Afgezien van het feit dat ze de langste regeerperiode in de Britse geschiedenis heeft gehad (63 jaar), heeft koningin Victoria nog twee andere kenmerken. Ze was, afgezien van onze huidige koningin, de oudste ooit Britse vorstin die tot haar leeftijd van 81 jaar heeft geleefd. En ze was ook de jongste ooit Britse (in tegenstelling tot de Engelse of Schotse) vorstin die als meisje van achttien op de troon kwam. En toch, als de televisie of de bioscoop een programma of film over haar maakt, lijken ze veel meer geïnteresseerd in de oudere Victoria dan in het jonge meisje; de versie van Victoria waarmee het moderne publiek waarschijnlijk het meest vertrouwd is, is Judi Dench in 'Mrs Brown'. Ze probeert het evenwicht te herstellen door ons de gebeurtenissen rond haar troonsbestijging en de eerste jaren van haar regeerperiode te laten zien. Het verhaal heeft het zeldzame voordeel dat het wordt verteld door een voormalige koninklijke hoogheid, Sarah, hertogin van York, wier dochter, prinses Beatrice, even als figurant optreedt.<br />Er zijn drie hoofdlijnen in het verhaal. De eerste betreft de intriges van Victoria's moeder, de hertogin van Kent, een hoogst impopulaire figuur, zelfs voor haar eigen dochter, voornamelijk vanwege de invloed van haar adviseur sir John Conroy, van wie het gerucht ging dat hij haar minnaar was. (Volgens een ongefundeerd gerucht was hij, en niet de overleden hertog van Kent, Victoria's natuurlijke vader.) De tweede draad gaat over de groeiende romance tussen Victoria en haar Duitse neef prins Albert, en de pogingen van koning Leopold van België, die voor hen beiden oom was, om deze romance te beïnvloeden. (Leopold hoopte het prestige van het huis Saxe-Coburg, waartoe hij en Albert behoorden, te vergroten.) De derde gaat over een van de vreemdste episodes in de Britse politieke geschiedenis, de Bedchamber Crisis van 1839, toen aanhangers van de Tory-partij (die van oudsher een sterke monarchie steunden) in opstand kwamen omdat men dacht dat de jonge koningin de voorkeur gaf aan de Whig-partij en hun leider lord Melbourne, ook al hadden de Whigs van oudsher een quasi-republikeins regeringssysteem gesteund, waarbij de vorst tot boegbeeld werd gereduceerd. <br /><0x3E> Julian Fellowes staat bekend om zijn conservatieve opvattingen, en ik heb me wel eens afgevraagd of dit zijn manier van politiek bedrijven heeft gekleurd, aangezien hij de kant lijkt te kiezen van de tory's, de voorgangers van de moderne conservatieve partij. Hun leider Robert Peel wordt gezien als een staatsman en waardig, terwijl Melbourne, ondanks al zijn zwier en charme, wordt gezien als sluw en ongeïnteresseerd in maatschappelijke hervormingen. Misschien schuilt er een kern van waarheid in deze karakteriseringen, maar Fellowes verdoezelt het feit dat de tory's nog maar een paar jaar eerder tegen de hervorming van het kiesstelsel van verloederde stadsdelen waren geweest, en dat ze hadden geprofiteerd van de ongrondwettelijke afschaffing van de Whig-regering van William IV. De geschiedenis van de dynastie en de constitutionele geschiedenis worden niet altijd goed overgebracht op het bioscoopscherm, en deze film bevat een aantal onnauwkeurigheden. Prins Albert is bijvoorbeeld niet gewond geraakt bij de aanslag op Victoria, en Melbourne (achter in de vijftig ten tijde van Victoria's troonsbestijging) was niet zo jeugdig als hij hier door Paul Bettany wordt afgeschilderd. Koning William IV had beslist een hekel aan de hertogin van Kent (die zijn schoonzuster was), maar ik betwijfel of hij tijdens een staatsbanket tegen haar zou hebben gevloekt, zoals hij hier wordt afgeschilderd. Ik begreep ook de betekenis niet van de scène waarin de hertogin en Conroy Victoria proberen te dwingen een 'Regency Order' te ondertekenen; de grondwettelijke positie van de hertogin werd duidelijk gemaakt door de Regency-wet van 1830, die inhield dat zij regentes zou worden als haar dochter ten tijde van haar troonsbestijging nog onder de achttien was. Geen enkel door Victoria ondertekend stuk had de bepalingen van de wet kunnen veranderen.<br />Ook zijn er af en toe ongepaste scènes. In een van de eerste scènes zien we Victoria en Albert schaken terwijl ze zichzelf vergelijken met pionnen die over een schaakbord worden geschoven, een metafoor die zo afgezaagd is dat het hele tafereel had moeten worden voorafgegaan door een waarschuwing in de trant van: 'Gevaar! Groot cliché!' Maar ondanks dit soort scènes begon ik van de film te genieten. Er waren een paar goede optredens, vooral van Miranda Richardson als de sluwe hertogin en Mark Strong als de irritante Conroy. Het is een zeer aantrekkelijke film, omdat hij is opgenomen in een weelderige stijl die we zijn gaan associëren met Brits historisch drama. Jim Broadbent geeft een amusante draai aan de rol van koning William, hoewel hij af en toe bezwijkt voor de verleiding om over de top te gaan. (Hoewel niet zo rampzalig over de top als in 'Moulin Rouge').<br />De voornaamste reden voor het succes van de film is echter de uitvoering van Emily Blunt en Rupert Friend als de twee jonge geliefden Victoria en Albert. Bot is waarschijnlijk aantrekkelijker dan Victoria in het echte leven was, maar in haar verrukkelijke vertolking is de koningin niet langer de oude dame uit de verbeelding van het publiek, de in het zwart geklede weduwe van Windsor die zich altijd en eeuwig niet amuseerde, maar een vastberaden, vastberaden en liefhebbende jonge vrouw. Haar liefde voor Albert en hun gelukkige gezinsleven samen was een van de voornaamste redenen waarom de monarchie erin slaagde zich te herstellen in de genegenheid van het Britse volk. (Met uitzondering van George III waren Victoria's Hannoveraanse voorouders berucht om hun gebrek aan huwelijkse deugden. Bot en Friend maken van 'De jonge Victoria' een ontroerende romance en een aangrijpend drama, maar ook een verkenning van een sleutelperiode in de Britse geschiedenis.
