Als je de oorspronkelijke roman hebt gelezen, zoals ik, zul je dit boek waarschijnlijk haten.<br />De filmversie van Absolute Beginners is een nachtmerrieachtig samenraapsel van 1980-anachronismen die proberen een 'periodiek' te creëren die zich afspeelt aan het eind van de jaren vijftig en die er niet in slagen die periode te herscheppen of zelfs maar eer te bewijzen <0xE2><0x80><0x93> het Amerikaanse monster van Dirty Dancing lijkt op 1963, behalve dat de film financieel succesvol is gebleken, ondanks het feit dat hij even amateuristisch is geschreven. De personages lijden niet alleen aan het 'er te jaren tachtig uitzien', maar zijn ook veranderd, opnieuw geordend en zo afgezwakt dat de enige kenmerken die ze gemeen hebben met die uit het boek de geringste oppervlakkige uiterlijke kenmerken zijn en, natuurlijk, hun namen: Suze is getransformeerd van de ik-figuur in de ik-figuur. Ze is een wispelturige ex-vriendin en promiscue negerin die bereid is om voor geld te trouwen met een opgesloten oude koningin (wat ze zelf in de eerste paar bladzijden toegeeft) tot een ongelukkige en naïeve 'Eve'-archetype, verleid door roem en glamour, uitgebuit en op de een of andere manier tot een nephuwelijk gedwongen door haar baas, die tot zijn verbazing geen Van Dyke-haar en -puntkapsel heeft gekregen. Zij en de verteller, die voor de film de naam 'Colin' heeft gekregen (naar de auteur van het boek, Colin MacInnes) hebben ook een relatie. De beste vrienden van de ik-figuur, die de verteller openhartig van advies dienen, worden gereduceerd tot een soort 'extra's' met slechts een paar losse regeltjes en tonnen komische outfits.<br />De Fantastische Hoplite, een vrolijke jongeman en ook een goede vriend van de ik-figuur in het boek, wordt ook gereduceerd tot het punt dat hij in de film nutteloos is, in zijn eigen sop gaar kookt en zo goed als genegeerd wordt.<br />De vader van de ik-figuur in het boek is een soort trieste, onbeduidende figuur, maar in de film komt hij over als optimistisch en merkwaardig levenslustig, ondanks de armoedige buurt, en de wanorde van zijn huwelijk met de moeder van de ik-figuur lijkt praktisch gezien genegeerd te worden. De muziek (voor wat het waard is) is goed in elkaar gezet, en je moet de productie- en schrijfploegen nageven dat ze echt een regel uit het boek hebben overgenomen ('... op sommige dagen schrijven ze musicals over de jaren vijftig...') als inspiratie voor het schrijven van een musical, maar in de wereld van slechte, geïmproviseerde musicals behoort dit tot de slechtst uitgevoerde van het stel. In tegenstelling tot _Shock Treatment_ of _Starstruck_ worden cruciale plotelementen behandeld als bijkomstigheden. In tegenstelling tot _The Apple_ is er een woelige en ongelijkmatige stroom van musicalnummers en gesproken dialogen.<br />Je kunt het 'te jaren tachtig'-gevoel van het boek niet toeschrijven aan het feit dat het in de jaren tachtig is geschreven. De filmversie van Annie, die in 1981 werd uitgebracht, is een prachtig uitgevoerd eerbetoon aan het uiterlijk en de sfeer van New York in de jaren dertig, en Napoleon Dynamite slaagt erin een korrelige sfeer en sfeer van de jaren tachtig te vangen, ondanks het feit dat de film in 2003 met een laag budget werd gemaakt (hoewel hij niet expliciet in de jaren tachtig is opgenomen, kunnen mensen die de jaren tachtig hebben meegemaakt niet ontkennen dat de film 'heel erg aan de jaren tachtig doet denken'). Het was natuurlijk mogelijk om hier iets goeds van te maken, vooral gezien de iconische status die de bronroman in Groot-Brittannië heeft, maar hij faalt het meest in uiterlijk en gevoel, en ook in de manier waarop het bronmateriaal wordt behandeld, wat ronduit oneerbiedig is. Als je het boek niet hebt gelezen en ook niet van plan bent het te lezen, zou je misschien kunnen genieten van dit oubollige anachronisme uit de jaren tachtig dat een beschamende parodie geeft op de modernistische jazzmuziek uit het eind van de jaren vijftig in het Londense Soho. Ik begrijp heel goed wat het schrijfteam probeerde, maar ze hadden het beslist beter kunnen doen. Met Boy George als grote naam en gemengd ras-muzikanten en -bands in het Verenigd Koninkrijk in 1986 op de hitlijsten, hoefden ze de personages absoluut niet te verheerlijken op de manier waarop ze dat uiteindelijk deden. Ze ging zelfs zover om te zeggen dat de schrijvers uiteindelijk deden waar zowel het boek als de film fel op tegen was <0xE2><0x80><0x93> het eindigde ermee dat een stel volwassenen er een zootje van maakte en het beoogde tienerpubliek als tweederangs idioten behandelde om snel wat geld mee te verdienen.
