Het traditionele Westen is synoniem met weidse open ruimten, een duidelijke moraal, onvermijdelijke intriges, het optimistische geloof in het vermogen van een held om zijn eigen lot te bepalen, aan zijn verleden te ontsnappen. Deze eigenschappen weerspiegelen direct het Amerikaanse zelfgevoel, de zichzelf vormende Droom, het oprekken van grenzen en grenzen, wat de reden is waarom opportunistische politici nog steeds op dit genre zinspelen. Op enkele nobele uitzonderingen na (<0xC2><0xB0>Wellman, Hawks) was het Westen gezond vrij van neurosen of echte angsten. Anthony Mann heeft dat alles voorgoed veranderd, en deze eerste kennismaking met dit genre is een van de meest gewelddadige, levendige, complexe, om niet te zeggen opwindende westerns die ooit zijn gemaakt. Het traditionele Westen is afhankelijk van een held die een toonbeeld van ruige deugdzaamheid is, ongeacht de tegenslagen die hij in het verleden heeft gehad, een aanhanger van orde en recht, die de film domineert, de obstakels uit de weg ruimt, in feite de harmonie herstelt; en een voor de hand liggende schurk die vaak, ironisch genoeg, de plot bepaalt, die de held tot bepaalde daden dwingt. Het verschil tussen die twee is vaak zo mythisch eenvoudig af te bakenen als het dragen van een witte of zwarte hoed.<br />Manns achtergrond was in de film noir, een genre dat antithetisch is aan weidse open ruimten en optimisme. Noir was neurotisch geladen en richtte zich op de ontbinding van een onstabiele hoofdpersoon, bij wie de moraal vervaagt, de held is net zo vaak de schurk, gevangen in een innerlijk Labyrint dat hij zelf heeft gemaakt, een passief slachtoffer van zijn lot. Noir gaat over regressie in plaats van vooruitgang, het ondervragen en ontkennen van manieren en tekens van representatie, niet over het creëren en bevestigen ervan.<br />WINCHESTER 73 is beladen met noir-angst. Noir wordt vaak beschouwd als een psychologisch genre, waarin men zich de trauma's van het hoofd van de hoofdpersoon voorstelt. Dat doet 73 ook, en het is des te verontrustender omdat de hoofdpersoon een mooie, eenvoudige Jimmy Stewart is, die hier zijn grote reeks moeilijke films begint met Mann en Hitchcock. In veel opzichten is hij ook een bijna-gek die zich door niets laat weerhouden om moorddadige wraak te nemen, wiens meedogenloze zoektocht Ethan Edwards in zijn onmenselijke volharding in THE SEARCHERS naar de kroon steekt, wiens menselijke instincten door deze queeste zijn aangetast en wiens gewelddadige uitbarstingen echt angstaanjagend zijn om te zien.<br />Net als in _noir_ heeft zijn angst een psychologische basis <0xE2><0x80><0x93> in tegenstelling tot de meeste 'gezonde' helden die hun vader zijn ontgroeid (en symbolisch hebben gedood), werd McAdams vader gedood voordat hij het proces kon voltooien; dat hij achter zijn broer aan zit, is niet zozeer een morele wraak als wel een gekweld protest tegen onvolgroeide groei. 73 opent met het wapen van de titel, tentoongesteld achter een glazen ruit, terwijl de bewonderaars ervan gevangen, verpletterd, ongedifferentieerd, ingelijst, het buiten bewonderen. Gedurende de hele film wordt de menselijke macht teruggebracht tot de meest willekeurige kenmerken <0xE2><0x80><0x93> namen veranderen; Lin en Dutch mimespelers die elkaar neerschieten omdat ze <0xE2><0x80><0x93>' Er zijn geen geweren; queesten verliezen hun morele vitaliteit en hun beoefenaars raken in de buurt van krankzinnigheid; legers moeten de hulp inroepen van vreemden van de Confederatie om oorlog te voeren; een man wordt pas respect waard als hij zijn naam noemt; een andere man wordt een lafaard als hij zijn verloofde in de steek laat voor de Indianen; het geweer behoudt zijn prestige, zijn macht, zijn geheel.<br />Het is niet het wraakplan dat de film drijft, maar het verhaal van het geweer; dit ontwricht de film uit de conventionele verwachtingen en creëert een griezelig, vervreemdend, modern gevoel. We gaan zo op in het wraakplan dat we, als we met het geweer een heel ander plan volgen, lichtelijk in de war raken. Deze nadruk op het pistool, symbool van krachtige mannelijkheid, geeft in feite aanleiding tot een kritiek op die mannelijkheid, die zinloze, ingewikkelde rituelen ten koste van maatschappij en orde aan het licht brengt; brute kapitalistische hebzucht; moordzuchtige indiaanse handelaren die zowel verkoper als vijand oplichten; lafaards; psychotische moordenaars; alvorens terug te keren naar zijn 'ware' eigenaar, een gebroken held die door en door gecompromitteerd is, die even moordlustig is geworden als de moordenaar die hij zoekt. De naam van de eigenaar wordt nooit in het wapen gegrift, niet alleen omdat er geen vaste eigenaar is, maar ook omdat er geen vaste mannelijkheid is, een inzicht dat een vloek is voor de traditionele western.<br />73 roept op briljante wijze westerse mythen op <0xE2><0x80><0x93> Wyatt Earp, Dodge City, de Cavalerie, de Burgeroorlog, het weidse open Westen <0xE2><0x80><0x93> alleen om ze te ondermijnen. Earp heeft een opgeblazen reputatie die alleen maar naam heeft, maar nooit bewezen is <0xE2><0x80><0x94> Dodge City is niet veiliger voor bandieten dan waar ook. De Cavalerie is onbekwaam (Custer heeft zojuist Little Big Horn verloren) en de bittere vete van de Oorlog blijkt irrelevant te zijn. De mythe van het open Westen is een plek voor een zeer gesloten, onontkoombare, cirkelvormige plot die zijn personages in de val laat lopen, die hen niet toestaat hun bestemming te bepalen, maar die hen wel toestaat die te bepalen.<br />Het oude John Ford-silhouet van ruiters op een uitgestrekte berg wordt herhaald, maar geeft hier geen vooruitgang aan, maar herhaling en cirkel. Maar ondanks de deconstructie is de film ook tastbaar levendig, zoals maar weinig westerns dat kunnen. De scherpzinnige techniek dringt zijn camera binnen op cruciale posities, wisselt onthullende afstand af met intens onderzoek, waardoor de saloondeuren en postkoetsen opwindend levend en levend lijken.
