In het begin van de jaren zeventig beseften velen van ons die de hippiecultuur/zuur/alternatieve cultuur van ganser harte hadden omarmd, dat de gemiddelde samenleving niet zo zou veranderen als we dachten. Voor mij bepaalde deze film de spanning van 'wat nu?' die veel mensen die ik kende in die tijd voelden. Gaan we op weg naar de commune en scheppen we onze eigen visie op utopie of gaan we radicaliseren en op verandering aansturen?<br /><br />Van de nutteloze gebaren naar de politie, de radicale retoriek, de muziek van Pink Floyd, tot het vrijen en de explosieve beelden in de woestijn <0xE2><0x80><0x93> er zit zoveel in. Het legt een belangrijk moment in de tijd goed vast.
In the early 1970s, many of us who had embraced hippy/acid/alternative culture wholeheartedly, had realised that mainstream society was not going to change in the way we thought it would. For me this film defined the tension of "now what?" that many of the people I knew felt at that time. Do we head for the commune and create our own vision of utopia or do we radicalize and push for change?<br /><br />From the futile gestures to police, the radical rhetoric, the music of Pink Floyd, to the love-making and the explosive images in the desert - so much is in there. It captures well a significant moment in time.