SLACHTOFFERS (maar dat doet er niet toe).<br />Een oefening in kletspraat van catastrofale proporties die niet eens de 10 regels waardig zijn die ik nodig heb om deze opmerkingen op de netgolven te plaatsen. Dit is de slechtste aflevering van de Masters-serie tot nu toe en de eerste die in aanmerking komt voor de niet meer bestaande behandeling in het Thé<0xC3><0xA2>tre des beaux-arts-theater. Ook al kostte het me een vol half uur om de beoogde ironische invalshoek te bedenken, het was toch een heel slappe smoes. De enige waarde ligt in het perspectief dat je dwingt te beseffen dat het genre niet alleen bloederige en lelijke maskers heeft, maar dat het alleen slaagt als het gebruik maakt van de klassieke filmbegrippen van fotografie en belichting, dialoog en acteerwerk, montage en timing. Hier zijn ze afwezig en is John Carpenter geen meester. Punt uit. En geen afgezaagde analyse van de eenvoudige sociale commentaren hier zal daar verandering in brengen. Vreemd genoeg is Carpenter nooit meer dan een B-regisseur geweest, maar films als 'Fog' en 'The Thing' hadden tenminste een geweldige sfeer (de laatste is een van mijn cultfavorieten).<br />Afschuwelijk acteerwerk. Camerahoeken in beton gegoten. Spannend ritme. Toch is het meest weerzinwekkende element van de aflevering misschien wel de verhaallijn, waar JC natuurlijk niet echt de schuld van kan krijgen (tenzij de schrijvers maatjes van Cody waren). De eerste twee minuten van een meisje dat door een bos rent om bijna overreden te worden door een duo dat Scully-Mulder zou heten, zijn het eerste en laatste wat in de film werkt. Maar kom op, een meisje dat door een verlaten bos rent naar nergens in het bijzonder en wanhopig op zoek is naar een abortuskliniek die toevallig net aan het eind van de straat om de hoek ligt, komt toevallig in botsing met de bumper van een paar 'vrouwenrechten'-artsen van wie de kliniek toevallig net aan het eind van de weg om de hoek ligt. O, en ik zal maar niet vertellen hoe de dokter het slachtoffer de auto in sleurt en wegscheurt met 0 tot 60 in zes seconden. Doet wonderen voor mogelijke gebroken ribben of een hersenschudding. <br />Dan valt alles heel snel in duigen. De zinloze dialoog 'Ik wil je alleen maar helpen', het eindeloos trage heen en weer lopen bij de poort, de grandioze gevechtstactieken zoals het doorsnijden van de telefoonlijn (in het tijdperk van de mobiele telefoons?) gevolgd door de schietpartij: een herboren Ramboeske kliniekdirecteur versus Ron Perlman en de stierenstal van de middelbare school in de paasvakantie voor een paar kicks. Nog een prachtige zin: 'Wat gaan we nu doen?' van de jongen die net op een stapel aanvalsgeweren achter in het busje had gezeten. Eh, nee, het is nog geen fazantenseizoen. Dus wie heeft die tienerjongens trouwens nodig? En hoe zit het met de goede, beproefde methode van de eenzame gek die zich met zijn geheel Amerikaanse suv een weg door het hek baant?<br />Wat de zelfgekozen kogelscènes betreft, die waren hier zo stijf als het staccato van een stripverhaal uit DC. Het enige wat ontbrak waren de Wham, Bam en Whiz van de ballontitels. En dat alles op de melodie van een soundtrack die een oude Mannix-aflevering waardig was.<br />Op een gegeven moment komen we erachter dat papa niet echt de papa is, maar op dit punt zijn we er ook niet meer van overtuigd dat het ons nog veel kan schelen. De enige bron van drama in dit verhaal is het conflict tussen de pro-levensvader en zijn zwangere dochter, die alleen maar dankbaar is dat ze...' Ze heeft geen tweeling gekregen. Toch is er geen enkele scène, flashback of niet, waarin ze daadwerkelijk samen worden aangetroffen. Ze blijven de hele tijd alleen maar abstracties voor elkaar.<br />Met uitzondering van de portier zijn alle personages absoluut onsympathiek. Onbeleefd, hysterisch, dom, macho. Zo volmaakt vlak als menselijk behang kan zijn. Geen van de doktoren lijkt iets medisch over zich te hebben. En dan is er die kibbelende vader die tegen zijn zwangere dochter tekeergaat alsof hij zelf het gestreste vriendje is. Gelukkig heeft hij zijn zin gekregen. Er zijn twee geweldige MST-waardige komische momenten: de fontein als Angelica's sanitair het begeeft en later de pasgeboren kreeft met een op het hoofd van de baby geplakte lijm. En dan die gewaagde mannelijke abortusscène... tja, ze hadden Miikes episode moeten laten zitten en deze in plaats daarvan moeten schrappen.<br />Kortom, een derderangs Rosemary's Baby meets Alien, gesitueerd op het terrein van een M.A.S.H.-episode. Alleen al deze rotfilm, die alleen nog interessant is voor de tolerante onder 16-generatie, zal ervoor zorgen, zoals iemand anders hier al zei, dat deze serie niet voor een derde seizoen zal worden herhaald. Echt jammer, want er zijn een aantal briljante producties geweest, waaronder echt fatsoenlijke schunnigheden als Dantes 'Thuiskomst' of McKees verrukkelijke, eigenzinnige 'Zieke Meisje'. Om nog maar te zwijgen over de schitterende beelden van Malones 'Blond Kind'. Sorry, John Carpenter, ik geloof dat je tijd als regisseur voorbij is. Het is tijd om je kandidaat te stellen voor het presidentschap.
