Het tweede deel van Soderberghs vertolking van Che Guevara is dat van de tragische held. Net als het eerste deel is deze nogal onsamenhangende guerrillaoorlog door de kleurrijke bergen van Bolivia waarschijnlijk voorbestemd om meer mensen teleur te stellen dan te bevredigen, dus waarom werd de film (en vooral de vertolking van Benicio Del Toro) in Cannes zo luidkeels geprezen?<br />James Rocchi noemde het bijvoorbeeld een kunstwerk dat 'niet alleen het verhaal van een revolutionair' is, maar 'een revolutie op zich'. Peter Bradshaw van The Guardian noemde het een 'fout meesterwerk'. Ik kom terug op mijn oorspronkelijke bewering voor Deel Een dat de waarde vooral ligt in de weergave van een heldenfiguur. En zou het in een tijd waarin er een overdaad is aan slechte heldenfiguren, niet heilzaam zijn om een zeer eerzame held te zien, ook al is hij dan ontdaan van enkele van de minder vertederende episodes van zijn leven? Dit is de psychologische held die is vereeuwigd door de grote Schotse essayist Thomas Carlyle in zijn opzienbarende boek Helden en Heldhaftigheid. Helden kunnen echt of denkbeeldig zijn (of ergens ertussenin). Maar moeten ons echt inspireren tot hogere doelen, een hoger doel. Vergelijk dit met de onrealistische 'helden'. van de standaard westerse verhalenverteller: waar iemand beproevingen en beproevingen ondergaat voordat hij een nauwelijks geloofwaardige beloning krijgt <0xE2><0x80><0x93> gewoonlijk eeuwige liefde of materiële rijkdom <0xE2><0x80><0x93> als door goddelijke tussenkomst uit de studio. Echte helden hebben een overmaat aan morele moed <0xE2><0x80><0x93> geen Lost Ark-avonturen of superspeelgoed van James Bond. Ze stijgen op, en geven anderen de macht om op te stijgen, om het beste te zijn wat ze kunnen zijn. In Deel Een slaagt Che. In Deel Twee faalt hij. Het is niet vanwege gebrek aan morele moed, maar aangezien a) niet alle goede plannen slagen en b) omdat je een mens bent, zijn fouten onvermijdelijk.<br /><br />Guevara's intellectuele helderheid wordt aangetast wanneer hij voorwaarden gelijkstelt die een gewapende strijd rechtvaardigen met voorwaarden die die gewapende strijd in staat stellen te slagen. Het is een ernstige misrekening.<br />Hoog in de bergen van La Paz zijn de kleuren adembenemend. Er hangt een sfeer van mise-en-scène authenticiteit die er bij tijd en wijle aan ontbrak in Che- Deel Een (de Verenigde Staten zouden Soderbergh niet toestaan in Cuba te filmen). De visuele effecten worden nog versterkt door het maximale natuurlijke licht en de extreme flexibiliteit en het realisme van de RED-camera's. Dit is een digitale filmcamera met de kwaliteit van een 35mm-film en het gemak van puur digitaal. Hij is ontworpen voor flexibiliteit en functionaliteit en weegt nog geen 10 kilo. 'Als je met RED filmt is het alsof je de Beatles voor het eerst hoort,' zegt Soderbergh. Als Che met de geslaagde Cubaanse revolutie was opgehouden, zou hij door een bijna mystieke onoverwinnelijkheid zijn omhuld. Dat hij in Bolivia faalt, toont niet alleen aan dat hij menselijke beperkingen heeft, maar ook dat het zijn morele deugden zijn die in de herinnering blijven, niet de politieke triomf. Critici zullen zeggen <0xE2><0x80><0x93> en met enige rechtvaardiging <0xE2><0x80><0x93> dat zijn gewapende strijd veel minder nobele figuren inspireerde om dictaturen van blik te stichten. Zijn ontwikkeling van de guerrillatactiek is op zich niet goed of slecht (en is sindsdien voor beide gebruikt).<br />Maar ondanks al zijn lofprijzingen, lijkt de film vaak gebrek te hebben aan dramatische en verhalende spanning. We strompelen van de ene escapade naar de andere, in de wetenschap dat hij uiteindelijk de dood zal vinden. Ik merkte dat ik op mijn horloge keek en dacht dat het korter had kunnen zijn. Maar het werk dat aan deze film is besteed, de interviews met mensen van alle kanten en zelfs het overhalen van een van Guevara's ex-kameraden om de acteurs te begeleiden bij de details van de Boliviaanse operaties, maken de film tot een prijzenswaardige prestatie. Het is misschien geen topvermaak, maar het toont integriteit bij het documenteren van een belangrijk deel van de geschiedenis.<br />Er is nog een belangrijk punt in de figuur van Che 'hero'. Het gaat over falen. Dat als je je uiterste best doet, zelfs als je faalt, je inspanning niet tevergeefs zal zijn geweest, omdat het anderen hoop en morele moed kan geven. Je zou het cynisch een'martelarencomplex' kunnen noemen, en het wordt natuurlijk ook bij veel religieuze figuren aangetroffen. Maar Che offert zichzelf niet op. Hij doet wat hij het beste kan, naar het beste van zijn niet onaanzienlijke vermogens, en geeft dus een voorbeeld. Succes of falen op een bepaald moment worden louter details.<br />Met de lange en illegale blokkade van Cuba door de Verenigde Staten (allemaal in naam van de 'vrijheid'), kom ik in de verleiding te schrijven dat Che Delen 1 & 2 te goed zijn om aan de Verenigde Staten verspild te worden. Maar dat zou een twistgesprek uitlokken dat de film in alle ernst probeerde te vermijden. Je mag hopen dat veel kijkers de vaardigheid bezitten om Che te bekijken zonder politiek en de vooringenomenheid die daar onvermijdelijk uit voortvloeit. Wat voor fouten de film ook heeft, hij rehabiliteert Soderbergh van de populistische onzin van Oceans 11.<br />Maar als je nog nooit van Che Guevara hebt gehoord of Deel Een hebt gezien, of als je niet voorbij de term'moorddadige marxist' kunt komen zonder het schuim op de mond te krijgen, dan kan ik me moeilijk voorstellen wat je uit deze film zou kunnen halen. Hetzelfde kan gezegd worden van velen die er wel van hebben gehoord en dat ook kunnen.
