Bogdonovich' (voornamelijk) onaangekondigde klassieker is een film die in niets op een andere lijkt. Een film die de sfeer van een sprookje heeft, maar die een solide basis in de werkelijkheid heeft door het gebruik van authentieke locaties in Manhattan en 'echte' geografie, misschien wel de beste locatiefilm in New York die ik ooit heb gezien. John Ritter herinnert ons eraan dat goede regisseurs (Bogdanovich, Blake Edwards, Billy Bob) briljant kunnen zijn, en het hele gezelschap is een groep mensen van wie je zou willen dat ze echt bestonden, zodat je tijd met ze zou kunnen doorbrengen. Een van de weinige romantische komedies van de afgelopen twintig jaar die geen namaak van iets anders lijkt, dit is het hoogtepunt van Bogdanovich' vruchtbare na-'succes'. Toen zijn beste werk eindelijk af was ('saint jack', 'eindelijk', 'geluiden uit') en hij zijn carrière kon bekronen met een carrière als filmster, toen zijn beste werk eindelijk af was ('saint jack', 'eindelijk', 'geluiden uit').
Bogdonovich's (mostly) unheralded classic is a film unlike just about any other. A film that has the feel of a fairy tale, but has a solid grounding in reality due to its use of authentic Manhattan locations and "true" geography, perhaps the best location filming in NYC I've ever seen. John Ritter reminds us that with good directors (Bogdanovich, Blake Edwards, Billy Bob) he can be brilliant, and the entire ensemble is a group you'll wish truly existed so you could spend time with `em. One of the few romantic comedies of the last 20 years that doesn't seem to be a rip-off of something else, this is the high point of Bogdanovich's fertile after- "success" career, when his best work was truly done ("saint jack", "at long last...", "noises off".