De effecten van werkgerelateerde stress en de druk die ontstaat door een moreel dilemma dat de gewetensbezwaren opwerpt tegen de verplichtingen van een familiebedrijf (al is het dan een uniek dilemma) worden allemaal naar de oppervlakte gebracht door <0xE2><0x80><0x93> of misschien wel door de katalysator van <0xE2><0x80><0x93> een midlifecrisis. Ze worden onderzocht in het duistere en aangrijpende drama _'Panic'_ dat geschreven en geregisseerd werd door Henry Bromell en met in de hoofdrollen William H. Macy en Donald Sutherland. Het is een veelzeggende kijk op hoe besluiteloosheid en ontkenning de innerlijke strijd en ellende kunnen veroorzaken die uiteindelijk leiden tot apathie en dat moment van waarheid waarop het conflict noodzakelijkerwijs eindelijk opgelost moet worden. Alex (Macy) is moe; hij heeft een liefhebbende vrouw, Martha (Tracey Ullman), een vroegrijpe zesjarige zoon, Sammy (David Dorfman), een postorderbedrijf dat hij vanuit huis runt en zijn voornaamste bron van inkomsten, het familiebedrijf dat hij deelt met zijn vader Michael (Sutherland) en zijn moeder Deirdre (Barbara Bain). In de wachtkamer komt hij een jonge vrouw tegen, Sarah Cassidy (Neve Campbell), wier aanwezigheid hem voor het eerst sinds hij zich kan herinneren het gevoel geeft dat hij leeft. Ze wordt al snel de zoveelste steen in de muur van het morele conflict dat zijn werk met zich heeft meegebracht, want in de dagen na hun ontmoeting kan hij gewoon niet ophouden aan haar te denken. Zijn hele leven, zo lijkt het, is een misère geworden, waarvan hij zich kennelijk niet kan bevrijden zonder degenen van wie hij houdt te kwetsen. Hij kan zijn leeftijd ontkennen en het feit dat hij inderdaad in een echte midlifecrisis is beland, maar hij staat op het punt te ontdekken dat de problemen die hij onder ogen moet zien eenvoudigweg niet vanzelf zullen verdwijnen. Hij staat op een kruispunt en hij zal moeten beslissen welke kant hij op zal gaan. En dat zal hij heel snel moeten doen.<br />Uit een concept dat intrinsiek interessant is, heeft Bromell een boeiende karakterstudie opgebouwd die inzichtelijk en scherpzinnig is. Hij presenteert het op een manier die het publiek in staat stelt zich in te leven en te begrijpen wat Alex doormaakt. Hij maakt heel duidelijk dat er geen eenvoudige antwoorden zijn, dat er in het echte leven geen gemakkelijke uitweg is. Zijn personages zijn goed gedefinieerde en heel echte mensen die de diversiteit vertegenwoordigen die in het leven gevonden wordt, en bovendien in elk gezin. De film impliceert luid en duidelijk dat de zonden van de vader onomstotelijk worden doorgegeven aan het nageslacht, met onherroepelijke gevolgen en gevolgen. In de loop van je jeugd aanvaard je je persoonlijke omgeving als die van de wereld in zijn geheel; en vaak is het al jaren na je volwassenheid dat je begint te beseffen en te begrijpen dat er in feite morele parameters zijn vastgesteld door ieder individu dat op de planeet rondloopt, en dat de parameters die de vader heeft bepaald niet bevorderlijk kunnen zijn voor de overtuigingen van de zoon. En op dat punt bevindt Alex zich in het verhaal dat zich ontvouwt; ergo, de midlifecrisis, of om precies te zijn, de gewetenscrisis waaraan hij niet kan ontsnappen. Het is een krachtige boodschap, beknopt en subtiel overgebracht door Bromell, met behulp van enkele voortreffelijke acteerprestaties van zijn acteurs.<br />Enige tijd later, William H. Macy is een van de eerste karakteracteurs in het vak geweest, met personages als 'Quiz Kid Donnie Smith in blazer Magnolia', 'The Shoveler in blazerMystery Men' en'Jerry Lundegaard in blazer Fargo'. En dat is nog maar een voorproefje van zijn vele prestaties. Op een gegeven moment in deze film noemt Sarah de droevige ogen van Alex', en dat is een heel veelzeggende opmerking, want daarin ligt de kracht van Macy's acteerprestatie, zijn vermogen om op een onderkoelde, geloofwaardige manier zeer reële emoties over te brengen, die alle innerlijke beroering die hij ervaart weergeven. Bedenk eens hoe hij wakker ligt in zijn bed, starend in de duisternis; in dat ene rusteloze moment is het duidelijk dat hij niet alleen worstelt met zijn huidige situatie, maar met alles in zijn leven wat hem uiteindelijk tot dit punt heeft gebracht. In dat tafereel vind je de optelsom van een leven vol schuldgevoelens, verwarring en onzekerheid, die tot nu toe allemaal met succes zijn onderdrukt; al die dingen die altijd de kern van Alex' leven hebben gevormd, maar die nu langzaam maar zeker door zijn verdedigingsmechanismen breken en uiteindelijk aan de oppervlakte komen, en confrontatie en oplossing eisen. Het is een complex personage dat Macy met een absolute precisie heeft gecreëerd en uitgevoerd, en dat maakt Alex echt gedenkwaardig. Het is een personage aan wie iedereen die ooit in een situatie met schijnbaar onoverkomelijke risico's heeft verkeerd, zich zal kunnen relateren. Het is een geweldig stuk werk van een van de beste acteurs die er zijn.<br />Ook Sutherland is buitengewoon effectief; zijn Michael is verwerpelijk sinister op een manier die zo echt is dat het ijzingwekkend is. Het is zelfs beangstigend om te bedenken dat er zulke mensen op aarde rondlopen. Dit is geen pulproman of James Bond-achtige schurk, maar de ware personificatie van het kwaad, die zich verbergt achter een uiterlijk dat zo normaal is dat hij de buurjongen zou kunnen zijn, wat het des te verontrustender maakt. En Sutherland brengt het allemaal briljant tot leven, met een geweldige uitvoering.<br />Neve Campbell ziet eruit als Sarah, maar haar optreden (zoals altijd bij haar) lijkt een beetje pretentieus, hoewel haar gespeelde houding toevallig bij het personage past en in feite een positief aspect van de film is. Als ze haar energie maar af en toe naar binnen zou richten, zou dat een enorm verschil maken in de manier waarop ze haar personages presenteert. _Nepanic_ is echter een van haar beste werken; een krachtige film die uiteindelijk de moeite van het maken waard is.<br />10.
