The Intruder (L'Intrus), een film onder regie van de Franse regisseur Clair Denis, is de bevrijding van de film. De film volgt zijn eigen geest over tijd, ruimte en karakter. Misschien zit er een plot in, maar dat heb ik opgemaakt uit de beschrijving op de dvd-hoes. Eerlijk gezegd is het beter om niets over de film te weten voordat je hem bekijkt, want dan kan de kijker alle verwachtingen opzijzetten. De film eist dat de kijker nadenkt, maar tart ook het feit dat hij of zij het niet ten volle zal begrijpen.<br />Het menselijk hart is het raadsel van de film. Elk beeld stelt vragen over zijn rol, zijn aard en zijn vorm. Het hart is de indringer, die van de kijker en die van Louis. Louis' personage wordt gespeeld door Michel Subor met de rust en het mysterie die een dergelijk personage nodig heeft. Echt, iedereen zou Louis' personage kunnen spelen, als hij of zij een zwervend, gewillig en prettig hart had. Maar Subor is degene die hier wordt getoond; hij wordt de film, zijn identiteit is er onlosmakelijk mee verbonden. Veel beelden van de film die in mijn hoofd blijven hangen, draaien om zijn gezichtsuitdrukkingen, vocaal maar voornamelijk fysiek.<br />De Intruder is poëtisch in zijn vermogen om de stilte en volheid van beweging te vangen, maar vloeiender dan welke literatuur ook in de vorm die hij weigert aan te nemen. Het is een meer passende term. Niets in de film bestaat buiten de mogelijkheden van de werkelijkheid; de eenvoudige, alomtegenwoordige grammofoonplaat bevestigt dat door zich in muziek het verband te verbeelden tussen hartslag en schemerlicht.<br />Kijk een paar keer naar de trailer als je je aangetrokken voelt tot visuele beelden; kijk naar de film om de gevolgen te zien van de combinatie van versregels en een greep naar de vrijheid.
The Intruder (L'Intrus), a film directed by French director Clair Denis, is the liberation of film. It follows its own spirit across time, space, and character. There may be a plot, but what I understood of that I picked up from the description on the Netflix DVD sleeve. Honestly, it's probably better to know nothing about the film before watching it, because then the viewer can set aside any and all expectations. The film demands that the viewer think, but also taunts the fact that he or she will not gain full understanding.<br /><br />The human heart is the film's enigma. Every image questions its role, its nature, and its form. The heart is the intruder, that of the viewer and that of Louis. Louis' character is played by Michel Subor with the peace and mystery required by such a character. Honestly, anyone could've played Louis' character, if he or she possessed a wandering, willing, and comfortable heart. Yet Subor is the one featured here; he becomes the film, his identity is inseparable from it. Many of the film's images lingering in my mind revolve around his expressions, vocal but mainly physical.<br /><br />The Intruder is poetic in its ability to capture the stillness and fullness of movement, but more fluid than any literature in the shape it refuses to take. "Surrealistic" has been a term used in describing this film, but perhaps "quasirealistic" is a more adequate term. Nothing in the film exists outside of the possibilities of reality; the simple omnipresent score confirms that by imagining in music the connection between heartbeat and dim light.<br /><br />Watch the trailer a few times if you're attracted to visual imagery; see the film to see the consequences of the combination of verse and a grasping for freedom.