Deze film hinkt van het ene toegeeflijke moment naar het andere en belooft zich te ontwikkelen tot iets wat de moeite waard is om naar te kijken. Maar dat doet hij niet. Hij is vlak, zelfbewust, fantasieloos en saai.<br />Een reeks vaste beelden en decors maakt geen film, maar een kalender. Dit soort meelijwekkende socialistische pseudo-drama-documentaire ('Het is waar dat het echt is gebeurd') is niet alleen niet onderhoudend, maar ook niet overtuigend, en functioneert dus niet eens als sociale geschiedenis. Clichés, vermengd met slecht acteerwerk, maken dit een film die heel moeilijk af te maken is, en de amusementsfactor slijt vrij snel. De personages zijn ééndimensionaal en ontwikkelen zich nooit tot de mate die je voor ze voelt. Het ego van de regisseur is het grootste personage in deze film.
This film limps from self indulgent moment to self indulgent moment, promising to develop into something worth hanging on for. But it doesn't. It's flat, self conscious, unimaginative and tedious.<br /><br />A series of set images and backdrops don't make a film, they make a calendar. This kind of pitiful socialist pseudo drama documentary ("It's TRUE it REALLY happened") not only fails to entertain, it fails to convince, so it doesn't even function as social history. Clichés co-mingled with bad acting make this a film very difficult to finish, the amusement factor wearing off fairly quickly. The characters are one dimensional, never developing to the extent that one feels for them. The director's ego is the largest character in this film.