Ik zag deze film op het NY Gay & Lesbian Film Festival en vond hem behoorlijk slecht. De eerste en meest afleidende factor was de manier waarop hij was opgenomen; dat wil zeggen, een heleboel slowmotion en overdreven artistieke close-ups die geen enkele zin leken te hebben <0xE2><0x80><0x93> verhaaltechnisch of esthetisch gezien <0xE2><0x80><0x93> behalve om de vaardigheden van de filmer (die volgens mij ook de regisseur was) te tonen. Deze film leek op wat een pretentieuze filmstudent zou verzinnen. De hoofdrolspeler (Sam Levine) was zeker heel knap, maar op zijn best een middelmatige acteur; en de rest van de cast varieerde van zo-zo tot slecht. Het verhaal zelf was grotendeels irritant voorspelbaar. Ik moet toegeven dat het grootste deel van het publiek van de film scheen te genieten; ze lachten en zuchtten voortdurend, maar ik had er een grote hekel aan.
I saw this film at the NY Gay & Lesbian Film Festival and thought it was pretty bad. First and most distracting was the way much of it was shot; that is, a lot of slow motion and overly arty close-ups that seemed to have no point--story wise or aesthetically--other than to show the skills of the cinematographer (who I believe was also the director). This film seemed what a pretentious film student would come up with. The lead actor (Sam Levine) was certainly very cute, but was a mediocre actor at best; and the rest of the cast ranged from so-so, to bad. The story itself was mostly annoyingly predictable. I do have to concede that most of the audience seemed to enjoy the film; laughing and sighing constantly, but I disliked it a great deal.