Tatie Danielle gaat over een afzichtelijke oude heks die haar liefhebbende en nietsvermoedende familie uit pure nijd kwelt. Er zit een ondertoon in die misschien te maken heeft met het koloniale verleden van Frankrijk, maar het is vooral Danielle die het soort dingen doet (zoals opzettelijk een klein kind in een park achterlaten) waardoor een man zijn tanden al snel met gebroken vingers opraapt. Helaas gebeurt dat hier niet. Het ziet er goed uit en de acteerprestaties zijn prima en er is niets mis met het concept, maar het is allemaal zo smoezelig. God, wat is deze film geweldig. Jammer dat hij lang niet zo slim of grappig is als hij zelf denkt. De enige drijfveer in de show <0xE2><0x80><0x93> sorry, de film <0xE2><0x80><0x93> is dat Danielle steeds gemener en gemener wordt, en de enige verrassing komt van de steeds onwaarschijnlijker manieren waarop ze dit doet. Ja, dat klopt: net als in een comedyserie, en dat is dit ook, met de extra 'bonus' van grootheidswaan en een opnametijd van 110 minuten.
Tatie Danielle is all about a ghastly old hag who torments her loving and oblivious family out of sheer spite. There's a bit of subtext that might be about France's colonial past but it's mostly just Danielle doing the sorts of things (like deliberately abandoning a small child in a park) that would soon have a man picking up his teeth with broken fingers. Sadly, that doesn't happen here. It looks good and the acting is fine and there's nothing really wrong with the concept but it's just so SMUG. God, does this movie love itself. Pity it isn't nearly as clever or as funny as it thinks it is. The only impetus in the show - sorry, movie - comes from Danielle getting nastier and nastier, and the only surprise comes from watching the increasingly improbable ways she does this. That's right: just like in a sitcom, which is what this is, with the added 'bonus' of delusions of grandeur and a 110-minute running time.