Gisteren ben ik naar de maandelijkse antiekmarkt in de stad geweest. Ik heb eigenlijk geen belangstelling voor dat soort dingen, maar ik ging voor het genootschap van vrienden die er wel belangstelling voor hebben. Ik keek naar de honderden verkopers en zag iemand die video's en dvd's verkocht. De meeste films die hij op dvd had waren vrij recent; de oudste die ik zag was de co-starrer Cary Grant-Irene Dunne uit 1940: MIJN VRIENDIN. Maar de vhs-banden waren voornamelijk oudere films. Ik kon de verleiding niet weerstaan om iets te kopen, want ze werden verkocht voor 3 banden voor 10.00 uur. Wat een koopje, zoals Eddie Murphy altijd zei. Ik kwam een film tegen waarvan ik al jaren had gehoord maar die ik nog nooit had gezien: John Cassavettes' OPENING NOGHT (1977). Nou, dat wilde ik wel als fan van Gena Rowlands, en ik had gehoord dat deze film een van haar beste optredens bevatte. Hij had ook FACES (1968). Die had ik zo'n twintig jaar geleden gezien, een tijd waarin ik waarschijnlijk niet genoeg levenservaring had om hem goed te kunnen waarderen. En ik wilde gebruik maken van de aanbieding, dus die nam ik ook. Mijn andere keus was CLAIRE'S KNEE (1970).<br />Toen ik thuiskwam, besloot ik het werk dat ik van plan was te doen opzij te leggen zodat ik OPENING NOGHT kon zien. Ik was helemaal in de ban van deze film. Hij concentreert zich op Myrtle Gordon (Gena Rowlands), een beroemde actrice van toneel en film, die tijdens voorvertoningen buiten de stad zowel persoonlijke als professionele problemen heeft met het accepteren van zowel haar personage als het thema van het stuk: ouder worden. Na één repetitie valt een enthousiaste fan en handtekeningenjager haar aan met kreten (en tranen) van 'Ik hou van je! Ik hou van je!' Een paar minuten later wordt deze fan aangereden door een auto en gedood. Dit begint met Myrtles rol. De film is een afdaling in zichzelf, waar ze haar eigen angst om ouder te worden onder ogen moet zien, de toekomst van haar carrière als volwassen actrice en de tekortkomingen die ze in het stuk zelf vindt (geschreven door een veel oudere vrouwelijke dramaturg, gespeeld door Joan Blondell). De hele film lang ziet ze het dode meisje, een duidelijk symbool van haar verleden, drinkt ze bijna voortdurend en krijgt ze onoprechte steun van haar regisseur (Ben Gazzara), de producent (Paul Stewart), haar tegenspeler (John Cassavettes zelf) en de dramaturg. In feite maken ze zich meer zorgen over de invloed die haar gedrag zal hebben op hen en hun carrières: ze verprutst scènes op het toneel, improviseert nieuwe scènes, barst over het algemeen op het toneel uit haar vel en arriveert stomdronken op de première op Broadway. Dit verhaal dient niet alleen om de kwestie van het ouder worden aan te pakken, maar ook om Cassavettes' ongenoegen over de gangbare manier van filmen te bevorderen. Terwijl ik naar de film keek, was ik af en toe verbaasd, verward, geamuseerd, geringschattend, maar uiteindelijk betrokken, geamuseerd en tevreden. Cassavettes had echt een geweldig gevoel voor humor, vond het heel belangrijk dat zijn publiek begreep wat hij impliceerde en wilde dat ze emotioneel bij het verhaal betrokken waren. Hij maakt toespelingen op ALL AVE met het gebruik van de gretige theaterfan, en hij kleedt het jonge meisje zelfs in een regenjas en een hoed die lijken op de hoed die Anne Baxter aan het begin van die film droeg. Deze zinspeling dient duidelijk om zijn thema van ouder worden te ondersteunen, het contrast tussen de oudere en de jongere vrouw. Hij gebruikt het contrast ook duidelijk als symbool voor Myrtles confrontatie met haar eigen verloren jeugd. Eerst had ik het gevoel dat de symboliek te duidelijk was, maar toen besefte ik dat dat Cassavettes' bedoeling was. Hij wil niet dat zijn toehoorders verkeerd begrijpen waar hij op doelt; als ze dat wel zouden doen, zou dat hun emotionele betrokkenheid verstoren. Dit spook van de jeugd achtervolgt Myrtle, valt haar aan en wil haar vernietigen. Myrtle 'doodt' haar uiteindelijk, maar voordat ze echt met zichzelf en het stuk in het reine kan komen, moet ze tot de bodem gaan (weer een figuurlijke dood?). Dus laat Cassavettes haar zo dronken worden dat ze kan...' Op de avond dat het stuk op Broadway in première gaat, komt ze weer tot leven (jezelf uit dergelijke situaties redden is ook belangrijk voor het thema van de film) en maakt het stuk tot een succes door een geweldige voorstelling te geven en door te improviseren, zodat er een sprankje hoop is voor het oudere personage dat ze speelt. Deze scènes zijn grappig en interessant. Cassavettes en Rowlands speelden het stuk in het bijzijn van het publiek, dat niet wist dat het deel zou uitmaken van een film. Het stuk dat ze doen, vormt ook een contrast: het is...' Dat wil zeggen, totdat Myrtle de ontknoping verandert. Door dat te doen verbetert ze ook het werk van haar medespelers. De natuurlijke ontwikkeling van de interactie (gestimuleerd door improvisatie) tussen en onder mensen, het subjectieve realisme en de universele waarheid <0xE2><0x80><0x93> dat waren Cassavettes zorgen bij het maken van films.<br />Gena Rowlands is verbazingwekkend. Natuurlijk heeft ze dat geweldige gezicht, en Cassavettes (die tijdens hun huwelijk berucht verliefd op haar was) trakteert ons op talloze close-ups ervan, zodat ook wij haar emoties kunnen voelen en weten wat er in haar omgaat. Ze zorgt ervoor dat je zoveel om dit personage gaat geven dat je wilt zien hoe ze zich uit deze zielscrisis wurmt. En dat is wat je aandacht gedurende de twee uur en 30 minuten die de film in beslag neemt, vasthoudt. De film wordt opzettelijk af en toe vertraagd en vereist voortdurende aandacht, maar iedereen die geïnteresseerd is in goed filmen en geweldig acteren, zal beloond worden. Iemand anders zei dat dit een film is voor mensen die van films houden. Alle anderen moeten gewaarschuwd zijn.<br />Zoek OPENING NATUURLIJK als je hem nooit hebt gezien. Iedereen in de film is uitstekend en het is een van de beste films van Cassavette.
