Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo emotioneel heb gereageerd op een optreden als dat van Justin Timberlake in 'Edison'. Ik werd zo emotioneel dat ik het wel kon uitschreeuwen van angst, het scherm kon vernietigen, de hopeloze kreten van nihilisme gemakkelijk kon accepteren. Timberlake is een verschrikkelijk slechte acteur; in feite is hem casten net zoiets als Andy Dick casten om de hoofdrol in 'Patton' te spelen, of Nathan Lane om Jezus te spelen. Maar daar gaat het bijna helemaal niet om.<br />Timberlake is gewoon een slechte acteur en hij zou in elke rol even slecht zijn. Ik had vroeger problemen met het acteertalent van Ben Affleck, maar in Timberlake lijkt Affleck op Sir Ian McKellen of Dame Judi Dench. Met zijn metroseksuele gelispel (lees: lithp), zijn jongensachtige blikken en emotionele uitdrukkingen die doen denken aan iets als 'De 25 Clichéuitdrukkingen voor Acteurs', vergiftigt hij het scherm waarop hij genadeloos wordt afgeschilderd, en hoe je het ook wendt of keert, ik koop zijn rol als amateur-journalist die voor de gerechtigheid een kruistocht is begonnen niet en zal die ook niet kopen. Die rol zal gewoon niet vliegen.<br />Maar Timberlake alleen is niet verantwoordelijk voor zijn mislukking. Regisseur David J. Burke geeft hem niet alleen de (in wezen) belangrijkste rol, maar neemt hem ook weg van Morgan Freeman, Kevin Spacey, John Heard, Dylan McDermott, Cary Elwes en (ik ben verbaasd dat hij zo goed was) LL Cool J. Ik kan me voorstellen dat je bijna fysiek moet lijden als je een aantal van deze acteurs met Timberlake ziet omgaan. Er zit natuurlijk ook een positieve kant aan: zodra een van deze acteurs zonder Justin in beeld komt, voelt dat als een dubbele opluchting. Een genoegen, zo je wilt. Freeman en Spacey mogen dan niet meer dan 10 minuten samen op het scherm te zien zijn, maar die 10 minuten zijn heerlijk in vergelijking met hun scènes met onze zogenaamde held. Dylan McDermott is ook een verademing.<br />Maar genoeg gekletst over Timberlake <0xE2><0x80><0x93> woorden zijn in dit specifieke geval niet genoeg om het te doen. 'Edison' is een heel, heel doorsnee corruptieverhaal. De plot varieert van clichés tot gewoon belachelijk. Maar ik heb wel bewondering voor de motivatie die erachter zit, die ik interpreteer als een eerbetoon aan films als 'Serpico'. of 'Donnie Brasco', of misschien zelfs 'Chinatown'. Begrijp me niet verkeerd <0xE2><0x80><0x93> 'Edison' bevindt zich niet eens in het kwadraat van deze films, maar ik kan mijn opschorting van ongeloof gebruiken om de reden van zijn bestaan te bewonderen, misschien wel om te rechtvaardigen dat ik hem zit uit te zitten.<br />Het script, op zich zelf, heeft een aantal verrassend slechte passages. Ja, er zitten een paar fatsoenlijke dialogen in, maar elk gesprek tussen Piper Perabo (die hier niets te zoeken heeft) en Timberlake lijkt rechtstreeks uit een aflevering van Dawson's Creek te zijn geplukt. Het is zo'n typische veel-te-realistische vertoning, laten-we-het-publiek-indruk-maken-met-hoe-goed-we-spreken (en falen). Deze dialoog, let wel, wordt op de verkeerde momenten onderbroken door geweldige muziek <0xE2><0x80><0x93> soms voelt het alsof 'Edison' 'Edison' wil veranderen in een muziekvideo, waarin de emotie van de scène niet wordt overgebracht door middel van acteren, maar precies door middel van de slecht gekozen muziek en de verschillende filmsnelheden (lees slow-motion).<br />Als ik erover nadenk, is 'Edison' een curiositeit. Er is beslist een cast voor nodig om een moord voor te doen, maar de uitvoeringen worden ontsierd door Timberlake, die gewoon niet werkt. Zowel in film als in de meeste kunst is er één ding dat niet klopt, en dat voelt het ook. Directeuren moeten moeilijke keuzes maken. David J. Burke heeft hier een steekje laten vallen. Sommige scènes spelen op zichzelf goed, maar als geheel lijken ze niet te passen als puzzelstukjes van verschillende puzzels die tot een onsamenhangend beeld zijn samengebracht. Om te beginnen is het niet bepaald een opwindende puzzel.
