Ik ben dol op de verhalen van Jane Austen. Ik heb er maar twee van gelezen (P&P en S&S), maar nu ik deze aanpassing heb gezien, pak ik 'Persuasion' uit mijn boekenkast om het verhaal te begrijpen, en ook omdat ik niet kan geloven dat Jane Austen zulke onzin heeft geschreven. Ik dacht dat je, als je een film op een roman van Jane Austen baseert, niet echt fout kon gaan. Het zal vrijwel zeker goed uitpakken. Ik had het mis.<br />Ten eerste, waar zijn de personages met wie je sympathiseert en die je aardig vindt? Je moet op zijn minst één sympathiek personage hebben om het publiek zijn emoties in hen te laten leggen, en dat werkte niet. Natuurlijk wilde ik dat Anne en Wentworth elkaar zouden ontmoeten, maar alleen omdat je weet dat dat het doel van het verhaal is, dat ze elkaar zouden ontmoeten. In plaats daarvan moest ik de neiging onderdrukken om mijn theekopje naar de tv te gooien en er tot het eind naar te blijven kijken.<br />Anne was de hele tijd ontzettend irritant, en uiteindelijk heb ik geen idee waarom Wentworth zo dol op haar was, want er leek niets te zijn waar hij zich toe aangetrokken voelde. Ze was gedwee, minzaam, saai, sociaal onbeholpen, en kwam over als een schaap dat de instructies van de anderen opvolgde in plaats van zelf na te denken. Dat kan nog steeds werken voor een hoofdrol, als je het goed doet. Dit ging niet goed. De andere personages gaven blijk van verschillende gradaties van narcisme, waarvan Mary de ergste was, met een regelrechte narcistische persoonlijkheidsstoornis. Terwijl mevrouw Bennet in _P&P_ soortgelijke gebreken had, was ze nog steeds vertederend, terwijl Mary meer een freakshow was. Eerder walgelijk dan grappig.<br />Wentworth was erg knap en leek een fatsoenlijke vent. Het grootste deel van het verhaal vroeg ik me alleen maar af wat voor soort man hij was en waarom hij verliefd was op Anne, want hij was vast het soort man dat iemand zou willen die iets... levendiger was. Het acteerwerk was niet te veel gezegd, want ik reageerde meer op de personages die werden gespeeld dan op hoe goed/slecht de acteurs waren. Anthony Head was uitstekend, maar zodra ik zag dat hij in de film speelde, verwachtte ik niet anders.<br />Ik vond het verhaal ook erg verwarrend. Pas aan het eind van de film leek het alsof Elizabeth niet Annes stiefmoeder was, maar in feite een zus (daar ben ik nog steeds niet honderd procent zeker van). Het hele verhaal over Anne/Wentworth was ook een beetje vaag. Ze waren samen geweest, maar toen waren ze uit elkaar gegaan en daar waren ze allebei verbitterd over? Hoe kwam dat? Dat vroeg ik me een hele tijd af, en de verklaring leek te zijn dat ze hem had gedumpt omdat iemand haar had overgehaald dat te doen. Maar het werd op een soort 'terloops'-manier gezegd, alsof het op de een of andere manier onbelangrijk was. Hoe kan het onbelangrijk zijn als het de kern van het verhaal is? Er werden ook een heleboel namen genoemd, maar er werd niet echt duidelijk gemaakt wie de personages waren. Die Louisa bijvoorbeeld, wie was dat? Een vriendin? Familie? Croft en Wentworth waren broer en zus, wat heel onrealistisch was, aangezien mevrouw Croft oud genoeg leek om zijn moeder te kunnen zijn.<br />De laatste kus, ja, het was een beetje vreemd dat ze elkaar op straat zoenden, maar ik dacht er niet echt over na, want ik had het te druk met naar de tv schreeuwen: 'Hup, aan de slag!!', want Annes lippen trilden en trilden en trilden voor wat een eeuwigheid leek voordat ze Wentworths lippen ontmoetten. Er is enige aarzeling, maar slechts een paar seconden of zo, geen halve minuut.<br />En dan is er nog de kwestie van camerawerk. Als een echte filmkijker let je niet op hoeken en dat soort dingen, tenzij je besluit erop te letten. Ik besloot het hier niet te doen, maar toch vielen ze me op. Voor mij betekent dat dat de filmmakers hun werk niet goed doen. Veel gesprekken waren met extreme close-ups van gezichten, iets wat je alleen zou moeten gebruiken als je iets heel belangrijks te vertellen hebt. In deze aanpassing werd er te veel gebruik van gemaakt en had het dus geen betekenis. Het gevoel dat je iets in je hand hield, werkte soms ook niet echt in een periodedrama. Het camerawerk in de hoofdrolspelers voelde uiteindelijk ook te eigentijds. (Om nog maar te zwijgen van de hoofdrolspeler zelf.) Dit was de enige Austen-aanpassing die ik tegenkwam in het Austen-seizoen van ITV. Ik vraag me af of het de moeite waard is om 'Northanger Abbey' en 'Mansfield Park' te bekijken. of dat ik gewoon de boeken moet lezen en het daarbij moet laten. Tot mijn spijt moet ik zeggen dat dit een Jane Austen-versie is die ik niet leuk vond. Misschien kijk ik liever naar de versie uit 1995. De BBC is tenslotte beroemd om zijn prachtige Austen-versies.
