Red Eye is niet het soort film dat de Palme D'or zal winnen, maar Wes Craven is sowieso nooit zo'n soort regisseur geweest, en zijn reputatie is een goede indicatie van wat een filmbezoeker kan verwachten.<br />Het feit dat Red Eye een klein, niet veeleisend pakketje is om 94 minuten, maakt deel uit van de charme van de film en een indicatie van Cravens vakmanschap bij het produceren van lichtgewicht, maar over het algemeen plezierige bioscoopkaartjes. Het is zelfs het perfecte soort film om als vluchtvermaak te vertonen, om de aandacht vast te houden zonder de kijker intellectuele of emotionele uitdagingen te bieden. De plot heeft over het algemeen een goedkoop tintje, een vage terroristische subplot-motivatie en de bijrollen, en het hoofdartikel heeft iets van een tv-film. Maar er zijn beslist elementen van Hitchcock-achtige spanning, en echo's van Schumachers _Phone Booth_, wat uiteindelijk een geraffineerder (en pretentieuzer) spel is op hetzelfde idee van een emotionele crisis die in het openbaar wordt uitgebeeld.<br />Voor een film die zich voornamelijk richt op twee mensen die in een vliegtuig zitten, leeft of sterft hij op de personages en het script. Cillians ijzige maar welbespraakte Jackson Rippner en de vindingrijke Lisa van Rachel MacAdam zijn de voornaamste redenen waarom de film wordt meegesleept. Niet alleen maakt het de dialogen aantrekkelijk, maar het geeft ook een soort van 'Adam'-gevoel. s Rib-achtige dimensie aan hun strijd van'mannelijke logica' tegen vrouwelijke 'gevoeligheid'.<br />In het laatste deel van de film geeft Craven zich een beetje over aan de Scream-stijl als man-jaagt-meisje-met-mes. De meest verrassende onthulling hier is hoe Brian Cox eruitziet na de 'Just for Men'-behandeling, zijn alomtegenwoordige verschijning in films die zo divers zijn als _Super Troopers_, _The Ring_ en dit maakt hem tot de seksistische versie van Jude Law.<br />Korte pret.
Red Eye is not the kind of movie that's going to win the Palme D'or, but Wes Craven has never been that kind of director, anyway, and his branding is a good indication of what a film-goer can expect.<br /><br />The fact that Red Eye is a tight little, undemanding package at 94 minutes is part of its charm and an indication of Craven's craft in producing lightweight, but generally enjoyable, box office fare. In fact, it's the perfect kind of movie to show as inflight entertainment, attention-holding without putting any intellectual or emotional challenges on the viewer.<br /><br />Overall there is a cheesy feeling to the plot, vague terrorist subplot motivation and the supporting characters, and the main section has a TV movie feel. However, there are definite elements of Hitchcockian suspense, and echoes of Schumacher's Phone Booth, which ultimately is a more sophisticated (and pretentious) play on the same idea of emotional crisis being played out suppressed in public.<br /><br />For a film that focuses mainly on two people sitting in airline seats, it lives or dies on the characters and script. Cillian's icy but eloquent Jackson Rippner and Rachel MacAdams resourceful Lisa are the main reasons the film gets carried off. Not only making the dialogue zing but also giving some sort of Adam's Rib type dimension to their battle of 'male logic' against feminine 'sensitivity'.<br /><br />In the final portion of the film Craven indulges himself a little Scream style as man-chases-girl-with-knife. The most surprising revelation here is what Brian Cox looks like after the 'Just for Men' treatment, his ubiqutous appearance in films as diverse as Super Troopers, The Ring and this making him the sexegenarian version of Jude Law.<br /><br />Short haul fun.