Ik heb de film nu twee keer gezien en ik moet zeggen dat ik er beide keren van heb genoten. Het is een snelle film en leuk, maar uiteindelijk stom. Ik zeg dat de film het verdient om te worden verknald omdat hij een goed vervolg op het oorspronkelijke verhaal had kunnen zijn. Voor degenen die het afschuwelijke 'Zombie-Kruipend Vlees' hebben gezien, is het duidelijk dat Bruno Mattei de grootste tekortkomingen van de film te danken heeft aan Bruno Mattei, en dat het weinige dat aanbevelenswaardig is, aan Fulci te danken is. Dit is geen loze Fulci-pluimstrijkerij, de stijl van de regisseurs contrasteert sterk en je kunt zien wie wat heeft geregisseerd, vooral in het geval van Mattei. De film speelt zich af rond de uitbraak van een virus (door een wetenschapper vreemd genoeg 'topgeheim' genoemd, het is kennelijk geheimhouding die meer opvalt dan het mogelijk apocalyptische effect ervan op de mensheid) ergens in Zuid-oost-Azië. Het virus veroorzaakt zombiegedrag bij de getroffenen, en het virus verspreidt zich snel over een schijnbaar willekeurig stuk land. Onze hoofdrolspelers begeven zich zonder het te weten in de gevarenzone en moeten voor hun leven vechten tegen horden geïnfecteerde Aziaten.<br />De film lijkt halverwege vast te zitten tussen een bloederige zombiefilm en een actiefilm, en deze verwarring wordt het duidelijkst door de zombies zelf weergegeven. Ze lijken niet allemaal dezelfde eigenschappen te hebben. Sommige zijn van de gebruikelijke zielloze schuifelende variëteit, zo goed weergegeven in het origineel, en waarschijnlijk Fulci's creatie hier. De andere hoofdgroep bestaat uit degenen die door besmetting met het virus elk gevoel van eigenwaarde verloren, maar zich een woeste agressie op de hals haalden en een verlangen koesterden om de zwarte band in ninjitsu te halen: besluiteloos rondspringen, niet wetend of ze hun bovenste ronde-stoottechniek moeten verfijnen of zich met hun broeders moeten bezighouden met wat eruitziet als een massa-kietelfestijn op hun ongelukkige slachtoffers. En ook hun enige talent is dat ze goed thuis zijn in guerrillatactieken. Ze verstoppen zich op dakspanten en onder balen hooi en vallen soms op onverklaarbare wijze uit het niets, uit de hemel zelf. Dat is allemaal beslist het werk van Mattei.<br />Er is nog een derde, meer spraakzame variant van de zombie. Dit type heeft blijkbaar ook een gevoel voor ironie: 'Ik heb echt dorst... naar jullie bloed.' De belachelijke wending aan het eind waarin de dj een zombie wordt maar door blijft preken in een soort wartaal over het lot van de mensheid, versterkt alleen maar de WTF-factor en vernietigt elke hoop op een serieuze oplossing.<br />'En dan...' het beruchte zombiehoofd dat zich langzaam door de lucht voortbeweegt, met een komische skeletgrijns op zijn gezicht, alsof hij wil zeggen: 'Ja, we weten hoe erg dit eruitziet'.<br />De personages zijn allemaal volkomen eendimensionaal, zoals je zou verwachten. Maar het zijn de pseudokomische dialoog en het gegoochel die ons ervan weerhouden hun benarde situatie serieus te nemen. Nadat we hebben gezegd dat de eerste soldaat die sterft een indrukwekkend moedig vertoon is van een onstuitbare zombiedreiging, voeren we een van de enige effectieve scènes van de film uit. De man die de hoofdwetenschapper speelde, heeft wel lef, maar geen talent. Hij gebruikt volkomen willekeurige pauzes in zijn tekst, zodat hij uiteindelijk klinkt als een verwarde astmalijder. De pogingen van de wetenschappers op het scherm om een tegengif te vinden zijn totaal niet overtuigend: 'Laten we deze twee moleculen nu eens samenvoegen!'<br />Maar er zijn een paar momenten die echt effectief zijn. In een eerste scène verkent een vrouwelijke hoofdpersoon een verlaten garage. Bij het betreden van een kamer worden we geconfronteerd met een wazig beeld van een bewegende gestalte in de hoek en een wriemelende massa op de vloer, allemaal opgenomen in een diffuus licht. De stilte wordt verbroken door de verschijning van een razendsnelle zombie met een machete in zijn handen, die alles in zijn kielzog vernietigt in zijn alarmerende wanhoop om haar te krijgen. Zijn pure agressiviteit is een van de weinige momenten van echte verschrikking in de film. Het voor en na-thema, overgebracht via het hotel dat de rol van gastheer speelt voor de gebeurtenissen in het eerste stadium van de uitbraak, en later als toevluchtsoord voor onze hoofdrolspelers, is doordrenkt van een dikke, vochtige sfeer. Er is een scène waarin een van de soldaten voorzichtig naar een dichtgetimmerde kamer loopt waar duidelijk hordes ondoden wonen, en dat is heel gespannen. De dingen worden dramatischer als ze in het hotel inbreken zonder te weten wat er boven op de loer ligt. Maar dit wordt slordig aangepakt en is bij lange na niet zo effectief als het had kunnen zijn.<br />Al met al zou ik zeggen dat deze film het wel zo'n beetje verdient om een koninklijke blunder van een potentieel effectief tropisch zombiefeest te worden genoemd, in plaats van gewoon een door en door slechte film. Hij heeft in elk geval meer dan genoeg onbedoelde lachsalvo's die ik ben gaan verwachten van zo'n beetje alles wat Italiaans en bloederig is uit de jaren tachtig.
