Geen enkele film met Madeleine Carroll in de hoofdrol kan onmogelijk onkijkbaar zijn. Dat gezegd hebbende, moet ik eraan toevoegen dat deze Britse film er dichtbij komt. Het verhaal speelt zich af aan boord van de _SS Atlantic_ en is losjes gebaseerd op de onvoltooide reis van de _Titanic_. Het woord _'onunsinkable'_ wordt gesproken, het schip slaat tegen een ijsberg en we horen een hemels koor _'Nearer My God to Thee'_ zingen. De ten dode opgeschreven passagiers nemen uiteindelijk het volkslied over, in een knap staaltje geluidswerk. De grootste tekortkoming van de film is het tempo, en het tempo was goed ontwikkeld in de stills. Maar als de dialoog met een realistische snelheid zou worden gebracht, zou de looptijd van de film gehalveerd worden. Het beoogde effect was drama (en helderheid in een nieuw medium), maar het resultaat is nu ongelukkigerwijs vermoeiend. De structuur van de film is belachelijk onlogisch en onbeholpen. Paradoxaal genoeg vond ik bepaalde details van de montage heel modern in techniek: fijne, abrupte verschuivingen van het ene deel van het schip naar het andere, soms zelfs op geluidseffecten. Hoewel we vanaf het eerste shot aan boord van de _Horatius_ zijn, waren we ruim 4 minuten in de film voordat ik dat feit ontdekte. Er zijn lange, opdringerige muzikale passages door het dansorkest van het schip. Persoonlijke verhalen worden op een volstrekt nietszeggende en weinig overtuigende manier verteld. Denk zelfs niet aan spektakel. De ijsberg is maar een klein ding en de schade die hij aan de romp van het schip toebrengt is maar een deukje. Maar de scènes waarin passagiers de reddingsboten in zwermen <0xE2><0x80><0x93> duidelijk gefilmd op een echte lijnboot, die waarschijnlijk aan een kade is afgemeerd <0xE2><0x80><0x93> wekken grote opwinding. Afgezien van de glorieuze juffrouw Carroll zijn deze scènes de enige uitmuntende punten van de film. Terwijl de film en het schip bijna hun einde naderen, wordt het scherm een paar keer helemaal zwart als de generatoren beginnen te haperen. Hun laatste, eeuwige verduistering is het einde van de film, met een zonsondergang/zonsopgang erop geplakt, een onhandig symbolisch effect. is een cinematografische curiositeit. Op zijn best.<br /><br />
No movie with Madeleine Carroll in its cast could possibly be unwatchable. That said, I have to add that this British film comes close. The story takes place on board the `SS Atlantic' and it's loosely based on the `Titanic's' unfinished voyage. The word `unsinkable' is spoken, the liner strikes an iceberg, and we hear a heavenly choir sing `Nearer My God to Thee.' The doomed passengers eventually take over the anthem, in a clever bit of sound work. But the year of the film's release (1929) means that a modern viewer has to accept otherwise primitive sound and many of the acting conventions of silent films and the stage. These aren't problems. The film's major flaw is pacing, and pacing had been well developed in silents. However, if the dialog were delivered at a realistic speed, the movie's running time would be cut in half. The intended effect was drama (and clarity in a new medium), but the result unhappily is tiresome now. The film's structure is preposterously illogical and inept. Paradoxically, I found certain details of the editing quite modern in technique: fine, abrupt cuts from one area of the ship to another, sometimes even on sound effects. Although we're on board the `Atlantic' from the first shot, we were well over 4 minutes into the movie before I discovered that fact. There are long, intrusive musical passages by the ship's dance orchestra. (Entertaining, easy sound.) Personal stories are presented in an utterly uninvolving and unconvincing way. Don't even think of spectacle. The berg is a tiny thing and the exterior damage it does to the ship's hull is a minor dent. However, the scenes of passengers swarming into the lifeboats - clearly staged on a real liner, presumably tied up to a dock - generate great excitement. Other than the glorious Miss Carroll, these sequences are the film's only points of excellence. As the movie and the ship near their end, the screen goes totally black several times when the power generators begin to fail. Their last, eternal blackout is the end of the film, with a sunset/sunrise tacked on, a clumsy symbolic effect. `Atlantic' is a cinema curiosity. At best.<br /><br />