Over het algemeen ben ik meer bereid open te staan voor andere meningen dan anderen, maar dit was gewoon geen erg goede poging. Het heeft niets te maken met vergelijkingen met het Britse origineel - ik heb het niet gezien, en ik betwijfel of ik het ooit zal zien. Het heeft veel te maken met een meanderende plot, gebrek aan chemie tussen de hoofdrollen en een godsgruwelijk gedrag/karakter van de zogenaamde mannelijke hoofdrol (Jimmy Fallon).<br /><br />Fallon komt het scherm op in de kleren en het kapsel van een vijftienjarige en gedraagt zich tien jaar jonger. Het personage is zo buitengewoon gestoord en irrationeel dat ik betwijfel of een acteur hem sympathiek had kunnen maken, maar oude, betrouwbare acteurs als John Cusack of Adam Sandler hadden het misschien kunnen proberen. Niet Fallon, die niet grappig is en ook geen acteur is, maar die schijnt te denken dat hij het allebei is. Niet één keer in de hele film geloof je Fallon in zijn rol, of geloof je dat deze twee mensen op de een of andere manier bij elkaar zouden moeten of zouden moeten zijn. Tegen het eind van de film is er een scène waarin Barrymore (die er zoals gewoonlijk leuk uitzag, maar deze scène niet alleen kon dragen <0xE2><0x80><0x93> het is moeilijk om een romance in één persoon te hebben) Fallon vertelt dat het voorbij is, dat er te veel is gebeurd en dat ze verder moet. En in plaats van dat je je schuldig voelt over de scène, of medelijden hebt met Fallon, moedig je haar juist aan <0xE2><0x80><0x93> eindelijk doet ze wat ze maanden geleden al had moeten doen. Laat dat het eind van het verhaal zijn (een einde dat van deze puinhoop misschien wel een statement had kunnen maken), en in plaats daarvan zien we het rationele carrièremeisje dat het allemaal weggooit om achter die kinderlijke idioot aan te gaan en zijn waanideeën aan te moedigen. Het is natuurlijk bedoeld als zoetsappig en bevredigend, maar ik walg er eigenlijk meer van dan van wat dan ook.
I am generally more willing to be open minded about rom coms than many, but this was simply not a very good attempt. Its got nothing to do with comparisons with the British original -- have not seen, and doubt I will. It has a whole lot to do with a meandering plot, lack of chemistry between the leads and a godawful performance/character from its supposed male lead (Jimmy Fallon).<br /><br />Fallon walks onto the screen wearing the clothes and hairdo of a 15 year old and acting a decade younger than that. He's supposed to be a teacher you see, and of course its well known that school districts the world over love to hire individuals less mature than the children they purport to teach. The character is so extremely disturbed and irrational that I have my doubts whether any actor could have made him likable, but old reliables like John Cusack or Adam Sandler might have been able to give it a shot. Not Fallon, who is neither funny, nor an actor, but appears to think he is both. Not once in the entire course of the movie do you either believe Fallon in his role, or believe that there is any way these two people should, or would be together. Near the end of the movie there is a scene where Barrymore (who was cute as usual but could not carry this one alone -- its hard to have a one person romance) tells Fallon that its over, too much has happened, and she's moving on. And rather than feeling bad about the scene, or sorry for Fallon, you are actively cheering her on -- finally she does what she should have done months ago. But of course the plot mechanics won't allow that to be the end of it (an end which actually might have made a statement out of this mess), and instead we get to see the rational career girl throwing it all away to chase after this childish idiot and encourage his delusions. Its of course meant to be gooey and satisfying, but it actually made me more disgusted than anything else.