Mijn favoriete Ralph Bakshi-film is misschien wel _Berenhuid_. Net als het beste van zijn werk is het recht voor zijn raap en schaamt hij zich er geen moment voor, maar in tegenstelling tot sommige van zijn andere werk (zelfs als hij op zijn best is, wat voor en na _Berenhuid_ met _ Heavy Traffic_ en _Tovenaars_ was), is het niet veel ongelijksoortig, ondanks de schijn van het tegendeel. Bakshi gebruikt natuurlijk stereotiepen en rassenperspectieven, maar bovendien maakt hij iets wat op een vrijbuiterige exploitatiefilm lijkt; blaxploitatie bijna, hoewel Bakshi daar niet mee ophoudt. Als het alleen maar een blaxploitatiefilm met inventieve animatie was, zou het genoeg kunnen zijn voor een belangrijke aflevering. Bakshi's doelstellingen zijn hoger: als hij die groteske en overdreven beelden van niet alleen zwarte mensen maar ook van Italianen/mafioso, homoseksuelen, joden en andere New Yorkse typen in de stedelijke wijken van Manhattan in de jaren zeventig opdist, is hij er niet op uit om iets realistisch te maken. De meest normale creatie van 'echt' zijn is in feite een naakte vrouw die rood, wit en blauw is geverfd.<br />Bij het bespotten van deze stereotypen en conventies en afschuwelijke vormen van racisme (d.w.z. de grap van 'teerkont, baby', ja grap, plus zwart gezicht) kijken we in hoge mate naar abstractie. En het mooiste van alles is dat Bakshi zichzelf niet al te serieus neemt, in tegenstelling tot Spike Lee met een film als Bamboozled, in het overbrengen van zijn boodschap. Daarom is _De hertenbok_ voor het grootste deel een hilarisch stuk werk, waarbij sommige beelden en dingen die worden gedaan en plotselinge wendingen en, natuurlijk, taferelen van onbeholpen gedrag (ik vond de scène waarin de drie animatiefiguren worden toegesproken door het echte-levensgrote blanke stel in smoking en met kleren die er 'kleurrijk' en zo uitzien) gewoon te grappig zijn om niet om te lachen. Het is niet alleen de beeldspraak, die op zichzelf al ongelooflijk 'over' gestileerd is, maar ook dat het scenario scherp is en dat het, wat voor Bakshi deze keer van groot belang is, een vrij samenhangend verhaal heeft dat aan de improvisaties en gekte kan worden opgehangen. Eerst met live-action, toen met animatie, en vervolgens met een uiterst slimme combinatie van die twee (het ironische is dat wat Bakshi later in commerciële vorm met Cool World wilde doen, hier wordt uitgevoerd in een T-vorm met minder geld en een ruwer randje), terwijl Pappy en Randy buiten een gevangenismuur wachten tot een vriend kan ontsnappen, en Pappy vertelt het verhaal van Broeder Konijn, die samen met Broeder Beer en Preacher Fox naar Harlem gaat en grote schurken wordt, met Konijn als directe tegenpool van een Jabba-the-Hut-squire Godfather-figuur. Dit is duidelijk een verfilming van _Lied van het Zuiden_ met zijn opzettelijk vrolijke plot en animatie, die hier uit elkaar is gehaald om te laten zien hoe verrot en beledigend het in werkelijkheid is. En toch gaat Bakshi helemaal voor de combinatie van vormen; animatiefiguren staan achter en bewegen mee met live-actie achtergronden; als er geweld en geweerschoten en gevechten plaatsvinden, is het bloederiger dan in 1975; als een corrupte agent in een bar zit en gedrogeerd wordt en een zwart gezicht en een jurk krijgt, struikelt hij op een manier waar zelfs Disney met Dumbo niet aan zou kunnen tippen; een bokswedstrijd met Broeder Beer en een tegenstander terwijl de climax wordt gefilmd in wilde slowmotion; archiefbeelden van oude films van tijd tot tijd, sommige en sommige uit de jaren twintig die gewoon smakeloos zijn.<br /><br />Net als Mel Brooks of Kubrick of, recenter, South Park, Bakshi's werk. De Berengroep functioneert in de eerste plaats als amusement en in de tweede plaats als gedachte-provocatie. Het is ook gewaagd filmmaken op een onafhankelijke schaal; alles, van de lange takes tot de montage en de eindeloos verwrongen ontwerpen voor de personages (hoewel allemaal gebaseerd op het thema van het stuk) dienen allemaal de gedachte in het script, waar de plot van de B-film veel meer openstaat voor interpretatie. Het heeft geen zin het racistisch te noemen; het is net zoiets als dr. Strangelove pro-atomische desolaatheid noemen of de Geconfedereerde Staten van Amerika pro slavernij. En voor mij is het een van de beste satires die ooit gemaakt zijn.
