Jean Seberg had geen greintje acteertalent. Net als al haar films lijdt 'Bonjour tristesse' helemaal niet aan haar uiterlijk (hoewel ze misschien wel de eerste van die moderne vrouwen is die Tom Wolfe opgewekt en nauwkeurig omschrijft als 'jongens met borsten' (publicisten gebruiken natuurlijk het woord 'gamine'), maar ze lijdt zwaar aan Sebergs doffe, monotone, dodelijke stem. Als ze in al haar films de woede moest uitspelen, deed Seberg dat met duidelijk hoorbaar, afleidend, hijgend gehijg tussen haar monotoon dreunende uitspraken door.<br />Oi.<br />Premingers bewerking van Fran<0xC3><0xA7>oise Sagans ademloze, jeugdige, fantasierijke soapscenario is alleen opmerkelijk vanwege zijn weelderige cinematografie <0xE2><0x80><0x93> maar dat is dan ook alles.' De fotogenieke Franse Rivièra is moeilijk te bezoedelen, en misschien vanwege zijn passende, maar zeker niet baanbrekende gebruik van zwart-wit voor de scènes van de huidige dag, waaruit Sebergs monotone relaas ons naar het teruggeflitste-naar-het-kleuren-verleden brengt.<br />Juliette Gréco heeft een kort moment, als een nachtclubzangeres in het zwart-witte spotlicht, waarin ze met een rokerige Dietrich-achtige stem de sombere existentialistische lyriek van het titellied ten gehore brengt. Dit moment is tegenwoordig, achteraf bezien, meer dan een klein beetje drnerle. Behalve natuurlijk als je Fransman bent <0xE2><0x80><0x93> vooral als je een Franse '68-er bent die verlangt naar de glorieuze dagen van de barricades rond de Sorbonne <0xE2><0x80><0x93> en als je kinderen er alles aan doen om de levenslange sinecure te behouden die Frankrijk heeft verwoest en ontmand. Dan geloof je nog steeds in Sartre en Foucault en al die andere esoterische, irrelevante theoretici.<br /><0x3E> David Niven heeft de moeilijkste rol: hij moet met voldoende geestdrift een ouder wordende hedonist spelen die nog steeds niet begrijpt dat het leven niet alleen maar draait om Sagans puberale ideeën over een hippe, coole, swingende'mon copain!' Papa. Deborah Kerr speelt haar gebruikelijke, volmaakt professionele rol en speelt overtuigend de vrouw die lijdt aan de onverdiende rancune van Seberg, de snotneus van een tiener (die Sagans oppervlakkige tienerfantasie over het klassieke thema van 'er kan maar één bijenkoningin in de bijenkorf zijn' waarmaakt); in feite is Kerr het enige grote en gedenkwaardige moment van deze film. De dialoog is onnatuurlijk <0xE2><0x80><0x93> ik ben het eens met een eerdere recensent die zei dat het klinkt alsof het'slecht vertaald' is uit het Frans; combineer het onnatuurlijke scenario met Sebergs onvergelijkelijk saaie, onverdraaglijke monotone stem en je kunt die valium voor een andere avond bewaren. Daar komt nog bij dat het ondefinieerbare, onsamenhangende nasynchroniseren vrijwel overal duidelijk is en dus meer dan hinderlijk: dat geldt vooral voor het nasynchroniseren voor Mylène Demongeot, want dat bederft haar verder zeer aangename, domme, blonde optreden.<br />Hunky Geoffrey Horne krijgt hier de kous op de kop <0xE2><0x80><0x93> een erg knappe jongeman die ook nog eens leed aan een niet al te mooie, monotone stem die, in combinatie met Sebergs gedreun, weinig overtuigende scènes van kalverliefde oplevert. (Horne was, laten we zeggen, niet meer dan toereikend in 'Brug over de Kwai', misschien omdat zijn einde werd opgehouden door die grote filmsterren William Holden en Jack Hawkins, in plaats van zonder steun van de helaas onbegaafde Seberg.)<br />In totaal is 'Bonjour tristesse' mooi om naar te kijken, maar het is oppervlakkige, onvolwassen zeep: dunne pap met schuim.
Jean Seberg had not one iota of acting talent. Like all her films, 'Bonjour tristesse' suffers not at all from her looks (though she is perhaps the first of those modern women whom Tom Wolfe gleefully, accurately describes as "boys with breasts": publicists, of course, use the word "gamine") but suffers grievously from Seberg's dull, monotonous, killing voice. In all her films when had to play anger, Seberg played it with grossly audible, distracting, gasping panting between her monotonously droned verbalizations. Oy.<br /><br />Preminger's adaptation of Françoise Sagan's breathlessly juvenile, fantasy soap opera plot is noteworthy only for his lush cinematography - but then that's difficult to funk on the photogenic French Riviera, and perhaps for his apt, but certainly not groundbreaking, employment of black & white for the present day scenes from which Seberg's monotone narration delivers us to the flashed-back-to color past.<br /><br />Juliette Gréco has a brief moment, as a nightclub chanteuse in the black & white spotlight, delivering in smoky Dietrichesque voice the bleak existentialist lyric of the title song. This moment is nowadays, in retrospect, more than a wee bit drôle. Except, of course, if you're French - particularly if you're a French "68-er" longing for the glorious days of the barricades roundabout the Sorbonne - and your kids riot to retain the lifelong sinecures which have blighted and emasculated France's economy: then you still believe in Sartre and Foucault and all such arcane, irrelevant theorists.<br /><br />David Niven has the hardest role, having to play with sufficient gusto an aging hedonist who's yet to grasp that life isn't all about Sagan's teenybopper notions of a hip, cool, swingin', "mon copain!" Papa. Deborah Kerr delivers her usual, consummately professional presence, convincingly playing the woman who suffers undeservedly Seberg's spiteful teenaged snot-nose jealousy (fulfilling Sagan's shallow teen fantasy of the Classical theme of "there can be only one Queen Bee in the hive"); in fact, to Kerr belongs this film's sole great and memorable on-screen moment.<br /><br />The dialogue is unnatural - I agree with an earlier reviewer who said that it sounds to be "badly translated" from French; combine the unnatural scripting with Seberg's incomparably dull, unendurable monotone and you can save that Valium for another night. Atop all that the ineptly synched post-production voice dubbing is, almost throughout, obvious and thus much more than irksome: this is especially true of the dubbing for Mylène Demongeot because it spoils her otherwise very pleasing dumb blonde performance.<br /><br />Hunky Geoffrey Horne gets the short end of the stick here - a very good looking young man who also suffered from a less-than-lovely, uncinematic voice which, when paired with Seberg's drone, yields unconvincing scenes of puppy love. (Horne was, shall we say, merely adequate in 'Bridge On the River Kwai,' perhaps because his end was held up by those great cinema pros William Holden and Jack Hawkins instead of being unsupported by the regrettably ungifted Seberg).<br /><br />In sum 'Bonjour tristesse' is pretty to look at but it's shallow, immature soap: thin gruel with suds.