Alle films die voor 1912 zijn gemaakt, moeten eigenlijk gezien worden met een gevoel voor tijd en plaats.<br />In 1894 bezaten de mannen van de familie Lumiere <0xE2><0x80><0x93> de vader: Antoine (1840-1911), de zoons: Auguste en Louis de Lumiere <0xE2><0x80><0x93> een fabriek die fotografische platen en papier produceerde. Geen kleine onderneming; de fabriek had meer dan tweehonderd werknemers die pensioen en sociale voorzieningen genoten <0xE2><0x80><0x93> voor die tijd innovatief. De fabriek stond in Montplaisir, in de buitenwijken van Lyon, Frankrijk. Wat de reden was dat Louis de Lumiere in 1894 belangstelling kreeg voor de bouw van een Cinematagraph, blijft speculatie. Mijn suggestie is dat de verschijning van de Kinetoscoop van de Edison-organisatie in het najaar van 1894 in Parijs de katalysator was.<br />W.K.L. In 1893 ontwierp Louis Lumiere, een van zijn medewerkers, een filmcamera ter grootte van een piano, die hij in februari 1893 patenteerde. Hij werkte op elektriciteit (met behulp van zware batterijen). Deze enorme machine pompte celluloid filmstrookjes (nieuw ontwikkeld door de firma Eastman) langs een lens met een snelheid van ongeveer 40 beeldjes per seconde (fps). Hij werd als een bijna onbeweeglijk object in de 'Black Maria' (in wezen de eerste filmstudio) ondergebracht. De Kinetescope-apparaten vertoonden scènes (minder dan een minuut lang) die in deze studio werden opgenomen.<br />In 1894 wijdde Louis Lumiere zich aan de taak een bewegende filmcamera uit te vinden. Hij had vastgesteld dat zelfs met een snelheid van 16 beeldjes per celluloidfilm, de beeldscherpte van het menselijk oog/brein het mogelijk zou maken normale bewegingen waar te nemen. Zijn camera, die de Cinematograph werd genoemd, was ongeveer zo groot als een grote schoenendoos en was voorzien van een afneembaar filmmagazijn dat genoeg film bevatte om een opname ongeveer één minuut te laten duren als hij met een snelheid van 16 beeldjes per seconde langs de lens was geschoten.<br />De grootte en het lichte gewicht van de camera (hij kon door middel van een lichtbron in een printer of een projector worden omgezet) maakten hem draagbaar genoeg om naar elke locatie te worden gebracht om een gebeurtenis vast te leggen (vooropgesteld dat er genoeg zonlicht was). In het voorjaar van 1895 filmde Louis: een paar cavaleristen die een ritje maakten op een hindernisbaan, een huis dat in brand stond terwijl brandweerlieden arriveerden en het overstroomde gebouw met water besproeiden, en een aantal andere scènes in en rond Lyon. Met behulp van een Molteni-lamp veranderde hij de camera in een projector en presenteerde zijn films aan wetenschappers die bijeen waren gekomen in de ontvangstruimte van de Revue Generales des Science. De beelden werden geprojecteerd op een scherm op vijf meter afstand van de lens. Het scherm stond opgesteld in een deuropening tussen twee kamers. Tijdens een bijeenkomst van beroepsfotografen, in datzelfde jaar, fotografeerde Louis de arriverende afgevaardigden en liet hun diezelfde avond filmopnamen van hun aankomst zien. Met accolades van zowel de wetenschappelijke als de fotografische wereld besloot Louis aan het eind van het jaar een openbare vertoning van zijn uitvinding te geven. Aangezien elk van zijn films ongeveer een minuut zou duren, zou hij minstens een dozijn films nodig hebben om een goede presentatie te geven. Voor een van deze films stelde hij zijn camera op bij de ingang van zijn fabriek, om de werknemers die weggingen te fotograferen.<br />De openbare ruimte die Antoine had uitgekozen <0xE2><0x80><0x93> die zichzelf aanbood als de'marktkoopman' voor de Cinematograph <0xE2><0x80><0x93> was de Salon Indien van het Grand Café aan de boulevard des Capucines in Parijs. Het was een winterse zaterdagavond op 28 december 1895. Toen het eerste publiek ging zitten, kregen ze een geprojecteerd beeld te zien van de buitenkant van de Lumiere-fabriek (met gesloten hekken). Sommigen vonden het vervelend dat ze alleen maar een standaard diavoorstelling van Lumiere-foto's te zien zouden krijgen. Maar toen werd de hendel van de camera/projector omgedraaid en kwam er beweging in. Louis had een aangeboren gevoel voor het maken van films. Deze film heeft een begin, een midden en een eind. In het begin gaan de deuren open en beginnen de mensen hun werkplek te verlaten; in het midden stromen de mensen naar buiten <0xE2><0x80><0x93> en velen proberen de camera en de cameraman te negeren, omdat ze blij lijken een werkdag achter zich te laten. Aan het eind van de film worden de poorten van de fabriek gesloten.<br />En dit was de eerste film die was bedoeld voor het grote publiek.
