Een modieus gefragmenteerd, maar om razend van te worden, karakterstudie, een onderzoek naar de verschillende persoonlijkheden van twee kamergenoten uit hun studententijd: een getalenteerde maar ongedisciplineerde sterbasketballer en een hasj rokende, rokkenjagende oproerkraaier. We komen er nooit achter waarom deze jongemannen vrienden zijn. Ze delen misschien hun verwarring over de wereld en hun plaats daarin, maar verder lijken ze niets met elkaar gemeen te hebben. Jack Nicholson, die als regisseur zijn debuut heeft gemaakt, stelt ons niet met enige helderheid aan de personages voor, en hij geeft de scènes ook niet vorm om ons te helpen ons met iemand op het scherm te identificeren. Er zijn een paar heel behoorlijke optredens (vooral van de nieuweling William Tepper in de centrale rol), maar het grootste deel van de film is ongevormd (misschien met opzet), schetsmatig of onzeker. Bruce Dern speelt de keiharde basketbalcoach, Karen Black is de oudere, getrouwde dame met wie Tepper een verhouding heeft, en Michael Margotta is Teppers onhandelbare vriend (in een onthutsende, over-de-top-optreden). Nicholson slaagt er niet in de scènes op Kleine, willekeurige momenten werken wel (een ruzie in een supermarkt tussen Tepper en Black, Dern die op bezoek gaat bij Tepper in zijn kamer op de campus, alle scènes die zich op het veld afspelen), maar de hele derde akte van de film is een ondraaglijke puinhoop. In de hoop een o-zo-belangrijke honkbalwedstrijd te combineren met een aanranding, toont Nicholson geen stijl in zijn vak (en hij verdient ook geen punten voor _chutzpah_, want de opbouw van deze gebeurtenissen is slap en lelijk). Als een regisseur zijn uiterste best doet om zijn acteurs te vernederen, moet je je afvragen wat zijn motieven zijn om dat te doen. Misschien als 'Drive, He Said' uiteindelijk op de koop toe een of andere krachtige uitspraak deed, zou het publiek de filmmaker zijn gebrek aan smaak en beoordelingsvermogen kunnen vergeven. Helaas is de verbijsterende close-up net zo verbijsterend als een groot deel van de rest van de film.
Fashionably fragmented, yet infuriatingly half-realized character-study, an examination of the different personalities of two college roommates: a talented but undisciplined star basketball player, and a pot-smoking, womanizing rabble-rouser. We never learn why these young men are friends. They may share confusions about the world and their places in it, but they don't seem to have anything else in common. Making his directorial debut, Jack Nicholson--who also co-wrote the screenplay with Jeremy Larner, based upon Larner's book--doesn't introduce us to the characters with any clarity, nor he does shape the scenes to help us identify with anyone on the screen. There are some very decent performances here (particularly from newcomer William Tepper in the central role), but most of the picture is unformed (perhaps intentionally), sketchy or unsure. Bruce Dern plays the hard-driving basketball coach, Karen Black is the older, married lady Tepper is having an affair with, and Michael Margotta is Tepper's wayward friend (in an off-putting, over-the-top performance). Nicholson fails to set up the sequences with any particular flavor, preferring (I assume) to let the character interaction dominate the film's tone; his script is no help either, and as a result it is unclear whom we're supposed to sympathize with. Small, random moments do work (a supermarket fight between Tepper and Black, Dern visiting Tepper in his dorm-room, all of the scenes set on the court), however the entire third act of the picture is an excruciating mess. Hoping to juxtapose an all-important b-ball game with a sexual assault, Nicholson shows no style at his craft (nor does he earn points for chutzpah, as his staging of these events is squashy and ugly). When a director goes out of his way to humiliate his actors, one has to question his motives in doing so. Perhaps if "Drive, He Said" ultimately made some sort of powerful statement in the bargain, audiences could forgive the filmmaker for his lapses in judgment and taste. Unfortunately, the perplexing closer is as dumbfounding as much of the rest of the movie. *1/2 from ****