Dit is een voorbeeld van een film die niet goed werd ontvangen toen hij werd gemaakt, maar die in de loop der tijd steeds meer aanzien krijgt. 'The Tenant' is een heel interessant werk van Polanski, een van de eerste van zijn Europese ballingschap. Hij speelt in Parijs, en net als in zoveel andere ballingschapsfilms spelen de stad, de straten, de Seine en vooral het gebouw waar de actie zich afspeelt een belangrijke rol. Het is alleen dat Polanski zijn hoofdpersonage niet uitkiest als Amerikaan (zoals in 'Frantic' bijvoorbeeld) maar als Pool, zoals hijzelf toen hij naar het westen ging. In feite is er veel persoonlijk commentaar in deze film, gemaakt in wat een crisistijd in het leven van de regisseur moet zijn geweest, en het feit dat hij besloot de hoofdrol te spelen (en dat meesterlijk doet) kan ook worden gezien als een soort duiveluitdrijving.<br />Het is in zekere zin een rondtrekkend verhaal. De held, Trelkovsky, huurt een appartement in een oud Parijs gebouw, bewoond door wat eerst een goed gesorteerd team van chagrijnige oude of gewoon belachelijke buren lijkt. De vorige huurder heeft geprobeerd zelfmoord te plegen door uit het raam van de flat te springen, en Trelkovsky heeft net genoeg tijd om haar in het ziekenhuis op te zoeken voordat ze sterft en daar haar jonge, mooie vriendin Stella te ontmoeten (een bebrilde Isabelle Adjani in haar eerste rol na Truffauts 'L'histoire d'Adele H'). Het duurt niet lang of de buren lijken niet meer te zijn wat ze zijn, het is een samenzwering om hem gek te maken, of om hem het leven en de rol van het dode meisje in te laten gaan. Hij vecht, probeert weg te komen, gaat het spel in en eindigt door de cirkel in te gaan en langzaam haar te worden. De cirkel is gesloten.<br />' Het is niet het meest geloofwaardige verhaal dat we ooit hebben gezien of gehoord, maar de kracht van de film schuilt niet in het verhaal, maar in de details van de psychologie, in de langzame degradatie van de mentale staat van de held, in het voortdurend balanceren tussen werkelijkheid en waandenkbeelden. Tot op zekere hoogte gaat het er niet om wat er op het scherm gebeurt, maar hoe het gebeurt, en dat doet me denken aan het klassieke 'Mes in het water' dat meer dan tien jaar geleden werd gemaakt, aan het eind van de Poolse periode van Polanski. Er zijn veel details die nooit worden verklaard, maar zo moet het nu eenmaal zijn in een mysteriefilm, en zo is het leven nu eenmaal soms. Het gevoel van claustrofobie benevelt de kijker langzaam maar zeker. Helaas zijn sommige grafische details in het laatste deel van de film niet al te best uitgevoerd en de in het Engels gesproken dialogen (de film is in het Engels gemaakt) neutraliseren bijna de algehele sfeer. Maar het wachten op de slotscène is het geduld wel waard.<br />Het is niet de beste film die Polanski maakte, maar hij heeft veel goede rollen, toont de hand en de stijl van de regisseur en was een belangrijke stap in de bouw van zijn carrière.
Here is the example of a film that was not well received when it was made, but whose standing seems to be raising in time. 'The Tenant' is quite an interesting work by Polanski, one of the first of his European exile. It is set in Paris, and as in so many other exile films the city, its streets, the Seine and especially the building where the action takes place play an important role. It is just that Polanski chooses his principal character not to be an American (as in 'Frantic' for example) but a Pole, as himself was when going West. There is actually a lot of personal commentary in this film, made at what must have been a time of crisis in the director's life, and the fact that he decided to play the lead role (and does it masterfully) may also be seen as some kind of exorcism.<br /><br />It's in a way a circular story. The hero named Trelkovsky rents an apartment in old Parisian building, inhabited by what seem to be first a well assorted team of grumpy old or just ridiculous neighbors. The previous tenant tried to commit suicide by jumping out of the window of the flat, and Trelkovsky has just the time to visit her in the hospital before she dies and meet there her young and beautiful friend Stella (a spectacled Isabelle Adjani in her first role after Truffaut's 'L'histoire d'Adele H.'). Soon the neighbors do not seem to be what they are, it's a conspiracy to make him crazy, or to make him enter the life and role of the dead girl. He fights, tries to run, enters the game and ends by entering the circle and slowly becoming her. The circle is closed.<br /><br />It's not the most believable story we may have seen or heard, but the strength of the film does not reside in the story but in the details of the psychology, in the slow degradation of the mental state of the hero, in the permanent balancing game between reality and delusion. To a certain extent it is not what happens on the screen that matters, but how it happens, reminding the classical 'Knife in the Water' made more than a decade before, at the end of the Polish period of Polanski. There are many details that are never explained, but then this is how mystery films must be and this is actually how life is sometimes. The feeling of claustrophobia slowly contaminates the viewer. Unfortunately some of the graphical details in the last part of the film are not too well executed and the English spoken dialogs (the film was made in English) almost neutralize the overall atmosphere. However, waiting for the final punch scene is very worth the patience.<br /><br />It's not the best film that Polanski made, yet has many good parts, it shows the hand and the style of the director, and was a significant step in the building of his career.