Ondanks het feit dat ik dol ben op Rita Hayworth, dat ik de laatste paar scènes van de film intrigerend vind en dat ik een paar van de subtielere'symbolische' aspecten van de filmografie kan waarderen, was The Lady from Shanghai niet echt een succes voor me. Ik had een probleem met de meeste optredens, het script en de algehele structuur. En in een film waarin de meeste mensen in verschillende situaties met elkaar praten, is dat nogal een probleem. The Lady from Shanghai eindigde voor mij op een heel lage 'C', of een 7.<br />The Lady from Shanghai gaat in feite helemaal over het personage van Orson Welles, Michael O'Hara. O'Hara ziet Elsa 'Rosalie' Bannister (Rita Hayworth) in Central Park tijdens een ritje in een rijtuig en valt op haar. Later redt hij haar van een beroving en ze begint op hem gesteld te raken. O'Hara is een zeeman uit Ierland en de globetrottende Elsa heeft toevallig een jacht met haar echtgenoot, Arthur (Everett Sloane), een zeer beroemde en machtige advocaat uit Californië. Ze halen O'Hara over om voor hen te komen werken, ondanks zijn aanvankelijke bedenkingen; het lijkt hem, en het publiek, dat Elsa alleen maar op zoek is naar iemand om een verhouding mee te hebben, en O'Hara wil er niet bij betrokken raken.<br />Kort nadat ze aan hun jacht zijn gaan werken, verschijnt er een vreemde man, George Grisby (Glenn Anders), die zegt dat hij Arthurs partner is, in een haven en begint problemen te veroorzaken. Hara in een zeer dubieus en gevaarlijk plan te betrekken. Dom genoeg stemt O'Hara ermee in. Natuurlijk brengt het hem behoorlijk in de problemen, en uiteindelijk wordt er een aantal mysteries onthuld.<br />Misschien liggen mijn problemen met de film in het feit dat ik tot nu toe niet bepaald een grote fan van Orson Welles ben, en hier produceert, schrijft, regisseert en consumeert hij het grootste deel van de filmtijd. Ik heb nog lang niet het merendeel van Welles' werk gezien, maar ik heb de neiging zijn latere films leuker te vinden, toen hij wat meer campy en gekunsteld werd. Ik ben bijvoorbeeld dol op F for Fake (Vérités et mensonges, 1974), en ik vind zelfs zijn optreden in Casino Royale (1967) wel aardig, toen hij er op een bizarre manier op stond om goocheltrucs te mogen doen aan een baccarattafel, maar Citizen Kane (1941) heeft me nooit veel opgeleverd, hoewel ik er in de loop der jaren wel 3 of 4 keer op heb gegokt (waaronder een jaar geleden; mijn score was een lage 7 <0xE2><0x80><0x93> net als mijn huidige score voor The Lady from Shanghai).<br /><br />Welles' optreden en de dialoog die hij voor zichzelf heeft geschreven komen op mij over als geaffecteerd en pretentieus. Hij is een beetje een spraakwaterval, een beetje een lomperd en een beetje monotoon <0xE2><0x80><0x93> hij klinkt meestal alsof hij leest. Zijn optreden deed me denken aan wat ik heb gezien van Welles' versie van Moby Dick (in 1999 op IMDb geregistreerd, maar 'voltooid' in 1971), en Orson Welles: The One-Man Band (1995), waarin hij alleen maar voor de camera lijkt te lezen en gelooft dat hij van nature, subliem dramatisch is. Ik ben ook iemand die bijna nooit klaagt over accenten, maar op de een of andere manier slaagt Welles erin om zijn Ierse accent ook voor mij geaffecteerd en pretentieus te laten klinken.<br />Wat de andere optredens betreft, kan ik alleen maar zeggen dat ik vond dat Hayworth het uitstekend deed. Natuurlijk is ze beeldschoon, en dat kan geen kwaad. Veel oogverblindend mooi. Net als Welles leek Sloane me ook een beetje geaffecteerd en pretentieus <0xE2><0x80><0x93> ik heb zijn karakter, zijn handicap enzovoorts nooit helemaal kunnen doorzien, en Anders is gewoon bizar waar bizar niet lijkt te passen. Welles filmt hem vaak van dichtbij en Anders heeft bijna altijd een overdreven, manische uitdrukking op zijn bezwete gezicht.