Mijn kennismaking met de filmwereld van Yoji Yamada is te danken aan zijn beroemde en recente samoerai-trilogie, De Schemering van de samoerai, Het Verborgen Zwaard, Liefde en Eer. Ik heb van alle drie de films genoten, en als ik kijk naar de filmografie van de doorgewinterde regisseur, denk ik dat het heel lang zal duren voordat ik al zijn films heb gezien, vooral de Tora-san-serie. Onnodig te zeggen dat ik, toen Kabei Onze Moeder eindelijk onze kusten bereikte, de kans met beide handen aangreep om te kijken naar wat een ode zou worden aan Moeders overal ter wereld, die hun aangeboren liefde voor hun kinderen vierden.<br />Gebaseerd op de autobiografie van Teruyo Nogami, Kabei - Onze Moeder vertelt over een hechte familie van vier kinderen: Moeder Kayo 'Kabei' (Sayuri Yoshinaga), Vader Shigeru 'Tobei'. (Mitsugoro Bando), oudste dochter Hatsu (Mirai Shida) en jongste kind Teru (Miku Sato). Vanaf dat moment zou hun leven voorgoed veranderen wanneer Shigeru wordt gearresteerd op grond van de Wet op het Vredesbehoud voor zijn moreel-controversiële geschriften tegen de natie, die zich afspelen aan het eind van de jaren dertig van de vorige eeuw, toen Japan zijn 'kruistocht' in China begon, en daarna hun deelname aan de Tweede Wereldoorlog.<br />Zo begint Kabeis strijd om een baan te houden om haar gezin te eten te kunnen geven, en de veelvuldige, moeilijke ontmoetingen met haar man achter de tralies. Hulp komt van familieleden, vooral van Shigeru's kant, aangezien Kabeis eigen vader een 'ik heb het je toch gezegd'-houding had aangenomen tegenover haar keuze van echtgenoot. Ooit speelde studente Yama (kunstkenners zouden Tadanobu Asano hier moeten herkennen) een klungelige man die langzaam maar zeker een vertrouwelinge en surrogaatmoeder voor de kinderen wordt, en Kabeis zus Hisako (Rei Dan) uit Hiroshima, wat volgens mij een paar alarmbellen zou hebben doen rinkelen over haar onfortuinlijke lot naarmate de film zijn tijdlijn verder doorloopt.<br />Hoewel de film voornamelijk draait om hoe de kinderen opgroeien onder de aanwezigheid van hun moeder, en in een afstandelijke relatie met hun vader, vond ik het leuk om te zien hoe de microscopische familiegeschiedenis zich ontvouwt onder de macroscopische gebeurtenissen over de hele wereld die invloed hebben gehad op het gewone volk in Japan. Het speelt tegen de historische achtergrond van Japan.' Er zijn hier personages die die ambities niet maskeren, die zelfs bespreken wat het land uiteindelijk zou doen als het erin zou slagen veroverde gebieden te behouden. Dat zie ik zelden in Japanse films, omdat ze zo openhartig zijn over dat tijdperk en ook om een glimp op te vangen van hoe de gewone man moet vechten tegen binnenlandse problemen, die des te moeilijker zijn met de middelen die naar de oorlogsinspanning worden gesluisd.<br />De actrices die hier worden gecast, zijn perfect in hun vertolking en rollen, of het nu de veteranen of de jonge acteurs zijn. Actrice Sayuri Yoshinaga verdient een speciale vermelding voor haar rol als de moederlijke figuur die diep moet graven en die innerlijke kracht moet vinden om onder moeilijke omstandigheden het huishouden te bestieren, terwijl Mirai Shida en Miku Sato beminnelijk zijn als de begripvolle kinderen die moeten leren om het hoofd boven water te houden en compromissen te sluiten. Elke scène met hen drieën samen maakt het hartverscheurend als het moeilijk wordt, of vult je hart met Joy als ze iets te vieren hebben. Het zal niet lang duren voordat je je aangetrokken voelt tot het verlangen om deel uit te maken van deze familie, dankzij de krachtige vertolkingen van de hoofdrolspelers, waarbij Yoji Yamada een paar heel natuurlijke vertolkingen van de kinderen weet los te krijgen. <br />Kabei <0xE2><0x80><0x93> Onze Moeder kan bogen op een of andere verbluffend mooie kunstrichting, en ze is stijlvol in het brengen van zowel gelukkige als verdrietige momenten, zonder over de top te gaan, of te vertrouwen op goedkoop melodrama om de emoties die ze bij het publiek wil opwekken te verkwanselen. Er zijn hier heel wat kleine dingen die goed gedaan worden, waardoor het een perfecte voorstelling wordt, waarbij geen enkele scène verspild wordt, en waarbij elke nuance van betekenis is in het overbrengen van de boodschap, of het nu compassie of liefde is.<br /><br />Afgezien van het zeer abrupte einde (ik had gehoopt dat het veel langer had kunnen duren, ondanks de meer dan twee uur speeltijd), wordt Kabei Onze Moeder van harte aanbevolen, en jij.' Je zult merken dat het moeilijk is om je tranen te bedwingen, of de gedachte aan je eigen moeder en de offers die ze dagelijks voor je brengt. Wat die offers precies inhouden, mocht je er nog eens aan herinnerd willen worden, dan zal de scène tijdens de aftiteling je herinneren aan de dingen die je waarschijnlijk als vanzelfsprekend zou hebben aangenomen.
