Schrijver-regisseur Tony Piccirillo had zijn eigen toneelstuk aangepast aan de situatie: een heteroseksuele man, net weduwnaar geworden, komt er in de afgelopen drie weken achter dat hij seropositief is; hij spoort de enige homoseksuele partner op die hij ooit heeft gehad, neemt hem mee naar een appartement en bindt hem vast, dwingt hem een bloedtest af te leggen en belooft bloedige wraak als de resultaten positief uitvallen. Op papier klinkt dat intrigerende idee beter dan het in werkelijkheid is. De gevangene van James Marsden is realistisch gezien cynisch en verwaand, maar de kunstmatige maniertjes van de acteur zelf zijn onthutsend <0xE2><0x80><0x93> het is alsof je naar een roadshowversie van Tom Cruise kijkt. Scott Speedman moet harder werken voor de meer uitdagende rol, maar zijn transformatie van verlegen man tot ontvoerder op de voorgrond is niet overtuigend, en dat geldt ook voor de gesprekken die de twee mannen voeren. De homofeestjesjongen is natuurlijk niet apathisch <0xE2><0x80><0x93> hij leeft even mee met Speedmans benarde situatie <0xE2><0x80><0x93> maar hij reageert of gedraagt zich niet zoals een homoseksuele man onder deze omstandigheden zou doen. De film is niet echt een uitvlucht, maar wel een vervalsing, nog belemmerd door de slechte montage, de slecht bedachte flashbacks, de lowbudgetproductie en de grote finale die riekt naar onnozele pretenties en melodramatisch gezwets.
Writer-director Tony Piccirillo adapted his own play about a straight man, recently widowed, learning in the last three weeks he is HIV-positive; he tracks down the one homosexual partner he ever had, brings him to an apartment and ties him up, forcing a blood test on the guy and promising bloody revenge if the results come back positive. Intriguing idea sounds better on paper than it plays out. James Marsden's captive is realistically cynical and snotty, but the actor's own artificial mannerisms are disconcerting--it's like watching a roadshow version of Tom Cruise. Scott Speedman has to work harder with the more challenging role, but his personality-turn from shy guy to kidnapper-on-the-edge isn't convincing, and neither are the conversations the two men have. Marsden's gay party boy isn't apathetic, of course--he's momentarily sympathetic to Speedman's plight--but he doesn't react or behave the way any homosexual man would in this circumstance. The movie isn't a cop-out, exactly, but it is a fraud, handicapped further by the bad editing, the poorly-conceived flashbacks, the low-budget production, and the big finale which smacks of silly pretension and soapy melodrama. *1/2 from ****