Daniel Day Lewis is een van de beste acteurs van onze tijd en een van mijn favorieten. Het is verbazingwekkend hoe hij zich in elk van de personages die hij speelt werpt om ze echt te maken.<br />Ik herinner me dat we vele jaren geleden een feestje hadden bij ons thuis <0xE2><0x80><0x93> de vrienden kwamen langs, we zaten rond de tafel te eten, wijn te drinken, te praten, te lachen <0xE2><0x80><0x93> we hadden het naar onze zin. De tv stond aan <0xE2><0x80><0x93> er was een film waar we niet veel aandacht aan besteedden. Toen, plotseling, hielden we allemaal op met praten en lachen. De glazen rinkelden niet, de vorken bewogen niet, het eten werd koud op de borden. We konden onze ogen niet van het scherm afhouden, waar de jonge kreupele man wiens hele lichaam tegen hem aan lag en die alleen controle had over zijn linkervoet, met zijn voet een stukje krijt oppakte en, naar het leek een eeuwigheid lang, slechts één woord op de vloer probeerde te schrijven. Toen hij dat ene woord had opgeschreven, wisten we allemaal dat we niet één maar drie triomfen hadden meegemaakt <0xE2><0x80><0x93> de triomf van een menselijke wil en geest, de triomf van de film die in staat was het moment zoals dit op film vast te leggen, en de triomf van een acteur die niet acteerde maar die zijn personage werd.<br /><br />'My Left Foot' van Jim Sheridan. Het is een meeslepend, onsentimenteel biodrama over Christy Brown, de man die met hersenverlamming in een achterbuurt van Dublin werd geboren, die kunstenaar en schrijver werd en een grote liefde vond.<br />Ik vind alle optredens van Day Lewis goed (ik heb gemengde gevoelens over zijn optreden in GONY), maar ik geloof dat zijn grootste rol Christy Brown was in 'My Left Foot'.
Daniel Day Lewis is one of the best actors of our time and one of my favorites. It is amazing how much he throws himself in each of the characters he plays making them real.<br /><br />I remember, many years ago, we had a party in our house - the friends came over, we were sitting around the table, eating, drinking the wine, talking, laughing - having a good time. The TV was on - there was a movie which we did not pay much attention to. Then, suddenly, all of us stopped talking and laughing. The glasses did not clink, the forks did not move, the food was getting cold on the plates. We could not take our eyes off the screen where the young crippled man whose entire body was against him and who only had a control over his left foot, picked up a piece of chalk with his foot and for what seemed the eternity tried to write just one word on the floor. When he finished writing that one word, we all knew that we had witnessed not one but three triumphs - the triumph of a human will and spirit, the triumph of the cinema which was able to capture the moment like this on the film, and the triumph of an actor who did not act but who became his character.<br /><br />Jim Sheridan's "My Left Foot" is an riveting, unsentimental bio-drama about Christy Brown, the man who was born with cerebral palsy in a Dublin slum; who became an artist and a writer and who found a love of his life.<br /><br />I like every one of Day Lewis's performances (I have mixed feelings about his performance in GONY) but I believe that his greatest role was Christy Brown in "My Left Foot"