Wat is het materiaal voor de beste film? De Oscars zijn er in groten getale voor in de plaats gekomen voor het belonen van overdreven spektakelstukken die een slechte ouderdom hebben bereikt en het negeren van de 'auteurs' die in de komende decennia vergoddelijkt zullen worden. Dat was niet omdat Hollywood tegen kunst of creativiteit was. De Oscars zijn de selecties die door de industrie zelf worden gemaakt, en dat is de reden waarom ze, in elk geval in het klassieke tijdperk, de grootste samenwerkingen, de meest sensationele bijeenkomsten van creatieve geesten belonen. Het Arthur Freed-team van MGM was inmiddels al een aantal jaren op weg naar de Oscar-winnende roem; het was slechts een kwestie van tijd voordat Freed, geholpen door zijn beste regisseur Vincente Minnelli en enkele van de beste musicalsterren in het vak, een Beste Film zou maken. Freed had aantoonbaar meer gedaan om de status van de musical te verhogen dan wie ook, door films te maken die verhaal en lied met elkaar verweefden zonder het dynamische spektakel van de musicals uit de jaren dertig te verliezen. Het punt met musicals van Freed is dat de tekst van de liedjes, in tegenstelling tot die van Hammerstein of Lerner, niet hoeft te worden verteld of zelfs maar in verband hoeft te worden gebracht met de verhalen. Het belangrijkste is dat de toon van het nummer en de manier waarop het wordt gebracht in de structuur van de film passen.<br />An American in Paris was de eerste van drie Freed-musicals (de andere twee waren Singin' in the Rain en The Band Wagon), die bestaande klassieke nummers uit hun oorspronkelijke context haalden en ze in een volkomen losstaand verhaal lieten passen. Het feit dat de film is gemaakt in de tijd dat de Franse jongeren meededen, is een groot deel van de karakterisering, en de opgewekte melodie en dans geven de film de kleine opkikker die hij op dit moment nodig heeft. Een Amerikaan in Parijs gebruikt ook de regel die in dit genre is toegestaan om kleine, onconventionele vluchtjes fantasie toe te voegen om het verhaal te vertellen, zoals de reeks danspassen die de beschrijving van Leslie Carons personage vergezellen.<br />En welke regisseur voor dit project kon beter zijn dan Minnelli, die zelf schilder en pianist was? In die tijd was er eigenlijk niemand die een beter gevoel voor technicolor had. Terwijl sommige regisseurs elke scène in één kleur overgoten of het scherm vulden met vloekende tinten, gaf Minnelli's stijl de film een onconventionele uitstraling. De kleurenschema's zijn strak in de hand gehouden, maar ze zien er nooit geforceerd uit. In de openingsscènes zijn de tonen vrij gedempt, maar niet saai, en in het bijzonder is er geen rood. Tijdens de bijeenkomst van Oscar Levant en Georges Guetary in het café worden nog een paar levendige tinten geïntroduceerd. Dan, tijdens het eerste muzikale nummer, brengt 'By Strauss' Minnelli geleidelijk wat rode spetters aan op een tafellaken, een bos rozen, tot het uiteindelijk alles overheerst, alsof het nummer het kleurenschema van het schilderij heeft bepaald. Bij de meeste nummers zijn de kleuren even ingewikkeld als de mensen. Maar in sommige nummers, zoals 'Tra-la-la', zijn de kleuren net zo ingewikkeld als de mensen. Hij houdt de kleuren hetzelfde en maakt in plaats daarvan de ruimte vrij naarmate het lied aanzwelt en de personages levendiger worden.<br />De achilleshiel van _An American in Paris_ is het verhaal. Persoonlijk vind ik de romantische invalshoek bijzonder onverteerbaar, omdat die als een laatste hoeraatje dient voor de vrouwenhatende liefdesverhalen die in de jaren dertig de boventoon voerden; de koppige, onafhankelijke vrouw wordt afgewezen, terwijl het deemoedige, tere meisje wordt geprovoceerd om van de held te gaan houden. Zelfs als je dat niet erg vindt, is het moeilijk om je emotioneel bij het verhaal te laten betrekken, omdat het voortdurend wordt overschaduwd door de liedjes en de dansen. Het heeft niet echt zoveel geweldige routines of gedenkwaardige scènes als _An American in Paris_, maar het heeft een meeslepende verhaallijn. _Singin' in the Rain_ werd bij de Oscaruitreikingen van 1952 over het hoofd gezien, maar wordt tegenwoordig beschouwd als een klassieker van het genre. Maar ik denk dat mensen soms vergeten dat film een allesomvattende vorm van visueel vermaak is, niet alleen maar een manier om een verhaal te vertellen. _An American in Paris_ is niet diepzinnig of innemend of tranentrekkend, maar net als een bepaalde film van DeMille die het jaar daarop de prijs voor de beste film won, is het zeker een geweldige show.
