In het afgelopen jaar heeft Uwe Boll een marginale verbetering laten zien als filmmaker, met de bekwame 'In the Name of the King' (een kloon van 'The Lord of the Rings') en de trots vulgaire, post-9/11-komische komedie 'Postal'. Maar toen kwam 'Seed', en de teller werd teruggezet naar Nul, waardoor zijn streven naar legitimiteit en respect nog verder buiten bereik bleef. En ik ben een fan van die vent <0xE2><0x80><0x93> zijn films vertonen een uniek krankzinnige visie, en ze zijn nooit saai.<br />Uit zijn frustratie over de grove kritieken die zijn eerste films ontvingen, is 'Seed' een kolossaal misplaatste poging tot sociaal commentaar, en een nog ergere poging om een iconische bloederige mythologie te creëren (Boll lijkt vaak een bladzij uit Rob Zombies _Rob Zombie_ te halen). De tegenstander is Maxwell Seed (Will Sanderson), een stomme, kolossale bruut die 666 mensen heeft afgeslacht en nu in de dodencel zit te wachten op zijn executie. Nadat hij het beest tevergeefs heeft gebraden, staat hij op uit het graf om wraak te nemen op degenen die hem erin hebben gestopt... en zo begint een reeks volkomen nodeloze verminkingen.<br />Max Seed, die in zijn rol van Michael Myers of Jason Voorhees een 2000-year-Old-killer probeert te creëren, is te onopvallend en saai om een indruk achter te laten. Hij doet denken aan een afgedankte profworstelaar die 'The Toolbox Murders' doet op een opeenvolging van even saaie slachtoffers. Ik weet dat de meeste mensen het niet met elkaar eens zijn: de doodstraf is verkeerd, dat is waar, maar wordt er echt van ons verwacht dat we sympathiseren met een zielloze moordenaar die een paar honderd lijken in zijn kielzog heeft achtergelaten? Ik denk het niet.<br />Ondertussen gedraagt Michael Pare zich als een lusteloze, lang verloren gewaande broer van James Remar in 'Dexter': een agent die veel achter zijn bureau zit, krantenknipsels doorbladert en naar zinloze, stilstaande beelden van ontbindende dieren en mensen in het hol van Seeds kijkt. Tegen de tijd dat hij en een stel kartonnen agenten de schuilplaats van Seeds bestormen, is de scène zo uitgerekt, slecht bedacht (de belichting is bijna niet aanwezig) en zo oninteressant (ondanks een gezonde dosis bloed) dat ik er bijna van in slaap viel.<br />' 'Seed' lijkt te zijn opgenomen door een dronken filmregisseur, aangezien de camera eindeloos heen en weer beweegt, een techniek die je meer maagpijn bezorgt dan het geronnen bloed zelf; deze langdurige opnamen van heel weinig dat er gebeurt, vestigen alleen maar de aandacht op het meanderende, bijna niet-bestaande verhaal. Na 90 minuten is de film zo uitgerekt dat hij als een vorm van marteling kan worden beschouwd, wat misschien al die tijd al de bedoeling van Boll was.<br />Puur genie... ik denk dat de grap bij mij ligt.
Over the past year, Uwe Boll has shown marginal improvement as a filmmaker, cranking out the competent "In the Name of the King" (a "Lord of the Rings" clone) and the proudly vulgar, post-9/11 satire "Postal." But then came "Seed," and the counter was reset to Zero, keeping his bid for legitimacy and respect that much further out of reach. And I'm a fan of the guyhis films exhibit a uniquely screwball vision, and are never dull.<br /><br />Spawned from his frustration over the savage notices his early films received, "Seed" is a colossally misguided attempt at social commentary, and an even worse jab at creating an iconic slasher mythology (Boll often seems to be taking a page from Rob Zombie's successful reboot of "Halloween"). The antagonist is Maxwell Seed (Will Sanderson), a mute, hulking brute who's slain 666 people and sits on death row, awaiting execution; after unsuccessfully frying the beast, he rises from the grave to seek revenge on those who put him there...and so begins a string of wholly gratuitous mayhem.<br /><br />Trying to create a new-millennium slasher in the vein of Michael Myers or Jason Voorhees, Max Seed is too nondescript and boring to leave an impression, ultimately resembling a washed-up pro wrestler doing "The Toolbox Murders" on a succession of equally boring victims. Furthermore, Seed's character and Boll's "message" run contrary to one another: the death penalty is wrong, sure, but are we really expected to sympathize with a soulless killer who's left a couple hundred corpses in his wake? I think not.<br /><br />Meanwhile, Michael Pare acts like a listless, long-lost brother to James Remar's character on "Dexter": a cop who sits at his desk a lot, thumbing through newspaper clippings, and watching pointless stop-motion scenes of decomposing animals and people trapped in Seed's lair. By the time he and a bunch of cardboard cops storm Seed's hideout, the sequence is so drawn-out, ill-conceived (the lighting is almost non-existent), and unexciting (despite a healthy dose of gore) that it almost put me to sleep.<br /><br />The shoddy film-making isn't limited to just that sequence: "Seed" appears to have been shot by a drunken cinematographer, since the camera bobs and weaves endlessly, a technique that's more stomach-turning than the gore itself; these protracted takes of very little happening only draw attention to the meandering, almost non-existent narrative. At 90 minutes, the film is distended enough to be considered a form of torture, which might have been Boll's intent all along.<br /><br />Pure genius...I guess the joke's on me.