Ik zag het in een chique bioscoop waar het publiek meestal blank, ontwikkeld en stedelijk is. De voorstelling die ik bijwoonde had een paar Afro-Amerikanen, en dat maakte het verschil in publieksreactie tussen de twee groepen tot een prachtig sociaal commentaar op de stand van de rassenverhoudingen in dit land. In wezen waren de blanken bang om te lachen of nerveus te lachen om de grappige dingen <0xE2><0x80><0x93> en dat zijn er veel! <0xE2><0x80><0x93> omdat ze dan 'in de roos schoten', terwijl de zwarten ook behoorlijk stil bleven omdat velen in het bijzijn van de blanken niet om zichzelf konden lachen.<br />Ik, daarentegen, omdat ik Aziatisch ben (en dus tot geen van beide groepen behoor), vond het geweldig om deze satire op de rapcultuur en haar ego's/trachten/waarden/pseudofilosofieën te bekijken. De cast is getalenteerd en doet het geweldig als acteurs. De liedjes zijn te grappig om te geloven.<br />Deze film is een van de beste pseudodocumentaires die er zijn, met inbegrip van 'A Mighty Wind'.
I saw it in a posh movie theater where the audience is usually white, educated, and urban. The showing I attended had a sprinkling of African-Americans, and it made the difference in audience-reaction between the two groups a wonderful social commentary on the state of race relations in this country. Basically, the white folks were AFRAID to laugh or laughed nervously at the funny bits --and there are many! -- because they'd be "laughting at Blacks", while the Blacks also stayed pretty silent because many couldn't laugh at themselves in front of the whites. <br /><br />I, on the other hand, being Asian (and thus belonging to neither group), had a great time viewing this satire of rap culture and its egos/trappings/values/pseudo-philosophies. The cast is talented and does at great job becoming the characters portrayed. The songs are too funny to be believed.<br /><br />This film is one of the best pseudo-documentaries to come along, including "A Mighty Wind"