All films made before 1912 really need to be viewed with a sense of time and place.<br /><br />In 1894, the Lumiere-family men [father: Antoine (1840-1911), sons: Auguste and Louis] owned and managed a factory that manufactured photographic plates and paper. Not a small enterprise; the factory had more than 200 employees who received pension and social security benefits - innovative for that time. It was located at Montplaisir in the suburbs of Lyon, France. What caused Louis Lumiere to become interested in building a Cinematagraph, in 1894, remains open for speculation. My suggestion is that the appearance of the Edison organization's Kinetoscope (peep-show machine), in Paris during the fall of 1894, provided the catalyst.<br /><br />W.K.L. Dickson, of Edison's staff, invented a motion-picture camera about the size of an upright piano that was patented in February 1893. It was electrically operated (using power from from heavy storage batteries. This massive machine pumped celluloid film strip (newly developed by the Eastman company) past a lens at about 40 frames-per-second (fps). It was ensconced, as an almost immovable object, in the "Black Maria" (essentially the first movie studio.) The Kinetescope machines showed staged presentations (less than one-minute long)that were filmed in this studio.<br /><br />During 1894, Louis Lumiere applied himself to the task of inventing a moving-picture camera. He had determined that, even at 16 fps on celluloid film, the persistence-of-vision of the human eye/brain would allow for normal motion to be perceived. His camera, dubbed the Cinematograph, was about the size of a large shoe box and was provided with a detachable film magazine that provided storage for enough film to make a shoot last about one minute when it was had cranked past the lens at 16 fps.<br /><br />The size and light weight, of the camera (it could be converted into a printer or a projector by the addition of a light source) made it portable enough that it could be taken to any location to record an event (provided there was enough sunlight available.) In the spring of 1895, Louis filmed: trick-riding by some cavalry men; a house on fire with firemen arriving and dousing the engulfed building with water; and a number of other scenes in and around Lyon. Using a Molteni bulb, he turned the camera into a projector and presented his films to scientists assembled in the reception room of the Revue Generales des Science. The images were projected on a screen five-meters distant from the lens. The screen was stretched in a doorway between two rooms. At a meeting of professional photographers, that same year, Louis photographed the arriving delegates and the same evening showed them motion pictures of their arrival.<br /><br />With accolades from both the scientific and photographic communities, Louis decided to have a public exhibition of his invention by the end of the year. Since each of his films would be about one-minute long, he would need at least a dozen films to make a good presentation. For one of these films he set up his camera at the entrance to his factory, photographing the egress of employees at quitting-time.<br /><br />The public venue chosen by Antoine - who offered himself as the "fairground barker" for the Cinematograph - was the Salon Indien of the Grand Cafe on the boulevard des Capucines in Paris. It was a wintry Saturday night on 28 December, 1895. As the first audience sat, they were presented with a projected view of the exterior of the Lumiere factory (with closed gates.) Some were chagrined that they were just going to see a routine slide show of Lumiere photographs. But then the crank on the camera/projector was turned and movement began. Louis had an innate sense for motion picture taking. This film has a beginning, a middle and an end. In the beginning, the doors are opened and people begin to leave their workplace; during the middle, the people stream out - with many trying to ignore the camera, and the cameraman, as they seem to be happy to leave a day of labor behind them. At the end, the gates to the factory are being closed.<br /><br />And this was the first film projected for the entertainment of the general public.