Ondanks de overweldigende cultstatus die deze trieste 'documentaire' genoot, moet ik toegeven dat ik de film die op ons gezelschap meer overkwam als een verontrustende uitbuiting dan als een nuttige informatiebron, hartgrondig verafschuwde. Dat neemt niet weg dat je, als je het schitterende toneelspel hebt gezien dat eruit spreekt, kunt begrijpen wat de film in zekerder handen had kunnen zijn. <br /><br />Men vermoedt dat de velen onder ons die actief aan de film hebben meegedaan, enige kitscherige genoegens hebben genoten die hun wredere fans genoten, vernietigd door het ongemakkelijke vermoeden dat te veel van ons <0xE2><0x80><0x93> of degenen die we kennen <0xE2><0x80><0x93> slechts een misstap of twee verwijderd zijn van de deplorabele toestand van de twee krankzinnige vrouwen die worden afgebeeld en die bijdragen aan een ellende die ze niet in de hand lijken te kunnen houden of ontvluchten.<br />De film laat de kijker zich wanhopig afvragen hoe iemand tot zo'n niveau van vernedering kan zijn afgegleden en biedt, in tegenstelling tot de musical, geen waarschuwende aanwijzingen of verklaringen, alleen een horrorshow zonder humor of inzicht. Deze zielsverpletterende vlakheid van de film maakt de verwezenlijking van de toneelversie (die hopelijk uiteindelijk voor de kabel zal worden opgenomen) des te opmerkelijker. Het tweede bedrijf is in bijna elk detail getrouw aan de film die ter discussie staat, maar vreemd genoeg maakt het de benarde toestand van de gedetineerden met muziek tot kunst, waardoor de menselijke tragedie tot kunst wordt verheven. Belangrijker nog, dit bedrijf wordt voorafgegaan door een mooi eerste bedrijf waarin we de vrouwen ontmoeten voordat hun fatsoenlijke leven in een wederzijds toegestane waanzin overgaat, en we krijgen aanwijzingen hoe hun geïsoleerde vagevuur tot stand is gekomen. Kortom, alles wat het FILM mist.<br /><br />Voor de filmmakers. De uitstekende Criterion-dvd bevat extra materiaal dat de hoofdfilm gedeeltelijk goedmaakt <0xE2><0x80><0x93> achter de schermen foto's, interviews en commentaar <0xE2><0x80><0x93> en een aantal lege plekken opvult die het oorspronkelijke montageteam bewust heeft weggelaten in zijn streven naar onvervalste horror en depressie. Ze kunnen de amateuristische film zelf niet bevredigend maken, maar ze kunnen hem in elk geval iets begrijpelijker maken.<br />Maar uiteindelijk is het alleen het opmerkelijke toneelstuk dat is geïnspireerd en geschreven door de schrijvers Doug Wright, Scott Frankel en Michael Korie, dat de waardering van de originele GREY GARDENS verheft boven een enkele (edelmoedige) ster.
Despite the overwhelming cult following for this sad "documentary," I must admit to having cordially loathed the film which struck our party as far more a distressing exploitation piece than usefully informative. That said, after seeing the magnificent stage musical drawn from it, one can appreciate what the film might have been in surer hands. <br /><br />One suspects that those many of us who actively suffered through the film may have had any campy delights its crueler fans enjoyed destroyed by the uncomfortable suspicion that too many of us - or those we know - are only a misstep or two away from the deplorable plight of the two mad women depicted who live in and contribute to a squalor they seem incapable of controlling or escaping.<br /><br />The film leaves the viewer desperately wondering how any person could have slid to this level of degradation and, unlike the musical, offers no cautionary clues or explanations, only a horror show unredeemed by humor or insight. <br /><br />This soul crushing flatness of the film makes the achievement of the stage version (hopefully to be filmed ultimately for cable) all the more remarkable. Act II is faithful in almost every detail to the film under discussion but strangely, setting the sad inmates' plight to music, raises the human tragedy to art. Even more important, this act is preceded by a fine Act I where we meet the women before their decent into mutually enabled madness, and are offered hints how their isolated purgatory came about. In short, everything which the FILM is lacking.<br /><br />To the filmmakers' credit (or their successors), the excellent Criterion DVD release includes out-takes and bonus material that partially redeem the main film - behind the scenes photographs, interviews and commentary - filling in some of the blank spots the original editing consciously decided to omit in its drive for unadulterated horror and depression. They can't make the amateurish film itself satisfying, but they can at least make it a bit more comprehensible. <br /><br />Ultimately though, it is only the remarkable stage piece inspired by and drawn from it by book writer Doug Wright, composer Scott Frankel and lyricist Michael Korie which raises the rating of the original GREY GARDENS above a single (generous) star.