Ik ging naar de film in de hoop er het beste van te krijgen. Ik hou van oorlogsmusicals in het algemeen. Dick Powell en Lucille Ball deden het goed met hun rollen; de schrijvers gaven ze echter saaie dialogen. Het liefde-interesse tussen die twee kreeg geen echte groei; plotseling was het er. Ik had niet veel op met de muziek; het beste nummer was het fragment dat we van Spike Jones hoorden met 'Der F<0xC3><0xBC>hrer's Face'. Het enige volledige nummer dat Spike Jones deed had weinig van zijn grote muzikale komedie; nogal tam, zelfs met de aap. Bert Lahrs komedies waren eindeloos. Er waren rollen om van te genieten: Lucille Ball was een knappe vrouw, en er was een goede selectie van bijrollen die echt meer tijd op het witte doek verdienden.
I went into this movie hoping for the best. I like wartime musicals in general. Dick Powell and Lucille Ball did good jobs with their roles; however, the writers gave them boring dialog. The love-interest between the two of them was not given any real growth; just suddenly it was there. I did not think much of the music; the best number was the snippet we heard of Spike Jones with "Der Fuhrer's Face." The one complete number that Spike Jones did had little of his great musical comedy; pretty tame stuff,even with the monkey. Bert Lahr's comedy skits were interminable.<br /><br />There were parts to enjoy: Lucille Ball was quite a looker, and there was a good selection of bit players who really deserved more time on screen.