De UPA-films worden verrassend goed ontvangen op IMDb, ondanks het feit dat de kwaliteit van de animatie lichtjaren achterligt op die van Looney Toons, Disney en MGM in hun hoogtijdagen. Helaas begon de UPA-stijl (die omstreeks 1950 opkwam) aan het eind van de jaren vijftig en de jaren zestig de overhand te krijgen vanwege de stijgende kosten voor het maken van mooie tekenfilms met een hoge beeldkwaliteit en een mooie achtergrond. De films waren tenslotte hartstikke goedkoop en ze hadden verscheidene Oscars gekregen om te 'bewijzen' dat de tekenfilms nu de norm waren. Als gevolg daarvan werd slechte animatie de norm en deze trend werd pas in de jaren tachtig omgebogen.<br />Deze UPA-film is een van de eerste. De personages zijn heel eenvoudig getekend (als ze simpeler waren geweest, hadden ze poppetjes gebruikt) en de achtergronden waren lelijk <0xE2><0x80><0x93> eenvoudige lijntekeningen met kleuren die heel slordig zijn toegevoegd (vaak met een spons en zelden helemaal).<br />Wat het verhaal betreft, dat is een jive-verhaal met een sterke jazzstijl. Sommigen zullen het geweldig vinden, anderen zullen het alleen maar heel erg hard vinden. Het is het traditionele 'Frankie en Johnny'-verhaal en vanwege de schietpartij en zo is het waarschijnlijk geen geweldige film voor kinderen. Verdorie, vanwege de animatie en de jazz is het voor mij ook niet bepaald een goede film! Sommigen zullen mijn recensie lezen en ongetwijfeld denken dat ik een halvegare ben (wat ik tot op zekere hoogte ook ben). Maar ik ben dol op animatiefilms en met een beetje van deze minimalistische UPA-stijl kom je een heel, heel eind en je kunt ze niet serieus als grote kunstwerken beschouwen <0xE2><0x80><0x93> gewoon heel, heel snel gemaakte tekenfilms. Negeer de Oscars en kijk naar een paar klassieke tekenfilms of zoiets <0xE2><0x80><0x93> wat dan ook!
The films of UPA are surprisingly well rated on IMDb despite the fact that the animation quality is light-years behind that of Looney Toons, Disney and MGM at their prime. Sadly, due to rising costs in making pretty cartoons with high frame-rates and lovely backgrounds, the UPA style (which debuted about 1950) began to dominate in the late 50s and 60s. After all, the films were dirt cheap to make and they'd received several Oscars to "prove" that the cartoons were now mainstream. So as a result, lousy animation was becoming the norm and this trend wasn't reversed until the 1980s.<br /><br />This UPA film is one of the early ones. The characters are very simply drawn (any simpler and they would have used stick figures) and the backgrounds were ugly--simple line drawings with colors added in a very slap-dash manner (often with a sponge and rarely completely filling the items).<br /><br />As for the story, it's a jive story with a strong jazz style attitude. Some will love this, others will just find it very, very loud. It's the traditional "Frankie and Johnny" story and because of the shootings and all, it's probably not a great film for the kids. Heck, because of the animation and jazz, it's not a particularly good film for me, either! Some will read my review and no doubt think I am a crank (which I am, to a degree). However, I love animated films and a little of this minimalistic UPA style goes a very, very long way and you can't seriously consider them great works of art--just very, very quickly made cartoons. Ignore the Oscars and try watching some classic cartoons or something--anything else!