I don't remember the last time I reacted to a performance as emotionally as I did to Justin Timberlake's in "Edison." I got so emotional I wanted to scream in anguish, destroy the screen, readily accept the hopeless cries of nihilism. Timberlake is horribly miscast; in fact, casting him is like casting Andy Dick to play the lead role in "Patton," or Nathan Lane to play Jesus. But that is almost beside the point.<br /><br />Timberlake is simply a bad actor and he would be equally terrible in any role. I used to have problems with Ben Affleck's acting talent, but Timberlake makes Affleck look like Sir Ian McKellen or Dame Judi Dench. With his metrosexual lisp (read lithp), his boyish glances and emotional expressions which derive from something like "The 25 Cliché Expressions for Actors," he poisons the screen upon which he is inflicted mercilessly, and no matter how you slice it, I do not and will not buy his role as an amateur-turned-crusader-for-justice journalist. It simply will not fly.<br /><br />However, Timberlake alone isn't to blame for his failure. Director David J. Burke puts him not only in the (essentially) primary role, but also places him aside Morgan Freeman, Kevin Spacey, John Heard, Dylan McDermott, Cary Elwes and (I'm surprised he was as good) LL Cool J. I can imagine one almost physically suffering watching some of this cast interact with Timberlake.<br /><br />There is an upside to this of course: the moment any of these actors interact without Justin there it feels like a double relief. A pleasure, if you will. Freeman and Spacey may not have more than 10 minutes of screen time alone together, but that ten minutes is blissful in contrast to their scenes with our so-called hero. Dylan McDermott is also a breath of fresh air.<br /><br />But enough of Timberlake bashing - words aren't enough in this particular case to do the trick. "Edison" is a very, very run-of-the-mill corruption story. It's plot ranges from cliché to simply preposterous. I do, however, admire the motivation behind making it, which I interpret as an homage to films like "Serpico," or "Donnie Brasco," or maybe even "Chinatown." Don't get me wrong - "Edison" is not even in the same ballpark as these films, but I can stretch my suspension of disbelief to admire its reason for existence, perhaps to justify my sitting through it.<br /><br />The script, in and of itself, features some surprisingly bad writing. Yes, it has some decent interchanges, but any conversation between Piper Perabo (who is wasted here) and Timberlake seems like it was lifted straight out of a Dawson's Creek episode. It's your typical far-too-glib-for-reality, let's-impress-the-audience-with-how-well-we-articulate (and fail) dialogue. This dialogue, mind you, is punctuated by great music at the wrong moments - sometimes it feels like "Edison" wants to morph into a music video, where the emotion of the scene is not communicated through acting, but precisely through the badly chosen music and variant film speeds (read slow-motion).<br /><br />Thinking about it, "Edison" is a curiosity. It's sure as hell got a cast to kill for but the performances are marred by Timberlake who simply doesn't work. In film as in most art, if one thing is off, the whole thing feels off. Directors must make tough choices. David J. Burke missed the mark here. Some of the scenes play well in and of themselves, but as a whole, they don't seem to fit like puzzle pieces from different puzzles forced into one incoherent picture. And it's not particularly an exciting puzzle to begin with.