Van de acteur en onafhankelijk schrijver/regisseur John Cassavetes krijgt de kijker een blik op een arbeidersgezin met een geestelijke instabiliteit. De echtgenoot, Nick (gespeeld door Peter Falk) is een blauwe boordwerker die moeite heeft om zijn vrouw, Mabel (gespeeld door Gena Rowlands) de aandacht te geven die ze verdient. Vanaf het begin van de film is duidelijk dat Mabel heel grillig en vreemd is, maar een paar minuten later is het duidelijk dat ze veel meer is dan dat. Gek. Gek. Uit haar dak. Nick doet zijn uiterste best om dit voor zijn collega's verborgen te houden, en als ze een bijzonder vreemd incident heeft tijdens het eten, vraagt hij haar of ze... ' 'Het komt wel goed,' zegt hij, alsof hij Mabels ziekte probeert te ontkennen. 'Van daaraf draait haar probleem alleen maar in een kringetje rond.'<br />Ik heb wel wat problemen met deze film gevonden. Ik denk dat die problemen voornamelijk in het verhaal zaten, en in de manier waarop sommige personages zich tegen het einde gedroegen. Mabel heeft zich laten opnemen omdat ze, om eerlijk te zijn, gestoord is. En dan, zes maanden later, staat ze op het punt om uit het ziekenhuis te komen en geeft haar man een feestje om haar terug te verwelkomen. In het begin van de film doet hij nooit iets stoms. Waarom zou hij al die mensen, van wie sommigen vreemden voor Mabel zijn, bij hem thuis uitnodigen als zijn vrouw er zo slecht aan toe is? Het is gewoon belachelijk. Later, als Mabel weer thuis is, is Mabels vader woedend op Nick en schreeuwt hij zo hard hij kan dat hij geen spaghetti wil eten. Zijn dochter is net terug van een revalidatie van zes maanden, en hij wil haar alleen maar rustig houden en dan gaat hij als een gek tekeer over spaghetti? Een paar minuten later in de film neemt Nick Mabel mee naar het trappenhuis en dwingt hij haar om de dingen te doen die ze deed toen ze geestelijk labiel was: rare geluiden en gebaren maken. Heeft hij haar daar niet naartoe gestuurd om haar beter te maken en niet om die dingen te doen? Er waren nog een aantal andere scènes die hierna plaatsvonden, maar het zou zinloos zijn om die nader te bekijken. Ik denk dat ik gewoon een ernstig probleem had met de beslissing van Cassavetes om zijn personages op die manier te laten acteren. Het sloeg gewoon nergens op.<br />Maar hoewel ik problemen had met het einde van de film, was er één aspect dat het goedmaakte: het acteerwerk. Gena Rowlands speelde een verbazingwekkend gekke vrouw. Er waren momenten dat ik vergat dat ze acteerde, waarop ik zo opging in haar wilde gebaren en haar gekke gepraat dat ik eigenlijk bang voor haar was. Ze was verbazingwekkend overtuigend en intens. Maar ik was ook onder de indruk van de rest van Mabels familie. Peter Falk speelde een heel vreemde rol, en ik dacht bijna dat hij zelf gek was geworden door de onhandige manier waarop hij met zijn kinderen omging, met zijn werk en vooral met de situatie met zijn vrouw. Meestal kan ik kinderen niet waarderen. Maar de jonge mensen die in deze film de kinderen van Nick en Mabel speelden, waren fenomenaal. Het voelde echt alsof het Mabels kinderen waren, omdat ze zo aan haar gehecht leken en haar zo interessant hielpen met haar probleem. Ik denk dat hun optredens deze film bijeenhielden, en zonder hen zou de film minder realistisch en minder intens zijn geweest.<br />Over het algemeen was ik niet onder de indruk van deze film. Het verhaal was warrig en onduidelijk, en de personages gedroegen zich op een manier waardoor ik me afvroeg wie er niet krankzinnig was in de film. Het enige wat de film redde, waren de briljante hoofdrollen van de Longhetti-familie. Hun realistische dialogen en krachtige acteerwerk hielden de film bij elkaar, en dat is waarschijnlijk de enige reden dat de film ooit iets heeft opgeleverd.
From actor and independent writer/director John Cassavetes, A Woman Under the Influence gives the viewer a look at a working class family with a problem of mental instability. The husband, Nick (played by Peter Falk) is a blue collar worker who has trouble showing his wife, Mabel (played by Gena Rowlands) the amount of attention that she deserves. From the onset of the film, it is obvious that Mabel is very quirky and strange, but only a few minutes later it is clear that she is much more than that. Crazy. Bonkers. Out of her damn mind. Nick tries his hardest to hide this from his co-workers, and after she has a particularly strange incident at dinner, he asks her if she'll be okay, as if he's trying to deny Mabel's illness. Her problem only spirals from there.<br /><br />I did find some particular problems with this film. I guess these problems were mostly present in the story, and the way some of the character acted toward the end. Mabel has been committed, because, frankly, she's nuts. Then, six months later, she's ready to come out of the hospital, and her husband throws a party to welcome her back. He never acts stupid in the beginning of the movie. Why would he invite all these people, some of them strangers to Mabel, over to his house when his wife is in such a fragile state? It's simply idiotic. Later, after Mabel comes in the house, Mabel's father has a huge outburst at Nick, screaming at the top of his lungs about not wanting to eat spaghetti. His daughter has just gotten back from six months of rehabilitation, and the thing you want to do is keep her calm, and he goes nuts over spaghetti? A few minutes later in the film, Nick brings Mabel into the stairwell and forces her to do the things she did when she was mentally unstable; make her weird noises and gestures. Didn't he send her there to make her better and not do those things? There were various other parts that occurred after this, but it would just be redundant to look at them in more detail. I guess I just had a serious problem with the decision by Cassavetes to have his characters act in this way. It simply didn't make sense.<br /><br />However, although I had problems with the ending of the film, there was one aspect that really redeemed it; the acting. Gena Rowlands played an amazing crazy woman. There were times when I forgot she was acting, where I got so caught up in her wild gesticulations and crazy talk that I was actually scared of her. She was amazingly convincing and intense. However, I was also impressed by the rest of Mabel's family. Peter Falk played a very strange character, and I almost thought he was crazy himself, because of the awkward way he handled his children, his job, and especially the situation with his wife. I also usually don't appreciate child actors. But the young people who played Nick and Mabel's children in this film were phenomenal. It really felt like they were Mabel's children, because they seemed so attached to her and were so interesting in helping her with her problem. I think their performances are one of the things that kept this film together, and without them it would have made the film less realistic and less intense.<br /><br />In general I wasn't impressed by this film. The story was jumbled and unclear, and the characters acted in ways that made me wonder who wasn't insane in the movie. The only saving grace were brilliant lead acting roles of the Longhetti family. Their realistic dialogue and powerful acting kept the film together, and are probably the only reason the film has ever amounted to anything.