Ik heb deze film voor het eerst gezien tijdens mijn cursus toneelschrijven op Tulane. Ik was onder de indruk van hoe mooi en rauw deze documentaire was. Het is een oprechte kijk op de ongeredigeerde realiteit van een leven van eenzaamheid. Het gezin is fascinerend en ik vond dat het kleine Edie echt in haar kern liet zien. Een kanttekening Mijn docent heeft me zelfs verteld dat kleine Edie tijdens het filmen verliefd werd op een van de cameramannen. De schoonheid, zo merk ik, komt voort uit de natuurlijkheid van de ontwrichting van het gezin. Het is duidelijk in de relatie tussen moeder en dochter dat ze geen van beiden alleen in de maatschappij konden functioneren en je begint te wensen dat kleine Edie weer in de maatschappij terechtkomt. Al met al is de film greepbaar in zijn esthetische kwaliteit en is hij een weerspiegeling van verrassende schoonheid.
I first saw this movie in my plays & playwrights course at Tulane. I was awed at how beautiful and raw this documentary was. It is a sincere look into the unedited reality of a life of solitude. The family is fascinating and I thought it really showed Little Edie at her core. **As a side note My professor even told me that throughout the filming, Little Edie became infatuated with one of the camera men.** The beauty, I find, comes from the naturalness of the family's dysfunction. It is evident in the relationship between mother and daughter that neither could function in society alone and you begin to wish for Little Edie's rehabilitation to society. In all, the film is gripping in its aesthetic quality and it's portrayal of surprising beauty. Two thumbs way up!