Ik vond het moeilijk om iemand in deze film aardig te vinden. De hoofdpersonen, Lindy en Michael Chamberlain, wier dochter tijdens een nacht in de Australische rimboe verdwijnt, zijn geen slechte mensen, maar aan de andere kant zouden de tientallen mensen die we in deze film zien ook niet slecht zijn als we hen beter kenden. Maar hoewel we, voor zover de film dat wil, vanaf het begin van de tragische wanorde in hun leven zeker weten dat de Chamberlains schuldig of onschuldig zijn, neemt de film een min of meer sociologische invalshoek aan met betrekking tot roddel, nieuwsmedia, menigten, menigten en aannames. Het is geen film over de gedegenereerde samenleving van Australië in het bijzonder; hij gaat over iets anders.' Het is niet meer dan een verslag van een waargebeurd verhaal dat zich daar heeft afgespeeld. De samenleving als geheel is veel minder geëvolueerd dan het individu denkt.<br /><br />Als een cipier erop staat alle honden van een inboorling te doden vanwege de niet geverifieerde actie van één enkele wilde hond, als een willekeurig verwoest leven nog verder uit de hand loopt dankzij de meerderheid van tijdschriften, kranten en tv-programma's die de tragische waarheid vervormen tot een dramaniveau dat de consument tot waanzin drijft, is er geen enkel teken van empathie of zelfs maar enig ander soort kijken buiten je eigen onbewuste perceptie, die links en rechts wordt beïnvloed door de krachtige geruchten en vibraties van degenen die je leven omringen. De reden dat ik de film zo goed vind, is dat hij de aandacht van de slachtoffers naar de massa verlegt.<br /><br />Afgezien van het bewijs tegen Lindy Chamberlain werd de verdenking voornamelijk gevoed door een deugd van haar: ze leek niet genoeg van streek door de dood van haar dochtertje. Waarom kon ze voor de televisie en de pers haar kalmte bewaren, zelfs een soort afstandelijkheid bewaren, laat staan haar hoofd hoog houden? Hoeveel van de neerwaartse spiraal had kunnen worden voorkomen als ze zich in de media meer naar de wensen van het publiek had gedragen? Meryl Streep, misschien niet de beste actrice van vandaag de dag, maar wel een van de besten, geeft misschien geen bijzonder opvallende voorstelling, en eerlijk gezegd doet geen enkele andere acteur of filmafdeling dat. Maar zij, en de scenarioschrijvers, begrijpen Lindy wel. Het is om razend van te worden dat het niet zo moeilijk is. Blijkbaar was ze van nature toch al niet geneigd om in het openbaar emotie te tonen. Of ze nu wel of niet benaderbaar is als een sympathiek personage in de onmiddellijke zin van het woord, we zijn van nature geneigd om met haar situatie mee te leven.<br />Of haar optreden nu wel of niet zo direct bevredigend is als Sophie's Choice, The Devil Wears Prada, Angels In America of ander werk van die strekking, het is een triomf. Het is moeilijk om een publiek in vervoering te brengen als je hun met opzet het inzicht in jezelf ontzegt. Ze frustreert ons omdat we niet weten wat ze denkt of voelt. Het duurde even voordat ik me voor haar gevleid voelde, maar dit is de manier waarop de film de reactie van het publiek op de aandacht weergeeft.<br />Ze is getrouwd met een dominee, en ze belijden allebei een religie die in een kleine minderheid voorkomt en dus door de meeste mensen verkeerd wordt geïnterpreteerd. In het begin reageren ze op hun verlies alsof ze zich met Gods wil verzoenen, door een geruchtenmolen op gang te brengen die de indruk wekt dat de dood van hun dochter een soort rituele moord van hun kant was. Wat er ook met het kleine meisje was gebeurd, haar ouders maakten deel uit van een marge waar de meeste media zich niet meteen van bewust waren, dus de eerste neiging was om achter hen aan te gaan als een horde hongerige... nou ja...<br />Meryl Streep en Sam Neill komen voortdurend in beeld, maar het Australische publiek speelt hier de echte hoofdrollen. Net als de interpunctie van elke plotvoorbereiding snijdt regisseur Fred Schepisi van het restaurant naar de tennisbaan, van het diner naar de bar en van het kantoor, waar het publiek Lindy uitprobeert en zich laat meeslepen door hun eigen hartstochtelijke projecties.<br />Dit docudrama van Golan-Globus is niet bijzonder gedenkwaardig. De sfeer van de setting is niet genoeg compensatie voor het feit dat geen enkele voorstelling of facet van de productie opvalt. Maar het is een zeer succesvolle aanklacht tegen het collectieve bewustzijn van het publiek.
