Ik moet toegeven dat dit een van mijn favoriete horrorfilms aller tijden is. De unieke manier waarop John Carpenter deze film heeft geregisseerd en de deur heeft geopend voor zo veel nepgenres, zal je tot op het bot verkillen, of je nu voor het eerst of voor de vijftigste keer kijkt. Het geluid, de dreigende verschrikking van Michael Meyers en de beruchte schreeuw van Jamie Lee Curtis geven deze film onmiddellijk een cultstatus en een geweldig begin voor het onafhankelijke tijdperk. Ik hou van de muziek, ik hou van de personages, de vertrouwde maar toch spookachtige omgeving, de simplistische aard van de schurk en de willekeurige chaos van het geheel. In deze eerste film heeft de moord niet echt iets rijm of reden, waardoor we een voorproefje krijgen van Michaels ware aard. Is hij krankzinnig, of op de een of andere manier gewoon een briljant beest? Die vraag zal misschien nooit echt beantwoord worden, maar Carpenter geeft ons zijn 100% en meer toewijding aan dit verbazingwekkende meesterwerk.<br />John Carpenter is de meester van de horror. Hoewel zijn films de laatste tijd niet meer van het kaliber zijn dat ze ooit waren (zie Ghosts of Mars), was Halloween het begin van zijn grootste wapenfeit in zijn carrière. Dit is zijn ultieme film. Hij heeft nog meer grote films gemaakt, maar deze zal ik me altijd herinneren als de film die ervoor zorgde dat ik alle lichten aandeed, oppaste als ik moest babysitten en achter gesloten deuren keek, omdat je nooit wist waar het kwaad zich vervolgens zou vertonen. Carpenter heeft het verbazingwekkende vermogen om je in de wereld te brengen waarin hij weeft. Met de kracht van zijn camera plaatst hij de beelden van Meyers op plaatsen waar je ze het minst verwacht, terwijl hij je het gevoel geeft dat de moordenaar vlak naast je staat. Ik genoot van elke scène waarin we terugspoelen en Michael van een afstand toekijkt, zonder dat iemand het in de gaten heeft. Dat was eng, maar ook briljant. Ik hield van de scènes waarin Carpenter je angst uit de lucht plukte. Dan zat je je met je eigen zaken te bemoeien, tot dat afschuwelijke masker uit het niets opdook. Net als de personages dacht ook jij dat het alleen maar een speling van het licht was, maar daar heeft Carpenter je te pakken, dat is het niet. Michael is geen geest, hij is een mens (tenminste, dat denken we), en toch heeft hij een sterker mentaal vermogen dan de meeste hoofdpersonen. Dat leidt tot een paar heel duistere thema's en onverkende symboliek, maar zelfs zonder dat is het een griezelige film. Ik heb nog steeds dat getik van de pianotoetsen in mijn hoofd, en ik vraag me voortdurend af of Meyers door het raam naar me kijkt. Carpenter heeft de perfecte combinatie van visuele angst en huiveringwekkende geluiden gevonden om te voorspellen wat er hierna met onze nietsvermoedende slachtoffers zal gebeuren. Het is dodelijk, en het wordt gedaan met verfrissende originaliteit en met uniekere opwinding dan alles wat tegenwoordig door Horror Hollywood wordt uitgebracht. Carpenters Halloween is een frisse wind te midden van wat een ruw horrorjaar zou kunnen zijn, met echte angsten die worden vervangen door Paris Hilton, en je weet dat de kwaliteit niet helemaal hetzelfde is. Ten slotte zou ik willen zeggen dat zelfs de simplistische aard van de openingsmoord in deze film angstaanjagend en huiveringwekkend is. Het gebruik van het 'clownsmasker' bezorgde me de rillingen. De manier waarop het werd gefilmd met die ene verlengde opname, waarbij het kindermasker werd gebruikt alsof het onze eigen ogen waren, is nog steeds een van de beste horrorscenario's aller tijden! Het zet de toon voor de rest van de film. Je hebt het thema van de oppas, je hebt het kinderlijke gedrag dat Michael de hele film bij zich draagt, en je hebt het talent van Carpenter, allemaal in één beeld samengebracht. Ik zou letterlijk uren en uren over deze film kunnen praten, maar in plaats daarvan ga ik hem liever nog een keer bekijken. Het is de moeite waard om nog een keer terug te gaan!<br />Over het geheel genomen vind ik dit een van de meest opmerkelijke films uit de geschiedenis van de film. Laat al die buitenlandse films die denken dat ze het gezicht van de film moeten riskeren over aan een krappe Carpenter en het slasher-filmgenre. Deze unieke film herdefinieerde een hele generatie van horrorfilms en is nog steeds van invloed op de moderne griezelfilms. De dodelijke combinatie van een werkelijk spookachtige moordenaar, de krachtige cinematografie van de gebeurtenissen (die dat normaal gesproken ook doet) En de schoonheid van Jamie Lee Curtis is precies wat Halloween zo'n betere film maakt dan alle andere. Natuurlijk, Freddy is cool en je voelt mee met Jason, maar Michael is echt, hij heeft problemen, en hij loopt rond en hunkert naar het bloed van babysitters. Wat kan er beter zijn?<br />*****************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************
