Christus, o Christus... Je kijkt verbijsterd, ongelovig en mogelijk krankzinnig toe hoe deze smakeloze oefening in vreugdeloze smet zich ontvouwt met alle geestigheid en behendigheid van een verlamde Galapagos-schildpad. Kunnen dat zulke dingen zijn? Bestaat die film echt, of was ik zonder het te weten de proefkonijn van een schimmige internationale farmaceutische onderneming, die van mijn koffie nipte zonder te weten dat er een gevaarlijk hallucinogeen in zat? Ik heb een heleboel films gezien, en een heleboel slechte films, maar niets had me hierop voorbereid; aan het eind was ik een brabbelend, snotterend wrak, dat met zijn tanden aan het tapijt trok als een hond, aan de muren klauwde, huilde tot mijn longen pijn deden. Ik smeekte wanhopig om genade (ik weet niet aan wie deze smeekbede gericht was) en verlangde met brandend verlangen naar de kalmerende balsem van Ozu Yasujiro. Lieve wenende Jezus, de herinneringen... soms komen ze bij me terug. Als ik op mijn kwetsbaarst ben, als ik ze het minst aankan. Ik ril, ik barst in tranen uit, ik bijt op mijn nagels tot mijn handen onder het bloed zitten, maar ik kan de afschuwelijke flashbacks niet helemaal uit mijn gedachten bannen. Ik word achtervolgd. Ik ben beschadigd. Ik ben een lege huls. De andere gebruikers suggereren dat ik niet de enige ben die deze angstaanjagende ervaring heeft gehad, wat maar twee dingen kan betekenen: a) dat de film echt bestaat, of b) dat ik slechts één slachtoffer ben in een legioen van internationale samenzweringen van werkelijk sinistere proporties. Het verbijsterende is dat sommige mensen van hun beproeving hebben genoten, of er in elk geval niet getraumatiseerd door zijn geraakt. Misschien maken ze deel uit van de operatie. God vervloeken die maniakken! God vervloeken ze allemaal naar de hel!!!!!!
Christ, oh Christ... One watches stunned, incredulous, and possibly deranged, as this tawdry exercise in mirthless smut unfolds with all the wit and dexterity of a palsied Galapagos tortoise. Can such things be? Does this movie actually exist, or was I the unwitting guinea pig of some shadowy international drugs company, sipping my coffee unaware that it had been spiked with a dangerous hallucinogen? I've seen a lot of films, and a lot of bad films, but nothing prepared me for this; by the end of it I was a gibbering, snivelling wreck, tearing at the carpet with my teeth like a dog, clawing at the walls, howling till my lungs were sore. I pleaded desperately, frenziedly for mercy (to whom this appeal was made, I don't know), and longed with burning desire for the soothing balm of Ozu Yasujiro. Sweet Weeping Jesus, the memories... sometimes they come back to me. When I'm at my most vulnerable, when I'm least able to handle them. I shudder, I break down in tears, I bite my fingernails till my hands are slathered with blood, but I can't quite banish the awful flashbacks from my mind. I'm haunted. I'm damaged. I'm a shell of a man.<br /><br />The other user comments here suggest that I am not alone in having undergone this terrifying experience, which can only mean one of two things: a) the film does, in fact, exist, or b) I am but one victim among legions of an international conspiracy of truly sinister proportions. What is quite mind-boggling is that some people seem to have enjoyed their ordeal, or at least have not been left traumatised by it. Perhaps they're part of the operation. God damn them, the maniacs! God damn them all to Hell!!!!!!