Als fan van Eric Rohmers onderzoek naar de hedendaagse oorlog tussen de seksen was ik erg benieuwd naar 'The Lady and the Duke (L'Anglaise et le duc)', om te zien hoe hij mannen en vrouwen tijdens een echte oorlog, de Franse Revolutie, zou behandelen.<br />De film ziet er prachtig uit, met elke scène ontworpen als een schilderij uit die periode, als een tableaux vivant. En ik verwachtte veel gepraat, want dat is Rohmers stijl. Maar misschien werd Rohmer ervan weerhouden om het scenario te baseren op de geschriften van een echte vrouw, en voelde dit vooral aan als een docudramaversie van 'The Scarlet Pimpernel'.<br />Even afschuwelijk als de excessen van Robespierre en consorten, maar wat dacht je van de erkenning dat de Franse aristocraten verwende snotapen waren? Ik bleef in mezelf neuriën: 'Marat, we're poor/ and the poor stay poor'; je kon ook een wijsje kiezen uit 'Les Miz'.<br />Ik was niet zo meelevend als de centrale figuur die heen en weer moet reizen tussen haar huis in de stad en haar landhuis op het platteland om de Revolutie voor te blijven. Op een gegeven moment beweert haar dienstmeisje dat de provisiekast leeg is, maar ze slaagt er wel in een heerlijke maaltijd klaar te maken. Ik begreep haar gewoon niet, een Engelse sympathisante die afwisselend haar vroegere minnaar en beschermer verwerpt en verdedigt, terwijl hij en de Revolutie steeds van politieke richting veranderen; ik denk dat ik meer sympathie moest hebben voor haar vasthoudendheid dan voor hun politieke machinaties, als een personage uit 'The Scarlet Pimpernel' Hé, de enige reden dat ze niet naar huis is gegaan, was haar schande na een verhouding en een kind met de prins van Wales of zo iemand.<br />In een revolutionaire periode vindt er meestal een golf van verandering plaats in de verhouding tussen mannen en vrouwen, maar hier was dat niet het geval. Ik ben eens naar een lezing van Herbert Marcuse geweest, die eindigde met een lang vraag- en antwoordspel; de laatste vraag, gesteld door een publiek dat veel ouder was dan de rest van ons, en ze had nog wel grijs haar ook, was: 'Waarom zijn revolutionairen zo grimmig?' Ze werd uitgejouwd en Marcuse verwaardigde zich niet er serieus op te reageren - maar het is het enige belangrijke dat ik me van de hele avond herinner. Rohmer toont aan dat contrarevolutionairen ook grimmig en didactisch zijn.<br />(origineel geschreven op 11 september 2002)
As a fan of Eric Rohmer's studies of the contemporary war between the sexes, I was very eager to see "The Lady and The Duke (L'Anglaise et le duc)" for how he would treat men and women during a real war, the French Revolution. <br /><br />The film looks beautiful, with each scene designed as a period painting, like a tableaux vivant. And I expected much talking, as that's Rohmer's style. But maybe Rohmer was restrained by basing the screenplay on a real woman's writings is why this mostly felt like a docudrama version of "The Scarlet Pimpernel."<br /><br />As awful as the excesses of Robespierre et al, how about some recognition that the French aristocrats were spoiled brats? I kept humming to myself: "Marat, we're poor/and the poor stay poor;" you could also pick a tune from "Les Miz."<br /><br />I wasn't all that sympathetic as the central figure has to go back and forth between her city home and country manor to stay ahead of the Revolution. At one point her maid claims the pantry is bare but sure manages to lay out a fine repast. I simply didn't understand her, an English sympathizer who alternately rejects and defends her former lover and patron as he and the Revolution keep shifting political focus; I think I was supposed to sympathize with her consistency more than their political machinations, like a character out of "The Scarlet Pimpernel." Hey, the only reason she didn't go back home was her disgrace after an affair and child with the Prince of Wales or somebody. <br /><br />Usually in a revolutionary period there's some groundswell of change going on in relations between men and women, but I saw none here. I once went to a Herbert Marcuse lecture that concluded with a lengthy Q & A; the last question, from an audience member far older than the rest of us acolytes, heck she had gray hair, was "Why are revolutionaries so grim?" She was hooted at and Marcuse didn't deign to respond to it seriously -- but it's the only thing of substance I remember from the whole evening. Rohmer demonstrates that counter-revolutionaries are also grim and didactic.<br /><br />(originally written 8/11/2002)