Waarschuwing: er zitten spoilers in. Als een film met een seksscène begint, is het een slechte film. (zie bijvoorbeeld 300). Deze bevestigt het bovengenoemde lemma. De tweede scène vormt het middelpunt van alle actie. Het feit dat we het einde kennen, maakt de film saai. Erger nog, andere plotlijnen worden onthuld naarmate het verhaal een paar keer heen en weer gaat. En dat maakt het nog frustrerender. Om het daaruit voortvloeiende gebrek aan spanning te compenseren, komen we er steeds meer achter hoe onevenwichtig de personages zijn. En o ja, ze hebben heel wat te tonen. Andy (P.Hoffman), bijvoorbeeld, is een drugsverslaafde, meer?, hij bedriegt zijn vrouw, meer?, hij is van plan zijn vader te beroven, meer? <0xE2><0x80><0x93> zijn vrouw bedriegt zijn broer, meer? <0xE2><0x80><0x93> heeft hij geen spijt van zijn medeplichtigheid aan de dood van zijn moeder, meer? <0xE2><0x80><0x93> is hij een seriemoordenaar, meer? enzovoort? <0xE2><0x80><0x93> er is hier niet genoeg ruimte om te schrijven... ik vraag me af hoe hij een topbaan kon hebben. En waarom zijn vrouw niet eerder bij hem is weggegaan. Aan de andere kant geniet ik erg van de optredens van de acteur Hoffman.<br />Zelfs hier spaart PSH wat er nog over is van mijn 7 uur die ik aan deze absurditeit heb besteed. Waarom absurditeit? Omdat het nergens op slaat, waarom zou ik iets geven om de verachtelijke personages? Een ander gebroken lemma is dat een film een sympathieke (op zijn minst aangename) hoofdpersoon moet hebben.<br />' Er heerst een hoop sentimentaliteit, zo wordt er bijvoorbeeld van ons verwacht dat we ons bekommeren om het lot van de vader die weduwnaar is geworden, zonder dat we ook maar iets weten over het leven van de ouders vóór de misdaad.
warning:It contains spoilers. If a movie starts with a sex scene then it's a bad movie. (see for example 300). This one confirms the above lemma. The second scene constitutes the spinning center of all the action. The fact that we know the end makes the movie boring. Even more, other plots are revealed as the story goes back and forth several times. And this made more frustrated. To compensate the consequent lack of suspense, we learn more and more about how unbalanced are the characters. And oh yes, they have lots to show. Andy (P.Hoffman), for example, is a drug addict, more?, he is cheating his wife, more?, he plans to rob his father, more?, his wife is cheating with his brother, more?, he doesn't regret his complicity to his mother's death, more?, he is a serial killer, more? etc etc it's not enough space to write here... I wonder how could he have a top job. And why his wife didn't leave him before. On the other hand I enjoy much the performances of the actor Hoffman.<br /><br />Even here PSH saves what is left from my 7$ spent for this absurdity. Why absurdity? Because it doesn't have sense, why should I care for the despicable characters? Another broken lemma is that a movie should have a sympathetic( at least pleasant) character. <br /><br />Also it's a lot of sentimentality, for example we are supposed to care for the sufferance of the widowed father without knowing anything about the parents'lives before the crime.