Hier zijn verschillende verhaallijnen met elkaar verweven rond verschillende vrouwenfiguren. De schoenen die ze dragen zijn een indicatie van hun problematische leven. Aan het eind van de film zijn ze allemaal getransformeerd. Adela (Antonia San Juan) leidt een bordeel; haar dochter Anita (Monica Cervera) is achterlijk en leidt een beperkt leven. Leire (Najwa Nimri) is een schoenenontwerpster met problemen en verliest haar vriend; Maricarmen (Vicky Pedea) heeft haar man verloren en voedt nu de kinderen van zijn overleden ex-vrouw op. Isabel (Vorngela Molina) is een verveelde rijke dame.<br />Andere personages worden gebruikt om de vijf belangrijkste vrouwenfiguren met elkaar te verbinden. Bij het vertellen van een verhaal wordt niet alles meteen in het begin prijsgegeven. Sommige verbanden worden verrassend laat in de film gelegd en dat draagt bij aan de ervaring. Het schoenenthema wordt tot het uiterste doorgevoerd. Bijvoorbeeld wanneer Leire, die schoenen ontwerpt en in een schoenenwinkel werkt waar ze haar schoenen steelt, flauwvalt en een van haar hakken breekt.<br />Bij het regisseren worden tussen de scènes kleine verbanden gelegd. Er gaat een telefoon, er wordt een sigaret aangestoken, er wordt een liedje gezongen enz. en zo worden de verbanden gelegd en snel doorgeknipt. Door regelmatig van verhaal te veranderen wordt voorkomen dat het saai wordt of het niveau van een tv-serie bereikt. Het is een sterk muziekthema dat de toon en de sfeer bepaalt. De steden Madrid en Lissabon dienen als achtergrond voor de verhalen, en shots van die steden worden gebruikt om het verhaal verder te laten gaan dan de personages. Een van de ontroerendste shots is die waarin Anita, die elke dag dezelfde wandeling maakt, haar wandeling verbreedt en haar leven verlegt van de relatieve rust van haar straat naar de drukke hoofdweg: Hoe de beperking van de ruimte visueel wordt vertaald, is goed gedaan. Zoals bij de meeste Spaanse films wordt er veel visueel verteld, met de soapachtige verhalen als eenvoudige achtergrond. Er is een poëtisch einde dat enigszins romantisch en sentimenteel is, maar toch mooi.<br />Aangezien Ramón Salazar te veel van zijn eigen materiaal houdt, is het te lang. Sommige scènes zijn kitscherig en op soapniveau, ook het acteerwerk (Adela's liefdesleven, Isabels dokter). Het schoenenthema is overdreven en een zwakke metafoor.<br />Dit wordt vaak vergeleken met Magnolia, omdat de structuur hetzelfde is. Maar ze zijn anders. Magnolia is technisch competenter, maar enigszins mechanisch. Dit heeft meer het vermogen om visueel emoties en sfeer om te zetten. Als je dit hebt gezien, ben je geneigd onmiddellijk naar de nieuwe filmstad te verhuizen: Madrid.
Several story lines are interwoven here around different women characters. The shoes they wear serve as an indication of their troubled lives. All are transformed at the end of the movie. Adela (Antonia San Juan) leads a brothel; Her daughter Anita (Monica Cervera) is retarded and has a restricted life. Leire (Najwa Nimri) is a shoe designer with problems and loses her boyfriend; Maricarmen (Vicky Peña) has lost her husband and now raises the children from his deceased former wife. Isabel (Ángela Molina) is a bored rich lady.<br /><br />Other characters are used to connect the five main women characters. In storytelling not everything is given away in the beginning: Some connections are established surprisingly late in the movie and that adds to the experience. The shoe-theme is driven to extremes: For example when Leire as a shoe-designer and working in a shoe store where she steals her shoes faints, she breaks one of her heels.<br /><br />In editing small connections are made between the scenes. A telephone rings, a cigarette is lit, a song, etc. are used to make the connection and fast cuts. Frequent change of storyline keeps it from being boring or reaching TV-levels. It is strongly music-driven to set tone and atmosphere. The cities of Madrid and Lisbon serve as the backdrop for the stories, and shots of those cities are used to extend the story beyond the characters. One of the more moving shots is when Anita, who makes the same walk every day, widens her walk and restricted life from the relative calm of her street to the busy main road: How the restriction of space is visually translated is well done. As with most Spanish movies a lot of storytelling is done visually, using the soap-like stories as the simple backdrop. There is a poetic ending that is somewhat romantic and sentimental but is still beautiful.<br /><br />As Ramón Salazar is too much in love with his own material it is overlong. Some scenes are kitsch and on the soap level, including the acting (Adela's love life, Isabel's doctor). The shoe-theme is exaggerated and is a weak metaphor.<br /><br />This is often compared to Magnolia because the structure is the same. But they are different. Magnolia is more technically competent, but somewhat mechanical. This has more the ability to translate emotion and atmosphere visually. After seeing this, you are inclined to immediately move to the new movie-city: Madrid.