Coonskin might be my favorite Ralph Bakshi film. Like the best of his work, it's in-your-face and not ashamed of it for a second, but unlike some of his other work (even when he's at his finest, which was before and after Coonskin with Heavy Traffic and Wizards), it's not much uneven, despite appearances to the contrary. Bakshi's taking on stereotypes and perceptions of race, of course, but moreover he's making what appears to be a freewheeling exploitation film; blaxploitation almost, though Bakshi doesn't stop just there. If it were just a blaxploitation flick with inventive animation it could be enough for a substantial feature. But Bakshi's aims are higher: throwing up these grotesque and exaggerated images of not just black people but Italians/mafioso, homosexuals, Jews, overall New York-types in the urban quarters of Manhattan in the 70s, he isn't out to make anything realistic. The most normal looking creation in looking drawn "real" is, in fact, a naked woman painted red, white and blue.<br /><br />In mocking these stereotypes and conventions and horrible forms of racism (i.e. the "tar-rabbit, baby" joke, yes joke, plus black-face), we're looking at abstraction to a grand degree. And best of all, Bakshi doesn't take himself too seriously, unlike Spike Lee with a film like Bamboozled, in delivering his message. This is why, for the most part, Coonskin is a hilarious piece of work, where some of the images and things done and sudden twists and, of course, scenes of awkward behavior (I loved the scene where the three animated characters are being talked at by the real-life white couple in tux and dress as looking "colorful" and the like), are just too much not to laugh at. It's not just the imagery, which is in and of itself incredibly "over"-stylized, but that the screenplay is sharp and, this is key for Bakshi this time considering, it's got a fairly cohesive narrative to string along the improvisations and madness.<br /><br />Using at first live-action, then animation, and then an extremely clever matching of the two (ironically, what Bakshi later went for in commercial form with Cool World is done here to a T with less money and a rougher edge), Pappy and Randy are waiting outside a prison wall for a buddy to escape, and Pappy tells of the story of Brother Rabbit, who with Brother Bear and Preacher Fox go to Harlem and become big-time hoodlums, with Rabbit in direct opposition to a Jabba-the-Hut-esquire Godfather character. This is obviously a take off on Song of the South with its intentionally happy-go-lucky plot and animation, here taken apart and shown for how rotten and offensive it really is.<br /><br />Yet Bakshi goes for broke in combining forms; animated characters stand behind and move along with live-action backgrounds; when violence and gunshots and fights occurs it's as bloody as it can get for 1975; when a dirty cop is at a bar and is drugged and put in black-face and a dress, he trips in a manner of which not even Disney could reach with Dumbo; a boxing match with Brother Bear and an opponent as the climax is filmed in wild slow-motion; archive footage comes on from time to time of old movies, some and some from the 20s that are just tasteless.<br /><br />Like Mel Brooks or Kubrick or, more recently, South Park, Bakshi's Coonskin functions as entertainment first and then thought-provocation second. It's also audacious film-making on an independent scale; everything from the long takes to the montage and the endlessly warped designs for the characters (however all based on the theme of the piece) all serve the thought in the script, where its B-movie plot opens up much more for interpretation. To call it racist misses the point; it's like calling Dr. Strangelove pro-atomic desolation or Confederate States of America pro slavery. And, for me, it's one of the best satires ever made.