We weten allemaal hoe het is als we een slechte dag hebben op kantoor, toch? Nou, deze Neil Simon-komedie kijkt naar hoe het is als je de slechtste dag van je leven hebt en alleen maar probeert op kantoor te komen. Soms is het gewoon niet de moeite waard om te gaan, begrijp je wat ik bedoel? En soms is het gewoon niet de moeite waard om iets te doen als het al eerder is gedaan, in 1970, met Jack Lemmon en Sandy Dennis... en veel beter ook.<br />Het is niet zo dat Steve Martin een waardeloze komiek is of dat hij niet geschikt is voor de rol van de gekwelde en gestreste reclameman; integendeel, in beide gevallen. Het is niet zo dat Goldie Hawn net zo onbekwaam is; haar werk is altijd goed geweest, zo niet geweldig, vanaf het moment dat ik haar voor het eerst zag in Rowan en Martin's Laugh-In uit de jaren zestig.<br />Het probleem met deze film is dat hij helemaal niet over het ongelukkige stel gaat: hij gaat over New York en waarom iedereen naar New York zou moeten komen om daar te wonen en te genieten van het geluk van een huwelijk in de mooiste stad ter wereld. Als je tenminste een New Yorker bent... <br />Kijk, de film uit 1970 is nog steeds een uitstekende komedie die realistisch onderzoek deed naar alles wat er mis kan gaan als je ergens op reis gaat, en waarin de meeste situaties en scènes die je je kunt voorstellen over wat er met je kan gebeuren in een vreemde omgeving zijn verwerkt. Deze versie uit 1999 gaat helaas onnodige zijwegen in, speciaal voor een publiek dat tegenwoordig iets te veel verwacht of wil zien. Zo is er, niet tevreden met de hoofdrol van de hoofdrolspelers, een cameo (eveneens vrij lang) van Rudy Giuliani, destijds burgemeester van New York, zoals we allemaal weten. Wat had Giuliani in die tijd te bieden aan het presidentschap? Erger nog, een wandelende, pratende reclame voor het vriendelijke gezicht van New York.<br />En dan hebben we John Cleese, die zijn rol als Basil Fawlty weer op zich neemt, maar deze keer ook weer, als een huppelende travestiet, het hotelpersoneel afblaft, zich kruiperig opdringt naar rijke klanten en zich in het algemeen voordoet als de idioot die hij is, in deze rol. En daarbij de herinnering aan Fawlty Towers, aantoonbaar de beste Britse comedyserie, ernstig aantast, zonder uitzondering...<br />Waarom is deze film uit 1999 gemaakt? In de jaren zeventig was New York in veel opzichten een stervende stad. Het was bijna letterlijk bankroet. Dus toen hij in 1970 werd gemaakt, was dat de stad die je zag: grimmig, donker, humeurig, verontrustend en niet de plek die het gekwelde stel uiteindelijk koos voor hun nieuwe leven samen in de Big Smoke (zoals die toen was, vervuild en al). In 1999 was alles beter geworden: de glitter en glamour was terug, New York bloeide, het was de Big Apple waar je je tanden in kon zetten, als je het lef had...<br />Natuurlijk vinden de twee in deze tweede versie dat lef in zichzelf en sluiten ze zich uiteindelijk aan bij de fabelachtige strijd om de Amerikaanse droom van het leven, de vrijheid en het streven naar geluk voort te zetten. Vandaar dat deze film echt komisch is, maar niet om redenen die de producenten misschien voor ogen hadden. Hoe leuk ik Steve Martin en Goldie Hawn ook vind als komiek, deze film is een karikatuur van de veel betere die met de geweldige Jack Lemmon is gemaakt. Als je die laatste hebt gezien, hoef je je met deze beslist geen zorgen te maken.
We all know what's like when we have a bad day at the office, right? Well, this Neil Simon comedy looks at what it's like when you have the worst of all days just trying to get to the office. Sometimes, it's just not worth going, know what I mean? And, sometimes, it's just not worth doing something when it's already been done before, in 1970, with Jack Lemmon and Sandy Dennis... and much better also.<br /><br />It's not that Steve Martin is a lousy comedian or wrong for the role as the harried and stressed advertising exec; quite to the contrary, on both counts. And, it's not that Goldie Hawn is equally inept either; her work has been consistently good, if not great, ever since I first saw her in TV's Rowan and Martin's Laugh-In of the 1960s.<br /><br />The problem with this movie is that it's not about the hapless couple at all: it's really about New York and why everybody should come to New York to live and love their lives away in married bliss  sort of  in the greatest city in the world. That's if you're a New Yorker...<br /><br />Look, the 1970 movie is still an excellent comedy that realistically explored all the things that can go wrong when you take a trip somewhere, and included most of the situations and sight gags that you can imagine about what can happen to you in a strange environment. This 1999 version unfortunately goes off into gratuitous tangents specifically for an audience these days that expects or wants to see excess. For example, not content with the star appeal of the main players, there is a cameo (relatively long also) from Rudy Giuliani, then mayor of New York, as we all know. What  Giuliani bucking for President even then? Worse  a walking talking advertisement for the kinder face of New York.<br /><br />And then we have John Cleese, reprising his role as Basil Fawlty  but this time, as a prancing cross-dresser also  once again browbeating hotel staff, sycophantically sucking up to rich customers and generally making himself look like the idiot he is, in this role. And, in the process, doing great damage to the memory of Fawlty Towers, arguably the best British comedy series, bar none...<br /><br />Why was this 1999 movie made? In the 1970s, New York was a dying city, in many ways. It was almost literally bankrupt. So, when made in 1970, that was the city you saw: grim, dark, moody, unsettling and not the place that the harassed couple finally chose for their new life together in the Big Smoke (as it was then, polluted and all). By 1999, things had gotten better: glitz was back, New York was thriving, it was the Big Apple, ready for you to bite into, if you had the moxie...<br /><br />So, naturally, the couple in this second coming find that moxie within themselves and finally join the fabulous fray to continue the American dream of life, liberty and the pursuit of happiness. Hence, this movie is truly comic but not for reasons that the producers perhaps envisaged. As much as I like Steve Martin and Goldie Hawn in comedy, this movie is a travesty of the much better one made with the great Jack Lemmon. If you've seen the latter, then definitely don't bother with this one.