John Schlesinger's 'Midnight Cowboy' is misschien wel de bekendste film uit de geschiedenis van de Academy, omdat het de enige pornofilm is die een Oscar voor de beste film heeft gekregen. Zo hoorde ik er in elk geval voor het eerst over, en om heel eerlijk te zijn had ik niet echt veel van de film verwacht. Dat wil niet zeggen dat ik dacht dat hij afschuwelijk zou zijn, maar op de een of andere manier beschouwde ik hem niet als het soort film waar ik graag naar zou kijken. Dat is een van de redenen waarom je nooit op je eigen instincten moet vertrouwen als het om zulke manieren gaat. Deze film is een van de mooiste ontdekkingsreizen in het leven, vol naïviteit en vriendschap.<br />De jonge Joe Buck (Jon Voight) reist trots gekleed als rodeo-cowboy van Texas naar New York om een nieuw leven te beginnen als ritselaar, mannelijke prostituee. Vrouwen lijken echter niet bereid te zijn om voor zijn diensten te betalen, en Joe wordt geconfronteerd met extreme armoede als zijn geldvoorraad begint op te raken. Tijdens deze avonturen ontmoet hij Enrico 'Ratso' Rizzo (Dustin Hoffman), een ziekelijk kreupele zwendelaar die aanvankelijk probeert Joe al zijn geld afhandig te maken. Als ze tot het besef komen dat ze in hetzelfde schuitje zitten, biedt Ratso Joe onderdak aan, en door samen te werken proberen ze voor zichzelf een (grotendeels oneerlijk) leven op te bouwen in de koude, zanderige metropool New York.<br />Joe had zichzelf ervan overtuigd dat New Yorkse vrouwen meer dan bereid zouden zijn om voor seks te betalen; maar zijn eerste zo'n zakelijke onderneming eindigt ermee dat hij de vrouw (Sylvia Miles) met een schuldig gevoel twintig dollar betaalt. Hoewel hij zichzelf misschien enigszins intelligent vindt, is Ratso net zo naïef als Joe. Ratso, met zijn pijnlijke mankheid en blaffende hoest, verzekert zichzelf altijd dat als hij maar naar de warmte van Miami kon reizen, alles op de een of andere manier goed zou komen. Deze misplaatste verwachting dat alles zo gemakkelijk beter zal worden, doet me denken aan Lennie en George van John Steinbecks klassieke roman _Of Mice and Men_.<br />'Midnight Cowboy', grotendeels opgenomen in de straten van New York, is een grimmig-realistische kijk op het leven in de sloppenwijken. Als we de film bekijken, kunnen we ons bijna in Ratso's smerige, onverwarmde woning voelen, onze gewrichten stijf van de pijnlijke winterkou. Het acteren draagt zeker bij aan dit ultra-realisme, waarbij zowel Voight als Hoffman meesterlijk de twee decadente droesem van de moderne samenleving afschildert. Vooral Hoffman is uitzonderlijk in zijn rol ('Ik loop hier! Ik loop hier!'), waarbij hij er goed in slaagt te voorkomen dat hij wordt getypecast na zijn veelbejubelde debuut in 'The Graduate' van 1967. Beide sterren werden later genomineerd voor de Oscar voor Beste Acteur (en ook voor Beste Acteur was Sylvia Miles genomineerd, voor een verschijning die niet langer dan vijf minuten kan hebben geduurd), hoewel ze het uiteindelijk allebei moesten afleggen tegen John Wayne in 'True Grit'. 'Midnight Cowboy' won uiteindelijk drie Oscars van zeven nominaties, waaronder die voor de beste film, de beste regisseur voor Schlesinger en de beste tekst voor Waldo Salt.<br />'Midnight Cowboy' wordt voornamelijk lineair verteld, hoewel er talloze flashbacks zijn die op Joe's verleden wijzen. In plaats van expliciet uit te leggen waar deze korte fragmenten over gaan, wordt het publiek uitgenodigd om er zelf over na te denken, en hoe deze omstandigheden Joe op het pad kunnen hebben gebracht dat hij nu volgt. De pijnlijk mooie slotscène geeft ons een sprankje hoop, maar ook een hoop onzekerheid. De rauwe, gedachteprikkelende en intens fascinerende 'Midnight Cowboy' is er een voor de eeuwigheid.
John Schlesinger's 'Midnight Cowboy' is perhaps most notable for being the only X-rated film in Academy history to receive the Oscar for Best Picture. This was certainly how I first came to hear of it, and, to be completely honest, I didn't really expect much of the film. This is not to say that I thought it would be horrible, but somehow I didn't consider it the sort of movie that I would enjoy watching. This is one reason why you should never trust your own instincts on such manners  a remarkable combination of stellar acting, ambitious directing and a memorable soundtrack ("Everybody's talking' at me, I don't hear a word they're sayin'") make this film one of the finest explorations of life, naivety and friendship ever released.<br /><br />Young Joe Buck (then-newcomer Jon Voight), dressed proudly as a rodeo cowboy, travels from Texas to New York to seek a new life as a hustler, a male prostitute. Women, however, do not seem to be willing to pay money for his services, and Joe faces living in extreme poverty as his supply of money begins to dry up. During these exploits, Joe comes to meet Enrico "Ratso" Rizzo (Dustin Hoffman), a sickly crippled swindler who initially tries to con Joe out of all his money. When they come to realise that they are both in the same predicament, Ratso offers Joe a place to stay, and, working together, they attempt to make (largely dishonest) lives for themselves in the cold, gritty metropolis of New York.<br /><br />Joe had convinced himself that New York women would be more than willing to pay for sex; however, his first such business venture ends with him guiltily paying the woman (Sylvia Miles) twenty dollars. Though he might consider himself to be somewhat intelligent, Ratso is just as naïve as Joe. Ratso, with his painful limp and hacking cough, is always assuring himself that, if only he could travel to the warmth of Miami, somehow everything would be all right. This misguided expectation that things will get better so easily is quite reminiscent of Lennie and George of John Steinbeck's classic novel, 'Of Mice and Men.'<br /><br />Shot largely on the streets of New York, 'Midnight Cowboy' is a grittily-realistic look at life in the slums. Watching the film, we can almost feel ourselves inside Ratso's squalid, unheated residence, our joints stiff from the aching winter cold. The acting certainly contributes to this ultra-realism, with both Voight and Hoffman masterfully portraying the two decadent dregs of modern society. Hoffman, in particular, is exceptional in his role (I'm walkin' here! I'm walkin' here!"), managing to steer well clear of being typecast after his much-lauded debut in 1967's 'The Graduate.' Both stars were later nominated for Best Actor Oscars (also nominated for acting  bafflingly  was Sylvia Miles, for an appearance that can't have been for more than five minutes), though both ultimately lost out to John Wayne in 'True Grit.' 'Midnight Cowboy' eventually went on to win three Oscars from seven nominations, including Best Picture, Best Director for Schlesinger and Best Writing for Waldo Salt.<br /><br />'Midnight Cowboy' is told mainly in a linear fashion, though there are numerous flashbacks that hint at Joe's past. Rather than explicitly explaining what these brief snippets are actually about, the audience is invited to think about it for themselves, and how these circumstances could have led Joe onto the path he is now pursuing. The achingly-beautiful final scene leaves us with a glimmer of hope, but a large amount of uncertainty. Gritty, thought-provoking and intensely fascinating, 'Midnight Cowboy' is one for the ages.