I found it hard to like anyone in this film. The central characters, Lindy and Michael Chamberlain, whose daughter disappears during a night out in the Australian outback, are not bad people, but then surely not all, or even most, of the scores of people we see throughout this movie would be bad if we knew them better. But though we are as sure as the film wants us to be of the guilt or innocence of the Chamberlains from the start of their life's tragic disarray, the film takes on a more or less sociological perspective pertaining to gossip, news media, crowds, mobs and assumptions. It's not a movie about the degenerate society of Australia in particular; it's merely an account of a true story that happened there. Society en masse is much less evolved than the individual feels ensured that we are.<br /><br />When a warden insists upon killing all of an aborigine's dogs because of the unverified action of a single wild dog, when a randomly ruined life spins even further out of control owing to the majority of magazines, newspapers and TV programs distorts the tragic truth to a level of drama that provokes its consumers into a frenzy, there is no sign of empathy or even any kind of looking outside of one's own unaware perceptions, influenced left and right by the vigorous hearsay and vibes of those who surround one's life. The reason I appreciate the film is because it turns the focus inside out, from the victims to the masses.<br /><br />The evidence against Lindy Chamberlain aside, suspicion was jet-fueled mostly by a virtue of hers. To the public eye, she did not seem sufficiently distraught by the death of her baby daughter. Why was she able to keep her cool, even a sort of aloofness let alone holding her head up, for TV and the press? How much of the downward spiral could've been prevented had she behaved more to the public's liking in the media? Meryl Streep, one of, if not the, greatest actress working today, may not give a performance that particularly stands out, and frankly neither does any other actor, or department of film-making. But she, and the screenwriters, do understand Lindy. What is infuriating is that it's not that difficult. Apparently, she was not naturally prone to showing emotion in public in any case. Whether or not she is approachable as a lovable character in the immediate sense, we are naturally prone to sympathize with her situation.<br /><br />Whether or not her performance is as immediately gratifying as Sophie's Choice, The Devil Wears Prada, Angels In America or other such work, it is a triumph. It is difficult enrapture an audience when you purposely deny them insights into yourself. She frustrates us because we don't know what she's thinking or feeling. It took me awhile to feel endeared toward her, but this is the movie's way of suggesting the reaction of the public's attention.<br /><br />She is married to a pastor, and they both practice a religion that is in a small minority and thus misinterpreted by most. Initially, they react to their loss as if to be reconciling themselves to God's will, kick-starting a rumor mill generating the notion that their daughter's death was some sort of ritual killing on their part. Whatever happened to the little girl, her parents were part of a margin with whom most of the media's intake didn't immediately identify, so the first inclination was to go after them like a pack of hungry...well...<br /><br />Meryl Streep and Sam Neill are constantly on screen, but the Australian public plays the real leads here. Like punctuation for each plot advance, director Fred Schepisi cuts away from restaurant to tennis court to dinner party to saloon to office, where the public tries Lindy and gets carried away into their own passionate projections.<br /><br />This Golan-Globus docudrama is not particularly memorable. The setting's atmosphere doesn't give a pleasurable enough compensation for the fact that no performance or facet of production stands out. But it is very successful as an indictment of the collective conscious of the public.