Gevoelige film mist genialiteit en, tot op zekere hoogte, een verhaalstructuur, maar is niettemin voortreffelijk gefilmd en uitgevoerd. Maar over het punt van de verhaalstructuur valt te twisten. Hoewel hij de indruk wekt dat hij in de laatste scènes de losse eindjes netjes aan elkaar knoopt en zijn gedachten verbindt met wat de moderne kijker zou kunnen omschrijven als een'verhaal', ben ik sceptisch over de vraag of dit gevoel een'verhaalstructuur' nodig heeft die duidelijk en waarneembaar is. Hij zal onvermijdelijk worden vergeleken met SOMERSAULT in die zin dat de hoofdpersoon (ik weet niet zeker of dat het juiste woord is!) een jonge en erg jong uitziende vrouw is wier pas ontdekte seksualiteit haar zowel in de war brengt als krachtig maakt <0xE2><0x80><0x93> hoewel de film van Cate Shortland dat aspect natuurlijk beter benadert. Maar terwijl de mogelijkheid bestaat dat roekeloze kijkers deze film als een cliché zullen afdoen, is _PEACHES_ in sommige opzichten veel ambitieuzer dan _SOMERSAULT_. Misschien komt het daar niet helemaal tot zijn recht. Het is in elk geval heel anders dan Monahans eerste film <0xE2><0x80><0x93> _THE INTERVIEW!_ Ik weet niet precies hoe de seksscènes tussen Weaving en Lung bijdroegen aan het verhaal. Wie weet <0xE2><0x80><0x93> misschien deden ze dat wel. Ze ramden in elk geval de gecompromitteerde en gebrekkige aard van Weavings karakter <0xE2><0x80><0x93> hoewel ik persoonlijk denk dat dit bereikt werd zonder dat deze scènes nodig waren. Ik weet niet meer precies hoe onderscheidend deze 'categorieën' zijn, of zelfs of we dat onderscheid wel moeten maken. Hoe dan ook, ik denk dat er genoeg lagen in de film zitten om hem te onderscheiden van Hallmark-initiatieven. Aan de andere kant is de structuur van de film heel formeel, en de inhoud is nauwelijks een uitdaging, althans niet in de zin van SOMERSAULT, TOM WHITE, DRIE DOLLARS, DE ILLUSTRATED FAMILY DOCTOR, LOYALITEIT EN MENSELIJKHEID. De vertolkingen zijn allemaal goed, maar ik realiseerde me dat ik vooral van de film genoot omdat hij paste in het 'Australisch'-genre, zonder er noodzakelijkerwijs iets aan toe te voegen... en ik kan begrijpen dat dit een vrij goede reden kan zijn voor iemand anders om het NIET LEUK TE vinden! Inderdaad, pas toen Lung in haar Vietnamese gewaad de kamer binnenkomt, begint de film echt een vuist te maken. Maar dat brengt ons in een ander debat <0xE2><0x80><0x93> _moeten_ we verwachten dat een film ons de hele tijd uitdaagt? Zeker, ik geniet ervan uitgedaagd te worden door een film (of een boek, of andere mensen), maar is er geen plaats meer voor wat gewoon een mooi verhaal is?<br />Ik heb mijn eerste bericht over deze film niet gewist, omdat ik me maar al te goed bewust ben van de Orwelliaanse boventonen van zo'n handeling. Maar ik zou mijn aanvankelijke score van een 8 laten zakken naar misschien een 6,5.<br />Wat de nominaties voor AFI'S Beste Film betreft, mijn stemmen gaan uit naar DE MENSELIJKE AANTREKKING, DRIE DOLLAR en OPEN ALLES <0xE2><0x80><0x93> en ik vind dat Open ALLES moet winnen.
Sensitive film does lack brilliance and, to some degree, narrative structure, but is nevertheless superbly shot and performed. However, the narrative structure point is debatable. While it gives the impression of tying off loose ends nicely in the final scenes, and connects its thoughts with what might be described by the modern viewer as a "story", I'm sceptical as to whether this feel *needs* a "narrative structure" that is definite and detectable. Inevitably, it will be compared with SOMERSAULT in that its central protagonist (I'm not sure that's the correct word!) is a young, and very young-looking, woman, whose newly discovered sexuality both confuses and empowers her - although of course Cate Shortland's film tackles this aspect better. But while the possibility exists for reckless viewers to dismiss this film as a cliché, PEACHES is, in some ways, much more ambitious than SOMERSAULT. Perhaps that's where it doesn't quite make it. It's certainly very different to Monahan's first feature - THE INTERVIEW! I'm not quite sure how the sex scenes between Weaving and Lung added to the story. Who knows - maybe they did. They certainly rammed home the compromised and flawed nature of Weaving's character - although I personally think this was achieved without the need for these scenes.<br /><br />*****JUST SAW THE FILM AGAIN*********<br /><br />On a second viewing, I can see how some would dismiss it as a telemovie dressed up as a feature. But I'm not sure how distinct these 'categories' are anymore, or even if we should be making that distinction. In any case, I do think there are enough layers in the film to distinguish it from Hallmark efforts. On the other hand, the film's structure is very formal, and its content is hardly challenging,at least in the way SOMERSAULT, TOM WHITE, THREE DOLLARS, THE ILLUSTRATED FAMILY DOCTOR, LOOK BOTH WAYS and THE HUMAN TOUCH are. The performances are all good, but I did come to the realisation that the main reason I was enjoying the film was because it fit the "Australian" genre, without necessarily adding anything...and I can understand that this can be a fairly good reason for another person *NOT* to like it! Indeed, it wasn't until Lung enters the room in her Vietnamese dress that the film really begins to pack a punch. But that leads us into another debate - *should* we expect that a film must challenge us all the time? Certainly I enjoy being challenged by a film (or a book, or other people), but is there no room anymore for what is simply a nice story?<br /><br />I haven't deleted my initial post on this film, because I'm all too aware of the Orwellian overtones of such an act. But I would downgrade my initial rating from an 8 to perhaps a 6.5.<br /><br />As for nominations for AFI Best Film, my votes go to THE HUMAN TOUCH, THREE DOLLARS and LOOK BOTH WAYS - and I think LOOK BOTH WAYS should win.