Midnight Cowboy begint met een aflevering van _Down Drive In_ met de voice-over van het hoofdpersonage Joe Buck (Jon Voight) die onder de douche zingt. Hij zingt een cowboyliedje, precies wat hij wil zijn. Joe pakt zijn saaie leventje in Texas weer op en verhuist naar New York City met de droom van een heleboel vrouwen en nog meer geld. Hij kleedt zich als de belichaming van de cowboy, maar op een cartoonachtige manier, en zelfs zijn vrienden nemen hem niet serieus. Hij begint zijn reis in de bus naar New York en we zien al snel hoe verwaterd Joe is door zijn interacties met de andere passagiers. Dit is in de eerste plaats een verhaal over Joe.' Het is het begin van zijn besef van de harde realiteit van de echte wereld.<br />Hij begint als een heel naïeve zuiderling die denkt dat hij het alleen aan zijn knappe uiterlijk kan redden in New York. Hij heeft geen andere reden om er anders over te denken, want in het verleden zijn ze hem goed van pas gekomen; dat merken we aan de vele flashbacks die hij heeft. In het begin zijn de flashbacks gefilmd op een manier die de indruk wekt dat ze een beetje grillig zijn. Ze zijn wazig en de stemmen klinken alsof ze van grote afstand komen, en dat is ook zo, ze komen uit zijn verleden. Maar naarmate Joe dieper en dieper graaft in de harde realiteit van de harde atmosfeer van New York, zien we meer van zijn verleden, dat niet langer grillig is, maar korrelig, in zwart-wit en met een snelle montage om de wrede aard van de gebeurtenissen uit het verleden te beschrijven. Dit wordt vooral gezien in de flashback waarin hij en zijn vriendin worden aangevallen en zij wordt verkracht. In een van deze flashbacks zien we hoe een gebouw steen voor steen wordt afgebroken. Dit weerspiegelt de manier waarop Joe zelf instort; de naïviteit die hij ooit had, valt van hem af. Hij en Ratso (Dustin Hoffman) leven in armzalige omstandigheden en kunnen nauwelijks aan eten komen; Joe beseft dat hij niet van zijn uiterlijk kan leven, dat er een gruizige onderbuik van New York is die hij zich niet had voorgesteld. Zijn onderbewuste spiegelt de manier waarop zijn echte leven verloopt.<br />Ratso dient ook als een soort spiegel voor Joe, maar op een tegengestelde manier; Ratso is Joe's steun en toeverlaat. Joe is een knappe, sterke man die, voor het grootste deel, een goed uiterlijk heeft. Ratso daarentegen, vanaf de allereerste keer dat we hem naast Joe in de bar zien zitten, kunnen we zien dat hij het tegenovergestelde is. Hij is klein, donker en altijd bedekt met een laagje zweet. Hij begrijpt hoe de wereld in elkaar zit, dat die meedogenloos is, en dat je soms, hoe hard je ook je best doet, zult falen; net als zijn vader. Ze leven in dezelfde wereld, in hetzelfde appartement zelfs, maar ze begrijpen dingen op een heel ander niveau.<br />Het thema van vervreemding, dat in deze tijd veel voorkomt, is heel duidelijk in deze film. Joe noch Ratso past in de cultuur die hen omringt. Joe voelt zich gevangen in Texas en verhuist naar New York, waar hij nog steeds een buitenstaander is. Ratso, die in de kou van New York woont, wil naar het zonnige Florida verhuizen, waar hij denkt een goed leven te kunnen vinden. Ook al is dat zijn ideaal, in de fantasie die we van Ratso's kant te zien krijgen, is het duidelijk dat hij weet dat hij nooit echt in de maatschappij zal passen. In voornoemde fantasie raakt hij opgewonden van de mensen om hem heen, is hij weer een buitenstaander, vervreemd van de maatschappij.<br />Pas aan het eind begint de kloof tussen Joe en Ratso kleiner te worden. Joe neemt zijn toevlucht tot geweld; hij neemt de mentaliteit van deze stad aan om geld te krijgen om een ontsnappingsmogelijkheid voor hemzelf en Ratso naar Florida te financieren. Onderweg zien we Joe uit een winkel komen zonder de cowboykleren aan die hij in de rest van de film altijd draagt. Hij is gekleed als iemand die eruitziet alsof hij op weg is naar Florida voor vakantie. Hij kleedt Ratso op dezelfde manier; hij wordt er moe van om hen in de nieuwe samenleving te laten passen die ze betreden, maar het is tevergeefs. Na Ratso's dood in de bus zien hun medepassagiers hen weer als buitenstaanders. Zelfs in deze nieuwe cultuur die ze betreden, kunnen ze niet ontsnappen aan de vervreemding die ze bij elke draai van deze film hebben ervaren. De film eindigt met de hoop dat Joe met zijn nieuwe kennis over hoe de wereld in elkaar zit, een beter leven kan opbouwen dan hij als sjacheraar in New York zou hebben gehad. Midnight Cowboy is een uitstekende film die de harde realiteit van de maatschappij en de vervreemding laat zien, met schitterende optredens van zowel Voight als Hoffman.
