Ik ging naar de film met de meest hoge verwachtingen. Ik had Jacquets vorige film (De mars van de pinguïns) gezien en had een zeer positieve recensie over deze gezien op de radio. Maar ik was ernstig teleurgesteld. De film is vooral verschrikkelijk saai. Er gebeurt letterlijk niets. Ik probeerde de inhoud van de film aan een vriend te beschrijven, en we moesten allebei lachen omdat ik alleen maar dingen kon stamelen als: 'Nou, dan komt de winter, en dan de lente, en dan is er een adelaar, en een rivier, en de ene keer is het donker, en het meisje gaat een grot in, en de andere keer krijgt de vos baby's', enzovoort. Na ongeveer een halfuur begon ik te zuchten, te gapen, met mijn ogen te rollen, de recensent van de radio te vervloeken en te hopen dat het gauw voorbij zou zijn. Maar de film ging maar door. Toen hij eindelijk afgelopen was, was ik zo diep in mijn stoel weggezakt dat ik er ongeveer net zo uit moest hebben gezien als Stephen Hawking. De meest irritante delen van de film zijn (a) Het meisje, dat er duidelijk is om kinderen iemand te geven met wie ze zich kunnen identificeren. Ze draagt de hele film lang dezelfde kleren en vertoont precies twee gezichtsuitdrukkingen: Vreugde en Ernstigheid. Ze is leuk, dat staat buiten kijf. Maar een film over de schoonheid van de natuur zoals deze zou het beter hebben gedaan zonder haar al te menselijke aanwezigheid. Ik betrapte mezelf erop dat ik voortdurend hoopte dat ze zou worden opgegeten door een beer, zou verdrinken in de rivier of iets dergelijks verschrikkelijks zou overkomen. (b) Het commentaar van de volwassen stem van het meisje, dat ons niets anders vertelt dan verwaarloosbare, voor de hand liggende, saaie, overbodige dingen. (c) De muziek, die wanhopig ontbreekt aan subtiliteit. Als het meisje vrolijk rondspringt, springt de muziek ook rond. Als de vos wordt bedreigd door een adelaar, wordt de muziek ook bedreigend. Het deed me denken aan de allereerste dagen van de filmindustrie en het was gewoon te voorspelbaar om ervan te genieten. Toegegeven, veel van de kinderen die samen met mij naar de film gingen, vonden het kennelijk leuk, of ze raakten er op de een of andere manier bij betrokken. Daarom is mijn waarschuwing alleen voor volwassenen bestemd: als je boven de tien bent, vermijd deze film dan. Op de meeste andere plekken kun je beter (en goedkoper) slapen.
I went to see this movie with the most positive expectations. I had seen Jacquet's previous movie (march of the penguins) and had heard a very positive review of this one on the radio. However, I was severely disappointed. Most of all, this movie is terribly boring. Literally NOTHING happens. I tried to describe the content of the movie to a friend, and we both ended up laughing because I could only stammer things like "well then the winter comes, and then spring, and then there's an eagle, and a river, and one time it is dark, and the girl goes into a cave, and another time the fox has babies" and so on. After about half an hour I began sighing, yawning, rolling my eyes, cursing the reviewer at the radio station, and hoping that it would be over soon. But the movie went on and on. When it finally ended I had sunken so deep into my chair that I must have looked somewhat similar to Stephen Hawking. The most annoying parts of the movie are (a) The girl, who is obviously there to give children someone to identify with. She wears the same clothes throughout the entire movie (one year), and shows exactly two facial expressions: Joy and Seriousness. She is cute, no question about that. However, a movie about the beauty of nature like this one would have done better without her all-too-human presence. I found myself constantly hoping that she might get eaten by a bear, drown in the river, or something similarly terrible. (b) The commentary by the girl's adult voice, which tells us nothing but negligible, obvious, boring, redundant things. (c) The music, which is desperately lacking subtlety. When the girl is happily jumping around, the music jumps around, too. When the fox is threatened by an eagle, the music becomes threatening, too. It reminded me of the very early days of film-making, and was just too predictable to enjoy. Admittedly, many of the children who saw the movie with me did obviously like it, at least they got somehow involved. Thus, my warning concerns adults only: If you are over ten years old, avoid this movie. You can get a better (and cheaper) sleep in most other places.