I've now seen this film twice, and I must say I enjoyed it both times. It's fast paced and fun, but ultimately daft. Having said that it deserves to be trashed because of screwing up what could have been a good follow up to the seminal original. It is clear for those who have seen the awful 'Zombie Creeping Flesh' that the films massive shortcomings can be owed to Bruno Mattei, and that the little that is commendable about it can be owed to Fulci. This is not idle Fulci sycophancy, the directors styles are starkly contrasted throughout, and you can tell who directed what, particularly in Mattei's case.<br /><br />The film is centered around the outbreak of a virus (oddly referred to as 'top secret' by a scientist, it's secrecy apparently being more noteworthy than its potentially apocalyptic effect on mankind) somewhere in south east Asia. The virus causes zombie like behaviour in those affected, and the virus quickly spreads across a seemingly arbitrary area of land. Our protagonists unwittingly wander into the danger zone, and have to fight for their lives against hordes of infected Asians.<br /><br />The film seems to be stuck half way between being a zombie gore flick, and an out and out action adventure, and this confusion is captured most clearly by the zombies themselves. They do not appear to have a set of characteristics common to all. Some are of the regular soulless shuffling variety, so well rendered in the original, and probably Fulci's creation here. The other main group consist of those who in being infected with the virus lost all sense of themselves, but incurred a savage aggression and a desire to earn a black belt in ninjitsu: Indecisively leaping around unsure of whether to continue honing their upper roundhouse technique or engage with their brethren in what looks like a mass tickle fest on their hapless victims. Martial arts skills aren't their only talents either, they are well versed in guerilla tactics, hiding on rafters and under bales of hay, and sometimes inexplicably falling from nowhere but the heavens themselves. This is all definitely the work of Mattei.<br /><br />There is a third, more chatty, variety of zombie. This type apparently retain a sense of irony as well 'I'm really thirsty...FOR YOUR BLOOD'. The ridiculous twist at the end in which the DJ turns zombie but continues to preach ad libbed gibberish about the fate of mankind, only serves to enhance the WTF factor and obliterate any hope of a serious resolution.<br /><br />Then there's the infamous zombie head which slowly propels itself through the air, a jokerish skeletal grin wrought across its face, as if to say 'yeah we know how bad this looks'.<br /><br />The characters are all utterly one dimensional as you would expect. But its the pseudo comical dialogue and dubbing that really prevents us from taking their plight seriously. Having said that the first soldier to die does put up an impressively valiant display against an unstoppable zombie menace. Indeed this is the first and perhaps only time we hit real zombie agro, and one of the only effective scenes in the film.<br /><br />The guy who played the chief scientist has heart, but no talent, utilising pauses in his lines entirely at random, so he ends up sounding like a confused asthmatic. The scientists' on screen attempts at finding an antidote are totally unconvincing 'now lets put these two molecules together!' <br /><br />There are a few moments that stick out as genuinely effective however. In an early scene a female protagonist explores an abandoned garage. Upon entering a room we are confronted with a hazy view of a shifting figure in the corner and a squirming mass on the floor, all shot in an atmospheric diffused light. The silence is interrupted by the appearance of a speedy machete wielding zombie who trashes everything in his wake in his alarming desperation to have her. His sheer aggressiveness is one of the few moments of real horror in the film. The before and after theme conveyed through the hotel that plays host to the happenings of the earliest stage of the outbreak, and later as a refuge to our protagonists is imbued with an thick humid ambiance. There is a scene in which one of the soldiers cautiously approaches a boarded up room that clearly houses hordes of the undead, and this is quite tense. Things become more dramatic when they board themselves in the hotel unknowing to what lurks upstairs. But this is sloppily handled and not nearly as effective as it could have been.<br /><br />All in all I would say this film may just about deserve to be called a royal screw up of a potentially effective tropical zombie fest, rather than simply a through and through bad film. If nothing else it has plenty of the unintentional laughs that I've come to expect from just about anything Italian and gory from the eighties.