Er zijn te veel bronnen die dit tot de verbeelding sprekende periodedrama, deels gebaseerd op historische feiten, op één hoop gooien met de oppervlakkig vergelijkbare 'nunsploitatie' die in de jaren zeventig van de vorige eeuw een hoogtepunt vormde in de Europese filmindustrie, en die de gerechtvaardigde woede die de hele onderneming drijft over het hoofd ziet. Misschien was het ook toevallig dat het regisseur Gianfranco Mingozzi's enige poging was om een verhalende film te maken, buiten de vele goed ontvangen documentaires om.<br />Veilig in een historische context beschrijft Flavia de groeiende rebellie van een Italiaanse non uit het begin van de vijftiende eeuw (Florinda Bolkans carrière, zelfs nog beter dan haar briljante werk in Lucio Fulci's vernietigende _DON'T TORTURE A DUCKLING_ ), die door haar niet zo adellijke vader in het klooster werd opgesloten in een wanhopige poging het ontluikende sensuele karakter van het meisje in toom te houden. Omdat ze zich afvraagt waarom vrouwen op zijn best een secundaire rol toebedeeld krijgen, zowel in het leven als in de heilige Schrift, wordt ze geconfronteerd met manieren waarop mannelijke overheersing vrouwenlevens kan ontwrichten, met een opstand die gevoed wordt door het geraaskal van de halfgekke oudere Zuster Agatha (onuitwisbaar geportretteerd door de doorgewinterde actrice Maria Casarès uit Marcel Carnés LES ENFANTS DU PARADIS) en <0xE2><0x80><0x93> constructiever <0xE2><0x80><0x93> met een mosliminvasie. Door zich bij de onderdrukkers aan te sluiten en hen misschien zonder het te weten te manipuleren om haar wil op te leggen, wordt Flavia echt de verschoppeling die ze al dacht te zijn, met de verwachte tragische gevolgen. 's felle maar uiteindelijk futiele strijd tegen de patriarchale samenleving, die haar geen andere rechten toestond dan het baren van kinderen of het hoereren van vrouwen, zoals zuster Agatha droogjes opmerkt. Ondanks een lange, door drugs opgewekte fantasiereeks die duidelijk gemodelleerd is naar Ken Russells overigens veel flamboyantere DEVILS, blijkt de film relatief gierig op het gebied van de huidskleur, waardoor zijn semi-pornografische reputatie enigszins bespottelijk wordt. Dit is een serieus werk dat herontdekking en herstel van zijn onterecht bezoedelde reputatie verdient.
Too many sources routinely lump this thought-provoking period drama in part based on historical fact together with the superficially similar "nunsploitation" which was a mainstay in '70s Euro trash cinema, overlooking the righteous anger that drives the whole endeavor. Perhaps coincidentally it was also director Gianfranco Mingozzi's singular attempt at narrative film-making outside of many well-received documentaries.<br /><br />Safely set within a historical context, FLAVIA charts the growing rebellion of an early 15th century Italian nun (Florinda Bolkan's career performance, even surpassing her sterling work in Lucio Fulci's devastating DON'T TORTURE A DUCKLING), locked away in convent by her not so nobleman father in a desperate attempt to curb the girl's budding sensuous nature. Wondering why women are relegated to secondary roles at best in life as in holy scripture, she is confronted by ways in which male domination can rupture female lives, inspiring revolt fueled by the ranting of semi-crazed older Sister Agatha (indelibly portrayed by veteran actress Maria Casarès from Marcel Carné's LES ENFANTS DU PARADIS) and - more constructively - by a Muslim invasion. Joining the oppressors and perhaps unwittingly manipulating them to do her bidding, Flavia truly becomes the outcast she already felt herself to be, with expected tragic results.<br /><br />With its breathtaking widescreen compositions by Alfio Contini, who shot Michelangelo Antonioni's ZABRISKIE POINT, this is an uncompromising and austere account of one woman's fierce yet ultimately futile fight against patriarchal society which allotted her no rights beyond childbearing or whoring as Sister Agatha wryly remarks. A lengthy drug-induced fantasy sequence clearly modeled on Ken Russell's otherwise far more flamboyant DEVILS notwithstanding, the movie turns out relatively stingy in the skin department, making something of a mockery out of its semi-porn reputation. This is a serious work deserving rediscovery and restoration of its unjustly tarnished reputation.