Deze film brengt me van mijn stuk. Misschien ben ik gewoon een stomme Amerikaan, maar ik snap echt niets van 400 Blows. Alles wat ik over deze film heb gelezen, was lyrisch, maar het kon me gewoon niet boeien. Ik weet zeker dat het een revolutionaire film was, zoals alle critici beweren, maar als puntje bij paaltje komt, is het gewoon echt heel saai. Misschien komt het door de taalbarrière, misschien ben ik gewoon niet 'gevoelig' of 'artistiek' genoeg, maar hoe dan ook, ik had een hekel aan deze film. Het verhaal zelf is niet slecht; het gaat over een jonge Franse jongen die oneerlijk wordt behandeld door zijn ouders en leraren, en uiteindelijk belandt hij in een jeugdgevangenis. Dat zou op zichzelf interessant moeten zijn, en dat was het ook, in het begin. Er was niets mis met de dialoog, maar het is ook moeilijk te zeggen omdat de helft van de gesprekken niet ondertiteld was en zonder duidelijke reden, dus ik wist niet altijd wat er aan de hand was. Maar voor de dialoog die we konden begrijpen, was het logisch genoeg. De acteurs waren geloofwaardig genoeg, maar het is moeilijk te zeggen wat een echt persoon in zulke situaties zou doen. Dus je voelt mee met de hoofdpersoon, maar alleen in die zin dat als hij in de problemen komt, je denkt: tja, dat is klote. De plot is niet eens een typische plot. Elke keer dat hij in de problemen komt, komt hij meer in de problemen dan de vorige keer, maar de redenen wisselen nooit erg veel. En gedurende de hele film besef je dat de hoofdpersoon er eigenlijk niets aan kan doen. Dus is het meer een kwestie van afwachten hoe het afloopt. Het einde ging me trouwens volledig boven de pet. Het is veel te artistiek voor me, en ik snapte het gewoon niet. Het was gemakkelijk genoeg om het verhaal tot het einde te volgen. De structuur was er zeker, en die was ook logisch, maar alles was echt uitgerekt. Voor de hoeveelheid dialoog en belangrijke momenten had de film een uur korter kunnen zijn. Hij eindigde gewoon niet. Voor een deel kwam dat door de onnodig lange shots, die geen van alle bijzonder gedenkwaardig waren; het einde was bijvoorbeeld een fragment van de hoofdfiguur die over een landweg rende dat ruim dertig seconden duurde. Nu weet ik zeker dat dat ergens een diepere betekenis had, maar voor de gemiddelde toeschouwer was ik liever opgestaan om nog wat meer eten te halen. Of in elk geval iets nuttigers te doen dan naar deze rennende jongen te kijken, zoals mijn was doen of een dutje doen. <br /><0x3E> Einde dictaat.<br /><0x3E> Einde dictaat.<br /><0x3E> Gedurende de hele film had ik het gevoel dat dit waarschijnlijk heel ontroerend en verbazingwekkend zou zijn en dat het me een geweldige levensles zou leren, als ik maar kon krijgen wat de regisseur met zijn unieke beslissingen probeerde te zeggen. Zoals de zaken er nu voor stonden, voelde ik me van twee uur van mijn leven beroofd.
This movie bewilders me. It may be that I'm just a stupid American, but I really just don't get 400 Blows. Everything I've read about this movie has been a total rave, but I just couldn't stay interested. I'm sure that it was as revolutionary in film-making as all the critics say, but when it boils right down to it, it's just really really boring. Maybe it's the language barrier, may I'm just not "sensitive" or "artsy" enough, but whatever the case is, I hated this movie. The story itself isn't bad; it's about a young French boy who is treated unfairly by his parents and his teachers, and eventually he ends up in a juvenile facility. That in itself ought to be interesting, and it was, at first. There was nothing wrong with the dialogue, but then again it's hard to say because half of the conversations weren't subtitled and for no apparent reason, so I didn't always know what was going on. But for the dialogue we could understand, it made enough sense. The actors were believable enough, but it's hard to say what a real person would do in these situations. So you feel for the main character, but only in the sense that when he gets into trouble you think, well that sucks. The plot isn't even your typical plot. Each time he gets in trouble, he gets into more trouble than the last time, but the reasons never vary too much. And through the entire film you realize that there's nothing the main character can really do about it. So it's more like just waiting to see how it ends. The ending, by the way, was completely over my head. It's way too artsy for me, and I just didn't get it. Leading up to the end was easy enough to follow. The structure was certainly there, and it made sense as well, but everything was really drawn out. For the amount of dialogue and significant moments, the movie could have been an hour shorter. It just didn't end. Part of it was the unnecessarily long shots, none of which were especially memorable; for example, the ending was a clip of the main character running down a country road that lasted a good thirty seconds. Now, I'm sure that had some deeper meaning in it somewhere, but for the average viewer, I'd rather have gotten up to get some more food during that time. Or at least done something a little more useful than sit and watch this boy running, like doing my laundry, or taking a nap. <br /><br />Final Verdict <br /><br />The feeling throughout the whole movie was that this probably would be very moving and just amazing and that it would teach me some great life lesson, if I could only get what the director was trying to say by his unique decisions. As it was, I just felt cheated out of a good two hours of my life.