Een trieste film is _The Munster's Revenge_. De Munsters worden voor de laatste keer (Fred Gywnne kreeg een enorm salaris om de rol van Herman Munster te spelen) in deze tv-film over een stel wassen replica's van Opa en Herman, twee robots die de stad'vernietigen' als voorbereiding op een roofoverval op de voorraad van een mummie in een tentoonstellingsruimte. Met de politie op hun hielen proberen de twee oudere televisieiconen erachter te komen wie er eigenlijk achter de misdaden zit om hun naam te zuiveren. We zien hoe ze zich als serveerster verkleden (een klein hoogtepunt in de film), opa verandert een paar keer in een vleermuis met een draad aan zijn lijf (één keer vloog hij zelfs naar Transsylvanië, waarbij Herman op de een of andere manier zijn frequent flyer miles aanriep, denk ik), en een bijzonder irritant familielid, 'het Spook', zingt voortdurend en breekt glas ad nausum! Wat het meest triest is, is moeilijk te bepalen: is het omdat Gywnne (vooral) en Al Lewis er in elke scène zo afgetobd uitzien en zo onverschillig tegenover het materiaal staan? Zijn het de hocus pocus van de robots die de indruk wekken dat de schoolproducties hun waarde hebben? Misschien komt het door het belachelijke script. Sid Caesars krankzinnige, meestal niet grappige capriolen. Of misschien komt het doordat ik iets heb gezien wat me vreugde en dierbare herinneringen heeft gebracht als kind dat werd getrakteerd op een supermodeshow van K-Mart. Hoe dan ook, het resultaat is beslist teleurstellend en zelfs naar Munsters maatstaven dwaas. Wat de rest van de cast betreft, Yvonne De Carlo is in staat om een volstrekt nietszeggende rol te spelen (hoewel er meer decolleté te zien is dan normaal bij een vrouw van haar leeftijd en ervaring). K.C. Martell is een o-zo-niet-beminnelijke Eddie Munster. Jo McDonell is een aantrekkelijke Marilyn. Bob Hastings als voornoemde Phantom ziet er, gedraagt zich en spreekt op de meest absurde wijze. De film heeft zelfs voor een tv-film een goedkoop tintje.
A sad, sad sight indeed is The Munster's Revenge. The Munsters are brought back one last time(Fred Gywnne received a huge paycheck to come back to the role of Herman Munster)in this made-for-TV movie about a pair of wax replicas of Grandpa and Herman that are robots "terrorizing" the city as preparation for a robbery of a mummy's stash at an exhibit. With the police on their heels, the two elderly television icons try to find out who is actually behind the crimes in order to clear their names. We get to see them dress in drag as waitresses(a minor highpoint in the film), grandpa turns into a bat with attached wire a couple times(one time even flying to Transylvania with Herman somehow invoking his frequent flyer miles I guess), and a most annoying relative "the Phantom" constantly sings and breaks glass ad nausium! What is most sad is hard to pinpoint: is it that Gywnne(especially) and Al Lewis look so haggard in every scene and so indifferent to the material. Is it the hokey costumes of the robots that have that school production values look about them. Maybe it is the ridiculous script. Sid Caesar's crazy, mostly unfunny antics. Or perhaps it is seeing something which brought me joy and fond memories as a child being treated to a super K-Mart fashion makeover. At any even, the result is decidedly disappointing and silly even for Munster standards. As for the rest of the cast, Yvonne De Carlo is adequate in a most vacuous role(though showing more cleavage than usual for a woman of her years and experience). K. C. Martell makes an ever-so-not affable Eddie Munster. Jo McDonell is an attractive Marilyn. Bob Hastings as the aforementioned Phantom looks and acts and speaks in the most absurd manner. The film has a real cheap feel about it even for a made-for-TV movie.