Zelfs nog saaier, zo mogelijk, dan het origineel (ik hoop dat ik dat mag zeggen volgens de IMDb-richtlijnen). DE FRENCH CONNECTION probeerde in elk geval Europese invloeden te absorberen en de conventionele visie van de Amerikaanse politierechercheur te compliceren, ook al werd die poging gedwarsboomd door Friedkins ambivalente houding ten opzichte van Amerika en zijn algemene indirectheid. De (relatieve) hausse in de arthouse in de jaren zestig (vooral met de nouvelle vague) zorgde voor een enorme invloed van de Europese film in Hollywood. Dit verleende een vermoeid medium een nieuwe kracht en complexiteit, en, in de beste van die twee (Emile and Clyde, de vroege Scorcese), een nieuwe ondermijning van de verworven oefening. De oorspronkelijke CONNECTION maakte deel uit van deze beweging, met zijn moeilijk afstandelijke stijl en anti-detectivefiguur. 's rechtse herbevestiging van de Amerikaanse waarden.<br />Dit komt tot uiting in de zeer vermoeiende Amerikaanse versus Franse dialectiek van de film. 20 is bijvoorbeeld gefotografeerd als een Franse policier uit de jaren zeventig. Het waren natuurlijk de Fransen die de grootsheid van de Amerikaanse films benadrukten als ze thuis werden genegeerd, en dit is in zekere zin een rehabilitatie, een waarschuwing tegen de arrogantie van de Fransen. Dit is te zien in het patroon van de twee films. CONNECTIE gaat over Franse gangsters die New York binnenvallen, terwijl de Franse stijl de Amerikaanse thriller smoort <0xE2><0x80><0x93> dit leidt tot de ontbinding van de detectivefiguur en de onduidelijkheid van de plot <0xE2><0x80><0x93> de slechterik ontsnapte. <br />TWO laat de Amerikaan terugkeren naar Frankrijk, waarbij de Amerikaanse thrillerwaarden worden opgelegd aan het inheemse genre <0xE2><0x80><0x93> de macht van de detective wordt hersteld en de conventionele oplossing wordt bereikt. Dit wordt nog verder gedramatiseerd in Doyles relatie met de Franse inspecteur Barthelmy, wiens dominante invloed hij van zich af moet schudden voordat hij de plot kan beheersen.<br />TWO lijkt het origineel te volgen door zijn detectiveheld te ondermijnen. Vanaf het begin wordt Doyles belang bij elke omwenteling kleiner. Ondanks het einde van CONNECTION wordt hij als een held beschouwd. Maar hij is een Amerikaan in een vreemd land, en zijn onvermogen om taal of gewoonten te beheersen betekent dat hij de plot niet kan domineren. Hij interpreteert zelfs de tekenen van de politiemacht verkeerd, ziet een informant voor een misdadiger aan en laat hem vermoorden.<br />De macht van een rechercheur komt voort uit zijn macht als subject om te zien en te interpreteren, maar Doyle besteedt een groot deel van de film aan kijken, controleren, een object, een lichaam (letterlijk op de scènes nadat Charnier hem heeft gedumpt) om te zien en te interpreteren. In CONNECTION heeft hij de actie in gang gezet, de misdadigers achternagezeten, de plot bepaald; hier is hij passief, vastgebonden aan een bed, opgesloten in een cel, een verslaafde, een afhankelijke.<br />Dit verlies van fallische macht wordt voorspelbaar gesymboliseerd door het verlies van zijn pistool, en de film volgt een deprimerend vertrouwde oedipale koers. In de heroïnescènes wordt hij getroost door een oude dame die zegt dat hij op haar zoon lijkt. Zijn gedrogeerde toestand is als een terugkeer naar de baarmoeder, bevrijd van de druk van de volwassenheid. Het feit dat ze zijn horloge afneemt, versterkt de tijdloosheid van deze toestand, die dubbel zo belangrijk is voor een man wiens carrière afhankelijk is van tijdschema's en precisie.<br />Oedipus was de eerste detective en om zijn lot te ontlopen, moet Doyle deze valse moeder, die zijn verenigde identiteit oplost, afwijzen en de vader (Charnier) doden, zodat hij zijn geaccepteerde mannelijke rol in de maatschappij kan spelen. De psychoanalytische theorie was populair onder academici in de jaren zeventig (ironisch geïnspireerd door een Fransman, Jacques Lacan), maar het komt zelden voor dat een film er zo letterlijk van doordrenkt is. Als al deze feiten neigden naar het bagatelliseren van Doyle, dan geldt dat niet voor de stijl van de film. Friedkin hield ons van zijn held af door geen empathie of karaktermotivatie toe te staan en zich te richten op de mechanica van de plot. Hier is Doyle een heel conventionele Hollywoodheld. In plaats van te verdwalen in troebele shots wordt hij voor de kijker kenbaar en begrijpelijk gemaakt met de traditionele middelen <0xE2><0x80><0x93> shot-to-shots, close-ups, verbindingsshots et cetera.<br />Twee gaat over de opkomst en ondergang van Popeye Doyle. De plot is in dit geval ondergeschikt aan het acteerwerk, wat de gebruikelijke hackman-agressie is. De koude-kalkoenscènes zijn daarom, ondanks hun saaiheid, niet storend. We mogen delen in plaats van kil observeren; dit is een veel minder ongemakkelijke ervaring. De scènes zijn ook doorspekt met een huilerige mannelijke sentimentaliteit die erg Amerikaans is.<br />Terwijl CONNECTION de complexe thrillers van Jean Pierre Melville probeerde te imiteren, doet TWEE precies het tegenovergestelde. In Melvilles LE SAMOURAI komt een gangster voor die de film in zijn geheel, krachtig, in de taal van de buitenwereld maakt en zijn uiteindelijke desintegratie in kaart brengt. TWEE begint met een uiteengevallen personage, dat deels wordt bereikt door onvermogen met taal om te gaan, wiens dominantie begint wanneer hij de taal van de buitenwereld binnenstapt <0xE2><0x80><0x93> de slotscènes zijn grotendeels woordloos. In de film zijn de omgeving en de taal belangrijk, omdat ze de detective hebben gefixeerd en ondermijnd, maar naarmate hij zijn macht herwint (door de teruggave van zijn pistool en de louterende verbranding van de kwetsbare plek, de torenflat waar Charnier hem vasthield), wordt de plaats in Marseille irrelevant en neemt de mythische confrontatie, die overal zou kunnen plaatsvinden, het over. Vergelijk de afloop van de twee films: de een geeft dubbelzinnigheid en wanhoop toe, de ander absolute zekerheid.<br /><br />
