Oké. Ik geef het toe. Ik ben een van die nerds die heel wat uren hebben doorgebracht met mijn geliefde dvd-speler en mijn fantastische televisietoestel om naar sciencefictionseries te kijken. Star Trek (Next Generation) was mijn eerste ruimtereis, en sindsdien heb ik regelmatig van partner gewisseld. Ik heb ze allemaal gezien, zo lijkt het, en mijn favorieten zijn utterLexx, tterFarscape en de nieuwe tterBattlestar Galacticatter, met andere woorden: de nieuwste kunstruimteopera's. Maar ik ben ook een beetje verkikkerd op de ouderwetse, de goedkope, zoals de schitterende, doorgewinterde BBC-serie tterBlakes7Blakes. Hier zijn de budgets kleiner dan die van hobbits, de special effects lijken op een Commodore 64 te zijn gemaakt, maar wat maakt het uit als de scripts scherp en intelligent zijn geschreven, met donkere humor, en het acteren dodelijk serieus en soms zelfs hoogstaand is?<br />Maar waarom spreken ze altijd Engels in de toekomst van de ruimte? Omdat dit NIET de toekomst is, het is een fantasie voor kinderen. Toch kan het soms irritant zijn. Ik, als Noor, heb vaak vervloekt om het ontstellende feit dat je voor Scandinavische kijkers nooit een genreserie maakt, zoals science-fiction. Ik heb er nooit bij stilgestaan dat dit had kunnen gebeuren. Maar het is gebeurd, één keer, en zelfs in mijn eigen land, Noorwegen. Ik was twee jaar oud toen de zogenaamde Fjernsynsteatret (TV-theatersectie) van ons nationale publieke omroepkanaal Nrk deze drie afleveringen durende versie van Blindpassasjer (De Stowaway) produceerde.<br />Toen ik er voor het eerst van hoorde, verbaasde het me niet dat het programma tot op de dag van vandaag maar één keer in Noorwegen is uitgezonden, waardoor ik het niet echt heb kunnen zien. In die tijd werd het ook op de Zweedse, Finse en Finse televisie uitgezonden, maar dat is al heel lang geleden. Er zijn geen video's of dvd's van uitgebracht, en dat was ook geen verrassing, en toen het werd uitgezonden in een filmhuisbioscoop, gebeurde dat in Bergen, een stad ver weg van Oslo (waar ik woon). En dan is er nog een ander feit over de _Blind Passasjer Operatie_ dat me niet verbaasde, namelijk dat het was geschreven door de twee Noorse schrijvers Tornge Bringsv earrd en Jon Bing (Bing&Bringsv earrd). Dit duo introduceerde het SciFi-genre in feite bij de Noren in de jaren zeventig; ze schreven anthologieën en schreven wat ze noemden fabelachtig proza. Naar mijn mening is Bringsv earrd de interessantste van de twee schrijvers en heeft hij een aantal geweldige en onderhoudende romans geschreven, meesterwerken zelfs, waarvan sommige hilarisch zijn, zoals _Sneeuwwitje_ en _Sneeuwwitje_ en _Sneeuwwitje_ en _Sneeuwwitje_ en _Sneeuwwitje_ en _Sneeuwwitje_ en _Sneeuwwitje_ en _Sneeuwwitje_ en _Sneeuwwitje_ en _Sneeuwwitje_ en _Sneeuwwitje_ en _Sneeuwwitje_ en _Sneeuwwitje_ en _Sneeuwwitje_ en _Sneeuwwitje_ en _Sneeuwwitje_ en _Sneeuwwitje_ en _Sneeuwwitje_ en _Sneeuwwitje_ en _Sneeuwwitje_ en _Sneeuwwitje_ en _Sneeuwwitje_ en _Sneeuwwitje_ en _Sneeuwwitje_ en _Sneeuwwitje_ en _Sneeuwwitje_ en _Sneeuwwitje_ en _Sneeuwwitje_ en _Sneeuwwitje_ en Het was een aardige vent. Dus ik ging zitten en keek ernaar, met Zweedse ondertitels, slecht geluid en een paar fouten en foutjes; maar het ding kwam door en het verbaasde me dat ik er uiteindelijk van ging houden.<br />De buitenopnamen met de ruimteschepen en planeten zijn beter dan die in Blakes7, en de eer gaat naar de Caprino-studio's (die de beroemde Flademklypa Grand Prix maakten) en het interieur van de Marco Polo (het ruimteschip) werkt beter dan ik had verwacht. Het acteerwerk is typisch theatraal, maar het werkt beter dan wanneer ze Ibsen spelen, om het zacht uit te drukken, en Bj<0xC3><0xB6>rn Floberg heeft een solide rol, net als Trini Lund. De legendarische actrice Henny kreunt haar tekst in een ernstige en ontspannen toon die bij het genre past, maar dit is een toneelstuk in een ensemble, en ik kan tot mijn genoegen zeggen dat Ola B. Johannesen zijn snor edelmoedig draagt, en Marit renstbye is naar mijn maatstaven een echt hippe ruimte-chic.<br />Maar is het echt zo goed? Nou ja, je moet het nogal abrupte einde wel slikken, de pretentieuze kritiek op de moderne maatschappij, maar ja, het is, nou ja, niet echt echt echt fantastisch, maar charmant, koel, nostalgisch en aangenaam. Anderhalf uur klassieke Noorse SciFi.
