Ik heb net een vriend die op de filmacademie zit over deze film gemaild. Iets om te vermijden bij het maken van een film <0xE2><0x80><0x93> personages die onzin uitkramen, overspannen, ingewikkelde monologen op het scherm die uiteindelijk afgezaagd en niet overtuigend zijn. Als de film een poging is tot sociaal realisme, zijn deze verbale spervuuren zo overdreven dat ze de aandacht vestigen op de film die als film is geconstrueerd en die intentie effectief neutraliseren. Is het acteerwerk of het script slecht, of allebei?<br />De hoofdpersoon is ook hoogst ongeloofwaardig voor sociaal realisme <0xE2><0x80><0x93> uitgehongerd de canonieke Engelse literatuur en de bijbel opvreten terwijl je high of katterig bent en in staat om in bedwelmde toestand zulke diep-seksuele alleenspraakjes te produceren? En hoe is zo'n onaantrekkelijk, ongewassen en verbaal verwerpelijk personage in staat de meeste vrouwen die hij tegenkomt binnen een paar minuten nadat hij ze heeft ontmoet het bed in te krijgen? (Ik moest applaudisseren toen een van de meiden hem uiteindelijk op straat gooide, ondanks zijn gejammer en zijn zelfmedelijdende geplaag).<br />De kijker treft pretentieuze verwijzingen aan naar de oude Griekse literatuur, Nostradamus en het boek Openbaringen. De dreigende ondergang van de mensheid, in de vorm van streepjescodes die op een griezelige bijbelse over de betekenis van de mensheid, het leven, enz. Het is afgezaagd, overdreven en saai.<br />Er zijn een paar heel mooie Engelse films beschikbaar met dezelfde inhoud als deze film. 'Nil by Mouth' is een uitstekende, veel interessantere excursie naar het leven van individuen in een gelijksoortig sociaal milieu. Hetzelfde geldt voor 'In the Warzone'. En hoewel de vergelijking niet eens gerechtvaardigd is, kun je alles van Peter Greenaway bekijken, die veel handiger omgaat met dialoog, geestigheid en absurde personages en situaties.
Just emailed a friend who's in film school about this flick. Something to avoid when making a film - characters blabbering senseless, overwrought, convoluted monologues on screen that are ultimately trite and unconvincing. If the film is an attempt at social realism, these verbal barrages are so over-the-top that they actually draw attention to the film constructed as film and effectively neutralize that intent. Is it the acting, or the script that is bad, or both?<br /><br />The protagonist is also highly unbelievable for social realism - ravenously consuming canonical English literature and the bible while high or hungover and able to produce such profoundly sophomoric soliloquies while intoxicated? And how is such an unattractive, unwashed and verbally noxious character able to bed most of the women he meets within minutes of encountering them? (I had to applaud when one chick finally threw him out onto the street, despite his whining and self-pitying banter).<br /><br />The viewer encounters pretentious references to Ancient Greek literature, Nostradamus and the Book of Revelations. The impending doom of mankind, in the form of bar codes imprinted on our foreheads or right hands in spooky biblical fashion, is presented to a character who is oh-so-cleverly exposed in his role as a guardian of empty space. <br /><br />This flick is over-scripted and over the top - a melodrama clumsily infused with pedestrian "philosophy" about the meaning of mankind, life, etc. It is trite, overwrought and tedious.<br /><br />There are some very fine English films available with content similar to this film. "Nil by Mouth" is an excellent, far more interesting excursion into the lives of individuals in a similar social milieu. Ditto for "In the Warzone." And although the comparison is not even warranted, check out anything by Peter Greenaway, who far more deftly handles dialogue, wit and absurd characters and situations.