en in geen enkel opzicht zo schoon, logisch en begrijpelijk als in die zielige som van afgezaagde Hollywoodclichés.<br />Ik ben 27 en ik heb 16 jaar van mijn leven geworsteld met waanvoorstellingen en paranoïde hallucinaties. Net als het hoofdpersonage in de film had ik voornamelijk succes vanwege de logica: omdat ik steeds maar weer bleef denken om waanvoorstellingen weg te houden van de werkelijkheid en om te weten wat er echt aan de hand was en wat niet. Uiteindelijk had ik echt succes vanwege de medicijnen, tussen haakjes, maar ik ontsnapte in elk geval aan de waanzin omdat ik voor ik de medicijnen innam het verschil wist tussen wat echt was en wat niet. Dus voel ik me gerechtigd om u te vertellen dat deze film een complete misleiding is. Niet alleen misleidt hij met het verhaal van de hoofdpersoon (die niet trouw was aan zijn vrouw, die biseksueel was <0xE2><0x80><0x93> iets heel belangrijks hier), maar toont hij vooral een geruststellende, getemde kijk op schizofrenie <0xE2><0x80><0x93> en daar gaat het helemaal niet om.<br />Schizofrenie is een hersenstructuur, geen ziekte. Een schizofreen is geen 'normale man met een ziekte', het is iemand die vanaf het begin de dingen anders ziet en voelt dan de meeste mensen: voor hem zijn dingen als tijd, ruimte en de persoonlijkheid van mensen geen vaste dingen. Hij heeft het gevoel dat ze verbogen kunnen worden, kunnen veranderen, kunnen muteren en misschien zelfs verdwijnen. Om hiermee om te gaan heeft een schizofreen een rijke, zeer fantasierijke innerlijke wereld die 'normale' mensen niet verwachten <0xE2><0x80><0x93> maar hij zit erin gevangen omdat hij niet met de meeste mensen kan omgaan, en zijn wereld wordt steeds armer tot hij eindigt in een leeg, ongrijpbaar doodlopend spoor.<br />Dit is heel anders dan wat er in deze belachelijke, tranentrekkende film wordt uitgebeeld. Het zou verschrikkelijk angstaanjagend moeten zijn. Andere mensen dan de hoofdfiguur zouden vreemd, raar en absurd moeten lijken, zoals in 'Eraserhead' van Lynch bijvoorbeeld. Er zouden _echt_ indrukwekkende, rare, walgelijke hallucinaties moeten zijn, want daar gaat het bij schizofrenie om. Het gaat niet om _details_.<br />Ik bedoel, kijk naar 'Naked Lunch', 'Lost Highway', las P.K. Dick's 'Martian Time-Split' of 'Ubik', kijk naar 'The Cell'. Perfect Blue's, 'Dark City' of 'American McGee's Alice' op pc, en je hebt misschien een vaag idee hoe het is. Kijk niet naar de 'goede' film van de maand, met banale situaties, geretoucheerde karakters en beelden en stomme plottrucs. 'The Cell' is de meest accurate film over de geest van een schizofreen, zijn visioenen en zijn innerlijke consistentie <0xE2><0x80><0x93> het is gewelddadig, vreemd, verwarrend en heel, heel eng.<br />Opnieuw gaat schizofrenie niet om details, het is geen keurige, tamme truc die je wordt voorgehouden. Het springt in je gezicht en laat je niet los: muren vallen uit elkaar, mensen worden vreemde, vijandige wezens, je hebt het gevoel dat je teruggaat in de tijd, je weet niet zeker of je bent wie je denkt dat je bent, alles voelt... Geloof me, dit is veel, veel meer dan wat er in dit soapachtige melodrama wordt uitgebeeld.
... and in *no way* as clean, logical, and understandable as in pictured in that pathetic sum of tired Hollywood cliches.<br /><br />I'm 27, and I've spent 16 years of my life struggling through delusional phobia and paranoid hallucinations. Like the main character in the film, I was successful mainly because of logic : because I kept thinking over and over to keep delusion away from reality, and to know what was really going on and what wasn't. In the end, I was really successful because of medication, by the way, but I certainly escaped madness because I knew before I took medication the difference between what was real and what wasn't.<br /><br />So, I feel entitled to tell you that this movie is a total fraud. Not only does it cheat with the main character's story (who wasn't faithful to his wife, who was bisexual - something really important here), but mostly, it shows a comforting, tamed view of schizophrenia - which is entirely missing the point.<br /><br />Schizophrenia is a mind structure, not a disease. A schizophrenic *isn't* a "normal man with a disease", it's someone who from early on views and feels things differently from most people : for him, things like time, space, and people's personalities aren't solid things. He feels it can be bent, it can change, it can mutate, and maybe even disappear. To cope with this, a schizophrenic has a rich, very imaginative inner world which "normal" people don't expect - but he's trapped in it because he can't relate with most people, and his world gets poorer and poorer until he finishes in a blank, delusive dead end.<br /><br />This is very different to what's depicted in this ridiculous "cure", tear-jerking movie. It should be violently frightening. People other than the main character should appear strange, weird and absurd, like in Lynch's "Eraserhead", for example. There should be *really* impressive, weird, gross hallucinations, because that's what schizophrenia is all about. It's not about *details*.<br /><br />I mean, watch "Naked Lunch", "Lost Highway", read P.K. Dick's "Martian Time-Split" or "Ubik", DO watch "The Cell", "Perfect Blue", "Dark City", or play "American McGee's Alice" on PC, and you may have a vague idea of what it's like. Don't watch the "feel good" movie of the month, with banal situations, cleaned characters and visuals, and stupid plot tricks. "The Cell" is the most accurate movie about a schizophrenic's mind, his visions and his inner consistency - it's violent, weird, confusing, and very, very scary.<br /><br />Once again, Schizophrenia isn't about details, it's not a neat, tame trick played to you. It jumps in your face and won't let you go : walls fall apart, people turn into strange hostile creatures, you feel like you go backward in time, you're not sure you're who you think you are, everything feels... strange, unnatural. Believe me, this is much much more than what's depicted in this soap-like melodrama