<br />The Lady from Shanghai is structureel gezien erg onevenwichtig. De eerste 50 minuten of zo zijn buitengewoon saai en soapachtig, hoewel de soap-opera-aangelegenheden meestal vanuit een kronkelige indirecte benadering worden benaderd. Als Grisby zijn plan eenmaal heeft voorgesteld, gaat het een beetje beter en meestal ook beter naarmate het einde nadert. Maar tegen de tijd dat The Lady from Shanghai een misdaad/mysteriefilm wordt, is het dat ook.' Het is te weinig en te laat, en het verandert al snel in een rechtszaaldrama voor het plotselinge, opwindende einde dat bijna uit het niets komt en veel te snel voorbij is vanwege de relatieve snelheid ervan.<br />Het einde is actiegerichter, de dialogen zijn minder monotoon, de setting is gevarieerder en exotischer, en soms is het nogal abstract. Welles is als regisseur heel bedreven met die combinatie van materialen. Als The Lady from Shanghai voornamelijk een combinatie zou zijn van misdaad/mysterie en een kunstzinnig einde, zou het op zijn minst een 9 zijn geweest. De laatste scènes zijn een 10, want Welles schakelt van een Hitchcockiaanse thriller in een Chinees operagebouw in San Francisco naar een andere thriller in een Chinees pretpark. De climax in het spookhuis is een experimentele film. Hij past goed in het script, omdat hij een complexe resolutie toestaat en een hoop symboliek voedt.<br />De film is in alle opzichten interessant, ook al kan hij de problemen op de voorgrond meestal niet goedmaken. Welles bouwt de scènes vakkundig op. Er zijn veel aantrekkelijke locaties, van Central Park tot Acapulco en verschillende locaties in San Francisco. Welles creëert effectieve symbolische achtergronden voor zijn actie, van de geaccentueerde hoogten en steile afdalingen van Acapulco tot de doolhofachtige Caribische straten, de prachtig ingelijste en van silhouetten voorziene opnamen van het San Francisco Aquarium enzovoort. Het romantische materiaal, waarvoor het Aquarium als achtergrond fungeert, wordt gedurende de hele film op een interessante manier getemperd door een soort onbehagen, maar aan de andere kant maakt dat de romantiek nooit echt romantisch.<br />Er zijn vast en zeker serieuze Welles-fans die The Lady uit Shanghai veel meer zullen waarderen dan ik, en het is natuurlijk een horloge waard als je van Rita Hayworth houdt. The Lady uit Shanghai is niet bepaald een vreselijke film, maar hij komt gevaarlijk dicht in de buurt van niet 'passen'. Ga voorzichtig verder.
Despite loving Rita Hayworth, finding the final few sequences of the film intriguing and being able to appreciate some of the subtler "symbolic" aspects of the cinematography, The Lady from Shanghai didn't quite work for me. I had a problem with most of the performances, the script and the overall structure. And in a film that's mostly people talking with each other in various situations, that's quite a problem. The Lady from Shanghai ended up at a very low "C", or a 7, for me.<br /><br />The Lady from Shanghai is really all about Orson Welles' character, Michael O'Hara. O'Hara sees Elsa "Rosalie" Bannister (Rita Hayworth) in Central Park on a carriage ride and hits on her. Later, he saves her from a mugging and she takes a shine to him. O'Hara is a seaman from Ireland and the globetrotting Elsa happens to own a yacht with her husband, Arthur (Everett Sloane), a very famous and powerful California defense attorney. They talk O'Hara into working for them, despite his initial reservations--it seems to him, and to the audience, that Elsa is just looking for someone to have an affair with, and O'Hara doesn't want to get involved.<br /><br />Shortly after going to work on their yacht, a strange man, George Grisby (Glenn Anders), who says he's Arthur's partner, shows up at a port of call and begins stirring up trouble. Eventually, Grisby asks O'Hara to enter into a very dubious and dangerous scheme. Foolishly, O'Hara agrees. Naturally it gets him into quite a bit of trouble, and eventually, a number of mysteries are revealed.