If you've read the original novel, as I did, you will probably hate this thing.<br /><br />The film version of _Absolute Beginners_ is a nightmarish conglomerate of 1980s anachronisms attempting to create a "period piece" set in the late 1950s and failing to re-create or even pay homage to that period -- the US monstrosity of _Dirty Dancing_ does similar to 1963, except that film proved financially successful despite having equally amateurish screen writing. In addition to suffering from "looking too 1980s", the characters have been changed, re-arranged, and downplayed to the point that the only characteristics they have in common with those of the novel are the slightest superficial looks and, of course, their names: Suze is transformed from the narrator's flighty ex-girlfriend and promiscuous negrophile who willingly plans to marry a closeted old queen for money (at her own admittance in the first few pages) into a hapless and naive "Eve"-archetype seduced by fame and glamour, exploited and somehow scammed into a sham marriage by her boss, who surprisingly wasn't given a Van Dyke and pointy hairstyle. She and the narrator, re-named "Colin" (after the book's author, Colin MacInnes) for the film, are also in a relationship.<br /><br />Big Jill's character, a lesbian seemingly butch yet "fop like" in her mid-20s who acts as pimp to a cadre of young and bubble-headed lesbians, and one of the narrator's closest friends, dispensing frank wisdom to the narrator, is reduced to a sort of "named extra" with only a few throw-away lines, and tonnes of comical outfits.<br /><br />The Fabulous Hoplite, a gay young man and another close friend of the narrator in the novel, is also reduced to the point of being pointless in the film, camped-up and all but ignored.<br /><br />The narrator's father in the novel is a sort of sad minor character but in the film, he's played to come off as optimistic and oddly spirited despite the squalid neighbourhood, and the disarray of his marriage to the narrator's mum seems, for all practical purposes, ignored.<br /><br />In its favour, the music (for what it is) is well-composed, and you have to give the production and writing crews credit for actually taking a line from the book ("...some days, they'll write musicals about the 1950s...") as their inspiration to write a musical, but in the world of bad camped-up musicals, this is among the most poorly executed in the bunch. Unlike _Shock Treatment_ or _Starstruck_ crucial plot elements are treated as afterthoughts. Unlike _The Apple_, there is a choppy and uneven flow between musical numbers and spoken dialogue.<br /><br />You really can't blame it's "too 1980s" feel on the fact that it was created in the 1980s. The film version of _Annie_ released in 1981, pays a wonderfully well-executed tribute to the look and feel of New York City in the 1930s, and _Napolean Dynamite_ manages to capture a gritty sort of look and feel of the 1980s despite being made on a low budget in 2003 (though it's not explicitly set in the 1980s, those who lived through the decade cannot deny that the film "feels very 1980s"). Obviously, it was _possible_ to make something good out of this, especially considering the iconic status that the source novel has in the UK, but it fails most apparently in the look and feel, and also in its treatment of the source material, which is downright disrespectful.<br /><br />Perhaps if you haven't read and have no intentions of reading the novel, you could enjoy this campy 1980s anachronism giving a shameful parody of late-1950s Soho London's modernist jazz set. I can definitely see what the writing team were attempting, but they definitely could have done better. With Boy George as a household name and mixed-race musicians and bands on the charts in 1986 UK, they definitely did _not_ need to bowdlerise the characters in the ways that they ended up doing. In fact, I'd go so far as saying that the writers wound up doing what both the book and film criticised harshly -- it ended up having a bunch of adults cranking out crap and treating its targeted teen-aged audience like two-bit idiots to make a quick buck off of.