!! <0xE2><0x80><0x93> SPOILERS <0xE2><0x80><0x93>!!!!<br />Voor ik hieraan begin, wil ik even zeggen dat ik zowel de voordelen heb gehad van het zien van deze film op het witte doek als van het zien van de 'Geautoriseerde versie' van deze film, in 1997 gemaakt door Stephen King zelf.<br />Beide voordelen hebben ertoe geleid dat ik deze versie van 'The Shining' des te meer waardeerde.<br />Verder wil ik zeggen dat ik het boek van Mr. King, 'The Shining', in de loop der jaren bij vele gelegenheden heb gelezen, en hoewel ik het boek prachtig vind en een grote fan van zijn werk ben, is Stanley Kubricks versie van dit verhaal veel boeiender... en STERK.<br />Kubrick weet echt hoe hij de doodsangst van de psyche rechtstreeks naar de film moet overbrengen. In de richting van de film en het schrijven van het scenario zelf verwierf hij de onmiskenbare titel 'Magus'. Het genie van Kubrick heeft iets magisch. De filmwereld verloor een groot regisseur toen hij in 1999 overleed. Tot zijn andere belangrijke rollen behoren: Eyes Wide Shut, 1999; Full Metal Jacket, 1987; Barry Lyndon, 1975; A Clockwork Orange, 1971; 2001: A Space Odyssey, 1968; Spartacus, 1960 en nog veel meer.<br />De Torrences (Jack, Wendy zijn vrouw en Danny, hun zoon) wonen de winter in het Overlook Hotel; Jack is aangesteld als beheerder. Het is zijn taak om tijdens de maanden van harde sneeuw het hotel te onderhouden, tot de lente als het Overlook zijn deuren weer opent. Het schijnt dat er veel rijke en blasé toeristen zijn die in groten getale naar de Colorado Mountains trekken voor een met sneeuw gevulde zomervakantie.<br />Het Hotel was een indrukwekkend staaltje architectuur en decorbouw. Het verleende de sfeer, door zelf een donkere, maar tegelijkertijd 'welkomst'-sfeer te hebben. Het meubilair en het meubilair waren allemaal uit die tijd (eind jaren zeventig, begin jaren tachtig), en de filmografie van het landschap dat in de openingsscène het hotel nadert, is briljant. Die laat je niet alleen genieten van de nadering van het Panorama, maar registreert ook hoe verlaten en geïsoleerd het Hotel is van de rest van de wereld.<br />De introductie van de personages van Wendy en Danny was een geniale zet. Je krijgt het hele verhaal van hun verleden, Danny's 'imaginaire vriend' Tony, en het verhaal van Jacks alcoholisme allemaal in deze mooie, keurige inleidende scène. Het was niet nodig om het verleden twee uur lang uit te rekken; Kubrick zag dat natuurlijk al vanaf het begin.<br />De dag van de première. Opnieuw was de schilderachtige rit de bergen in naar het Hotel (dit keer met familie op sleeptouw), de omgang tussen Jack en Danny was hilarisch, terwijl het ook een zeer verontrustende uitwisseling weergaf.<br />De eerste rondleiding door The Overlook is heel adembenemend, zelfs al is het 'personeel' er. Je krijgt de kans om de majestueuze open haarden te zien, de hoge plafonds van de kathedraal en de dure meubels, de slaapvertrekken en de kroonlijsten in de architectuur. 'Ze hebben goed werk geleverd! Roze en goud zijn mijn lievelingskleuren.' (Wendy Torrence) Zelfs de'stafvleugel' is goed ontworpen en prachtig gebouwd.<br />De doolhof was een schitterend detail, dat deed denken aan het Labyrint waarin de Minotaurus van Kreta de Beschermer was. Als Jack Nicholson bij het schaalmodel van de doolhof staat en in het midden kijkt, waar hij Wendy en Danny ziet binnenkomen, is dat een magisch moment; een moment dat je meteen duidelijk maakt dat er zware energieën in dat huis zijn; dat er iets ernstig mis is, dat er al iets aan het beginnen is. 