Heel slechte, maar kijkbare science-fictionfilm die lijdt aan afschuwelijke special effects, slecht acteerwerk en een belachelijk verhaal. De film begint met een ruimteschip dat terugkeert van ontdekkingsreizen op Mars met een vrouw en een man met groen slijm op zijn arm. Zij begint, met behulp van een paar onbenullige plotwendingen, te vertellen wat er op deze noodlottige reis is gebeurd, aangezien bijna alle banden magnetisch werden weggewist. Vier astronauten maken deze reis: een militair type gespeeld door Gerald Mohr, de Humphrey Bogart van de arme man die het leuk vindt om het woord 'Iers' uit te spreken. Dan is er Naura Hayden, een mooie roodharige vrouw, het enige vrouwelijke bemanningslid aan boord, met drie mannen in de meest nauwsluitende pakken die maar mogelijk zijn om al haar rondingen te accentueren, en als laatste Les Tremaine, een geweldige karakterspeler uit goedkope sciencefictionfilms zoals deze, als de intellectueel, en als laatste Jack Kruschen als Sammy <0xE2><0x80><0x93> de man uit Brooklyn met de grappen, die niet al te snugger lijkt, hoewel hij is uitgekozen vanwege zijn expertise op het gebied van elektronica. Geen van deze acteurs is echt goed, en ze zeggen hun dialogen allemaal met weinig overtuiging. Kijk maar naar Tremaine als hij die wetenschappelijke onzin uitkraamt! Echt, de beste van de vier is Kruschen <0xE2><0x80><0x93> en dat zegt echt veel over deze film. Maar afgezien van het slechte acteerwerk valt de film gewoon in duigen als ze via een flashback op Mars landen. De Woeste Rode Planeet had een heel goedkoop budget omdat Mars in werkelijkheid het Amerikaanse Zuidwesten is met een zware rode tint eroverheen. Als het verhaal vraagt om iets dat er Martiaans uit zou kunnen zien, worden er tekeningen geplaatst met een zware rode tint eroverheen. Je kunt zien dat het tekeningen zijn. De monsters zijn misschien nog erger als we een vleermuis-rat-spin krijgen met een grootte van meer dan veertig voet die eruitziet alsof een paar kinderen dode dieren aan elkaar hebben genaaid. Het andere belangrijke wezen is een reusachtige amoebe met een oscillerend oog. Wauw! Die zijn slecht. Er is een mooie tekening van een Martiaanse stad, maar er was gewoon niet genoeg van in de film. Ondanks al die grote problemen is The Angry Red Planet een grappige slechte film. Het is echt fascinerend om te zien hoe ver we als beschaving zijn gekomen. De meeste dingen die ze in de film gebruiken zijn zo ouderwets. Een vent gebruikt een elektrisch scheerapparaat met een koord en ik dacht dat ze op Mars konden komen, maar ze gebruiken nog steeds koorden. Regisseur Ib Melchior geeft het grootste deel van de film een interessante aanblik, zelfs met de beperkingen van het budget, maar het verhaal van hem en Sid Pink klopt niet. En hoe moet dat eindigen met de muziek en de psychedelische kleuren? Groovy man!
Very bad but watchable science fiction film that suffers from abominable special effects, poor acting, and a ridiculous story. The film opens with a spaceship returning from exploration on Mars with a woman and a man with green slime on his arm. She, through some hokey plot contrivances, begins to tell what happened on this fateful trip as almost all the tapes seemed to be magnetically wiped off. Four astronauts take on this journey: a military type played by Gerald Mohr, a poor man's Humphrey Bogart who enjoys saying the word "Irish" and has the acting savvy of a codfish, then there is Naura Hayden, a beautiful redhead and only female crew member on flight with three men wearing the most formfitting suits possible to accentuate all her curves, next, Les Tremaine, a wonderful character actor from cheap sci-fi films like this as the egghead, and last, Jack Kruschen as Sammy - the guy from Brooklyn with jokes and doesn't seem too bright although chosen for his expertise in electronics. None of these performers are really any good, and all of them say their dialog with little conviction. Watch Tremaine as he utters that scientific nonsense! Really, the best out of the four is Kruschen - and that really says a lot about this film. But bad acting aside, the movie just falls apart when they land on Mars via flashback. The Angry Red Planet had a real cheap budget because Mars is really the American Southwest with a heavy red tint over it. When the story calls for something that might look Martian, there are drawings placed with a heavy red tint over them. You can tell they are drawings The monsters are perhaps even worse as we get a Bat-rat-spider with a size upwards of 40 feet that looks like some kids got together piecing dead animals together. The other significant creature is a giant amoeba with an oscillating eye. Whew! These are bad. There is a nice drawing of a Martian city, but there just was not enough of this in the film. Despite all these big problems, The Angry Red Planet is a fun bad film. It is really fascinating to see how far we have come as a civilization. Most of the stuff they used in the movie is so outdated. One guy is using an electric razor with a cord and I thought they can get to Mars but they are still using cords. Director Ib Melchior gives an interesting look to much of the film even with the budgetary constraints, but the story by him and Sid Pink doesn't fly. And how bout that ending with the music and the psychedelic colors? Groovy man!