Wat een verrukkelijke stoeipartij in een zeer vakkundig gemaakte film die zoveel charme en gevoelswaarde heeft dat veel romantische komedies daaraan tekortschieten. Einstein wordt briljant gespeeld door Walter Matthau, terwijl de Catherine van Meg Ryan onvergetelijk is en beter dan ik haar in die films heb gezien tegenover Tom Hanks als de jonge wiskundige die worstelt om herkend te worden.<br />Je hoeft geen jonge vrouw te zijn om Catherines strijd te begrijpen en onmiddellijk sympathie voor haar te voelen, en als jonge man is het gemakkelijk te begrijpen wat er door Eds (Tim Robbins) geest moet zijn gegaan bij het najagen van zijn ware liefde. Er schuilt een universele aantrekkingskracht in deze emoties, zelfs als I.Q. het allemaal luchtig, leuk en netjes houdt. Tuurlijk, het is niet zwaar, maar als je goed kijkt, zitten er wel wat subteksten in. Mensen herinneren zich Albert Einstein als een wetenschapper, maar toch was hij een groot spiritist; zijn uitspraken, zoals iets in de trant van 'Als het niet onmogelijk is, waarom zou je het dan doen?', suggereren dat hij gelooft in het vervullen van hogere doelen die buiten je onmiddellijke bereik liggen. In deze film zijn er vragen over wat echt een ongeluk is, zoals of de tussenkomst van Albert en zijn maffe maatjes, die Catherine weghalen bij de stijve, liefdeloze James (Stephen Fry, die dit anderszins kartonnen personage leven geeft en je kunt niet anders dan begrip hebben voor zijn gebrek aan gevoel) wel telt. Hoeveel inmenging gebeurt er in ons leven die we niet zien en die als gunstig overkomt?<br />En natuurlijk zouden we in het echte leven, ondanks wat we vaak zien bij de mensen die we kennen, graag denken dat wij Edwards, de Catherines en de Jamessen, moeten leren hoe ze het ijswater in hun aderen moeten ontdooien. Wat fijn om te weten dat het zou kunnen werken in het onschuldige (en verontrustend, uitsluitend blanke) fantasieland van het I.Q. in het Eisenhower-tijdperk.
What a delightful romp  a very competently made film that has so much charm and a feelgood factor that a lot of romantic comedies lack. Einstein is brilliantly acted by Walter Matthau, while Meg Ryan's Catherine is unforgettable  better than I have seen her in those films opposite Tom Hanks  as the young mathematician struggling to be recognized.<br /><br />You don't need to be a young woman to understand Catherine's struggle and feel sympathetic for her immediately, and as a young man it's easy to understand what must have gone through Ed's (Tim Robbins) mind in pursuing his true love. There's universal appeal in these emotions, even if I.Q. keeps it all light, fun and tied up nicely.<br /><br />Sure it's not heavy, but if you look there are some subtexts. People remember Albert Einstein as a scientist yet he was a great spiritualist; his sayings such as something along the lines of, 'If it is not impossible, then why do it?' suggest he is a believer in fulfilling higher goals beyond one's immediate grasp. In this film, there are questions of what an accident really is  such as whether Albert and his whacky sidekicks' intervention in prying Catherine away from stiff-upper-lip, loveless James (Stephen Fry  who gives this otherwise cardboard character life and you cannot help but feel for his lack of feeling) counts. How much intervention happens in our lives that we do not see, and comes across as serendipitous?<br /><br />And of course, we'd like to think in real life, despite what we often observe of the people we know, that we Edwards get the Catherines and Jameses have to learn how to defrost the icewater in their veins. How nice to know that it might work out in I.Q.'s innocent (and disturbingly, exclusively Caucasian) Eisenhower-era land of make-believe.