Apart from having the longest reign in British history (63 years), Queen Victoria also holds two other distinctions. She was, apart from our current Queen, the oldest ever British monarch, living to the age of 81. And she was also the youngest ever British (as opposed to English or Scottish) monarch, coming to the throne as a girl of eighteen. And yet whenever television or the cinema make a programme or film about her, they seem far more interested in the older Victoria than they do in the young girl; the version of Victoria with which modern audiences will probably be most familiar is Judi Dench in "Mrs Brown". "The Young Victoria" tries to redress the balance by showing us the events surrounding her accession and the early years of her reign. It has the rare distinction of being produced by a former Royal, Sarah Duchess of York, whose daughter Princess Beatrice makes a brief appearance as an extra.<br /><br />There are three main strands to the plot. The first concerns the intrigues of Victoria's mother, the Duchess of Kent, a highly unpopular figure even with her own daughter, largely because of the influence of her adviser Sir John Conroy, who was widely rumoured to be her lover. (According to one unfounded rumour he, and not the late Duke of Kent, was Victoria's natural father). The second strand concerns the growing romance between Victoria and her German cousin Prince Albert, and the attempts of King Leopold of Belgium, who was uncle to both of them, to influence this romance. (Leopold's hope was to increase the prestige of the House of Saxe-Coburg, to which both he and Albert belonged). The third concerns one of the strangest episodes in British political history, the Bedchamber Crisis of 1839, when supporters of the Tory Party (which had traditionally supported a strong monarchy) rioted because the young Queen was perceived to favour the Whig Party and their leader Lord Melbourne, even though the Whigs had historically supported a quasi-republican system of government, with the monarch reduced to a figurehead.<br /><br />Scriptwriter Julian Fellowes is known for his Conservative views, and at times I wondered if this may have coloured his treatment of political themes, as he seems to lean to the side of the Tories, the predecessors of the modern Conservative party. Their leader Robert Peel is shown as statesmanlike and dignified, whereas Melbourne, for all his dash and charm, is shown as devious and uninterested in social reform. There may be some truth is these characterisations, but Fellowes glosses over the fact that only a few years earlier the Tories had opposed the Reform Act, which ended the corrupt electoral system of rotten boroughs, and that they had benefited from William IV's unconstitutional dismissal of a Whig administration.<br /><br />Lessons in dynastic and constitutional history do not always transfer well to the cinema screen, and this one contains its share of inaccuracies. Prince Albert, for example, was not injured in Edward Oxford's attempt on Victoria's life, and Melbourne (in his late fifties at the time of Victoria's accession) was not as youthful as he is portrayed here by Paul Bettany. King William IV certainly disliked the Duchess of Kent (who was his sister-in-law), but I doubt if he would have gone so far as to bawl abuse at her during a state banquet, as he is shown doing here. I also failed to understand the significance of the scene in which the Duchess and Conroy try to force Victoria to sign a "Regency Order"; the Duchess's constitutional position was made clear by the Regency Act 1830, which provided that she would become Regent if her daughter was still under eighteen at the time of her accession. No piece of paper signed by Victoria could have altered the provisions of the Act.<br /><br />There are also occasional infelicities. In one early scene we see Victoria and Albert playing chess while comparing themselves to pawns being moved around a chessboard, a metaphor so hackneyed that the whole scene should have come complete with a "Danger! Major cliché ahead!" warning. Yet in spite of scenes like this, I came to enjoy the film. There were some good performances, especially from Miranda Richardson as the scheming Duchess and Mark Strong as the obnoxious Conroy. It is visually very attractive, being shot in sumptuous style we have come to associate with British historical drama. Jim Broadbent gives an amusing turn as King William, although he does occasionally succumb to the temptation of going over the top. (Although not as disastrously over the top as he was in "Moulin Rouge").<br /><br />The main reason for the film's success, however, is the performances of Emily Blunt and Rupert Friend as the two young lovers Victoria and Albert. Blunt is probably more attractive than Victoria was in real life, but in her delightful portrayal the Queen is no longer the old lady of the popular imagination, the black-clad Widow of Windsor who was perpetually not amused, but a determined, strong-minded and loving young woman. Her love for Albert, and their happy family life together, was one of the main reasons why the monarchy succeeded in reestablishing itself in the affections of the British people. (With the exception of George III, Victoria's Hanoverian ancestors had been notoriously lacking in the matrimonial virtues). Blunt and Friend make "The Young Victoria" a touching romance and a gripping human drama as well as an exploration of a key period in British history. 8/10