Neatly skipping over everything from the coup in Cuba to his undercover entry into Bolivia, part two of Soderbergh's portrayal of Che Guevara is that of the tragic hero. As with Che  Part One, this rather rambling guerrilla warfare escapade through the colourful mountains of Bolivia is probably destined to disappoint more people than it will satisfy, so why was the film (and particularly Benicio Del Toro's performance) so loudly praised at Cannes?<br /><br />James Rocchi, for instance, called it, a work of art that's, "not just the story of a revolutionary," but, "a revolution in and of itself." The Guardian's Peter Bradshaw called it a "flawed masterpiece." I return to my original contention for Part One  that the value lies particularly in depiction of a hero figure. And in an age when there is a surfeit of poor hero role-models, could it not be salutary to see a strongly honourable one, even if stripped of some of the less endearing episodes of his life? This is the psychological hero enshrined by the great Scottish essayist, Thomas Carlyle, in his seminal book, Heroes and Hero Worship. Heroes can be real or imaginary (or somewhere in-between). But should genuinely inspire us to higher goals, a higher purpose. Compare this with the unrealistic 'heroes' of standard Western storytelling: where a person undergoes trials and tribulations before obtaining a barely-believable reward  usually everlasting love or material wealth  as if by divine studio intervention. Real heroes have an excess of moral courage  not Lost Ark dare-devilishness or James Bond super-toys. They rise, and empower others to rise, to be the best that they can be. In Part One, Che succeeds. In Part Two, he fails. It is not for want of moral courage but since a) not all good plans can succeed and b) being human, mistakes are inevitable.<br /><br />Guevara's intellectual clarity is flawed when he equates conditions that justify armed struggle with conditions that make that armed struggle able to succeed. It is a serious miscalculation.<br /><br />High in the mountains from La Paz, the colours are breathtaking. There is an air of mise-en-scene authenticity that was occasionally lacking in Che - Part One (The U.S. would not allow Soderbergh to film in Cuba.) Visual treats are heightened by maximising natural light and the extreme flexibility and realism offered with groundbreaking RED cameras. This is a high performance digital cine camera with the quality of 35mm film and the convenience of pure digital. Designed for flexibility and functionality, the package weighs a mere 9 lbs. "Shooting with RED is like hearing the Beatles for the first time," says Soderbergh. "RED sees the way I see . . . so organic, so beautifully attuned to that most natural of phenomena  light." If Che had stopped with the successful Cuban revolution it would have enshrouded him with an almost mystical invincibility. That he fails in Bolivia shows not only that he has human limitations but that it is his moral virtues that are remembered, not the political triumph. Critics will say  and with some justification - that his armed struggle inspired much less noble characters to achieve tin-pot dictatorships. His development of guerrilla fighting tactics are not good or bad in themselves (and have since been used for both).<br /><br />But for all its praiseworthiness, the film often seems to lack dramatic and narrative tension. We stumble from one escapade to another, knowing that he will eventually meet his death. I found myself glancing at my watch and thinking it could have been shorter. But the work that has gone into this  interviews with people from all sides and even getting one of Guevara's ex-comrades to coach actors on the minutiae of the Bolivian operations  make the film a commendable achievement. It might not be top-flight entertainment, but it demonstrates integrity in documenting a significant slice of history.<br /><br />There is also another very important point in the Che 'hero' figure here. It's about failure. That if you try your utmost, even if you fail, your effort will not have been in vain because it may give others hope and moral courage. One could cynically call it a 'martyr' complex, and it is found, of course, in many religious figures as well. But Che does not 'sacrifice' himself. He does what he does best, to the best of his not inconsiderate ability, and so provides an example. Success or failure in any particular instance become mere details.<br /><br />With the U.S.'s longstanding and illegal blockade of Cuba (all in the name of 'freedom'), I am tempted to write that Che Parts 1 & 2 are too good to be wasted on the U.S. But that would be to invite a contention that the film has sought so earnestly to avoid. One must hope that many viewers will have the skill to view Che without politics and the bias that inevitably engenders. Whatever its faults, it rehabilitates Soderbergh from the populist nonsense of Oceans 11.<br /><br />But if you haven't heard of Che Guevara or seen Part One, or if you can't get past the phrase 'murderous Marxist' without frothing at the mouth, I might struggle to imagine what you would get from this film. The same can be said for many who have, and can.