Michael Williams, die voor de bbc werkt, vindt een op het oog indrukwekkende Italiaanse foto die wordt verwerkt in het materiaal van zijn lopende opdracht, getiteld DIABOLICAL ART: A DOCUMENTARY. Maar sinds de mysterieuze dood van zijn vrouw is haar dochter Emily emotioneel gestoord, dus gaat hij naar Spoleto, waar de problematische foto zich bevindt, met haar en haar kindermeisje Jill. En daar is ook een gravin, die ook helderziend is, en zij vertelt hem dat de foto op de een of andere manier is gemaakt op de avond dat een jonge heks genaamd Emilia werd geëxecuteerd. Michael gelooft haar verhaal niet, maar daarna krijgt Emily een hysterische aanval en wordt Jill vermoord... Deze Italiaanse film is natuurlijk bijna onschuldig beïnvloed door THE EXORCIST, maar deze is veel goedkoper, veel eenvoudiger en in zekere zin veel smeriger. Om te beginnen moet gezegd worden dat deze film vol verwarring is. Het verhaal laat bijvoorbeeld zien dat Emily een reïncarnatie van Emilia is. Maar als Emily haar in de flashbacks ziet, ziet ze haar uitsluitend vanuit het gezichtspunt van een derde persoon. Maar als ze de reïncarnatie van Emilia is, zou ze het verleden alleen vanuit het gezichtspunt van Emilia moeten zien. Dit soort verwarringen, waarvan de film er vele kent, is vrijwel uitsluitend gebaseerd op het problematische feit dat de film te laf is in plaats van ambivalent, om zijn eigen quasi-Freudiaanse thema te definiëren, namelijk de eenzijdige, incestueuze wens van een prepuberaal meisje. Om de zaak nog erger te maken, heeft deze film ook een kenmerkend probleem (zo niet het probleem); elk personage is te naïef en hulpeloos om een realistisch en/of geloofwaardig levend mens te zijn. Wat Emily betreft (of Emilia), is ze per slot van rekening een kind, en je kunt zeggen dat het moeilijk is om haar voornamelijk de schuld te geven van haar naïviteit en hulpeloosheid. (En volgens de Freudiaanse theorie wil elk meisje op haar eigen manier het kind van haar vader hebben. In die zin is Emily niet uitsluitend pathologisch; alleen haar manier om andere vrouwen buiten de liefde van haar vader te houden is problematisch pathologisch. Maar zoals ik al zei, is deze film op zich te laf om freudiaans te zijn.) Het probleem is dat volwassen personages net zo kinderlijk, naïef en hulpeloos zijn als Emily. En vanwege die karakteristieke zwakte kan zelfs de psyche die bijna alles kan zien niets nuchters doen, en vanwege diezelfde zwakte eindigt het hele verhaal van de film op een erg escapistische manier. Bovendien zijn de special effects van deze film ongelooflijk goedkoop en lachwekkend. De muziek is opvallend mooi (deze is zelfs zo goed dat hij alleen al de moeite waard lijkt), de film als geheel is niets anders dan een goedkope B-film die zelfs de Italiaanse horrorliefhebbers van de jaren zeventig kan teleurstellen.
Michael Williams, who works for BBC, finds a somehow impressive Italian picture which gets mixed in the material of his ongoing task titled DIABOLICAL ART: A DOCUMENTARY. But since his wife's mysterious death her daughter, Emily, has been emotionally disturbed, so he goes Spoleto, where the problematic picture is, with her and her nanny, Jill. And there is a Countess, who is also a psychic, and she informs him that the picture was somehow made at the night that a young witch named Emilia was executed. Michael doesn't believe her story, but after that Emily has hysterical spasm and Jill is killed... This Italian film is, of course, almost innocently influenced by THE EXORCIST, but this one is much cheaper, much simpler,and in a sense, much dirtier. First of all, it should be said this film is full of confusion. For instance, the story shows Emily is a reincarnation of Emilia. But when Emily sees her in the flashbacks, she perceives her exclusively from a third-person's point of view. But if she is the reincarnation of Emilia, she should and must see the past from nothing but Emilia's point of view. Confusions of this kind, which the film has many, are almost exclusively based upon a problematic fact that the film is too cowardly, rather than ambivalent, to specify its own quasi-Freudian theme, namely, pre-adolescent girl's one-way incestuous wish. To make matters worse, this film also has characteristic problem (if not confusion); every character is too naive and helpless to be realistic and/or believable living human. Regarding Emily (or Emilia), she is after all a child, and one can say it is difficult to blame her mainly for her naiveness and helplessness. (And according to the Freudian theory, every girl wants to have her father's child(ren) in her own way. In this sense, Emily is not exclusively pathological; only her way of excluding other women from her father's love is problematically pathological. But, as I already mentioned, this film per se is too cowardly to be Freudian.) The problem is that adult characters are as childish and naive and helpless as Emily is. And because of this characteristic weakness even the psychic who can see almost everything cannot do anything down-to-earth, and because of the same weakness the very story of the film is ended in a badly escapist way. In addition, special effects of this film are incredibly cheap and laughable. Although Stelvio Cipriani's music is noteworthily beautiful (indeed this one is so good that it seems to be worth having it alone), the film as a whole is nothing but a cheap B-film which can disappoint even the 1970s'-Italian- horror-film-lovers.