We weten allemaal dat sommige van de beste films aller tijden gebaseerd zijn op boeken. Hoewel het geen bijzonder accurate bewerkingen waren, waren het niettemin uitstekende films. Een paar grote voorbeelden zijn de Harry Potter-serie, de Lord of the Rings-trilogie en, in mindere mate, bijna elke Disney-film die ooit is gemaakt. Ik moet echter tot mijn spijt melden dat A Wrinkle in Time niet zo'n film is. Niet alleen voldoet hij niet aan de meest elementaire verwachtingen van Madeleine L'Engles fans, hij slaagt er ook nog eens in de normen van scenarioschrijven, acteerwerk, special effects en uiteindelijk respect voor het publiek te tarten. Let wel, ik probeer niet gemeen te zijn; integendeel, ik ben met een open geest aan deze affaire begonnen. Ik ging ervan uit dat een gemaakte T.V.-film het gebrek aan opsmuk in het script zou goedmaken. Per slot van rekening was Ewoks, de spin-off van Star Wars, fatsoenlijk, zij het een beetje dwaas. Nu ik erover nadacht, de oorspronkelijke Star Wars was gemaakt met een 'lunchbudget', en kijk eens waar het George Lucas had gebracht! Maar vanaf de eerste scène begon de teleurstelling me te omhullen alsof ik te dicht bij het Zwarte Ding was gekomen tijdens het pesten.<br />Zoals Greedo vanaf het begin het symbool werd van de Star Wars Special Edition van 1997 (een ramp van monumentale proporties waarbij een ontevreden regisseur een aantal afgrijselijke veranderingen aanbracht in een geliefde klassieker), zo werd Mrs. Wat-het-ook-is is officieel mijn persoonlijke symbool geworden voor de verwarring en stompzinnigheid van A Wrinkle in Time. De reden hiervoor is het feit dat ze ongelooflijk gemuteerd is. Afgezien van het ietwat controversiële besluit om Alfre Woodard (Star Trek: First Contact and Radio) te casten als onze favoriete ster-mentor, besloten de filmmakers dat het gepast was om haar voor te stellen als een kraai. Ja, inderdaad, een kraai. Bovendien is de hemelse centaur-gedaante van dit zeer geliefde personage aan stukken gehakt door wat eruitziet als een demente achtjarige; het majestueuze half mens, half paard met vleugels is veranderd in een enorm mensenhoofd met een griezelige glimlach, dat onhandig is gemonteerd op het o-benen lichaam van een paard dat toevallig een paar vleugels in het midden heeft. Als ik vijf was geweest, zou dit me voor de rest van mijn leven psychologisch getraumatiseerd hebben. Het ergste is nog dat hij, toen hij sprak, van achteren werd gefilmd om de verantwoordelijkheid te vermijden dat zijn lippen synchroon liepen, wat resulteerde in een scène waarin hij naar de achterkant van zijn hoofd keek en één enkele, onbeweeglijke wang zag, waardoor het special effects-stuk minder geloofwaardig werd dan E.T.<br />Nadat ik het pijnlijkste deel had afgehandeld, moest ik overgaan op het meest ontroerende: de personages, het acteerwerk en het verhaal. Ik had me altijd voorgesteld dat Meg een beetje zou lijken op Jammerende Jenny uit de Harry Potter-films: gewoon haar, een bril en een figuur dat de meeste supermodellen lachwekkend zouden vinden. Ze was altijd al een lichtelijk nerveus, humoristisch pessimistisch wiskundegenie dat zich niets aantrok van de import en export van Nicaragua. In de film is ze een onsympathieke betweter voor wie ik geen enkele sympathie kan opbrengen. Sterker nog, ze maakt dat ik medelijden krijg met de arme meneer Jenkins, het hoofd van haar school, die voortdurend met haar te maken heeft. Calvin, het aardige, intelligente kind van wie iedereen denkt dat het een sportman is, is een echte sportman geworden! De ironie is afschuwelijk. En wat het onvergetelijke Gelukkige Medium betreft, ze hebben de aardige oude vrouw die graag naar gelukkige dingen keek, vervangen door een wezen dat 'boven het geslacht' staat en graag naar 'grappige' dingen kijkt, zoals meisjes die van een schommel vallen. De enige drie mensen die ik kan bedenken die het goed hebben gedaan, zijn Charles Wallace, Mrs. Hoe-heet-ze-ook-alweer en de Man met de Rode Ogen (bijgenaamd 'de Man met de Rode Ogen', omdat hij volledig als personage is herrezen).