Verbijsterend melodrama, gebaseerd op een verhaal van William Gibson, geproduceerd door John Houseman en geregisseerd door Vincente Minnelli! Richard Widmark gaat op weg naar een chique, chique, landelijke psychiatrische inrichting, waar zijn losbandige vrouw strijdt met de zelfbenoemde bijenkoningin Lillian Gish, en waar Widmark zelf de aandacht trekt van de nieuwe stafmedewerker Lauren Bacall, die na de dood van haar man en kind haar leven weer op de rails probeert te krijgen. Gevat en warrig, in een tijd en op een willekeurige plaats, en met een 'David en Lisa'-liefdesverhaal verborgen in het pluche moeras. Widmark en Bacall hebben wel wat chemie met elkaar, maar dit script geeft hun niets om op te bouwen. Precies een uur lang draait het grootste deel van de dialoog om de vraag wat er met de gordijnen in de bibliotheek moet gebeuren (deze draad wordt niet als symboliek gebruikt, maar is eerder een dwaalspoor in een niet-mysterie!). De foto hoopt de kibbelaars te laten zien dat mensen die in hetzelfde beroep werken, uiteenlopen als ze in dezelfde branche werken en dat iedereen denkt dat zijn mening juist is, maar helaas is de omslachtige manier waarop Minnelli deze toestand ontrafelt niet informatief, verhelderend of onderhoudend.
Confounding melodrama taken from a William Gibson story, produced by John Houseman and directed by Vincente Minnelli! Richard Widmark heads up posh, upscale rural nervous asylum, where his loose wife battles with self-appointed queen bee Lillian Gish, and Widmark himself gets the straying eye for staff-newcomer Lauren Bacall, who is putting her life back together after the death of her husband and child. Facetious and muddled, set in an indiscriminate time and place, and with a "David and Lisa" love story hidden in the plush morass. Widmark and Bacall do have some good chemistry together, but this script gives them nothing to build on. For precisely an hour, most of the dialogue concerns what to do about the drapes hanging in the library (this thread isn't used as symbolism, rather it's a red herring in a non-mystery!). The picture hopes to show the loggerheads that disparate people come to when they're working in the same profession and everyone thinks their opinion is right, but unfortunately the roundabout way Minnelli unravels this stew is neither informative, enlightening nor entertaining. ** from ****