60 minuten lang probeert de beeldschone Christina Galbo te ontsnappen aan de afgelegen kostschool waar ze aan het begin van de film naartoe is gebracht. Is ze op de vlucht voor een lot dat te afschuwelijk is om over na te denken, een monster, een moordenaar met zwarte handschoenen aan of een bovennatuurlijk kwaad? Nee, ze is op de vlucht voor een stel bullebakken. In de 40 minuten die volgen lopen verschillende figuren in het donker door de school met kandelaars in hun handen en ze zien er geschrokken of radeloos uit, wat op zichzelf niet veel zegt, misschien omdat er juist daarover geweldige films zijn gemaakt, maar als je...' We gaan personages laten rondlopen in gangen en trappenhuizen je kunt beter Alain Resnais zijn of je kunt maar beter weten hoe je die trap in felrood en paars moet belichten als Mario Bava. We weten dat er een moordenaar rondsluipt langs de grenzen van de school maar het aantal doden is meelijwekkend en schraal en bij afwezigheid van de diepgewortelde gruwelen die je verwacht aan te treffen in de _giallo_ krijgen we geen gevoel van sinistere mysteries/onbeschrijflijke geheimen die etteren achter een fa<0xC3><0xA7>ade van orde en vroomheid en juistheid wat het soort film is dat La Residencia wil zijn maar niet goed weet hoe hij het moet doen. We weten dat er iets niet in de haak is, want er worden meisjes vermist, maar we krijgen nooit de onheilspellende, mysterieuze sfeer die zegt: 'Er is hier iets helemaal niet pluis, man.' Als Serrador iets probeert te zeggen over de seksuele onderdrukking van de vrouwelijke studenten, doet hij dat met een snel ingehouden hysterie, met gedetailleerde close-ups van ogen en geopende lippen, terwijl op de achtergrond de hoge tonen van 'this-is-shocking'-muziek schetteren. Niets van de etherische schoonheid en het verlangen van PICNIC AT HANGING ROCK om hier te zien. Het is allemaal een beetje onhandig en doelloos, zonder echt een gevoel van urgentie of richting. Een aantal mensen wordt als verdachten voorgesteld, maar er is weinig reden om je druk te maken over de identiteit van een moordenaar die door de personages in de film niet wordt opgemerkt. Ik vind de eerste moord mooi, met het beeld van een mes dat doel treft over het gekwelde gezicht van het slachtoffer heen als een wiegeliedje op de achtergrond, maar de rest is te onbelangrijk naar mijn smaak. Ik moet zeggen dat Serrador het veel beter heeft gedaan met de moordende kinderen en de paranoia du soleil van wie kan een kind vermoorden?
60 minutes in the beautiful Christina Galbo tries to escape the isolated boarding school she's brought to at the beginning of the movie. Is she running from some kind of fate too horrible to contemplate, a monster, black-gloved killer, or supernatural evil? No, she's running from a bunch of bullies. For the OTHER 40 minutes that follow, various figures walk around the school in the dark holding candelabras and looking alarmed or distraught, which doesn't say much in itself perhaps because great movies have been made about just that but if you're going to have characters walking around corridors and staircases you better be Alain Resnais or you better know how to light that staircase in bright apple reds and purples like Mario Bava. We know a killer stalks the perimeters of the school but his body count is pitiful and sparse and in the absence of the visceral horrors one expects to find in the giallo, we get no sense of sinister mysteries/unspeakable secrets festering behind a facade of order and piety and rightness which is the kind of movie La Residencia wants to be but doesn't quite know how to do it. We know something is off because girls are reported missing but we never get the foreboding mysterious atmosphere that says "something is seriously f-cking wrong here, man". When Serrador tries to comment on the sexual repression of the female students, he does so with quick-cutting hysterics and detail closeups of eyes and parted lips while high pitched "this-is-shocking" music blares in the background. None of the aetherial beauty and longing of PICNIC AT HANGING ROCK to be found here. It's all a bit clumsy and aimless, with no real sense of urgency or direction. A number of people are presented as suspects but there's little reason to care for the identity of a killer that goes unnoticed by the characters inside the movie. I like the first kill, the image of a knife hitting target superimposed over the anguished face of the victim as a lullaby chimes in the background, but the rest is too inconsequential for my taste. I have to say Serrador did much better with the killing children and paranoia du soleil of WHO CAN KILL A CHILD?