Het toeristenseizoen is net afgelopen op een afgelegen eiland voor de kust van Schotland, de winter begint te vallen en de bewoners, zowel mensen als schapen, beginnen zich op te maken voor veel rustiger tijden die voor hen liggen. Michael Gaffikin (James Warwick) is een voormalige paratroeper in het Britse leger, hij is de plaatselijke tandarts, hij is geen eilander van geboorte en als zodanig wordt zijn relatie met de plaatselijke kunstenares en cartograaf Fiona Patterson (Celia Imrie) altijd met een beetje achterdocht bekeken, niet kwaadaardig, maar gewoon uit de beschermende instincten die de hechte gemeenschap voor hun verwanten heeft. De serene rust op de eilanden wordt verstoord wanneer Gaffikin tijdens een eenzame ronde golf de onthoofde resten van een wreed vermoorde vrouw vindt. Hij meldt zijn gruwelijke vondst onmiddellijk aan Inskip (Maurice Roëves) op het politiebureau van de eilanden. Inskip regelt dat het stoffelijk overschot wordt afgeleverd bij de plaatselijke huisarts, dokter Goudry, voor nader onderzoek. Een snelle zoektocht naar de moordenaar levert niets op, net zomin als een zoektocht naar een vermiste vrouw. Tijdens het avondeten die avond met Michael Gaffikin realiseert Fiona zich dat de dode vrouw Sheila Anderson zou kunnen zijn, een vrouw van het vasteland, die in de wintermaanden op het eiland woont. Een snelle zoektocht in haar huis, Dove Cottage, levert de ontbrekende resten van haar lichaam op. Haar huis blijkt de plaats delict te zijn, maar waarom heeft de moordenaar haar lichaam meer dan een kilometer het bos in gesleept? De verdenking valt onmiddellijk op de enige vreemdeling die op het eiland is achtergebleven, ene kolonel Howard (Jonathan Newth) die toevallig ook de laatste was die haar in leven heeft gezien toen ze samen met de laatste veerboot aan land kwamen.<br />Goudry vraagt Gaffikin om wat tandheelkundige kennis over het lichaam van het slachtoffer, het blijkt dat ze met grote kracht uit mijn iemand of iets is gescheurd, een stel tandafdrukken op het lichaam lijkt te wijzen op een menselijke moordenaar, een ander wijst op een onbekend dier. Er wordt een verminkt schaap gevonden en daarna wordt er een vermoorde Canadese ornitholoog gevonden. Nu er een dichte mist komt opzetten, is het eiland afgesneden van het vasteland en als er al hulp te verwachten valt, werkt de radio ook niet, want die is kennelijk geblokkeerd en de telefoonlijnen zijn doorgesneden. Rapporten over UFO's en de waarneming van een gecamoufleerde soldaat worden nog verergerd door het vinden van een vreemd uitziend vaartuig dat achter rotsen op het strand verborgen ligt. Inskip is in de war en weigert naar iets anders te luisteren dan de feiten en lacht Gaffikins idee dat er buitenaardse wezens bij betrokken zouden kunnen zijn weg, maar een stijging van het radioactieve niveau op het eiland doet hem aan zichzelf twijfelen. s7 scriptschrijver Robert Holmes en geregisseerd door Douglas Camfield, die ook ervaring had met het regisseren van zowel Sci/Fi-klassiekers als de film, heeft het voordeel dat hij zulke ervaren genredeskundigen aan boord heeft. De Nachtmerrieman is echter over het geheel genomen een beknopt maar beter gemaakt stuk, dat zijn plot opbouwt naast een solide karakterontwikkeling, tot en met de kleinere personages, en dat tijd besteedt om ze allemaal een stevige achtergrond te geven. Het decor van het eiland is misschien een cliché van een bepaald genre dat steeds weer wordt gebruikt, maar het is een cliché waar ik erg van geniet. De afgelegen ligging, het gevoel dat je belegerd wordt zonder uitweg, geeft de sfeer altijd iets extra's en hier krijgt die nog eens extra cachet doordat er een ondoordringbare mist hangt die alle pogingen belemmert. In veel van dit soort pogingen van een genre is het heel gemakkelijk om de gebeurtenissen belachelijk te maken en om het verhaal zijn toevlucht te laten nemen tot melodrama, maar ik moet Camfield nageven dat hij het allemaal bij elkaar houdt met de nadruk op geloofwaardigheid. De gebeurtenissen hebben iets authentieks, de personages spreken soms zelfs Gaelisch om dat te benadrukken. Als er één negatief punt aan de moordenaar is, dan is het zijn/haar/zijn POV voor de moorden, een acceptabel cliché op zich, maar als je het ziet door een rood filter en een visooglens, dan schreeuwt het alleen maar van overkill en is het een beetje te vroeg voor de film. Toch zal het moeilijk zijn om de uitkomst of de identiteit of, wat dat betreft, de soort van de moordenaar te raden, gezien de aanwijzingen, maar het is een leuk en heel goed gespeeld stuk. De Schotse acteurs van hier zijn uitzonderlijk, vooral de plaatselijke bobby's Roeves en Cosmo zijn goed tegen elkaar opgewassen en zijn een lust voor het oog. In andere werken is het ook vrij goed en toont het een vrouwelijk lichaam alsof ze in een Hammer-productie zit. Het buitenissige, misschien zelfs belachelijke einde kan sommige kijkers misschien ergeren, het stelde me in sommige opzichten teleur, maar als je in aanmerking neemt wanneer het is gemaakt, is het een begrijpelijke en aanvaardbare toevoeging die, als je erover nadenkt, nog angstaanjagender is.
