'Sandra, het maken van een vrouw' is een uitblinker onder exploitatiefilms en dat is om twee redenen: (1) een uitstekende, maar moeiteloze prestatie van Monica Gayle, en (2) het feit dat Gary Graver aan het hoofd van het project stond. Deze twee talenten, die allebei behoorlijk onderschat worden, maken van 'Sandra' een film die je moet zien.<br />Een ander belangrijk element van het succes van de film is het realisme <0xE2><0x80><0x93> er is niets nep of Hollywood-achtigs aan deze set-in-Californië-film. Het is echt een stukje leven. Het bescheiden huis waarin Sandra aan het begin van de film woont, de eenvoudige jurken die het personage draagt, de scène waarin Sandra's ochtends wakker wordt en Uschi Digart voor haar deur ziet staan dansen, en Sandra op de bank zit zonder make-up, terwijl Digart haar cosmetica probeert te verkopen en er echt uitziet alsof ze net wakker is (maar toch mooi), de ongevaarlijke mafkees die Sandra oppikt en die graag met haar vrijt terwijl hij een beha draagt, het eenkamerappartement waar Sandra in trekt <0xE2><0x80><0x93> al die elementen van de film lijken volkomen echt, en als zodanig wordt de kijker meegevoerd naar Sandra's huis. Sandra maakt haar pleidooi voor vrije liefde met welbespraaktheid en waardigheid, en ze komt er met veel klasse vanaf.<br />Deze film had gemakkelijk in minder bekwame handen kunnen vallen en in een van de gebruikelijke seksploitatierichtingen kunnen afglijden, maar het team van Garver/Gale zorgt ervoor dat 'Sandra' niet alleen een vrouw tot vrouw maakt, maar ook een uitstekende film.
"Sandra, the Making of a Woman" is a standout among exploitation films, and is so for two reasons: (1) an excellent, yet effortless, performance by Monica Gayle, and (2) the fact that Gary Graver was at the helm of the project. These two talents, both of whom are quite underrated, make "Sandra" a film that should be seen.<br /><br />Another key element of the film's success is its realism -- there is nothing fake or "Hollywood" about this set-in-California film. It is truly a slice of life. The modest house in which Sandra lives at the beginning of the film, the simple dresses worn by the character, the scene where Sandra wakes up in the morning to find Uschi Digart bouncing at her front door, and Sandra sits on the couch without make-up, while Digart tries to sell her some cosmetics, looking truly as if she just woke up (but nevertheless beautiful), the harmless weirdo Sandra picks up who likes to make love with her while he wears a bra, the one-room apartment into which Sandra moves --all of these elements of the film seem totally real, and as such, the viewer is drawn into Sandra's little world from the beginning and immediately becomes interested in her and wants her to succeed. Sandra also makes her case for free love with eloquence and dignity and she comes off with a lot of class.<br /><br />This film could have easily failed in less competent hands, and could have gone off in any of the usual sexploitation directions, but the Garver/Gale team see to it that "Sandra" is not only the making of a woman but the making of an excellent film.