Om te begrijpen waar deze versie uit 1976 vandaan komt, moet je het volgende in overweging nemen: het laatste nummer wordt gezongen door Barbra Streisand in een close-up van zeven minuten en veertig seconden, gevolgd door nog een tweeenhalve minuut durende stilstaande opname van mevrouw Streisand <0xE2><0x80><0x93> die een Christusachtige houding aanneemt <0xE2><0x80><0x93> achter de aftiteling. Meer dan tien minuten van Barbra's karakteristieke gezicht in het midden, dat het witte doek vult met een onverzettelijk ego. Dat zou best eens een filmisch record kunnen zijn.<br />Of denk hier eens over na: de plot van deze musical draait om een liefdesaffaire tussen twee musicalsupersterren, maar terwijl de nummers van Streisand in hun geheel worden gespeeld <0xE2><0x80><0x93> inclusief de eindeloze finale <0xE2><0x80><0x93> is haar tegenspeler Kris Kristofferson niet meer dan een figurant. Het is haar niet toegestaan ook maar één nummer dat hij opvoert af te maken. En hoewel ze hem wel toestaat een beetje bij te dragen aan een paar van haar deuntjes, zingen ze niet eens een duet.<br />Of denk hier eens over na: Streisands naam komt minstens zes keer voor in de aftiteling, waaronder ook de eer voor'muziekconcepten' en haar garderobe (uit haar kast) <0xE2><0x80><0x93> en ze zou ook de eer voor het co-produceren hebben willen krijgen, maar is daar niet in geslaagd. Een van haar credits was als uitvoerend producent, met een producercredit die naar haar toenmalige vriendje en voormalige kapper Jon Peters ging. Als zodanig was Streisand verantwoordelijk voor de uiteindelijke montage van de film, wat verklaart waarom ze zo geobsedeerd zijn met het in haar richting draaien van de film. Het is moeilijk uit te leggen hoe het komt dat, als ze maar de kans krijgen om The Great Diva goed te laten lijken, hun inspanningen alleen maar een slechte indruk maken op Streisand. Hoewel dit een van Streisands grootste kassuccessen was, is het aantoonbaar haar slechtste film en bevat hij haar slechtste optreden.<br />Hoe dan ook, Streisand verplaatst het melodrama van Hollywood naar de wereld van seksdrugs en rock-'n-roll en speelt Esther Hoffman, een popzangeres op weg naar de sterrenstatus, die een tijdje de snelle baan deelt met Kristoffersons John Norman Howard, een keiharde rocker die op weg is naar de afslag naar Has-beenville. In de eerdere versies van het verhaal offert 'Norman Maine' zijn carrière als hoofdrolspeler op om nieuwkomer 'Vicky Lester' te helpen haar succes te bereiken. Ze willen duidelijk maken dat hun heldin niets aan een man te danken heeft, dus de koers is scheef; ze zal er met of zonder hem in slagen en hij is zo'n beetje onderaan in het eerste bedrijf; hij is een last die ze uit naam van de liefde moet torsen. Als zodanig is er een duidelijke poging om de hoofdrolspeelster niet alleen harder te maken, maar bijna meedogenloos, terwijl haar minnaar overkomt als een onnozele hals.<br />Kristofferson sjouwt de film door met een geloofwaardige onverschilligheid voor het materiaal; hij doet weinig moeite om een goede voorstelling te geven en vreemd genoeg komt zijn doelloze, lusteloze karakter er goed uit naar voren. Streisand daarentegen vertoont in al haar tijd op het witte doek geen enkel moment van eerlijkheid. Alles wat ze doet lijkt, hoewel niet al te ingestudeerd, in elk geval te beheerst. Zelfs haar schijnbare improvisaties lijken onbeholpen met voorbedachten rade en haar momenten van zogenaamde hysterie lijken kil en mechanisch. Er is geen chemie tussen die twee, waardoor de centrale liefdesaffaire totaal ongeloofwaardig wordt. Je zou kunnen denken dat zijn personage haar ziet als een symbool van zijn afnemende jeugdigheid en onschuld, hoewel Streisand op zijn 34e niet bijzonder jong of naïef lijkt. De enige aantrekkingskracht die hij haar zou kunnen bieden is dat ze hem kan uitbuiten als een snellere weg naar de roem. En als de film het lef had gehad om het materiaal op die manier af te draaien, zou Streisand inderdaad een stuk minder aantrekkelijk zijn geweest. Als Barbra's personage openlijk een schurk speelt, had de film een vonk kunnen hebben en misschien een reden om te bestaan.<br />Maar ik denk dat de filmmakers Esther in feite als een sympathiek slachtoffer zien; ze lijken zich er niet van bewust te zijn hoe koelbloedig en egocentrisch ze is. Maar gevoeligheid is niet een van de sterke punten van de film: kijk maar naar de kinderachtige grap om Barbra twee Afro-Amerikaanse zangers als steun in de rug te geven, zodat de film zich kan overgeven aan het laffe racisme door het drietal The Oreos te noemen. En de film maakt er een hele toestand van als hij erop wijst dat Esther haar etnische identiteit behoudt door haar voornaam te gebruiken, terwijl de filmmakers de naam van het personage van de vorige films hebben veranderd van...' Esther Blodgett', zodat Streisand niet wordt opgezadeld met een naam die te joods of te onaantrekkelijk is. Daar gaat de etnische trots.<br />De scènes die zich achter de schermen afspeelden toen de film werd uitgebracht, zijn bijna legendarisch, dus het is opmerkelijk dat de film er zo gepolijst uit kwam te zien. Het lijkt erop dat regisseur Frank Pierson het ruwe materiaal voor een goede film heeft geleverd, met aanzienlijke hulp van topfilmer Robert Surtees. En de film voldeed aan zijn doel, door een soundtrack te produceren met fatsoenlijke popsongs (inclusief het Oscarwinnende Evergreen van Paul Williams en Streisand). Maar over het geheel genomen bleek de film het enige te zijn waarvan Streisand beweerde dat ze het niet wilde, een ijdel project.