<br /><br />Maybe my problems with the film lie in the fact that, so far, I'm not exactly a huge fan of Orson Welles, and here, he produces, writes, directs and consumes most of the screen time. I haven't seen anywhere near the majority of Welles' work yet, but I've tended to like his later films better, when he became a bit more campy and performance-arty. I love F for Fake (Vérités et mensonges, 1974) for example, and I even kind of like his performance in Casino Royale (1967), when he bizarrely insisted on being allowed to do magic tricks at a baccarat table, but Citizen Kane (1941) never did much for me, despite giving it 3 or 4 chances over the years (including about one year ago; my rating was a low 7--the same as my current score for The Lady from Shanghai).<br /><br />Welles' performance and the dialogue he's written for himself come across as affected and pretentious to me. He's a bit of a motormouth, a bit of a boor, and a bit monotone--he tends to sound like he's reading. His performance reminded me of what I've seen of Welles' version of Moby Dick (listed on IMDb as 1999, but "completed" in 1971, it can also be seen in Orson Welles: The One-Man Band (1995)), where he seems to be just reading to the camera and believing that he's inherently, sublimely dramatic. I'm also someone who almost never complains about accents, but somehow Welles manages to make his Irish accent sound affected and pretentious to me, too.<br /><br />As for the other performances, I can only say I thought Hayworth did an excellent job. Of course she's gorgeous, which doesn't hurt. Plenty of eye candy here. Like Welles, Sloane also seemed a bit affected and pretentious to me--I never quite bought his character, his handicap and so on, and Anders is simply bizarre where bizarre doesn't seem to fit. Welles often shoots him in close-up and Anders almost always has some over-exaggerated, manic expression on his sweaty face.<br /><br />Structurally, The Lady from Shanghai is very uneven. The first 50 minutes or so are extremely bland and soap-operatic, although the soap opera ministrations tend to be approached from a tortuous oblique. Once Grisby introduces his scheme, things pick up a bit, and mostly improve as we near the end. But by the time The Lady from Shanghai becomes a crime/mystery film, it's too little too late, and it quickly turns into a courtroom drama before the sudden, thrilling ending that comes almost out of nowhere and is over far too quickly for its relative excellence.<br /><br />The ending is more action-oriented, less-dialogue heavy, more varied and exotic in settings, and at times, fairly abstract. Welles handles that combination of material skillfully as a director. If The Lady from Shanghai would have been a largely a combination of the crime/mystery stuff and the arty ending, it could have easily been at least a 9. The final scenes are easily 10s, as Welles shifts from a Hitchcockian suspense scene in a San Francisco Chinese opera house to another suspense scene in a Chinese amusement park. The funhouse climax uses cinematography that was experimental for its time. It's well integrated with the script, as it allows a complex resolution and fuels a lot of symbolism.<br /><br />The cinematography throughout is interesting, even if it usually can't make up for the problems in the foreground. Welles blocks scenes with skill. There are lots of attractively filmed settings, from Central Park to Acapulco to various San Francisco locations. Welles effectively creates symbolic backdrops for his action, from the emphasized heights and precipitous drops of Acapulco to the maze-like Caribbean streets, the beautifully framed and silhouetted shots of the San Francisco Aquarium, and so on. The romance material, for which the Aquarium serves as one backdrop, is interestingly tempered with a kind of unease throughout the film, but on the other hand, that makes the romance never quite work as romance.<br /><br />Surely serious Welles fans will appreciate The Lady from Shanghai much more than I did, and of course it's worth a watch if you love Rita Hayworth. The Lady from Shanghai isn't exactly a terrible film, in my view, but it's dangerously close to not "passing". Proceed with caution.