Het publiek is verrukt en het is niet moeilijk te begrijpen waarom. Met de hulp van de drie hoofdrolspelers, Xu Zhu als de vader, Meester Liu; Quanxin Pu als de oudste zoon, Da Ming; en vooral Wu Jiang als de onbedwingbare en beminnelijke jongste zoon, Er Ming, vertelt regisseur Yang Zhang een verhaal dat zelfs het koudste hart zal verwarmen.<br />De film begint met een man die in een geautomatiseerde cabine midden in Beijing onder de douche staat. Hij stopt wat geld in een gleuf, doet de deur open, trekt zijn kleren uit en legt er een paar op een lopende band om te worden gewassen, stapt onder de douche en wordt gewassen met borstels en water en zeep alsof hij een auto is bij de autowasserette. Dit is symbolisch gesproken de toekomst, en het oude badhuis dat we in de volgende scène zullen zien, is het verleden. Het agrarische China maakt plaats voor het industriële China.<br />Vervuiling? Een culturele revolutie? De blues van de industrialisatie? Geen sprake van. Wat we hier zien is een viering van mensen en hun vriendelijkheid en liefde voor elkaar, een viering van goedheid in de harten van de mensen. Toch vraag ik me af hoe de Chinese regering tegen deze film aankijkt. Aan de ene kant biedt het duidelijk een aangename kijk op China en zijn volk. Het is streng niet-politiek, zonder kritiek op het huidige regime, uitgesproken of geïmpliceerd. Toch is er een vaag gevoel dat de goede oude tijden zullen worden vervangen door iets wat misschien niet zo goed is. Ik denk dat Yang Zhang zo verstandig was om dat te laten zoals het is. Vertel een verhaal over oude mannen in het badhuis, waar ze zich laten masseren en masseren, waar ze sterke verhalen vertellen en herinneringen ophalen aan de goeie ouwe tijd, waar ze zich kunnen ontspannen en Chinees schaak kunnen spelen en cricket kunnen spelen, waar het Hoofd een kwieke en wijze oude man is en zijn assistent zijn zoon, die misschien achterlijk of autistisch is, maar die zijn werk doet met plezier en een aanstekelijke geest van plezier en goede wil.<br />De oudste zoon verschijnt weer op het toneel, Da Ming, die gepolijst, goed verzorgd en zwijgzaam is. Hij voelt zich niet op zijn gemak met wat hij beschouwt als het ongekunstelde gedrag van zijn vader en broer. Hij vertegenwoordigt het moderne China met zijn das en zijn aktetas, zijn mobiele telefoon en zijn opleiding. Hij is alleen maar teruggekomen omdat hij dacht dat zijn vader stervende was. Als hij inziet dat dat niet waar is, pakt hij zijn koffers en maakt zich op om terug te keren naar zijn vrouw en zijn carrière. Maar dan breekt er een crisis uit en tijdens die crisis ziet Da Ming de waarde in van het natuurlijke, op mensen gerichte leven dat zijn vader en zijn broer hebben geleid.<br />En dus verenigt Yang Zhang het oude en het nieuwe en doet dat op zo'n charmante manier dat ik er geen bezwaar tegen heb, vooral niet omdat zijn stijl zo keurig en zo zorgvuldig is uitgedrukt. Een van de aardige dingen die ik in de meeste films mis, is de manier waarop hij de subplots in het grotere verhaal in detail beschrijft, zodat ze opgelost zijn voordat de film afgelopen is. De badhuisgast die 'O sole mio' zingt in het badhuis terwijl het water op hem neerklettert, tot grote vreugde van Er Ming, merkt dat hij niet in het openbaar kan zingen vanwege plankenkoorts. Tegen het eind van de film raakt hij zijn plankenkoorts kwijt en zingt hij dankzij de geïnspireerde hulp van Er Ming. En de badhuisgast die zijn vrouw verliest omdat... nou ja, hij vertelt een verhaal aan meester Liu voordat hij de ware reden opbiecht. Maar Liu begrijpt het en voordat de film is afgelopen, hebben man en vrouw zich weer met elkaar verzoend.<br />Dit soort 'gelukkige afloop' is vandaag de dag ongebruikelijk in artistieke en internationale films, en in bijna elke film die voor volwassenen is bestemd. Sommige happy endings zijn zo gekunsteld dat ze niet alleen de bedenkers, maar ook het publiek in verlegenheid brengen. En sommige zijn zo schaamteloos neerbuigend dat het publiek zich beledigd voelt. Maar hier is het publiek verrukt.<br />Zie dit vooral voor de komische voorstelling van Wu Jiang, wiens warme bruisendheid elke handicap van zijn personage overwint.
