Toen het voor het eerst werd uitgebracht, werd dit werk van de gebroeders Meysels zwaar bekritiseerd en zelfs als uitbuiting beschouwd. Gelukkig wordt het nu bejubeld als een meesterwerk van documentaire cinema, vooral nu de samenleving is blootgesteld aan echte uitbuiting in wat reality-tv is, en de slechte ontwikkeling van de meeste directe cinema.<br />Eigenlijk moeten we in eerste instantie zeggen dat dit niet echt directe cinema is, het is meer _cine vérité_. Het verschil tussen die twee is heel klein, maar het komt voornamelijk door het feit dat we in deze documentaire de aanwezigheid van de gebroeders Meysels voelen, en zij interacteren met de personages die worden gefilmd. Dit maakt ook duidelijk dat het geen uitbuiting is. De Meysels mogen het huis in, en ze worden betrokken bij wat een zeer excentrieke situatie van een zeer excentriek huishouden is. En Edith en Edie vinden het gewoon een heerlijk idee om gefilmd te worden.<br />Het zou erg teleurstellend zijn geweest als er alleen maar een stem van God te zien was geweest, met oppervlakkige interviews. Hier krijgen we een volledig beeld van de waanzin in het huis, een waanzin die zowel bij Edie als bij haar moeder Edith goed schijnt te vallen. Hun huis is een puinhoop, overal rommel en dieren, verbleekte kleuren en meubels door het hele huis, en de voortdurende ruzies die een voortdurende wisselwerking zijn met de werkelijkheid. Deze twee mensen hebben hun hele leven met elkaar geleefd en maken geen ruzie voor de camera omdat ze aandacht willen, maar omdat ze niet anders kunnen dan op deze manier met elkaar praten. Ze kennen elkaar te goed om hun innerlijke gevoelens te verbergen, dat is niet nodig. Maar uiteindelijk houden ze, ook al geven ze elkaar de schuld van hun leven, heel veel van elkaar. Edie zegt dat ze niet wil dat haar moeder doodgaat, omdat ze heel veel van haar houdt, en Edith zegt dat ze niet wil dat Edie bij haar weggaat omdat ze niet alleen wil zijn. Maar het interessantste aspect van de film is dat de twee vrouwen er niets aan kunnen doen dat ze meisjes zijn, hoe oud ze ook zijn. Ze kunnen er niets aan doen dat de een zangeres is en de ander danseres. Ze tonen al hun artistieke vaardigheden voor de camera. Als Edie aan David Meysels retorisch vraagt: 'Waar ben jij mijn hele leven geweest?' is ze echt heel blij dat ze eindelijk zelf de hele wereld kan laten zien wat een geweldige showgirl ze is. Een prachtig portret van stilistisch belang en een charme die waarschijnlijk nooit meer gezien zal worden, zoals alleen de Meysels en een paar anderen dat konden.
When it first came out, this work by the Meysels brothers was much criticized and even judged to be exploitation. Luckily, it is now hailed as a masterpiece of documentary cinema, especially now that society has been exposed to real exploitation in what is reality television, and the bad evolution of most direct cinema.<br /><br />Really, at first, we must say that this isn't really direct cinema, it is more cinema verité. The difference between the two is very slight, but it mainly is the fact that in this documentary, we are made to feel the presence of the Meysels brothers, and they do interact with the characters filmed. This as well makes it clear that it is not exploitation. The Meysels have been allowed in the house, and they are included in what is a very eccentric situation of a very eccentric household. And both Edith and Edie just love the idea of being filmed.<br /><br />It would have been very disappointing had very been shown only a voice of God narration and shallow interviews. Here, we are given a full portrait of the madness of the house, a madness that does seem to go down well with both Edie and her mother Edith. Their house is a mess, litter and animals everywhere, faded colors and furniture all over the house, and the constant fights that are constant interactions of reality. These two people have lived with each other their whole life, and are not fighting in front of the camera because they want the attention, but rather because they can't help talking to each other this way. They know each other too well to hide their inner feelings, there is no need. In the end, though, even as they blame each other for their lives, they really love each other deeply. Edie says she doesn't want her mother to die, because she loves her very much, and Edith says that she doesn't want Edie to leave her because she doesn't want to be alone.<br /><br />But the most interesting aspect of the film is that regardless of their old age, the two women can't help be girls. They cannot help being one the singer, the other the dancer. Exhibit all their artistic skills in front of their camera. When Edie asks David Meysels rhetorically "Where have you been all my life?" she is really very happy that she finally gets to show the whole world herself and her wonderful showgirls skills. A beautiful portrait of stylistic importance and a charm that is highly unlikely to be ever seen again, the way only the Meysels and few others could do.