Voor iedereen die deze film nog niet heeft gezien, heb ik een vriendelijke waarschuwing: kijk niet naar _La Casa dell'Orco_ in de verwachting dat er demonen in voor zullen komen, want die zul je hier niet vinden. Deze film is geen derde deel van de _Demonen_ -serie en hij heeft er niets mee te maken, behalve dan dat Lamberto Bava de regie ervan heeft gedaan. Michele Soavi's _De kerk_ staat trouwens ook bekend als een onofficiële _Demonen 3_, en in dat geval is het ook een misleidende titel, dus denk daar maar eens over na. Het is duidelijk dat de _Demonen_ -films succes hebben; ze hebben geprobeerd het publiek te misleiden met misleidende titels, ook al is het duidelijk dat dit een onsamenhangend verhaal is. Aan de andere kant is het niet eerlijk om te zeggen dat 'La Casa dell'Orco' de moeite niet waard is. Eerlijk gezegd is de film heel sfeervol, en ook al zijn er een paar onbedoeld hilarische situaties, ik vond hem over het geheel genomen echt eng. Toch denk ik dat het eerlijk is om te zeggen dat het verhaal op de een of andere manier Lucio Fulci's 'Het huis bij de begraafplaats' probeert te imiteren. Dat is natuurlijk alleen maar speculatie van mijn kant, maar ik denk dat ik voldoende bewijzen heb. Bijvoorbeeld, in beide films is Paolo Marco de man van de familie, in beide films, daar.' In beide films is de vrouw des huizes een beeldschone vrouw van in de dertig, die de enige lijkt te zijn die ziet dat er iets helemaal mis is in het nieuwe huis, en in beide films is er iets heel, heel erg mis in de kelder. Het spijt me, maar ik kan beide films heel gemakkelijk met elkaar in verband brengen en dat zeg ik niet als een beschuldiging. Integendeel, wat ik wil zeggen is dat degenen die genoten hebben van 'The House by the Cemetery' waarschijnlijk ook zullen genieten van deze film, waarbij we natuurlijk in gedachten moeten houden dat 'La Casa dell'Orco' veel minder pretentieus is, minder eng, lang niet zo sfeervol, maar de formule is er nog steeds.<br />In 'La Casa dell'Orco' Charel, haar man Tom en hun zoontje Bobby gaan op vakantie naar een oud, verlaten kasteel in het hart van een Italiaanse villa die Trifiri heet. Afgezien van de schoonheid van de plek, krijgt Charel kort na hun aankomst het gevoel dat ze er eerder is geweest, wat onmogelijk is, gezien het feit dat ze nooit eerder in Trifiri is geweest. Charel kan haar déj<0xC3><0xA0> vu helaas niet van zich afzetten, en het ergste is dat haar visioenen samenvallen met het beeld van een afschuwelijk wezen dat achter haar aan zit. Tom, die toch al niet erg geduldig is, raadt haar aan de onzinnige hallucinaties te laten voor wat ze zijn en van de vakantie te genieten. De visioenen van Charel worden steeds echter en de rust en stilte die ze zouden moeten genieten, veranderen plotseling in een levende nachtmerrie. De oude nachtmerrie uit Charels jeugd wordt werkelijkheid en deze keer zal ze niet kunnen ontsnappen zonder eerst die dreigende boeman te ontmoeten.<br />Zoals te verwachten valt, blijkt de plot een beetje simplistisch te zijn, met als gevolg dat het moeilijk is om er anderhalf uur in te stoppen. Dat betekent dat 'La Casa dell'Orco' meer dan een paar scènes biedt met niets dan totale stilte en het beeld van de hoofdfiguur die een paar minuten door het kasteel loopt en de beelden uit haar jeugd nieuw leven inblaast. Zo nu en dan wordt het nogal saai, maar over het geheel genomen is het niets ernstigs. Zoals veel Italiaanse horrorfilms die eind jaren tachtig uitkwamen, is deze film behoorlijk stijlvol en effectief, maar biedt hij ook een aardige verscheidenheid aan onbedoeld grappige momenten, die de film in zekere zin onvergetelijk maken. Bijvoorbeeld, de scène waarin Charel op brute wijze door haar man wordt geslagen en in plaats van huilend naar haar slaapkamer te gaan, zoals ik had verwacht, tegen hem aan botst door hem heel hard in zijn gezicht te slaan en als een maniak naar het bos rent. Het grappigste is echter dat ze twee minuten later...' Het leek wel of we weer een gelukkig stel waren, alsof het de normaalste zaak van de wereld was om elkaar zo te stompen. Ik weet dat het raar is, maar ik vond het zelf absoluut hilarisch. De boeman (die duidelijk de slechterik van het verhaal is) ziet er tegelijkertijd griezelig en grappig uit, en laten we eerlijk zijn: een slechterik die ons de stuipen op het lijf kan jagen en ons aan het lachen kan maken, is dubbel welkom. Het deed me denken aan Michael Jackson in 'Thriller', maar dan natuurlijk veel natuurlijker en menselijker. Maar als je je concentreert op de echt goede aspecten die ik al eerder heb genoemd: de muziek van Simon Boswell is een van de hoogtepunten, en ook al is die vrijwel altijd hetzelfde, hij past perfect en helpt een nogal duistere sfeer te creëren tijdens de momenten van spanning. Dus als ik mijn laatste verklaring over deze film moet afleggen, zal ik moeten zeggen dat ik het niet kan helpen dat ik er dol op ben, met inbegrip van de kleine tekortkomingen, en dat de meeste mensen die van deze typische Italiaanse horrorfilms uit de jaren tachtig houden, niet teleurgesteld zullen zijn. Het heeft allemaal de gebruikelijke en altijd goed ontvangen clichés, zoals de gekke oude man die de waarheid spreekt, de vosachtige vrouw uit het dorp die een heks schijnt te zijn, een griezelig kasteel, een enorme donkere kelder met een verschrikkelijk geheim, en de mensen uit het dorp die de toerist met hun vijandigheid proberen tegen te houden, om uit de buurt van de beruchte streek te blijven. Ik zou zeggen dat 'La Casa dell'Orco' twee duimen omhoog en een stomp in het gezicht van je partner verdient, als een manier om eer te bewijzen aan de heldin van het verhaal. Neem deze film voor wat hij is en geniet ervan.
