Oké, oké, het is misschien moeilijk om het hele leven van een man in één film te vangen. Daarom richten biopics zich traditioneel op een of twee belangrijke delen van het leven van het onderwerp. Welnu, Byron was een'mijn week is beter dan jouw jaar'-figuur, wat het selecteren van delen die representatief zijn nog moeilijker maakt. Bovendien, net zoals Byrons poëzie onlosmakelijk verbonden is met zijn leven, moet het leven van de man zelf als een geheel worden gezien. Delen weglaten toont niet alleen niet het hele beeld, het toont ook een heel ander beeld.<br />Kortom, in mijn recensie komt het hierop neer: Byron was inderdaad de'mijn week is beter dan jouw jaar'-figuur. Hij was het prototype van een man die zo intens leefde dat hij in zijn ongeveer 15 dienstjaren meer deed dan de meeste mensen in een heel leven. Oké, hij had tegenslagen en was het slachtoffer van de tijd en de sociale omgeving waarin hij leefde <0xE2><0x80><0x93> maar uiteindelijk wordt deze man verondersteld het prototype te zijn van een leven dat we allemaal zouden willen leiden, nietwaar? Nou, ik wilde NIET, op geen enkel moment, het leven leiden dat in deze film wordt beschreven. Dus het wordt 3. Niet omdat ik het zo slecht heb gedaan (wat het, wat richting betreft, min of meer wel was), maar belangrijker omdat ik het hele punt in een vlakke plot heb gemist.<br />Nog wat meer details. Nou, om de zaken nog wat te vereenvoudigen, een bio van Byron moet uit twee afzonderlijke episodes bestaan: 1. Post-first Europa-reis: Engeland en zijn opkomst tot roem na zijn huwelijk/2. Zijn leven in het buitenland. Welnu, het belangrijkste is dat het tweede deel minstens zo belangrijk moet zijn als het eerste. Niet alleen was het veel langer, maar de belangrijkste verandering in Byron vond toen plaats. Bovendien heeft hij daar zijn beste werken geschreven (Don Juan, The Vision of Judgement enz. <0xE2><0x80><0x93> al die dingen die hem echt uniek maken in de Engelse literatuur).<br />In plaats daarvan komt in deze film (a) Byrons leven in de verste verte niet amusant over, (b) wordt het alleen maar *slechter* nadat hij Engeland heeft verlaten. Ze deden twee goede dingen: ten eerste begonnen ze bij zijn terugkeer van zijn reis naar Europa (hoewel een beetje meer van het eigenlijke reisje welkom zou zijn geweest als proloog), ten tweede kozen ze een invalshoek en kozen ze zijn incestueuze liefde voor Augusta (die een heel goede actrice is). Het probleem met dat laatste is dat ze het nooit loslieten. Het is waar, Byron bleef de rest van zijn leven sterk aan Augusta gehecht, maar het feit dat zijn brieven dat weerspiegelen betekent niet dat hij op andere momenten niet van het leven had kunnen genieten.<br />Hoe dan ook, het eerste deel van de tv-film had moeten eindigen met zijn vertrek uit Engeland. Daar is geen twijfel over mogelijk. Het punt is: eenmaal in het buitenland begon een leven van losbandigheid (met de beruchte periode in Genève), maar in Italië ontdekte Byron ook een nieuw leven, zowel voor zijn poëzie (geïnspireerd door Italiaanse komedie), al in Venetië, als voor zichzelf toen hij de contessa Teresa Guiccioli vond en naar Ravenna verhuisde (en daarna, op verzoek van Shelly, met Teresa, naar Pisa). Met andere woorden: hij werd ook _bevrijd_. Zijn geest en zijn leven openden zich (en niet alleen in de decadente zin), terwijl Engeland zich nog verder sloot naarmate het verder afgleed in de zwaartekracht van het Victoriaanse tijdperk. Toegegeven, vrijheid was Augusta-loos, maar deze bitterzoete vrijheid smaakt zuur in deze film. We zien een eenzame, verveelde snob ouder worden. Ik bedoel, jezus, Byron heeft nooit veel aandacht aan zijn poëzie besteed, behalve toen hij eindelijk zijn eigen stem vond in de Don Juan! Afgezien van de poëtische en romantische ontwikkelingen, had zijn relatie met Shelly (en de ommekeer) beter gedocumenteerd moeten zijn. Bovendien raakt hij in Italië in Ravenna betrokken bij de politiek en revolutionaire ideeën. Dat is belangrijk, want het laat zien dat de decadente romantische en uiteindelijk escapistische taal en persoon van Childe Harold aan het veranderen is in de meer ingeplante realistische en lichtere passie van de taal en persoon van de Don Juan. Leven en werk zijn één. Goed, nog steeds een beetje naïef, maar het heeft hem in Griekenland gebracht! Missolonghi was niet de verveelde snob die plotseling op zoek was naar actie. Het waren de inzichten in Italië (de Gambas) die hem tot actie aanzetten. Het kan een symbool zijn voor de man die op zoek is naar een soort oeroude strijdlust terwijl de rest van Europa vastzit in de klei van de moderne rede en conservatisme. Maar dat was het niet alleen, er zat een echte inspiratie achter. Ondertussen schreef Byron enorme hoeveelheden Don Juan. Zijn einde is weliswaar een beetje triest, maar hij is niet uitgeput. Dat is de essentie van Byrons leven: hij mag dan sterke emotionele banden hebben gehad (2: Augusta en Teresa), maar hij slaagde er elke keer weer in zichzelf opnieuw uit te vinden. Dat wil zeggen dat hij niet'minder' was aan het eind van zijn leven <0xE2><0x80><0x93> nee, hij had een fysieke en mentale JOURNEE gemaakt die, in die tijd, maar weinig mensen bereid waren te maken.<br />Ik vraag me af hoe het komt dat de tweede periode in Byrons leven zo vaak over het hoofd wordt gezien. Omdat er minder voor de hand liggende conflicten waren, nu de man eindelijk tot zichzelf kwam? Door onze aandacht te richten op de gefrustreerde Engelse jaren vol schandalen, laten we zien dat we niet veel beter zijn dan de Engelse aristocratie in die tijd, waar Byron zo'n hekel aan had en die hij, ondanks het feit dat hij geen keus had, in 1816 vrijwillig ontvluchtte om een wereld te vinden die modern en liberaal genoeg was om hem de stem te geven die hem tot de eerste romantische, onomwonden taaldichter zou maken en hem zou doen evolueren van een egocentrische snob tot een gepassioneerde man die een doel nastreeft.
