Binnenkort zouden de Amerikanen uitzwermen over een donker, beschadigd Engeland dat zich voorbereidde op een invasie in Europa, maar in 1937 was het beeld van hippe Amerikanen op het zonnige, enigszins belachelijke Engelse platteland een aantrekkelijke, idyllische afleiding. Amerikaanse dansster & hartsvriendin van Jerry Halliday (Astaire), op een Europese tournee & moe van de gillende vrouwenmassa's die voortkomen uit de lugubere propaganda van zijn manager (Burns), wordt zonder het te weten meegesleept in de huwelijksvooruitzichten van de gefrustreerde erfgename Lady Alice Marshmorton (Fontaine). Het verhaal wordt gecompliceerd door een weddenschap tussen de bedienden van Marshmorton die wordt beheerd (en geregeld) door hoofdportier Keggs (Gardiner), die wedt op Lady Alices nicht Reggie (Noble), de favoriet van Alices bekrompen, dominante tante (Collier). Het verhaal zou veel beter zijn geweest als het een televisie-uitzending van een half uur was geweest. De gebruikelijke Wodehouse-trucs van identiteitsverwisselingen en het trekken van verkeerde conclusies zijn in een film van de volle lengte waardeloos. Zowel Alice & Jerry lijken onmogelijk (en ergerlijk) geen idee te hebben van de tweede helft van de film. Het intermezzo in het pretpark & de climax in het kasteel zijn te lang & beginnen te slepen. Fontaine is te mooi, te waardig & te stil om een dwaze blondine te zijn, hoe aristocratisch ook, terwijl de jonge bediende Albert (Watson) pijnlijk lelijk is. Zijn romantische komedietalent is hier niet minder aangenaam dan in al zijn films met Ginger Rogers & zijn dansscènes, zowel solo als met Burns & Allen, zijn aan elkaar gewaagd, hoewel zijn ene dans met de nieuwe hoboïste Joan noodzakelijkerwijs tam is. Gracie steelt bijna de hele show als de sprankelende secretaresse van George die tegelijkertijd luchthartig, sluw & koel van zelfvertrouwen is. Haar scène met de degelijke karakterspeler Gardiner als de sluwe snob Keggs is een unieke klassieker. Astaires onbetaalbare scène met de madrigale zangers geeft 'Damsel' de verrukkelijke kleur van naïeve maar edelmoedige Amerikanen vermengd met edelmoedige maar saaie Engelsen. Gershwin is op zijn best met 'Nice Work if You Can Get it' & 'Nice Work if You Can Get it' En is er een andere film waarin madrigalen een Gershwin-behandeling krijgen? 'Damsel' is meer dan een triviaal stukje voor degenen die Astaire willen zien zonder Rogers of Fontaine, voordat ze een echte ster was. Het is een mooie afleiding, even vermakelijk als de variété-komedies uit de jaren dertig, die nooit meer gemaakt zullen worden.
Soon Americans would swarm over a darkened, damaged England preparing to invade Europe, but in 1937 the picture of hip Americans in the sunny, slightly ridiculous English countryside was an appealing, idyllic diversion. American dancing star & heartthrob Jerry Halliday (Astaire), on a European tour & weary of the screaming female crowds generated by the lurid propaganda of his manager (Burns), is unwittingly caught up in the marriage prospects of frustrated heiress Lady Alice Marshmorton (Fontaine). The tale is complicated by a betting pool among the Marshmorton servants that is run by (and rigged for) head butler Keggs (Gardiner), who's betting on Lady Alice's cousin Reggie (Noble), the favorite of Alice's stuffy, domineering aunt (Collier). The story would have been much better as a half-hour TV episode. The usual Wodehouse plot devices of mistaken identity and jumps to wrong conclusions wear thin in a full-length film. Both Alice & Jerry appear impossibly (and annoyingly) clueless by the second half of the film. The amusement park interlude & the climax in the castle are too long & begin to drag. Fontaine is too beautiful, too dignified & too quiet to be a ditzy blonde, no matter how aristocratic, while young footman Albert (Watson) is painfully awful. But while "Damsel" is a pretty diminutive vehicle for so much talent, the talent doesn't let us down. Astaire's romantic comedy skill is no less enjoyable here than in any of his films with Ginger Rogers and his dance scenes, both solo & with Burns & Allen, are up to par, though his one dance with novice hoofer Joan is necessarily tame. Gracie nearly steals the whole show as George's bubbly secretary who is at once airheaded, conniving & coolly self-confident. Her scene with solid character actor Gardiner as the devious snob Keggs is a one-of-a-kind classic. This & Astaire's priceless scene with the madrigal singers give "Damsel" a delightful color of naive but noble-spirited Americans mixing with noble but dull-spirited Englishmen. Gershwin is at the top of his game with "Nice Work if You Can Get it" & "Stiff Upper Lip," which carry the film through its weak points. And is there another film where madrigals get a Gershwin swing treatment? "Damsel" is more than a piece of trivia for those who might want to see Astaire without Rogers or Fontaine before she was a real star. It's a fine diversion as entertaining as any of the vaudevillian musical comedies that ruled the 1930s but will never be made again.