To anyone who hasn't seen this film yet, I have a friendly warning: don't watch "La Casa dell'Orco" expecting any demons at all, because you won't find them here. This film is not a third installment to the "Demons" series and it has nothing to do with it whatsoever, except the fact that Lamberto Bava directed them. As a matter of fact, Michele Soavi's "The Church" is also known an unofficial "Demons 3" and it's a deceptive title in that case as well, so go figure. It is obvious that due to the "Demons" films success; they tried to deceive the audience with misleading titles, even though it is obvious that this is a disconnected story. Having said that, I think it's unfair on the other hand, to say that "La Casa dell'Orco" is not worth the look. Honestly, the movie is quite atmospheric and even though there are a few unintentionally hilarious situations, I thought it was genuinely creepy on the whole. Nevertheless, I think it's fair to say that the story somehow tries to emulate Lucio Fulci's "The House by the Cemetery". Of course, that's just a speculation I have, but I think I have my valid evidences. For instance, in both films, Paolo Marco is the man of the family, in both films, there's an irritating little son named Bobby, in both films, the woman of the house is a beautiful thirty-something, who seems to be the only one to see that there's something really wrong in the new house, and in both films, there's something really, really wrong going on in the basement. I'm sorry but I can relate both films very easily and I'm not saying that as an accusation. For the contrary, my point is that those who enjoyed "The House by the Cemetery" are probably going to enjoy this movie as well, keeping in mind of course, that "La Casa dell'Orco" is far less pretentious, less scary, not nearly as atmospheric, but the formula is still there.<br /><br />In "La Casa dell'Orco", Charel, her husband Tom and their little son, Bobby, go on a vacation trip to an old deserted castle, situated in the heart of an Italian villa called Trifiri. Leaving aside the beauty of the place, shortly after their arrival, Charel starts to have the feeling that she has been there before, which is impossible, considering that she had never been to Trifiri before. Sadly, Charel can't get over her déjà vu and the worst part is that her visions, come along with the image of a horrendous creature going after her. Tom, who is not a very patient guy to begin with, advices her to leave the nonsensical hallucinations aside and enjoy the vacation. However, the woman's visions become more and more real and the peace and quiet that they were supposed to enjoy, suddenly turn into a living nightmare. The old nightmare from Charel's childhood becomes real and this time, she won't be able to escape without confronting that menacing ogre first.<br /><br />As it is expected, the plot somehow turns out to be a little bit simplistic and as a consequence, it is hard to fill an hour and a half. This means that "La Casa dell'Orco" offers more than a couple of sequences with nothing but total silence and the image of the main character, walking around the castle for several minutes, reviving the images of her childhood and nothing else. It gets rather tedious from time to time, but overall, it's nothing serious. Like many Italian horror films that came out throughout the late eighties, this movie is pretty stylish and effective, but it also offers a nice variety of unintentionally funny moments, that make the movie unforgettable in a way. For instance, the part in which Charel is brutally slapped by her husband and instead of going to her bedroom crying like I would have expected, she strikes back against him by punching him on the face really hard and running away to the woods like a maniac. The funniest thing however, is the fact that two minutes later, they're a happy couple again, as if punching each other like that, was the most natural thing in the world. I know it's silly, but I myself, found it absolutely hilarious. The ogre (which is obviously the villain of the story) looks creepy and funny at the same time too and let's face it: a villain who can freak us out and make us laugh a little bit, it's twice as welcomed. It reminded me of Michael Jackson in "Thriller", but much more natural and human, of course. But if focusing on the genuinely good aspects that I mentioned before: the music composed by Simon Boswell is one of the high points and even if it pretty much always the same, it fits perfectly and it helps to create a rather dark atmosphere during the moments of tension. So if I have to give my final statement regarding this movie, I'm going to have to say that I can't help loving it, including the small flaws and most people who enjoy these typical Italian horror movies from the late eighties, won't be disappointed by this one. It has all the typical and always well received clichés, like the crazy old man who actually speaks the truth, the foxy local woman who is said to be a witch, a creepy castle, a huge dark basement with a terrible secret and the local folks who try to prevent the tourist with their hostility, to stay away from the infamous lands. I would say that "La Casa dell'Orco" deserves two thumbs up and a punch at your spouse's face, as a way to pay tribute to the heroine of the story. Take this movie for what it is and enjoy it.