'The Lady from Shanghai' staat bekend als een van de meest problematische Hollywoodproducties. Welles' oorspronkelijke rol werd door de producenten ingepikt en aan flarden gescheurd. Dit maakte het toch al warrige mysterie nog moeilijker bij te houden. Ze hebben een groot deel van zijn dialogen een andere titel gegeven vanwege het Ierse accent, en de nabootsing is maar al te duidelijk en slecht gedaan. Het meest rampzalige van alles is dat Welles en zijn collega op het witte doek en de hoofdrolspeelster in het echte leven, Rita Hayworth, uit elkaar vielen in hun relatie, en dat hun tumultueuze chemie op het witte doek te zien is.<br />Gelukkig wordt dit allemaal overschaduwd door de fantastische regie van Orson Welles. Hij maakt de film ongelooflijk stijlvol en sfeervol <0xE2><0x80><0x93> elke scène lijkt van het scherm op je rug te ademen. De personages en scènes zijn ook zo bizar dat ze aan een droom lijken en surrealistisch aanvoelen. Dit gevoel van bizarheid verheft scènes die je vaak in dit soort films ziet, zoals de scènes in de rechtszaal in het midden. Ik vind rechtbankdrama's meestal saai, maar Welles' regie en grillige touches maken ze net zo fascinerend als al het andere. Het einde op de kermis doet me bijna aan David Lynch denken.<br />Het acteerwerk is ook heel goed. Ondanks hun slechte relatie geven Welles en Hayworth allebei een fatsoenlijke voorstelling <0xE2><0x80><0x93> hun interacties zijn alleen een beetje gebrekkig. Maar alle anderen zijn fantastisch en heerlijk om naar te kijken, vooral Everett Sloane en Glenn Anders. 'The Lady from Shanghai' heeft natuurlijk zijn problemen, maar het is de moeite waard om naar te kijken, alleen al om een van de meesters van de film op zijn best te zien.
"The Lady from Shanghai" is well known as one of Hollywood's most troubled productions. Welles' original cut was taken away by the producers and cut to ribbons. This made the already muddled mystery story even more difficult to keep track of. They post dubbed a good amount of his dialog because of the density of the Irish accent, and the dubbing is all too apparent and poorly done. Most disastrous of all, Welles and his on screen and real life leading lady Rita Hayworth were falling apart in their relationship, and their tumultuous chemistry comes through on screen.<br /><br />Fortunately, this is all overcome by just how fantastic Orson Welles' direction is. He makes the film incredibly stylish and atmospheric - every scene just seems to be breathing down your back from the screen. Also, the characters and scenes are so bizarre they border on dreamlike and surreal. This sense of weirdness elevates scenes that are often found in these films, such as the courtroom sequences in the middle. I typically find courtroom dramas a bore, but Welles' direction and quirky touches make them just as fascinating as everything else. The ending at the carnival reminds one of David Lynch almost.<br /><br />The acting here is also very good. Despite their failing relationship, Welles and Hayworth both give decent performances - their interactions however are just a bit lacking. Everyone else is superb and delightful to watch though, especially Everett Sloane and Glenn Anders. "The Lady from Shanghai" obviously has its problems, but its worth watching just to see one of cinema's masters at his finest. (8/10)