Schitterende lichamen, schitterende kleuren en camerawerk, pretentieuze dialogen, banale plot. De naam van de prima donna, Camilla, en de bloemen die vaak voorkomen, zijn genoeg om ons te herinneren aan de plotverschillen uit Dumas' roman La Dame aux Camelias, de film Camille met Garbo en (denk ik) Robert Taylor, en niet in de laatste plaats Verdi's opera La Traviata. Mooie, niet al te deugdzame jongedames, om de een of andere reden sociale verschoppelingen, bemind, uit elkaar gehaald, net op tijd herenigd om in de laatste scène aan tuberculose te sterven... Men vergeeft banale intriges en stompzinnige onrealistische dialogen in opera's, maar waarom zou je Hayak, Don Sutherland, een prachtige vertolking van LA in de jaren dertig, een deus ex machina-aardbeving die toevallig de andere vrouw doodt, en al die schoonheid verspillen aan deze middelmatige kalkoen waar niet eens mooi gezongen wordt?
Gorgeous bodies, gorgeous colors and camera work, pretentious dialog, banal plot. The name of the prima donna, Camilla, and the eponymous flowers that appear frequently, are enough to remind us of the plot similarities from Dumas' novel La Dame aux Camelias, the movie Camille starring Garbo and (I think) Robert Taylor, and last but not least Verdi's opera La Traviata. Beautiful, not-too-virtuous young ladies, social outcasts for one reason or another, loved, split up, reunited just in time to die of tuberculosis in the last scene... One forgives banal plots and stupid unrealistic dialog in opera, but why waste Hayak, Don Sutherland, a beautiful rendition of LA in the 30s, a deus ex machina earthquake that conveniently kills the other woman, and all that beauty on this mediocre turkey where there isn't even any beautiful singing?