Even duller, if possible, than the original (I hope I may say that under the IMDb guidelines). THE FRENCH CONNECTION at least tried to absorb European influences, to complicate the conventional view of the American police detective, even if the attempt was foundered by Friedkin's ambivalence, Americaness and general indirection. The (relative) arthouse boom of the 1960s (especially with the nouvelle vague) allowed for a huge influence of European cinema in Hollywood. This lent a new vigour and complexity to a weary medium, and, in the best of them (eg BONNIE AND CLYDE, early Scorcese), a new subversion of received practice. The original CONNECTION was part of this movement, with its difficultly distanced style, and anti-detective figure. TWO is old Hollywood's right-wing reassertion of American values.<br /><br />This is figured in the film's very tiresome America vs France dialectic. For instance, TWO is shot like a 70s French policier. It was the French, of course, who insisted on the greatness of American movies when they were ignored at home, and this, in a sense, is a reclamation, a warning against Gallic presumption. This can be seen in the pattern of the two movies. CONNECTION has French gangsters invading New York, with the French style smothering the American thriller - this leads to the dissolution of the detective figure, and irresolution of plot - the baddie got away. <br /><br />TWO has the American returning to France, with American thriller values imposed on the native genre - the power of the detective is reasserted and conventional resolution is achieved. This is further dramatised in Doyle's relationship with French inspector Barthelmy, whose dominant influence he must shake off before he can control the plot.<br /><br />TWO seems to follow the original by undermining its detective hero. From the start, Doyle's importance is diminished at every turn. Despite the ending of CONNECTION, he is considered a hero. But he is an American in a foreign land, and his inability to control language or customs means he cannot dominate the plot. He even misreads the signs of the police force, mistaking an informer for a criminal, and getting him killed. <br /><br />A detective's power comes from his power as subject to see and interpret, but Doyle spends much of the movie being watched, controlled, an object, a body (literally in the scenes after he is dumped by Charnier) to be viewed and interpreted. In CONNECTION, he instigated the action, chasing the criminals, forcing the plot; here he is passive, tied to a bed, locked in a cell, an addict, a dependent.<br /><br />This loss of phallic power is predictably symbolised in the loss of his gun, and the film follows a depressingly familiar Oedipal trajectory. In the heroin sequences, he is comforted by an old lady who says he looks like her son. His drugged state is like a return to the womb, robbed of adult pressures. Her taking his watch reinforces the timelessness of this state, doubly significant for a man whose career depends on timetables and precision.<br /><br />Oedipus was the first detective, and to avoid his fate, Doyle must reject this false mother who is dissolving his unified identity, and kill the father (Charnier) so that he can take his accepted masculine role in society. Psychoanalytic theory was popular among academics in the 70s(ironically instigated by a Frenchman, Jacques Lacan), but it's rare to see a film so literally full of it. <br /><br />If all of these facts tended towards the minimising of Doyle, then the film's style doesn't. Friedkin distanced us from his hero by refusing empathy or character motivation, focusing on the mechanics of plot. Here, Doyle is a very conventional Hollywood hero. Instead of being lost in murky long shot, he is made knowable and understandable to the viewer with the traditional devices - point-of-view shots, close ups, connecting shots etc.<br /><br />TWO is all about the fall and rise of Popeye Doyle. Plot in this case is subservient to the acting, which is the usual Hackman showiness. The cold turkey scenes, therefore, despite their tediousness, are not disturbing. We are allowed to share rather than coldly observe; this a far less discomforting experience. The scenes are also shot through with a lachrymose manly sentimentality that is very American. <br /><br />So while CONNECTION tried to imitate the complex thrillers of Jean Pierre Melville, TWO does the complete opposite. Melville's LE SAMOURAI featured a gangster who started the film whole, powerful, outside language, and charted his eventual disintegration. TWO starts with a disintegrated character, achieved partly through inability with language, whose dominance begins when he steps outside language - the concluding action sequences are largely wordless. <br /><br />In the film, the locale and language are important as they fixed and undermined the detective, but as he regains his power (figured in the return of his gun, and the cathartic burning of the primal site of vulnerability, the tower block where Charnier held him), the Marseilles setting becomes more irrelevant, and the mythic stand-off, which could take place anywhere, takes over. Compare the endings of the two films: one admits ambiguity and despair, the other absolute certainty.<br /><br />