'Memoires van een geisha' is een visueel verbluffend melodrama dat meer op een kamp lijkt, een parodie op de travestiet, dan op echte mensen.<br />De eerste helft van de film houdt zich verdedigend op het standpunt dat geisha's geen prostituees en ook geen concubines zijn, dat ze de belichaming zijn van traditionele Japanse schoonheid. Maar afgezien van een adembenemende dans ontaardt de rest van de film in 'Pretty Baby' in Storyville-gebied, of in elk geval in Vashti en Esther in het verhaal van Purim, aangezien alle pogingen van de vrouwen om kunst en kunstzinnigheid te bedrijven erop neerkomen dat ze veel, veel oudere, dronken, boerse mannen vermaken. Misschien is het wel de Japanse cultuur die wordt uitgebuit, en niet alleen door de Amerikaanse pummels na de Tweede Wereldoorlog.<br />Misschien wel. Het is zwaar om Engels te spreken, maar Ziyi Zhang laat nauwelijks iets zien van de grote vuurkracht die ze demonstreerde in 'House of Flying Daggers (Shi mian mai fu)' en 'Hero (Ying xiong)'. Michelle Yeoh krijgt af en toe een glimp te zien van haar gegarandeerde optreden in 'Crouching Tiger, Hidden Dragon (Wo hu cang long)'. Alleen Li Gong laat iets van het echte leven zien. Verder bleef ik me Charles Ludlam in verschillende rollen voorstellen, of zelfs Cillian Murphy, zoals in het kabukitheater, vooral als de plot van het ene na het andere kattengevecht naar beneden wordt gehaald. Ik had vooral medelijden met Ken Watanabe en hoopte dat zijn salaris in Hollywood het verlies van zijn waardigheid als de mysterieuze 'Voorzitter' compenseerde. Ik herinner me nog meer emotie in 'Portret van Jennie', waarin het jonge meisje heel graag Jennifer Jones wil worden om Joseph Cotton een plezier te doen.<br />We zien korte glimpen van de werkelijkheid wanneer de geisha's met gewone vrouwen poseren als fotografische attracties, en als een leeftijdloze Ziyi Zhang de oorlogsjaren doorbrengt in een zeer kleurrijke, stervende kimonooperatie. De finale heeft weinig gevoel van normaliteit. In plaats van traditionele instrumenten is de cello van Yo Yo Ma en de viool van Yitzhack Pearlman prachtig om naar te luisteren, als begeleiding van de prachtige film, zolang je de plot en het stijve acteerwerk maar volledig negeert.<br />Terwijl mijn gedachten afdwaalden, vroeg ik me af hoe de grote Japanse regisseurs van samoeraifilms dit verhaal zouden hebben aangepakt, dat waarschijnlijk formeler, maar veel emotioneler zou zijn geweest.
"Memoirs of a Geisha" is a visually stunning melodrama that seems more like a camp, drag queen satire than anything to do with real people.<br /><br />The first half of the film defensively keeps insisting that geishas are neither prostitutes nor concubines, that they are the embodiment of traditional Japanese beauty. But other than one breathtaking dance, the rest of the movie degenerates into "Pretty Baby" in Storyville territory, or at least Vashti and Esther in the Purim story, as all the women's efforts at art and artifice are about entertaining much, much older, drunken boorish men. Maybe it is Japanese culture that is being prostituted, and not just to the American louts after World War II.<br /><br />Perhaps it's the strain of speaking in English, but Ziyi Zhang shows barely little of the great flare she demonstrated in "House of Flying Daggers (Shi mian mai fu)" and "Hero (Ying xiong)." Michelle Yeoh occasionally gets to project a glimmer of her assured performance in "Crouching Tiger, Hidden Dragon (Wo hu cang long)." Only Li Gong shows any real life. Otherwise, I kept picturing Charles Ludlam in various roles, or even Cillian Murphy, as in kabuki theater, particularly as the plot dragged down in cat fight after cat fight.<br /><br />The supposed love story has zero chemistry, mostly due to the age differences, and I mostly felt sorry for Ken Watanabe and hoped his Hollywood pay check compensated for his loss of dignity as the mysterious "Chairman." I remember more emotion in "Portrait of Jennie" as the young girl is anxious to grow up into Jennifer Jones to please Joseph Cotton.<br /><br />We see brief glimpses of reality when the geishas pose with regular women as photographic attractions, and as an ageless Ziyi Zhang lives out the war years in a very colorful kimono dying operation. The finale has little sense of normality.<br /><br />The score includes many chopped up traditional melodies, with cello by Yo Yo Ma and violin by Yitzhack Pearlman instead of traditional instrumentation, that are beautiful to listen to in accompaniment to the lovely cinematography, as long as one completely ignores the plot and stiff acting.<br /><br />As my mind wandered, I wondered how the great Japanese directors of samurai movies would have dealt with this story, which probably would have been more formal, but a lot more emotional.