<br />Het verhaal is een puinhoop. Een goede vergelijking met dit aspect van de film is Harry Potter and the Prisoner of Azkaban, dat het verhaal dat in het boek voorkomt niet goed heeft verteld, maar wel de kern van het oorspronkelijke werk heeft bewaard. Hier heeft de kern van het boek een prettig gesprek met Hades in de onderwereld, die zich er kennelijk niet van bewust is dat zijn lichaam wordt vernietigd. Terwijl de Duistere Heer aangeeft hoe goed hij heeft laten zien dat de waarheid gevoeld en niet gezien moet worden, verscheuren de wookies met hun platte neuzen van Ixchel (die de plaats innemen van de wonderbaarlijke wezens die tante Beest in hun gelederen hebben) de ruggegraat. De God van de Doden merkt op hoe subtiel de verschrikking van de Aarde <0xE2><0x80><0x93> net als die van Camazotz <0xE2><0x80><0x93> was: de verscheurde bladzijden liggen verspreid in de zandstorm en gaan verloren in de duisternis van het land van het kwaad.<br />Het spijt me heel erg dat deze film bestaat. Ik geloof niet dat de acteurs echt slecht waren. Het is de manier waarop de personages zijn geschreven die de film verpest. A Wrinkle in Time verdiende het om aangepast te worden door Lawrence Kasdan, geregisseerd door George Lucas of Steven Spielberg, verbeterd bij Industrial Light and Magic, uitgebracht door John Williams, zijn geluid gegeven bij Skywalker Sound, geredigeerd door THX en op de markt gebracht door Twentieth Century Fox. In zijn huidige staat is de film het niet waard om aan zichzelf respecterende mensen te worden getoond. Zelfs Madeleine L'Engle vond hem slecht. Het boek was goed, de film was slecht, en mevrouw hoe-heet-ze-ook-alweer was Lelijk.<br />Score: 0.1/10 (als het kon)<br />Pro's:<br />Ze hebben de namen goed. <br />Cons:<br />Het had vreselijke problemen met het Cliffs Notes-niveau van aanpassing, script, acteerwerk en special effects, om nog maar te zwijgen over het gebrek aan bewijs dat ze het boek ooit hadden gelezen. O, en op de grote omslag staat een foto van de drie hoofdpersonen op een vliegend paard boven een kasteel. Sommige mensen zouden zeggen dat dit het symbool is voor groot avontuur. Ik zeg dat het het symbool is voor de onverantwoordelijkheid van de coverkunstenaar die niet eens de moeite heeft genomen om Megs arm goed op de foto te zetten.
We all know that some of the greatest movies of all time were based on books. While not particularly accurate adaptations, these movies were nonetheless excellent films. Some great examples are the Harry Potter series, the Lord of the Rings trilogy, and, to a lesser extent, almost every Disney film ever made. However, I must regretfully announce that A Wrinkle in Time is not one of those movies. Not only does it fail to meet some of the most basic expectations of Madeleine L'Engle's fan base, it manages to defy the standards of scriptwriting, acting, special effects and, ultimately, respect for the audience. Mind you, I'm not trying to be mean; on the contrary, I went into this affair with an open mind. I figured that a made-for-T.V. movie would make up for its lack of razzle-dazzle in its script. After all, the Star Wars spin-off Ewoks was decent, if a little silly. Come to think of it, the original Star Wars was made on "a lunch money budget", and look where it took George Lucas! However, from the first scene onward, disappointment started enveloping me as if I'd gotten too close to the Black Thing while tessering. <br /><br />The same way Greedo shooting first became the symbol of the Star Wars Special Edition of 1997 (a disaster of monumental proportions involving a disgruntled director making several hideous changes to a beloved classic), Mrs. Whatsit has officially become my personal symbol for the confusion and stupidity that is A Wrinkle in Time. The reason for this is the fact that she has been mutated beyond belief. Aside from the slightly controversial decision of casting Alfre Woodard (Star Trek: First Contact and