The Sea is Watching was een interessante filmervaring. Om te beginnen was het gevoel over het geheel intens, geïnternaliseerd, claustrofobisch en klein. Elke foto leek een foto van iets binnenin, iets heel geconcentreerds dat geen deel uitmaakte van een groter beeld. Het was duidelijk waar we in elke foto naar moesten kijken. De lichamelijkheid van de set zelf droeg bij aan dat gevoel van kleinheid en intensiteit. De lichten langs het midden van de weg sneden de weg doormidden, en het piepkleine hek naar de kleine nederzetting, gevolgd door de piepkleine en weinige hokjes die dienstdeden als onderkomens voor wat de hele stad leek te zijn. Zelfs het uitzicht op de oceaan werd omlijst door een kleine aanlegsteiger waarop je het aantal lange grassprieten kunt tellen dat in de wind heen en weer wiegt. Geen panoramisch uitzicht. Het deed me zelfs denken aan de Montmarte-sequentie van Moulin Rouge, waarin de camera inzoomt op de windmolen, waardoor weer het gevoel ontstaat van een klein gebied waar alles zich afspeelt.<br />Hoewel het acteren redelijk was, gezien het feit dat ik niet kon zien hoe de tekst werkelijk werd gebracht, had ik het gevoel dat de handelingen overdreven melodramatisch en onzinnig waren. Waarom Kikuno zo doorging toen Fusanosuke zijn ophanden zijnde huwelijk aankondigde, leek me niet echt logisch. Zoveel was er in feite niet veranderd, en Kikuno's karakter was zo sterk en veerkrachtig dat zelfs als ze het te druk hadden met O-sjins zaken voor niets op zich te nemen, de reactie niet bij hem paste en onnodig en afleidend was. Een ander voorbeeld van vreemd gedrag was toen de dronken vriend van Kikuno kwam opdagen en Ryosuke besloot tussenbeide te komen en van de trap werd geduwd. De manier waarop hij opstond en dreigend de trap op kwam en het daaropvolgende gevecht buiten tussen het riet was gewoon onbevredigend. Hoewel het geen mooie film was om naar te kijken, bood hij wel een interessante blik op de duistere kant van de prostitutie (in tegenstelling tot de geisha's). Jammer genoeg voedde hij misschien onze verwachtingen van losbandige vrouwen (de 'honeyn't dar I'll give you a deal'-opmerkingen die ondersteund werden door de overspannen handelingen) en deed hij me ernstig twijfelen of negentiende-eeuwse prostituees zich inderdaad zo gedroegen. Maar eenmaal binnen in het huis werd de binnenkant het interessantst, levendig en echt, en bood een scenario dat ik in mijn romantische kijk op Japan in de negentiende eeuw nooit had verwacht of voor ogen had.
The Sea is Watching was an interesting film experience. First of all, the overall feel was intense, internalized, claustrophobic, and small. Each frame seemed to be a photograph of something inside, something very focused and not part of a bigger picture. It was obvious what we were to look at in each frame. The physicality of the set itself contributed to that feeling of smallness and intensity. The lights along the middle of the road cut the road in half, and the tiny gate to the tiny settlement followed by the tiny and few cubbyholes that served as the establishments that made up what seemed to be the entire town. Even the view of the ocean was framed by a tiny landing on which one can count the number of longer grass swaying in the wind. No panoramic views. In fact, it reminded me of the Montmarte sequence of Moulin Rouge where the camera sweepingly focuses in to the windmill creating again a feeling of a small area where everything is happening.<br /><br />While the acting was passable considering I really could not discern how the lines were truly delivered, I felt that the actions were overly melodramatic and nonsensical. Why Kikuno would continue carrying on the way she did when Fusanosuke announced his impending marriage really didn't seem true  people hadn't really changed that much, and the character Kikuno was so strong and resilient that even if they were busy taking on O-shin's business for naught, the reaction seemed out of character and unnecessary and distracting. Another example of odd acting was when the drunk boyfriend of Kikuno showed up and Ryosuke decided to intervene and was pushed down the stairs, the way in which he got up and menacingly came up the stairs and the ensuing fight outside among the reeds was simply unsatisfying. It wasn't that I like fight scenes  au contraire  but it seemed a little stilted and again, overly dramatic.<br /><br />Otherwise, while not a beautiful movie to watch, it provided an interesting glimpse into the darker side of prostitution (as opposed to the geisha). Unfortunately, perhaps it fed into our expectations of wanton women (the "honey  I'll give you a deal" comments supported by the over-stretched actions) and seriously caused me to doubt whether indeed 19th century prostitutes really acted in that way. But once inside the house, the inner workings became most interesting, vivid and real and provided a scenario I never anticipated or imagined in my romantic view of Japan in the 19th century.