Er is iets bijzonders aan de Oostenrijkse films, niet alleen van Seidl, maar ook van Spielmann en andere regisseurs. Dat is het doordringende gevoel van werkelijkheid, dat de kijker de hele film lang niet verlaat. Het toneel is geen uitzondering. Dit effect wordt niet alleen bereikt door de afgebeelde verhalen, maar ook door spelende acteurs. In het toneel heb ik nooit het gevoel gehad dat het spelende acteurs zijn, maar echte mensen. Zo echt is het gevoel van werkelijkheid van de kijker... Bijna alsof de knorrige bejaarde of de eenzame dame in de film onder je in de straat wonen. Iedereen die in Wenen woont, kan zonder enige twijfel de mensen in de film herkennen met hun mickern/sudern (klagen), hun verborgen seksuele driften en de prolo macho's. Dit wordt nog eens versterkt door het Weense dialect, dat volgens velen speciaal gemaakt is voor klagen als manier van leven. Een speciaal soort provincialisme en arrogantie dat typerend is voor Wenen, worden ook zeer goed geportretteerd.<br />De Weense buitenwijken zijn in de film een levendige aanwezigheid met hun verdoving en sufheid waar niets gebeurt. Bovendien zijn ze veranderd in een feest van materialisme met winkelcentra en enorme warenhuizen. Daartussenin bevinden zich de huizen van de mensen die zich overgeven aan wat ze beschouwen als plezier maken, proberen in contact te blijven met hun menselijke ik, maar tevergeefs. De voorbeelden zijn het seksuele spel van de oude vrouw met de mannen dat grensde aan verkrachting, de proloman die zijn zenuwen verloor en zijn vriendin sloeg en de jonge vrouw die liftte en haar chauffeurs irriteerde.<br />De film heeft geen soundtrack omdat hij zich concentreert op de normaliteit/abnormaliteit van zijn beelden. Een ander kenmerkend kenmerk van Seidl (en andere Oostenrijkse regisseurs) is het laten zien van verontrustende seksuele beelden. Onder andere het uitkleden van de oude vrouw voor haar man, de seksuele scènes in het bad, het seksuele spel van de dame met de twee mannen in haar appartement, enzovoort.<br />In _Hundstage_ heeft Seild de levens geportretteerd van mensen die uiteindelijk net zo goed Weners als burgers van Parijs, New York of Madrid zouden kunnen zijn. De kijkers zouden in deze film geen verachting of medelijden voor de Weners moeten voelen, omdat ze zelf het slachtoffer zouden kunnen worden van dezelfde menselijke vervreemding en vervreemding, zij het onder andere omstandigheden. Ik geloof dat Seidls film uiteindelijk een waarschuwing is voor ons over de verschrikkelijke staat van menselijke relaties die zo wreed in _Hundstage_ wordt onthuld. En als de kijker niet bezwijkt voor de redenen voor deze kwaadaardige transformatie, heeft Seidl zijn doel bereikt.
There is something special about the Austrian movies not only by Seidl, but by Spielmann and other directors as well. This is the piercing sense of reality that never leaves the viewer throughout the movie. Hundstage is no exception. This effect is achieved not only by the depicted stories but also by actors playing. In Hundstage I have never had the feeling that these are actors playing, but real people instead. So real is the visceral feeling of the viewer...Almost as if the grumpy pensioner or lonely lady in the movie are living below you in your block.<br /><br />Any person living in Vienna can without any doubt painfully recognize the people in the movie with their meckern/sudern (complaining), their hidden sexual urges and the prolo macho guys. This is further reinforced by the Viennese dialect which is, according to many, especially made for complaining as a way of life. A special parochialism and arrogance typical for Vienna are also very well portrayed.<br /><br />The Viennese suburbs have a vivid presence in the movie with their stupor and drowsiness where nothing happens. Moreover, they have been turned into a celebration of materialism with shopping malls and huge department stores. Inbetween are the houses of the people where they indulge into what they reckon is pleasure-giving activities, trying to stay in touch with their human selves, yet in vain. The examples are the sexual game of the old lady with the men which bordered on rape, the prolo guy losing his nerves and hitting his girlfriend and the young woman who hitchhikes and irritates her drivers.<br /><br />The film has no soundtrack as it concentrates on the normality/abnormality of its images only. Another typical feature of Seidl (and other Austrian directors) is his showing of disturbingly sexual images. These include the stripping of the old woman for her husband, the sexual scenes in the bath, the sexual game of the lady with the two men in her apartment, etc.<br /><br />In Hundstage Seild has portrayed the lives of people who eventually may be as much Viennese as they could be citizens of Paris, New York or Madrid. The viewers should not despise or feel pity for the Viennese in the movie as they themselves could become victims of the same human estrangement and alienation, albeit in different circumstances. In the end, I believe Seidl's film is a warning to us about the terrible state of human relationships so brutally revealed in Hundstage. And if the viewer does not succumb to the reasons for this evil transformation, Seidl has achieved his goal.