Things to Come is inderdaad een klassiek werk van speculatieve fictie; zowel een verhandeling over de destructieve aard van de oorlog als over de verschrikkingen van de vooruitgang. Het geeft een aantal verrassend accurate voorstellingen van de oorlog die een paar jaar later zou volgen, maar is jammerlijk naïef in de utopische idealen ervan.<br />Raymond Massey, Cedric Hardwicke en Ralph Richardson vormen een uitstekende bezetting, hoewel het drama meer als toneelvoorstelling wordt gespeeld dan als filmwerk. Er zijn grandioze, zij het enigszins gekunstelde toespraken, die vaak worden gehouden alsof de acteur naar de achterkant van het theater probeert te komen. Maar er staan ook een paar diepzinnige woorden in. Is technologie de redder van de mensheid of het instrument van haar vernietiging? De film is een visuele feestmaaltijd, als je jezelf kunt losmaken van het tijdperk van de effecten. Natuurlijk, Hollywood is tegenwoordig veel geraffineerder, maar zelden zo inventief. Voor de fantasierijke kijker is het derde bedrijf een traktatie: een wereld met ondergrondse steden, enorme art-decobommenwerpers, ruimtekanonnen, gyrokopters en geheime organisaties van wetenschappelijke redders. Het heeft alles in zich voor een science-fictionavontuur, maar in plaats daarvan gebruikt het de attributen voor een filosofische oefening.<br />_Things to Come and Metropolis_ waren de kenmerken van de neolithische Hollywood-sciencefictionfilm. Ze hebben een opera-achtig bereik en zijn visueel inspirerend. De technologie heeft ze allang achter zich gelaten, maar hun ideeën zijn nog steeds springlevend. Er schuilt daar een kunstenaar, een met meer hart en gevoel dan de tegenwoordig door de computer geproduceerde massaproductie van films. Deze films zijn de produkten van ambachtslieden, niet van industriëlen.
Things to Come is indeed a classic work of speculative fiction; both an essay on the destructive nature of war and the terrors of progress. It makes some surprising accurate depictions of the war that was to follow a few years later, but is woefully naive in it's Utopian ideals.<br /><br />Raymond Massey, Cedric Hardwicke, and Ralph Richardson make up a fine cast, although the drama is played more as a stage piece, than a work of cinema. There are grandiose, if somewhat stilted speeches, often delivered as if the actor is trying to reach the back of the theater. However, there are some profound words there. Is technology the savior of mankind, or the instrument of its destruction? The film is a visual feast, if one can detach oneself from the age of the effects. Sure, Hollywood is more sophisticated today, but rarely as inventive. For the imaginative, the third act is a treat: a world with underground cities, massive deco bombers, space cannons, gyro copters, and secret organizations of scientist saviors. It has all of the makings of a sci-fi pulp adventure, but instead uses the trappings for a philosophical exercise.<br /><br />Things to Come and Metropolis were the hallmarks of neolithic Hollywood science fiction cinema. They are operatic in scope, and visually inspiring. Technology has long left them behind, but their ideas still burst forth. There is an artistry there, one with more heart and emotion than the computer generated mass-produced cinema of today. These films are the products of artisans, not industrialists.