Dit is een zeer boeiende miniserie van de BBC-tv, die losjes gebaseerd is op de mysterieuze verdwijning van een jonge moeder, maar de serie is in feite meer een studie van de verschillende personages in het verhaal, die vijf uur duurt. Het is dus eigenlijk een ensemblestuk, waarin de grote verscheidenheid aan briljante Britse acteurs en actrices hun talenten kunnen laten zien. De echte personages die worden beschreven, zijn in feite 'het soort mensen dat je normaal gesproken niet tegenkomt', mensen die zo saai en onopvallend zijn dat het moeilijk is om ze te bewonderen. De hoofdpersoon is bijvoorbeeld een jonge echtgenoot (degene wiens vrouw verdwijnt) die geen baan heeft en kennelijk ook niet geïnteresseerd is om er een te vinden. Hij leeft van de aalmoezen van zijn schoonouders. Hij heeft ooit in het leger gezeten, maar lijkt geen enkele ambitie of interesse in het leven te hebben, afgezien van het feit dat hij dol is op zijn kleine gezin. Hij wordt gespeeld door David Oyelowo, die briljant is in de rol, en die overkomt als een volkomen sympathiek persoon, hoewel zijn enige activiteiten gedurende vijf uur die van liefhebben en rouwen zijn, wat hij voortreffelijk doet, zodat je hem wilt troosten, aangezien hij zo overduidelijk een aardige vent is. De uitmuntende vertolking van de hele serie is zonder enige twijfel die van Penelope Wilton, die rond alle anderen in het verhaal cirkelt. Ze is gewoon ongelooflijk. Ze beeldt een zeer onsympathieke vrouw af, ja, het enige personage in het verhaal dat iedereen maar al te goed kent, namelijk een irrationele, hysterische, egocentrische, verongelijkte, twistzieke, blind liefhebbende en blind hatende, bejaarde idiote vrouw. Helaas, helaas, we kennen ze maar al te goed. Wilton is een van de beste actrices van Engeland (zie mijn recensie van haar in 'Half Broken Things'). Ze neemt een personage dat tweedimensionaal had kunnen zijn en maakt haar vierdimensionaal. Ze wordt fantastisch gesteund door de oude beroepsacteur Patrick Malahide, die haar geërgerde echtgenoot speelt, en die twee stellen voor alle jongere spelers een hoge prijs. Janet McTeer, een spectaculaire actrice toen ze jonger was, is nu ze ouder is een veel minder sympathieke persoonlijkheid geworden. Ze is op de een of andere manier ruwer geworden en zet mensen op het verkeerde been, maar in het laatste stadium van het verhaal redt ze zich door te laten zien hoe briljant ze kan zijn als ze de kans krijgt door een van de meest overtuigende en originele dronkenmansscènes te spelen die ik ooit op film heb gezien. De grote verrassing is het raadselachtige personage Sarah, dat door de actrice Sarah Smart met veel diepte en originaliteit wordt gespeeld. Ze neemt een personage dat onuitstaanbaar saai had kunnen zijn en verandert haar door pure toneeltoverij in een uiterst mysterieus en intrigerend persoon, over wie we ons de volle vijf uur onvermoeibaar afvragen wat ze in haar schild voert. Ze is er zo goed in dat we ons uiteindelijk eerlijk gezegd van alles gaan afvragen over Sarah Smart. Ik denk dat dat gebeurt als je je werk echt goed doet, dat mensen zich gaan afvragen waar het personage eindigt en de actrice begint, dat wil zeggen, of ze zichzelf kent, en veel mensen weten dat niet. Ze heeft een paar zenuwslopende trucjes met haar ogen, die wiebelen en ons laten weten dat ze uit haar doen is, maar we weten niet precies hoe of waarom, hoewel we er uiteindelijk achter komen dat ze een extreem gewelddadige en traumatische jeugd heeft gehad. Haar beheersing van dubbelzinnige gezichtsuitdrukkingen is buitengewoon. Rory Kinnear is verbazingwekkend overtuigend als een ogenschijnlijk hopeloze kerel die bij zijn moeder woont en niet veel in zijn mars heeft, maar die verborgen diepten blijkt te hebben. (Ik neem aan dat de meeste mensen verborgen diepten hebben, maar of we ze willen peilen, dat is de vraag.) Zijn moeder wordt heel goed gespeeld door Margot Leicester. Een schitterende voorstelling wordt gegeven door Lucinda Dryzek, die een verwaand, weerzinwekkend tienermeisje speelt van het soort dat we allemaal met angst en beven tegemoet zien, maar dat op cruciale momenten in tranen uitbarst en zielig blijkt te zijn, met al haar arrogantie slechts een pose. Drie andere kinderen zijn ook heel goed, Lucinda.' De jongere broers en zussen zijn als personages in het verhaal misschien wel erg vaag (ze schijnen niet in staat te zijn om iets bijzonder welbespraakts te zeggen, omdat ze geen getuigen zijn van de verdwijning), en er is weinig aan hen toe te voegen, behalve dat ze lief zijn, maar dat wordt met een prachtig effect overgebracht door Lee Massey als de jongen en Tyler Anthony als het meisje. Harriet Walter heeft een kleine rol, maar we krijgen niet veel van haar te zien, en dat is jammer, want ze is zo'n goede actrice dat ze hier verspild is. Je zou verder kunnen gaan, maar je moet ergens een grens trekken. De serie is op een vreemde manier fascinerend vanwege de diepte van de beschrijvingen van al die in wezen oninteressante mensen die gevangen zitten in een web van intense angst en spanning.
