Vroeger bekeek ik video's voor de legendarische 'We Are The Weird'-nieuwsbrief van Joe Bob Briggs. Ik zag een heleboel stinkers, maar dit was verreweg de ergste, en de jaren zijn niet vriendelijk geweest <0xE2><0x80><0x93> het blijft de meest onfatsoenlijke misdaad tegen de film die ik ooit heb meegemaakt. Begrijp me niet verkeerd <0xE2><0x80><0x93> CAGED TERROR is technisch gezien competenter dan, bijvoorbeeld, MONSTER-A-GO-GO of DE MAN VAN HARLEM of iets dergelijks. Wat voor mij de bewering dat het de slechtste film aller tijden is, kracht bijzet, is de unieke mengeling van pure bekwaamheid en verlammende pretenties. Is het een Vietnam-reportage? Een ecologisch protest? Een aansporing tot rassenrellen? Een studie van de onmenselijkheid van de mens tegenover de mens? Een nieuwe oefening in het uitvergroten van natuurbeelden tot (bijna) het formaat van een speelfilm? Kortom: een energieke jonge stedeling (misschien wel de meest weerzinwekkende filmfiguur aller tijden) weet op de een of andere manier een aantrekkelijke Aziatisch-Amerikaanse medewerkster te verleiden om met hem in de bossen te gaan kamperen. Nadat ze haar bijna een uur lang met quasi-filosofische klappen hebben bestookt, stuiten ze op twee rondtrekkende veteranen, de onvergetelijke Jarvis (een rechtschapen broer) en de Troubadour (met gitaar spelende afdanker van de Manson-familie). Hé, een plotwending! Spanning! Actie! Suspense! Nou, nee, gewoon een climactische scène waarin-je-in-een-knutsel-draad-een-kip-moet-vangen-en-lichtelijk gekleineerd-wordt. Het slachtoffer in kwestie staart lusteloos naar de ontvoerders en mompelt: 'Nee... nee... alsjeblieft... niet doen...' 'CAGED TERROR' is zo'n beetje het enige wat er gebeurt in _CAGED TERROR_, en een dergelijke samenvatting maakt het misschien bijna draaglijk. Maar geloof me, ik heb in mijn leven duizenden films gezien, en deze is de afgelopen acht jaar, sinds ik hem voor het eerst zag, het allerergste gebleven. (Ik zet hem om de twee jaar of zo in de oude videorecorder, gewoon om mezelf gerust te stellen, en dat doe ik zeker. Ik denk dat het element dat CAGED TERROR zo bijzonder hatelijk maakt het volgende is: er gebeurt heel weinig, en hoewel het weinige dat er gebeurt heel slecht en heel langzaam gaat, wordt het in werkelijkheid dwangmatig onkijkbaar door het verstikkende gevoel dat de filmmakers ECHT, ECHT ECHT een of andere boodschap door je strot willen duwen. Maar omdat CAGED TERROR zo incompetent en ineffectief is, wordt wat bedoeld was als een les in burgerzin een spoedcursus in intens ongemak bij het kijken. Deze film is 75 minuten lang en voelt aan als drieënhalf uur. Het is verschrikkelijk, echt verschrikkelijk. Mensen, geloof me, ik heb GROTE GEESTEN GEZIEN DIE NOG STEEDS LEVEN en deze is nog erger. Ga hem zien! Je zult me dankbaar zijn. En me vervloeken. Voor de goede orde: mijn lievelingszinnetje: (In CAGED TERREIN, maar misschien ELKAAR) 'Ja, nou, je denkt waarschijnlijk dat het Lied van Salomo een allegorie was voor Christus' liefde voor de kerk...!' (NOTE: Moet worden uitgesproken op een toon van gebundelde welwillendheid.)
I used to review videos for Joe Bob Briggs' legendary "We Are The Weird" newsletter. I saw a lot of stinkers, but this by far was the worst, and the years have not been kind - it remains the most indecent crime against cinema I have ever witnessed. Don't get me wrong - CAGED TERROR is nominally more technically competent than, say, MONSTER-A-GO-GO or THE GUY FROM HARLEM or something of that ilk. What solidifies its claim as Worst Movie Of All Time for me is its unique blend of bare proficiency with crippling pretension. Is it a Vietnam commentary? An ecological protest? An incitement to race riot? A study of man's inhumanity to man? A novel exercise in padding nature footage out to (nearly) feature length? In short: a hep young urban professional (possibly the most loathesome screen character ever) somehow seduces a nubile Asian-American associate into camping in the woods with him. After brow-beating her with quasi-philosophical clap for the better part of an hour, they run across two wandering veterans, the unforgettable Jarvis (a righteous brother) and the Troubadour (guitar-toting Manson Family reject). Hey, a plot twist! Tension! Action! Suspense! Well, no, just a climactic getting-locked-in-a-makeshift-wire-chicken-coop-and-lightly-belittled scene. The victim in question stares listlessly at the captors and mutters, "No... no... please... don't..." Meanwhile, Jarvis addresses the Troubadour as "Trouby" once every two minutes, bringing to mind nothing so much as the alien star of Juan Picquer's POD PEOPLE. That's about all that happens in CAGED TERROR, and such a synopsis perhaps makes it seem almost tolerable. But trust me, I've seen thousands of movies in my life, and this one has remained, for the past eight years since I first saw it, the absolute worst. (I pop it in the old VCR once every two years or so just to reassure myself, and reassure myself I certainly do.) I think the element which makes CAGED TERROR so particularly hateful is this: very little happens, and although what little does happen happens quite poorly and quite slowly, what truly makes it compulsively unwatchable is the suffocating sense that the filmmakers REALLY, REALLY WANT to shove some kind of message down your throat. But because CAGED TERROR is so incompetent and ineffectual, what was intended as a civics lesson becomes a crash course in intense viewing discomfort. This film is 75 minutes long and feels like three and a half hours. It's terrible, truly truly terrible. Folks, trust me, I saw GHOSTS THAT STILL WALK and this one is worse. Go see it! You'll thank me. And curse me. Just for the record, my favorite line: (In CAGED TERROR but perhaps EVER) "Yeah, well, you probably think the Song of Solomon was an allegory for Christ's love for the church...!" (NOTE: Must be delivered in a tone of concerted condecension.)