Het enige positieve aan dit veel te lang uitgesponnen melodrama is het landschap van Zuid-Frankrijk en de stem van Nana Mascouri die de herkenningsmelodie zingt. Stephanie Powers is een misplaatste rol en wordt verraden door een nepaccent. Zoals al is opgemerkt, is ze te oud om een achttienjarige te spelen en ziet ze er veel te jong uit als grootmoeder met een kleindochter die nog op de middelbare school zit. Lee Remick is goed, hoewel ze in haar latere jaren ook leeftijdloos is. De getalenteerde Joanna Lumley doet haar best en slaagt er ook in om er voor altijd jong uit te zien als haar zoon van middelbare leeftijd (Robert Urich) eindelijk met oma Stephanie Powers trouwt. Door de onophoudelijke arrogantie van Stacey Keach vraag je je af wat die vrouwen in hem zagen. De meest geloofwaardige vertolking is die van Ian Richardson, die de rest van de cast doet opgaan in amateurs. Het is moeilijk te geloven dat de knappe mannelijke aanbidders in dit epos altijd alleen zouden blijven terwijl ze geduldig wachtten tot het onderwerp van hun affectie eindelijk zou instemmen met hun aanzoeken. Kan iemand geloven dat de knappe Robert Urich tientallen jaren alleen zou blijven wachten tot Stephanie Powers eindelijk zijn eindeloze huwelijksaanzoeken zou accepteren? De verloving in de Tweede Wereldoorlog tussen de Wehrmacht en de markies is lachwekkend. Om te beginnen bezetten de Duitsers de Provence pas aan het eind van de oorlog, toen het gebied werd bestuurd door de Franse marionettenregering. We zien hoe het Franse verzet bij daglicht een inval doet in Mistrals villa om lakens te stelen, waarna ze allemaal onder een brug gaan zitten wachten tot een vrachtwagen vol nazitroepen hen verrast en uitroeit? Als je een goed geacteerde miniserie wilt zien die zich in een vreemd land afspeelt, moet je niet naar Mistrals Daughter kijken. De Doornvogels zouden een veel beter alternatief zijn.
The only redeeming quality of this overlong miscast melodrama is the scenery of southern France and the voice of Nana Mascouri singing the theme song. Stephanie Powers is miscast and betrayed by a phony accent. As has been pointed out, she is too old to play an 18 year old and looks far too young as a grandmother with a college age granddaughter? Lee Remick is good although she also is ageless in her later years. The talented Joanna Lumley is under utilized and also manages to look forever young when her middle aged son (Robert Urich) finally marries Grandma Stephanie Powers. Stacey Keach's ceaseless arrogance makes you wonder what these women saw in him. Don't know how any viewer could relate to his excessive portrayal? The most credible performance is given by Ian Richardson, who makes the rest of the cast look like rank amateurs. It strains credulity that the handsome male suitors in this epic would remain ever single while they patiently await the subject of their affections to finally consent to accept them. Can anybody believe that handsome Robert Urich would remain single for decades waiting for Stephanie Powers to finally accept his endless marriage proposals? The WW2 engagement between the Wehrmacht and the Marquis is laughable. To begin with, the Germans did not occupy the Provence section of France until late in the war, it was controlled by the Vichy French puppet government. We see the French resistance staging a daylight raid on Mistral's villa to steal sheets after which they all lounge under a bridge waiting for a lumbering truckload of Nazi troops to surprise and annihilate them? If you want to see a well acted mini-series set in a foreign country, don't watch Mistral's Daughter. A far better alternative would be The Thorn Birds.