Toen ik zag dat deze film maar 80 minuten duurde, dacht ik dat we in de problemen zaten. Het inkorten van de gigantische roman van W. Somerset Maugham tot een film die in anderhalf uur inklokt, leek me een ramp die op het punt stond te gebeuren. Maar weet je, de film is niet half zo slecht, en hij slaagt er zelfs in om veel te behouden van wat het boek zo'n grote weerklank bij zijn lezers bezorgt.<br />Ik heb veel filmfanaten horen klagen dat Leslie Howard een natte noedel van een acteur was, en dat was hij ook, maar ik kan niemand bedenken die geschikter is voor de rol van Philip Carey dan een natte noedel, want dat is Carey in elk geval wel. Howard speelt hem goed, wat betekent dat je hem het liefst door elkaar zou rammelen en een paar keer op zijn hoofd zou slaan, om hem dan ten slotte mee uit te nemen en een ruggengraat voor hem te kopen.<br />Ah, en dan is er nog Bette, als het meisje waar Carey door geobsedeerd is en dat zijn wereld om hem heen in elkaar doet storten. Ik wist niet wat in vredesnaam de aantrekkingskracht van Mildred in het boek was, en de film blijft trouw aan dat detail. Maar zoals Davis haar speelt, wordt ze wel het meest fascinerende personage in het verhaal, en al is ze gemeen en onsympathiek, ze is op zijn minst de meest dynamische persoon op het scherm op elk willekeurig moment. Davis' prestatie hier wordt toegeschreven aan het veranderen van de koers van de filmacteurs, ongeveer zoals Brando's rol in _Brando's_ film _Brando_. 'Stella!' schreeuwde Davis bijna twintig jaar later in dat weinig bekende stuk van Tennesee Williams, en het is niet moeilijk te begrijpen waarom. Davis is zo intens dat het bijna eng is. Ze doet geen enkele poging om enig medeleven uit het publiek te persen en ze staat zichzelf toe er lelijk en uiterst onaantrekkelijk uit te zien. Haar verschijning wanneer Carey haar laat in de film komt opzoeken en haar dood of bijna dood aan een onbekende ziekte (hoewel er niet veel moeite is gedaan om het feit te verbergen dat het een soa is) aantreft, is schokkend. Natuurlijk helpt het dat deze film het loodje legde vlak voordat de produktiewet van kracht werd; als hij een jaar later was gemaakt, had het er vast heel anders uitgezien.<br />Ja, een groot deel van de roman en veel van de interessantste delen ervan liggen nog op de vloer van de montagekamer, en het verhaal gaat echt over Carey en Mildred en niet veel meer. Ik vond dat het minst interessante en saaiste deel van Maughams boek. Het is het deel van de roman dat de titel geeft, maar het is het deel dat de roman zijn titel geeft en het lijkt me dat de lezers zich daar nu nog steeds toe aangetrokken voelen, dus het lijkt me een verstandig besluit van de filmmakers dat ze ervoor hebben gekozen de roman op die manier aan te passen.<br />Een 10.
When I saw that this film was only 80 minutes long, I thought we were in trouble. Condensing the gigantic W. Somerset Maugham novel down to a movie that clocks in at under an hour and a half seemed like a disaster waiting to happen. But you know, the movie's not half bad, and it even manages to retain much of what makes the book resonate so much with its readers.<br /><br />I've heard many film buffs complain that Leslie Howard was a wet noodle of an actor, and he was, but I can't think of anyone more suited to play the role of Philip Carey than a wet noodle, for that's certainly what Carey is. Howard plays him well, which means you want to shake him and slap him upside the head repeatedly, then finally take him out and buy him a spine.<br /><br />Ah, and then there's Bette, as the girl with whom Carey is obsessed and who brings his world crashing down around him. I didn't know what on earth the appeal of Mildred was in the book, and the movie stays true to that detail. But as played by Davis, she does become the most fascinating character in the story, and if she's nasty and unlikable, she's at least the most dynamic person on screen at any given time. Davis's performance here is credited with changing the course of screen acting, much as Brando's would do nearly 20 years later when he screamed out "Stella!!" in that little-known Tennesee Williams play, and it's not hard to see why. Davis is intense to the point of scary. She makes no effort to wring any sympathy from the audience, and she allows herself to look ugly and most unglamorous. Her appearance when Carey walks in on her late in the film to find her dead or nearly dead of an unnamed disease (though not much care is taken to hide the fact that it's an STD) is shocking. Of course, it helps that this movie squeaked out just before the Production Code went into effect; if it had been made a year later, you can bet things would have been a bit different.<br /><br />Yes, much of the novel, and many of its most interesting parts, are left on the cutting room floor, and the story really does become about Carey and Mildred and not much else. I found that to be the least interesting and most tedious part of Maugham's novel, but it is the part that gives the novel its title and seems to be the part that readers are still drawn to now, so it strikes me as a wise decision on the part of the film makers that they chose to adapt the novel the way they did.<br /><br />Grade: B+