Dit was geen film over Trainspotting of Guy Ritchie. Het was een film waar iedereen aan mee wilde doen. Het moest een spannende film worden waarin het stadsleven werd geïmiteerd, maar het was meer een rommelige camerafilm. Het is veel gemakkelijker om iets anders te imiteren dan om een echt verhaal te creëren met echte personages. Vanaf het begin kon het me niets schelen wat de personages deden of waar ze mee bezig waren. Ze waren altijd aan het slaan, aan het pissen of aan het huilen. Alleen was er geen enkele substantie in wat ze deden. De dialogen tussen de personages zijn bedoeld om hip en onthullend te zijn, maar in plaats daarvan zijn ze afgezaagd en de ene scène na de andere is voorspelbaar. Ik weet dat er kijkers zijn die deze film heel goed vonden, dus ik kan me vergissen.
This was no Trainspotting or Guy Ritchie film. It was a big wannabee. It wanted to be an edgy, nervous-laughter, urban-life affirming film, but it's more of a camera jerky, mess. It's a lot easier to imitate something else, than to create a real story with real characters. From the beginning, I couldn't care less about the characters or what they were involved in. They were always always hitting, pissing, or crying on each other. Only, there wasn't any substance to what they were doing. The dialog between characters is meant to be hip, revealing, instead it comes out trite, and one scene after another is predictable. I know there are viewers out there that really liked this movie, so I could be wrong.