Gewone kijkers die op zoek zijn naar een gevoel van interne samenhang in een film, zullen deze film waarschijnlijk links laten liggen. Het wekt hetzelfde gevoel op als het kijken naar een merkwaardige verzameling individuele beelden die een relatie met elkaar lijken te hebben, maar nooit samensmelten tot een geheel.<br />Hoewel deze isolerende benadering van het creëren van een soort cinematografische montage misschien aantrekkelijk is voor een paar studenten of critici die de taal van het hedendaagse filmen beheersen, is het ronduit irritant en neerbuigend voor ons gewone burgers die net van de straat zijn geplukt. Een openlijke vermijding van toegankelijkheid kan het opzettelijke kenmerk zijn van auteurs als Kar-wai Wong en Tarantino, maar voor mij komt het over als Andy Warhol die warmloopt. De enige positieve eigenschap die ik vind, zit'm in de kwaliteit van de film, en die is gewoon niet om over naar huis te schrijven.<br />Dit is zo'n film waar je naar kijkt en luistert en angstig en vergeefs wacht op een slimme ontwikkeling van een idee of gedachte om alle opmerkelijke en prachtige individuele scènes te ondersteunen. Sorry. De kalligrafische credits beginnen onverwacht te rollen, net op het moment dat je belangstelling begint te groeien. Ik krijg dezelfde grote geeuw en het invallen bij het lezen van wat naar ik aanneem zeer deskundig en grondig commentaar op deze film is, maar nooit leidt tot iets echt begrijpelijks. Ideeën en beelden zonder een of andere externe context zijn niet mijn idee van lol hebben. Noem me maar een cultuurbarbaar die door de straten van Hongkong zwerft op zoek naar een kom chop suey.<br /><br />
Average viewers looking for any sense of internal coherence in a film should probably give this one a pass. It generates the same feeling as staring at a curious array of individual images that seem to have some relationship one to another, but never coalesce into a totality.<br /><br />While this isolative approach to creating a kind of cinematic montage may appeal to a few students or critics steeped in the inside language of contemporary filmmaking, it is flatly irritating and condescending to us commoners who just fell off the haywagon. An overt avoidance of accessibility may be the intentional hallmark of auteurs like Kar-wai Wong and Tarantino, but to me it comes across as Andy Warhol warmed over. The only redeeming characteristic I find is in the production values, and them there just ain't going to cut it all by themselfs.<br /><br />This is one of those productions in which you watch and listen and wait anxiously and in vain for some clever development of an idea or thought to sustain all the remarkable and beautiful individual scenes. Sorry. The calligraphic credits unexpectedly begin to roll just as your interest begins to stir. I get the same big yawn and let-down reading what I guess are very knowledgeable and thorough comments about this film that never lead to anything truly comprehensible. Ideas and images without some external context are not my idea of fun.<br /><br />Call me a philistine roaming the streets of Hong Kong looking for a bowl of chop suey.<br /><br />