What makes for Best Picture material? The Oscars have come in for a lot of stick for rewarding overblown spectacles that have aged poorly, and ignoring the "auteurs" who would be deified in decades to come. It wasn't because Hollywood was against art or creativity. The Academy Awards are the selections made by the industry itself, and that is why, at least in the classic era, they tended to reward the greatest collaborations, the most sensational meetings of creative minds.<br /><br />The Arthur Freed unit at MGM had been bound for Oscar-winning glory for several years by this point; it was only a matter of time before Freed, aided by his strongest director Vincente Minnelli and some the finest musical stars in the business, would land a Best Picture. Freed had arguably done more to raise the status of the musical than anyone else, crafting pictures which wove story and song together without losing the dynamic spectacle of the 30s musicals. The point about Freed musicals, is that the lyrics of the songs, unlike those of Hammerstein or Lerner, don't have to tell or even relate to the stories. What's important is that the tone of the song and the way it is presented fit into the structure of the film.<br /><br />An American in Paris was the first of three Freed musicals (the other two being Singin' in the Rain and The Band Wagon) which took existing classic numbers out of their original context and made them work in a completely unrelated story. The words don't fit the plot, but the routines fit the show. So, when Gene Kelly sings I Got Rhythm, he hasn't even got a girl yet, but the way it's done with the French kids joining in is a great bit of characterisation, and the upbeat tune and dance gives the movie the little lift it needs at this point. An American in Paris also uses the rule-breaking allowed in the genre to add little unconventional flights of fancy to tell the story, such as the series of dances which accompany the description of Leslie Caron's character.<br /><br />And what better director for this project than Minnelli, himself a painter and a pianist? At this time there wasn't really anyone who had a better feel for Technicolor. While some directors would saturate each scene in one colour or fill the screen with clashing shades, Minnelli's colour schemes are tightly controlled but never look forced. In the opening scenes the tones are fairly muted, but not drab, and in particular there is an absence of red. During Oscar Levant and Georges Guetary's meeting in the café, a few more vibrant shades are introduced. Then, during the first musical number, "By Strauss" Minnelli gradually brings in splashes of red  a table cloth, a bunch of roses  until it eventually dominates, as if the song has awoken the picture's colour scheme. For most of the songs, the colours are choreographed as intricately as the people. However, in some numbers, such as "Tra-la-la" he keeps the shades the same and instead opens out the space as the song swells up and the characters become more animated.<br /><br />The Achilles' heel of An American in Paris is its story. I personally find the romantic angle particularly unpalatable, playing as it does like a last hurrah for the misogynistic love stories that reigned supreme in the 30s; the headstrong, independent woman gets rejected while the meek, delicate girl is harassed into loving the hero. Even if you don't mind that, it is difficult to connect emotionally with the story because it is constantly overshadowed by the songs and dances. Compare this to Singin' in the Rain, which doesn't really have as many great routines or memorable set-pieces as An American in Paris, but it has a winning storyline. Singin' in the Rain was overlooked at the 1952 Oscars, yet it is regarded as a classic of the genre today. But I think people sometimes forget that cinema is an all-encompassing form of visual entertainment, not just a means of telling a story. An American in Paris is not deep or engaging or tear-jerking but, like a certain DeMille picture that won the top award the following year, it certainly is a great show.