Kim (Patricia Clarkson), George (Jake Weber) en zoon Miles (Erik Per Sullivan) zijn op weg naar het platteland om tijdens het winterweekend de drukte van Manhattan te ontvluchten. Onderweg raken ze een hertenbok en komen ze vast te zitten in de sneeuw. Een groep jagers die op zoek was naar de hertenbok, komt langs. In plaats van te helpen, wordt in elk geval een van de jagers, Otis (John Speredakos), kwaad omdat het ongeluk het gewei van de hertenbok heeft gebroken. George, Kim en Miles zijn van streek door Otis, en erger nog, we horen al snel dat Otis weet waar ze logeren. Ondertussen krijgt Miles een wendigo (een soort Indiase vormveranderaar/monster) van een indiaan die alleen hij heeft gezien. Is Otis een psychopaat die onze helden wil pakken? Zijn er wendigo's in het bos?<br />Ik kan me voorstellen dat de wendigo's voor de kijkers een aantal problemen zouden opleveren. Het is een vrij goedkope film, waarin de technische beperkingen vaak duidelijk naar voren komen. Een groot deel van de film, en misschien wel alles, gaat niet echt over de hoofdpersoon. En misschien wel de fatale klap voor veel mensen: de afloop is erg dubbelzinnig, met een aantal onbeantwoorde vragen. Als je ontmoedigd raakt door zulke eindes en je houdt niet van films die je aan het denken zetten over en bespreken wat alles betekende, doe jezelf dan een lol en vermijd wendigo.<br />Persoonlijk hou ik wel van dat soort films. Ik geef meestal de voorkeur aan een beetje dubbelzinnigheid. De marketing van _Wendigo_ is afgestemd op degenen die een snelle, angstaanjagende film willen, waarin ze een groots gevecht verwachten met een of ander bovennatuurlijk monster dat uiteindelijk wordt verslagen, en alles is keurig in elkaar gezet, op een opening voor _Wendigo 2: The Monster Returns_ na, maar dat is deze film niet. _Wendigo_ is veel bedachtzamer en dichterlijker dan de oppervlakte van zo'n monsterfilm de meeste mensen zou doen vermoeden. Verrek, schrijver/regisseur Larry Fessenden heeft zelfs een personage, George, die Robert Frost citeert. Het gedicht van Frost, en Georges opmerking dat Frost complexe beelden en sfeer kan oproepen uit ogenschijnlijk eenvoudige dingen, zijn de sleutel tot de film.<br />Een van de beste dingen aan de film is de complexiteit. In zekere zin spelen er vier verschillende films tegelijk, met een draad van elk personage. In de draad van George is hij niet bepaald de gelukkigste of aardigste man ter wereld, en hij heeft problemen met het opvoeden. Voor hem is de film een realistische, afgrijselijke afspiegeling van zijn leven, dat van kwaad tot erger gaat. In de draad van Patricia is ze op zoek naar verjonging van haar leven en haar gezin. Ze is een psychologe die de problemen om haar heen grotendeels ontkent, in de hoop dat ze verdwijnen en beter worden. In de draad van Otis heeft hij nog meer pech dan George, en Georges komst in zijn leven symboliseert de laatste 'crack' in zijn psychologische pantser. Het leven is als een groots gedicht vanwege zijn jeugdige onschuld en de manier waarop hij de wereld interpreteert. Maar dit is per slot van rekening een horrorverhaal, zij het een met een sprankje hoop, en de gebeurtenissen in de film geven Miles' poëtische interpretaties een duister tintje. Maar toch, als alles gezegd en gedaan is, lijkt hij de enige te zijn die zijn kalmte bewaart vanwege de poëtische visie.<br />Hoewel de film een laag budget heeft, zijn er veel goed uitgevoerde, hogere budgetambities. Fessenden en regisseur Terry Stacey vonden een paar geweldige opnamen op prachtige locaties en maakten een paar interessante montages (zoals de kaarten of de Indiase wendigo-beelden uit het boek). Er zijn ook interessante, meer traditionele montages, zoals de nachtmerrie van Miles. _Wendigo_ is beter geschoten en gemonteerd dan veel grote budgetfilms.<br />Andere technische aspecten zijn goed voor het budget. Het 'Wendigo'-uiterlijk aan het eind werkte voor mij en was gepast dubbelzinnig. De belichting was meestal goed <0xE2><0x80><0x93> er waren een paar keer donkere scènes die niet zo duidelijk waren als ze hadden kunnen zijn, maar dat leek een groter probleem te zijn met de filmvoorraad (het had ook digitale film kunnen zijn) of overbrenging. Ik vond de optredens goed en veel realistischer (als je daar waarde aan hecht) dan de meeste films. Hoewel de score me niet echt opviel, moet het wel goed zijn geweest, anders had ik het met een negatief oordeel opgemerkt.<br />Over het geheel genomen is _Wendigo_ een heel goede film die het verdient om zonder vooropgezette mening bekeken te worden, zolang je het niet erg vindt om na te denken over de films die je bekijkt.