This is a very engrossing BBC-TV mini-series which is loosely based upon a mysterious disappearance of a young mother, but the series is really more of a study of the assorted characters in the story, which lasts for five hours. It is thus very much an ensemble piece, where the wide variety of brilliant British actors and actresses can show off their talents. The actual characters portrayed are really 'the kind of people one does not normally meet', people so boring and nondescript that it is difficult to admire them. For instance, the lead character is a young husband (the one whose wife disappears) who has no job and no apparent interest in finding any. He lives off handouts from his parents-in-law. He was once in the Army but does not appear to have the slightest flicker of any ambition or any interests in life apart from doting on his small family. He is played by David Oyelowo, who is brilliant at the part, coming across as a totally sympathetic person, although his only activities for five hours are loving and grieving, which he does superbly, so that one wants to comfort him, as he is so obviously a nice guy. The standout performance of the whole series is unquestionably Penelope Wilton, who acts circles round everyone else in the story. She is simply incredible. She portrays a very unsympathetic woman, indeed the only character in the story who is all too familiar to everyone, namely an irrational, hysterical, self-centred, dense, querulous, blindly loving and blindly hating, elderly idiot-woman. Alas, alas, we know them too well. Wilton is one of Britain's finest actresses (see my review of her in 'Half Broken Things'). She takes a character who could have been two-dimensional and makes her four-dimensional. She is wonderfully supported by old pro Patrick Malahide, who plays her exasperated husband, and the pair of them set a high standard indeed for all the younger players. Janet McTeer, a spectacular actress when younger, has become a much less sympathetic type of person now that she is older, has coarsened in some way, and puts one off, but she redeems herself in the latter stages of the story by showing how brilliant an actress she can be when she has a chance by pulling off one of the most convincing and original drunk scenes I have ever seen on film. The big surprise is the enigmatic character Sarah, played with great depth and originality by actress Sarah Smart. She takes a character who could have been insufferably tedious and by sheer acting magic turns her into a deeply mysterious and intriguing person, about whom we wonder tirelessly for the entire five hours. She is so good at it that we end up wondering about Sarah Smart, frankly. I guess that's what happens when you really do your job properly, that people wonder where the character ends and the actress begins, if she knows herself, that is, and many do not. She has some deeply unnerving tricks with her eyes, which wobble and let us know she is unhinged, but we are not sure how or why, though we eventually learn that she had an extremely violent and traumatic childhood. Her mastery of ambiguous facial expressions is extraordinary. Rory Kinnear is amazingly convincing as an apparently hopeless fellow who lives with his mum and isn't up to much, but who turns out to have hidden depths. (I suppose most people have hidden depths, but do we want to plumb them, that is the question.) His mum is played very well indeed by Margot Leicester. A superb performance is given by Lucinda Dryzek, who plays a snotty, revolting teenage girl of the sort we all dread to meet, but who at crucial moments collapses in helpless tears and turns out to be pathetic, with all her arrogance just a pose. Three other children are also very good, Lucinda's friend, and her younger half-brother and half-sister. The younger siblings may be very dim indeed as characters in the story (they seem unable to say anything particularly articulate, being hopeless witnesses to the disappearance), with little to recommend them but their sweet natures, but that is conveyed to wonderful effect by Lee Massey as the boy and Tyler Anthony as the girl. Harriet Walter has a small role, but we do not get to see much of her, which is a shame, as she is such a fine actress that she was wasted here. One could go on, but one must draw a line somewhere. The series manages to be strangely fascinating because of the depth of portrayal of all these essentially uninteresting people caught up in a web of intense anxiety and suspense.