'Ik wil daar naar binnen, tenzij ik minstens een uur de tijd heb om de weg naar buiten te vinden.' (De manager van het hotel)<br />Scatman Cruthers, als Dick Halloran, was oprecht en openhartig in zijn optreden. Zijn glimlach was natuurlijk en zijn optreden was geweldig. Je kon werkelijk geloven dat je in het hotel was en de rondleiding door de keuken kreeg van Wendy en 'Doc'. Zijn uitleg van 'het glanzen' aan Danny was heel goed verteld, evenals zijn gesprek met het kind over Tony en het hotel. Het was geloofwaardig en oprecht. Het uitgeknipte beeld van het hotel zelf, met de bergen die erachter opdoemen, de koude lucht die in het rond wervelt, de mist die opstijgt van het warme dak van het ingesneeuwde hotel, voegt zo veel toe aan de sfeer van de film. Het markeert ook het 'half-weg-naar-de-hel'-punt, om het zo maar te zeggen, het keerpunt in de film.<br />Shelley Duvalls vertolking van Wendy Torrence was meesterlijk. (En wat dan nog als ze ook Olive Oyl speelde?! Het toont alleen maar haar fantastische verscheidenheid!) Eerlijk, voordat ik de film in 1980 op het witte doek zag, zei ik: 'Wat? Olive Oyl? Lol!' (Popeye werd in 1980 ook uitgebracht.) Maar ik nam dat terug zodra de film begon. Naar haar mening is dit tot nu toe haar beste optreden! (Hoewel ik wel van haar hield in 'Roxanne' van Steve Martin, 1987.)<br /><0x3E> Als Kubrick eenmaal de parelachtige brokjes informatie heeft verzameld die jij, de kijker, in je bezit moet hebben: het verleden van de Torrences; Danny's gebroken arm; Tony; de geschiedenis van het Hotel zelf; het feit dat Danny niet 'geestelijk' is, maar eerder helderziend, en de algemene indeling van het Hotel; dat alles krijg je in de eerste 3 scènes; de film houdt nooit op je bang te maken. De twee afgeslachte dochters van de vorige huisbewaarder, Delbert Grady (de meisjes waren een paar keer bij Danny verschenen, eerst via Tony in het appartement voordat het gezin naar het hotel vertrok) waren iconen die Danny kon identificeren en waar hij tegelijkertijd bang voor was. Ze waren zelf spookachtig (en spookachtig) en lieten Danny zien hoe en waar ze waren vermoord, op een nogal grafische en materiële manier.<br />Kubricks Tony was geschreven als een begeleidende geest, als een spirituele gids die hij had gekregen doordat zijn eigen vader zijn arm bijna van zijn lichaam had gerukt. Hij was... 'het kleine jongetje dat in mijn mond leeft.' Hij zou zich manifesteren aan het uiteinde van Danny's vinger en fysiek via Danny spreken om met Danny te spreken. NIET zoals in het boek, realiseer ik me, waar Tony volgens Stephen King de projectie moest zijn van Danny als oudere jongen die zijn vader probeerde te redden. Kubrick heeft die kleine kronkel weggelaten en het maakte het op de een of andere manier nog angstaanjagender toen Tony 'de rol van... Danny overnam'. Het idee dat Danny's oudere ik terug zou worden geprojecteerd op zijn jongere ik is niet... eng.<br />De 'Vrouw in de douche' De scène werd gespeeld door Lia Beldan (over wie ik niets anders kan vinden dan dat ze voordien of daarna iets gedaan heeft), toen de jongere vrouw en Billie Gibson (die ook schijnt te lijden aan een gebrek aan krediet voor werken voor of nadien) verleidelijk aanstootgevend en door en door walgelijk waren. Het was dramatisch en angstaanjagend. Afschuwelijk en eng. Wanneer Nicholson in de spiegel kijkt en haar ontbindende vlees onder zijn handen ziet, was de blik van pure doodsangst op zijn gezicht zo volkomen en ECHT.<br />Jack begint snel aan zijn tocht van de'verdorven' alcoholist naar een krankzinnig verklaard persoon. De degradatie van de geestestoestand van zijn personage wordt zorgvuldig en grondig door Kubrick gedocumenteerd. De onmiddellijke vriendschap met Lloyd de Barkeeper (zoals alleen alcoholisten, zogenaamde geesteszieken en drugsverslaafden die hebben) is het bewijs van zijn dringende behoefte aan de sfeer die Lloyd hem biedt, namelijk alcohol... 'haar van de hond die me heeft gebeten.' (Jack Torrence) In Jacks geval is het whisky met ijs, zonder kosten voor Jack. 'Orders van het huis.' (Lloyd de Barkeeper) Mooie woordspeling.