Ik moet zeggen dat ik teleurgesteld was over deze film. Ik ben nooit zo'n bnn-fan geweest, ik vind hun songs een beetje kinderachtig en obsessief nostalgisch (dit ben ik in de negende klas, als ik een miljoen had, een schoenendoos vol leven en zo). Maar ik heb clips van hun liveshow gezien en ik vind de improvisatie en het maffe karakter van de show echt leuk. Ik had gehoopt dat deze film dit zou benadrukken, wat helaas het interessantste deel van de show is, omdat hun muziek goed wordt gespeeld maar op de een of andere manier saai en niet zo meeslepend is (in het midden zit een bassolo in het midden die volkomen zinloos en saai was, ondanks het feit dat Jim Creegan zelf aan het graven was). De film doet dat niet en laat er maar een paar minuten van zien (en je weet dat ze betere momenten hebben gehad, zoals in het Afgahnistan-concert 'Koffee Anan, hij is de man die de leiding heeft, ik heet Steve Paige en ik ben echt heel groot).<br />BNL is zoiets als toen ik een paar jaar geleden naar Europa ging en om de 2 minuten dat godvergeten 'Blue'-liedje van Effeil 99 of wat dan ook hoorde, ik ging terug naar Canada en een maand later was dat liedje overal <0xE2><0x80><0x93> alweer <0xE2><0x80><0x93> te horen, ik had bijna mijn eigen arm afgebeten. BNL is zoiets, jaren geleden herinner ik me heel wat dierbare herinneringen aan kampvuren in Canada waar ik zat te luisteren naar mensen die 'If I had a miljoen dollar' speelden. bnn was een cultfiguur in Canada, en veel van hun humor heeft een bepaalde Canadese inslag (Kraft Dinner is voor veel studenten hier het hoofdgerecht, en de naam 'Gordon' komt regelrecht uit Canada) en na een paar jaar raakten ze in de vergetelheid en was ik ze een beetje dankbaar. Toen werden ze plotseling gigantisch in de Verenigde Staten, en iedereen daar denkt dat ze zo'n gloednieuwe band zijn (ja, ze zijn gloednieuw, maar ze zijn allemaal in de dertig!) terwijl de rest van Canada denkt: o jee, ik dacht dat die jongens jaren geleden de handdoek in de ring hadden gegooid, moet ik weer naar'miljoen dollar' luisteren? De opnamen van het concert zijn niet slecht, maar ik had graag meer van hun toneelspel gezien, de filmopnamen zijn niet zo geweldig, en dingen als clips van hun enorme gratis show in Boston worden veel te snel wazig. De interviews zijn verrassend saai voor zo'n grappig stel kerels, ik denk dat ze allemaal oud zijn en een gezin en een huis en zo hebben en een beetje gesetteld zijn. Er zijn momenten dat ze in Spinal Tap-materiaal terechtkomen, waar ze met een uitgestreken gezicht satire brengen, en dan barsten ze in lachen en gegiechel dat het min of meer verpest. De interviews met Moses Znaimer (een Canadese mediamagnaat) en Terry David Mulligan (muziekman) zijn buitengewoon pretentieus en komen onbedoeld in het gebied van Tap terecht.<br />Deze film legt ook niet echt veel vast, ik bedoel, het is in feite één show en aan het begin van de film zijn ze al enorm en hebben ze een enorm entourage, het is niet zo dat we ze uit de anonimiteit zien oprijzen en'verrassen' dat ze populair zijn, het is een methodisch gepland evenement, dus uiteindelijk is het nogal levenloos, een soort half live concert, half documentaire, en van geen van beide veel.<br /><br />
I must say that I was disapointed with this film. I have never been a huge BNL fans, I find their songs kind of childish and obsessively nostalgic (this is me in grade 9, if i had a million dollars, shoe box of life etc). However, I have seen clips of their live show and I really like the improvisational and goofy nature of the show. I was hoping that this movie would highlight this which is, unfortunately, the most interesting part of the show because their music is well played yet somehow bland and not that compelling (there is a standup bass solo in the middle which was completely pointless and boring, despite how much Jim Creegan was digging himself). The film does not and shows only a few minutes of it (and you know they've had better moments, as in the Afgahnistan concert "Koffee Anan, he's the man in charge, my name's Steve Paige and I'm really large") .<br /><br />BNL are kind of like when I went to Europe a few years ago and heard that godawfull "Blue" song by Effeil 99 or whatever every 2 minutes, I came back to Canada and then a month later that song was all over the place *again*, I nearly chewed off my own arm. BNL is like that, years ago I remember many a fond memory of sitting around campfires in Canada listening to people play "If I had a million dollars". BNL was a cult phenomenon in Canada, and much of their humour has a particular Canadian slant to it (Kraft Dinner is a staple for many students up here, and the name "Gordon" is quintessentially Canadian) a few years went by where they slipped into obscurity and I was somewhat gratefull. Then all of a sudden they become huge in States, and everyone down there thinks they are this brand new band (yeah, they're brand new, but they're all in their 30's!) while the rest of Canada is going "Oh geez, I thought those guys folded years ago, do I have to listen to 'million dollars' again?"<br /><br />The concert footage is not bad, but I would have liked to have seen more of their stage routine, the shooting is not that great, and things like clips from their massive free show in Boston are glazed over much too quickly. The interviews are surprisingly dull for such a funny bunch of guys, I think they're all old and they have families and houses and stuff and have settled down a bit. There are times when they go into Spinal Tap type of material, where they deliver deadpan satire, then they break into laughs and giggles that kind of ruins it. The interviews with Moses Znaimer (a Canadian media mogule) and Terry David Mulligan (Music dude) are extremely pretentious and verge into Tap territory unintentionally.<br /><br />This movie doesn't really document very much either, I mean, it's basically one show and at the start of the film, they are already huge and have a massive touring entourage, it's not like we see them rising from obscurity and "surprise" they are popular, it's a methodically planned out event, so in the end it's rather lifeless, kind of half live concert, half documentary, and not much of either.<br /><br />