De Palma's techniek had zijn volle volwassenheid bereikt tegen de tijd van deze film, die een prachtige staaltje van zijn klassieke technieken laat zien, hoewel het verhaal de meta helaas, net als veel van de films die De Palma zelf heeft geschreven, meer dient dan de behoefte om een emotioneel meeslepend verhaal te vertellen.<br />Het verhaal begint met een waanzinnige scène waarin Angie Dickinson onder de douche masturbeert terwijl ze naar haar man kijkt. Dan wordt ze vastgepakt en verkracht terwijl haar man onbewust in de buurt staat <0xE2><0x80><0x93> en het hele voorval blijkt Angies fantasie te zijn terwijl haar man in bed gedachteloos met haar vrijt. Ze heeft een korte scène met haar zoon, het evenbeeld van Harry Potter, die eindigt met een grap dat ze 'tegen oma zal zeggen dat hij met zijn piemel speelt'. Dan gaat ze naar haar therapiesessie, waar ze klaagt over haar dode huwelijk, waarna ze haar therapeut, Michael Caine, probeert te verleiden. Hij weigert, en ze voelt zich gekwetst en onaantrekkelijk en onvervuld.<br />Dan begint er een bravourestuk van 22 minuten, bijna woordeloos, dat misschien wel het hoogtepunt van de film is. Een van de vele dingen die De Palma van Hitchcock heeft geleerd, is het begrip van de film als een puur visueel medium om verhalen te vertellen - en op de typische De Palma-manier gebruikt hij dat als een manier om te pronken met zijn formidabele talent. Het probleem voor mij is dat je in dit geval het gevoel krijgt dat scènes nodeloos worden gerekt, alleen maar om de vaardigheid van de regisseur te benadrukken.<br />De reeks begint met Angie in een museum. Ze kijkt naar vreemden die allemaal bezig zijn met seksuele of familieactiviteiten en raakt vervolgens geil op een man die naast haar zit. De Palma vertelt heel vakkundig een uiterst ingewikkeld verhaal zonder een woord te zeggen over Angies aantrekkingskracht, g<0xC3><0xAA>ne, terugtrekking en uiteindelijke onderwerping aan de onbekende achter in een taxi, allemaal op een prachtige, weelderige manier geschreven door Pino Donaggio, die ook Carrie heeft gescoord. In het tweede deel van de reeks is Angie met de man naar bed geweest, en ze staat op om terug te gaan naar haar man. Opnieuw giet De Palma er een hele lading verhaal in zonder dat er een woord aan wordt gewijd, terwijl Angie beseft dat ze haar slipje niet bij zich heeft, dat haar man al thuis is en zich ongetwijfeld afvraagt waar ze is, dat ze waarschijnlijk een geslachtsziekte heeft opgelopen en dat ze haar verlovingsring ergens in het gedrang is kwijtgeraakt. Het is allemaal heel bewonderenswaardig, maar je begint je een beetje opgejaagd te voelen als we dingen moeten doen als met een lange lift van de zevende verdieping naar beneden gaan en dan weer naar boven, bijna in de echte tijd.<br /><br />... Als Angie weer op de zevende verdieping komt, wordt ze vermoord door een grote vrouw met blond haar. De vrouw hakt op haar in tot ze op de begane grond is, als de deur opengaat en Nancy Allen haar daar ziet. Er volgt een prachtige slow-motionsequentie als Nancy haar hand in de lift steekt, Angie haar hand naar haar uitsteekt en het mes van de moordenaar in de lucht hangt, klaar om Nancy's handen open te snijden. Dan volgen er een paar elektriserende beelden als Nancy opkijkt en de moordenaar in de bolle spiegel van de lift ziet. Het is allemaal goed en tegen de tijd dat we weer een dialoog hebben, denk jij: 'Goh, dat waren maar 22 minuten zuiver visueel verhaal!' Of misschien denk jij dat niet, maar ik wel. De jonge Dennis Franz heeft een geweldige rol als louche en stoere New Yorkse rechercheur, die liever heeft dat alle anderen zijn werk voor hem doen. Hij ondervraagt Michael Caine en komt met de schandalige veronderstelling (hoewel het heel gewoon overkomt) dat Angie vermoord wilde worden. Angies zoon is er ook, en hij gaat met Nancy om, en ze gaan Caines therapeut bespioneren om erachter te komen wie de moordenaar is.<br />Opnieuw is er een sterk verband met een Hitchcock-film, in dit geval _Psycho_ (net zoals _Obsessie_ een herbewerking van _Vertigo_ is). Je hebt een vrouw van wie we verondersteld worden te begrijpen dat ze in het geheim een slet is, die binnen een half uur wordt vermoord in een afgesloten ruimte, in dit geval een lift in plaats van een douche. Dan voeren de familieleden van de overledene een onderzoek uit, dat aantoont dat de moordenaar een man is die zich kleedt als een vrouw om te doden. De Palma haalt er aan het eind zelfs een dokter bij, die de psychologie van de hele zaak uitlegt.<br />Het is heel interessant, maar tegelijkertijd kan de kijker het gevoel krijgen dat er aan hem wordt getrokken, en dat is mijn voornaamste bezwaar tegen deze film. Het is absoluut essentieel om hem te zien en een paar van De Palma's films te laten zien. Maar het gevoel dat het verhaal een derde achterloopt op de behoefte van De Palma om op te scheppen en zijn enigszins ongepaste seksuele fantasieën, maakt het moeilijk om met oprechte genegenheid op dit verhaal terug te kijken.<br /><0x3E><0x3E> Kijk ook naar andere recensies op mijn website over slechte en goedkope films, Cinema de Merde, cinemademerde.com.