OK OK, it might be hard to put the entirety of a man's life in one film. Traditionally therefore, biopics focus on one or two significant parts in the subject's life. Now, Byron was a "my week beats your year" fellow, which makes selecting parts that are representative even harder. Furthermore, just as Byron's poetry is inseparable from his life, the man's life itself must be seen as a whole. Lifting parts out is not only not showing the whole picture, it's showing a different picture altogether.<br /><br />Now, in short my review comes down to this: supposedly, Byron was indeed the "my week beats your year" prototype, a guy who lived so intensely that he indeed did more in his 15 or so active years than most do in an entire lifetime. True, he had setbacks and was a victim of the time and social setting he lived in - but in the end, this dude is supposed to be the prototype whose life we'd all want to lead, no? Well, I did NOT, at ANY moment, want to live the life depicted in this film. So it gets 3. Not for being so badly done (which, direction-wise, it more or less was), but more importantly for missing the point entirely in a flat plot.<br /><br />Some more detail. Well, to over simplify things, a Byron bio should have two distinct episodes: 1. Post-first Europe trip: England and his rise to fame + marriage / 2. His life abroad. Now, the important thing is that the SECOND part should be at least as important as the first. Not only was it a lot longer, but the most significant change in Byron took place then. Furthermore, it's where he created his best works (Don Juan, the Vision of Judgement etc. - all the stuff that makes him *really* unique in English literature).<br /><br />Instead, in this film (a) Byron's life never comes across as even remotely entertaining, (b) it only gets *worse* after he leaves England. They did two good jobs: first, they started at his return of his Europe trip (though a bit more of the actual trip would have been welcome as a prologue), second, they chose an angle, and they chose his incestuous love for Augusta (who is rather perfectly cast). The problem with this last thing is that they never let it go. True, Byron remained strongly attached to Augusta for the rest of his life, but, especially as he was such a mood swing person, the fact that his letters reflect that does not mean that at other times he might not have completely enjoyed life.<br /><br />Anyway, the first part of the TV film should have ended with him leaving England. There's no doubt about that. The thing is: once abroad, a life of debauchery began (with the infamous Geneva period), but in Italy Byron also discovered a new life, both for his poetry (inspired by Italian comedy), already in Venice, and for himself when he found the Contessa Teresa Guiccioli and moved to Ravenna (afterwards, at the request of Shelly, with Teresa, to Pisa). In other words, he was also *liberated*. His mind and life opened up (and not only in the decadent sense), while England's closed further as it fell into the gravitational pull of the Victorian age. True, freedom was Augusta-less, but this bitter-sweet freedom tastes sour in this film. We see a lonely, bored snob getting older.<br /><br />I mean, hell, Byron never thought much about his poetry, except when he finally found his own voice in Don Juan! Apart from poetic and romantic developments, his relationship with Shelly (and the down-break) should have been more documented. Also, it is in Italy in Ravenna that he gets involved with politics and revolutionary ideas. This is important, as it shows that the decadent romantic and ultimately escapist language and person of Childe Harold is changing into the more planted-in-life realistic and lighter passion of the language and person of Don Juan. Life and work are one. True, still a bit naive, but it's what got him to Greece! And the whole thing came full circle in Pisa, where Shelley's revolutionary spirit further ignited the spark. Missolonghi wasn't the bored snob suddenly looking for some action. It was the insights in Italy (the Gambas) stirring him into action. It can be a symbol for the man looking for some ancient-style battle excitement while the rest of Europe becomes fixed in the clay of modern reason and conservatism. But it wasn't just that, there was a true inspiration behind it. Meanwhile, Byron wrote massive amounts of Don Juan. True, his end is a bit sad, but it's not like he's worn out. THAT is the essence of Byron's life: he may have had some strong emotional attachments (2: Augusta and Teresa), but EVERY time he managed to reinvent himself truly. Meaning that he wasn't 'less' at the end of his life - no, he'd made a physical and mental JOURNEY that, at the time, few people were prepared to make.<br /><br />I wonder. Why is it that so often the second period in Byron's life is overlooked? Because it had less obvious conflicts, as the man was finally coming to his own? In focusing our attention on the frustrated England years fraught with scandals, we show ourselves to be not much better than the English aristocracy at the time, which Byron so despised, and which, despite the fact that he had no choice, he *willingly* fled in 1816, to find a world that was modern and liberal enough to let him find the voice that would make him the first romantic plainspoken language poet and evolve from a self-obsessed snob to a passionate man moving onward with a cause.