Ik heb onlangs deze film op TCM gezien, in de hoop op een ondergewaardeerd juweel, aangezien ik veel films uit de jaren dertig heb gezien. Dit is geen juweel <0xE2><0x80><0x93> zelfs niet half-juweel. De anachronistische kleding en de Rolls Royce-limousine uit 1930 vallen je meteen op. De cast is ook vreemd. Maar vooral zijn er te veel stomme en onnodige intriges. Deze film heeft een heleboel goede ingrediënten en een basisplot dat veelbelovend is, maar de componenten zijn niet volgens het juiste recept gemengd. Het past gewoon niet bij elkaar. En dat is jammer. Met een paar nogal voor de hand liggende, maar kleine veranderingen had dit een heel goede film kunnen zijn. De film gaat over een Amerikaans revuemeisje (Jean Harlow) dat op zoek is naar een rijke Britse echtgenoot <0xE2><0x80><0x93> bij voorkeur van adel. Ze ontmoet Franchot Tone en zijn vriend, die een ritje maken in een Rolls Royce die het eigendom is van de werkgever van zijn vriend. Harlow gaat er abusievelijk van uit dat Tone de Lord is die de Rolls bezit, en ze richt haar aandacht op hem. Dit eerste deel van de film is een luchtige komedie zonder echt onderscheid.<br />Maar Tone ontdekt zonder het te weten dat zijn werkgever in werkelijkheid een Duitse 5e columnist is, en dat is het moment waarop de film van toon verandert en uit elkaar begint te vallen. Tone en Harlow zijn getrouwd, maar net als de wittebroodsweken beginnen, wordt hij neergeschoten door een Mata Hari-type (Benita Hume), en Harlow vlucht weg, terwijl een omstander haar van de moord op Tone beschuldigt. (In feite herstelt Tone van zijn verwondingen.)<br />Harlow vlucht naar Frankrijk, waar ze opnieuw verliefd wordt, deze keer op een rijke Franse schoft (Cary Grant). Tone, die nu in het leger zit, en Harlow worden onverwacht weer bij elkaar gebracht in Grants ziekenhuiskamer, waar hij aan het revalideren is na een vliegtuigongeluk. In de volgende scène beschuldigt Tone Harlow ervan dat ze hem in de steek heeft gelaten omdat ze in wezen een goudzoeker is. Harlow vertelt nooit dat de getuige haar van moord heeft beschuldigd en dat ze in paniek is geraakt! Dat is een van die onwezenlijke filmscène-mislukkingen in het verhaal.<br />Dan wordt Tone ook weer in contact gebracht met de vrouw (Hume) die hem heeft neergeschoten. Ze is in de buurt om haar minnaar, Grant, het nieuwe vliegtuig te zien testen dat Tone hem vanuit Engeland heeft bezorgd. Het is ongelooflijk, maar zowel Hume als Tone herkennen elkaar vaag, maar kunnen zich gewoon niet herinneren waarvandaan! Goed, dus Tone werd neergeschoten en was bijna dood; misschien is zijn geheugen een beetje in de war. Maar hoeveel mannen heeft Hume neergeschoten dat ze een van haar slachtoffers zou vergeten? (Ze lijkt de geheugenstoornis niet te simuleren.)<br />Dit is onverklaarbaar en onnodig. Hume had hem absoluut moeten herkennen, maar ze deed heel terughoudend toen ze besefte dat Tone haar niet kon plaatsen. Dat zou een veel betere behandeling van die kwestie zijn geweest.<br />De finale is ook heel onbevredigend. In de film werken Tone en Harlow samen om de goede reputatie van die schoft van een Grant te redden, wat leidt tot zijn frauduleuze begrafenis als held. Dan lopen Harlow en Tone gewoon weg. Het is nobel om de indruk van het Franse publiek van hun nationale oorlogsheld te redden, maar heel onbevredigend als liefdesverhaal! De film gaat verder met het volgende: Harlow legt uit dat ze in paniek op de vlucht is geslagen nadat ze van moord was beschuldigd. Tone vergeeft haar en wakkert in stilte zijn liefde voor haar weer aan. Vervolgens gaat hij als een fakkel voor haar door het vuur, ook al helpt hij haar om de plaats van het ongeluk zo in te richten dat Grants reputatie bewaard blijft. Ondertussen herkent Harlow Grant eindelijk als de schoft die hij is. Nadat ze Tone heeft leren kennen als de dappere, nobele man die hij is, wakkert Harlow ook zijn gevoelens voor hem weer aan. Aan het eind van de film hebben de twee zich met elkaar verzoend, ook al zijn ze nog steeds bezig om de schijn van Grants dood op te houden. Na de begrafenis van Grants held zien we hen elkaar omhelzen en kussen bij het wegsterven van de zon. Dat zou een leuk filmpje zijn geweest. Voor fans van Cary Grant zou het zelfs nog beter zijn geweest als Tone de rol van de vermoorde Franse schoft had gespeeld en Grant die van de lankmoedige eerste echtgenoot die herenigd wordt met Harlow.<br />Het is onbegrijpelijk dat Franchot Tone de rol van de Ier speelt die in Engeland woont, terwijl Cary Grant de rol van de Fransman speelt. Deze film zou veel beter zijn geweest als ze de rollen hadden omgedraaid. Dat zou ook bevorderlijker zijn geweest voor de film die...
