Afgezien van het feit dat het een van de weinige films is waar ik ooit een traan om heb gelaten (tot ziens mannelijkheid), is dit een van de prachtigste in elkaar gezette Indiase films die ooit zijn gemaakt. Van de prachtig in elkaar gezette decors tot de indringende blikken die Meena Kumari je toewerpt, niemand kan het ooit vergeten. De muziek van Pakeezah is verbazingwekkend, vooral als je de sublieme poëzie begrijpt, en is beslist een van die 'OMG, 5 minuten nog een liedje'-films. Je krijgt het gevoel dat Sahibjaan gevangenzit tussen alle verbazingwekkende sieraden die ze draagt en de fonteinen op de binnenplaats waar ze achteloos langs loopt.<br />Een parodie op alle dromen die je ooit hebt gehad...
Besides the fact that it was one of the few movies that I ever shed a tear over (bye-bye manhood), this is one of the most beautifully crafted Indian films that has ever been made. From the finely crafted sets, to those haunting looks Meena Kumari gives, no one can ever forget it. The music of Pakeezah is amazing, all the more if you can understand the sublime poetry, and is definitely one of those "OMG, 5 minutes another song" movies. You get the feeling of how trapped Sahibjaan is in among all the amazing jewelery she wears and fountained court yard she casually walks past.<br /><br />A parody of all the dreams you've ever had..........