Een van de meest voorkomende anachronismen in de categorie 'gekken' is anachronisme. Hoewel ik begin te geloven dat anachronisme en andere gekken acceptabeler zijn, zelfs genegeerd worden, in heel goede films, maar vooraan en in het midden worden aangetroffen in slechte films. _Kus ze voor mij_ is een slechte film en hij stinkt naar anachronisme, maar toen ik hem van dichtbij bekeek, vond ik bijna niets specifiek anachronistisch.<br />De opnamen van vliegtuigen die aan de film zijn toegevoegd, zijn beslist misplaatst. Het grote 4-motorige transportvliegtuig, gezien na de titel _Honolulu 1944_, lijkt de C-97 Stratofreighter uit de naoorlogse periode te zijn (in MATS-kleuren). De gevechtsvliegtuigen die we aan het eind van de film van het vliegdekschip zien opstijgen zijn Douglas Skyraiders, die na de Tweede Wereldoorlog in dienst zijn gekomen en beroemd zijn geworden door hun dienst in Vietnam.<br />Maar afgezien van deze twee films en natuurlijk de kapsels, is al het andere mogelijkerwijs authentiek uit die periode. Het 'voelt' alleen zo verkeerd. Ik ben een bewonderaar van Stanley Donen, we zijn op dezelfde dag jarig. In zijn co-uitvoering van ON THE GOWN (1949) zit er aan het eind een achtervolging in de auto van de politie in een Ford 1949/50, maar toch is er niet het geringste gevoel dat dit misplaatst is in een film uit de Tweede Wereldoorlog. Er is niets wat erop wijst dat dit een film uit de tijd van de Tweede Wereldoorlog zou moeten zijn. Het voelt alleen zo. De film is gebaseerd op een Broadway-musical uit de oorlog, die was gebaseerd op een ballet (Fancy Free) dat misschien was gebaseerd op het werk van de kunstenaar Paul Cadmus (The Fleet's In! 1934), en gaat over zeelieden die 24 uur per dag in New York rondvaren. Er zijn zoveel associaties met de oorlog, dat men ervan uitgaat dat de film in de oorlog is opgenomen, en toch doen deze moderne auto's niets om de betovering te verbreken.<br />Het eerste probleem is de oude Cary Grant. Hoewel hij veel te oud is om een SBD-duikbommenwerperpiloot van de marine te vertegenwoordigen, is het een Hollywoodtraditie voor sterren als Grant, Gary Cooper (Lou Gehrig), Jimmy Stewart (Charles Lindbergh) om jonger te spelen. Het was de rol waarin hij niet paste, niet zijn leeftijd. Hij speelt een acteur, zoals ze dat vroeger noemden. Een man die dingen voor elkaar krijgt en alle regels overtreedt terwijl hij het doet, maar die toch bewonderd en geliefd blijft. Een ritselaar. Een sjacheraar. Een figurant in een comedy. Grant is het komische middelpunt van wat uiteindelijk een comedy moet worden, wat tegen zijn comedy-stijl is. Terugdenkend aan de grote komische voorstellingen van Grant, zoals BRING THY BABY (1938) of ARSENIC AND OLD LACE (1944), en hij is de grote reactor wiens komedie door zijn context moet worden gereduceerd van waardigheid tot een verwarde poel inerte gelei. IN DE KUS HOUDT men van hem dat hij de komische lont is die hij gewoon niet is. Mensen waren al eerder met dat type geconfronteerd, het laatst met de komische Phil Silvers als sergeant Bilko op de televisie. De rol zou later worden geperfectioneerd door James Garner, maar hier is Grant gewoon niet grappig en lijkt hij een bullebak die zijn zin krijgt door agressief zijn Cary Grant-achtigheid door te drijven in plaats van te vleien en te paaien. Maar wat het anachronisme echt verziekt, zijn de hoofdrolspeelsters. Er kunnen niet meer echte vrouwen uit de jaren vijftig zijn dan Suzy Parker en Jayne Mansfield. Ze zijn uniek voor de twintigste eeuw. Marilyn Monroe kan in een continu<0xC3><0xBC>m worden geplaatst met Carole Lombard en Marie Wilson en een heleboel domme blondjes, en Grace Kelly was ook een dame uit de hogere klasse (denk aan Mary Astor), maar in films als Mansfield kon nooit een anatomisch overdreven vrouw voorkomen. Natuurlijk waren er de'sweatermeisjes' (bijvoorbeeld Lana Turner) uit de Tweede Wereldoorlog, maar Mansfield overdreef. Suzy Parker was HET model dat een revolutie teweegbracht in de modellenwereld, die de houding van de mannequin veranderde en het eerste natuurlijke meisje werd dat bewoog en wier persoonlijkheid door de camera werd vastgelegd (zie ook FUNNY FACE (1957) van Stanley Donen).<br /><br />In de stijl van de jaren vijftig lijkt er natuurlijk veel seksevermenging te zijn op 'wilde' feestjes, maar zelfs geen spoor van seks (denk maar aan de tv-series uit de jaren vijftig, _The Bob Cummings Show_, waarin in smoking gehulde mannen terugkeerden van hun 'dates'). De film werd tijdens de oorlog verfilmd en verscheen aan het eind van de oorlog als toneelstuk op Broadway en de nuances van de situatie moeten voor hedendaagse lezers en toeschouwers onontkoombaar zijn geweest, maar toen hij twaalf jaar later werd afgebroken, opgekalefaterd en weer in elkaar werd gezet en een fatale miskleun werd, bleef het een ooit vergeten smet op overigens voorbeeldige carrières, tot de uitvinding van de videorecorder en de kabeltelevisie deze versteende kalkoen weer tot leven wekte.<br />Dus de les hier is dat wat de'miskleun' ook is, hij zal worden genegeerd in een geweldige film als _Citizen Kane_ (die Charles Foster Kane echt 'Rosebud' hoort zeggen), en getolereerd in een lollig stuk als _Westworld_ (waarom kregen de robots eigenlijk echte munitie? Maar in een waardeloze film wordt er absoluut niet naar omgekeken, ook al bestaan de sukkels niet.
