Ik overdrijf meestal niet, maar nadat ik meer dan twintig Academy Awards heb gezien, kan ik in alle eerlijkheid zeggen dat de prijsuitreiking van dit jaar het schandelijkste voorbeeld was van slechte leiding, totale wreedheid en pure stommiteit waar ik ooit de pech heb gehad getuige van te zijn. Ik heb het niet over de prijzen zelf <0xE2><0x80><0x93> zoals gewoonlijk is er genoeg om over te ruziën als je optelt wie er heeft gewonnen, wie er heeft verloren en wie er niet eens is voorgedragen, maar het proces is zoals het altijd is geweest en is zo eerlijk als het maar kan zijn. Wat verschrikkelijk oneerlijk is, is de behandeling die zowel de'sterren' als de 'niet-sterren' kregen van Cates en Horvitz, in naam van 'het bestrijden van verveling'. Het is al erg genoeg dat iedereen die niet Al Pacino is de afgelopen jaren in 45 seconden is 'uitgespeeld', zonder zich te bekommeren om wat hij zei, hoe hij het zei en wat voor emotie er achter die woorden schuilging. Het getuigt echter van een totaal gebrek aan respect om gegadigden als vee over het podium te drijven zonder hun de eer te gunnen hun gezicht te laten zien terwijl hun naam wordt voorgelezen, om hen stilletjes weg te laten sluipen als ze verliezen, om hun de opwinding van een wandeling naar het podium te ontzeggen en om hen te dwingen hun verklaring voor te lezen met hun rug naar het publiek. Al die dingen werden de 'non-stars' aangedaan. Het doet er niet toe dat de films zonder die kunstenaars helemaal niet zouden bestaan en dat de meesten van hen maar één kans krijgen om hun gelijken en hun publiek onder ogen te komen.<br />De sterren verging het niet veel beter. Het wordt eerder triest dan grappig als winnaars van het kaliber van Hilary Swank en Clint Eastwood om een paar seconden extra voor hun toespraak moeten smeken. Chris Rock was als gastheer niet zo opruiend en controversieel als de Academy had gehoopt, en ook niet half zo grappig als hij had kunnen zijn. Zijn eerste opmerkingen waren bijna (maar niet helemaal) zo beledigend als Sean Penn ze had gemaakt, en zijn opmerkingen tijdens de show waren eerder onschuldig dan interessant. Natuurlijk kon je het hem nauwelijks kwalijk nemen als het duidelijk was dat hij zo kort aan de lijn werd gehouden als een gastheer maar kan doen. Uiteindelijk was Chris Rock iets wat hij bijna nooit eerder was geweest: een nul.<br />Zelfs de muzieknummers werden slecht behandeld. Beyonce zong goed, maar er was gewoon geen enkele reden waarom zij in drie van de vijf nummers zou moeten optreden. Een ander voorbeeld van volslagen gebrek aan respect voor een artiest was het feit dat Jorge Drexler het door hem genomineerde nummer aan Antonio Banderas gaf <0xE2><0x80><0x93> ook al was Drexler aanwezig en zou hij het duidelijk niet erg hebben gevonden om zijn eigen nummer te zingen, gebaseerd op zijn winnende'speech'. De pogingen van Cates en Horvitz om de show korter en sneller te maken hebben misschien tot op zekere hoogte gewerkt, maar het resultaat was een show zonder leven. We hebben allemaal gejammerd over de te lange toespraken van mensen die we niet kennen, over de overdreven productie, over de zelfgenoegzaamheid. Maar dit is hun avond <0xE2><0x80><0x93> niet de onze. Wat bedoeld was als een feest, is een belediging geworden voor de mensen die gevierd worden. Cates en Horvitz zouden zich eerlijk gezegd moeten schamen.
I'm not usually given to hyperbole, but after seeing over two decades worth of Academy Awards, I can honestly say that this year's awards show was the most disgraceful example of poor direction, total cruelty, and sheer stupidity that I've ever had the misfortune to witness. I'm not talking about the awards themselves- as usual, there is plenty to argue about when you tally up who won, who lost, and who never even got nominated, but the process is as it's always been and is as fair as it's liable to be. What is terribly UNfair is the treatment both the "stars" and "non-stars" received at the hands of Cates and Horvitz, in the name of "reducing boredom."<br /><br />It is bad enough that for the last several years anyone who isn't Al Pacino has been "played off" at 45 seconds without any regard for what he was saying, how he was saying it, and what the emotion was behind the statement. It demonstrates nothing more than a total lack of respect, however, to herd nominees on the stage like cattle without paying them the honor of showing their faces while their names are read, to make them slink away quietly when they lose, to deny them the thrill of a walk to the podium, and to force them to read their statements with their backs to the audience. All of those things were done to the "non-stars" -never mind that the movies wouldn't exist at all without those artists and that most of them only ever get one chance to face their peers and their audience. <br /><br />The stars didn't fare much better. It's becoming more sad than funny when winners of the caliber of Hilary Swank and Clint Eastwood have to beg for a few extra seconds for their speeches. Chris Rock, as host, was neither as inflammatory and controversial as the Academy had hoped, nor nearly as funny as he could be. His opening remarks were almost (but not quite) as offensive as Sean Penn made them out to be, and his comments during the show were more innocuous than interesting. Of course, he could hardly be blamed when it was clear that was being kept on as short a leash as any host has. In the end, Chris Rock was something he's almost never been before: a non-entity.<br /><br />Even the musical numbers were handled poorly. Beyonce sang well, but there was simply no reason why she should have been featured in three out of the five songs. Another example of utter disrespect for an artist was giving Jorge Drexler's nominated song to Antonio Banderas- even though Drexler was present and clearly wouldn't have minded singing his own song, based on his winning "speech." <br /><br />The efforts of Cates and Horvitz to make the show shorter and faster may have worked to a degree, but what resulted was a show devoid of life. We've all whined about the overlong speeches given by people we don't know, about the overblown production, about the self-congratulatory quality. But this is THEIR night- not ours. What is meant to be a celebration has become an insult to the people being celebrated. Cates and Horvitz should, frankly, be ashamed.