Het duurt even voor we gewend zijn aan Nick Nols Nebraska-tactieken voordat we hem gemakkelijk kunnen accepteren als een beroemde intercontinentale toneelschrijver. Als je eenmaal door de bar heen bent, wordt het een fascinerend verhaal over een man die alles verliest terwijl hij goed probeert te doen.<br />Nolte, een Amerikaan, verhuist naar Duitsland, trouwt met een beroemde actrice en is in alle opzichten een tevreden succes tot er oorlog uitbreekt. Hij krijgt bezoek van een joviale Amerikaan, John Goodman, die hem overhaalt een baan aan te nemen als antisemitische radio-omroeper voor de nazi's. Nolte heeft niets met politiek, maar vindt het een uitdaging om een rol te schrijven die bijna onmogelijk is en die dan zelf te spelen. Een andere Amerikaanse geheim agent zal de radioteksten van Nolte veranderen <0xE2><0x80><0x93> hier een kuchje, daar een nies <0xE2><0x80><0x93> en die zullen dienen als code voor de overdracht van informatie aan de geallieerden. Maar er zit een addertje onder het gras. Niemand zal op de hoogte zijn van Nols werkelijke rol als Amerikaanse agent, behalve Goodman, Donovan en Roosevelt zelf. Als hij ooit wordt ontmaskerd, zullen de Amerikanen hem niet erkennen.<br />Nolte stort zich in de strijd en zijn wrede uitzendingen zijn buitengewoon populair in Duitsland. Zijn geliefde vrouw, Sheryl Lee, weet niets van wat er aan de hand is en het kan haar ook niets schelen. Hij wordt gevangengenomen door Amerikanen die verbitterd zijn vanwege zijn verraad. Ze slaan hem en laten hem in de modder achter. Hij wordt gered door Goodman, zijn 'fairy peetmoeder', die hem naar een anoniem bestaan in Greenwich Village stuurt en hem af en toe wat geld stuurt.<br />In 1960 slaagt hij erin vriendschap te sluiten met zijn buurman, de schilder Alan Arkin, die ook zijn gezin heeft verloren en beweert dat de twee nu tot een geheime broederschap behoren. Maar zijn verblijfplaats en zijn identiteit sijpelen op de een of andere manier naar buiten en hij wordt min of meer geadopteerd door een groep oude, arische racisten, onder leiding van een tandarts en een priester. Zijn voorgevel en brievenbus zijn beschilderd met hakenkruizen en beschuldigingen. Hij is in elkaar geslagen door een ex-militair. Maar als door een wonder krijgt hij zijn geliefde vrouw terug van de oude Ariërs. Nog een voordeel: later blijkt dat het niet zijn vrouw is, maar haar jongere zus, die al sinds zijn puberteit van hem houdt.<br />Aan het eind van zijn leven typt hij zijn memoires in een Israëlische gevangenis, in 1967, voor zijn proces wegens misdaden tegen de menselijkheid. Het is geen gelukkig einde.<br />Nolte kan praten met de bewoner van de cel boven de zijne in de gevangenis, maar hij kan hem niet zien. Het is Adolf Eichmann. Eichmann lijkt best aardig. Hij adviseert Nolte dat het een slechte gewoonte is om vijftien uur achter elkaar te typen. 'Het is belangrijk om je te ontspannen. Je moet leren je te ontspannen.' De film zit vol ironie. Op een gegeven moment in hun ontspannen gesprekken zegt Arkin tegen hem dat 'ik ondanks alles nog steeds denk dat mensen goede harten hebben'. Ik weet niet of de film een commercieel succes was, maar als dat niet zo was, zou dat het voor een jonger publiek van theaterbezoekers, die misschien nog nooit van Anne Frank hebben gehoord, laat staan van die zogenaamd laatste verklaring in haar dagboek, wel eens de genadeslag kunnen hebben gegeven.<br />Het is een film voor volwassenen, en nog geduldige volwassenen ook. Het verhaal gaat langzaam, er is heel weinig geweld, geen achtervolgingen met auto's, geen schietpartijen, en mensen lijken niet onder manische spraakdruk te staan. Een groot deel ervan zal waarschijnlijk langs de kijkers glijden die zich niet openstellen voor de doelbewuste benadering ervan. Nolte spreekt over de oorlogsrelatie tussen hem en zijn vrouw als 'een natie van twee'. Dat is een vrij korte omschrijving. Ongetwijfeld zou iedereen met een gladde definitie kunnen komen, maar je moet je een beetje concentreren om de emotionele betekenis ervan te begrijpen.<br />Het is een verhaal over een man die alles verliest: zijn vermogen om te schrijven, zijn identiteit, zijn vrouw (twee keer), zijn enige vriend, zijn land, zijn zelfrespect. Op een gegeven moment houdt hij op met door een drukke straat in New York te lopen en blijft daar gewoon staan tot het donker is en hij door een nieuwsgierige agent wordt aangehouden. De reden dat hij is gestopt, is dat hij gewoon nergens heen kan. Wat Vonnegut beschrijft, is veel meer dan depressie. Ik wil niet neerbuigend klinken, maar het is het soort gevoel dat in je jeugd moeilijk te begrijpen is. Misschien denken pubers dat ze weten wat Nolte op die ene plek houdt, maar het vereist echt volwassenheid en het versnelde gevoel van eindigheid dat alleen volwassenheid teweeg kan brengen.<br /><br />Weet je nog wat Robert Frost zei over dat je thuis de plek is waar ze je moeten opnemen als je daarheen gaat? Nou, geen enkele plek zal Nolte opnemen.
