Toen het British Film Institute Martin Scorcese vroeg om het Amerikaanse deel van zijn Century of the Cinema-serie te maken, greep hij die kans met beide handen aan. _A Personal Journey through American Movies_ is een fascinerende, breed georiënteerde en, zoals de titel al zegt, hoogst persoonlijke kijk op de filmwereld in Hollywood.<br />Het verhaal van Scorcese gaat in de eerste plaats over de regisseurs van Hollywood <0xE2><0x80><0x93> acteurs, producenten, scenarioschrijvers en andere collaborateurs <0xE2><0x80><0x93> die nauwelijks een vermelding krijgen. Hij stelt vanaf het begin dat voor hem het voornaamste conflict in de filmindustrie dat is tussen de visie van de regisseur en het winstmotief van de distributeur, tussen kunst en commerciële levensvatbaarheid. The Bad and the Beautiful, een van de eerste films die deze tegenstrijdigheid openlijk onder de loep nam. Dit dicteert de structuur van de documentaire. Scorcese bekijkt hoe genres donkerder zijn geworden en clichés worden uitgedaagd, hoe buitenbeentjes de produktiecode hebben aangevochten en hoe bepaalde filmmakers uit de gratie zijn geraakt toen ze het waagden anders te zijn. Maar Scorcese valt nooit in de val van de auteur die regisseurs afdankt die de studiobazen voortdurend plezierden (hij overlaadt hen met loftuitingen over Cecil B. De Mille), of die een minder herkenbare stijl hadden, maar niettemin meesters waren in hun vak.<br />Scorcese richt zich ook niet noodzakelijkerwijs op zijn absolute favoriete regisseurs (Orson Welles en Alfred Hitchcock, twee van Scorceses grootste invloeden, worden slechts terloops genoemd). In plaats daarvan kijkt hij naar de individuen en de films die dienen om zijn verhaal te vertellen. Hij laat ons bijvoorbeeld een reeks films van John Ford zien om te laten zien hoe het westen zich ontwikkelde. Hij kijkt naar het werk van Vincente Minnelli (waarschijnlijk de meest geciteerde regisseur van de documentaire) om te laten zien hoe een zogenaamd heilzaam genre als de musical ook duistere onderstromen kan hebben. Ik kan me voorstellen dat Scorcese, als deze opdracht niet beperkt was gebleven tot Amerika, ook graag zou hebben gepraat over zijn Italiaanse invloeden of zijn Britse held Michael Powell. Zoals de zaken er nu voor staan, breidt hij de definitie van Amerikaanse films uit tot zowel de Hollywoodfilms van immigranten als F.W. Murnau, Billy Wilder en Douglas Sirk, als het werk van Amerikaanse filmmakers dat elders werd geproduceerd, zoals dat van Stanley Kubrick.<br />In plaats van het verhaal van Hollywood chronologisch te vertellen, vergelijkt Scorcese films uit verschillende tijdperken om verschillende onderwerpen aan te pakken. In zijn hoofdstuk over de taal en het gereedschap van de film begint hij met DW Griffith, kijkt hij naar de komst van geluid, kleur en breedbeeld en gaat hij uiteindelijk onvermijdelijk over de door de computer gegenereerde effecten die, hoewel Scorcese er niet dol op is, hij neutraal genoeg vindt om er fragmenten in op te nemen van George Lucas en Francis Ford Coppola die hen verdedigen. Maar hij maakt het hoofdstuk hier niet af alsof het hiermee afgelopen is. In plaats daarvan keert hij terug naar de jaren veertig, om te laten zien hoe een lowbudget horror als The Cat People effectieve resultaten kan bereiken met de eenvoudigste en goedkoopste elementen.<br /><br />A Personal Journey Through American Movies moet een van de beste filmdocumentaires zijn die ooit gemaakt zijn. Er was een aantal uitmuntende regisseurs en films die ik zonder hen nooit ontdekt zou hebben, en zelfs de meest doorgewinterde filmfanaten zouden waarschijnlijk iets nieuws in de brede reikwijdte ervan ontdekken. Scorcese heeft ook het evenwicht hersteld tussen vergeten of ondergewaardeerde films. Ik was blij te zien dat hij, als hij in zijn hoofdstuk 'Iconoclasts' over Kubrick praat, naar Lolita en Barry Lindon kijkt, voor mij zijn twee meest onderschatte films. Scorceses respect voor het medium blijkt uit de manier waarop hij fragmenten volledig laat uitspelen in plaats van ons alleen maar kleine stukjes te geven, en hij onderbreekt ze alleen als het nodig is met pratende hoofden (een combinatie van archief en nieuwe interviews). Er is een zekere vooringenomenheid ten opzichte van de jaren veertig en vijftig, maar dat is nauwelijks verbazingwekkend, want dat is het tijdperk waarin Scorcese opgroeide en de film ontdekte. En ik denk dat deze documentaire ook niet tot stand had kunnen komen als het geen persoonlijke reis was geweest.<br />Eén waarschuwing echter: in de diepgaande kijk op bepaalde beelden zitten wel degelijk een paar spoilers.