Yesterday, I went to the monthly Antique Flea Market that comes to town. I really have no interest in such things, but I went for the fellowship of friends who do have such an interest. Looking over the hundreds of vendor, passing many of them quickly, I spotted someone selling VHS tapes and DVDs. Most of the films he had on DVD were rather recent; the oldest one I noticed was the 1940 Cary Grant-Irene Dunne co-starrer MY FAVORITE WIFE. But the VHS tapes, by their nature, were mostly older films. I couldn't resist buying SOMETHING since they were being sold at 3 tapes for $10.00. What a bargain, as Eddie Murphy used to say. I came across one film that I had heard about for years but had never seen: John Cassavettes's OPENING NIGHT (1977). Well, I certainly wanted that being a fan of Gena Rowlands, and I had heard that this film contained one of her finest performances. He also had FACES (1968). I had seen this about 20 years ago, a time when I probably had not had enough life experience to appreciate it thoroughly. And I wanted to take advantage of the bargain, so I grabbed that one too. My other choice was CLAIRE'S KNEE (1970). <br /><br />When I got home, I decided to put aside the work I had planned to do so that I could watch OPENING NIGHT. I was totally enthralled by this film. It focuses on Myrtle Gordon (Gena Rowlands), a famous actress of stage and screen, who, during out-of-town previews, is having personal and professional problems coming to terms with both her character and the play's theme of facing aging. After one rehearsal, an avid fan and autograph hound accosts her with cries (and tears) of "I love you! I love you!" A few minutes later, this fan is hit by a car and killed. This begins Myrtle's descent into herself where she must face her own fears of aging, the future of her career as a mature actress, and the inadequacies she finds in the play itself (written by a much older female dramatist, played by Joan Blondell). Throughout the film, she sees the dead girl, an obvious symbol of her past; drinks almost constantly; and receives insincere support from her director (Ben Gazzara), the producer (Paul Stewart), her costar (John Cassavettes himself), and the dramatist. Actually, they're more concerned about how her behavior will affect them and their careers: flubbing lines on stage, improvising new lines, generally cracking up on stage, and arriving for the Broadway opening totally drunk. <br /><br />This story functions not only to address the issues of aging but also to promote Cassavettes's displeasure with mainstream movie-making. As I watched the film, I was at times surprised, confused, amused, disparaging, but ultimately involved, entertained, and satisfied. Cassavettes really had a great sense of humor, cared very much that his audience understood what he was implying, and wanted them to be emotionally involved in the story. He makes allusions to ALL ABOUT EVE with the use of the avid theater fan, even dressing the young girl in a slicker and hat similar to the one worn by Anne Baxter at the beginning of that film. This allusion functions most obviously to support his aging theme, the contrast of the older and younger woman. He also obviously uses the contrast as a symbol for Myrtle's confronting her own lost youth. At first, I felt the symbolism was TOO obvious, but then I realized that that was Cassavettes's intention. He doesn't want his audience misunderstanding what he's getting at; if they did, it would interfere with their emotional involvement. This spectre of youth haunts Myrtle, attacks her, and wants to destroy her. Myrtle eventually "kills" her, but before she can really come to terms with herself and the play, she must reach bottom (another figurative death?). So Cassavettes has her get so drunk that she can't walk and must crawl to her dressing room the night the play opens on Broadway. She resurrects herself (helping yourself out of such situations is also important to the film's theme) and makes the play a success by giving a great performance and changing the direction of play for the better by improvising so that it contains some ray of hope for the aging character she's playing. These scenes are funny and interesting. Cassavettes and Rowlands actually did the play in front of live audiences, who did and did not know they were going to be part of a movie. The play they're doing also acts as contrast: it's mainstream and self-serious about the issues it addresses, that is, until Myrtle changes its denouement. In doing so, she also improves the work of her co-stars. The natural evolution of interaction (achieved through improvisation)between and among human beings, subjective realism, and universal truth - these were Cassavettes's concerns in making films. <br /><br />Gena Rowlands is amazing throughout. Of course, she has that great face, and Cassavettes (notoriously in love with her throughout their marriage) treats us to numerous closeups of it so that we too can feel her emotions and that we know what's going on inside of her. She makes you care so much about this character that you want to see her work her way out of this crisis of the soul. And this is what holds your attention for the 2 hours and 30 minutes running time. The film is deliberately paced at times and requires constant attention, but anyone with interest in good film-making and great acting will be rewarded. Someone else said that this is a movie for people who love movies. All others be forewarned. <br /><br />Seek out OPENING NIGHT if you've never seen it. Everyone in it is excellent, and it's one of Cassavettes's best films.