Jennifer Jason Leigh en Mare Winningham zijn een goed stel voor twee totaal verschillende broers en zussen, maar alleen Winningham is in staat iets overtuigends of substantieels aan haar rol toe te voegen. Leigh, die de bandzangeres en alcoholiste Sadie Flood speelt, leunt voortdurend op oudere zus Georgia, een gevierde folkzangeres in het Joni Mitchell-tijdperk. Misschien komt het door haar dubbele taak als medeproducent van de film, maar Leigh lijkt zichzelf in een hoek te hebben gemanoeuvreerd: als zangeres is ze niet geloofwaardig, en zelfs als dat opzet is, geeft ze zichzelf veel te veel speeltijd achter de microfoon. Leigh is gespannen, nerveus en grillig, en hoopt waarschijnlijk op een hoofdrol. Maar we zien gewoon geen talent in deze rol (Leigh is duidelijk een goede actrice, maar ze neemt hier beslissingen die ons van haar vervreemden). Als Sadie ook maar een beetje charisma of aantrekkingskracht had, zouden we misschien kunnen geloven dat ze de (kleine) pauzes krijgt die ze krijgt. Maar zoals het er nu voor staat, is de kans klein dat ze ooit op het toneel zal staan. Directeur Ulu Grosbard maakt een paar intense dramatische scènes, en de montage van de finale combineert Sadies baroptreden met Georgia's uitverkochte arenashow <0xE2><0x80><0x93> ze zingen allebei hetzelfde liedje <0xE2><0x80><0x93> en het is een triest genuanceerd moment... maar wat heeft het voor zin?
Jennifer Jason Leigh and Mare Winningham are a good match portraying vastly different siblings, but only Winningham is able to bring something convincing or substantial to her role. Leigh, playing bar-band singer and alcoholic Sadie Flood, constantly leans on older sis Georgia, an acclaimed folk singer in the Joni Mitchell mold. Perhaps due to her double duties as co-producer on the film, Leigh seems to have boxed herself into a corner: she isn't credible as a singer and, even if this is intentional, gives herself far too much screen-time at the microphone. Probably hoping for a tour-de-force, Leigh is wire-drawn and nervous and jagged; however, we simply do not see any talent within this character (Leigh is obviously a solid actress, but she makes decisions here that wall us off from her). If Sadie had even the slightest bit of charisma or appeal, we might be able to buy into the concept that she gets the (small) breaks that she does. As it is, the likelihood of her ever getting up on stage is slim. Director Ulu Grosbard crafts a few intense dramatic sequences, and the editing at the finale juxtaposes Sadie's bar performance with Georgia's sold-out arena show--both singing the same song--and it's a sadly nuanced moment...but really, what's the point? *1/2 from ****