It takes a little while to get used to Nick Nolte's Nebraskan locutions before we can easily accept him as a famous intercontinental playwright. Once you get past the bar, it turns into a fascinating story of a man who loses everything while trying to do good.<br /><br />Nolte, an American, moves to Germany, marries a famous actress, and is a satisfied success in every respect until war is about to break out. He's visited by a jovial American, John Goodman, who persuades him to accept a post as an anti-Semitic radio broadcaster for the Nazis. Nolte has no politics but thinks it's a challenge to write a role that's almost impossible and then play it himself. Another American secret agent will modify Nolte's radio scripts -- inserting a cough here, a sneeze there -- that will serve as a code for the transmission of intelligence to the Allies. There's a catch, though. Nobody will know about Nolte's real role as an American agent except Goodman, Donovan, and Roosevelt himself. If he's ever uncovered, he'll be refused recognition by the Americans.<br /><br />Nolte plunges ahead and his vicious broadcasts are wildly popular in Germany. His adored wife, Sheryl Lee, knows nothing of what's going on, nor does she care. Nolte and Lee live in what he repeatedly refers to as "a nation of two." The war ends and the trouble begins. He's captured by Americans who are bitter because of his betrayal. They beat him and leave him in the mud. He's rescued by Goodman, his "fairy godmother", who sends him to an anonymous existence in Greenwich Village and sends him a little cash now and then.<br /><br />By 1960, he manages to cultivate a friendship with his neighbor, the painter Alan Arkin, who has also lost his family and claims the two now belong to a secret brotherhood. But his location and his identity somehow leak out and he is more or less adopted by a group of ancient Aryan racists -- led by a dentist and a priest. His house front and mailbox are painted with swastikas and accusations. He's beaten senseless by an ex-GI. But -- miraculously -- his beloved wife is returned to him by the ancient Aryans. Another catch: it turns out later that it's not his wife, but rather her younger sister who has loved him since adolescence.<br /><br />The ending has him typing his memoirs in an Israeli jail in 1967 before his trial for crimes against humanity. It's not a happy ending.<br /><br />Nolte can talk with, but not see, the occupant of the cell above his in jail. It's Adolf Eichmann. Eichmann seems pleasant enough. He advises Nolte that it's a bad habit to type for fifteen straight hours. "It's important to relax. You must learn to relax." Nolte laughs out loud and shouts, "That's how I GOT here." The film is filled with such ironies. At one point in their relaxed conversations, Arkin tells him that "in spite of everything I still think people are good at heart." I don't know if the movie was a commercial success but if it wasn't, that's the sort of thing that might have torpedoed it for a younger audience of theater-goers who may never have heard of Anne Frank let alone that supposedly final statement in her diary.<br /><br />The fact is that it's a movie for adults, and patient adults at that. The story moves slowly, there's very little violence, no car chases, no shootings, and people don't seem subject to manic speech pressure. A lot of it will probably slip past viewers who don't open themselves to its deliberate approach. Nolte refers to the war-time relationship between him and his wife as "a nation of two." This is a pretty compact phrase. No doubt anyone could come up with a glib definition but it takes a little concentration to grasp its emotional import.<br /><br />It's a story of a man who loses everything -- his ability to write, his identity, his wife (twice), his sole friend, his country, his self respect. At one point he stops walking along a crowded New York street and simply stands there until after dark, when he is moved along by a curious cop. The reason he stopped is that he simply has no place to go. What Vonnegut is describing is far more than depression. I don't mean to sound condescending but it's the sort of feeling that's hard to understand in your youth. Adolescents might like to THINK they know what's holding Nolte in that one spot, but it really requires maturity and the quickened sense of finiteness that only maturity can bring.<br /><br />Remember Robert Frost's line about home being the place that when you go there they have to take you in? Well no place will take Nolte in.