Ik was opgewonden toen ik hoorde dat ze eindelijk van deze afgrijselijke gebeurtenis een film zouden maken. De hele tijdsperiode (Zuid-Californië, 1980) en het onderwerp (de drugs- en porno-industrie) intrigeerden me. Ik dacht dat dit een gegarandeerde hit zou worden. Ik was niet zo blij met de keuze voor Kilmer als Holmes, want ze lijken niet op elkaar in uiterlijk of manier van doen. Ik neem aan dat hij kaartjes verkoopt? Maar ik was bereid dit door de vingers te zien en het een eerlijke kans te geven. Ik was een beetje geschokt dat er op die eerste dag van de voorstelling maar vier mensen bij me in de zaal zaten, net als vier andere mensen. Nu is de hele misdaad en het hele verhaal in de film moeilijk uit te leggen, dat geef ik toe. Er waren geen getuigen van deze gewelddadige en brute daad. John Holmes was erbij, maar hij was ook een pathologische leugenaar en maakte zich zorgen over wat er met zijn gezin (en zichzelf) zou gebeuren als hij er met de politie over zou praten. In feite heeft Holmes nooit echt getuigd over wat er was gebeurd en de misdaad bleef onopgelost. Dus was het eigenlijk nog steeds één groot mysterie, een mysterie dat in deze film niet aan het licht komt. De persoon die het script heeft geschreven was heel discreet en de meeste hoofdpersonen zijn dood. Er is echter geen echte verhaallijn, het is verbrokkeld gezwets. Het script is luchtig en de acteurs doen hun uiterste best om de dunne lijntjes tussen de tekst door te snijden door te veel te acteren. De film geeft geen inzicht in Holmes of de andere betrokkenen. Kilmers personage verdwijnt lange tijd van het toneel, zijn vriendin is saai en de politie is flauwekul. Zelfs Kudrow doet zijn best om een flinterdunne rol iets substantieels te geven. Het is een heel oppervlakkig stuk en, durf ik wel te zeggen, saai. De regisseur probeert er zelfs een liefdesverhaal van te maken. Wat aardig is, tenzij je weet wat voor een stuk vullis John Holmes in werkelijkheid was. Misschien hadden een paar beelden van Andersons 'Boogie Nights' hier geholpen. 'Boogie Nights' was in alle opzichten vernieuwend en opwindend. Deze film daarentegen was vlak en zonder enige charme of stijl. Zelfs de muziek is misplaatst, met Duran Duran in een scène die in 1980 zou zijn opgenomen. En dan hebben we Gordon Lightfoot nog? Gordon Lightfoot? Er had een geweldige film kunnen komen die op deze gruwelijke gebeurtenis was gebaseerd, maar die heb ik nog niet gezien. Ik heb nog niet eens een fatsoenlijke gezien (tenzij je de Rahad Jackson-scène uit Boogie Nights meetelt).
I was excited when I heard they were finally making this horrific event into a movie. The whole era (1980's Southern California) and subject matter (drug and porn industry) is intriguing to me. I thought this would be a sure fire hit. I was not thrilled with the choice of Kilmer as Holmes, they do not resemble each other in physical appearance or mannerisms. I guess he sells tickets? However, I was willing to overlook this and give it a fair shot. I was a bit shocked that there were only like four other people in the entire theater with me on that first day of showing. Now the whole crime and story in the film is hard to do, I will admit that. There were no witnesses to this very violent and brutal act. John Holmes was there, but he was also a pathological liar and worried about what would happen to his family (and self) if he talked to police about it. In fact, Holmes never really testified about what happened and the crime did go unsolved. So this was still really one big mystery, a mystery that this movie does nothing to cast light on. The person writing the screenplay had a whole lot of discretion and most of the principal characters are dead. However, there is no real storyline, it is fragmented claptrap. The script is light and the actors try to hard to beef up paper thin lines by overacting. The film gives no insight into Holmes or the other people involved. Kilmer's character disappears for long stretches, his girlfriend is dull, the police are jokes. Even Kudrow tries hard to make a flimsy role look substantial. It is a very shallow piece and dare I say, boring. The director even tries to turn it into a love story. Which is nice, unless you know anything about what a piece of trash John Holmes really was. Perhaps a couple of viewings of Anderson's "Boogie Nights" might have helped here. "Boogie Nights" was innovative and exciting in all regards. This film on the other hand was flat and without any real charm or style. Even the music is out of place, with Duran Duran being played in a scene that was supposed to have taken place in 1980. Then we have Gordon Lightfoot? Gordon Lightfoot? There could have been a great film based on this gruesome event, but I have not seen it yet. I have not seen even a decent one yet (unless you consider the Rahad Jackson scene from Boogie Nights).