Still Crazy is vergeleken met de Spinal Tap, omdat beide komedies zijn over afgedankte R&R-groepen. In feite houdt de overeenkomst hier op, omdat Still Crazy veel beter geschreven en gespeeld is, terwijl het scenario van de Spinal Tap van de licht amusante eerste 10 minuten een kletsverhaal wordt, waardoor Beavis en Butthead er in vergelijking verfijnd uitzien. Still Crazy is een formulefilm, maar de sympathieke personages en de onverwacht hoge kwaliteit van sommige muzieknummers wisten voor mij de a priori voorspelbaarheid van de film te compenseren. Mensen die een Spinal Tap-achtige poging tot satire verwachten, zouden teleurgesteld zijn over het luchthartige karakter van de film, maar ik ben er niet zo'n voorstander van. Ik zou een succesvolle, zelfingenomen stoeipartij met Still Crazy houden over een pompeuze maar mislukte satire die Spinal Tap heet.
Still Crazy has been compared to the Spinal Tap since both are comedies about wash-up R&R groups. Actually, here the similarity ends because Still Crazy is much better written and acted out, whereas Spinal Tap script deteriorates from the mildly amusing first 10 min into a drivel that makes Beavis and Butthead to appear sophisticated in comparison. Still Crazy is formulaic but the likability of the characters and the unexpectedly high quality of some musical numbers for me managed to offset the a priori predictability of the movie. People who expect Spinal Tap-like attempt on satire would be disappointed by the light-hearted nature of the movie, but I'd take a successful self-ironic romp of Still Crazy over a pompous but failed shot at satire which is Spinal Tap.