Deze vroege western van John Wayne Lone Star heeft iets meer in zijn mars dan de doorsnee-westerns die Wayne tot dan toe voor Lone Star had gemaakt. Om te beginnen speelt zijn oude vriend Paul Fix er een rol in; Fix, die een veel betere acteur is dan de gebruikelijke Lone Star-boef, geeft de omgeving een hoognodig professioneel tintje in plaats van de gebruikelijke aarzelende dialogen die in deze westerns vaak worden gebruikt. De plot, over persoonsverwisseling, beroving en moord, is net zo banaal en plichtmatig als je zou verwachten in een lowbudget-western uit de jaren dertig, maar Waynes stoere, knappe uiterlijk, zijn ontspannen charme en zijn manier van acteren maken het er allemaal een stuk aangenamer op. Het is niet echt geloofwaardig als Waynes rokkenjagende 'partner', en er is een lopende grap over iets wat gebeurt als Chandler en Wayne op het punt staan op de vuist te gaan en dat vermoeiend begint te worden. Aan de andere kant wordt Waynes liefdesaffaire gespeeld door niemand minder dan Mary Kornman, de kleine 'Mary' uit de vroege 'Little Rascals'-geschiedenis. Ze is nu een volwassen vrouw van 20, blond en zo leuk als wat. De meeste van Waynes hoofdrolspeelsters in die Lone Star/Monogram 'B's' waren tamelijk saai en kleurloos, maar Mary is parmantig, leuk en, ja, sexy. Er is een scène in de winkel waar ze werkt, waarin Wayne haar vraagt een fles 'nerve tonic' voor hem te halen. '... en die toevallig op de bovenste plank staat, dus moet ze een ladder pakken en naar de bovenste plank klimmen. Wayne lonkt naar haar parmantige achterwerk als ze de trap op loopt, en nog een keer als ze weer naar beneden komt, en nog een paar minuten later als hij haar vraagt om naar boven te klimmen en nog een fles voor hem te halen. Het is verrassend pikant voor een film die in 1935 is gemaakt. Wayne doet geen poging om te verbergen dat hij beslist naar haar achterwerk lonkt. Hoe dan ook, het is een interessante kleine 'B', niet geweldig, maar niet zo stuntelig en willekeurig als veel van zijn LoneStar-producties uit die tijd. Zo goed ging het allemaal niet, en Chandler wordt na een tijdje een beetje irritant, maar al met al is het de moeite van het kijken waard, al was het alleen maar om een leuke en sexy Mary Kornman te zien.
This early John Wayne Lone Star western has a bit more going for it than the run-of-the-mill oaters Wayne had been making for Lone Star up until that time. For one, it has his old friend Paul Fix in it; Fix, being a much better actor then the standard Lone Star villain, brings a much needed professionalism to the surroundings instead of the usual hesitant line-readings often delivered in these oaters. The plot, about mistaken identity, payroll robbery and murder, is as trite and perfunctory as you'd expect it to be in a 1930s low-budget western, but Wayne's strapping good looks, easygoing charm and way with a line go a long way to making this more enjoyable. Plump, balding Eddy Chandler isn't quite believable as Wayne's womanizing "partner", and there's a running gag about something that happens whenever Chandler and Wayne are about to get into a fistfight that grows tiresome. On the other hand, Wayne's love interest is played by none other than Mary Kornman, the little "Mary" of the early "Little Rascals" fame. She is a grown-up 20-year-old now, blonde and cute as a button. Most of Wayne's leading ladies in these Lone Star/Monogram "B's" were fairly bland and colorless, but Mary is perky, cute and, yes, sexy. There's a scene in the general store, where she works, in which Wayne asks her to get him a bottle of "nerve tonic", which happens to be on the top shelf, so she has to get a ladder and climb up to the top shelf. Wayne's ogling her pert little backside as she ascends the steps, then again as she comes down, then again a few minuter later when he asks her to climb up and get him another bottle is surprisingly racy for a film made in 1935. Wayne makes no attempt to hide the fact that he is definitely checking out her butt. Anyway, it's an interesting little "B", not great, but not as choppy and random as many of his LoneStar productions of the time. The final gunfight isn't handled all that well, and Chandler gets somewhat irritating after a while, but all in all, it's worth a look, if only to see a cute and sexy Mary Kornman.