Iemand zal me moeten uitleggen waarom elke film die arme mensen laat zien en een pseudo-griezelig uiterlijk aanneemt door sommige mensen op de een of andere manier als'realistisch' wordt gezien.<br />Ik zag niets realistisch aan de personages (hoewel de acteurs hun best deden met echt slechte rollen) of aan de situaties. In plaats daarvan zag ik een geforceerde, zelfbewuste poging om'scherp', 'griezelig' en 'onbeschaafd' te zijn. Het is een triest commentaar op de toestand van de onafhankelijke filmdistributie dat de enige films die het interieur van een bioscoop laten zien tegenwoordig allemaal kopietjes zijn, met slechte cinematografie, niet-bestaande camerastandpunten en een hoop gevloek om zich voor te doen als 'Kunst'.<br />Het is geen wonder dat films als 'In the Bedroom' of 'Over Schmidt' zoveel bekijks krijgen. Ik vond ze meanderend en heel gewoon, maar vergeleken met de huidige schare onafhankelijke klonen als 'Trompetterende winnaar Vargas' zijn ze ronduit briljant en geïnspireerd.<br /><br />Een paar jaar geleden zag ik een 'onafhankelijke' film. De film betekende dat je waarschijnlijk werd getrakteerd op enige originaliteit en een hoop energie en zorg, en misschien een paar technische mankementen die werden veroorzaakt door het lage budget, wat tegenwoordig betekent dat de kans groot is dat je weer een van-de-aantallen-laten-we-de-camera-twee-uren-rond-schudden-poging-krijgt om het gebrek aan smaak van onafhankelijke distributeurs goed te maken. En natuurlijk allemaal om personages en situaties te dienen die volkomen onwerkelijk en gekunsteld zijn.<br />Is het een verrassing dat de onafhankelijke markt steeds minder bedrijven overhoudt? Helemaal niet als je films ziet als _Opstaan_, _Victor Vargas_, die niets anders doen dan de ergste films nadoen die eraan voorafgingen.
Someone will have to explain to me why every film that features poor people and adopts a pseudo-gritty look is somehow seen as "realistic" by some people.<br /><br />I didn't see anything realistic about the characters (although the actors did their best with really bad parts) or the situations. Instead, I saw a forced, self-conscious effort at being "edgy", "gritty" and "down and dirty".<br /><br />Sadly, it takes a lot more than hand-holding the camera without rhyme or reason and failing to light the film to achieve any of the above qualities in any significant way.<br /><br />It's a sad commentary on the state of independent film distribution that the only films that see the inside of a movie theater are nowadays all carbon copies, with bad cinematography, non-existent camera direction and a lot of swearing striving to pass themselves as "Art".<br /><br />It's little wonder that films like "In the Bedroom" or "About Schmidt" get such raves. I found them to be meandering and very average, but compared to the current slew of independent clones like "Raising victor Vargas" they are outright brilliant and inspired.<br /><br />A few years ago seeing an "independent" film meant that you would likely be treated to some originality and a lot of energy and care, and maybe a few technical glitches caused by the low budgets, nowadays, it means that chances are you'll get yet another by-the-numbers, let's-shake-the-camera-around-for-two-hours attempt at placating the lack of taste of independent distributors. And of course all that to serve characters and situations that are completely unreal and contrived.<br /><br />Is it any surprise that the independent marketplace has fewer and fewer surviving companies? Not at all when you see films like Raising Victor Vargas that do nothing but copy the worst of the films that preceded them.