Met Stephen King-bewerkingen krijg je vaak alleen maar een verzameling personages die dialogen uit het boek opzeggen. Dit is echt de kern van het boek. Misschien omdat ze geen grote brokken tekst rechtstreeks uit het boek gebruiken, maar het is een beetje meer een samenvatting van de gebeurtenissen in het verhaal. Een groot deel van het succes is te danken aan Miko Hughes als baby Gage. Dale Midkiff en Denise 'Tasha Yar' Crosby gedragen zich net als zijn ouders. Er is een scène waarin Louis Gage knuffelt, en ze passen heel goed bij elkaar. Fred Gwynne is geweldig. Hij past het accent van Maine perfect zonder in een parodie te vervallen, en hij is wijs en warm, precies zoals Jud zou moeten zijn.
So often with Stephen King adaptations, you just get a collection of characters reciting dialogue from the books. This really captures the heart of the book. Maybe because they DON'T use large chunks of text straight from the book, but it's a bit more of an improv of the events in the story. A big part of its success is Miko Hughes as baby Gage. Dale Midkiff and Denise "Tasha Yar" Crosby really act like his parents. There's a scene where Louis is cuddling Gage, and they are very natural together. Fred Gwynne is WONDERFUL. He nails the Maine accent perfectly without lapsing into parody, and is wise and warm just like Jud should be. (8 out of 10)