In 1955 maakten de Britten een komedie die Simon and Laura heette, met Peter Finch en de briljante Kay Kendall. Tot op de dag van vandaag is het een van de beste voorbeelden van de Britse komedie, en in het bijzonder van de populariteit van televisiecomedy's. Het was, en is nog steeds, een uitstekend voorbeeld van de cinema naar eigen voorbeeld.<br />Ook Soapdish, een film waar ik pas een paar avonden geleden voor het eerst over hoorde toen ik hem op de late televisie zag. Ik was eerst een beetje sceptisch, gewoon omdat komedie zo moeilijk is om goed te doen, zoals je weet.<br />Maar ik was aangenaam verrast en dolblij toen ik een heel slimme satire op de Amerikaanse televisie zag. Het is een hele tijd geleden dat ik zo hartelijk heb gelachen. Dus als je van satire houdt, kan ik je aanbevelen om het te zien.<br />De hoofdrolspelers Sally Field, Kevin Kline, Robert Downey en Cathy Moriarty leveren eenvoudigweg uitstekend werk en laten zien hoe krengerig en oppervlakkig het acteursvak is. Terwijl ik ernaar keek, bleef ik bij mezelf denken: hoeveel van die krengerigheid gaat over in het echte leven? Dat wil zeggen, als acteurs ooit een echt leven hebben? Zoals je waarschijnlijk wel weet, was Peter Sellers bijvoorbeeld berucht om het feit dat hij zijn ware persoonlijkheid verborg achter een veelheid van personages, zodat niemand de echte persoon echt kende. Dus terwijl ik naar Sally Field keek, die Celeste Talbot speelde, dacht ik weer aan die eerdere Britse film met Kay Kendall die Laura speelde, een personage in een tv-serie tegenover Peter Finch...<br />Is het een wonder dat sommige acteurs een zenuwinzinking krijgen? En dat gevoel kreeg vorm toen Celeste eindelijk de confrontatie aanging met haar dochter (Lori, gespeeld door Elizabeth Shue) en in een emotioneel moment de fictieve zinnen herhaalde die ze had gebruikt in een eerdere aflevering van haar soapserie, toen ze de confrontatie aanging met haar fictieve dochter in die serie! Ben je in de war? Nou, het is niet allemaal zo, maar de dialoog is verbluffend origineel, komedie, krengerig, boos, verdorven, dubbelhartig en zelfs... liefde.<br />Het verhaal?<br />Het verhaal? Nou, er zitten veel verhalen in deze film, allemaal met elkaar verweven, en aan het eind komen ze allemaal samen (natuurlijk <0xE2><0x80><0x93> maar niet als een Robert Altman-film, oké!) en niet allemaal worden ze uiteindelijk opgelost. Zo is het leven toch niet? Het tempo is bijna koortsachtig, en je moet echt goed kijken en luisteren om alle grappen en grollen en subtiele grapjes op te vangen. Breng de 97 minuten van je leven door en kijk ernaar; je zult geen spijt hebben van het tijdsgebruik.<br />De rest van de cast doet het allemaal goed, hoewel ik nooit veel heb opgestoken van Whoopi Goldberg. Misschien zijn de grappigste gesprekken die tussen Robert Downey en Cathy Moriarty, en ik durf te wedden dat die laatste zoveel scènes van anderen steelt dat ze mijn stem krijgt als de uitmuntende speler. Ik maak geen grapje, ze geeft de term 'teef' een heel nieuw gezicht.
Way back in 1955, the British made a comedy called Simon and Laura, with Peter Finch and the brilliant Kay Kendall. To this day, it stands as one of the finest examples of British comedy and, more particularly, about how television sitcoms become so popular. It was, and is, an excellent example also of self-referential cinema.<br /><br />So also Soapdish, a film I'd never heard about until a few nights ago when I caught it on late TV. I was a bit dubious at first simply because comedy is so difficult to do well, as you know.<br /><br />However, I was pleasantly surprised and delighted to watch a very clever satire about daytime American TV. In fact, it's been a while since I laughed so heartily. So, if you like satire, I'd recommend you see it.<br /><br />The main actors  Sally Field, Kevin Kline, Robert Downey and Cathy Moriarty  quite simply do an excellent job, revealing just how bitchy and shallow the business of acting is. As I watched it, I kept thinking to myself: just how much of this bitchiness carries over into real life? That is, if actors ever do have a real life? As you probably know, Peter Sellers, for example, was notorious for hiding his true persona behind a multitude of characters, so that nobody really knew the real person. So, as I watched Sally Field playing Celeste Talbot playing Maggie, I thought again about that earlier British film with Kay Kendall playing Laura playing a character in a TV sitcom opposite Peter Finch...<br /><br />Is it any wonder that some actors have nervous breakdowns? And that feeling was crystallized when Celeste finally confronts her daughter (Lori, played by Elizabeth Shue) and, in an emotional moment, repeats the fictional lines she'd used, on a prior episode of her daytime soap, when confronting her fictional daughter in that show! Are you confused? Well, it's not all like that, but the dialog is stunning for originality, comedy, bitchiness, anger, depravity, duplicity, and even...love.<br /><br />The story? Well, there are many stories in this film, all interwoven, and which all come together at the end (of course  but not like a Robert Altman film, okay!), and not all of them are resolved finally. Life's not like that anyway, right? The pace is almost frenetic, and you really do have to watch and listen carefully to catch all the sight gags and subtle jokes. Spend the 97 minutes from your life and watch it; you won't regret the time usage.<br /><br />The rest of the cast all perform well, although I've never taken much to Whoopi Goldberg. Perhaps the funniest exchanges are between Robert Downey and Cathy Moriarty and, for my money, the latter steals so many scenes from others, she gets my vote as the outstanding player. I kid you not, she gives the term bitch an entirely new face...