Rex Reed zei ooit over een film ('Julia en Julia' om precies te zijn) dat hij eruitzag alsof hij door granaatappelsap heen was geschoten. Daar moest ik aan denken terwijl ik door Purple Butterfly heen snurkte. Deze leek door gaas heen te zijn geschoten.<br />Het verhaal was saai en het werd er niet beter op toen de gezichten van de acteurs in grote delen van de scène letterlijk onscherp waren of pas na lange tijd weer in beeld kwamen.<br />Bovendien zag iedereen er hetzelfde uit, dus was het moeilijk om de personages uit elkaar te houden. Ik noem dat het 'Dood Dichters Genootschap'-syndroom. Er was niemand om van te houden, niemand om dramatisch in geïnteresseerd te raken, en de film wierp geen historisch licht op een zeer interessante periode van tijd en omstandigheden.<br />Een totale teleurstelling.<br />Een totale teleurstelling.
Rex Reed once said of a movie ("Julia and Julia" to be specific) that it looked like it was shot through pomegranate juice. I was reminded of that as I snored through Purple Butterfly. This one appeared to be shot through gauze.<br /><br />The story was boring and it was not helped that for large portions of scenes actors' faces were literally out of focus or would only come into focus after extended periods of time. <br /><br />Also, everyone looked the same so it was hard to distinguish among the characters. I call this the "Dead Poets Society" syndrome.<br /><br />There was nobody to care about, nobody to become interested in dramatically, and the movie shed no historical light on a very interesting period of time and set of circumstances.<br /><br />A total disappointment.