Onlangs hadden een vriendin en ik het over educatieve en ethische invloeden van onze jeugd in de jaren vijftig versus die van nu. Ze noemde Samuel Taylor Coleridge, die in 1798 _The Rime of The Ancient Mariner_ schreef. Op de middelbare school en tijdens colleges Engelse literatuur hadden we allebei delen van het epische gedicht moeten opzeggen. Mijn vriendin zei: 'De boodschappen van het gedicht zouden zelfs binnen de huidige context metafysisch genoemd kunnen worden.'<br />We probeerden het op te zeggen en herinnerden ons er alleen stukjes en beetjes van. (Ik kan me Dr. Seuss maar moeilijk herinneren.) Ik zei dat ik twee exemplaren van het gedicht zou laten maken zodat we het allebei konden lezen. Dat was geen probleem, maar ik was heel verbaasd toen bleek dat er een film van was gemaakt. We verheugden ons op het kijken naar de film om te zien hoe hij was geïnterpreteerd. Per slot van rekening is _The Rime of the Ancient Mariner_ niet bepaald een luchtige lectuur. Nadat we allebei het gedicht hadden gelezen, keken we samen naar de film.<br />We vonden de film een opmerkelijke prestatie, vooral als je bedacht dat hij in de jaren zeventig was gemaakt, vóór de computers, vóór het zogenaamde 'Ken Burns-effect', en vóór de special effects die te vaak een gebrek aan substantie begonnen te compenseren. Vooral opmerkelijk zijn de 19e en 20e-eeuwse illustraties, geselecteerd uit'minder bekende kunstenaars', zoals Willy Pogany, de eerste Hollywood-ontwerper. <br />De film wordt verteld door Sir Michael Redgrave, die het gedicht als schoolmeester onderwees en er door trouw te blijven aan het gedicht een toon van gezag en geloofwaardigheid aan toevoegde.<br />Het meesterschap ligt in de lagen van subtiele boodschappen die worden overgebracht zonder 'instructies', of die een benauwend en duidelijk moraliteitsverhaal worden. We vonden het zo'n verfrissende verandering ten opzichte van 'in je gezicht' en 'ze een draai om hun oren geven'. De moraliteitsboodschappen van vandaag zijn in de film meestal tweedimensionaal: extreem geweld, moord en doodslag markeren het slechte. Het slechte is echt, echt slecht, en het goede is superheld. Het is alsof het menselijk karakter geen nuances kent. The Rime of The Ancient Mariner is een viering van het individu, van het karakter, van de waardering voor het vieren van alles wat het leven te bieden heeft, binnen de bredere context van de mensheid, d.w.z. het vermogen van de mens om aan anderen te geven.<br />Toen we trots op onszelf waren dat we dit 'onbekende' juweel hadden gevonden, kwamen we erachter dat het vijf van de zes keer bij internationale filmfestivals in de categorie 'naam' de prijs voor de beste film had gewonnen. Een andere verrassing was dat we erachter kwamen dat de regisseur van de film, Raul daSilva, een erkende autoriteit is op het gebied van vroege animatie en dat hij zes prijzenwinnende boeken over film heeft geschreven.<br />Deze film' De boodschap van Coleridge is vandaag de dag nog net zo relevant, zo niet relevanter, dan toen Coleridge het oorspronkelijke epische gedicht schreef en Raul daSilva het voor de film vertaalde. Als ik nog steeds lesgaf op de middelbare school, wat ik vijf jaar lang heb gedaan, zou ik dit gedicht pakken en aan al mijn leerlingen laten zien. Er zit een zekere rijkdom in die natuurlijk leidt tot een discussie over de grote en belangrijke kwesties waarmee we allemaal geconfronteerd worden, of het nu in 1798, 1978 of vandaag is <0xE2><0x80><0x93> zolang de mensheid maar een spirituele component heeft.<br />Zeer aanbevolen.
Recently, a friend and I were discussing educational and ethical influences when we were growing up in the 1950's versus today. She mentioned Samuel Taylor Coleridge, who, in 1798, wrote The Rime of The Ancient Mariner. Both of us had been required to recite parts of the epic poem in high school and in English Literature courses in college. My friend said, "Its messages even might be called metaphysical within today's context." <br /><br />We tried reciting it and only remembered bits and pieces. (I have problems remembering Dr. Seuss.) I said I'd get two copies of the poem so each could read it. That was easy enough, but I was extremely surprised to find it had been made into a film. We looked forward to watching the film to see how it had been interpreted. After all, The Rime of the Ancient Mariner isn't exactly light reading. After each had read the poem, we watched the film together.<br /><br />We considered the film a remarkable achievement, especially considering it was made in the 1970's, before computers, before the so-called "Ken Burns effect," and before special effects too often began compensating for a lack of substance. Particularly noteworthy are the 19th and 20th century illustrations culled from "lesser known artists," such as Willy Pogany, the early Hollywood designer. <br /><br />The film is narrated by Sir Michael Redgrave, whom had taught the poem when he was a schoolmaster, adding a tone of authority and credibility in remaining true to the poem. <br /><br />Its mastery is in the layers of subtle messages, conveyed without "instructing," or becoming an oppressive and obvious morality tale. We found it such a refreshing change from today's 'in your face' and 'clobber them over the head' mentality. Most of today's morality messages in film are two-dimensional: extreme violence, murder and mayhem mark the bad. The bad are really, really, bad, and good are super heroes. It is as if human character lacked any nuance. The Rime of The Ancient Mariner is a celebration of the individual, of character, of an appreciation for celebrating all the richness life has to offer, within the larger context of humanity, i.e., man's capacity to give to others. <br /><br />Proud of ourselves for having found this "unknown" gem, we then learned it had won the top award in its category five out of six times at "name" international film festivals. Another surprise was learning the film's director, Raul daSilva, is a recognized authority on early animation, and authored six award winning books about film. <br /><br />This film's message is just as relevant today, if not more so, than when Coleridge penned the original epic poem and when Raul daSilva translated it to film. If I still was teaching high school, which I did for five years, I'd grab this one and show it to all my students. There's a level of richness here that naturally leads to discussion about the big and important issues all of us face, whether in 1798, 1978, or today--in fact, as long as humanity has a spiritual component.<br /><br />Highly recommended.