Voor diegenen onder jullie die er nog nooit van hebben gehoord (of het op A&E hebben gezien), Cracker is een briljante Britse tv-serie over een dikke, kettingrokende, grofgebekte psycholoog die Fitz heet en die de politie van Manchester helpt om gewelddadige criminelen in hun hoofd te laten kruipen. Het wordt beschouwd als een van de beste series die Engeland ooit heeft voortgebracht (en dat wil wat zeggen) en was in 1993 in Engeland en de rest van de wereld enorm succesvol.<br />Nu hebben de oorspronkelijke sterren een team gevormd met de oorspronkelijke schrijver om nog een aflevering van twee uur te maken. Ik ben al dol op deze serie sinds ik hem voor het eerst zag, meer dan tien jaar geleden. De dvd-doos heeft een ereplaats in mijn verzameling, en ik kan een groot deel van Fitz' ondervragingsscènes bijna woord voor woord citeren. Het idee dat Robbie Coltrane samen met Jimmy McGovern een nieuwe tv-film over Fitz zou maken, vervulde me met grote vreugde.<br />Ik zal beginnen met de goede dingen. Een van de vele dingen die indruk op me maakten in de oorspronkelijke Cracker-serie was hoe snel Fitz als personage werd gedefinieerd. Vijf minuten na het begin van de eerste aflevering, met zijn lezing (de boeken in de lucht gooien), zijn drankgebruik en zijn gevloek tegen de vent die hem achternazat in de rij voor de gokautomaat, wist je, wist je gewoon, wie deze figuur was. in je hoofd, het soort klik dat alleen gebeurt als een groot acteur een grote rol krijgt die door een groot schrijver is geschreven.<br /><br />Coltrane bleef natuurlijk de hele show geweldig, maar ik heb altijd het gevoel gehad dat sommige van de latere afleveringen, die niet door McGovern waren geschreven, het personage slecht behandelden.<br />Dus het goede nieuws is dit: Fitz is terug. Zodra je hem in deze show ziet terwijl hij ongelooflijk ongepaste opmerkingen maakt op de bruiloft van zijn dochter, zul je dat 'klik' weer voelen. Hij is het: het ene moment nukkig en het volgende moment oprecht berouwvol, altijd met inzicht, oprecht tot op het tactloze af, maar tegelijkertijd briljant geestig. En dat geldt ook voor Judith en Mark: in feite is alles wat met de familie Fitz te maken heeft perfect geregeld.<br />Het probleem dat ik met deze film heb, draait om de misdaad die Fitz probeert op te lossen. Zoals gebruikelijk bij Crackers weten we in de eerste vijf minuten al precies wie de misdadiger is, en de spanning zit hem in het moment waarop Fitz erachter komt. In dit geval hebben we te maken met een seriemoordenaar die uit is op Amerikaans bloed. En de reden daarvoor is helaas niet te wijten aan een of ander geloofwaardig psychologisch trauma of zo; het lijkt er eerder op dat de moorden alleen maar zijn gepleegd om de schrijver in staat te stellen zijn persoonlijke politieke overtuigingen tentoon te spreiden. Ik vind het moeilijk om dit op te schrijven, want ik geloof oprecht dat Jimmy McGovern een van de beste schrijvers ter wereld is. En ik heb ook geen problemen met films die over actuele kwesties gaan, of films die een politiek standpunt innemen. Maar in het universum van de Crackers verwachten we dat de personages zich als mensen gedragen, niet als karikaturen. In plaats daarvan worden de Amerikanen in deze film allemaal op een volkomen stereotiepe manier afgebeeld. Het zijn geen schreeuwlelijken die over alles klagen, de plaatselijke bevolking als oud vuil behandelen en hun vrouw bedriegen <0xE2><0x80><0x93> en een van hen slaagt er zelfs in dat alles binnen vijf minuten te doen. Ik dacht echt dat ik per ongeluk van kanaal was veranderd of zoiets. Maar daar houdt het niet mee op. We worden er voortdurend aan herinnerd hoe slecht de oorlog in Irak verloopt en aan dingen die helemaal niets met het verhaal te maken hebben en praktisch uit het niets opduiken. De moordenaar is zo druk aan het raaskallen dat Bush nog erger is dan Hitler dat hij bijna vergeet door te gaan met moorden; maar wat belangrijker is, hij is zo'n spreekbuis voor de politieke opvattingen van de schrijver dat hij vergeet zich als een geloofwaardig menselijk wezen te gedragen, en zo kopen wij, het publiek, zijn plotselinge transformatie van een gelukkige huisvader tot een gekwelde seriemoordenaarsziel niet.<br />Ik kan niet zeggen dat dit de show voor mij bedorven heeft.' s was nog steeds goed op tv, beter dan bijna al het andere in het genre (vooral te danken aan, wederom, Coltrane). Maar het voortdurende gekonkel maakte het onmogelijk om zo goed te zijn als de echte Cracker-klassiekers als 'To Be ASomebody' in een aflevering die net zo 'belangrijk' was, maar veel subtieler en met veel meer psychologische diepgang werd behandeld.<br />Twee andere kleine punten: het feit dat Panhandle er niet is, is een teleurstelling, maar wat nog erger is, zijn haar vervangers. Het hele politiekorps, dat zo lang met zulke geweldige figuren was gevuld, zit nu vol vanille. 's Richard Coyle van persoonlijkheid gaat mijn verstand te boven, maar hier ontbreekt het inderdaad.<br />Ook zijn er een paar momenten waarop de show voor mij zijn geloofwaardigheid verloor. Een van die momenten draait om het feit dat Fitz de totale bevolking van Manchester moet terugdringen van 1 miljoen naar 100.000 op basis van een paar heel vreemde criteria (Franse ramen? Hoe weet de computer of ik Franse ramen heb?). En niet alleen slaagt hij daarin, hij slaagt ook nog eens in minder dan een uur. Dat geloof ik niet.<br />Dus al met al was ik een beetje teleurgesteld. Het is aanbevolen om het te bekijken, maar vergeet niet om in elk geval een deel van je verwachtingen bij de deur achter te laten. Maar goed, als er...' Ik ben ervan overtuigd dat McGovern nog steeds geweldige dingen kan schrijven, en misschien kan hij, nu hij zijn politieke opvattingen uit zijn hoofd heeft gezet, weer over mensen gaan schrijven.