The tourist season has just ended on a remote island off the coast of Scotland, winter is beginning to set in and the inhabitants, both humans and sheep alike are settling down to much quieter times ahead. Michael Gaffikin (James Warwick) a former paratrooper in the British Army, is the local dentist, he's not an islander by birth and as such his relationship with local artist and cartographer Fiona Patterson (Celia Imrie) is always being viewed with a little suspicion, not maliciously, but just out of the protective instincts the tight knit community have for their kin. The islands serenity is broken when Gaffikin out for a solitary round of golf finds the headless remains of a brutally slain woman. He immediately reports his gruesome find to Insp Inskip(Maurice Roëves) at the islands police station, Inskip arranges for delivery of the remains to local GP, Dr Goudry, for closer inspection. A quick search for the killer proves fruitless, as does a search for a missing local woman. Over dinner that night with Michael Gaffikin, Fiona realises that the dead woman might be Sheila Anderson, a woman from the mainland, who lives on the island through the winter months. A quick search at her home Dove Cottage reveals the missing remains of her body, her home proving to be the murder scene, but why did the killer drag her torso over a mile into the woods? Suspicion immediately falls on the one stranger left on the island, one Colonel Howard (Jonathan Newth)who also happened be the last person to see her alive as they came across on the last ferry together.<br /><br />Goudry asks Gaffikin for some dental expertise on the victims body, it reveals that she had been torn apart my somebody or something with great strength, one set of teeth marks on the body seem to point at a human killer, another points to that of an unknown animal of some kind. A sheep is found mutilated and then a Canadian ornithologist is found slain. With a heavy fog rolling in, the island is cut off from the mainland and any possibility of help, the radio also doesn't work, seemingly being blocked and the phone lines have been cut. Reports of UFO's and the sighting of a camouflaged soldier are compounded by the finding of an odd looking craft hidden behind rocks on the beach. Inskip is confused and refuses to listen to anything but the facts and laughs off Gaffikin's idea that aliens might be involved, but a rise in radioactive levels on the island, has him doubting himself.<br /><br />The Nightmare Man is based on the novel, Child of the Vodyanoi by David Wiltshire, it is here adapted by Dr Who and Blake's 7 scriptwriter Robert Holmes and directed by Douglas Camfield who also had directing experience on both Sci/Fi classics and the film benefits from having such experienced genre experts on board. The Nightmare Man though is on the whole, a succinctly better crafted piece, that builds its plot alongside solid character development, even down to the minor characters, time is given to giving them all a firm background. The island setting is perhaps a genre cliché that has been used over and over, but its one that I enjoy very much, the remoteness, the sense of being under siege with no way out always add to the atmosphere and here it is given an extra oomph by having an impenetrable fog close in to hamper all efforts. In many genre efforts of this kind it is very easy for proceedings to get silly and for the plot to resort to melodrama, but credit to Camfield, he holds it all together with the emphasis being on believability at all times. There is an authenticity about proceedings, the characters even speaking Gaelic at times to further this point. If there is one negative about the killer its that, we are given his/her/its POV for the killings, an acceptable cliché on its own, but when seen through a red filter and a fish eye lens, it just screams of overkill and dates the film just a little. Still though you will be hard pressed to guess the outcome or the identity or for that matter the species of the killer, given the clues presented, but it's a fun and very well acted piece. The local Scottish cast are exceptional, the local bobbies Roeves and Cosmo in particular spar well off each other and are a delight to behold. Imrie, never one i've taken to in other works, is also pretty good and displays hew womanly physique as if she were in a Hammer production. The outlandish, maybe even preposterous ending may irk some viewers, it disappointed me in some ways, but taking into account when it was made, its an understandable and acceptable addendum that if you think about it, is even more terrifying.