Eigenlijk had er nooit een 'First Blood Part II' moeten komen. In het oorspronkelijke script van 'First Blood' pleegde John Rambo aan het eind van de film zelfmoord, maar dat werd veranderd om hem de kans te geven in leven te blijven, niet omdat de producenten een vervolg wilden maken, maar omdat het testpubliek het oorspronkelijke einde te deprimerend vond. Niettemin vond iemand het personage kennelijk te goed om te verkwisten, want hij werd de held van nog twee films in de jaren tachtig, plus de onlangs uitgebrachte vierde aflevering.<br />De officiële titel van deze film was 'Rambo: First Blood Part II', maar hij wordt meestal gewoon 'Rambo' genoemd. Het begint met de titelfiguur in de gevangenis, waar hij vermoedelijk boete doet voor de misdaden die hij heeft begaan in 'Het eerste bloed', hoewel dit nooit al te expliciet wordt gezegd. Hij wordt door zijn voormalige commandant, kolonel Trautman, uit de gevangenis gehaald voor een geheime missie. Rambo moet naar Vietnam terugkeren om rapporten te onderzoeken dat Amerikaanse krijgsgevangenen nog steeds door het communistische regime gevangen worden gehouden. Hij heeft strikte instructies geen pogingen te doen gevangenen te bevrijden of de vijand aan te vallen; zijn missie is eenvoudigweg een onderzoek naar feiten. Wat Rambo niet beseft, is dat hij erin wordt geluisd, niet door Trautman, die wordt afgeschilderd als dapper, eerzaam en onomkoopbaar, maar door de organisator van de missie, een militaire bureaucraat die Murdock heet. Murdock wil met de missie bewijzen dat er geen Amerikaanse gevangenen in Vietnam zijn, deels omdat de relatie tussen de Amerikaanse en Vietnamese regering daardoor zal verbeteren, deels omdat het zijn eigen leven gemakkelijker zal maken. Helaas voor Murdock ontdekt Rambo dat niet alleen Amerikanen nog steeds gevangen worden gehouden, maar dat ze ook in helse omstandigheden worden vastgehouden. Natuurlijk is hij veel te veel held om hen aan hun lot over te laten, en hij probeert hen te redden. De rest van de film is min of meer één lange strijd tussen Rambo en een paar bondgenoten (waaronder een mooi Vietnamees meisje) en de kwaadaardige communistische soldaten en hun Russische bondgenoten. De meeste kwaadaardige communisten komen natuurlijk om het leven, hoewel ik tot mijn verbazing van jouw 'trivia'-rubriek hoorde dat het totale dodental tot 67 was opgelopen. Soms leek het alsof Rambo het hele Vietnamese leger probeerde uit te roeien.<br />De toon van deze film is heel anders dan die van de eerste. In 'Eerste bloed' was Rambo onmiskenbaar een misdadiger, ook al werd zijn verantwoordelijkheid voor zijn misdaden verminderd door ernstige provocatie en zijn geestelijke instabiliteit. Een paar jaar eerder had de regisseur, George Pan Cosmatos, 'The Cassandra Crossing' gemaakt, een bevooroordeeld stuk linkse anti-Amerikaanse propaganda. Cosmatos was echter zeer veelzijdig, en 'Rambo' bewijst dat hij ook een bevooroordeelde linkse pro-Amerikaanse propagandafilm kon maken. Het enige wat de twee films gemeen hebben, is dat ze allebei lachwekkend slecht zijn.<br />'First Blood' had zijn nadelen, maar ook zijn voordelen. Het standpunt dat de anti-oorlogsbeweging deels verantwoordelijk was voor de problemen waarmee Vietnamveteranen te kampen hadden bij het zich aanpassen aan het burgerleven, was controversieel, maar de film probeerde tenminste een statement te maken over oorlog, de sociale houding ten opzichte van oorlog en de wortels van het geweld in de maatschappij. 'Rambo' daarentegen heeft heel weinig deugden, behalve dat de actiescènes goed genoeg zijn om degenen die van dat soort dingen houden tevreden te stellen. Het is in wezen een soort jingoistische wraakfantasie voor die Amerikanen die nog steeds kwaad waren over de oorlog in Vietnam. Rambo herbevocht de oorlog in zijn eentje, en deze keer wint de goede kant. Grijp dat, Charlie Cong!<br />Op dit punt zal de film ongetwijfeld zijn gekomen.' De bewonderaars (en die schijnen er genoeg te zijn <0xE2><0x80><0x93> meer dan 2000 kiezers hebben de film al tien sterren gegeven) zullen tot de conclusie zijn gekomen dat ik een liberale, communistisch gezinde nicht ben. Verre van dat <0xE2><0x80><0x93> in feite heb ik het communisme altijd veracht als een verderfelijke ideologie. Wat ik niet prettig vind aan de film is niet de politiek, maar het gebrek aan subtiliteit en de suggestie dat de oplossing voor alle problemen, inclusief ideologische geschillen, is om er met volle kracht tegenaan te gaan en te proberen zo veel mogelijk mensen te doden. De film doet geen poging de politieke complexiteit van Zuidoost-Azië te begrijpen of te begrijpen waarom niet iedereen in de regio pro-Amerikaans was. Ondanks al het anticommunisme is de film het soort stompzinnige propaganda waar de communisten zelf heel goed in waren <0xE2><0x80><0x93> behalve dan dat ze alle problemen van de wereld toeschreven aan het kapitalisme, of het imperialisme, of het revisionisme, of welke andere stroming dan ook waar ze een hekel aan hadden. Vergeleken met 'Rambo' was 'De Groene Baretten' een meesterlijk staaltje van politieke analyse.