I must admit, this is one of my favorite horror films of all time. The unique way that John Carpenter has directed this picture, opening the door to so many mock-genres, it will chill you to the bone whether it is your first time watching it or your fiftieth. The sound, the menacing horror of Michael Meyers and the infamous scream of Jamie Lee Curtis gives this film instant cult status and a great start for the independent era. I love the music, I love the characters, the familiar yet spooky setting, the simplistic nature of the villain, and the random chaos of it all. There is no really rhyme or reason to the killing in this first film, giving us a taste of Michael's true nature. Is he insane, or in some way just a very brilliant beast? That question may never be truly answered, but Carpenter gives us his 100% and more devotion to this amazing masterpiece.<br /><br />John Carpenter is the master of horror. While lately his films have not been the caliber that they once were (see Ghosts of Mars), Halloween began his powerhouse of a career. This is his ultimate film. While he did release other greats, I will always remember this one as the film that caused me to turn on all the lights, beware when babysitting, and check behind closed doors, because you never knew where the evil would appear next. Carpenter has this amazing ability to bring you into the world in which he weaves. With the power of his camera, he places these images of Meyers in places you least expected while giving you the perception as if the murderer is right next to you. I loved every scene in which we panned back and there was Michael, watching from the distance, without anyone the wiser. That was scary, yet utterly brilliant. I loved the scenes in which Carpenter pulled your fright from nearly thin air. There you would be, minding your own business, when suddenly that horrid mask would appear out of nowhere. Like the characters, you too thought it was just a trick of the eye, but that is where Carpenter gets you, it isn't. Michael isn't a ghost, he is a human being (or at least we think), yet he has a stronger mental ability than most of the main characters. This leads into some really dark themes and unexplored symbolism, but even without that, this is a spooky film.<br /><br />Then, if you just didn't have enough of Michael just vaporizing in the windows of your house, Carpenter adds that chilling theme music. I still have that tapping of the piano keys in my mind, constantly wondering if Meyers is looking at me through the window. Carpenter has found the perfect combination of visual frights and chilling sounds to foreshadow what may happen to our unsuspecting victims next. It is lethal, and it is done with refreshing originality and more unique thrills than anything released by today's Horror Hollywood could muster. Carpenter's Halloween is a breath of fresh air in the midst of what could be a rough horror year, with actual scares being replaced by Paris Hilton, you know that the quality isn't quite the same.<br /><br />Finally, I would like to say that even the simplistic nature of the opening murder in this film is terrifying and chilling. The use of the "clown" mask sent shivers up my spine. The way that it was filmed with that elongated one shot using the child's mask as if it were our own eyes is still one of the best horror openings ever! It completely sets the tone for the remainder of that film. You have the babysitter theme, you have the childish behavior which carries with Michael throughout the film, and you have the art talent of Carpenter all rolled into one. I could literally speak for hours upon hours about this film, but instead I would rather go watch it again. It is worth the repeat visit many times! <br /><br />Overall, I think this is one of the most outstanding films in cinematic history. Skip all those foreign films that think that they are going to chance the face of movies leave it to a budget tight Carpenter and the slasher film genre. This singular movie redefined a whole generation of horror films, and still continues to be an influence on modern-day horror treats. The lethal combination of a genuinely spooky murderer, the powerful cinematography of the events (which normally doesn't amount to much in horror films), and the beauty of Jamie Lee Curtis is exactly what makes Halloween that film above the rest. Sure, Freddy is cool and you feel sympathetic for Jason, but Michael is real, he is troubled, and he is on the loose lusting for the blood of babysitters. What can be better? <br /><br />Grade: ***** out of *****