De film is bijna lachwekkend, met Debbie Reynolds en Shelley Winters als de moeders van veroordeelde moordenaars. Door de verschrikkelijke beruchtheid na het proces vormen de twee vrouwen een team en vertrekken van N.Y. naar Californië om een zang- en dansstudio te openen voor Shirley Temple-achtige meisjes.<br />Vanaf het begin wordt duidelijk dat Reynolds een fout heeft gemaakt door Winters mee te nemen naar Californië. Winters speelt een diepgelovige vrouw die in toenemende mate gek lijkt te worden.<br />Tot overmaat van ramp krijgen de vrouwen die samenwonen dreigende telefoontjes. Reynolds, die een blonde pruik opdoet, wordt al snel het hof gemaakt door de rijke vader van een van haar leerlingen, die een mooie rol heeft van Dennis Weaver.<br />Agnes Moorehead, in een van haar laatste films, wordt even gezien als zuster Alma, van wie Winters een trouwe luisteraar is.<br />De film is eigenlijk van Shelley Winters. Ze is zwaar op de hand en door haar zwaarlijvigheid leek ze nog beter te kunnen acteren. Winters deed het altijd goed in rollen waarin ze haar zenuwen op de proef stelde.<br />Het einde is macaber en wie kan vergeten dat Winters aan de piano met die volslagen krankzinnige blik op haar gezicht zit te rammen?
The film is almost laughable with Debbie Reynolds and Shelley Winters teaming up as the mothers of convicted murderers. With the horrible notoriety after the trial, the two women team up and leave N.Y. for California in order to open and song and dance studio for Shirley Temple-like girls.<br /><br />From the beginning, it becomes apparent that Reynolds has made a mistake in taking Winters with her to California. Winters plays a deeply religious woman who increasingly seems to be going off her rocker. <br /><br />To make matters worse, the women who live together, are receiving menacing phone calls. Reynolds, who puts on a blond wig, is soon romanced by the wealthy father of one of her students, nicely played by Dennis Weaver.<br /><br />Agnes Moorehead, in one of her last films, briefly is seen as Sister Alma, who Winters is a faithful listener of.<br /><br />The film really belongs to Shelley Winters. She is heavy here and heaviness seemed to make her acting even better. Winters always did well in roles testing her nerves.<br /><br />The ending is of the macabre and who can forget Winters at the piano banging away with that totally insane look?