The traditional Western is synonymous with wide open spaces, clearcut morality, inevitable storylines, the optimistic faith in a hero's ability to shape his own destiny, to escape his past. These qualities reflect directly the American sense of self, the self-shaping Dream, the pushing of boundaries and frontiers, which is why the genre is still alluded to by opportunistic politicians. With some noble exceptions (eg Wellman, Hawks), the Western was healthily free of neuroses or real anxiety. Anthony Mann changed all that forever, and this first foray into the genre is one of the most violent, vivid, complex, not to say exciting Westerns ever made.<br /><br />The traditional Western depends on a hero who exemplifies rugged wholesomeness, whatever misfortunes he may have had in the past, a supporter of order and right, who dominates the film, removes its obstacles, restores harmony in effect; and an obvious villain, who often, ironically, drives the plot, forces the hero into certain actions. The difference between the two is often delineated as mythically simple as the wearing of white or black hats.<br /><br />Mann's background was in film noir, a genre antithetical to wide open spaces and optimism. Noir was neurotically charged, focusing on the dissolution of an unstable protagonist, where morality is blurred, the hero is as often the villain, trapped in an interior-labyrinth of his own making, a passive victim to destiny. Noir is about regress not progress, the interrogating and denying of modes and signs of representation, not the creation and confirmation of them.<br /><br />WINCHESTER 73 is fraught with noir anxiety. Noir is often considered a psychological genre, visualising the traumas of its protagonist's head. 73 does this too, and is all the more disturbing in that that protagonist is lovely, homespun Jimmy Stewart, initiating here his great run of difficult films with Mann and Hitchcock. In many ways, good-natured and sweet, representing right and trying to restore disruptions to the natural order, he is also a near-lunatic who will stop at nothing to achieve murderous revenge, whose relentless quest mirrors Ethan Edwards in THE SEARCHERS in its inhuman persistance, whose human instincts are frayed by this quest, and whose bursts of violence are genuinely terrifying to witness.<br /><br />As in noir, his anxiety has a psychological base - unlike most 'healthy' heroes who have outgrown (symbolically killed) their fathers, McAdam's father was killed before he could complete the process; his chasing his brother is less moral revenge than an anguished protest against stunted growth. The climactic shoot-out is not cathartic: McAdam staggers back into 'normal' society, like he's just witnessed some of the world's most ghastly horrors.<br /><br />What is most unsettling about the film is that it's not really about a hero or a villain at all, but an inanimate piece of weoponry that drives the action. 73 opens with the gun of the title privileged, on display behind a glass window, while its admirers are trapped, squashed, undifferentiated, framed, admiring it outside. Throughout the film, human power is reduced to the most arbitrary of signifiers - names change; Lin and Dutch mime shooting each other because they've no guns; quests lose their moral vitality and their practitioners veer close to madness; armies have to ask for help from Confederate strangers to fight battles; a man becomes worthy of respect only when he mentions his name; another man is revealed as a coward when he abandons his fiancee to the Indians; the gun retains its prestige, power, wholeness.<br /><br />It's not the revenge plot which drives the film, but the story of the gun; this wrenches the film out of conventional expectations, and creates an eerie, alienating, modern feel. We become so caught up in the revenge plot that when we follow, with the gun, another plot entirely, we feel slightly bewildered.<br /><br />This emphasis on the gun, symbol of potent masculinity, actually allows for a critique of that masculinity, revealing pointless elaborate rituals at the expense of society and order; brute capitalist greed; murderous Indian-traders who defraud both seller and enemy; cowards; psychotic killers; before returning to its 'true' owner, a broken hero thoroughly compromised, who has become as murderous as the murderer he seeks. The gun is never imprinted with the name of its owner, not only because there is no fixed owner, but because there is no fixed masculinity, an insight anathema to the traditional Western.<br /><br />73 brilliantly invokes Western myths - Wyatt Earp, Dodge City, the Cavalry, the Civil War, the wide open West - only to undermine them. Earp has an inflated reputation that is all name but never proven - Dodge City is no safer against outlaws than anywhere else; the Cavalry is inept (Custer has just lost Little Big Horn) and the bitter feud of the War is shown to be irrelevant. The myth of the open West is a site for a very closed, inescapable, circular plot which traps its characters, refuses to allow them shape their destiny, but allowing it to shape them.<br /><br />The old John Ford silhouette of riders on a vast mountain is reprised, but signals here not progress but repetition and circularity. But for all its deconstruction, the film is also tangibly vivid in a way few Westerns ever achieve. Mann's incisive technique intrudes his camera in crucial positions, alternating revealing distance with intense examination, making the saloon doors and stagecoaches seem thrillingly alive and lived in.