This delighted audiences at a number of film festivals, and it is not hard to see why. Director Yang Zhang, with the help of some very nice work by the three principle actors, Xu Zhu as the father, Master Liu; Quanxin Pu as the elder son, Da Ming; and especially Wu Jiang as the irrepressible and lovable younger son, Er Ming, spins a tale that will warm the coldest heart.<br /><br />The film starts with a man taking a shower in an automated booth in the middle of Beijing. He puts some money in a slot, opens the door, takes off his clothes and puts some of them on a conveyor belt to be cleaned, steps into the shower and gets cleaned with brushes and squirts of water and soap as though he's a car at the car wash. This is the future symbolically speaking, and the old bathhouse we will see in the next scene is the past. Agrarian China is giving way to industrial China.<br /><br />Pollution? Cultural revolution hang-over? Industrialization blues? No way. What we have here is a celebration of people and their kindness and love for one another, a celebration of goodness in the hearts of men. Yet I wonder how the Chinese government views this film. On the one hand, it clearly presents a pleasant view of China and its people. It is stringently nonpolitical without criticism of the present regime expressed or implied. Yet there is the slightest sense that the good old ways are going to be replaced by something that may not be as good. I think Yang Zhang had the wisdom to just let that be as it may. Tell a story about old men at the bathhouse where they get back rubs and massages, where they tell tall tales and reminisce about the good old days, where they can relax and play Chinese chess and stage cricket fights, where the Master is a spry and wise old guy and his assistant is his son, who may be retarded or autistic, but who does his job with glee and an infectious spirit of fun and good will.<br /><br />Enter back on the scene the older son, Da Ming, who is polished, well groomed and taciturn. He is uncomfortable with what he sees as the unsophisticated behavior of his father and brother. He represents modern China with his tie and his briefcase, his cell phone and his education. He has only returned because he thought his father was dying. When he sees that this is not true, he packs his bags and is set to return to his wife and his career. But then a crisis ensues and it is during this crisis that Da Ming sees the value of the natural, people-centered life that his father and his brother have been living.<br /><br />And so Yang Zhang reconciles the old and the new, and does so in such a charming manner that I will not object, especially since his style is so neat and so carefully expressed. One of the nice things he does that I miss in most movies is the way he dovetails the subplots within the larger story so that they are resolved before the picture ends. The bathhouse regular who sings "O sole mio" in the bathhouse as the water showers down upon him, much to the delight of Er Ming, finds that he can't sing in public because of stage fright. Near the end of the film he loses his stage fright and sings thanks to some inspired help from Er Ming. And the bathhouse regular who is losing his wife because...well, he tells a tale to Master Liu before he confesses the real reason. But Liu understands and again before the movie is over, husband and wife are reconciled.<br /><br />This kind of "happy ending" movie-making is unusual in today artistic and international films, or in almost any film directed at adults. Some happy endings are so contrived as to embarrass not only their contrivers but their audiences. And some are so blatantly condescending that the audience is offended. Here however the audience is delighted.<br /><br />See this especially for the comedic performance by Wu Jiang whose warm effervescence overcomes any handicap his character may have.