Er is niets erger dan een Aziatische film huren en in plaats daarvan een Amerikaanse filmervaring opdoen.<br />Het is maar mijn mening, maar een goede thriller is afhankelijk van de aanwezigheid van sympathieke, intelligente personages. Wat sympathiekheid betreft, de hoofdpersonen in Say Yes zijn een merkwaardig getrouwd stel. Mooi gedaan. Helaas zijn ze ongelooflijk stom. Laten we eens tellen hoe ze zich misdragen als ze door een stalker worden geterroriseerd.<br />1. Nadat een lifter heeft gedreigd je te vermoorden, moet je hem vertellen in welk hotel je zit als je hem afzet.<br />2. Geef de stalker op klaarlichte dag en in het bijzijn van tientallen getuigen op zijn donder, zodat hij een aanklacht wegens mishandeling kan indienen.<br />3. Het heeft geen zin om de politie over de stalker te vertellen en er gewoon van uit te gaan (zonder kennelijke goede reden) dat de politie door hem is omgekocht.<br />4. Als je probeert te ontsnappen, laat je vrouw dan zoveel mogelijk uit het oog om ervoor te zorgen dat de stalker haar ontvoert.<br />5. Als je hulp hebt gekregen van iemand om de stalker na de ontvoering van je vrouw te vinden, stuur hem dan zo snel mogelijk weg zodat je hem onder vier ogen kunt spreken. Het heeft geen zin om oneerlijk te zijn, toch?<br />Nu zou ik nooit verwachten dat iemand immuun zou zijn voor een paar fouten onder deze stressvolle omstandigheden, maar de personages in Say Yes zijn zo dom en maken zo veel ongelooflijke fouten dat het...' Het is in feite onmogelijk dat de kijker zich om hun veiligheid bekommert, aangezien ze het slachtoffer zijn van hun eigen daden. Dit maakt de hele film tot een lachertje.<br />Voor het geval je het je afvroeg, de scriptschrijvers hielden het niet bij onbenullige personages. Aangezien ze zelf zeker onbenullig zijn voor het schrijven van dit zootje ongeregeld, besloten ze situaties zo absurd onrealistisch te maken dat alle realiteitszin uit het raam verdwijnt.<br />1. De stalker vermoordt een agent in een politiebureau terwijl de hoofdpersoon op nog geen drie meter afstand ligt te slapen.<br />2. De stalker houdt zich op klaarlichte dag en in het bijzijn van tonnen mensen bezig met allerlei dubieuze activiteiten, maar behalve het getrouwde stel lijkt niemand zijn vreemde gedrag op te merken.<br />3. De stalker overleeft een absurde hoeveelheid geweld die ieder menselijk wezen het leven zou hebben gekost.<br />4. De'suspense'-scènes hadden geen greintje fantasie. In feite waren sommige scènes regelrechte kopieën van Amerikaanse films.<br /><br />Het enige positieve is de onthoofding aan het eind, wat nogal een beestachtige scène was aangezien die op de echtgenote werd losgelaten. Het is jammer dat de filmmakers er een belachelijk stompzinnig einde aan hebben gemaakt dat je niet voor mogelijk had gehouden. De Koreanen die achter Say Yes zitten, zouden zich moeten schamen. Beter nog, ze zouden gewoon naar Californië moeten verhuizen en een baan moeten zoeken bij mensen die films maken met een even grote minachting voor kwaliteit en intelligentie.
There's nothing worse than renting an Asian movie and getting an American movie experience instead.<br /><br />It's only my opinion, but a good thriller is dependent upon the establishment of likable, intelligent characters. As far as likability is concerned, the protagonists in Say Yes are a quaint married couple. Nicely done. Unfortunately, they are stupid beyond belief. Let us count the ways they mishandle being terrorized by a stalker.<br /><br />1. After a hitchhiker threatens to kill you, be sure to tell him what hotel you're staying at when you drop him off.<br /><br />2. Beat the hell out of the stalker in broad daylight and in front of dozens of witnesses, thereby allowing him to press charges of assault.<br /><br />3. Don't bother telling the police about the stalker and simply assume (for no apparently good reason) that the cops were bribed by him.<br /><br />4. While trying to escape, let your lady out of your sight as much as possible to ensure that the stalker kidnaps her.<br /><br />5. After getting help from someone to find the stalker after kidnapping your wife, be sure to send them away as soon as possible so you can face him one-on-one. No point in being unfair, right? <br /><br />Now, I'd never expect that any person would be immune to making a few mistakes under these stressful conditions, but the characters in Say Yes are so dense and make so many unbelievable mistakes that it's effectively impossible for the viewer to care about their safety, since they are victims of their own doing. This kills the enjoyability of the entire film. <br /><br />In case you were wondering, the scriptwriters didn't stop with dim-witted characters. Since they themselves are surely dim-witted for writing this crapfest, they decided to make situations so absurdly unrealistic that all sense of reality goes out the window.<br /><br />1. The stalker kills a cop inside a police station  while the protagonist is asleep no more than ten feet away.<br /><br />2. The stalker engages in all sorts of dubious activities in broad daylight and around tons of people, yet no one other than the married couple seems to notice his odd behavior.<br /><br />3. The stalker survives an absurd amount of violence that would have killed any human being.<br /><br />4. The "suspense" scenes had no imagination whatsoever. In fact, some scenes were direct rip-offs from American movies.<br /><br />The only positive is the decapitation near the end, which was a pretty brutal scene since it was inflicted upon the wife. It's too bad the filmmakers followed it up with an outrageously stupid ending that comes out of left field.<br /><br />Truly, the Koreans behind the making of Say Yes should be ashamed of themselves. Better yet, they should just move to California and take employment with people who make movies with a similar disregard for quality and intelligence.