The Waterdance (1991) Het hoofdpersonage van The Waterdance, gespeeld door Eric Stoltz, bevindt zich in een revalidatiecentrum, samen met een aantal anderen die net zo gewond zijn geraakt. En daar moet hij een zwaar, nieuw leven in een rolstoel tegemoet treden. Het is een interessante en veelbelovende hypothese, maar helaas is die niet uitvoerbaar. Wat er in plaats daarvan gebeurt, bestaat voornamelijk uit Hollywood-schmaltz, met een paar interessante momenten. De cast (Eric Stoltz, William Forsythe, Wesley Snipes et al) is beslist briljant, en ze doen het goed, zoals je zou verwachten, maar hun talenten zijn verspild. De personages zijn voornamelijk stereotypen van het een of ander, en de meeste zijn door en door onsympathiek (met als uitzondering het personage Snipes). Ik neem aan dat dit een soort poging is om door mensen heen te breken. Door de gehandicapten voor te stellen als 'gehandicapten' of 'zwakzinnigen', door ze voor het merendeel af te schilderen als 'prikkelbaarden', wordt het wel een uiterst irritante ervaring. Toegegeven, het zal je iets laten zien van wat mensen met blijvende handicaps doormaken, op een manier die niet wordt verzacht of geromantiseerd, wat nuttig is, en een goed idee, maar hoewel het proces dat wordt uitgebeeld je tot een moeilijk persoon kan maken om mee om te gaan, en dat is de moeite waard om mee om te gaan, is het geen onderdeel van dat wat deze personages in wisselende mate verachtelijk moeten zijn. Ze hoeven ook niet Disney-achtig te zijn; er moet toch ergens een middenweg te vinden zijn. Aan het eind van de film is de Eric Stoltz-figuur zijn status als gehandicapte gaan accepteren, maar aangezien hij van het begin tot het eind zo'n vervloekt narcistisch monster is, kan het ons geen zier schelen.<br />Afgezien van zijn karakterproblemen lijdt de film aan dat vreemde syndroom waar zoveel Hollywood-films aan lijden; het syndroom heeft eigenlijk geen officiële naam, maar je zou het 'Onverklaarbaar Vergevingssyndroom' kunnen noemen. Het gaat ongeveer als volgt: personages schelden elkaar de huid vol en dan, zonder zelfs maar een verontschuldiging, is alles vergeven (een bijzonder onhebbelijk voorbeeld hiervan is de film The Breakfast Club, waarin een personage het grootste deel van de film iedereen binnen gehoorsafstand verbaal de mantel uitveegt; als gevolg daarvan zijn ze dol op hem. In een van de laatste voorbeelden laat Spiderman 3, superschurk The Sandman een stuk van Manhattan verwoesten, en dan jammert hij ongeveer 15 monotone minuten over Spiderman voordat hij wordt weggewuifd met iets wat neerkomt op 'tot ziens, nu'). Het meest afzichtelijke voorbeeld van IFS in The Waterdance is een scène waarin, nadat William Forsythe het 'n-woord' heeft genoemd, Spiderman een stuk van Manhattan verwoest. In de vorige scène zitten Wesley Snipes en zijn racistische biker-figuur en zijn vrienden, en in de volgende scène maakt de Wesley Snipes-figuur een hoop herrie met dezelfde Forsythe-figuur, alsof er niet net iets is gebeurd. Opnieuw zonder ook maar een 'O ja, sorry van die toestand daar waar ik, je weet wel, je het n-woord noemde'. Ik vraag me af of die mensen die films echt bekijken voordat ze worden uitgebracht, of dat ze ze gewoon met hun ogen dicht filmen, ze in de montagekamer bij elkaar gooien volgens het nummer van de scène, en het dan een dag werk noemen?
THE WATERDANCE (1991) The main character of The Waterdance, played by Eric Stoltz, finds himself in a rehab center with some others similarly injured. And there he must face an harsh new life, confined to a wheelchair. It's an interesting, and promising premise, but unfortunately, it fails to deploy. What ensues instead is largely Hollywood schmaltz, with some interesting moments. Certainly the cast (Eric Stoltz, William Forsythe, Wesley Snipes, et al) is brilliant, and perform well here as one would expect, but their talents are wasted. The characters are mainly stereotypes of one kind or another, and most of them are thoroughly unlikeable (the Snipes character being the exception). I suppose this is some kind of attempt to break through people's ideas about the handicapped being "crippled" or "weak", by depicting them, for the most part, as in-your-face pricks, but it makes for an entirely annoying experience. Admittedly it will show you something of what those with permanent disabilities go through, in a way that is not softened or romanticized, which is useful, and a good idea, but while the process being depicted can make one a difficult person to get along with, and that's worth dealing with, it is not part and parcel to that that these characters must be, to varying degrees, despicable. They wouldn't have to be Disneyfied, either; surely there's a middle ground somewhere. By the film's conclusion, the Eric Stoltz character has come to accept his status as a handicapped person, but since he is such a flaming narcissistic monster from the beginning of the film to the end, we couldn't care less. <br /><br />In addition to its character problems, the film suffers from that weird syndrome that so many Hollywood movies suffer from; the syndrome doesn't really have an official name, but you might call it "Inexplicable Forgiveness Syndrome". It goes something like this: characters abuse the crap out of each other, and then without so much as an apology, all is forgiven (an especially obnoxious example of this is in the movie The Breakfast Club, in which one character spends most of the film verbally bullying everybody within earshot; as a resultthey love him. In one of the the latest examples, Spiderman 3, supervillain The Sandman lays waste to a chunk of Manhattan, then wails on Spiderman for what seems like about 15 monotonous minutes before being waved off with what amounts to "bye, now"). The most egregious example of IFS in The Waterdance is a sequence in which, after being called the n-word by William Forsythe's racist biker character and his friends in the previous scene, the Wesley Snipes character whoops it up with the same Forsythe character in the next scene, as if nothing had just happened just a short time hence. Again, without so much as an "Oh yeah, sorry about that business back there where I, you know, called you the n-word". It makes me wonder, do these people actually watch these movies before they release them, or do they just film them with their eyes closed, kind of slap them together in the editing room according to scene number, and call it a day's work?