Nadat ik deze film een paar weken geleden uit de plaatselijke bibliotheek heb geleend met de bedoeling hem oorspronkelijk op of een paar dagen na Memorial Day te gaan zien, heb ik Sayonara vanochtend eindelijk te zien gekregen. In deze film speelt Marlon Brando majoor Lloyd 'Ace' Gruver, een generaalszoon die op een bepaalde manier is opgevoed en van Korea naar Japan wordt overgeplaatst, waar zijn vriendin Eileen Webster (Patricia Owens) toevallig toevallig ook is. Voor zijn vertrek probeert hij een van zijn mannen, een zekere Joe Kelly (Red Buttons), ervan te overtuigen dat hij beter niet met de Japanse Katsumi (Miyoshi Umeki) kan trouwen, aangezien dat een schending is van de verbroederingswetten. Maar door de romance tussen hem en Eileen wordt Ace niet alleen de getuige bij het huwelijk van Joe en Katsumi, hij valt zelf ook voor een Aziaat nadat hij met kapitein Mike Bailey (James Garner) de stad in is gegaan om de sterartiest Hana-ogi (Miiko Taka) op het podium te zien optreden. Bailey heeft zelf een relatie met een van de danseressen, Fumiko-San (Reiko Kuba). Eileen schijnt een oogje te hebben op een van de Kaboeki-artiesten, Nakamura (Ricardo Montalban). Ik zal er niet verder op ingaan, maar zeggen dat dit een boeiend drama was over de vooroordelen ten aanzien van Amerikaans-Aziatische liefdesrelaties, dat van begin tot eind heel ontroerend was. Het is maar goed dat zijn rol zo kort is). En er zitten ook een paar grappige trekjes in, zoals het feit dat Brando's hoofd meer dan eens tegen de deurpost van Buttons en Umeki's kamer knalt. Red en Miyoshi zelf verdienen hun Oscars, vooral Red met zijn opstandige en trotse emoties. Rookie Garner, die zijn legendarische rol in 'Marverick' op de tv moest spelen, is in zijn scènes met Brando een prima acteur, en Miiko Taka laat zich in haar eerste rol als anti-Amerikaan heel terughoudend uit. Ik heb gelezen dat er een paar veranderingen in de roman van James Michener zaten, maar ik kan me niet voorstellen dat regisseur Josha Logan, die eerder een ander werk van Michener had gebruikt voor de Broadway-musical 'South Pacific', dat ook heeft gedaan. en zou daar uiteindelijk ook een film van maken, maar dan zonder de oorspronkelijke bron te verloochenen. Hij leverde in elk geval enige inspiratie voor de slotscènes, die de hartverscheurende eerdere tragedie in de film tot een enigszins noodzakelijke plotwending maakten. Sommige productienummers maakten de film misschien een beetje lang, maar verder was Sayonara een geweldige leerzame ervaring over de mores uit de jaren vijftig die in die tijd in Amerika en Japan heersten.
Having borrowed this movie from the local library a couple of weeks ago intending to originally see this on or a few days after Memorial Day, I finally got to seeing Sayonara just this morning. In this one Marlon Brando plays Major Lloyd "Ace" Gruver, a General's son who's been raised a certain way, being transfered from Korea to Japan where his girlfriend Eileen Webster (Patricia Owens) conveniently happens to be. Before leaving, he tries to persuade one of his men, a Joe Kelly (Red Buttons), out of marrying Japanese woman Katsumi (Miyoshi Umeki) since that's a violation of military fraternization laws. With the romance of him and Eileen on the outs, however, Ace not only becomes the best man at Joe and Katsumi's wedding, he falls for an Asian himself after he and Captain Mike Bailey (James Garner) go out on the town and watch headlining entertainer Hana-ogi (Miiko Taka) on stage. Bailey himself is dating one of the dancers, Fumiko-San (Reiko Kuba). Eileen herself seems to have a fancy for one of the Kabuki performers, Nakamura (Ricardo Montalban). I'll stop right there and say that this was a mostly compelling drama about the prejudices concerning American-Asian relations of romance that was very touching from beginning to end. Even seeing Hispanic Montalban playing an Oriental isn't too embarrassing (though it's a good thing his part is short). And there's some nice touches of humor like that of Brando's head hitting the top of Button's and Umeki's inside doorway more than once. Red and Miyoshi themselves deserve their Oscars especially Red with his defiant and proud emotions throughout. Rookie Garner, before being cast in his legendary role on TV's "Marverick", is fine in his scenes with Brando and Miiko Taka shows great restraint in her initial characterization as an anti-American. While I've read there were some changes from James Michener's novel, I can't imagine director Josha Logan, who had previously adopted another Michener work into the Broadway musical "South Pacific" and would eventually make that into a movie as well, not staying true to the original source. He certainly provided some inspiration with the ending scenes that made the heartbreaking earlier tragedy in the film a somewhat necessary plot twist. Some of the production numbers may have made the movie a little longish but otherwise, Sayonara was wonderful educational experience about the '50s mores that permeated America and Japan at the time.