'House of Games' is een vlekkeloos geconstrueerde film, en een van de weinige films die ik heb gezien, deed me naar het scherm staren van verbazing over hoe slim en onverwachts het afliep. Ik zag hem een paar jaar geleden voor het eerst op video, nadat ik Roger Eberts recensie had gelezen, die hem tot de beste film van 1987 bestempelde. Ik had mijn twijfels, voornamelijk omdat hij niet zo bekend is als andere films uit dat jaar. Tjonge, wat stond me te wachten? Dit was een van de slimste, best geschreven films die ik ooit had gezien. Het scenario is een knap staaltje werk, niet alleen wat de plot betreft (die draait en keert en trekt het kleed onder je voeten vandaan op het moment dat je denkt dat je alles onder controle hebt), maar ook wat de ontwikkeling van de personages betreft. Bij mijn tweede bezichtiging begon ik te beseffen dat Mamets scenario niet alleen slaagt als een slimme thriller, maar dat elke ontwikkeling van de plot bijdraagt aan ons begrip van de personages en hun drijfveren. De climax van de film is bijzonder effectief, omdat die absoluut onvermijdelijk is. Hij komt natuurlijk voort uit wat we van de personages weten, en is daarom veel meer dan alleen een willekeurig einde. De optredens van Lindsay Crouse en Joe Mantegna dragen ook enorm bij aan de film. Ik kan me geen andere acteur voorstellen behalve Mantegna die de rol van Mike speelt, en Crouse speelt haar rol met precies de juiste mate van terughoudendheid om een onderdrukte criminele geest te suggereren. Hun werk, plus Mamets buitengewone scenario, vormen samen een van de beste films van de jaren tachtig. Het is echt een must-see.
"House of Games" is a flawlessly constructed film, and one of the few films I have seen that had me gaping at the screen in astonishment at how cleverly and unexpectedly it ends. I first saw it on video a few years back after reading Roger Ebert's review, which proclaimed it the best film of 1987. I had my doubts, mainly because it is not quite as well known as other films from that year. Boy, was I in for a surprise. This was one of the smartest, most well-written movies I had ever seen.<br /><br />The screenplay is quite a piece of work, not only in terms of the plot (which twists and turns and pulls the rug out from under you just when you think you have it all figured out), but also in terms of character development. On my second viewing, I began to realize that Mamet's screenplay succeeds not only as a clever suspense film, but that each plot development contributes to our understanding of the characters and their motivations. The climax of the movie is particularly effective, because it is absolutely inevitable. It stems naturally from what we know about the characters, and it is therefore much more than just an arbitrary twist ending. The performances by Lindsay Crouse and Joe Mantegna also add enormously to the film. I cannot picture any other actor besides Mantegna playing the role of Mike, and Crouse plays her role with just the right amount of restraint to suggest a repressed criminal mindset. Their work, plus Mamet's extraordinary screenplay, combine to create one of the greatest films of the 1980's. It is truly a must-see.