Deze film zou 'plan 9 van joseph smith' moeten heten. Ik vind dat het bizarre ervan ondergewaardeerd wordt. De toneelschrijver schijnt paul ehrlichs 'De bevolkingsbom' (1968) te hebben gelezen en een muzikale respons te hebben bedacht die speciaal voor mormonen is gemaakt. het hele punt van het stuk is dat het hebben van zoveel mogelijk kinderen deel uitmaakt van 'hemelse vaders' (goddelijke) plannen. en alles wat het krijgen van meer baby's in de weg staat is heel slecht. Snap je?<br />Deze versie is opgenomen in 1989, wat verwarrend is. het is utah, dus het lijkt en voelt als 1983, het stuk is in feite geschreven in 1973, en de theologie is natuurlijk deels 1840, deels strijdster galactica. Het is een doelloze speelkamer waar irritante kinderen wachten tot ze hun lichaam terugkrijgen, zodat ze naar beneden kunnen komen en proberen niet de deur voor de neus van de missionarissen dicht te slaan, waardoor ze hun kans op hemelse glorie verspelen.<br />Het is zo theatraal als het maar kan, maar laat het arme theatrale niet je waardering bederven voor dit demente mormonenuniversum waar de 'coole kinderen' zich allemaal met de bevolking bezighouden en hun ouders (vermoedelijk) aanraden geen kinderen meer te nemen! De kerk heeft er sindsdien 180 gemaakt en de gezinsplanning op basis van de ouders gedaan, en grote gezinnen zijn nu veel minder de norm in de cultuur. Ze hebben de hele leer van de film gebruikt voor een moderne mormoonse discussie!<br />ahhh maar het is eigenlijk alleen maar zo goed als de muziek. er zijn een paar pakkende melodieën die deze film de dood van de jaren zeventig, waarvoor hij was voorbestemd, niet laten sterven. de broer en zus zingen een paar liefdesliedjes tegen elkaar waardoor je je afvraagt of er misschien iets anders aan de hand was <0xE2><0x80><0x93> knipoog. en de stoere, coole kinderen doen de nieuwe kinderen in de straat op metallica lijken. dus cheers voor dat alles! Haal de hele familie bij elkaar, maak een paar jell-o-shooters en geniet van de show!
This movie should be called "plan 9 from joseph smith." i think its weirdness is underappreciated. the playwright seems to have read paul ehrlich's "the population bomb (1968)," and crafted a musical response made especially for mormons. the whole point of the play is that having as many children as you can is part of "heavenly father's" (god's) plan. and anything that stands in the way of having more babies is very bad. get it?<br /><br />This version was filmed in 1989, which is confusing. it's utah, so it looks and feels like 1983, the play was actually written in 1973, and of course, the theology is part 1840's, part battlestar galactica. some of the action takes place on earth and some in the "pre-existence, an aimless romper-room where annoying kids wait to get their bodies so they can come down try not to slam the door on the missionaries, losing their shot at celestial glory.<br /><br />it is as stagey as they come, but don't let the poor theatrics spoil your appreciation for this demented mormon universe where the 'cool kids' are all into population control, (presumably) counseling their parents not to have any more children!! having big families was, at the time the play was written, the cultural norm in the lds community, and more importantly, considered part of God's plan. the church has since done a 180, and have made family planning a choice of the parents, and large families are much less the cultural norm now. making the entire doctrinal premise of the movie for a modern-day mormon moot!<br /><br />ahhh but it's really only as good as the music. there are some catchy tunes here that just won't let this movie die the 1970's death it was pre-destined for. the brother and sister sing some love songs to each other that make you wonder if maybe something else was going on there --wink. and the tough, cool kids make new kids on the block look like metallica. so cheers to all that! gather the family around, make some jell-o shooters and enjoy the show!<br /><br />