Trekking 9. dir: Matthew Barney.<br />Hoe weet je dat als je midden in een pretentieuze kunstfilm zit? Komt het doordat er in 140 minuten film maar 8 zinnen dialoog zijn? Komt het doordat Bjork iets op haar hoofd heeft dat op een reusachtige, harige pita lijkt in een pseudo-Aziatisch ritueel? Misschien wanneer er mammoetdrollen en ruggenmergkolommen worden gebruikt in een walvisspek-experiment. Of wanneer je op het punt staat de componist te vermoorden omdat hij een minimale, en nog steeds irritante, versie van een partituur van Philip Glass heeft gemaakt? Hoe dan ook, Trekking 9 behoort tot de pretentieusste moderne kunstfilms. Met 135 minuten voegt het zijn pretentie toe door op de koop toe saai te zijn. Ik zou het gebruik van kleuren verbluffend willen noemen, en de openingssequentie interessant, maar de rest van de film zag eruit alsof hij was opgenomen voor een documentaire op Discovery Channel. Dat wil zeggen, tot het erop lijkt dat ze hun versie van P-ss Christus probeerden te filmen, maar dat komt later nog wel.<br />Eigenlijk waren de documentaire-essaygedeelten het beste. De plot aan de oppervlakte gaat over een walvisvaarder, en dan is er nog een ritueel over het vet maken van walvissen. Dan zijn er nog de gasten in de vorm van Bjork en Matthew Barney, die op het schip welkom worden geheten door een vernederend ritueel te moeten ondergaan dat onder andere bestaat uit het afscheren van kaalgeschoren hoofden (denk aan studentengrappen), nicotinepleisters en reusachtige mutsen van bont. Dan is er nog wederzijdse ontweiing, kannibalisme en niet te vergeten de reuzendrol.<br />Matthew Barney heeft geschreven dat dit gaat over 'de relatie tussen zelfopgelegde weerstand en creativiteit'. Dat is bijna hetzelfde als zeggen: 'Als je het niet snapt, dan ben je niet creatief in je interpretatie, dus sodemieter op, want ik ben kunstenaar.' O, wacht, dat is de postmoderne interpretatie van die zin en waar de film over zou gaan als hij postmodern was. Maar hij zou over moderne kunst gaan. En dat gaat over de kunst zelf.<br />Zullen we dan maar met deze hele interpretatie beginnen? De volgende regels zijn maar 3/4 ernstig en moeten niet worden opgevat als een realistische poging om de film te interpreteren.<br />Het eerste halfuur gaat over parelduikers en de bouw van een reusachtige loopplank. De loopplank is duidelijk symbolisch voor de noodzaak tot zelfverheffing naar welke maatstaven je ook hanteert, en de parelduikers zijn op zoek naar parels van wijsheid. Dan bouwen ze op een walvisschip een krat dat eruitziet alsof het de ruwe vorm van een walvis heeft. Duidelijk een ruw element van een voorteken.<br />Op het schip maken ze de walvis vet in de vorm van de walvis en halen ze het gedeelte met de vinnen eruit. Ze vervangen die door een wervelkolom en later door een reusachtige drol. Dat zijn de toestanden van de film zelf. Als het vet is, is het vermakelijk, maar slecht voor je. Als het de wervelkolom is, zijn het de 'belangrijke' delen van de film, of de ruggengraat bij wijze van spreken. Dan is de reusachtige drol de ingewanden van de film, of als de film waardeloos is.<br />Bjork en Matthew Barney, die op verschillende schepen aankomen, worden in vreemde vernederende kledij gestoken die nog niet eens goed of slecht gemaakt is. Men vermoedt dat hun geld op was en Barney probeerde met roken op te houden. Dus zetten ze lapjes op zijn hoofd. Ze ondergaan een ritueel en leren over het schip van een Japanse wijze man, die hun vertelt dat het schip gehavend is door een botsing met een ander schip; een botsing of een kruising, zo je wilt. Dit inspireert Bjork en Barney, die aan de buitenkant anders zijn, om elkaars benen af te snijden en op te eten, zodat ze zelf in walvissen kunnen veranderen en een en dezelfde persoon kunnen zijn. Ze kruisen elkaar. O, was ik vergeten te zeggen dat dit is gedaan in een video van Robbie Williams? Dan komen de parelduikers terug met hun monden vol parels van kennis die ze laten vallen om een stom Venn-diagram te maken. Barney heeft het kennelijk tot in de achtste klas geometrie gehaald. Of misschien in elk geval een paar sociale studies.<br />O, en was ik Bjorks ik-wil-haar-vermoorden-smoesjes nog niet vergeten? Soms werkt het hypnotiserend, maar op andere momenten wil je haar gewoon vermoorden.<br /><0x3E><0x3E> Kunstfilm is één ding, maar als je allerlei symboliek in het rond strooit in de hoop een reactie uit mensen te krijgen, wordt het een zelfvernietigende grap. Wanneer ga je de grens over tussen een grap en kunst? Dali en Bunuel maakten vaak surrealistische onzin, maar waren coherenter en/of onderhoudender dan dit stuk afval. Un Chien Andalou was zo verstandig om zoveel mogelijk symboliek in minder dan een halfuur te proppen.<br /><0x3E><0x3E> Dus, kan ik dit aanbevelen? Alleen als je van saaie HIGH ART-films houdt, met veel symboliek en platte beelden.<br /><br />Dwanen.