Radio) as our favorite star-turned-mentor, the filmmakers decided it appropriate to introduce her as a crow. That's right, a crow. Moreover, the heavenly centaurion form of this greatly beloved character has been hacked at by what looks to be a demented eight-year-old; the majestic half-man, half-horse with wings has become a huge human head with a creepy smile mounted awkwardly on the bowlegged body of a horse that happens to be sporting a pair of wings in the middle. Had I been five, this would have psychologically traumatized me for life. The worst part is the fact that when it spoke, it was shown from behind so as to avoid the responsibility to lip sync, resulting in a scene that was spent looking at the back of its head and seeing a single, unmoving cheek, thus rendering the piece of special effects less believable than E.T.<br /><br />Having gotten the most painful part out of the way, I must go on to the tear-inducing one: the characters, the acting, and the story. I, personally, had always imagined Meg to look somewhat similar to Moaning Myrtle from the Harry Potter films: plain hair, glasses, and a figure most supermodels would find laughable. She was always a slightly anxious, humorously pessimistic math genius who quite simply could not have cared less about the imports and exports of Nicaragua. In the film, she is an unpleasant know-it-all for whom I have no sympathy whatsoever. In fact, she makes me feel sorry for poor Mr. Jenkins, her school principal, who continuously has to deal with her. Calvin, the kind, intelligent kid who everyone thinks is a jock has becomea jock! The irony is horrible. As for the memorable Happy Medium, they took the pleasant old woman who liked to look at happy things and replaced her with a being who is "above gender" and likes to look at "funny" things, such as girls falling off of swings. The only three people I can think of who did a decent job are Charles Wallace, Mrs. Whatsit and the Man With Red Eyes (nicknamed "the Dude With Red Eyes" due to his complete reinvention as a character).<br /><br />The story is a mess. A good comparison to this aspect of the movie is Harry Potter and the Prisoner of Azkaban, which didn't do a good job of retelling the story found in the book, yet kept the sole of the original work. Here, the sole of the book is having a pleasant chat with Hades down in the underworld, apparently unaware that its body is being destroyed. As the Dark Lord complements the sole on how well it showed that truth has to be felt and not seen, the flat-nosed wookies of Ixchel (who replace the wondrous beings who hold Aunt Beast among their ranks) tear the spine up. As the God of the Dead notes how subtle the terror of the Earth-like Camazotz was, the torn pages are scattered in the sandstorm and lost in the darkness of the land of evil. <br /><br />I am very sorry that this film exists. I do not believe that the actors were genuinely bad. It's the way the characters are written that ruins it. A Wrinkle in Time deserved to be adapted by Lawrence Kasdan, directed by George Lucas or Steven Spielberg, enhanced at Industrial Light and Magic, scored by John Williams, given its sound at Skywalker Sound, edited by THX and marketed by Twentieth Century Fox. In its current state, the film is unworthy to be shown to self-respecting people. Even Madeleine L'Engle thought it was bad. The book was Good, the film was Bad, and Mrs. Whatsit was Ugly.<br /><br />Score: 0.1/10 (If I could) <br /><br />Pros:<br /><br />They got the names right. <br /><br />Cons: <br /><br />It had horrible problems with the Cliffs Notes level of adaptation, script, acting and special effects, not to mention lack of evidence of ever having read the book. Oh, and the main cover/poster has a picture of the three main characters riding a flying horse over a castle. Some might say that this symbolizes high adventure. I say it symbolizes the irresponsibility of the cover artist who didn't even bother to Photoshop Meg's arm on properly.