Ik was van plan geweest om de tiende verjaardag van Marcello Mastroianni's overlijden te vieren met een groot aantal niet-bekeken films van hem die ik op dvd heb staan, maar gezien mijn voortgaande, luchthartige kerstmarathon moest ik het maar met deze ene film doen! Het gaat om een van zijn beste optredens <0xE2><0x80><0x93> en hij is terecht genomineerd voor een Oscar (waarvoor de film zelf ook in aanmerking komt). Het was ook een van de veertien samenwerkingen met die andere ster uit Italië die alom wordt herkend, Sophia Loren; ze spelen hier trouwens allebei tegen typen <0xE2><0x80><0x93> zij als een niet-glamoureuze huisvrouw en hij als homoseksueel!<br />Tussen haakjes, de film?' De titel van de film heeft een dubbele betekenis: de hoofdpersonen worden samengebracht op de historische dag waarop Hitler naar Italië kwam om Mussolini te ontmoeten (de gebeurtenis zelf wordt getoond in lange archiefbeelden), maar de titel verwijst meer specifiek naar de 'korte ontmoeting' tussen de sterren, waarin ze momenten van vriendschap, openbaring en, heel even, hartstocht delen <0xE2><0x80><0x93> hoewel ze allebei weten dat een terugkeer naar hun normale bestaan onvermijdelijk is, wat leidt tot het abrupte, bitterzoete einde van de film. Dit is vrijwel een twee-hander (met alle andere personages, behalve de nieuwsgierige conciërge van het appartementengebouw waarin het verhaal zich in zijn geheel afspeelt) waar Lorens eigen naam ook in voorkomt. s norse en vurig vaderlandslievende echtgenoot, die verrassend genoeg gespeeld wordt door John Vernon, verschijnt alleen aan het begin en aan het eind van de film); toch schrikt de krappe setting regisseur Scola niet af (voor de goede orde, dit is de zevende film van hem die ik heb gezien en waarvan ik er nog 3 op video heb) en filmer Pasqualino De Santis, zodat het resultaat <0xE2><0x80><0x93> hoewel in wezen onopvallend <0xE2><0x80><0x93> verre van theatraal is: de camera mag door de verschillende afdelingen van het grote gebouw dwalen en de gebeurtenissen intiem of emotieloos observeren, zoals de situatie vereist, maar altijd scherp.<br />Het verhaal is natuurlijk volledig afhankelijk van de prestaties van de twee sterren om overtuigend te zijn, en die komen allebei uit de bus (de chemie tussen hen op het scherm is onvergelijkbaar). Maar het is wel interessant dat terwijl Loren wegliep met de prijzen op hun eigen terrein, het Mastroianni's beweeglijke en toch onsentimentele buitenstaander is (de film lijkt zijn seksuele afwijking enigszins te vergelijken met het anti-Fascisme!
I had intended to commemorate the 10th anniversary of Marcello Mastroianni's passing with numerous unwatched films of his that I own on VHS; however, given my ongoing light-hearted Christmas marathon, I had to make do with just this one! As it happens, it features one of his best performances - and he was justly Oscar-nominated for it (with the film itself being likewise honored). This was also one of 14 collaborations with that other most widely-recognized star to emerge from Italy, Sophia Loren; both, incidentally, are playing against type here - she as an unglamorous housewife and he a homosexual! <br /><br />By the way, the film's title has a double meaning: the leading characters are brought together on the historic day in which Hitler came to Italy to meet Mussolini (the event itself being shown in lengthy archive footage), but it more specifically refers to the stars' 'brief encounter' in which they share moments of friendship, revelation and, briefly, passion - though each knows that a return to their normal existence is inevitable, which leads to the film's abrupt bittersweet ending. This is virtually a two-hander (with all other characters - save for the nosy concierge of the apartment block in which the story takes place in its entirety - which include Loren's gruff and fervently patriotic husband, surprisingly played by John Vernon, appear only at the beginning and closing sequences); still, the cramped setting doesn't deter director Scola (for the record, this is the 7th film of his that I've watched and own 3 more on VHS) and cinematographer Pasqualino De Santis, so that the result - though essentially low-key - is far from stagy: the camera is allowed to prowl the various sections of the large building, observing the proceedings intimately or dispassionately as the situation requires, but always keenly.<br /><br />The narrative, of course, depends entirely on the performances of the two stars for it to be convincing, and they both deliver (their on-screen chemistry is quite incomparable); it's interesting, however, that while Loren walked away with the prizes in their home turf, it's Mastroianni's moving yet unsentimental outsider (the film, somewhat dubiously, does seem to equate his sexual deviance with Anti-Fascism!) who generally impressed international audiences!