Ik benaderde films over pratende dieren met de nodige voorzichtigheid. Voor elke geweldige film zoals _Babe_ krijg je een even armzalige als de afschuwelijke remake van _Homeward Bound: The Incredible Journey_. Of in het geval van _Cats & Dogs_ heb je een geweldig idee voor een film die zijn potentieel niet waarmaakt. Toen ik over Paulie hoorde, vond ik de premisse van een grappige papegaai niet bepaald geruststellend. Maar ik vond de film een aangename verrassing. En hij weet ongemerkt je hart binnen te dringen.<br />Een Russische conciërge, Misja Vilyenkov (Tony Shaloub) krijgt een baan in een onderzoekslaboratorium. Op een dag hoort hij gezang uit de kelder komen. En als hij op onderzoek uitgaat, vindt hij een papegaai in zijn kooi die uit volle borst zit te zingen. Misha raakt gefascineerd door de vogel, vooral als blijkt dat de papegaai niet alleen kan zingen, maar ook kan praten. En niet zo'n beetje ook. Het is een papegaai met wie je een gesprek kunt voeren.<br />De papegaai heet Paulie (gezongen door Jay Mohr) en herkent in Misha een schipbreukeling. Zich afvragend hoe deze wereld voor de wijze vogel in een stoffige kelder terecht is gekomen, overtuigt Misha Paulie ervan dat hij hem zijn levensverhaal moet vertellen. Wat allemaal begon toen hij nog een baby was en onder de hoede was van Marie, een vijfjarig meisje dat stotterde. De twee werden een stel vogels van een veer (oké, slechte woordgrap!).<br />Toen Maries ouders zich zorgen begonnen te maken over haar hechte vriendschap met een vogel, overwogen ze hem weg te sturen. En dat deden ze uiteindelijk ook, nadat Marie zichzelf bijna had verwond in een val nadat ze Paulie had leren vliegen. In zijn wanhopige verlangen om met haar herenigd te worden, begint Paulie aan een lange reis door Amerika, waar hij een groot aantal nieuwe eigenaren ontmoet, grote afstanden vliegt en zelfs achter de tralies belandt. In een kooi!<br />Paulie was een van een aantal praatfilms over dieren die eind jaren negentig door DreamWorks werden uitgebracht. En hoewel het...' Paulie heeft nooit dezelfde erkenning of hetzelfde kassucces als Babe gekregen, maar hij slaagt op heel wat niveaus en is af en toe een toonbeeld van intelligentie.<br />Jay Mohrs stand-upcomedy is heel geschikt voor de rol van Paulie. Hij speelt die rol nooit al te zelfvoldaan, zelfs niet als hij een beetje een slimme Aleck is. Paulie is wereldwijs, maar op zijn manier ook naïef.<br />Omdat hij een nogal beschermd leventje heeft geleid met Marie, moet hij zich voor het eerst van zijn leven zelf zien te redden als hij wordt weggehaald. En als hij in handen valt van andere eigenaren, doen ze Paulie beloften dat ze hem zullen herenigen met Marie, wat hij gelooft. Alleen worden die beloften keer op keer verbroken.<br />Paulie is inderdaad een beetje episodisch. Het gaat over de eclectische mensen met wie Paulie eindigt en hoe hij langzaam steeds dichter bij Marie komt. Hij komt voor het eerst terecht in een pandjeshuis, waar hij wordt geadopteerd door Ivy (Gena Rowlands), een vriendelijke vrouw die hem de betekenis van goede manieren bijbrengt. Ze voelt mee met Paulies situatie en rijdt in een camper door Amerika om Marie te zoeken.<br />Paulie is af en toe een heel ontroerende film. Zijn scènes met Ivy zijn een van de beste. Prachtige momenten waarin Paulie op haar schouder Tom Jones-nummers zit te zingen. De manier waarop ze hem de noodzaak tot hoop bijbrengt is geweldig, en een deel van de dialoog is heel goed geschreven en zelfs tot nadenken stemmend:<br />'Er zijn dingen in het leven die je uitstelde omdat je dacht dat je ze later zou doen. Maar het echte wat Ivy me heeft geleerd, is dat je moet leven alsof er misschien geen later komt.'<br />De scène waarin Ivy weggaat en Paulie helemaal alleen achterlaat, is een hartverscheurend moment. En de scène waarin hij de moed verzamelt om voor het eerst over de Grand Canyon te vliegen, majestueus opstijgend, is zo'n prachtig gecomponeerde scène dat hij je nog uren na afloop van de film bijblijft. Ondanks het feit dat er af en toe een droevig moment is, is er ook veel te lachen. Paulie maakt kennis met een groep optredende papegaaien in een Spaans buitenrestaurant. De animatronische effecten zijn hier werkelijk uitstekend, want vier vogels voeren een perfect ingestudeerd dansnummer op. En Paulie krijgt zelfs een romance. Wat de mist in gaat als hij kennismaakt met een kruimeldief (die ook door Mohr wordt gespeeld). Dat is misschien de enige klacht die ik heb. Zodra je je in de ene situatie op je gemak voelt, brengt de film Paulie naar een andere.<br />De scène waarin Paulie leert om geld te stelen uit geldautomaten is grappig, maar ook een beetje verontrustend. Het verbaasde me dat DreamWorks de kans kreeg om zo'n scène in een kinderfilm op te nemen. En Paulies diamantroof is heel erg Mission Impossible. Hij wordt op heterdaad betrapt en naar het lab gestuurd voor dierproeven, waar hij sindsdien is gebleven.<br />Eindelijk is de cirkel rond in het lab, waar Misha zweert dat ze Paulie zal helpen. Natuurlijk vinden ze Marie. Maar de laatste onthulling is een scène van zo'n schokkende intensiteit dat ik een paar minuten als verdoofd bleef zitten. Paulie zal misschien nooit de levensduur krijgen die Babe heeft, maar ik geloof dat het een even briljante film is. Dezelfde lach. Dezelfde vlekkeloze effecten. En dezelfde verrassende intelligentie.<br />Een klein juweeltje.
