Ik heb het net gezien op het filmfestival van Venice, en ik weet niet goed wat ik ervan moet denken. We mochten nooit dicht genoeg bij de personages komen om ons om hen te bekommeren. Misschien ging het daar juist om, dat we allemaal in een eigen 'bel' zitten, maar deze mensen dwongen me niet om me zorgen om hen te maken of geschokt te zijn over hun lot. Op een looptijd van iets meer dan een uur waren de personages niet erg goed ontwikkeld. Veel tijd werd besteed aan opnamen van fabrieksapparatuur (vorklifts, lopende banden, schoppen); en de enigszins griezelig uitziende babypoppen met verrassend levensechte ogen, die de meeste personages maakten voor de kost, waren op de een of andere manier interessanter dan de levende mensen. Een interessant experiment, maar op de een of andere manier is het nooit helemaal gelukt.
I just saw this at the Venice Film Festival, and can't quite decide about it. We were never allowed to get close enough to any of the characters to care about them. Maybe that was the point, that we are all in a "bubble" of our own, but these people didn't compel me to be concerned about them or shocked at their various fates. At a running time of just over an hour, the characters weren't very well developed. Lots of time was devoted to shots of factory equipment (forklifts, conveyor belts, shovels); and the slightly-creepy-looking baby dolls with surprisingly lifelike eyes, that most of the characters made for a living, were somehow more interesting than the live people. An interesting experiment, but somehow it never quite came together.