Deze film is niet gespeend van charme en toont ook een beetje warmte, maar uiteindelijk is deze inspanning te vergeefs en te sterk gericht op de hoofdrollen. Het lijdt geen twijfel dat Mary Tyler Moore weet wat ze met al haar filmtijd moet doen, maar ze haalt te veel van de schijnwerpers weg van de rest van de cast.<br />Een ander probleem is dat het script te zwaar beladen is met clichés. De dochter die stiekem de universiteit verlaat, een oudere vrouw die het moeilijk vindt om een goede baan te krijgen (en in eerste instantie nogal vernederend werk krijgt), de louche netwerkdirecteur met zijn managementspeeltjes die voor glamour kiest boven inhoud, de journaliste die opkomt voor haar overtuigingen enzovoort. Er is eigenlijk niets mis met al deze dingen, dat wil zeggen, ze zijn allemaal stevig geworteld in de werkelijkheid, maar in combinatie zijn ze gewoon te veel en laten ze ons te veel déj<0xC3><0xA0> vu's en te weinig verrassingen over.
This film is not devoid of charm and also shows a bit of warmth, but ultimately this effort is too vain and too strongly focussed on the leads. There is no doubt that Mary Tyler Moore knows what to do with all her screen time but she takes too much of the limelight away from the rest of the cast.<br /><br />Another problem is the overburdening of the script with cliches. The daughter who secretly drops out of college, an older woman finding it difficult to get a good job (and first ends up with fairly demeaning work), the sleazy network executive with his executive toys who goes for glitz over substance, the journalist who sticks up for her beliefs, etc. There is nothing really wrong with any of these, i.e. they are all firmly rooted in reality, but in combination they are just too much and leave us with too much deja-vu and too few surprises.