Deze jongen is nogal slecht, maar ze maken hem op geen enkele manier het type dat volwassenen te slim af is en ervaren dieven elke keer weer te slim af kan zijn. Nee, hij is niet zozeer een snotneus, maar hij is een jongen met ernstige emotionele problemen. Een aardig stel dat op zoek is naar een adoptiekind wordt zo verleid om hem te adopteren, en hoewel de echtgenoot iets meer bereid is om dit kind een kans te geven, is de moeder dat niet. Door naar een bizarre Michael Richards-figuur en de altijd irritante Gilbert Gottfried, en je hebt een tamelijk slechte film met hier en daar een paar grappige scènes. In feite geef ik de voorkeur aan het vervolg op deze film, omdat ik het leuk vind dat ze Amy Yasbeck hebben teruggebracht als een ander sympathieker personage, aangezien er in deze film heel veel personages zijn die al door en door onsympathiek zijn. Zelfs het kind is in het begin nogal irritant in deze film, en in het vervolg laten ze hem ook een beetje afkoelen. De plot is eenvoudig genoeg, maar als de toekomstige ouders het kind gaan adopteren dat ze geweldig vinden door de manier waarop het weeshuis bij hun vertrek een feestje geeft, beseffen ze al snel dat ze een kleine deugniet hebben. Voeg daar nog eens aan toe dat deze kleine deugniet in contact komt met een of andere gevangene. Ik weet het niet zeker van die vent, ik dacht eerst dat het zijn echte vader was of zo. Niet zo goed, maar ik zal dit voor die jongen van Culkin kiezen.
This kid is rather bad, but in no way do they make him the type that outsmarts adults and can foil experienced thieves at every turn. No, he is not so much a brat, as he is a kid with severe emotional problems. A nice couple looking to adopt get rather suckered into adopting him and while the husband is a bit more willing to give this kid a chance the mother is not. Through in a bizarre Michael Richards character and the always annoying Gilbert Gottfried and you have yourself a rather bad movie with a few laughs in it here and there. I actually prefer the sequel to this film as I like the fact they brought Amy Yasbeck back as a different more likable character as there are one to many characters in this film that are thoroughly unlikable as it is. Even the kid is rather annoying at first in this one, and they kind of chill him out in the sequel too. The plot is simple enough though as the prospective parents go to adopt this kid that they think is great by the way the orphanage is throwing a party as they depart, they soon realize they have themselves a little hellion. Add to that this little hellion getting into contact with a convict of some sort. Not sure about this character, at first I thought it was supposed to be his real father or something. Not all that good, but I will pick this ahead of that Culkin kid any day of the week.