Let op: ik zie in de verschillende berichten dat er een originele stille versie was en ook een geluidsversie van deze zelfde film. Ik heb de geluidsversie gezien en die was esthetisch gezien niet om aan te zien. Als je nagaat dat sommige berichten aangeven dat de oorspronkelijke versie LANGER was en niet een of andere waardeloze imitatie, moet je dit in je achterhoofd houden bij het lezen van mijn recensie.<br />Hoewel ik weet dat Rene Clair een fantastische reputatie heeft als filmmaakster en dat Louise Brooks ook een beetje een cultstatus geniet, is dit in veel opzichten een technisch slecht gemaakte film. Hoewel Hollywood rond 1929 al min of meer op de geluidsmodus was overgeschakeld, van het begin van de jaren dertig tot bijna halverwege de jaren dertig, waren veel beroemde Franse films in feite stomme films <0xE2><0x80><0x93> met een paar dialogen en geluidseffecten die heel slecht over de film heen waren gelegd. De lipbewegingen komen in veel van die films, en vooral in deze, bij lange na niet overeen met wat er wordt gezegd, en dat zou verklaren waarom een Amerikaan als mevrouw Brooks een Franse film kon maken. Dit is gewoon slordig, en ik had liever gehad dat ze gewoon een stomme film hadden gemaakt <0xE2><0x80><0x93> en als stomme film zou dit een gemiddelde film zijn geweest <0xE2><0x80><0x93> met uitstekend camerawerk (soms) en fatsoenlijk acteerwerk in stomme stijl. Het probleem dat ik ook met de film had, was de al te simplistische plot. Voor een zwijgend moraliteitsspel rond 1920 zou het prima zijn geweest, maar naar de maatstaven van 1930 is de plot een beetje ouderwets (dat betekent 'oud' <0xE2><0x80><0x93> niet'slettenbak'). Een dame wint een schoonheidswedstrijd en haar macho verloofde kan het niet aan. Ze geeft het allemaal op, tijdelijk, maar wordt teruggelokt naar het luxeleventje en dat betekent haar einde! Een tikkeltje melodramatisch, hè? En ook een beetje simplistisch en onderontwikkeld.<br />Ten slotte vond ik het personage van de vriend van de verloofde erg verontrustend en onwerkelijk. Hij leek op Harold Lloyd en werd in het grootste deel van de film misbruikt en gepest door de vriend en alle anderen. Omdat hij het tijdens de film alleen maar deed en er geen oplossing kwam, leek zijn karakter overbodig en de behandeling die hij kreeg laag-bij-de-gronds. Moest het publiek lachen toen hij werd mishandeld? Dat lijkt me wat er wordt gesuggereerd en ik vind het helemaal niet leuk.<br />Er zijn FAR-betere Franse films uit die tijd (Le Million, La Femme du Boulanger, Fanny, Regain en andere) en ook betere stomme films. Ik begrijp alleen niet waarom deze film zo goed is.
Please Note: I see from the various posts that there was an original silent version and also a sound version of this same film. I saw the sound version and it was esthetically yicky. Considering some indicate that the original version was LONGER and without crappy dubbing, my review must be read with this in mind.<br /><br />Although I know that Rene Clair has a lovely reputation as a film maker and Louise Brooks has a bit of a cult following as well, this is in many ways a technically poorly made film. While Hollywood had already pretty much switched to sound mode around 1929, up through the early to almost the mid-30s, a lot of famous French films were essentially silent films--with some dialog and sound effects very poorly slapped over top the film. The lip movements in many, and in particular this film, don't even come close to matching what is being said and this would explain why an American like Ms. Brooks could do a French film. This is just sloppy and I would have preferred they had just made a silent film--and as a silent film this is would have been an average film--with excellent camera work (at times) and some decent silent-style acting.<br /><br />The problem I also found with the film was the overly simplistic plot. For a silent morality play circa 1920, it would have been fine, but by 1930 standards the plot is a bit hoary (that means "old"--not "slutty"). A lady wins a beauty contest and her macho fiancé can't handle it. She gives it all up, temporarily, but is lured back to the fancy life and this spells her end! A tad melodramatic, huh? And also a bit simplistic and underdeveloped.<br /><br />Finally, the character of the fiancé's friend(?) I found very disturbing and unreal. He looked like Harold Lloyd and spent much of the movie being abused and picked on by the friend and everyone else. As he just took it throughout the movie and no resolution came about, his character seemed superfluous and the treatment he received mean-spirited. Were audiences supposed to laugh as he was abused? This seems to me that's what is implied and I don't like it at all.<br /><br />There are FAR better French films of the era (Le Million, La Femme du Boulanger, Fanny, Regain, and others) as well as better silent films. I just can't understand this film's high rating.