By rights, there should never have been a "First Blood Part II". The original script for "First Blood" had John Rambo committing suicide at the end of the film, but this was changed to allow him to live, not because the producers wanted to make a sequel but because test audiences found the original ending too depressing. Nevertheless, someone obviously thought that the character was too good to waste, because he ended up as the hero of two more films in the eighties, plus the recently released fourth instalment.<br /><br />The official title of this film was "Rambo: First Blood Part II", but it is more commonly known simply as "Rambo". It starts with the title character in jail, where he is presumably expiating the crimes he committed in "First Blood", although this is never made too explicit. He is removed from prison by his former commanding officer, Colonel Trautman, for a secret mission. Rambo is to return to Vietnam to investigate reports that American POWs are still being held captive by the Communist regime. He is under strict instructions not to attempt to rescue any prisoners or to engage the enemy; his is to be simply a fact-finding mission.<br /><br />What Rambo does not realise is that he is being set up, not by Trautman, who is portrayed as brave, honourable and incorruptible, but by the organiser of the mission, a military bureaucrat named Murdock. Murdock intends that the mission will prove that there are no American prisoners in Vietnam, partly because that will improve relationships between the American and Vietnamese governments, partly because it will make his own life easier. Unfortunately for Murdock, Rambo discovers that not only are Americans still being held prisoner, they are also being kept in hellish conditions. Of course, he is far too much of a hero to leave them to their fate, and tries to rescue them. The rest of the film is more or less one long battle between Rambo and a few allies (including a beautiful Vietnamese girl) and the evil commie soldiers and their Russian allies. Most of the evil commies, of course, end up dead, although I was surprised to learn from your "trivia" section that the total death toll was as low as 67. At times it seemed as though Rambo was trying to wipe out the entire Vietnamese army.<br /><br />The tone of this film is very different from the first. In "First Blood" Rambo was unquestionably a criminal, even though his responsibility for his crimes was lessened by severe provocation and by his mental instability. In "Rambo" he is a bona fide all-American hero. A few years earlier the director, George Pan Cosmatos, had made "The Cassandra Crossing", a biased piece of left-wing anti-American propaganda. Cosmatos, however, was nothing if not versatile, and "Rambo" proves that he could also turn his hand to biased right-wing pro-American propaganda. The one thing the two films have in common is that both are laughably bad.<br /><br />"First Blood" had its faults, but it also had its virtues. Its stance, that the anti-war movement was partly to blame for the problems faced by Vietnam vets in readjusting to civilian life, was a controversial one, but at least the film was trying to make a statement about war, social attitudes to war, and the roots of violence in society. "Rambo", by contrast, has very few virtues, except that the action sequences are well enough done to please those who like that sort of thing. It is essentially a sort of jingoistic revenge fantasy for those Americans who were still sore about the Vietnam war. Rambo re-fights the war single-handed, and this time the right side wins. Take that, Charlie Cong! <br /><br />By this point, no doubt, the film's admirers (and there seem to be plenty- more than 2,000 voters have already given it ten stars) will have concluded that I am a liberal commie-loving pinko. Far from it- in fact, I have always despised Communism as a pernicious ideology. What I dislike about the film is not its politics but its lack of subtlety and its suggestion that the solution to all problems, including ideological disputes, is to go in with all guns blazing and to try and kill as many people as possible. It makes no attempt to understand the political complexities of South-East Asia or why not everyone in the region was pro-American. For all its anti-Communism, the film is the sort of moronic sledgehammer propaganda that the Communists were very good at churning out themselves- except that they attributed all the world's problems to Capitalism, or Imperialism, or Revisionism, or whatever other ism they had taken a dislike to. Compared to "Rambo", "The Green Berets" was a masterly piece of political analysis. 3/10