Toen de film voor het eerst werd uitgebracht, zag ik hem als een jong naïef stuk vreten. Ik moest als een klein kind snotteren toen ik het theater verliet en probeerde niemand iets te laten zien. Dus toen ik hem nu in 2007 weer zag, wist ik wat me te wachten stond & het gesnik was al op gang gekomen toen het vereiste moment naderde. Gelukkig was ik deze keer thuis.<br />Wat ik me niet herinnerde van mijn jeugdherinneringen <0xE2><0x80><0x93> of misschien was het me daardoor niet opgevallen <0xE2><0x80><0x93> was de technische genialiteit van deze film. Het gebruik van flashbacks die zoveel verhaal vertellen zonder hun toevlucht te nemen tot dialogen. Het camerawerk dat de kijker leek te plaatsen, samen met de personages in de scène. Denk aan de opening als Joe de straat oversteekt naar het restaurant, de camera zwenkt achter de vrouw & het kind die op een bank op de voorgrond zitten en het straattafereel omlijst.<br />Het verhaal zelf & de personages <0xE2><0x80><0x93> slonzig, triest & wreed echt. Het is heel ontroerend om zo nauw betrokken te worden bij een menselijk drama als dit met mensen die de meesten van ons waarschijnlijk zouden afwijzen. Maar ja, Joe & Ratso zouden elk van ons kunnen zijn. Moet in '70 zijn geweest toen ik hem zag. Ik herinner me dat ik, toen ik het theater verliet, gedreven werd om het gezelschap van vrienden te zoeken. Na al die jaren ben ik blij dat ik vanavond niet alleen ben. Dit is een verdomd goeie film.
Saw this as a young naive punk when it was first released. Had me snifflin' like a baby as I left the theatre, trying not to let anyone see. So, when I saw it again now in '07, I knew what to expect & the sobs were ready & primed as their required moment approached. Thankfully this time I was at home.<br /><br />What I hadn't remembered from my youthful viewing- or perhaps hadn't noticed because of it, was the technical brilliance of this movie. The use of flashbacks which tell so much story without resorting to dialogue. The camera work which seemed to place the viewer, together with the characters in the scene. Think of the opening when Joe is crossing the street to the diner, the camera pans behind the woman & child sitting on a bench in the foreground, framing the street scene. <br /><br />The story itself, & the characters - seedy, sad & brutally real. It is very touching to be drawn so closely into a human drama such as this with people most of us would likely spurn. Then again, Joe & Ratso could be any of us. Must have been '70 when I saw it. I recall that upon leaving the theatre I was impelled to find the company of friends. All these years later, I'm glad I'm not alone tonight. This is one hell of a great movie.