I approach films about talking animals with care. For every wonderful one like Babe, you get an equally poor one like the dreadful remake of Homeward Bound: The Incredible Journey. Or in the case of Cats & Dogs, you have a great idea for a film not living up to its potential. When I heard about Paulie, the premise of a wisecracking parrot didn't exactly fill me with confidence. But I found the film a pleasant surprise. And it manages to sneak its way into your heart without you realising.<br /><br />A Russian janitor, Misha Vilyenkov (Tony Shaloub) gets a job in a research laboratory. One day, he hears singing coming from the basement. And when he investigates, he finds a parrot in its cage singing its little heart out. Misha becomes fascinated with the bird, especially when it turns out the parrot can not only sing, it can talk. And not a few phrases either. Its a parrot you can actually make conversation with.<br /><br />The parrot is called Paulie (voiced by Jay Mohr), and recognises a fellow castaway in Misha. Wondering how this world to the wise bird ended up in a dusty basement, Misha convinces Paulie to tell him his life story. Which all began when he was a baby, and in the care of Marie, a five year old girl with a stutter. The two of them became birds of a feather (OK, bad pun!).<br /><br />When Marie's parents became concerned about her close friendship with a bird, they considered sending him away. And they finally did after Marie nearly injured herself in a fall after teaching Paulie to fly. Desperate to be reunited with her, Paulie begins a long journey across America, which includes a diverse number of new owners, flying great distances, and even ending up behind bars. Of a cage that is!<br /><br />Paulie was one of a number of talking animal films released by DreamWorks in the late 90s. And although it wasn't afforded the same recognition or box-office success of Babe, Paulie succeeds on quite a few levels, and is an occasional work of striking intelligence.<br /><br />Jay Mohr's stand-up style of acting is well suited to the part of Paulie. He never plays the part as too smug, even if he is a bit of a smart Aleck. Paulie's worldly, but he is also naive in his way.<br /><br />Because he's lived a rather sheltered life with Marie, when he's taken away, he has to fend for himself for the first time. And when he falls into the hands of different owners, they make promises to Paulie to reunite him with Marie, which he believes. Only for those promises to be broken time and again.<br /><br />Paulie is admittedly a little episodic. It follows the eclectic people Paulie ends up with, and how he slowly gets brought closer and closer to Marie. He first winds up in a pawn shop, where he is adopted by Ivy (Gena Rowlands), a kindly woman who teaches him the meaning of manners. She sympathises with Paulie's situation, and drives an RV across America to find Marie.<br /><br />Paulie is an occasionally very touching film. His scenes with Ivy are some of the best. Wonderful moments of Paulie perched on her shoulder singing Tom Jones numbers. The way she instills in him the need for hope is great, and some of the dialogue is quite well written and even thought-provoking: <br /><br />"There are things in life you put off, because you think you're gonna do them later. But the real thing Ivy taught me is you gotta live like there may not be a later."<br /><br />The scene where Ivy passes away en route leaving Paulie all alone is a very heart-rending moment. And the sequence where he plucks up the courage to fly for the first time across the Grand Canyon, soaring majestically is such a beautifully composed scene it stays with you for hours after the film's over.<br /><br />Despite the occasional sad moment, there are plenty of laughs to be had. Paulie falls in with a group of performing parrots at a Spanish outdoor restaurant. The animatronic effects here are really excellent as four birds do a perfectly choreographed dance number. And Paulie even gets to have a romance. Which is dashed when he falls in with a petty thief (played by Mohr as well). That may be the only complaint I have. As soon as you get comfortable with one situation, the film then moves Paulie on to another.<br /><br />The scene where Paulie is taught to steal money from ATM machines is funny, but a little disturbing too. I'm amazed DreamWorks were granted the chance to include such a scene in a kids film. And Paulie's diamond robbery is very Mission Impossible. He's caught in the act, and shipped off to the lab for animal testing, where he's remained ever since.<br /><br />The story finally comes full circle at the lab, where Misha vows to help Paulie. Of course they do find Marie. But the final revelation is a scene of such shocking intensity, I was left numb for several minutes. Paulie may never get the longevity Babe has, but I believe its an equally brilliant film. The same laughs. The same flawless effects. And the same surprising intelligence.<br /><br />A minor gem.