Een aantal aanplakbiljetten heeft commentaar geleverd op de onbevredigende conclusie. Dat is altijd een probleem met lange, complexe drama's. Misdaad is in wezen banaal, dus de beloning is altijd een anticlimax, terwijl gedetailleerde uiteenzetting afbreuk doet aan het menselijke drama. De schrijver heeft een aantal slimme foefjes gebruikt om dit te omzeilen, maar is daar niet helemaal in geslaagd. Antwoorden op precies wat er is gebeurd en waarom er misschien is geleverd, maar als dat zo is, zijn ze goed begraven. De kijker voelt zich onvermijdelijk een beetje bedrogen.<br />Maar in zekere zin is dit onbelangrijk. Het drama ging nooit over de misdaad, of zelfs maar over het onderzoek, het ging over de impact van de gebeurtenissen op de levens van de betrokkenen: de familie, de rechercheurs, de getuigen, de pers. En als zodanig was het aangrijpend. De tekst was aanzienlijk beter dan het gemiddelde primetimedrama en de optredens waren allemaal even goed. In een ensemblestuk is het irritant om je op individuen te richten, maar Penelope Wilton verdient een speciale vermelding voor een buitengewone krachttoer als moeder-dochter-dochter, en Janet McTeer was in topvorm als een doorgewinterde oude agent.<br />Een van de interessantste aspecten van het drama is de manier waarop het ras wordt behandeld, als de olifant in de kamer die niemand wil noemen. Subtiel, krachtig spul.
A number of posters have commented on the unsatisfactory conclusion. This is always a problem with long, complex dramas. Crime is essentially banal, so the pay off is always anti-climactic, whilst detailed exposition detracts from the human drama. The writer has used a number of clever devices to try and get round this, but has not been entirely successful. Answers to precisely what happened and why may have been supplied, but if so they are well buried. The viewer inevitably feels a little cheated.<br /><br />But in a sense this is unimportant. The drama was never about the crime, or even the investigation, it was about the impact of events on the lives of those involved; the family, the investigators, the witnesses, the press. And as such it was gripping. The writing was a significant cut above the run of the mill for prime-time drama, and the performances uniformly good. In an ensemble piece it is invidious to focus on individuals, but Penelope Wilton deserves special mention for an extraordinary tour de force as the mother-wife-daughter, and Janet McTeer was in cracking form as a hard-bitten old cop.<br /><br />One of the most interesting aspects of the drama is the handling of race, as the elephant in the room that no-one is prepared to mention. Subtle, powerful stuff.