My introduction into Yoji Yamada's cinematic world is through his famed and recent Samurai Trilogy with The Twilight Samurai, The Hidden Blade and Love and Honor. I had enjoyed all three films, and looking at the prolific, veteran director's filmography, I think it'll take me a very long while to watch all his films, especially the Tora-san series. Needless to say when Kabei Our Mother has finally reached our shores, I jumped at the chance to watch what would be an ode to Mothers everywhere, celebrating their innate love for their children.<br /><br />Based on the autobiography of Teruyo Nogami, Kabei - Our Mother tells of a close knit family of four  Mother Kayo "Kabei" (Sayuri Yoshinaga), Father Shigeru "Tobei" (Mitsugoro Bando), eldest daughter Hatsu (Mirai Shida) and youngest child Teru (Miku Sato). From the get go their lives would be changed forever, when Shigeru gets arrested under the Peace Preservation Law for his morally controversial writings against the nation, set in the late 30s where Japan had begun their "crusade" in China, and thereafter their participation in WWII.<br /><br />So begins Kabei's struggle to hold down jobs to feed her family, and the frequent, difficult meetings with her husband behind bars. Help comes from relatives, especially on Shigeru's side, since Kabei's own dad had adopted an "I told you so" attitude with her choice of spouse. Shigeru's one time student Yama (arthouse buffs should recognize Tadanobu Asano here) provides laughter as a bumbling man who slowly becomes confidante and surrogate guardian to the children, and Kabei's sister in law Hisako (Rei Dan) from Hiroshima, which I believe would have sounded some hindsight alarm bells as to her unfortunate fate as the film progresses through its timeline.<br /><br />While the film centers primarily on how the kids are growing up under the presence of their mom, and in a distant relationship with their dad, what I enjoyed is how the microscopic family events unfold under the macroscopic worldwide events that have impacted on the common folk in Japan. It's against the historical backdrop of Japan's push to regional dominance, and there are characters here that don't mask those ambitions, even discussing what the country would eventually do should it be successful in holding onto conquered lands. This is something I rarely see in Japanese films, being that frank in their discussion of that era, and also to get a glimpse of how the common man have to struggle against domestic issues made all the more difficult with resources channeled toward the war effort.<br /><br />The actresses casted here are pitch perfect in their delivery and roles, be they the veterans or the child actors. Actress Sayuri Yoshinaga deserves special mention for her role as the motherly figure who has to dig deep and find that inner strength to carry the household through under trying circumstances, while Mirai Shida and Miku Sato are lovable as the understanding children who have to learn to make do and compromise. Each scene with the three of them together just makes it heart wrenching when the going gets tough, or fill your heart with Joy should they be celebrating. Before long you'll soon find yourself being attracted to want to be part of this family, thanks to the primary cast's powerful performances, with Yoji Yamada coaxing some really natural performances from the kids.<br /><br />Kabei - Our Mother boasts some stunningly beautiful art direction, and is classy in its delivery of both happy and sad moments without going over the top, or relying on cheap melodrama to cheapen the emotions it seeks from the audience. There are plenty of little things here done right which makes it pitch perfect, with every scene not being wasted, and with every nuance very meaningful in conveying its message across, be it compassion or love.<br /><br />Aside from the very abrupt ending (I had hoped that it could have continued for a lot more, despite its more than 2 hours runtime), Kabei Our Mother comes highly recommended, and you'll find it difficult to be holding back either your tears, or that thought about your own mom and her sacrifices she makes for you on an everyday basis. Just what those sacrifices are should you need another reminder, then the scene during the end credits roll will remind you of the stuff that you'd probably have taken for granted.