Als dit eerder in de Zatoichi-serie was gedaan, had het een van de beste kunnen zijn. Hij is goed genoeg, zoals de meeste, maar de plot en de personages lijken op dit moment te ingewikkeld voor de serie. De situatie is ongewoon intrigerend: de boeren in de provincie hebben twee kampioenen, een welwillende baas (voor één keer) en een filosoof-samoerai die een soort Grange begint; beide komen ze in aanvaring met de gebruikelijke plaatselijke gangsters, die willen dat de oogst mislukt omdat het hun gokinkomsten verhoogt en hun kansen om wat land te bemachtigen; hun voornaamste of machtige bondgenoot is een schijnbare puritein die doodgaat aan drinken en gokken maar zich in het geheim overgeeft aan zijn eigen perverse lusten. (Hij lijkt ook op Dracula, zoals de schurken in de latere Zatoichi-films steeds vaker doen.) Deze personages hebben genoeg betekenis, zodat ze het verdienden om tegen Zatoichi te worden ingezet omdat hij oorspronkelijk is getekend, maar inmiddels heeft hij veel van zijn nuances verloren, en de veranderingen in sommige van de personages, zoals de goede baas en de boze zus van een man die door Zatoichi is vermoord, hebben meer tijd nodig dan de film kan geven, zodat het verhaal onsamenhangend lijkt, alsof sommige scènes ontbreken. Afgezien daarvan toont de film de deugden van de meeste andere delen van de serie: goed acteerwerk, soms lyrische fotografie, de creatie van een levendig, geloofwaardig en uniek herkenbaar landschap (de afwezigheid daarvan is duidelijk in de incidentele afleveringen waarin de regisseur het gewoon over het hoofd ziet) en een technische kwaliteit die zijn aard verhult: het fantasievol gevarieerd gebruik van beperkte decors zodat hun beperkingen niet opvallen. En natuurlijk is er de hoofdrolspeler, wiens aanwezigheid net zo goed als zijn acteerprestaties ervoor zorgen dat het allemaal werkt. Dit moet een van de best onderhouden series uit de filmgeschiedenis zijn.
If this had been done earlier in the Zatoichi series it could have been one of the best. It is good enough, as most of them are, but the plot and the characters seem too complicated for the series at this point. The situation is unusually intriguing: the farmers in the province have two champions, a benevolent boss (for once) and a philosopher-samurai who starts a sort of Grange; both run afoul of the usual local gangsters, who want the crops to fail because it increases their gambling revenues and their chances to snap up some land; their chief or powerful ally is a seeming puritan who is death on drinking and gambling but secretly indulges his own perverse appetites. (He also resembles Dracula, as the villains in the later Zatoichi movies tend increasingly to do.) These characters have enough meaning so that they deserved to be set against Zatoichi as he was drawn originally, but by now he has lost many of his nuances, and the changes in some of the characters, such as the good boss and the angry sister of a man Zatoichi has killed, need more time then the movie has to give, so that the story seems choppy, as if some scenes were missing. Other than that, the movie shows the virtues of most of the others in the series: good acting, sometimes lyrical photography, the creation of a vivid, believable, and uniquely recognizable landscape (the absence of which is obvious in the occasional episode where the director just misses it), and a technical quality that of its nature disguises itself: the imaginatively varied use of limited sets so their limitations seem not to exist. And of course there is the keynote actor, whose presence, as much as his performance, makes it all work. This must be one of the best-sustained series in movie history.