Een callgirl is getuige van een moord en wordt het volgende doelwit van de moordenaar. Directeur Brian De Palma is hier echt op een pretentieuze manier aan het werk: zijn camera zoomt in op hoeken in een museum (na lange tijd boven een schilderij van een aap te hebben gehangen), verdeelt voor artistieke doeleinden in tweeën op het scherm, verraadt zijn plot praktisch met een scène (ook weer op het scherm) waarin twee figuren allebei naar een tv-programma over transseksuelen kijken en zijn (eerste) finale houden tijdens een donderende regenbui. 'Gekleed om te doden' is uitputtend, vooral omdat het ons vraagt zoveel te slikken en niets substantieels terug te geven. Veel van de acteurs (met uitzondering van de jonge Keith Gordon) zijn middelmatig en de (tweede) finale is een imitatie van De Palma' 'Carrie' <0xE2><0x80><0x93> om nog maar te zwijgen van 'Psycho'. De verklaring van de wandaden speelt zich af als een parodie van Hitchcock, niet als een eerbetoon. Stijlvol op een staalharde koude manier, de eindresultaten zijn duidelijk halfbakken.
A call-girl witnesses a murder and becomes the killer's next target. Director Brian De Palma is really on a pretentious roll here: his camera swoops around corners in a museum (after lingering a long time over a painting of an ape), divvies up into split screen for arty purposes, practically gives away his plot with a sequence (again in split screen) where two characters are both watching a TV program about transsexuals, and stages his (first) finale during a thunderous rainstorm. "Dressed To Kill" is exhausting, primarily because it asks us to swallow so much and gives back nothing substantial. Much of the acting (with the exception of young Keith Gordon) is mediocre and the (second) finale is a rip-off of De Palma's own "Carrie"--not to mention "Psycho". The explanation of the dirty deeds plays like a spoof of Hitchcock, not an homage. Stylish in a steely cold way, the end results are distinctly half-baked. ** from ****