Het uitgangspunt hier is: Lincoln is traag. Het is zijn traagheid die zijn bedachtzaamheid en weloverwogenheid uitdrukt, waardoor hij een Grote Leider is die hier in zijn eentje bezig is de Amerikaanse grens te civiliseren via het grote instrument van de Wet. Al die John Ford gelul en meer, inclusief een slaaf die op de loer ligt en een buitenissige dood door indiaan. Maar toch! De 'langzame' verwaandheid is ook het middelpunt van één briljant stuk filmmaken, grappig en uiterst ontroerend. De geschiedenis mag dan gelul zijn, maar het vertellen ervan suggereert een kijk op de geschiedenis als proces dat enkele opwindende, waarachtige momenten inspireert. Fonda's grote inleidende wandeling over het dek, zijn schokkend mooie tweede bezoek aan zijn meisje bij de rivier, zijn geflirt met Mary Todd op de veranda, en de onbetaalbare zaak die volgt op 'Mevrouw, we moeten opschieten!' Als we eenmaal in het grote rechtszaaldrama zitten, wordt het allemaal wat minder, maar Fonda is altijd onbetaalbaar.
The basic hook here is: Lincoln Is Slow. It is his slowness that represents his thoughtfulness and deliberation, making him a Great Leader who is here engaged in single-handedly civilizing the American frontier through the grand instrument of Law. All that John Ford hooey and more, including one lurking slave and extraneous Death By Injun. However! The 'slow' conceit is also at the center of one brilliant piece of movie-making, funny and moving at extremes. The history may be bunk, but the telling of it suggests a view of history as process that inspires some excitingly true-seeming moments. Check out Henry Fonda's big introductory stroll across the deck, his shockingly beautiful second visit with his girl by the river, his dalliance with Mary Todd on the porch, and the priceless business that follows 'Ma'am, we've got to hurry!' Things do thin out once we settle into the big courtroom drama; but Fonda is priceless throughout.