The effects of job related stress and the pressures born of a moral dilemma that pits conscience against the obligations of a family business (albeit a unique one) all brought to a head by-- or perhaps the catalyst of-- a midlife crisis, are examined in the dark and absorbing drama, `Panic,' written and directed by Henry Bromell, and starring William H. Macy and Donald Sutherland. It's a telling look at how indecision and denial can bring about the internal strife and misery that ultimately leads to apathy and that moment of truth when the conflict must, of necessity, at last be resolved.<br /><br />	Alex (Macy) is tired; he has a loving wife, Martha (Tracey Ullman), a precocious six-year-old son, Sammy (David Dorfman), a mail order business he runs out of the house, as well as his main source of income, the `family' business he shares with his father, Michael (Sutherland), and his mother, Deidre (Barbara Bain). But he's empty; years of plying this particular trade have left him numb and detached, putting him in a mental state that has driven him to see a psychologist, Dr. Josh Parks (John Ritter). And to make matters worse (or maybe better, depending upon perspective), in Dr. Parks' waiting room he meets a young woman, Sarah Cassidy (Neve Campbell), whose presence alone makes him feel alive for the first time since he can remember. She quickly becomes another brick in the wall of the moral conflict his job has visited upon him, as in the days after their meeting he simply cannot stop thinking about her. His whole life, it seems, has become a `situation'-- one from which he is seemingly unable to successfully extirpate himself without hurting the ones he loves. He can deny his age and the fact that he has, indeed, slipped into a genuine midlife crisis, but he is about to discover that the problems he is facing are simply not going to go away on their own. He's at a crossroads, and he's going to have to decide which way to go. And he's going to have to do it very soon.<br /><br />	From a concept that is intrinsically interesting, Bromell has fashioned an engrossing character study that is insightful and incisive, and he presents it is a way that allows for moments of reflection that enable the audience to empathize and understand what Alex is going through. He makes it very clear that there are no simple answers, that in real life there is no easy way out. His characters are well defined and very real people who represent the diversity found in life and, moreover, within any given family unit. The film resoundingly implies that the sins of the father are irrefutably passed on to the progeny, with irrevocable consequences and effects. When you're growing up, you accept your personal environment as being that of the world at large; and often it is years into adulthood that one may begin to realize and understand that there are actually moral parameters established by every individual who walks upon the planet, and that the ones set by the father may not be conducive to the tenets of the son. And it is at that point that Alex finds himself as the story unfolds; ergo, the midlife crisis, or more specifically, the crisis of conscience from which he cannot escape. It's a powerful message, succinctly and subtly conveyed by Bromell, with the help of some outstanding performances from his actors.<br /><br />	For some time, William H. Macy has been one of the premiere character actors in the business, creating such diverse characters as Quiz Kid Donnie Smith in `Magnolia,' The Shoveler in `Mystery Men' and Jerry Lundegaard in `Fargo.' And that's just a sampling of his many achievements. At one point in this film, Sarah mentions Alex's `sad eyes,' and it's a very telling comment, as therein lies the strength of Macy's performance here, his ability to convey very real emotion in an understated, believable way that expresses all of the inner turmoil he is experiencing. Consider the scene in which he is lying awake in bed, staring off into the darkness; in that one restless moment it is clear that he is grappling, not only with his immediate situation, but with everything in his life that has brought him, finally, to this point. In that scene you find the sum total of a life of guilt, confusion and uncertainty, all of which have been successfully suppressed until now; all the things that have always been at the core of Alex's life, only now gradually breaking through his defense mechanisms and finally surfacing, demanding confrontation and resolution. It's a complex character created and delivered by Macy with an absolute precision that makes Alex truly memorable. It's a character to whom anyone who has ever faced a situation of seemingly insurmountable odds will be able to relate. It's a terrific piece of work by one of the finest actors around.<br /><br />	Sutherland is extremely effective, as well; his Michael is despicably sinister in a way that is so real it's chilling. It's frightening, in fact, to consider that there are such people actually walking the earth. This is not some pulp fiction or James Bond type villain, but a true personification of evil, hiding behind an outward appearance that is so normal he could be the guy next door, which is what makes it all the more disconcerting. And Sutherland brings it all to life brilliantly, with a great performance.<br /><br />	Neve Campbell looks the part of Sarah, but her performance (as is the usual case with her) seems somewhat pretentious, although her affected demeanor here just happens to fit the character and is actually a positive aspect of the film. If only she would occasionally turn her energies inward, it would make a tremendous difference in the way she presents her characters. `Panic,' however, is one of her best efforts; a powerful film that, in the end, is a journey well worth taking. 9/10. <br /><br />