Ik heb kortgeleden een fase doorgemaakt waarin ik wilde zien waarom horrorfilms uit de jaren negentig geen stand kunnen houden tegenover horrorfilms uit de jaren zeventig en tachtig. Ik ben heel openlijk geweest over de smerigheid van films als _The Haunting_ en _Urban Legend_ en dergelijke. Ik heb het gevoel dat zij (en anderen zoals zij) niet weten wat echte horror is. En het zat me zo dwars dat ik naar mijn plaatselijke videotheek ben gegaan om een paar klassieke horrorfilms te huren. Ik heb alle vrijdagen al in mijn bezit, dus huurde ik _The Texas Chainsaw Massacre_, de oorspronkelijke _Nachtmerrie in Elm Street_, _Jaws_, _The Exorcist_, _Angel Heart_, _The Exorcist_ en _Nachtmerrie_. Nu zijn de andere films op zichzelf al klassiekers, maar dit wil ik je over Halloween vertellen. Want wat Halloween doet is misschien iets wat geen enkele andere film in de geschiedenis van de horrorfilm kan doen, en dat is het gebruik van subtiele technieken, technieken die niet afhankelijk zijn van bloed en geronnen bloed, en die worden gebruikt om je de stuipen op het lijf te jagen. Ik zat in mijn eentje in een kamer met het licht uit en hoe dwaas ik ook wist dat het was, ik wilde achterom kijken om te zien of Michael Myers er was. Geen enkele film die ik de afgelopen tien jaar heb gezien heeft me dat aangedaan. <br />John Carpenter heeft een lowbudgetfilm gemaakt die een hele generatie bioscoopbezoekers de stuipen op het lijf heeft gejaagd. Hij heeft laten zien dat je geen budget van 8 of 9 cijfers nodig hebt om een publiek angst aan te jagen. Want soms is het beste element van angst niet wat er werkelijk gebeurt, maar wat er op het punt staat te gebeuren. Wat was die schaduw? Wat was dat geluid boven? Hij weet dat dit de manieren zijn om iemand bang te maken en hij gebruikt elk element van de horror uit de schoolboeken waarvan ik denk dat je het kunt gebruiken. Ik denk zelfs dat hij een paar van zijn eigen ideeën heeft verzonnen en dat die ideeën tegenwoordig gebruikt zouden moeten worden. Maar dat doen ze niet. Niemand gebruikt belichting en details om mensen bang te maken, ze gebruiken special effects en rivieren van bloed. En het is gewoon niet hetzelfde. Je kunt niet bang worden van een enorm speciaal effect dat harde geluiden maakt en uit een muur springt. Het zijn de momenten waarop de moordenaar ergens op de loer ligt, je weet alleen niet waar, die je bang maken. En Halloween slaagt in deze onderneming als geen andere film.<br />In 1963 vermoordt een jonge Micael Myers zijn zus met een groot slagersmes en vervolgens brengt hij de daaropvolgende vijftien jaar van zijn leven zwijgend in een inrichting door. Zoals Loomis (zijn arts) tegen sheriff Brackett zegt: 'Het is een kwestie van tijd voor de moordenaar opduikt. Ik heb acht jaar lang geprobeerd hem te bereiken en toen nog eens zeven jaar om er zeker van te zijn dat hij nooit vrij zou komen, want wat ik achter die ogen zag was puur e-vil.' Dat roept het manische en meedogenloze idee op van een moordenaar die voor niets terugdeinst om te krijgen wat hij wil. En het enige wat hij hier wil is Laurie vermoorden. Niemand weet waarom hij haar wil vermoorden, maar hij wil het. ( Halloween II vervolgt het verhaal heel goed.)<br />Wat Carpenter hier heeft gedaan is een beklemmende score, leugenachtige belichtingstechnieken, en hij schreef en regisseerde een strak opgevoerd meesterwerk van gruwel. Er is één scène die beschreven moet worden. En dat is de scène waarin Annie op weg is om Paul op te halen. Ze gaat naar de auto en probeert hem open te maken. Pas dan beseft ze dat ze haar sleutels in het huis heeft laten liggen. Ze pakt ze, komt weer naar buiten en doet per ongeluk het portier open zonder de sleutels te gebruiken. Het publiek heeft het in de gaten, maar zij niet. Ze heeft het te druk met aan Paul denken. Als ze gaat zitten, ziet ze dat de ramen beslagen zijn. Ze is verbaasd en begint de mist weg te vegen, en dan slaat Myers toe, vanaf de achterbank. Dit is zo'n geweldige scène omdat hij aandacht aan details besteedt. Wij weten wat er gebeurt en Annie niet. De scherpzinnige observaties die Carpenter in 1978 en later maakte, joegen de bioscoopbezoekers de stuipen op het lijf.<br />Halloween maakt gebruik van wazige beelden van een moordenaar die op de achtergrond staat, schaduwen die onheilspellend over een muur glijden, donkere kamers, griezelige en spookachtige muziek, een sinister verhaal dat op spookachtige wijze wordt verteld door Donald Pleasance en een dreigende, meedogenloze moordenaar. Mijn advies aan de filmmakers van vandaag de dag is om Halloween te bestuderen. Het zou de blauwdruk moeten zijn van alle enge films. Carpenter volgde tenslotte Hitchcocks voetsporen, misschien zou de regisseur die van hem moeten volgen.<br />Halloween verpersoonlijkt alles wat ons angst aanjaagt. Ik weet niet wat het verschil is tussen slecht en schattig, maar Halloween is een film die je moet zien. Hij zal je niet teleurstellen. Ik vind het leuk om bang te zijn, ik weet niet waarom, maar ik vind het leuk. Maar in de jaren negentig ben ik nergens bang voor geweest, behalve misschien voor één film (Wes Cravens laatste _Nachtmerrie_ ). Als je het leuk vindt om bang te zijn, dan is Halloween een film die je moet zien. En als je hem al honderd keer hebt gezien, ga er dan nog eens naar kijken, rug aan rug met een film als _Urban Legend_. Urban Legend zal je verlokken naar alle mooie gezichten in de film. Met Halloween zul je verstijfd van angst op je stoel zitten en je niet willen bewegen. Vertel eens, welke horrorfilm zou je liever willen zien?<br />En als je het dan nog eens bekijkt nadat je Zombies versie hebt gezien, ga je het des te meer waarderen. Dit is per definitie een klassieker. Zombie heeft zijn versie verkloot, maar dat doet niets af aan de genialiteit van deze.