When the British Film Institute asked Martin Scorcese to create the American part of its Century of the Cinema series, he grabbed the opportunity with both hands. A Personal Journey through American Movies is a fascinating, wide-ranging and, as the title says, a highly personal look at Hollywood cinema.<br /><br />Scorcese's story is primarily about Hollywood's directors  actors, producers, screenwriters and other collaborators barely get a mention. He states right from the beginning that for him the primary conflict within the film industry is that between the director's vision and the distributor's profit motive, between art and commercial viability. He even opens with a clip from Vincente Minnelli's The Bad and the Beautiful, one of the earliest films to openly explore this contradiction. This dictates the structure for the documentary. Scorcese looks at how genres have darkened and clichés have become challenged, how mavericks have challenged the production code, and how certain filmmakers fell from grace when they dared to be different. However, Scorcese never falls into the auteurist trap of dismissing directors who consistently pleased the studio bosses (he lavishes praise on Cecil B. De Mille), or those who had less of a recognisable style but were master craftsmen of the cinema nonetheless.<br /><br />Scorcese doesn't necessarily focus on his absolute favourite directors either (Orson Welles and Alfred Hitchcock, two of Scorcese's biggest influences, are only mentioned in passing). Instead, he looks at the individuals and the films that serve to tell his story. For example, he shows us a succession of John Ford films to show how the western evolved. He looks at the work of Vincente Minnelli (probably the most often referenced director of the documentary) to show how a supposedly wholesome genre like the musical could also have darker undercurrents. I can imagine that, had this assignment not been limited to America, Scorcese would have also loved to talk about, for example his Italian influences or his British hero Michael Powell. As it is, he stretches the definition of American movies to include both the Hollywood films of immigrant directors such as FW Murnau, Billy Wilder and Douglas Sirk, as well as the work of US-born filmmakers that was produced elsewhere  such as that of Stanley Kubrick.<br /><br />Rather than simply tell the story of Hollywood chronologically, Scorcese compares films from various eras in order to tackle various subjects. In his section on the language and tools of cinema, he begins with DW Griffith, looks at the coming of sound, colour and widescreen and inevitably ends up going over computer generated effects which, although Scorcese is not keen on them, he is even-handed enough to include clips of George Lucas and Francis Ford Coppola defending them. However, he doesn't simply finish the chapter here as if this is the end of it. Instead, he then rewinds back to the 1940s, to show how a low-budget horror like The Cat People can achieve effective results from the simplest and cheapest of elements.<br /><br />A Personal Journey through American Movies has to be one of the best film documentaries made. There were a number of outstanding directors and pictures which I would never have discovered without, and even the most seasoned of film buffs would be likely to find something new in its broad scope. Scorcese has also restored the balance to forgotten or undervalued pictures. I was pleased to see that, when he talks about Kubrick in his "Iconoclasts" chapter, he looks at Lolita and Barry Lindon, for me his two most underrated films. Scorcese's respect for the medium is on display in the way he allows clips to play out fully, rather than just giving us tiny bits, and he interrupts them with talking heads (a combination of archive and new interviews) only when necessary. There is a bit of bias towards the 40s and 50s, but that is hardly surprising since it is the era in which Scorcese grew up and discovered cinema. And after all, I don't think this documentary could have been achieved had it not been a personal journey.<br /><br />One word of warning though, in its in depth look at certain pictures, this documentary does contain a fair few spoilers.