We hebben hier te maken met een klassiek geval van te veel patriottisme. Dat krijg je als je in een klein land woont met heel weinig (of zelfs helemaal geen) bioscoopgeschiedenis. Telkens als er iemand met een iets ambitieuzer filmproject op de proppen komt, behalve de gebruikelijke drama's over arme boerengezinnen of lange slapsticks van plaatselijke komieken, voelt iedereen zich verplicht om ervan te genieten en zelfs verantwoordelijk om gunstige recensies over de landsgrenzen te verspreiden. Dat is vooral het geval als de schrijver/regisseur van deze specifieke film al een nationale lieveling is, want hij is ook de oprichter en zanger van een populaire rockband. Het is beslist geen slechte film, maar hij wordt beslist overschat (als dat al mogelijk is binnen de grenzen van een klein land) en hij heeft absoluut niets nieuws of zelfs maar in de verste verte origineels te bieden. Dit is in wezen de Vlaamse versie van de klassieke films als _Short Cuts_ en _Magnolia_ en illustreert een mozaïek van personages wier dagelijks leven aanvankelijk niets met elkaar te maken lijkt te hebben, maar uiteindelijk toch bij elkaar komt. Het enige wat de acht hoofdrolspelers aanvankelijk lijkt te verbinden is de stad Antwerpen, waar ze allemaal wonen en werken, maar geleidelijk aan worden de diepere relaties tussen hen zichtbaar en tegen het einde van de film komen ze allemaal bij elkaar voor een feestje. Het grootste probleem met 'Any Way the Wind Blows' Volgens ondergetekende ligt het aan de personages. Ze zijn echt willekeurig, oninteressant en hebben echt niets bijzonders te melden. Het was waarschijnlijk de bedoeling van schrijver/regisseur Tom Barman om de gemiddelde & regelmatige inwoner van Antwerpen af te beelden maar ja, wat heeft dat voor zin? Een van de personages wordt ontslagen als filmregisseur, een ander is een mislukte romanschrijver die worstelt met een huwelijkscrisis, twee broers en zussen hebben onlangs hun vader verloren en de meest'mysterieuze' van hen wordt overal gevolgd door de wind. Er lopen regelmatig nog een paar andere personages door het scherm, maar die zijn nog minder de moeite waard. Deze mensen zeuren maar door over heel willekeurige onderwerpen (zoals het leven in de jaren tachtig, afspraakjes en elkaars darmbewegingen) en filosofieën over dingen waar niemand zich druk om maakt. Sommige dialogen ontlokken wel enig gegrinnik, vooral de interacties tussen de twee twintigers uit Gent, maar nog steeds niets bijzonders of gedenkwaardigs. De film werkt het best als toeristisch filmpje om de stad Antwerpen te promoten en als een uitgebreide & veelzijdige muziekdocumentaire. Er zijn verschillende stijlvolle & gelikte beelden van Antwerpen en er klinkt altijd prachtige muziek, of die nu echt luid of subtiel op de achtergrond klinkt. Over het algemeen gesproken: 'Any Way The Wind Blows' Het is een goed gemaakte en stijlvolle poging, maar te alledaags en een beetje saai, en ik vraag me eerlijk af of de meeste fans de moeite zouden hebben genomen om te kijken als het geen Vlaamse productie was geweest.
What we have here is a classic case of TOO much patriotism. This is what happens when you live in a small country with very little (next to none, even) cinema history. Whenever somebody does come up with a slightly more ambitious film project  other than the usual dramas about struggling farmer families or long feature slapstick movies of local comedians  everybody feels obliged to love it and even responsible to spread favorable reviews across the countries' borders. This is especially the case when the writer/director of this particular film is already a nation's sweetheart, because he's also the founder and lead singer of a popular rock band. "Any Way The Wind Blows" is by no means a bad film, but it's definitely overrated (if that is even possible within the boundaries of a small country) and has absolutely nothing new or even remotely original to offer. This is basically the Flemish version of classic movies such as "Short Cuts" and "Magnolia" and illustrates a mosaic of characters whose daily lives initially appear to be unrelated but eventually come together in the end. The only thing that seems to unite the eight protagonists at first is the city of Antwerp, where they all live and work, but gradually the deeper relationships between them become transparent and near the climax they all gather for a party. The main problem with "Any Way The Wind Blows", at least according to yours truly, lies with the characters. They really are random, uninteresting and honestly don't experience anything that could be considered out of the ordinary. It was presumably writer/director Tom Barman's intention to depict the average & regular inhabitant of Antwerp but then, seriously, what is the point? One of the characters gets fired from his film projectionist job, another one is a failed novelist struggling with a marriage crisis, two siblings recently lost their father and the most "mysterious" one of them all is followed by the wind wherever he goes. There are a couple of more characters regularly walking through the screen, but they're even less worth mentioning. These people simply drivel on and on about very random topics (like life in the 80's, dates and each other's bowel motions) and philosophy about matters nobody cares about. Some of the dialogs do evoke mild chuckles, especially the interactions between the two twenty-something guys from Ghent, but still nothing extraordinary or even memorable. The film actually works best as a touristy video to promote the city of Antwerp and as an extended & versatile music documentary. There are several stylish & nifty sightseeing images of Antwerp and there's always beautiful music playing, whether really loud or subtly in the background. Generally speaking "Any Way The Wind Blows" is a competently made and stylish effort, but too mundane and slightly boring, and I honestly wonder most of its fans would even had bothered to watch if it weren't a Flemish production.