Toen ik Hamlet voor het eerst las, moest ik onwillekeurig denken aan het einde van _ Hamlet_, waar Bette Midler het toneelstuk neerlegt omdat hij zo besluiteloos is en zegt: 'Geef mij Romeo maar.' Vijf daden van een man die probeert te beslissen of hij zijn oom al dan niet zal vermoorden? Ik vond het een overkill. Maar na verder lezen begon ik het stuk echt te waarderen. Ik heb de filmversies van Olivier en Gibson gezien (en een deel van de versie van Nicol Williamson) en ze nemen allemaal hun model van Olivier over; de melancholieke Deen. Olivier deed het tenminste zonder er zelfgenoegzaam over te zijn, maar Gibson en, voor zover ik kon zien, Williamson, keken alsof ze naar de 'Kijk, ma, ik acteer! Ik speel toneel!'<br />Nu komt de versie van Kenneth Branagh, die van begin tot eind adembenemend is. Hij eindigde als tweede in mijn top tien van 1996 (achter THE ENGLISH PATIENT en voor LONE STAR, JERRY MAGIRE, FARGO, SECRETS & LIES, ALLE MENSEN ZEGENEN IK JULLIE, FLIRTING MET DISASTER, GROOT FEEST, OP ZOEK NAAR RICHARD), en het is de beste Hamlet, en misschien wel de beste Shakespeare die ooit is gemaakt. Het is duidelijk dat Branaghs talent als filmmaker, om de volledige versie te maken, in 70mm-print, zonder onze belangstelling voor vier uur te verliezen, geweldig is, maar wat in discussies over deze film blijkbaar over het hoofd wordt gezien, is zijn rol in de titelrol. Dit was verreweg mijn favoriete rol van het jaar. Branagh vermijdt het melodrama waarin acteurs gevangen lijken te zitten door Hamlet te spelen als een normaal, gewoon mens, en maakt dat we zijn handelingen en gevoelens bij elke stap begrijpen. En in tegenstelling tot Olivier, die voornamelijk op zijn stem vertrouwde, gebruikt Branagh zijn hele lichaam om te demonstreren wat voor emoties Hamlet doormaakt, maar omdat hij hem als een normaal mens speelt, lijkt het allemaal niet op toneelspel.<br />De rest van de cast is ook van topklasse. Ik vond Jack Lemmon niet eens erg, hoewel ik toegeef dat hij het zwakste lid van de cast was. De verrassendste rol was voor Charlton Heston; ik heb hem altijd zo stijf als een plank gevonden, maar hij is heel indrukwekkend als de Speler-Koning. De andere grote verrassing was Billy Crystal; ik dacht dat ik hem helemaal verkeerd zou vinden als de Eerste Gravedigger, maar hij was zijn gewone grappige zelf terwijl hij in zijn rol was. Al met al een schitterende film!
When I first read Hamlet, I couldn't help but think of the ending of OUTRAGEOUS FORTUNE, where Bette Midler puts down the play because of how indecisive he is, and says, "Give me Romeo any day." Five acts of a man trying to decide whether or not to kill his uncle or not? Seemed like overkill to me. But upon further reading, I grew to really appreciate the play. I've seen the Olivier and Gibson movie versions(and part of the Nicol Williamson version), and all of them take their model from Olivier; the melancholy Dane. Olivier at least did it without being self-indulgent about it, but Gibson and, from what I saw, Williamson, looked like they went to the "Look, Ma, I'm acting! I'm acting!" school.<br /><br />Now here comes Kenneth Branagh's version, which is breathtaking from start to finish. It finished #2 on my top ten of 1996(behind THE ENGLISH PATIENT, and ahead of LONE STAR, JERRY MAGUIRE, FARGO, SECRETS & LIES, EVERYONE SAYS I LOVE YOU, FLIRTING WITH DISASTER, BIG NIGHT, and LOOKING FOR RICHARD), and it's the best Hamlet, and maybe the best Shakespeare, put to film. Obviously, Branagh's talents as a filmmaker, for making the full-length version, in 70mm print, and not losing our interest for four hours, is great, but what seems to get overlooked in discussions about this film is his performance in the title role. This was my favorite performance of the year by far. Branagh avoids the melodrama which actors seem to get trapped in by playing Hamlet as a normal, regular human being, and makes us understand his actions and feelings each step of the way. And unlike Olivier, who depended mostly on his voice, Branagh uses his entire body to demonstrate the range of emotions that Hamlet goes through, but since he plays him as normal, none of it seems like scenery-chewing.<br /><br />The rest of the cast is top-notch as well. I didn't even mind Jack Lemmon, though I agree he was the weakest member of the cast. The most surprising turn came from Charlton Heston; I've always found him stiff as a board, but he's quite commanding as the Player King. The other big surprise was Billy Crystal; I thought I'd find him all wrong as the 1st Gravedigger, but he was his usual funny self while being in character. All in all, a glorious film!