To grasp where this 1976 version of A STAR IS BORN is coming from consider this: Its final number is sung by Barbra Streisand in a seven minute and forty second close-up, followed by another two-and-half-minute freeze frame of Ms. Streisand -- striking a Christ-like pose -- behind the closing credits. Over ten uninterrupted minutes of Barbra's distinctive visage dead center, filling the big screen with uncompromising ego. That just might be some sort of cinematic record.<br /><br />Or think about this: The plot of this musical revolves around a love affair between two musical superstars, yet, while Streisand's songs are performed in their entirety -- including the interminable finale -- her costar Kris Kristofferson isn't allowed to complete even one single song he performs. Nor, though she does allow him to contribute a little back up to a couple of her ditties, do they actually sing a duet.<br /><br />Or consider this: Streisand's name appears in the credits at least six times, including taking credit for "musical concepts" and her wardrobe (from her closet) -- and she also allegedly wanted, but failed to get co-directing credit as well. One of her credits was as executive producer, with a producer credit going to her then-boyfriend and former hairdresser, Jon Peters. As such, Streisand controlled the final cut of the film, which explains why it is so obsessed with skewing the film in her direction. What it doesn't explain is how come, given every opportunity to make The Great Diva look good, their efforts only make Streisand look bad. Even though this was one of Streisand's greatest box office hits, it is arguably her worst film and contains her worst performance.<br /><br />Anyway, moving the melodrama from Hollywood to the world of sex-drugs-and-rock'n'roll, Streisand plays Esther Hoffman, a pop singer on the road to stardom, who shares the fast lane for a while with Kristofferson's John Norman Howard, a hard rocker heading for the off ramp to Has-beenville. In the previous incarnations of the story, "Norman Maine" sacrifices his leading man career to help newcomer "Vicky Lester" achieve her success. In the feminist seventies, Streisand & Co. want to make it clear that their heroine owes nothing to a man, so the trajectory is skewed; she'll succeed with or without him and he is pretty much near bottom from scene one; he's a burden she must endure in the name of love. As such, there is an obvious effort to make the leading lady not just tougher, but almost ruthless, while her paramour comes off as a henpecked twit.<br /><br />Kristofferson schleps through the film with a credible indifference to the material; making little attempt to give much of a performance, and oddly it serves his aimless, listless character well. Streisand, on the other hand, exhibits not one moment of honesty in her entire time on screen. Everything she does seems, if not too rehearsed, at least too controlled. Even her apparent ad libs seem awkwardly premeditated and her moments of supposed hysteria coldly mechanical. The two have no chemistry, making the central love affair totally unbelievable. You might presume that his character sees in her a symbol of his fading youth and innocence, though at age 34, Streisand doesn't seem particularly young or naive. The only conceivable attraction he might offer to her is that she can exploit him as a faster route to stardom. And, indeed, had the film had the guts to actually play the material that way, to make Streisand's character openly play an exploitive villain, the film might have had a spark and maybe a reason to exist.<br /><br />But I guess the filmmakers actually see Esther as a sympathetic victim; they don't seem to be aware just how cold-blooded and self absorbed she is. But sensitivity is not one of the film's strong points: note the petty joke of giving Barbra two African American back up singers just so the film can indulge in the lame racism of calling the trio The Oreos. And the film makes a big deal of pointing out that Esther retains her ethnic identity by using her given name of Hoffman, yet the filmmakers have changed the character's name of the previous films from "Esther Blodgett" so that Streisand won't be burdened with a name that is too Jewish or too unattractive. So much for ethnic pride.<br /><br />The backstage back stabbing and backbiting that proceeded the film's release is near legendary, so the fact that the film ended up looking so polished is remarkable. Nominal director Frank Pierson seems to have delivered the raw material for a good movie, with considerable help from ace cinematographer Robert Surtees. And the film did serve its purpose, producing a soundtrack album of decent pop tunes (including the Oscar-winning "Evergreen" by Paul Williams and Streisand). But overall the film turned out to be the one thing Streisand reportedly claimed she didn't want it to be, a vanity project.