OK. I admit. I'm one of those nerds who have spent all to many hours with my beloved DVD player and my wonderful television set watching science fiction series. Star Trek (Next Generation) was my first space date, and since then I've switched partners regularly. I've seen'em all, it seems, and my favorites are «Lexx», «Farscape» and the new «Battlestar Galactica», in other words: the newest, state of the art space operas. But, I also have a general crush on the old fashioned ones, the cheap ones, like the magnificent four seasoned BBC show «Blakes7». Here, the budgets are smaller than hobbits, the special effects seem to be made on a Commodore 64, but who cares when the scripts are sharp and intelligently written with dark humor, the acting dead serious and at times even high class?<br /><br />But why do they always speak English in the space future? Because this is NOT the future, it's fantasy for kids. Still, it can be irritating at times. Me, being a Norwegian, have often damned this appalling fact that one never makes genre series, like science fiction, for Scandinavian viewers. I never ever thought of the fact that this might have happened. But it did, actually, once, and even in my own homeland, Norway. I was two years old when the so called Fjernsynsteatret (TV theater section) of our national public service channel Nrk produced this three episode version of Blindpassasjer (The Stowaway).<br /><br />When I first heard of it, I was not surprised of the fact that until this day, the show has only been screened once in Norway, making it impossible for me to actually see it. It went on Swedish, danish and Finnish television also, in it's time, but that was a long time ago. There have been no video or DVD release of it, not a surprise either, and when it was screened on an art house cinema, this happened in Bergen, a city far far away from Oslo (where I live). And then there's another fact about «Blindpassasjer» that didn't surprise me, that it was written by the two Norwegian authors Tor Åge Bringsværd and Jon Bing (Bing&Bringsværd). This duo basically introduced the SciFi genre to Norwegians in the seventies; they published anthologies and wrote what they called fable prose. In my opinion, Bringsværd is the most interesting of the two writers, and has written several great and entertaining novels, masterpieces even, some of them hilarious, such as «Bazar» and «Syvsoverskens Dystre Frokost». No other than this guy, also an acclaimed dramatist, could construct the script of «Blindpassasjer».<br /><br />When I finally got to watch it, it was because a strange swede who recorded the three episodes on VCR in the 80's, eventually managed to transform it to DVD and give it to me. He was a nice bloke. So I sat down and watched it, with Swedish subtitles, bad sound and some scrapes and errors; but the thing came through and I was surprised that I eventually came to love it.<br /><br />The exterior scenes with the spaceships and planets are better than the ones in Blakes7, and the credit goes to Caprino studios (who made the famous Flåklypa Grand Prix), and the interior of the Marco Polo (the space ship) works better than I'd expected. The acting is typically theatrical, but it works better than when they play Ibsen, to put it mildly, and Bjørn Floberg carries his role solidly, as does Trini Lund. The legendary actress Henny moan delivers her lines in a serious and laid back tone which fits the genre, but this is an ensemble play, and I'm happy to say that Ola B. Johannesen carries his mustache with nobility, and Marit Østbye is a really hot space chic of my standards.<br /><br />But is it really that good? Well, one have to swallow the rather abrupt ending, the pretentious criticism of «modern society», but yes, it's, well, not really really really fantastic, but charming, cool, nostalgic and pleasant. One and a half hour of classic Norwegian SciFi.