Ik wacht al heel lang op zo'n superheldenfilm. 'Mystery Men' neemt zijn plaats in te midden van de klassieke stripheldenstrips op tv als 'Batman' en 'Captain Nice' en cartoons als 'Underdog' en 'Super Chicken'. In al die films zit dezelfde geest: de komische tongue-in-wang-toon; de moed om het heldhaftige in het leven te zoeken met het risico dat het er belachelijk uitziet; de niet al te zelfverzekerde manier waarop deze personages hun tegenstanders weten te overmeesteren. Het is de misplaatste vonk van adeldom die ontbrandt in de zwakken en de gewonen, en het is geweldig om die hier zo hoog en helder te zien opgloeien.<br />'Mystery Men' begint met een feestje in een verpleeghuis. Ik wou dat Kinka Usher zo verstandig was geweest om de oude mensen in de scène meer energie en leven te geven. Nu ziet het eruit alsof George Romero het heeft bedacht. We moeten het gevoel krijgen dat deze oude mensen net zo scherp zijn als ieder ander, anders voelt het neerbuigend. Tegen de tijd dat de Red Eyes de festiviteiten binnenvallen, verwacht je half dat Tom Waits, die een wapen uitvinder speelt met een voorliefde voor dames van in de tachtig, opstaat en roept: 'Dat is precies wat dit feest nodig heeft: een beetje opwinding!' Als schrijver Neil Cuthbert ook maar een greintje verstand had gehad, had hij Waits het met de indringers laten aanleggen en de feestgangers opjutten om hetzelfde te doen. Het zou een opwindend begin zijn geweest, en een betere introductie van het lastige trio: de Schepster (William Macy); de Blauwe Raja (Hank Azaria); en Mr. Furious (Ben Stiller), die uit het niets lijken op te duiken om de zaak te redden.<br />Er zijn veel andere problemen in 'Mystery Men' dan waar ik op in wil gaan; waaronder dat de schurk Casanova Frankenstein net zo'n gevoel voor het absurde moet hebben als de rest van de mensen in deze film, en dat heeft hij niet. Geoffrey Rush is de verkeerde acteur voor de rol; hij moet veel te ver gaan om het conflict tussen goed en kwaad galvanisch te maken. En Rush heeft nooit blijk gegeven van enig talent voor het buitenleven. Je hoopt op het rijpe theatrale van een John Lithgow in 'The Adventures of Buckaroo Banzai' of de droge, joviale schroomvalligheid van een Paul Freeman in 'Raiders of the Lost Ark'. In plaats daarvan krijgen we pastiche; iets halfbakkens en onvoltooids.<br />Er lopen te veel ideeën door 'Mystery Men' om ze allemaal netjes aan elkaar te knopen, en dat kan wel eens het grootste probleem zijn. Maar wat voor puinhoop het ook is, het is wel het soort puinhoop waar ik van hou. Ben Stiller heeft altijd het gevoel gehad dat hij in de rollen die hij op zich neemt, in een achterbuurt leefde. Deze is geen uitzondering, maar hij doet het met zo'n overtuiging dat je het gevoel krijgt dat hij iets heeft opgestoken van de komedie toen hij opgroeide in een gezin dat werd gerund door Jerry Stiller en Anne Meara. Zijn Roy is verwant aan alle gekwelde, overgevoelige, chronisch defensieve types die Woody Allen populair maakte. En of hij zich nu in de genegenheid van de serveerster in zijn favoriete stamkroeg wringt (de gesoigneerde Claire Forslani), of de wijsheid van een medesuperheld in twijfel trekt (Wes Studi als de sfinx), of een nieuw lid van hun 'elite'-groep (Jeaneane Garofalo in wat mogelijk haar grappigste momenten op het witte doek zijn) het leven zuur maakt, hij maakt het altijd leuk om naar te kijken. Dat is nou precies wat ik over hem zeg in 'There's Something About Mary'.<br />Jeaneane Garofalo bewijst met deze voorstelling dat zij de ster van 'One True Thing' had moeten zijn, niet Renee Zellweger. Ik geloof niet dat ik ooit grappiger uitwisselingen tussen een dochter en haar vader (oké, hij is dood en zijn schedel ligt in een bowlingbal, dus klaag me maar aan) in de film heb gezien. En het grappige aan deze rol is dat het voelt als een krankzinnige herhaling van Emily Watsons boeiende gesprekken met God in 'Breaking the Waves'. En in deze versie gaat het meisje niet dood en gaan er geen belletjes rinkelen in je hoofd.<br />William H. Macy doet iets heel moeilijks; hij maakt flegmatiek magnetisch. Je begrijpt meteen wat ik bedoel. Jenifer Lewis' Lucille heeft zich tot Eddie aangetrokken gevoeld. Je kunt haar ergernis ook begrijpen. De barbecue alleen al zou genoeg zijn om me over de rand te drijven, maar als Eddies aanbiddelijke, halfbloedzoon naar zijn vader opkijkt en zegt: 'Ik geloof in je, papa', waarop Lucille zucht en uitroept: 'Roland, moedig je vader niet aan', heb je zin om Neil Cuthbert als een eersteklas grapjas te begroeten.<br />Met Hank Azaria (wiens enige opvallende moment in de film tot nu toe zijn blote achterwerk was in 'The Birdcage') en Louise Lasser (is het meer dan twintig jaar geleden dat we haar voor het eerst zagen in 'Bananas' en 'Mary Hartman, Mary Hartman'? Als zoon en moeder met een voorliefde voor bestek; Greg Kinnear als Captain Amazing en Ricky Jay als zijn publiciteitsagent; Kel Mitchell als 'Invisible Boy'; Paul Reubens als 'The Spleen'; en Lena Olin, die, als ze niet de paar zinnen in deze film had die ze heeft, de set leek te bezoeken.
