Houdt spoilers in omdat ik enkele filmtechnieken moet beschrijven, dus lees op eigen risico!<br />Ik was dol op deze film. Door het gebruik van kleurgebruik in sommige scènes lijkt het net een oude foto die tot leven is gekomen. Ik genoot ook van de projectie van mensen op een achterdoek. In een van de scènes bijvoorbeeld belt Leopold zijn vrouw en zij wordt achter hem geprojecteerd in plaats van op een typisch splitscreenscherm. Haar gezicht is enorm groot op de achtergrond en dat van Leo staat op de voorgrond.<br />Een van de beste toepassingen hiervan is wanneer de jonge jongens de Ravensteins in de trein vermoorden, een scène gefilmd in een bijna politieke posterstijl, met close-ups van gezichten. Het deed me denken aan Battleship Potemkin, die intense, constante stijl in combinatie met de rode sproeiregen om tonnen horror zonder veel bloed te overbrengen. Net als de scène waarin Katharina haar vader dood in de badkuip aantreft... je kunt alleen het rode water aan de zijkant zien. Dat is een van de dingen die ik zo leuk vind aan Von Trier, zijn understatement van de horror, waardoor het des te griezeliger wordt.<br />Het gebruik van tekst in de film was uniek, net als wanneer Leo's personage wordt geduwd door het woord 'weerwolf'. Ik heb nog nooit zoiets in een film gezien.<br />Het gebruik van zwarte komedie in deze film was goed gedaan. Ernst-Hugo Jónreghaard is geweldig als Leo's oom. Het doet me denken aan het gegrinnik dat ik kreeg bij zijn rol in het Koninkrijk (Riget). Deze humor maakt de plotlijn van de absurde anale vasthoudendheid van treinconducteurs tegen de verschrikkelijke achtergrond van de Tweede Wereldoorlog en alle chaos gemakkelijker te volgen. Het doet me denken aan Riget in de manier waarop de ziekenhuisdirecteur aan het eind van het eerste deel, als alles op zijn kop staat, probeert een normaliteit in stand te houden. Het laat zien dat sommige mensen zich werkelijk niet bewust zijn van de afschuwelijke dingen die om hen heen gebeuren. Toch zijn er ook mensen, zoals Leo, die er wel van op de hoogte zijn, maar er niets positiefs aan doen.<br />De stem aan de andere kant, die door Max von Sydow deskundig goed is gespeeld, is ook amusant. Hij trekt je het verhaal in en laat je in Leo's schoenen staan. De film brengt het punt ter sprake dat je een lafaard bent als je geen kant kiest. Ik zie hetzelfde idee gebruikt worden in Danser in het Duister, waar Bjorks personage niet voor zichzelf opkomt en uiteindelijk haar eigen ondergang wordt. Ooit vond ik Von Trier eigenlijk anti-vrouw, door het maken van _Het breken van de golven_ en _Danser,_ maar nu weet ik dat zijn mannelijke personages het ook niet goed doen! Ik merkte dat ik aan het eind van _Danser_ op dezelfde plek zat, als je echt wilt dat de hoofdpersonen hun daden heroverwegen, maar dat doen ze natuurlijk nooit!
*Contains spoilers due to me having to describe some film techniques, so read at your own risk!*<br /><br />I loved this film. The use of tinting in some of the scenes makes it seem like an old photograph come to life. I also enjoyed the projection of people on a back screen. For instance, in one scene, Leopold calls his wife and she is projected behind him rather than in a typical split screen. Her face is huge in the back and Leo's is in the foreground.<br /><br />One of the best uses of this is when the young boys kill the Ravensteins on the train, a scene shot in an almost political poster style, with facial close ups. It reminded me of Battleship Potemkin, that intense constant style coupled with the spray of red to convey tons of horror without much gore. Same with the scene when Katharina finds her father dead in the bathtub...you can only see the red water on the side. It is one of the things I love about Von Trier, his understatement of horror, which ends up making it all the more creepy.<br /><br />The use of text in the film was unique, like when Leo's character is pushed by the word, "Werewolf." I have never seen anything like that in a film.<br /><br />The use of black comedy in this film was well done. Ernst-Hugo Järegård is great as Leo's uncle. It brings up the snickers I got from his role in the Kingdom (Riget.) This humor makes the plotline of absurd anal retentiveness of train conductors against the terrible backdrop of WW2 and all the chaos, easier to take. It reminds me of Riget in the way the hospital administrator is trying to maintain a normalcy at the end of part one when everything is going crazy. It shows that some people are truly oblivious to the awful things happening around them. Yet some people, like Leo, are tuned in, but do nothing positive about it.<br /><br />The voice over, done expertly well by Max von Sydow, is amusing too. It draws you into the story and makes you jump into Leo's head, which at times is a scary place to be.<br /><br />The movie brings up the point that one is a coward if they don't choose a side. I see the same idea used in Dancer in the Dark, where Bjork's character doesn't speak up for herself and ends up being her own destruction. Actually, at one time, Von Trier seemed anti-woman to me, by making Breaking the Waves and Dancer, but now I know his male characters don't fare well either! I found myself at the same place during the end of Dancer, when you seriously want the main character to rethink their actions, but of course, they never do!