For those of you who've never heard of it (or seen it on A&E), Cracker is a brilliant British TV show about an overweight, chain-smoking, foulmouthed psychologist named Fitz who helps the Manchester police department get into the heads of violent criminals. It's considered to be one of the finest shows ever to come out of England (and that's saying something), and was tremendously successful in England and around the world back in 1993.<br /><br />Now, the original stars have re-teamed with the original writer to knock out one more 2-hour episode. I've loved this show ever since I'd first seen it, over a decade ago. The DVD box set holds a place of honor in my collection, and I can quote a good deal of Fitz's interrogation scenes practically word for word. The idea of Robbie Coltrane reteaming with Jimmy McGovern for another TV movie about Fitz filled me with absolute glee.<br /><br />I'll start with the good. One of the many things that impressed me about the original Cracker series was how quickly Fitz was defined as a character. Five minutes into the first episode  with his lecture (throwing the books into the air), his drinking, and his cussing of the guy after him on the gambling machine queue  and you knew, simply knew, who this character was. You could feel him "clicking" in your mind, the kind of click that only happens when a great actor gets a great role written by a great writer.<br /><br />Coltrane, of course, remained great throughout the show, but I always felt that some of the later episodes  those not written by McGovern  mistreated the character.<br /><br />So the good news is this: Fitz is back. As soon as you see him in this show  making incredibly inappropriate comments at his daughter's wedding  you'll feel that "click" once again. It's him: petulant one moment and truly sorry the next, always insightful, sincere to the point of tactlessness but brilliantly funny in the process. If you love this character as much as I do, you'll be delighted with how he is portrayed in the movie. And this extends to Judith and Mark: in fact, everything having to do with the Fitzs is handled perfectly.<br /><br />The problem I do have with this movie revolves around the crime Fitz is trying to solve. In standard Cracker fashion, we know exactly who the criminal is in the first five minutes  the suspense lies in seeing Fitz figure it out. In this case, we have a serial killer who is out for American blood. And the reason for this, unfortunately, is not due to any believable psychological trauma  rather, it seems that the murders are here simply to allow the writer to display his personal political beliefs.<br /><br />It's difficult for me to write this, as I truly believe that Jimmy McGovern is one of the greatest writers in the world. Nor do I have a problem with movies that are about current issues, or movies that take a political stand. But in the Cracker universe, we expect to see the characters behaving like human beings, not like caricatures. Instead, the Americans in this movie are all depicted in an entirely stereotypical fashion. They're know-nothing loudmouths who complain about everything, treat the locals like crap and cheat on their wives  one of them even manages to do all of the above within less than 5 minutes. I honestly thought I'd mistakenly switched channels or something.<br /><br />But it doesn't stop there. We get constant reminders of just how badly the war in Iraq is going  reminders that have nothing whatsoever to do with the story and appear practically out of nowhere. The killer is so busy ranting about how Bush is worse than Hitler that he almost forgets to get on with the killing; but more to the point, he is such a mouthpiece for the writer's political views that he forgets to act like a believable human being, and thus we  as an audience  don't buy his sudden transformation from a happy family man to a tortured serial-killing soul.<br /><br />I can't say that this ruined the show for me  it's was still good TV, better than almost everything else in the genre (mainly due to, once again, Coltrane). But its constant politicizing made it impossible for it to be as good as the real Cracker classics like "To Be A Somebody"  an episode that was just as "issuey", but one that was handled with far more subtlety and psychological depth.<br /><br />Two other small points: Panhandle not being around is a disappointment, but what's worse are her replacements. The entire police department  which for so long filled with such great characters - is now full of vanilla. Completely interchangeable cops who lack any and all personality (how you could drain Coupling's Richard Coyle of personality is beyond me, but it is indeed missing here).<br /><br />Also, there are couple of moments where the show lost its believability for me. One such instance revolves around Fitz having to narrow down the entire population of Manchester from 1 million to a hundred based on some very strange criteria (French windows? How does the computer know if I have French windows?)  he not only succeeds in doing this, but he succeeds in less than an hour. I don't think so.<br /><br />So, all in all, I was a little disappointed. It's recommended viewing, but remember to leave at least some of your expectations at the door. Still, if there's new series to come after this, it would all have been for the good: I'm convinced that McGovern can still write great stuff, and maybe now that he's got his politics out of his system he can go back to writing about people.