Zelfs in een slechte film is er meestal wel iets wat het goedmaakt, iets waarvan je kunt zeggen dat het verschrikkelijk was, maar dan was er die prestatie, of dat deel van het script, of dat speciale effect, en dat was gewoon allemaal gewoonweg verschrikkelijk. Het acteerwerk was lachwekkend, het script was verschrikkelijk, compleet met veel onverklaarbare Breakfast bij Tiffany's verwijzingen, en zelfs de special effects waren op z'n best onbeholpen. Dit was een heel slechte film en een die zelfs Drew Barrymore uit de geschiedenis wilde schrappen. Kijk ernaar als je wilt: a) lijdzaam toezien hoe je zelf pijn toebrengt. b) zie hoe slecht een film kan zijn. Dit is een film waarin ik het cliché 'daar' kan gebruiken. Negentig minuten van mijn leven zal ik nooit meer terugkrijgen', met enige rechtvaardiging!
Even in a bad film, there is usually some redeeming feature, something that you can say yes it was terrible, but there was that performance, or that part of the script, or that special effect, this was just simply terrible all over. The acting was laughable, the script terrible, complete with many inexplicable Breakfast at Tiffany's references, and even the special effects were shoddy at best. This was a very bad film and one that even Drew Barrymore wishes was expunged from history. Watch it if you want to: a) Suffer harsh self inflicted pain. b) See just how bad a film can be. This is one film where I can use the cliché "there's ninety minutes of my life I will never get back" with some justification!