Zonder Peter Ustinov en Maggie Smith had dit gemakkelijk een kalkoen kunnen zijn. Maar ze zijn briljant. Ustinov is op zijn best, en voor fans van Maggie is het geweldig om haar in haar begintijd te zien, waarbij hij Ustinov op alle punten naar de kroon steekt wat betreft timing en leeftijd. Voor Engelsen van in de vijftig (en ik val in die categorie) is het altijd vermakelijk om glimpen op te vangen van en geluiden te horen van de swingende jaren zestig, en hoewel deze film veel tijd op kantoor doorbrengt, bevat hij een heleboel nostalgie uit de jaren zestig, waaronder rode bussen, Carnaby Street, een liedje van Lulu en een verrukkelijk shot van een serveerster in een microrokje, iets wat Engeland sindsdien nooit meer in openbare ruimtes heeft gezien. Als I.T.-ingenieur weet ik dat de computerkrakerstrucs lachwekkend zijn, maar ze zijn niet bedoeld om serieus te worden genomen. Evenmin als de prachtige stereotypen van Italianen, Fransen en Duitsers.
Without Peter Ustinov and Maggie Smith, this could easily have been a turkey. But they are brilliant. Ustinov is at his best, and for fans of Maggie, it is great to see her in her early days, matching Ustinov every step of the way for with and timing. For Englishmen in their fifties (and I am in that bracket), it is always entertaining to see glimpses of and hear sounds of the Swinging Sixties, and although this film spends a lot of time in offices, it has plenty of Sixties nostalgia, including red buses, Carnaby Street, a song by Lulu and a delicious shot up the micro-skirt of a waitress, the like of which England has never seen since in public places. As an I.T. engineer, I know that the computer hacking tricks are laughable, but they are not meant to be taken seriously. Nor are the wonderful stereotypes of Italians, French and Germans.