Een klein genoegen in het leven is het door het gangpad van de oude bioscoop in de verhuurwinkel te lopen en dingen te pikken, alleen maar omdat ik ze niet heb gezien. Een groot genoegen is het af en toe die film mee naar huis te nemen en een kleine schat als deze op mijn scherm te zien spelen.<br />Lang voordat Elia Kazan zichzelf veranderde in een merk dat alleen maar bekende films uitbracht (geen goede), maakte hij een meer dan gemiddeld drama. Als je ernaar kijkt, begin je te merken hoeveel fatsoenlijke, goede of goed geobserveerde scènes zich hebben opgehoopt. Vergelijk dat met zijn latere films, waarin het drama groot is geschreven... bij voorkeur groot, en niet subtiel, en schandalig. Kazan was uiteindelijk meer een berekenende promotor dan een regisseur. Nee, dank u.<br />Zijn toekomstige uitspattingen komen alleen in de plot voor. De pest is in aantocht! Maar hier is een atypische Richard Widmark die in 1951 een huisvader speelt en de meeste uitspattingen van die trant mijdt; hier is een bijna waarneembare Barabra bel Geddes, met haar batho's veel lager gedraaid (nou ja, voor haar doen); ze zijn een stel en ze delen een paar fraai geschreven scènes over grote en kleine crises. Hier is een vakkundig geënsceneerde komische ondervraging van een praatzieke scheepsbemanning; hier is een prachtig moment als een achtervolging begint bij een hoekig pakhuis en een zwerm vogels overvliegt die het moment onderstreept. Dit zijn de kleinschalige successen die een film kan bieden waarin een kijker het leven daadwerkelijk kan herkennen; iets wat Hollywood, in zijn hebzucht, nu angstvallig vermijdt. Dit zijn de momenten die maken dat ik naar de film ga en ervan geniet. Het is een innemende, menselijke film, niet de groteske, overdadige productie die hij en anderen (David Lean) later populair zullen maken, wiens erfenis nog steeds voelbaar is in rotzooi die even gevarieerd is als Pirates of the Caribean en Moulin Rouge.<br />Ik heb hem net twee keer gezien en ik mag hangen als ik je zou kunnen vertellen wat Jack Palance zoekt in de laatste scènes, maar als kijker lijkt het me niet zo belangrijk. Dit doet me denken aan No Way Out a Poitier noir met Widmark als de schurk, en aan Naked City, waar je echt eens een kijkje moet gaan nemen.
A small pleasure in life is walking down the old movies aisle at the rental store, and picking stuff just because I haven't seen it. A large pleasure is occasionally taking that movie home and finding a small treasure like this playing on my screen.<br /><br />Long before Elia Kazan turned himself into a brand cranking out only notable movies (not good ones), he made this better than average drama. Watching it you begin to notice how many decent, good or nicely observed scenes have accumulated. Contrast that with his later films where the drama is writ large... preferably large, and unsubtle, and scandalous. Kazan was eventually more of a calculating promoter than a director. (um. No thanks) <br /><br />His future excesses are hinted at here only in the plot. The plague is coming! But here's an atypical Richard Widmark playing a family man in 1951 and avoiding most of the excesses of that trope; here's an almost watchable Barabra bel Geddes, with her bathos turned way down (well, for her); they're a couple and they share some nicely-written scenes about big crises and smaller ones. Here's an expertly directed comic interrogation with a chatty ships-crew; here's a beautiful moment as a chase begins at an angular warehouse and a flock of birds shoots overhead punctuating the moment. These are the small-scale successes a movie can offer in which a viewer can actually recognize life; something Hollywood, in its greed, now studiously avoids. These are the moments that make me go to the movies and enjoy them. It's a personable, human-scaled film, not the grotesque, overscaled production that he and others (David Lean) will later popularize, whose legacy is still felt in crap as varied as Pirates of the Caribean and Moulin Rouge.<br /><br />I just watched it twice and I'll be damned if I could tell you what Jack Palance is seeking in the final scenes, but it doesn't seem that important to me as a viewer. This reminds me of both No Way Out a Poitier noir with Widmark as the villain, and Naked City, which you should really get your hands on.