Ik heb deze film gezien op het Toronto International Film Festival. Gefilmd tijdens een echte kwalificatiewedstrijd voor het WK van 2006, is Offside zowel een komedie als een tragedie. De film volgt het lot van een groep jonge vrouwen die wordt betrapt bij een poging een voetbalwedstrijd in het Azadistadion van Teheran binnen te sluipen. De islamitische religieuze leiders van het land hebben verordonneerd dat vrouwen niet bij mannen mogen zitten bij sportevenementen, om te voorkomen dat ze worden blootgesteld aan vervloekingen en ander moreel dubieus gedrag. Dit heeft de jonge vrouwelijke fans van het land er niet van weerhouden naar binnen te sluipen met behulp van verschillende trucs. Maar Panahi concentreert zich op een kleine groep die is betrapt en tergend dicht bij de actie wordt vastgehouden. Ze smeken de verveelde soldaten die hen bewaken om hen te laten gaan of hen in elk geval naar de wedstrijd te laten kijken. De soldaten zeggen dat ze niet hadden moeten proberen binnen te komen, dat ze de wedstrijd thuis op tv hadden kunnen zien. Terwijl het spel verdergaat, praten ze bijna live met elkaar, buiten het zicht van de camera's.<br />Er is een heel grappige scène waarin een jonge soldaat een van de meisjes naar het toilet begeleidt. Omdat er in stadions geen vrouwentoiletten zijn, moet hij alle mannen uit de zaal verwijderen voordat hij haar naar binnen kan laten gaan. Bovendien moet ze haar gezicht bedekken, zodat niemand kan zien dat ze een vrouw is. Dit wordt bereikt door een poster van de Iraanse voetballer Ali Daei als masker te gebruiken, met de gaten voor de ogen eruit gestanst.<br />Je krijgt echt het gevoel dat zelfs de soldaten verbijsterd zijn door het verbod en alleen maar hun bevelen uitvoeren om het einde van hun verplichte militaire dienst te bespoedigen. Een soldaat klaagt dat hij eigenlijk met verlof had moeten zijn, zodat hij op het platteland voor het vee van zijn gezin had kunnen zorgen. Beetje bij beetje praten de meisjes en de soldaten met elkaar, en er zijn aan beide kanten tal van kleine daden van vriendelijkheid om te laten zien dat dit in wezen goede mensen zijn die in verschrikkelijke omstandigheden leven. Maar de constante herinnering van de soldaten aan het feit dat 'het opperhoofd' er is. In tegenstelling tot de meeste Iraanse films, die bekendstaan om hun sterke beelden, is Offside gefilmd in een realistische stijl, zonder kunstgrepen. In feite is de film gemaakt tijdens de wedstrijd tegen Bahrein die op 5 juni 2005 werd gespeeld. De 'plot' werd in veel opzichten bepaald door het resultaat op het veld. Als Iran de wedstrijd won, zouden ze in aanmerking komen. Als ze verloren, zouden ze niet in aanmerking komen. Sinds het WK is gekomen en gegaan, vind ik het niet erg om te zeggen dat Iran de wedstrijd heeft gewonnen. De feestelijke scènes aan het eind van de film waren echt en spontaan, wat de film een echte authenticiteit gaf. Het was diep ontroerend om te zien hoeveel dit voor het volk van Iran betekende.<br />Bovendien verwijst een van de jonge vrouwen aan het eind van de film naar zeven fans die tijdens de wedstrijd Iran-Japan op 25 maart, slechts een paar weken geleden, zijn omgekomen. Ze werden doodgetrapt nadat de politie de menigte met water bespoot om ze in een bepaalde richting te sturen. De wetenschap dat dit een echte tragedie was, maakte de feestelijkheden nog aangrijpender.<br />'Ik niet.' Ik wil geen lange politieke zijsprong maken, maar deze film gaf me de hoop dat er in Iran mensen zijn die op verandering hopen en daaraan werken. Iran is een land van jonge mensen, en het is slechts een kwestie van tijd voordat zij de plaats van de ouderen in de politieke wereld innemen. Films als deze tonen de trotse geest van het Iraanse volk, ondanks hun huidige problemen, en ik hoop oprecht dat er een betere toekomst voor hen is weggelegd.
I saw this film at the Toronto International Film Festival. Filmed during an actual qualifying match for the 2006 World Cup, Offside works brilliantly as both a comedy and a tragedy. The film follows the fortunes of a group of young women who are caught trying to sneak into a football match at Tehran's Azadi Stadium. The country's Islamic religious leaders have decreed that women may not sit with men at sporting events, lest they be exposed to cursing and other morally questionable behaviour. This hasn't stopped the country's young female fans, who continue to sneak in using various tricks. But Panahi focuses on a small group who have been caught and are being detained agonizingly close to the action. They beg the bored soldiers guarding them to let them go or at least to let them watch the match. The soldiers tell them they shouldn't have tried to get in, that they could have watched the game at home on TV. They banter back and forth in almost real-time as the game continues, just off- camera.<br /><br />There is one very funny sequence where a young soldier accompanies one of the girls to the restroom. Since there are no female restrooms at stadiums, he has to clear the room of any men before he can allow her to go in. Plus, he makes her cover her face so no one can see she's a woman. This is accomplished using a poster of Iranian soccer star Ali Daei as a mask, with eye holes punched out.<br /><br />You get a real sense that even the soldiers are baffled by the prohibition, and are only carrying out their orders so as to hasten the end of their compulsory military service. One soldier complains that he was supposed to be on leave so he could take care of his family's cattle in the countryside. Little by little, the girls and the soldiers talk to each other, and there are numerous small acts of kindness on both sides to show that these are basically good people living in terrible circumstances. However, the soldiers' constant reminder that "the chief" is on his way lends a sense of menace, since we don't know what sort of punishment the women will face.<br /><br />Unlike most Iranian films, which are known for their strong visuals, Offside is filmed in a realist style with no artifice. In fact, the film was made during the actual qualifying match against Bahrain that took place on June 5, 2005. The "plot" in many ways was determined by the result on the pitch. If Iran won the match, they would qualify. If they lost, they would not. Since the World Cup has come and gone, I don't think it is a spoiler to say that Iran won the match. The scenes of celebration at the end of the film were real and spontaneous, which gave the film a real authenticity. Seeing how much this meant to the people of Iran was deeply touching.<br /><br />As well, one of the young women makes reference at the end of the film to seven fans who died during the Iran-Japan match on March 25, just a few weeks before. They were trampled to death after police began to spray the crowd with water to move them in a certain direction. Knowing that this was a real-life tragedy added another level of poignancy to the celebrations.<br /><br />I don't want to go off on a long political tangent, but this film gave me real hope that there are those in Iran who are hoping for change and working at it. Iran is a nation of young people, and it is only a matter of time before they take the place of their elders in the political sphere. Films like this one show the proud spirit of the Iranian people in spite of their present difficulties, and it's my sincere hope that there is a brighter future for them.