masterpiece. An outstanding screenplay, a sustained rhythm, clever sometimes ironic dialogs. Moreover, he had a good nose about the cast. "Twelve monkeys" is also the first movie where Bruce Willis stands back from the kind of character he used to play in his previous movies. Here, a jaded and hopeless character which you could nickname a prisoner took over from a fearless and invincible hero (as it was the case in "Die hard"). No matter how he tries, he's a prisoner of the time. The movie contains a very thrilling end too. It's got a real dramatic power. But this terrific movie is also a reflection about man, the dangers he dreads (notably, the ones that could cause the end of the world and here, these are virus that can create illnesses). No matter how long it will take, "twelve monkeys" will be estimated at its true value: one of the masterpieces made in the nineties.