Ik ben al 15 jaar een fan van alle dingen die Bill Maher doet, maar deze film was teleurstellend en soms walgelijk. Natuurlijk ben ik katholiek, kom ik uit een goed opgeleide familie en ga ik uit eigen vrije wil naar de kerk, wat me waarschijnlijk op heel wat van Bills meningen brengt.<br />Bills probleem is dat hij ervan uitgaat dat godsdienst altijd negatief is. Hij heeft gelijk als hij de sociologische aspecten ervan beschrijft, d.w.z. dat het ene geloof de vakanties opbouwt boven op die van het andere en dat er veel oorlogen zijn uitgebroken vanwege godsdienst (of, om preciezer te zijn, door de sinistere smeekbeden van mensen aan het ultieme en onweerlegbare gezag van God), maar dat betekent dat hij nooit naar de positieve kant kijkt. Eerlijk gezegd denk ik dat de hel zou bevriezen voordat Bill zichzelf ooit zou vernederen en naar de sloppenwijken van Calcutta zou reizen, waar Moeder Theresa haar leven heeft doorgebracht met werken met de armsten van de armen. Ze is nu natuurlijk dood, maar hij zou gemakkelijk een bezoek kunnen brengen aan de jezuïetenpriester in East L.A. die de leiding heeft over Homeboy Industries, een bedrijf dat werkt met jonge mannen die meestal uit een bende en uit de gevangenis komen, om hen carrièrevaardigheden bij te brengen, hun tatoeages te laten verwijderen en verantwoordelijke leden van de maatschappij te worden. Of hij zou een bezoek kunnen brengen aan het Instituut voor Gevorderde Katholieke Studies van de Universiteit van Californië in Los Angeles, dat een aantal van de beste theologen, diplomaten en investeringsbankiers van de wereld bijeen heeft gebracht om manieren te bestuderen om de wereld ethisch te integreren.' Het is een van de grootste problemen van Bills film: hij moet de armste landen op de mondiale kapitaalmarkt brengen en zo de levensstandaard verbeteren van de helft van de wereldbevolking die op minder dan twee dollar per dag leeft. Natuurlijk zal hij dat niet doen, want dan zou hij bewijs moeten overwegen dat niet gemakkelijk past in zijn vooringenomen overtuigingen over religie, en het is zoveel gemakkelijker om gemene, oppervlakkige grappen te blijven maken. In deze film brengt Maher, de afgestudeerde van Cornell, het grootste deel van zijn tijd door met het bekritiseren van vrachtwagenchauffeurs bij een niet-kerkelijk christelijk wegrestaurant, in een nachtclub met een Nederlander die de hele tijd hasj rookt, met de predikant van een kerk in Miami die beweert de reïncarnatie van Christus te zijn, en met een acteur die Jezus speelt in een themapark met de naam Holy Land. D in Grand Central Station is dat religie de hersenen chemisch verandert, zoals drugs dat doen, en dat religie de misvatting is die de traditie over de massa heeft geweven. D in Grand Central Station zijn alle serieuze en kritische interviews met filosofie- en theologiedocenten van scholen als Notre Dame, BYU of Wheaton College, die hem gemakkelijk retorisch kunnen onthoofden in een debat over de kwestie. U zult geen serieuze discussie zien over de geschriften van C.S. Lewis, G.K. Chesterton of andere pauselijke encyclieken, en u zult natuurlijk ook geen enkele discussie vinden over de niet-brahmaanse (judaïsme, christendom en islam) geloofsovertuigingen. Het enige wat je aan het eind van de dag krijgt, is een schoolvoorbeeld van een neerbuigende, snobistische elitair uit het westen van L.A. die een film maakt voor zijn eigen soort en die absoluut geen flauw benul heeft van hoe de andere helft van Amerika, die George W. Bush (twee keer) heeft gekozen, zijn leven leidt of over de ideologie erachter denkt.<br />Ik begrijp heel goed wat Bill zegt, maar voor iemand met zijn intellect en invloed was deze film niets minder dan zielig. Iedereen die geïnteresseerd is in het soort intellectuele gisting dat in documentaires over indiefilms meestal op gang wordt gebracht, kan meer stimulans vinden in een oude herhaling van de Teletubbies.
I've been a fan of all things Bill Maher for 15 years but this film was disappointing and at times disgusting. Of course, I am Catholic, come from a well-educated family and go to church of my own volition, which probably puts me at ends with quite a few of Bill's opinions.<br /><br />Bill's problem is that he presumes that religion is uniformly negative. He's correct to document the sociological aspects of it i.e. one faith builds its holidays on top of another and that many wars have been started because of religion (or, more accurately, by the sinister appeals of men to the ultimate and unquestionable authority of God), but that said he never looks at its positive side. Quite frankly, I think that hell would freeze over before Bill would ever humble himself and travel to the slums of Calcutta where Mother Theresa spent her life working with the poorest of the poor. She's dead now of course, but he could easily visit the Jesuit priest in East LA who runs Homeboy Industries, which works with young men typically with gang and prison backgrounds to teach them career skills, get their tattoos removed, and to become responsible members of society, or he could visit USC's Institute for Advanced Catholic Studies, which has brought together some of the world's finest theologians, diplomats, and investment bankers to study ways in which to ethically integrate the world's poorest countries into global capital markets and thereby improve the standard of living for the half of the world's people who live on less than $1 a day. Of course he won't do that because that would require him to consider evidence that does not easily fit into his preconceived beliefs about religion, and it's so much easier to continue to make snide, superficial jokes.<br /><br />That fits into the other large problem with Bill's movie, which is that he never subjects himself to anyone either on his level or who is better than he is. In this movie, you have Maher the Cornell grad spend most of his time talking down to truck drivers at a nondenominational Christian truck stop service, in a night club with a Dutch guy who smokes pot all the time, with the minister of a storefront church in Miami who claims to be the reincarnation of Christ, and with an actor playing Jesus at a "Holy Land" theme park.<br /><br />What you won't see in Bill's film, beyond some superficial speculation alongside a Ph.D in Grand Central Station that religion chemically alters the brain like drugs do and that religion is the fallacy of tradition wrought on the masses, is any sort of serious and questioning interviews with philosophy and theology professors from schools like Notre Dame, BYU, or Wheaton College, who could easily rhetorically decapitate him in a debate on the matter. You won't see any serious discussion of any of the writings of C.S. Lewis, G.K. Chesterton, or any papal encyclicals, and of course you also won't find any discussion whatsoever of any of the non-Abrahamic (Judaism, Christianity, and Islam) faiths whatsoever. All you get at the end of the day is a textbook example of a condescending, snobby elitist from the west side of LA who makes a movie for his own kind and who has absolutely no gut-level understanding whatsoever of how the other half of America that elected George W. Bush (twice) lives their lives or about the school of thought behind it.<br /><br />I get a lot of what Bill's saying, but for someone possessing his intellect and influence, this film was nothing less than pathetic. Anyone interested in the kind of intellectual ferment that indie documentaries typically bring could find more stimulation in an old rerun of the Teletubbies.