De Palma's technique had hit its high maturity by the time of this film, which is a wonderful showcase of his classic techniques, though unfortunately, as with many of the films written by De Palma himself, the story serves the meta more than the interests of putting forth an emotionally compelling tale. <br /><br />The story opens with a CRAZY scene in which Angie Dickinson masturbates in a shower while she looks at her husband. She is then grabbed and raped while he husband stands obliviously near-and the whole thing is revealed to be Angie's fantasy as he husband is pumping mindlessly away at her in bed. She has a short scene with her son, a dead ringer for Harry Potter, which concludes with a joke that "she'll tell grandma that he is playing with his peter." She then goes to her therapy session, where she complains about her dead marriage, before attempting to seduce her therapist, Michael Caine. He refuses, and she is hurt and feeling unattractive and unfulfilled.<br /><br />Then begins a bravura 22-minute nearly wordless sequence that is perhaps the highlight of the film. Among the many things De Palma gleaned from Hitchcock is the understanding of film as a purely visual medium of telling stories and in typical De Palma fashion, he turns this into a way to show off his formidable skill. The problem, for me, is that in this instance one begins to feel that scenes are being needlessly protracted simply to further show off the director's skill. <br /><br />The sequence begins with Angie at an art museum. She watches strangers, all involved in sexual or family activities, then begins to get turned on to a man sitting next to her. De Palma very skillfully tells an extremely complicated narrative without a single word about Angie's attraction, embarrassment, retreating, and finally finding and submitting to the stranger in the back of a taxi cab, all set to a wonderfully lush score by Pino Donaggio, who also scored Carrie.<br /><br />In the second part of the sequence Angie has slept with the guy, and gets up to return to her husband. Again De Palma crams a ton of narrative in without a word of dialogue uttered, as Angie realizes that she doesn't have her panties, that her husband is already home and no doubt wondering where she is, that she has probably contracted a venereal disease, and that she has lost her engagement ring somewhere in the shuffle. It's all very admirable, but one begins to feel a little strung along as we are forced to do things like take a long elevator ride down from the seventh floor, then up again, almost in real time.<br /><br />...Spoilers from here on out! When Angie reaches the seventh floor again, she is killed by a big woman with blond hair. The woman hacks away at her until she reaches the ground floor, when the door opens and Nancy Allen sees her there. There is a wonderful slow-motion sequence as Nancy reaches into the elevator, Angie reaches up toward her, and the killer's blade is held poised to slash Nancy's hands. Then follow some electrifying shots as Nancy looks up and sees the killer in the elevators convex mirror. It's all good, and by the time we have some dialogue again, you think; "Woah, that was just 22 straight minutes of purely visual narrative!" Or maybe you don't, but I do.<br /><br />A younger Dennis Franz has a great part as a sleazy and tough New York detective who would rather that everyone else do his work for him. He Interviews Michael Caine, making the outrageous implication (though it passes as commonplace) that Angie WANTED to be killed. Angie's son is there as well, and he hooks up with Nancy, and they set about to spy on Caine's therapist and find out who the killer is.<br /><br />Once again there is a strong tie to a Hitchcock film, in this case Psycho (just as Obsession is a re-working of Vertigo). You have a woman who we are supposed to understand is secretly a slut, who gets killed in the first 30 minutes in an enclosed space, in this case an elevator rather than a shower. Then the relatives of the deceased conduct an investigation, which reveals that the killer is a man who dresses as a woman to kill. De Palma even throws in a doctor at the end who explains the psychology of the whole thing. <br /><br />It is very interesting, but at the same time a viewer can begin to feel a bit jerked around, and that is my primary reservation about this film. It is definitely essential viewing and showcases some of De Palma's greatest setpieces, but that feeling that the story is running a solid third behind the need for De Palma to show off and his somewhat unseemly sexual fantasies makes it hard to look back on this one with whole-hearted affection.<br /><br />--- Check out other reviews on my website of bad and cheesy movies, Cinema de Merde, cinemademerde.com