Kim (Patricia Clarkson), George (Jake Weber) and son Miles (Erik Per Sullivan) are headed to the country for winter weekend relief from Manhattan's bustling metropolis. On the way, they hit a buck and end up stuck in the snow. A group of hunters who were tracking the buck come along. Rather than helping, at least one of the hunters, Otis (John Speredakos), is mad because the accident cracked the buck's antlers. George, Kim and Miles are disturbed by Otis, and even worse, we quickly learn that Otis has learned where they're staying. Meanwhile, Miles is given a wendigo (a kind of Indian shape-shifting spirit/monster) token by an Indian whom only he has seen. Is Otis a psycho out to get our heroes? Are there wendigos in the woods? <br /><br />I can see where Wendigo would have a number of problems appealing to viewers. It is a fairly low budget film, with technical limitations frequently showing through. Much of the film, and maybe all of it, is not really about the titular creature. And perhaps the fatal blow for many people, it has a very ambiguous ending, with a number of questions left unanswered. If you are discouraged by such endings, and you do not like films that have an aim of making you think about and discuss what everything meant, do yourself a favor and avoid Wendigo.<br /><br />Personally, I like films like that. I usually prefer some ambiguity. The marketing of Wendigo is geared towards those who want a quick, scary creature flick, where they'd expect a grand battle with some supernatural monster who is defeated in the end, and everything is tied up neatly except for an opening for Wendigo 2: The Monster Returns, but that's not what this film is. Wendigo is much more thoughtful and poetic than the surface of such a creature flick would suggest to most people. Heck, writer/director Larry Fessenden even has a character, George, reciting Robert Frost. The Frost poem, and George's comment that Frost can evoke complex imagery and atmosphere out of seemingly simple things, is the key to the film.<br /><br />One of the best things about the film is its complexity. In a way, there are four different films occurring at the same time, a thread from each character. In George's thread, he isn't exactly the happiest or most pleasant guy in the world, and he has some parenting problems. For him, the film is a realistic, horrific descent of his life going from bad to worse. In Patricia's thread, she's looking for rejuvenation of her life and family. She's a psychologist mostly denying the problems around her, hoping that they'll go away and get better. In Otis' thread, he's even more down on his luck than George, and George's arrival into his life symbolizes the final "crack" in his psychological armor. And in Miles' thread, which is probably the most important of the film, life is like a grand poem due to his youthful innocence and interpretation of the world. But this is a horror story, after all, albeit one with a glimmer of hope, and the events in the film give Miles' poetic interpretations a dark turn. Still, when everything is said and done, he seems to be the only one retaining his composure, due to the poetic outlook.<br /><br />Even though the film is low budget, there are a lot of well-executed higher budget ambitions. Fessenden and director of photography Terry Stacey find some great shots in beautiful locations, and created some interesting slide show like montages (such as the cards, or the Indian wendigo images from the book). There are also interesting more traditional montages, such as Miles' nightmare. Wendigo is better shot and edited than many big budget films.<br /><br />Other technical aspects are good for the budget. The "Wendigo" appearance at the end worked for me and was appropriately ambiguous. The lighting was usually good--there were a few times that dark scenes weren't as clear as they could have been, but it seemed to be more of a problem with the film stock (it could have been digital instead) or transfer. I thought the performances were good and far more realistic (if you value that) than the majority of films. Although I didn't really notice the score, it must have been okay, or I would have noticed it with a negative judgment.<br /><br />Overall, Wendigo is a very good film that deserves to be watched without preconceptions, as long as you don't mind having to think about the movies you watch.