I've been waiting for a superhero movie like this for a long time. "Mystery Men" takes its place among the classic comic-strip spoofs on TV like "Batman" and "Captain Nice" and cartoons like "Underdog" and "Super Chicken." The same spirit lives in all of them: the comic tongue-in-cheek tone; the courage to aim for the heroic in life at the risk of looking ridiculous; the not-so-sure-footed way that these characters manage to prevail over their adversaries. It's the misfired spark of nobility igniting in the weak and the ordinary, and it's wonderful to see it glow so high and bright here.<br /><br />"Mystery Men" opens on a party at a nursing home. I wish Kinka Usher had had the sense to give more energy and life to the old people in the scene. As it is, it looks like something George Romero might have devised. We need to get the feeling that these old people are as sharp as everyone else, or it feels patronizing. By the time the Red Eyes crash the festivities, you half expect Tom Waits who plays a weapons inventor with a penchant for ladies in their eighties to stand up and shout: "Just what this party needs--a little excitement!" If writer Neil Cuthbert had any sense, he would have had Waits mixing it up with the intruders and egging on the partiers to do the same. It would have made for a rousing beginning, and a better introduction of the troublesome trio: the Shoveler (William Macy); the Blue Raja (Hank Azaria); and Mr. Furious (Ben Stiller), who seem to come out of nowhere to save the day. <br /><br />There are many other problems to "Mystery Men" than I care to go into; among them that the villain Casanova Frankenstein needs to have as cultivated a sense of the absurd as the rest of the people in this movie, and he doesn't. Geoffrey Rush is the wrong actor for the part; he needs to be way over the top to make the conflict between good and evil a galvanic one. And Rush has never exhibited a talent for the outre. You hope for the ripe theatrics of a John Lithgow in "The Adventures of Buckaroo Banzai" or the dry, debonair diffidence of a Paul Freeman in "Raiders of the Lost Ark." Instead what we get is pastiche; something half-baked and not fully realized.<br /><br />There are too many ideas running through "Mystery Men" for anyone to tie them neatly together, and that may be its deepest problem. But whatever kind of a mess it is is the kind of mess I love. Ben Stiller has always seemed to be slumming in the roles he takes. This one is no exception, but he goes at it with such conviction that you come away feeling that he'd learned something about comedy growing up in a household run by Jerry Stiller and Anne Meara. His Roy is related to all the put-upon, overly sensitive, chronically defensive types that Woody Allen made popular. And whether it's wheedling his way into the affections of the waitress at his favorite hangout (the sleek Claire Forslani), or questioning the wisdom of a fellow superhero (Wes Studi as the Sphinx), or giving a new member of their "elite" group (Jeaneane Garofalo in what are possibly her funniest moments on screen) a hard time, he makes it always fun to watch. I couldn't exactly say that about him in "There's Something About Mary."<br /><br />Jeaneane Garofalo proves with this performance that she should have been the star of "One True Thing," not Renee Zellweger. I don't think I have ever seen funnier exchanges between a daughter and father (okay, so he's dead and his skull is in a bowling ball, so sue me) in the movies. And the funny part about this role is that it feels like a screwball reprise of Emily Watson's spellbinding talks with God in "Breaking the Waves." And in this version, the girl doesn't die, and bells don't ring in your head.<br /><br />William H. Macy does something very difficult; he makes stolid magnetic. You understand right away what's attracted Jenifer Lewis' Lucille to Eddie. You can also understand her exasperation. The barbecue alone would be enough to drive me over the edge, but when Eddie's adorable, half-breed son looks up at his father and says "I believe in you, Daddy." to which Lucille sighs and exclaims, "Roland, don't encourage your father," you feel like standing and hailing Neil Cuthbert as a first-rate wit. <br /><br />With Hank Azaria (whose only moment of note in film up to this point was his bare behind in "The Birdcage") and Louise Lasser (Has it been more than two decades since we first took note of her in "Bananas" and "Mary Hartman, Mary Hartman?") as son and mother who share a fondness for silverware; Greg Kinnear as Captain Amazing and Ricky Jay as his publicist; Kel Mitchell as "Invisible Boy"; Paul Reubens as "The Spleen;" and Lena Olin who, if she didn't have the few lines in this movie that she has, would seem to be visiting the set.