Drawing Restraint 9. dir: Matthew Barney.<br /><br />How do you know when you're in the middle of a pretentious art film? Is it that there is only 8 lines of dialogue in 140 minutes of film? Is it when Bjork is wearing what looks like a giant furry pita on her head in a pseudo-Asian ritual? Maybe when mammoth turds and spinal columns are used in a whale blubber experiment. Or, when you're about ready to kill the composer for making a minimal, and still annoying, version of a Philip Glass score? In any case, Drawing Restraint 9 is among the most pretentious of the modern art movies. At 135 minutes, it adds to its pretension by being boring to boot. I would call the use of color stunning, and the opening sequence interesting, but the rest of the movie looked like it was filmed for a Discovery Channel documentary. That is until it looks like they were trying to film their version of P-ss Christ, but that will be coming up later.<br /><br />Actually, the documentary-esquire portions were the best parts of it. The surface plot is about a whaling ship, and then there is a ritual about making whale fat. Then, there are the guests in the form of Bjork and Matthew Barney who are welcomed on the ship by being put through a ritual of humiliation which includes passed-out head shaving (think frat boy pranks), nicotine patches, and giant furry pita hats. Then there is mutual evisceration, cannibalism, and lets not forget the giant turd.<br /><br />Matthew Barney has written that this is about "the relationship between self-imposed resistance and creativity." That's almost like saying, "if you don't get it, then you're not creative in your interpretation, so sod off because I'm an artist." Oh, wait, that's the POST-modern interpretation of that sentence and what the movie would be about if it was POST-modern. But, its supposed to be Modern art. Which is about the art itself.<br /><br />So, let's start this whole interpretation bit, shall we? The following lines are only 3/4 serious and should not be taken as any realistic attempt to interpret the movie.<br /><br />The first half-hour concerns pearl divers and the construction of a giant ramp. Obviously, the ramp is symbolic of the need for self-elevation to whatever standards you hold dear, and the pearl divers are looking for pearls of wisdom. Then, on a whaling ship, they build a crate that looks like it is in the crude shape of a whale. Obviously a crude element of foreshadowing.<br /><br />On the ship, they make whale fat inside the shape of the whale, and take out the fins portion. They replace this with a spinal column and later a giant turd. These are supposed to be the states of the movie itself. When its fat, its entertaining but bad for you. When it is the spinal column, its the "important" parts of the movie, or the backbone so to speak. Then, the giant turd is the bowels of the movie, or when the movie is crap.<br /><br />Bjork and Matthew Barney the arrive on separate ships, are put into strange humiliating outfits which AREN'T EVEN WELL MADE OR SYMMETRICAL, one suspects that they ran out of money and Barney was trying to quit smoking. SO, they put patches on his head. They go through a ritual and learn about the ship from a Japanese wise man, who tells them that the ship is scarred from when another ship hit it; a crash or intersection, if you will. This inspires Bjork and Barney, who are different on the outside, to start cutting each other's legs off and eat them so they could turn into whales themselves and be the same person. They intersect. Oh, did I forget to mention that this has been done in a Robbie Williams video? Then, the pearl divers come back with their mouths full of pearls of knowledge which they let fall to make a stupid Venn Diagram. Barney made it through 8th grade geometry, obviously. Or, maybe at least some social studies.<br /><br />Oh, and did I forget Bjork's ear-gouging I-want-to-kill-her score? At times it is hypnotic, but at others you just want to assassinate her.<br /><br />Art film is one thing, but when you just throw up all sorts of symbolism in the hopes of getting a reaction out of people, it becomes a self-destructive joke. When do you cross the line between becoming a joke in terms of art? Dali and Bunuel frequently made surreal pieces of nonsense but were more coherent and/or entertaining than this piece of trash. Un Chien Andalou had the sensibility to cram as much symbolism as it could into less than half an hour.<br /><br />So, can I recommend this? Only if you like dull HIGH ART films with lots of symbolism and flat imagery.<br /><br />D+