De film speelt zich af in een middenklassebuurt in het denkbeeldige stadje Willard in de jaren vijftig van de twintigste eeuw, een duistere komedie met een luchtig tintje, met Amerikaanse obsessies als wapenmanie en geweld, materialisme en het bijhouden van de Joneses, angst voor anderen, slavernij, golf en het uit de weg ruimen van doden. Ja, het klinkt allemaal een beetje zwaar, maar geloof me, het is bijna zo licht als een veertje.<br />Zombies spelen een prominente rol tussen de personages. Cruciale vragen doen zich voor, zoals: wie zal een zombie worden (90 procent van de Willard-mensen kiest voor deze laatste weg, terwijl slechts 10 procent de voorkeur geeft aan een traditionele begrafenis)? Wie bezit hoeveel Zombies er als robots doen wat ze willen (ze zijn een teken van maatschappelijke status geworden)? En wat is het scala aan mogelijke relaties tussen de levenden en het soort gereïncarneerde doden?<br />Op de een of andere manier houdt regisseur Andrew Currie, die ook het levendige scenario (met Robert Chomiak en Dennis Heaton) heeft geschreven, dit onwaarschijnlijke materiaal anderhalf uur aan de gang zonder ook maar één keer te haperen bij gebrek aan een goede grap. Een geweldige cast helpt mee: Carrie-Anne Moss, Billy Connolly, Dylan Baker, Henry Czerny, Tim Blake Nelson, Mary Black en Sonja Bennett zijn de hoofdrollen, geholpen door de jonge K'Sun Ray als Timmy, het onschuldige kind met een goed hart dat zich als een eerlijke getuige van de waanzin van de volwassenen opstelt. (Hij heeft haar alleen in 'Memento' en 'The Matrix' gezien. Ik had geen idee dat mevrouw Moss zulke mooie komedianten had.)<br />Het productieontwerp en de muziek zijn exquise 50s, tot op de tee. Misschien is deze film niet voor iedereen. Het zal zeker een moeilijke film zijn om te winnen voor mijn jaarlijkse Bizarro Award. Maar intelligente komedies die van begin tot eind grappig blijven, behoren tot de moeilijkste prestaties bij het maken van een film. Voor mij is 'Fido' trouwens een giller! Mijn cijfers: 8,5/10 (A-) (Gezien op 30/07)
Set in a middle class neighborhood in the imaginary town of Willard in the 1950s, this dark comedy with a light touch toys with such American obsessions as gun mania and violence, materialism and keeping up with the Joneses, fear of others, slavery, golf, and the disposing of the dead. Yes, it all sounds a bit heavy, but trust me on this, it's nearly as light as a feather.<br /><br />Zombies are featured prominently among the characters. Crucial questions arise, such as: who will become a zombie (90% of the Willard folks choose this final path, while only 10% prefer a traditional funeral)? Who owns how many Zombies to do their bidding like robots (they've become a mark of social status)? And, what is the range of possible relationships that can be worked out between the living and the sort of reincarnated dead? <br /><br />Somehow, director Andrew Currie, who also co-wrote the lively screenplay (with Robert Chomiak and Dennis Heaton), keeps this improbable material percolating along for an hour and a half without once faltering for want of a good laugh. A super cast helps: Carrie-Anne Moss, Billy Connolly, Dylan Baker, Henry Czerny, Tim Blake Nelson, Mary Black and Sonja Bennett are the principals, aided by young K'Sun Ray as Timmy, the innocent kid with a good heart who acts as fair witness to all the lunacy of the grownups. (Having seen her only in "Memento" and "The Matrix," I had no idea that Ms. Moss had such fine comedienne chops.) <br /><br />The production design and music are exquisitely 50s, to a tee. Maybe this one isn't for everybody. It surely will be a hard film to beat for my annual Bizarro Award. But intelligent comedies that stay funny from start to finish are among the hardest won achievements in movie-making. For me anyway, "Fido" is a hoot! My grades: 8.5/10 (A-) (Seen on 01/30/07)