<br />Als Wendy merkt dat Jacks'spel' niet meer is dan de ene na de andere pagina van dezelfde tekst die hij steeds opnieuw heeft getypt, zij het in 8 of 9 verschillende creatieve stijlen... als hij vanuit de schaduw vraagt: 'Hoe vind je het?' en Wendy zich omdraait en schreeuwt met de honkbalknuppel in haar hand... is het zo ontroerend. Het is het moment waarop ze beseft hoe verknipt de hele situatie is... hoe verknipt Jack is. Het is heel eng, dramatisch en het straalt een sterke aanwezigheid uit. Dat, in combinatie met Danny's visioen van de hotellobby die zich met bloed vult, in combinatie met de scène tussen Jack en Wendy, en met het confronterende einde van deze scène, maakt dit mogelijkerwijs de sterkste scène van de film.<br />De 'REDRUM'-scène. Wauw. Wat moet ik zeggen? Welke moeder zou niet compleet door het lint gaan als ze wakker werd en haar jonge, gekwelde zoon met een enorm mes over hen heen gebogen zag staan, terwijl hij met dat enge stemmetje steeds maar weer 'REDRUM' riep? Zelfs als het geen betekenis had, zou het nog net zo eng zijn als het zevende niveau van de hel. Het was iets dat iedereen zich kon (en heeft) herinneren. Over memorabele scènes gesproken...<br /><br />Nicholsons laatste aanval op zijn gezin met een bijl was misschien wel een van de engste scènes uit de filmgeschiedenis. Zijn ingestudeerde zin: 'Heeeeere's Johnny!' was een briljante vondst en is een van de meest memorabele scènes uit de geschiedenis van de horror.<br />Het einde...? Het einde van Kubrick was perfect. Ik had het gevoel dat het prachtig eindigde. Geen gelul, geen platvloers gejammer, geen huilerig idiote afloop voor deze film. Alleen maar de belichaming van perfectie. Dat is alles wat ik over het einde zal zeggen.<br />Wie kan het wat schelen wat eruit gehaald is? Kijk eens wat Kubrick erin gestopt heeft. Huur het, kijk ernaar, koop het. 'Het is een klassieker in het horrorgenre, en niet voor niets. HET RAWKS!<br />... Neem deze film en stop hem in je Stephen King-verzameling, en neem de 'geautoriseerde' versie uit 1997 die door King is gemaakt en stop hem in de kinderafdeling. Daar hoort hij thuis.'
*!!- SPOILERS - !!*<br /><br />Before I begin this, let me say that I have had both the advantages of seeing this movie on the big screen and of having seen the "Authorized Version" of this movie, remade by Stephen King, himself, in 1997.<br /><br />Both advantages made me appreciate this version of "The Shining," all the more.<br /><br />Also, let me say that I've read Mr. King's book, "The Shining" on many occasions over the years, and while I love the book and am a huge fan of his work, Stanley Kubrick's retelling of this story is far more compelling ... and SCARY.<br /><br />Kubrick really knows how to convey the terror of the psyche straight to film. In the direction of the movie AND the writing of the screenplay, itself, he acquired the title "Magus" beyond question. Kubrick's genius is like magic. The movie world lost a great director when he died in 1999. Among his other outstanding credits are: Eyes Wide Shut, 1999; Full Metal Jacket, 1987; Barry Lyndon, 1975; A Clockwork Orange, 1971; 2001: A Space Odyssey, 1968; Spartacus, 1960 and many more.<br /><br />The Torrences (Jack, Wendy his wife and Danny, their son) are living in the Overlook Hotel for the winter; Jack has been hired as the caretaker. It is his job to oversee the upkeep of the hotel during the several months of hard snow, until spring when the Overlook reopens its doors. It seems there are many wealthy and jaded tourists who will flock to the Colorado Mountains for a snow-filled summer getaway.