Deze film is waarschijnlijk voor u bestemd. De film had een algemeen meditatief karakter, van de muziek tot de prachtige fotografie en het luisteren naar de vaak clichématige dingen over het leven die Andy Goldsworthy zei terwijl hij aan het werk was of tussen de bedrijven door. Als u bekend bent met het boeddhisme <0xE2><0x80><0x93> dat is het soort gevoel dat ik uit deze film heb gehaald. De vergankelijkheid van het leven, de schoonheid van de natuur, de onderlinge verbondenheid van alle dingen enzovoort. Maar wat ik niet begreep, verwarde en uiteindelijk dwong om weg te gaan zonder af te maken (ik heb meer dan een uur naar de film gekeken) was de overbodigheid van de hele zaak. Je komt alleen maar stukjes en beetjes te weten waarom hij...' Hij vertelt dat hij in dienst is genomen, en dat hij het zich zelfs kan veroorloven om van dit soort werk te leven. Het kunstwerk komt tot leven, maar al zijn gepraat zonder conclusies leidt tot een dood spoor.
This movie is probably for you. It had an overall meditative quality from the music, to the beautiful photography, and listening to the often cliché things about life that Andy Goldsworthy would say as he worked or in between shots. If you're familiar with Buddhism- that is the sort of the sense I got out of this film. The impermanence of life, the beauty of nature, the interconnectedness of all things, etc. However, what I did not understand, confused, and ultimately forced me to leave without finishing (I saw over an hour of it) was the redundancy of the whole thing. You only find out bits and pieces of why he's commissioned, and how he can even afford to live off of this kind of work. The art work comes alive but all his talking with no conclusions leads to dead ends.