Anthony McGarten heeft zijn stuk, _Via Satellite_, aangepast en de beste komische film die Nieuw-Zeeland in lange tijd heeft voortgebracht geregisseerd. Chrissy Dunn (Danielle Cormack) is een drop-out. Ze heeft niet veel bereikt in haar laatste jaren en is wrok gaan koesteren jegens haar familie sinds de bekentenis van haar vader op zijn sterfbed. Haar tweelingzus Carol (ook door Danielle Cormack gespeeld) koestert zich in de media-aandacht terwijl ze Nieuw-Zeeland vertegenwoordigt bij het zwemmen op de Olympische Spelen. Een onbevredigde, wanhopige regisseur van middelbare leeftijd (Brian Sergent) en zijn goedmoedige cameraman (die ook Chrissy's onenightstand van de vorige avond is) filmen het meest trotse moment van de familie Dunn: ze zien Carol naar de overwinning zwemmen. De familie van Jen is het toppunt van g<0xC3><0xAA>ne. Om te beginnen is er de matriarch van de Dunns uit Wellington, Joyce (Donna Akerston). Ze bakt cakes en cocktailworstjes voor de o zo belangrijke filmploeg en weigert te veranderen zoals ze is. Haar oudste dochter Jen (Rima Te Wiata) wil wanhopig graag iets meer zijn dan gewoontjes. Ze heeft een mooi huis (met 'Blackberry sorbet' op de muren van de slaapkamers geschilderd), een dure smaak en een bijpassende nare, parasitaire houding. Ze is ook bijna 40 en voor een kind erg zelfstandig. Haar man Ken (Tim Balme) is elektricien en dwingt zichzelf om klussen te doen die niet nodig zijn... en klussen te doen die wel nodig zijn, zoals Jen. De middelste dochter, Lyn (Jodie Dorday, die voor deze vertolking de Nieuw-Zeelandse Oscar voor beste actrice won) is een 'opgefokte' sloerie die een dubieuze geschiedenis met Ken heeft. Beide oudere zussen hebben ruzie, de moeder is in alle staten, Ken is net zo'n slechte ToolTime Tim Taylor, Carol voedt haar olympische verlangen en Chrissy is zich ervan bewust dat dit allemaal op de nationale tv te zien zal zijn <0xE2><0x80><0x93> waarom zou ze zich niet opgelaten voelen? Het is geweldig om een paar beroemde Nieuw-Zeelandse gezichten te zien in de komedie met grappige dialogen. Ik vond de schermutseling tussen Jen en Lyn geweldig. De een is een volwassen Mona-mijn-biologische-klok-tikt-door, de ander een narcistische sloerie die heeft wat haar zus wil: een knotje in de oven. Het slot van de film is heel sentimenteel en mooi gedaan. De uitvoeringen zijn een traktatie en de film werkt perfect. Een geweldige manier om anderhalf uur door te brengen.<br /><br />
Anthony McGarten has adapted his play, Via Satellite, and directed the best comedic film to come out of New Zealand for a long time. Chrissy Dunn (Danielle Cormack) is a drop-out. She hasn't achieved much in her latter years and has grown resentful of her family since her father's deathbed confession. Her twin sister, Carol (also portrayed by Danielle Cormack) is basking in the media limelight as she represents New Zealand in swimming at the Olympics. A middle-aged, desireless and desperate director (Brian Sergent) and his good-natured cameraman - who is also Chrissy's one-night stand from the night previous - Paul (Karl Urban) film the Dunn family's proudest moment; watching Carol swim to victory. This wouldn't be so bad but Chrissy's family is the epitome of embarrassing. First of all there is the matriach of the Wellingtonian Dunns, Joyce (Donna Akerston). She makes fairy cakes and cocktail sausages for the all-important film crew and refuses to change the way she is. Her oldest daughter, Jen (Rima Te Wiata) is desperate to be something more than common. She has a nice home (with bedroom walls painted "Blackberry sorbet"), expensive tastes and a nasty parasitic attitude to match. She is also nearing 40 and desparate for a child. Her husband, Ken (Tim Balme) is an electrician and forces himself on jobs that don't need doing...as well as doing jobs that need to be done, ie Jen. The middle daughter, Lyn (Jodie Dorday - who won Best Supporting Actress at New Zealand Film Awards for this portrayal)is a "knocked-up" tart who has a dubious history with Ken. Both older sisters clash, the mother is in a state, Ken is as bad a ToolTime Tim Taylor, Carol is fuelling her Olympic desire and Chrissy is aware all of this is to be splashed on national tv - why shouldn't she be embarrassed? It is great to see some famous New Zealand faces perform in the suburban comedy that has witty lines to spare. I loved the sparring between Jen and Lyn. One is like an adult Mona-my-biological-clock-is-ticking-away, the other a narcisstic tramp who has what her sister desires - a bun in the oven. Climax of the film is quite sentimental and is nicely done. The performances are a treat and the film works perfectly. A great way to spend an hour-and-a-half.<br /><br />