Margret Laurence was waarschijnlijk niet van plan om een van haar romans te laten verfilmen, laat staan de Steen-engel. Hagar was als personage iemand die voortdurend de sociale norm uitdaagde (gainsay, wie waagt het?) en uiteindelijk bijna haar menselijkheid opofferde. De symbolen in het boek (de Steen-engel, de Zilveren Draad, enzovoort, enzovoort) zijn voortdurende herinneringen aan deze strijd tussen oud en nieuw, en aan de slachting (bij wijze van spreken) die zich daarbij afspeelde.<br />Hoewel de film redelijk trouw is aan de plot van het boek (maar het is niet echt een soort plot, hè?), denk ik dat het de bedoeling niet was om de sfeer van de film te vangen. Hagar's opstandigheid (omdat ze opstandig was) was er niet. Bram had veel grover kunnen zijn dan hij was geportretteerd, en Hagar's vader had veel 'traditioneler' kunnen zijn, zogezegd. Als de filmmaker op sterkere beelden had aangedrongen, zou de film de strekking rechtstreeks naar huis hebben gebracht.<br />Waarom zouden we in dezelfde trant mobiele telefoons, biologische producten en andere moderniseringen zien? Proberen we punten te scoren om punten te scoren (bijvoorbeeld de islamitische vriendin en de inheemse bevolking). Hagar en co. zijn in het boek allesbehalve politiek correct, dus waarom zouden we dat in de filmversie zien? Modernisering mag dan een excuus zijn voor een lowbudgetoperatie, maar dat als excuus gebruiken om subliminale, politiek correcte boodschappen te sturen die totaal irrelevant zijn voor de roman (en de film) lijkt me een klap onder de gordel.<br />Er is ook nog het publiek. Het lijkt erop dat we geconditioneerd zijn om verbitterde oude mensen als schattig en beminnelijk te zien. Waarom zouden we moeten lachen elke keer dat Hagar een woedeaanval heeft? Ik betwijfel of Magaret Laurence wilde dat haar lezers om Hagar zouden lachen, of met haar. Deze mensen zijn gefrustreerd en zitten vol angst, en het enige wat we doen is hen uitlachen. Ik denk niet dat het Hagar en andere mensen in haar situatie enig recht heeft gedaan.
Margret Laurence probably didn't intend on having any of her novels adopted for film, let alone the Stone Angel. Hagar, as a character, was one who constantly challenged the social norm (Gainsay who dare, anyone?), and ended up nearly sacrificing her humanity in the process. The symbols in the book (the Stone Angel, Silver Thread, etc, etc.) are constant reminders of this struggle of the old and new, and the carnage (so to speak) along the way.<br /><br />While the film is reasonably faithful to the plot of the book (but it isn't really a plot kind-of storytelling, is it?), I think it missed the point on capturing the spirit of the film. Hagar's defiance (for the sake of defiance) was not there. Bram could have been a lot more crude than portrayed, and Hagar's father could have been played more "traditionally", so to speak. If the filmmaker would insisted on stronger portrayals, the film would drive the point straight to home.<br /><br />Along the same vein, why should we see cell phones, organic produce, and other modernizations? Are we trying make some points for the sake of making some points (e.g., the Muslim girlfriend and the Native people). Hagar and co. are everything but politically correct in the book, so why should we see that in the film version. Modernization may be an excuse for a low-budget operation, but using that as an excuse to send subliminal politically-correct messages that are totally irrelevant to the novel (and the film) seems like throwing punches below the intellect.<br /><br />There is also the audience. It seems that we have been conditioned to see bitter old people as cute and lovable. Why should be laugh every time Hagar is at her tantrums? I doubt Magaret Laurence wanted her readers to laugh at, or with, Hagar. These people are frustrated and are full of angst, and all we do is to laugh at them. I don't think it did Hagar and other folks in her situation any justice.