Noting the cast, I recently watched this movie on TCM, hoping for an under-appreciated gem, as I regard many films from the 30's. This is no gem - not even semi-precious. The anachronistic clothing and 1930's Rolls Royce limo hit you immediately. The casting is strange, also. But mostly, there are too many dumb and unnecessary plot devices. This film has lots of good ingredients and a basic plot that holds promise, but the components aren't mixed according to the right recipe. It simply doesn't come together like it should. And that's a shame. WIth a few rather obvious, but minor alterations, this might have been a very good movie.<br /><br />The film is about an American showgirl (Jean Harlow) seeking a rich British husband - preferably from the nobility. She meets Franchot Tone and his buddy, who are on a lark in a Rolls Royce owned by his buddy's employer. Harlow mistakenly assumes Tone is the Lord who owns the Rolls, and she sets her sights on him. This early part of the film is a light comedy of no real distinction. <br /><br />However, Tone unwittingly uncovers the fact that his employer is actually a German 5th columnist on the eve of WWI, and that is when the movie changes tone altogether and begins to fall apart. Tone and Harlow are married, but just as the honeymoon begins, he is gunned down by a Mata Hari-type (Benita Hume), and Harlow flees the scene, with a bystander accusing her of Tone's murder. (In fact, Tone recovers from the wounds.)<br /><br />Harlow flees to France, where she falls in love again - this time with a wealthy French cad (Cary Grant). Tone, now in the army, and Harlow are unexpectedly brought back together in Grant's hospital room where he is in rehab from a plane crash. In the following scene, Tone accuses Harlow of abandoning him because she is essentially a gold-digger. Harlow never explains about the witness' accusing her of murder and her panic! That is one of those unreal, movie-plot-device break-downs in the story.<br /><br />Then Tone is also brought back into contact with the woman (Hume) who shot him. She is on hand to watch her paramour, Grant, test the new plane that Tone has delivered to him from England. Incredibly, both Hume and Tone dimly recognize each other, but simply can't place where from! Okay, so Tone was shot and almost died; perhaps his memory is a little out of whack. But how many men did Hume shoot that she would forget one of her marks? (She does not seem to be faking the memory lapse.)<br /><br />This is inexplicable and unnecessary. Hume should have absolutely recognized him, but played it coy when she realized that Tone wasn't able to place her. That would have been a much better treatment of that issue.<br /><br />The finale also is very unsatisfying. The movie, as made, has Tone and Harlow conspiring to preserve the good reputation of the cad, Grant, leading to his fraudulent burial as a hero. Then Harlow and Tone just walk away. It is noble to preserve the French public's perception of their national war hero, but very unsatisfying as a love story!<br /><br />What the film begs for is this: Harlow explains that she fled in a panic in the face of accusations of murder; Tone forgives her and quietly rekindles his love for her; he then carries a torch for her, even while helping her to rig the crash site to preserve Grant's reputation. Meanwhile, Harlow finally recognizes Grant for the cad he is. Then having seen Tone for the brave and noble man he is, Harlow rekindles feelings for him, too. At film's end, the two of them become reconciled even as they work together to rig the appearance of Grant's death. After Grant's hero's burial, we see them embrace and kiss at the fade-out. That would have made a nice little movie. For Cary Grant fans, it would have been even better had Tone played the French cad who is killed and Grant the long-suffering first husband, reunited with Harlow.<br /><br />It is incomprehensible that Franchot Tone is cast as the Irishman living in England, while Cary Grant is cast as the Frenchman. This movie would have been much better had they reversed roles. That also would have been more conducive to the film that should have been...