<br /><br />The Hotel was an impressive piece of architecture and staging. It lent to the atmosphere, by having a dark, yet at the same time "welcoming" atmosphere, itself. The furnishings and furniture was all period (late 70's - early 80's), and the filmography of the landscape approaching the hotel in the opening scene is brilliant. It not only lets you enjoy the approach to the Overlook, it also fixes in your mind how deserted and isolated the Hotel is from the rest of the world.<br /><br />The introduction of Wendy and Danny's characters was a stroke of genius. You get the whole story of their past, Danny's "imaginary friend," Tony, and the story of Jack's alcoholism all rolled into this nice, neat introductory scene. There was no need in stretching the past history out over two hours of the movie; obviously, Kubrick saw that from the beginning.<br /><br />Closing Day. Again, the scenic drive up the mountains to the Hotel (this time, with family in tow), the interaction between Jack and Danny was hilarious while also portraying a very disturbing exchange.<br /><br />The initial tour through the Overlook is quite breathtaking, even as the "staff" is moving things out, you get a chance to see the majestic fire places, the high cathedral ceilings and expensive furnishings, dormants and crown moldings in the architecture. "They did a good job! Pink and gold are my favorite colors." (Wendy Torrence) Even the "staff wing" is well designed and beautifully built.<br /><br />The maze was a magnificent touch, reminiscent of the Labyrinth in which the Minotaur of Crete was Guardian. When Jack Nicholson stands at the scaled model of the maze and stares into the center, seeing Wendy and Danny entering, it's a magickal moment; one that tells you right away, there are heavy energies in that house; there's something seriously wrong, already starting. "I wouldn't want to go in there unless I had at least an hour to find my way out." (The Hotel Manager)<br /><br />Scatman Cruthers, as Dick Halloran, was genuine and open in his performance. His smiles were natural and his performance was wonderful. You could actually believe you were there in the hotel, taking the tour of the kitchen with Wendy and "Doc." His explanation of "the shining" to Danny was very well delivered, as was his conversation with the child about Tony and the Hotel. It was believable and sincere.<br /><br />The cut out and pan scan of the hotel itself, with the mountains looming behind, the cold air swirling about, mist coming up from the warm roof of the snowbound hotel, adds so MUCH to the atmosphere of the movie. It also marks the "half-way-to-hell" point, so to speak; the turning point in the movie.<br /><br />Shelley Duvall's portrayal of Wendy Torrence was masterful. (So WHAT if she also played Olive Oyl?! It just shows her marvelous diversity!) Honestly, before I saw the movie on the big screen in 1980, I said," What? Olive Oyl? *lol* (Popeye was also released in 1980.) But I took that back as soon as the movie started. She's brilliant. In this Fiend's opinion, this is her best performance, to date! (Although I did love her in Steve Martin's "Roxanne," 1987.)<br /><br />Once Kubrick has established the pearly bits of information of which you, the viewer, need to be in possession: the Torrence's past; Danny's broken arm; Tony; the history of the Hotel itself; the fact that Danny is not "mental," but rather clairvoyant instead, and the general layout of the Hotel; all of which you get in the opening 3 sequences; the movie never stops scaring you.<br /><br />The two butchered daughters of the previous caretaker, Delbert Grady (the girls having appeared several times to Danny, first by way of Tony in the apartment before the family ever left for the hotel) were icons with which Danny could identify, and of which he was afraid, at the same time. They were haunting (and haunted), themselves and showed Danny how and where they were killed, in a rather graphic and material way.