I love Jane Austen's stories. I've only read two of them (P&P and S&S), but after having seen this adaption, I'm reaching for "Persuasion" from my bookcase just to make sense out of the story, and also, because I refusing to believe Jane Austen could have written such nonsense. For me, I thought that if you base a film on a Jane Austen novel, you can't really go wrong. It will turn out great pretty much by default. I was wrong.<br /><br />First of all, where are the characters that you sympathise with and like? You have to have at least one likable character to get the audience to invest their emotions in them, and this did not deliver. Sure, I wanted Anne and Wentworth to get together, but only because that's what you know the purpose of the story is, them getting together. Instead, I had to resist urges to throw my teacup at the TV and to continue watching it to the end.<br /><br />Anne was utterly annoying throughout, and in the end, I really have no idea why Wentworth was so smitten by her, as there seemed to be nothing there for him to be attracted to. She was meek, bland, dull, socially inadequate and came across like a sheep following everyone else's instructions rather than having a mind of her own. This can still work for a lead character, if you do it well. This wasn't done well.<br /><br />The other characters were just displaying various degrees of narcissism, of which Mary was the worst, with a full-blown narcissistic personality disorder. Where Mrs. Bennet in P&P had similar flaws, she was still endearing, whereas Mary was more of a freak-show. More loathsome than funny.<br /><br />Wentworth was very handsome and seemed like a decent kind of guy. For the most part of the story, I was just wondering what kind of person he was and why he's in love with Anne, as surely, he's the kind of guy who would want a person who is a little bit more... alive? Acting-wise, not too much to say, as I reacted more to the characters being portrayed rather than how good/bad the people acting were. Anthony Head was excellent, but as soon as I saw he was in it, I expected no less.<br /><br />Also found the story very confusing. It wasn't until the end of the movie where it seemed as if Elizabeth was not Anne's stepmother, but in fact a sister (I'm still not 100% on that). The whole Anne/Wentworth back story was also a bit fuzzy. They had been together but then broke up and they're both bitter about it? How come? I was wondering this for quite some time, and the explanation seemed to be she dumped him because she was persuaded to do so by someone? But it was said in a kind of "by the by" way that it was almost missed, as if it was somehow unimportant. How can it be unimportant when it's the very core of the story?? There was also a lot of name-dropping, but no real feel for who the characters were. This Louisa person for instance, who was she? A friend? Family? What? It wasn't made very clear who the different characters are and their relationship with one another. Lady Russell was there a lot, but why? Mrs. Croft and Wentworth were brother and sister, which felt very unrealistic as Mrs. Croft looked old enough to be his mother.<br /><br />The final kiss, yes it was a bit strange them kissing in the street, but I didn't really think about it, because I was too busy yelling "GET ON WITH IT ALREADY!!" at the TV, because Anne's lips trembled and trembled and trembled for what felt like ages before they actually met Wentworth's. Have SOME hesitation there, but only for a couple of seconds or so, not half a minute.<br /><br />Then there's the issue of camera work. As a regular movie watcher, you don't pay attention to angles and such unless you decide to look out for it. I didn't decide to do so here, but I still noticed them. To me, that means the filmmakers are not doing a good job. A lot of conversations were with extreme facial closeups, something that should only be used when there's a really important point to be made. In this adaption, it was over-used and therefore lacked meaning. The hand-held feeling on occasion also didn't really work in a period drama. The camera work in the running scene in the end also felt too contemporary. (Not to mention the running itself.) This was the only Austen adaption I caught in ITV's Austen season. Makes me wonder if it's worth watching "Northanger Abbey" and "Mansfield Park" or if I should just read the books and leave it at that. I'm sad to say, this is a Jane Austen adaption I did not enjoy. Maybe I'll watch the 1995 version instead. The BBC are renowned for having done beautiful Austen adaptations before, after all.