Afgezien van zijn 'Tarzan'-serie heeft de veelzijdige Edgar Rice Burroughs nog veel meer boeken geschreven, hoewel er, afgezien van het populaire 'At the Earth's Kerne', maar weinig van zijn boeken zijn gefilmd. Een uitzondering is de roman 'The Lad and the Lion', die in 1936 als 'The Lion Man' op het witte doek werd gebracht, een overdreven praatzieke, statische, ouwe-jongens-krentenbroodachtige, traag bewegende en nogal saaie film, ondanks het feit dat hij op echte woestijnlocaties werd opgenomen. Eigenlijk is 'film' het verkeerde woord. Het verhaal beweegt zich niet, maar verloopt met een slakkengang in een abrupte reeks schokken. Zo krijgen minstens vijf personages uitgebreide openingsscènes en verdwijnen dan gewoon. Nog frustrerender voor de enthousiaste filmfan zijn de personages die een bepaalde indruk maken (zoals het meisje dat Hall bedwelmt met gedrogeerde wijn), maar die worden opgevoerd door spelers die niet in de film voorkomen! De acteurs die wel in de film voorkomen, komen meestal slechter uit de verf dan de onbekenden. Een uitzondering is de Australische actrice Finis Barton, die een goed beeld geeft van het ontvoerde haremmeisje dat de jonge Meesterfee redt. Toegegeven, de meeste spelers worden opgezadeld met de afgrijselijke dialogen van koning Jacobus, die je moet horen om ze te geloven! Maar de manier om dit soort onzin te spelen, is tongue-in-cheek, een strategie die bij geen enkele speler in de lijst van spelers zonder talent lijkt te zijn opgekomen. Misschien heeft regisseur J.P. Hoe dan ook, het is triest om te zien dat de lieftallige Kathleen Burke gedwongen is om te ruilen met mannen als Richard Carlyle (haar vader) en Jon Hall (haar aanbidder). Toegegeven, Mr. Hall brengt zijn teksten met net iets meer overtuiging dan Mr. Carlyle, maar dat is geen aanbeveling.
In addition to his "Tarzan" series, the prolific Edgar Rice Burroughs did write many other books, although, aside from the popular "At the Earth's Core", few of these have been filmed. One exception is the novel entitled "The Lad and the Lion", brought to the screen as "The Lion Man" (1936), an over-talkative, static, old-hat, slow-moving and rather dull movie, despite being filmed on real desert locations. Actually "movie" is the wrong word. The narrative doesn't move but proceeds at a snail's pace in an abrupt series of jerks. For instance, at least five characters are given elaborate opening scenes and then just disappear. Even more frustrating for the keen movie fan, are the characters who make an impression of sorts (like the lass who plies Hall with drugged wine) but are enacted by players who are not credited! The credited thespians generally come off worse than the unknowns. One exception is Australian actress Finis Barton who gives a good account of the kidnapped harem girl who rescues young Master Fairy. Admittedly, most of the cast are saddled with atrocious King James dialogue which has to be heard to be believed! But the way to play this rubbish is tongue-in-cheek, a stratagem which does not seem to have occurred to a single one of the film's roster of no-talent players. Maybe director J.P. McCarthy scotched that idea. Anyway, it's sad to see the lovely Kathleen Burke forced to trade lines with the likes of Richard Carlyle (her dad) and Jon Hall (her suitor). Admittedly, Mr Hall delivers his lines with marginally more conviction than Mr Carlyle, but that is no recommendation.