I have just recently been through a stage where I wanted to see why it is that horror films of the 90's can't hold a candle to 70's and 80's horror films. I have been very public in this forum about the vileness of films like The Haunting and Urban Legend and such. I feel that they (and others like them) don't know what true horror is. And it bothered me to the point where it made me go to my local video store and rent some of the classic horror films. I already own all the Friday's so I rented The Texas Chainsaw Massacre, the original Nightmare On Elm Street, Jaws, The Exorcist, Angel Heart, The Exorcist and Halloween. Now the other films are classics in their own right but it is here that I want to tell you about Halloween. Because what Halloween does is perhaps something no other film in the history of horror film can do, and that is it uses subtle techniques, techniques that don't rely on blood and gore, and it uses these to scare the living daylights out of you. I was in a room by myself with the lights off and as silly as I knew it was, I wanted to look behind me to see if Michael Myers was there. No movie that I have seen in the last ten years has done that to me. No movie.<br /><br />John Carpenter took a low budget film and he scared a generation of movie goers. He showed that you don't need budgets in the 8 or 9 figures to evoke fear on an audience. Because sometimes the best element of fear is not what actually happens, but what is about to happen. What was that shadow? What was that noise upstairs? He knows that these are the ways to scare someone and he uses every element of textbook horror that I think you can use. I even think he made up some of his own ideas and these should be ideas that people use today. But they don't. No one uses lighting and detail to provoke scares, they use special effects and rivers of blood. And it is just not the same. You can't be scared by a giant special effect that makes loud noises and jumps out of a wall. It's the moments when the killer is lurking, somewhere, you just don't know where, that scare you. And Halloween succeeds like no other film in this endeavor.<br /><br />In 1963 a young Micael Myers kills his sister with a large butcher knife and then spends the next 15 years of his life, silently locked up in an institute. As Loomis ( his doctor) says to Sheriff Brackett, " I spent eight years trying to reach him and then another seven making sure that he never gets out, because what I saw behind those eyes was pure e-vil. " That sets up the manic and relentless idea of a killer that will stop at nothing to get what he wants. And all he wants here is to kill Laurie. No one know why he wants to kill her, but he does.( Halloween II continues the story quite well )<br /><br />What Carpenter has done here is taken a haunting score, mendacious lighting techniques and wrote and directed a tightly paced masterpiece of horror. There is one scene that has to be described. And that is the scene where Annie is on her way to pick up Paul. She goes to the car and tries to open it. Only then does she realize that she has left her keys in the house. She gets them, comes back out and inadvertently opens the car door without using the keys. The audience picks up on this but she doesn't. She is too busy thinking about Paul. When she sits down, she notices that the windows are fogged up. She is puzzled and starts to wipe away the mist, and then Myers strikes, from the back seat. This is such a great scene because it pays attention to detail. We know what is happening and Annie doesn't. But it's astute observations that Carpenter made that scared the hell out of movie goers in 1978 and beyond. <br /><br />Halloween uses blurry images of a killer standing in the background, it has shadows ominously gliding across a wall, dark rooms, creepy and haunting music, a sinister story told hauntingly by Donald Pleasance and a menacing, relentless killer. My advice to film makers in our day and age is to study Halloween. It should be the blue print for what scary movies are all about. After all, Carpenter followed in Hitchcock's steps, maybe director's should follow in his.<br /><br />Halloween personifies everything that scares us. If you are tired of all the mindless horror films that don't know the difference between evil and cuteness, then Halloween is a film that should be seen. It won't let you down. I enjoy being scared, I don't know why, but I do. But nothing has scared me in the 90's, except maybe one film ( Wes Craven's final Nightmare ). If you enjoy beings scared, then Halloween is one that you should see. And if you have already seen it a hundred times, go and watch it again, back to back with a film like Urban Legend. Urban Legend will have you enticed at all the pretty faces in the movie. Halloween will have you frozen with fear, stuck in your seat, not wanting to move. Now tell me, what horror film would you rather watch?<br /><br />And just to follow up after seeing Zombie's version, it makes you appreciate this that much more. This is a classic by definition. Zombie bastardized his version, but it doesn't take away from the brilliance of this one.