Dertig jaar geleden ging ik naar die film in ons studentenhuis omdat ik Bruce Dern in Silent Running and Family Plot wel leuk vond. Tot op de dag van vandaag (sorry Jack Nicholson) is het de saaiste film die ik ooit heb gezien. Hij ging maar door en door, zonder een duidelijk doel, en toen <0xE2><0x80><0x93> toen hield hij gewoon op. De lichten gingen aan en ik zag iedereen verward om zich heen kijken. Had de operateur een spoel overgeslagen? Ik heb nooit de behoefte gehad om dat uit te zoeken. Het enige wat ik me van de film herinner is dat het een non-drama was over een paar irritante basketbalspelers en hun coach. Het leukste deel van de film was het kijken naar het totaal verbijsterde publiek naar de nawoorden. Gelukkig was dit alleen een uitzondering voor Jack, Bruce en Karen Black.
I went to see this movie at our college theater thirty years ago because I liked Bruce Dern in Silent Running and Family Plot. To this day (sorry Jack Nicholson), it is still the dullest movie I've ever seen. It just went on and on with no discernible point and then - it just ended. The lights came up and I watched everyone looking around in confusion. Had the projectionist missed a reel? I've never had the urge to find out. All I remember about the movie is that it was a non-drama about some annoying college basketball players and their coach. The most enjoyable part of the movie was watching the totally mystified audience afterwords. Fortunately, this was just an exception for Jack, Bruce, and Karen Black.