SLIGHT SPOILERS (but it doesn't matter anyway).<br /><br />An exercise in gobblygook of catastrophic proportions not even worthy of the l0 lines I need to put these remarks on the netwaves. This is the single worst episode of the Masters series to date and the first that qualifies for the defunct Mystery Science Theatre treatment. Even if it took me a full half hour to realize the intended ironic angle, it was still a very lame mess. Its sole value lies in the perspective that forces one to realize that in addition to gore and ugly masks the genre only succeeds when the classic cinematic notions of photography and lighting, dialogue and acting, editing and timing are put to use. Here they are absent and John Carpenter is no master. Period. And no trite analysis of the easy social comment herein will change that. Oddly, Carpenter never has been anything more than a B director, but at least such films as 'Fog' and 'The Thing' had terrific atmosphere (the latter is one of my cult favorites).<br /><br />Abominable acting. Camera angles stuck in cement. Tensionless rhythm. Yet perhaps the single most obnoxious element of the episode is the storyline which of course JC cannot really be blamed for (unless the writers were buddies of Cody.) The initial two minute slo-mo of a girl running through a forest only to be nearly run over by a would be Scully-Mulder duo is the first and last thing that works in the film. But come on, a girl hurtling through a deserted woods to nowhere in particular in desperate need of an abortion fortuitously rendez-vous with the fender of a pair of 'women's rights' MDs whose clinic just happens to be at the end of the road around the corner. Oh, and I won't even nitpick about how the doc whips the accidentee into the car and speeds away at 0 to 60 in six seconds. Does wonders for possible broken ribs or concussion.<br /><br />Then things fall apart real quick. The vacuous dialogue "I just want to help you", the interminably sluggish back and forth at the gate, grandiose battle tactics like cutting the telephone line (in the age of cell phones?) followed by the the shoot-out: a born-again Ramboesque clinic director vs Ron Perlman and the high school bullpen out for a few kicks at Easter break. Another lovely line: "So what are we going to do?" from the kid who had just been sitting on a pile of assault rifles in the back of the van. Er, no it isn't yet pheasant season. So who needs those teen boys anyway. What about the good old tried and true method of the lone lunatic who bashes his way through the gate with his all-American SUV?<br /><br />As for the exchange of bullets scenes themselves, the cuts here were as stiff as the staccato of a DC comics strip. All that was lacking were the Wham, Bam, and Whiz of the balloon titles. And all to the tune of a soundtrack worthy of an old Mannix episode.<br /><br />At one point we learn that Daddy isn't really the daddy, but at this point we haven't been led to care much any more either. This story's single source of drama is the conflict between the pro-life father and his pregnant daughter who is only thankful she's not having twins. Yet there is not a single scene, flashback or not, where they are actually ever found together. They remain mere abstractions to each other throughout.<br /><br />With the exception of the gatekeeper every single one of the characters is absolutely dislikeable. Bland, hysterical, dull-headed, macho. As perfectly flat as human wallpaper can be. None of the doctors seem to have anything medical about them. And there's that bickering Dad who rails at his pregnant daughter as though he himself were the stressed out boyfriend. He fortunately got his. There are two great MST-worthy comic moments: the gusher when Angelica's plumbing goes out and later the new-born lobster with a glued on baby's head. Also cute was Angelica's rugby ball belly before she finally popped the right-to-life little monster from Hell. As for that audacious male abortion scene...well, they should have retained Miike's episode and banned this one instead.<br /><br />In short, a 3rd rate Rosemary's Baby meets Alien set on the turf of a M.A.S.H. episode. This stinker alone, appreciable only to today's permissive under-16 generation, will assure as someone else said here, that this series will not be renewed for a third season. A real shame, since there have been a number of brilliant productions, including such really decent spoofs as Dante's 'Homecoming' or McKee's deliciously quirky 'Sick Girl'. Not to mention the superb imagery of Malone's 'Fairhaired Child'.<br /><br />Sorry John Carpenter, I believe your directing days are over. It's time to run for President.