Dit is een van die onfortuinlijke films die een nog triester, onfortuinlijker dood op het witte doek hebben gevonden. Ik heb deze film in heropvoering gezien in een plaatselijke kunstbioscoop, kort nadat hij was geflopt in de grote bioscopen. Hij verdient het zeker om een tweede keer (of zelfs een derde) benaderd te worden. Sandra B. gaat tot het uiterste door gesproken woord te gebruiken & een paar bekende liedjes in dit stuk op te nemen (haar versie van Hank William's 'I'm So Lonesome I Could Cry' zou je gemakkelijk tot tranen toe kunnen roeren). Misschien zal het publiek op een dag bereid zijn deze film wat serieuzer te nemen (maar niet zonder een paar goed geplaatste lachbuien). De film speelt zich in een hoog tempo af (dank zij een paar aardige montages) zodat sommige kijkers hem niet muf & saai zullen vinden.
This is one of those unfortunate films that suffered an even more sad, unfortunate death at the box office. I saw this film at a local art cinema,in revival form,shortly after it tanked in mainstream cinemas. It certainly deserves to be approached a second time (or even a third). Sandra B. takes it to the limit by doing spoken word & taking on some well known songs in this piece (her version of Hank William's 'I'm So Lonesome I Could Cry' could easily move you to tears). Maybe someday, audiences will be ready to take this film a bit more seriously (but not without some well placed laughs,too). The film moves at a brisk pace (thanks to some nice editing),so that some viewers will not find it stale & boring. Perhaps a revival is just down the pipeline.