Dit is een heel zeldzame film en waarschijnlijk de minst bekende van Shirley Temple, omdat hij niet in een van haar verzamelingen zit. De reden daarvoor is waarschijnlijk dat hij geen happy end heeft, zoals al haar andere films. Het is ook geen musical, hoewel ze wel één liedje blèrt dat 'The world owes me a living' heet. De film is gemaakt in 1934 en oorspronkelijk in zwart-wit, de versie die ik heb is in kleur en op VHS, ik zou zeggen dat ze goed werk hebben geleverd, want de kleur ziet er realistisch uit, in tegenstelling tot de kleurenfilms van Laurel and Hardy die afschuwelijk zijn. De film is goed voor zijn leeftijd en het verhaal is helemaal niet gedateerd, het verbaast me dat niemand heeft geprobeerd een remake te maken. Soms is de film een beetje te spraakzaam, omdat sommige scènes met Gary Cooper en Carole Lombard erg lang lijken te duren, en in sommige scènes lijkt het wel een kwartier te duren voordat ze hebben gezegd wat ze in vijf minuten hadden kunnen zeggen. Maar laat je hierdoor niet van de wijs brengen, want deze film heeft echt een paar heel goede momenten, vooral als Gary Cooper een ketting steelt en die verstopt in Shirleys teddybeer. De spanning en de traagheid van zijn handelingen worden langzaam opgebouwd, terwijl zijn dochter tegelijkertijd in een andere kamer voor een publiek zingt. Gary en Carole hebben een scherpe gezichtsuitdrukking als ze onder de loep worden genomen. 'Ik zou het voor zijn leeftijd accepteren.'
This is a very rare film and probably the least known from Shirley Temple as it isn't on any of her collections.The reason why is probably because it doesn't have a happy ending,unlike all her other films.Its also not a musical,although she does belt out one song called' The world owes me a living'.The film was made in 1934 and originally in black and white,the version i have is in colour and on VHS,i would say they have done a fine job as the colour does look realistic,unlike i would say the colourised films of Laurel And Hardy which are dreadful.The film is good for its age and the story hasn't dated at all,I'm surprised no one has tried to do a remake.At times the film is a little bit to talky as some of the scenes with Gary Cooper and Carole Lombard seem really dragged out, in some scenes they seem to take fifteen minutes to say what they could have said in five.Although don't be put off by this because this film does have some genuinely good moments in it,especially when {Jerry}Gary Cooper steals a necklace,and hides it in Shirley's teddy bear.The tension and slow build up to his actions,{while at the same time his daughter is singing to an audience in another room}is very well directed.Gary and Caroles edgy facial expressions when they are put under scrutiny are also very good.In all this is a good film from the early 30's,accept it for its age.