Er zijn de laatste paar jaar maar heel weinig schaakfilms gemaakt, maar deze is meer dan alleen maar een schaakfilm - het is een verhaal over de behoefte om bemind te worden en de behoefte om die liefde te winnen, John Toturro speelt een psychologisch gehandicapte man - niets doet er voor hem toe - accepteer 64 velden en 32 stukken, het spel maakt hem tot een persoon, als hij een spel loslaat, laat hij het enige los wat voor hem zin heeft en John Torturro geeft dat op een prachtige manier weer, zelfs de liefde van een vrouw was niet genoeg om hem te redden van zijn trieste bestaan. Ik weet zeker dat er mensen zijn die geobsedeerd zijn door het spel, als je een schaakliefhebber bent, kan het geen kwaad om ernaar te kijken. Het is een intelligent stuk werk, goed opgezet en goed uitgevoerd, het bereikt zijn doel, helaas betwijfel ik of er een vervolg op komt.
very few chess movies have been made over the last couple of years ,but this one is more than just a chess movie its a story about the need to be loved and the need to win it,John Toturro plays a psychologically challenged man ,nothing matters to him accept 64 squares and 32 pieces ,the game validates him as a person ,when he looses a game he looses the one thing that makes sense to him and John Torturro expresses this in a beautiful fashion,even the love of a woman was not enough to save him from his sad existence.It makes you wonder if there other Luzon's out there who obsess about the game,i am sure they are,if you are a chess enthusiast it won't hurt to watch it.Its an intelligent piece of work laid out properly and executed well,it achieves its objectives,unfortunately i doubt if there will be sequel.