Midnight Cowboy opens with a run down Drive In theater with the voice-over of the main character Joe Buck (Jon Voight) singing in the shower. He is singing a cowboy song, the very thing he strives to be. Joe picks up his humdrum life living in Texas and moves it to New York City with the dream of lots of women, and even more money. He dresses as the epitome of the cowboy, but in a cartoonish fashion, not even his friends take him seriously. He begins his journey on the bus to NYC and we can quickly see how diluted Joe is through his interactions with the other passengers. This is primarily a story of Joe's realization of the harsh realities of the real world.<br /><br />He starts off as a very naïve southerner thinking he can make it in NYC just on his good looks. He has no other reason to think otherwise, as they proved helpful in the past; we learn this from the many flashbacks he has. In the beginning the flashbacks are filmed in a way that portrays them as being somewhat whimsical. They are hazy and the voices sound as if they are coming from a great distance, as they are, they are coming out of his past. However, as Joe delves deeper and deeper into the reality of the harsh atmosphere of NYC we see more of his past, which is no longer whimsical but gritty, filmed in black and white with rapid editing to portray the cruel nature of the past events. This is especially seen in the flashback of him and his girlfriend being assaulted, and her being raped. In one of these flashbacks we see a building being torn down brick by brick. This mirrors the way in which Joe himself is falling apart; the naiveté that he once carried is falling off of him. He and Ratso (Dustin Hoffman) are living in squalor, and barely able to get food to eat; Joe is realizing he cannot live off of his looks, that there is a gritty underbelly of New York that he didn't envision. His subconscious mirrors the way in which his real life is panning out.<br /><br />Ratso is also serves as a kind of mirror to Joe, but in an opposite way; Ratso is Joe's foil. Joe is a handsome, strong man who, for the most part, has a good outward appearance. Ratso, on the other hand, from the very first time we see him sitting next to Joe in the bar we can tell he is the opposite. He is short, dark, and always coated with a sheen of sweat. He understands how the world works, that it is unforgiving, and sometimes no matter how hard you try you will fail; just as his father did. They are living in the same world, the same apartment even, but they understand things on a completely different level.<br /><br />The theme of alienation, one that is common of this era, is very apparent in this film. Neither Joe nor Ratso fit into the culture surrounding them. Joe feels trapped in Texas and moves to NYC where he is still very much an outsider. Ratso, living in the cold of NYC, wishes to move to sunny Florida where he thinks he will be able to find a good life. Even though this is his ideal, in the fantasy we get from Ratso's perspective, it is apparent that he knows he will never really fit into society. In said fantasy he is turned on by the people living around him, he is yet again an outsider, alienated from society.<br /><br />It is not until the end that the gap between Joe and Ratso begins to narrow. Joe resorts to violence; he takes on the mentality of this city in order to get money to fund a means of escape for Florida for himself and Ratso. On the journey we see Joe coming out of a store not wearing the cowboy clothes that he is never without in the rest of the film. He is dressed as someone who looks like they are headed to Florida for vacation. He dresses Ratso the same way; he tires to make them fit into the new society they are entering, but it is to no avail. Upon Ratso's death on the bus, their fellow passengers once again look them upon as outsiders. Even in this new culture they have entered, they cannot escape the alienation they have met at every turn in this film. Despite the Ratso's death, and Joe's continued alienation, the film ends with the hope that Joe can take his new knowledge of how the world works and create a better life than he would have had as a hustler in NYC. Midnight Cowboy is an excellent film portraying the harsh reality of society, and alienation, with stellar performances by both Voight and Hoffman.