De beste manier waarop ik Europa, dat hoog op de lijst van mijn favoriete films staat, kan beschrijven, is de uitroep van een medespeler nadat de film was afgelopen: 'Ik wist niet dat films zo gemaakt konden worden.' Het is een van de beste voorbeelden van wat film kan zijn. Het verschilt zo veel van de'meester-en-dekking'-stijl van filmen als maar kan; het integreert perfect vele lagen van beeld, geluid, effecten, rekwisieten, dialoog, stembuiging, uitvoering, montage, belichting enzovoort... allemaal gelijk, geen van alle overheersend. Ondanks de bijziendheid van Hollywoods 'dialoog' gaat film niet over dialoog, noch over mooie belichting, actie of muziek. Het werkt het best als alle elementen op gelijke voet staan, als alleen het VERLEDEN van die elementen, in de volgorde of de combinatie waarin ze worden gepresenteerd, het idee zal overbrengen. Verminder of elimineer de bijdrage van een element en de film heeft geen betekenis meer. 'Europa' is wat de film moet zijn.
The best way for me to describe Europa, which is high on the list of my favourite films, is the exclamation that came from a companion after the film ended: "I didn't know films could be made like that". Entirely original in it's visual style, it is one of the best examples of what cinema can be. It's as far away from the "master and coverage" style of shooting as one can get; perfectly integrating many layers of image, sound, effects, props, dialogue, voice over, performance, editing, lighting, etc... all equal, none predominant. Despite Hollywood's "dialogue" myopia, cinema is not about dialogue, nor is it about beautiful lighting, action or music. It works best when all the elements are on an equal footing, where ONLY the BLENDING of those elements, in the order or combination in which they are presented, will communicate the idea. Reduce or eliminate the contribution of one element, and the film has no meaning. "Europa" is what cinema should strive to be.