One of the most common entries in the 'goofs' category is anachronism. Though I'm beginning to believe that anachronism and other goofs are more acceptable, even ignored, in very good films, but are found front and center in rotten films. KISS THEM FOR ME is a rotten film and reeks of anachronism, yet when watching it closely, I found almost nothing specifically anachronistic.<br /><br />The shots of aircraft which bookend the film are certainly out of place. The big 4 engine transport seen after the title "Honolulu 1944" appears to be the post war C-97 Stratofreighter (in MATS colors). The combat planes seen taking off from the carrier at the end are Douglas Skyraiders which entered service after WW2 and were made famous by their service in Vietnam.<br /><br />But excepting these two pieces of film and, of course, the hairstyles, everything else is very possibly period authentic. It just 'feels' so wrong. I'm an admirer of Stanley Donen, we share the same birthday. In his co directed ON THE TOWN (1949) there is a car chase at the end with the police driving 1949/50 Ford's yet there isn't the slightest feeling that this is out of place in a WW2 period film. In fact, as I reflected later, there isn't anything which says that this is supposed to be a WW2 period film. It just feels that way. Based on a wartime Broadway musical which was based on a ballet (Fancy Free) which may have been based on the work of artist Paul Cadmus (The Fleet's In! 1934) its a great film about sailors on a 24 hour pass in New York and, so heavy with wartime associations, its merely assumed it takes place during the war and yet these contemporary cars do nothing to break the spell.<br /><br />The first problem is old Cary Grant. Though far too old to represent a Navy SBD dive bomber pilot, it is a Hollywood tradition for stars like Grant, Gary Cooper (Lou Gehrig), Jimmy Stewart (Charles Lindbergh) to play younger. It was the role which he is miscast in, not his age. He plays an operator, as they used to call them. A guy who gets things done and breaks all the rules while doing it yet remains admired and loved for it. A hustler. A wheeler dealer. A de rigueur character in a service comedy. Grant is the comic center of what is after all supposed to be a service comedy which is contra to his comedy style.<br /><br />Thinking back on the great Grant comic performances like BRINGING UP BABY (1938) or ARSENIC AND OLD LACE (1944) and he is the great reactor whose comedy is to be reduced by his context from dignity to a befuddled puddle of inert jelly. IN KISS THEM he is expected to be the comic spark plug which just isn't him. People had already been exposed to the type, most recently to comic Phil Silvers as Sgt. Bilko on television. The role would be perfected later by James Garner but here Grant just isn't funny and appears to be a bully getting his way by aggressively pushing his Cary Grantness rather than cajoling and finessing.<br /><br />But the thing which really stinks the place up with anachronism is the lead women. There can be no more echt 50s women than Suzy Parker and Jayne Mansfield. They are unique to the decade. Marilyn Monroe can be placed in a continuum with Carole Lombard and Marie Wilson and any number of dumb blonds, and Grace Kelly was another high class dame (think of Mary Astor), but there never could have been an anatomically exaggerated woman in films like Mansfield. Sure there were the 'sweater girls' (e.g. Lana Turner) of WW2, but Mansfield was stretching the point. Suzy Parker was THE model who revolutionized the model business, who changed the mannequin like poses to become the first natural girl who moved and whose personality was captured by the camera (see FUNNY FACE (1957) also by Stanley Donen).<br /><br />Of course in high 50s style, there seems to be a lot of gender mixing at 'wild' parties but never even a hint of sex (think of the 50s TV shows Bachelor Father or The Bob Cummings Show where dinner jacketed men returned from 'dates' alone). The original book, which I haven't read, was published during the war and appeared as a play on Broadway at the end of the war and the nuances of the situation must have been inescapable for contemporary readers and audiences, but broken down, bowdlerized and reconstituted a dozen years later and fatally miscast, it remains a once forgotten stain on otherwise exemplary careers until the invention of the VCR and cable television resurrected this petrified turkey.<br /><br />So the lesson here is whatever the 'goof' it will be ignored in a great film like CITIZEN KANE (who actually hears Charles Foster Kane say 'Rosebud'?), and tolerated in fun dreck like WESTWORLD ( why were the robots given live ammunition in the first place?) but absolutely despised in a rotten film, even if the goofs are really non existent.