Ik heb dit een paar dagen geleden gezien, dus de details worden wazig. De film is opgenomen met handcamera's, en er is veel van gemaakt in de tijd dat hij oorspronkelijk werd uitgebracht, omdat we niet veel studiofoto's op deze manier hadden gemaakt. Ik heb het gevoel dat dit meer een truc was dan iets anders, bedoeld om het publiek te laten denken dat wat we op het scherm zien niet alle compromissen heeft gehad die bij een groot budget horen, en dus 'echter' is. Maar wat we hier hebben is...' Het was niet veel meer dan een niet-zo-goede scheur in de eerste helft van Full Metal Jacket, dus iedereen die dat heeft gezien, of een van de andere scheuringen daarvan, weet wat hem te wachten staat.<br />Het grootste probleem dat ik had, waren de stereotiepe personages, met de slungelige softies die niet wisten wat ze moesten doen, de zangers in close harmony, Ebonics die zwarte gozers opjutten, wereldvermoeiende sergeants, verbitterde en gestoorde psychopaten et cetera... allemaal in situaties geplaatst die op elk willekeurig moment voor de meeste wrijving en spanning zouden zorgen. Misschien was dit met opzet om de stompzinnigheid en het onrecht van de situatie te benadrukken, misschien was het luiheid, of misschien was het gewoon een commissie die probeerde het grootste publiek te bereiken, het enige wat ik weet is dat het irritant was. Een nieuw aspect was de mengeling van vrijwilligers en dienstplichtigen (waar normaal alle personages in de situatie gedwongen zouden zijn) hoewel alleen de scènes tussen de twee hoofdpersonen er echt veel werk van maken. Dit schijnt de belangrijkste spil van de plot te zijn, waarbij de vrijwilligers tot bezinning komen en de dienstplichtigen een gevoel van plicht en eigenwaarde krijgen, maar het gebeurt allemaal op een nogal geforceerde en weinig subtiele manier. Het andere grote probleem dat ik had was hoe alle personages (met uitzondering van de psychopaten en de echte softies) zouden reageren op elk onvermijdelijk conflict met aanvankelijke agressie en dreigementen van geweld, geconfronteerd met Farrells alomtegenwoordige stoïcisme, onmiddellijk terugkrabbelen en een en al redelijkheid en diplomatie zijn.<br />Als ik een pluspunt moest vinden, zou dat het optreden van de twee hoofdpersonen zijn, dat sterk en heel overtuigend was, hoewel dat niet zo moeilijk was gezien het formulerende karakter van de personages.<br />In mijn verbeelding werd Bozz Zeke na zijn Tour of Duty, en ik durf te wedden dat 4 afleveringen daarvan leuker zouden zijn om naar te kijken.
I watched this a few days ago, so details are getting hazy. The film is shot on hand-held cameras, and a lot was made of this at the time it was released originally, since we hadn't had many studio pictures made in this way. I can't help but feel this was more of a gimmick than anything, designed to make the audience think that what we are seeing on the screen hasn't had all the compromises that come with a big budget, and so was more "real". However what we have here isn't much more than a not-as-good rip off of the first half of Full Metal Jacket, so anyone who has seen that, or any one of the other rip offs there of, will know what to expect.<br /><br />The main problem I had was the stereotyped characters, with the weedy soft kids out of their depth, close harmony singing, Ebonics spouting black dudes, world weary sergeants, bitter and twisted psychos etc etc... all being put into the sorts of situations that would provide the most friction and tension at any given time. Maybe this was intentional to highlight the stupidity and injustice of the situation, maybe it was laziness, or maybe it was just a committee trying to appeal to the biggest audience, all I know is it was annoying. One novel thing was the mixture of volunteers and draftees (where normally all the characters would have been forced into the situation,) although only the scenes between the two main characters really make much play of it. This seems to be the main pivot of the plot, with the volunteers coming to their senses and the draftees gaining a sense of duty and self worth, but its all done in a rather forced and unsubtle way. The other big bug I had was how all the characters (with the exception of the psychos and the real softies) would react to each inevitable conflict with at first aggression and threats of violence, faced with Farrell's ubiquitous stoicism, immediately back down and be all reasonable and diplomatic.<br /><br />I guess if I had to find a plus it would be the acting from the two leads, which was strong and very convincing, tho considering the formulaic nature of the characters, this wasn't too hard.<br /><br />In my imagination, Bozz grew up to be Zeke off Tour of Duty, and for my money, 4 episodes of that would be more fun to watch.