Niet dat het hem iets zou kunnen schelen, maar ik ben niet een van Simon Peggs vrienden. Als ik dat wel was, zou er een goede kans zijn dat het uit de hand zou lopen als hij dit soort rotzooi bleef maken. Het probleem is dat hij een succesvolle formule heeft gevonden voor de stuntelende, gewone man-in-de-straat in Shawn of the Dead, Run Fat Boy Run et cetera, maar die begint sleets te worden. Hier heeft zijn personage geen waarneembare eigenschappen, hij is onbeschoft en onhebbelijk, en hij vindt zichzelf grappig terwijl hij dat eerlijk gezegd niet is. Toen hij vanuit Londen naar New York werd overgeplaatst (en ik neem aan dat deze link bedoeld is om kijkers aan beide kanten van de Atlantische Oceaan aan te spreken), bleek hij net zo misplaatst bij zijn nieuwe collega's. Toch is het geen wonder dat hij te midden van zijn grappen en grollen een travestiet als stripteasedanseres inhuurt om op een redactievergadering te verschijnen als wraakoefening voor zijn baas. Toch begint Kirsten Dunst op de een of andere manier sympathie voor hem te krijgen, ook al heeft hij niets aardigs gedaan. O, en omdat hij een oppervlakkige man is, valt hij op het eerste gezicht voor Megan Fox, misschien omdat haar personage net zo oppervlakkig is als het zijne. Het leidt allemaal tot een voorspelbare filmafsluiting, hoewel ik geen enkele kijker zie die kan uitleggen hoe dit hun leven weerspiegelt. Het is jammer dat dit op papier een cast is die de moeite waard is om naar te kijken. Het enige pluspunt is Miriam Margolyes, als Pegg's hospita in New York <0xE2><0x80><0x93> als ze langer op het scherm was geweest...
Not that he'd care, but I'm not one of Simon Pegg's friends. If I was, there's a good chance we'd fallout if he continued to make dross like this. The trouble is, he found a successful formula as the bumbling, ordinary guy-next-door type in Shawn of the Dead, Run Fat Boy Run etc, but it's starting to wear thin. Here his character has no discernible qualities, he's rude and obnoxious, and thinks he's funny when he frankly isn't. When transferred to New York from London (and I presume this link is meant to appeal to viewers on both sides of the Atlantic), he proves equally out of place with his new colleagues. Still, is it any wonder when amongst his jolly japes he hires a transvestite stripper to appear at an editorial meeting an act of revenge for his boss. Yet somehow, Kirsten Dunst starts to warm to him, even though he's done nothing nice. Oh, and because he's a superficial male he falls for Megan Fox at first sight, possibly because her character is as shallow as his. It all makes for a predictable film conclusion, although I can't see any viewer expressing how this mirrored their life. The shame is that on paper this is a cast supposedly worth watching. Pegg, though, plays himself, Kirsten Dunst seems to just go though the motions, creating no on screen chemistry, and Megan Fox isn't stretched at all. The one huge plus is Miriam Margolyes, as Pegg's New York landlady - now if she had been on screen longer.....