Dit is de reden waarom ik zo dol ben op deze website! Ik heb deze film in de jaren tachtig op de Britse televisie gezien. In de loop der jaren is het een film geworden waar ik meer van had willen weten, omdat hij me is bijgebleven als een van de meest buitengewone dingen die ik ooit in mijn leven heb gezien. Met nauwelijks een paar sleutelwoorden om hem te onthouden, heb ik de film hier getraceerd, en veel informatie, waaronder het feit dat hij op het punt staat een musical van Broadway te worden!<br />Interessant is dat ik me niet herinner dat ik deze film triest of uitbuitend vond, in tegenstelling tot de vorige commentaren. Integendeel, de buitengewone relatie tussen moeder en dochter bleef me bij als een getuigenis van grote kracht, eer en waardigheid. Ironisch, mag je denken, gezien de misère van hun leven. Misschien komt het doordat ik in Groot-Brittannië woon, waar de verblekende grandeur een gevestigde taal heeft in het leven van oud geld, waar misère vaak wordt getolereerd als bewijs van goede afkomst; ik zag het als een zeldzame en unieke weergave van een enorme geest, een diepe en diepgaande humor, waarvan het uiterst broze en fijn uitgebalanceerde weefsel het evenwicht en respect gaf. In zekere zin vond ik het jammer dat het werd besproken als een 'cultus'. In de loop der jaren, terwijl het in mijn geest vervaagde, straalde het het helderste, boven alle andere uit, als een briljante & voortreffelijke televisuele ervaring. Het was zo'n intieme vertoning, het lijkt vreemd om te bedenken dat het zo openbaar zou worden dat het een New Yorkse musical zou worden. Maar misschien zal de dochter ergens geamuseerd zijn door zo'n uitkomst. Misschien is zij degene die het laatst lacht. (Ze hebben een musical van haar gemaakt voordat jij Jackie O werd.)
This is why i so love this website ! I saw this film in the 1980's on British television. Over the years it is one i have wished i knew more about as it has stayed with me as one of the single most extraordinary things i have ever seen in my life. With barely a few key words to remember it by, i traced the film here, and much information, including the fact it's about to become an off-Broadway musical !<br /><br />Interestingly, unlike the previous comment maker, i do not remember finding this film sad, or exploitative. On the contrary, the extraordinary relationship between the mother and daughter stuck in the mind as a testimony of great strength, honour and dignity. Ironic you may think, considering the squalor of their lives. Maybe it's because i live in Britain, where fading grandeur has an established language in the lives of old money, where squalor is often tolerated as evidence of good breeding; I saw it as a rare and unique portrayal of enormous spirit, deep and profound humour, whose utterly fragile and delicately balanced fabric gave it poise and respect. In a way i was sorry to see it being discussed as a 'cult'. Over the years, as it faded in my mind, it shone the brightest, above all others as a one off brilliant & outstanding televisual experience. It was such a deeply private expose, it seems odd to think of it becoming so public as to be a New York musical. But perhaps somewhere, the daughter will be amused by such an outcome. It is she who will have the last laugh maybe..(They made a musical out of her before you Jackie O' )