Met een snelle overgang van scènes met krankzinnige mensen in een inrichting, montage/overbrenging van beelden en vage, dooreengevlochten verhalen, is dit een heel moeilijke film om te volgen. Blijkbaar neemt een man (Masue Inoue) een baan aan als portier of conciërge in een inrichting, zodat hij in de buurt van zijn opgesloten vrouw kan zijn en haar misschien kan redden. Maar ze is duidelijk gek, ineengedoken op de grond, met een lege uitdrukking op het grootste deel van de tijd, en de rest van de tijd staat haar gezicht vol angst, ellende en verwarring. De filmmaakster verschuift soms naar haar gezichtspunt en we zien vage beelden van haar aan de rand van een vijver waarin ze een baby verdrinkt, of zich aan een verdronken kind vastklampend. Ze wordt door iets gekweld. Als het standpunt wordt verlegd naar haar of andere gekken, maakt de filmmaker gebruik van vervormende lenzen en dergelijke, om ons te laten zien wat gekken zien en hoe ze daarop reageren. En het krioelt er van de gekken, ze lachen, verstoppen zich, en in één geval dansen ze dag en nacht als gekken. Op een gegeven moment probeert de man zijn vrouw mee naar buiten te nemen, maar de nacht buiten de deur jaagt haar angst aan en ze rent terug naar haar cel. Geleidelijk glijdt de man weg in een nachtmerrie waarin hij wordt gestoord bij een nieuwe poging om haar mee te nemen, en hij vermoordt de dokter en veel verplegers, en al die tijd lachen en applaudisseren de gekken. Als hij wakker wordt is hij opgelucht en veegt de vloer aan. Een paar fascinerende foto's van het leven in Japan, straten, gebouwen in de jaren twintig.
With rapid intercutting of scenes of insane people in an asylum, and montage/superimposition of images, and vague, interwoven narratives, this is a very hard movie to follow. Apparently a man (Masue Inoue) takes a job as a porter or janitor in an asylum so he can be near his imprisoned wife, and maybe to rescue her. But she's clearly mad, huddled on the floor, with a vacant expression much of the time and fear, misery, and confusion written on her face the rest of the time. The film-maker switches to her point of view sometimes, and we see vague images of her at the side of a pond drowning a baby, or clutching at a drowned child. She's tormented by something. When the point of view shifts to her or other mad folks, the filmmaker uses distorting lenses and such things, showing us what mad people see and then how they react. And the place is swarming with mad folks, laughing, hiding, and in one case dancing frenetically night and day. At one point the man tries to take his wife outside, but the night outside the door terrifies her and she runs back to her cell. Gradually the man slips into a nightmare in which he's interrupted in another attempt to steal her away, and he kills the doctor and many attendants, and all the while the mad folk laugh and applaud. When he wakes he is relieved, and mops the floor. Some fascinating shots of Japanes life, streets, buildings in the 1920s.