<br /><br />Kubrick's Tony was written as an attendant spirit, like a spirit guide which he acquired as a result of his arm nearly being wrenched off his body by his own father. He was..."the little boy who lives in my mouth." He would manifest in the end of Danny's finger and physically spoke through Danny in order to speak TO Danny. NOT like in the book, I realize, where Tony was intended by Stephen King to be the projection of Danny as an older boy, trying to save his father. Kubrick left out that little twist and it somehow made it more frightening when Tony "took ... Danny ... over." The idea of Danny's older self projecting back to his younger self isn't...scary.<br /><br />The "Woman in the Shower" scene, done by Lia Beldan (about whom I can find no other credits for having done anything before, or since) as the younger woman and Billie Gibson (who ALSO appears to suffer from a lack of credits for works before or since), was seductively obnoxious and thoroughly disgusting. It was dramatic, and frightening. Abhorrent and scary. When Nicholson looks into the mirror and sees her decomposing flesh beneath his hands; the look of sheer terror on his face was so complete and REAL.<br /><br />Jack quickly embarks on his trek from the "jonesing" alcoholic to a certifiable insane person. The degradation of his character's mental state is carefully and thoroughly documented by Kubrick. Jack's instant friendship with Lloyd the Bartender (as only alcoholics, would-be mental patients and drug addicts do) portrays his pressing NEED of the atmosphere to which Lloyd avails him; namely, alcohol ..."hair of the dog that bit me." (Jack Torrence) In Jack's case, it's bourbon on the rocks, at no charge to Jack. "Orders from the house." (Lloyd the Bartender) Nice play on words.<br /><br />When Wendy find's Jack's "screenplay" is nothing more than page after page of the same line typed over and over, albeit in 8 or 9 different creative styles...when he asks from the shadows, "How do you like it?" and Wendy whirls and screams with the baseball bat in her hand...is so poignant. It's the point where she realizes how messed up the whole situation is...how messed up Jack is. It's very scary, dramatic and delivers a strong presence. That coupled with Danny's visions of the hotel lobby filling with blood, imposed over the scene between Jack and Wendy, and with the confrontational ending to this scene, make this possibly THE strongest scene of the movie.<br /><br />The "REDRUM" scene. Wow. What do I say? What mother would not be totally freaked by awakening to find their young, troubled son standing over them with a huge knife, talking in that freaky little voice, exclaiming "REDRUM" over and over? Even if it HAD no meaning, it would still be as scary as the 7th level of HELL. It was something everyone could (and has) remember(ed). Speaking of memorable scenes...<br /><br />Nicholson's final assault on his family with an axe was perhaps one of the scariest scenes of movie history. His ad-libbed line, "Heeeeere's Johnny!" was a stroke of brilliance and is one of the most memorable scenes in the history of horror. It also goes down in horror movie history.<br /><br />The ending..? Kubrick's ending was perfection. I felt it ended beautifully. No smarm, no platitudinous whining, no tearfully idiotic ending for THIS movie. Just epitomized perfection. That's all I'll say on the subject of the ending.<br /><br />Who cares what was taken out?! Look what Kubrick put IN. Rent it, watch it, BUY IT. It's a classic in the horror genre, and for good reason. IT RAWKS!!<br /><br />*Me being Me* ... Take this movie, and sitck it in your Stephen King collection, and take the 1997 "Authorized" version done by King and stick it down in the kiddie section. That's where it belongs. .: This movie rates a 9.98 from the Fiend :.