De enige reden dat ik van Midnight Cowboy wist, was omdat hij in de AFI Critic's Top 100 stond. Voor een Top 100 is het geen erg bekende film; ik moest zelfs heel goed zoeken om een kopie te vinden. Ik kreeg de dvd-versie voor ongeveer de helft van de prijs. Verrassend genoeg was het alleen de M15-versie (de ongekuiste versie).<br />Ik betwijfel of veel mensen aandacht zullen schenken aan deze recensie (meer een soort commentaar), dus ik zal het kort houden.<br />Dit is misschien een van de vreemdste films die ik ooit heb gezien, deels door het gebruik van montage, artistieke opnamen (heel kunstzinnig) en het ongewone thema. Er zijn veel dingen in de film die ik nog steeds niet begrijp (ik). Ik heb hem twee keer gezien en het is een emotioneel verwarrende film.<br />De opnamen en de acteurs waren erg goed en het zijn de meer dan levensgrote personages die deze film gedenkwaardig maken. Het hoofdpersonage is Joe Buck, een 'cowboy' uit Texas die naar New York verhuist om een mannelijke prostituee te worden. Hij ontmoet de kreupele oplichter Enrico 'Ratso' Rizzo en natuurlijk worden ze vrienden tijdens de gebruikelijke escapades. Wat de film zo interessant maakt, is dat de twee personages zo verschillend zijn.<br />Ik had het gevoel dat de film de relatie tussen Buck en Enrico Rizzo niet echt heeft ontwikkeld, zodat het publiek geen echte emotionele band met hen heeft, hoewel het einde wel heel triest en tragisch is. Je weet waarschijnlijk al wat er gebeurt door de recensies te lezen, maar het is van het begin af aan vrij duidelijk.<br />Persoonlijk vind ik dat de film prachtig en schrijnend de hoofdthema's verkent. De ontbering van de mensheid (vertoond in de duisternis van de straten van de stad, in de afbrokkelende huurkazernes). De meeste personages in de film bestaan buiten de wet (een oplichter, een giggolo, et cetera), maar toch vind je ze sympathiek. Joe Buck is vertederend omdat hij zo naïef en optimistisch is, terwijl we later in de film medelijden beginnen te krijgen met Ratso.<br />Ik denk dat de film zo'n hoge score had omdat hij zeker heel grondleggerig was voor zijn tijd. In die tijd (en zelfs nu nog) was het beslist geen gewone film (een echte arthouse). In een tijd waarin de bioscoop werd gedomineerd door afgezaagde westerns, musicals en drama's, was een film met zo'n ongebruikelijk thema als Midnight Cowboy een schot in de roos.<br />Op het persoonlijke vlak moet ik zeggen dat ik de film wel leuk vond. De beelden hadden iets van een droom. Ik vond vooral de scène op het feest, de muziek, de beelden enz. die nog lang na het kijken in je hoofd blijven zitten. Maar als amusementsfilm miste hij (niet echt mijn stijl van filmen) een beetje de spanning. Dit is een film om van te genieten en te waarderen, in plaats van een goedkope actiefilm met spanning.<br />Hoewel ik mezelf niet bepaald geschikt achtte om deze film te analyseren, waren de personages en hun motieven heel interessant. Van wat ik uit de flashbacks begrijp, is Joe Buck als kind seksueel misbruikt door zijn grootmoeder, hoewel dat nog steeds niet relevant lijkt voor het verhaal. Hij is een onbezorgde jonge dekhengst, die zijn duistere herinneringen onderdrukt. De religieuze connotaties in de film zijn ook raadselachtig. Sommigen hebben een homoseksuele relatie tussen Buck en Ratso geopperd, hoewel ik niet begrijp waar ze dat idee vandaan hebben. Het thema van homoseksualiteit in het algemeen wordt meer dan eens aangeroerd in hun gesprek, en later in Joe Bucks ontmoeting met een eenzame oude man, maar het heeft weinig te maken met het hoofdverhaal. Een van de mooiste films van het decennium (het heeft meer iets van de jaren zeventig dan van de jaren zestig) en revolutionair vanwege de tijd die het kostte om onderwerpen aan te snijden die weinig andere films durfden aan te snijden. Hoewel de film een eenvoudig, sentimenteel verhaal heeft (verhuld door een harde ondertoon) ligt de schoonheid van de film in de vreemde, vaak psychedelische scènes.
The only reason I knew of Midnight Cowboy was because it was in the AFI Critic's Top 100. For a top 100 it is not a very well known movie; indeed, I had to look hard to find a copy, I got the DVD version for about half-price. Surprisingly it was only rated M15+ (the uncut version).<br /><br />I doubt many will take notice of this review (more like comment) so I'll make it brief.<br /><br />This is perhaps one of the strangest movies I've seen, partly because of the use of montages, artistic filming (very art-house) and the unusual theme. There are many things in the film I still don't understand (I've seen it twice), and it makes for an emotionally confusing film.<br /><br />The filming and acting were very good, and it is the larger than life characters which make this film memorable. The main character is Joe Buck, a 'cowboy' from Texas who moves to New York to become a male prostitute. He meets the crippled conman Enrico 'Ratso' Rizzo and, of course they become friends going through the usual escapades. What makes the film interesting is the two characters are so different.<br /><br />I felt the film didn't really develop the relationship between Buck and Enrico Rizzo for the audience to have any real emotional connection, although the ending is certainly quite sad and tragic. You probably already know what happens by reading the reviews, but its pretty obvious from the start.<br /><br />I personally think the film beautifully and poignantly explores its main themes. The deprivation of humanity (shown by the darkness of the city streets, the breaking-down tenements). Most of the characters in the film exist beyond the law (a conman, giggolo.etc) yet you can't help liking them. Joe Buck is endearing because he is so naive and optimistic, while we begin to feel pity for Ratso later in the film.<br /><br />I think the film was rated so high because it was certainly very ground-breaking for its period. At the time (And even now) it was definitely not a typical movie (quite art-house). At a time when the cinema was dominated by tired westerns, musicals and dramas a film with such an unusual theme as Midnight Cowboy pops up.<br /><br />On a personal level, I must say I quite liked the film. The imagery conveyed a dream-like quality. I particularly liked the scene at the party, the music, images etc stay in your mind for a long time after watching. However, as a movie for entertainment's sake it was a bit lacking (not really my style of movie) in thrills. This is a film to be savoured and appreciated, rather than a cheap thrills action flick.<br /><br />Although I would hardly consider myself qualified to analyse this film, the characters and their motives were quite interesting. From what I understand from the flashbacks, Joe Buck was sexually abused as a child by his grandmother, although it still doesn't seem to be relevant to the story. He is a happy-go-lucky young stud, who suppresses his darker memories. The religious connotations in the film are also puzzling. Some have suggested a homosexual connection between Buck and Ratso, although I fail to see where they have got the idea from. The theme of homo-sexuality in general is more than touched upon in their conversation, and later in Joe Buck's encounter with a lonely old man, but it has little to do with the main story.<br /><br />Certainly from a technical point of view one of the finest films of the decade (it has more of a 70s feel to it than a 60s feel) and revolutionary for its time touching on subjects few other films dared to do. While it has a simple, sentimental story to it (disguised by a hard edge) the beauty of the film is in the strange, often psychedelic sequences.