De film toont Frankrijks onopgeloste problemen met zijn koloniale erfenis in West-Afrika (Francophone) door middel van het verwarde en complexe psychoanalytische prisma van een jonge vrouw, Frankrijk (dat symbolisch haar land vertegenwoordigt). Het is een vaak innemend en uitdagend portret van het verlangen van een jonge vrouw om zich te verzoenen met een traumatisch moment in haar verleden in het bijzonder, en het verlangen van een natie om de hand uit te steken naar de 'andere' die ze ooit 'bezat' en gevormd heeft. Dit wordt weerspiegeld in de manier waarop de film zich volledig concentreert op het idee van reizen (of op doorreis zijn) van het heden naar het verleden; vergeten werkelijkheden naar onmiskenbare hedendaagse politieke en economische realiteiten.<br />De personages spelen allemaal een symbolische, zij het beperkte en niet overtuigende rol. Frankrijk, dat bedoeld is als een visuele zowel als een totempaal van de hedendaagse Franse samenleving, laat je onverschillig, omdat het nog steeds doordrenkt schijnt te zijn van dezelfde naïviteit die het als kind had <0xE2><0x80><0x93> in feite lijkt het als kind meer in het bezit van haar realiteit. De rest van het vodden ensemble is eenvoudig te vergeten. De zwarte Afrikanen zijn, om het zacht uit te drukken, ongerijmde impressionistische portretten van voormalige, gekoloniseerde volkeren die nu gekoloniseerd worden door de slechte manier waarop de regisseur haar materiaal heeft behandeld. Ze zijn niet meer dan een donkere, zieltogende achtergrond waartegen het blijmoedige Frankrijk zich aftekent, op zoek naar een wereld die het nooit heeft gekend, en hopend op een wereld die nooit in Kameroen gevonden kan worden.
The film portrays France's unresolved problems with its colonial legacy in Western (Francophone) Africa through the befuddled and complex psychoanalytical prism of a young woman, France (herein symbolically representing her nation). It is an often engaging and challenging portrait of a young woman's desire to come to terms with a traumatic moment in her past, in particular, and a nation's desire to reach out to the 'other' it once 'owned' and moulded. This is reflected in the way in which it centres entirely around the notion of travelling (or being in transit) from the present to the past; remembered realities to undeniable contemporary political and economic actualities.<br /><br />The characters all play a symbolic, albeit a limited and unconvincing role. France, meant to be a visual as well as a totemic representation of contemporary French society, leaves one indifferent to her plight as she seems still to be imbued with the same naiveté she enjoyed as a child-in fact as a child she seems more in possession of her reality. The rest of the rag-tag ensemble is just forgettable. The black Africans are, to say the least, offencive impressionistic portraits of former colonised peoples now colonised by the director's poor handling of her material. They are no more than a dark and moribund backdrop against which the blythe-like France wonders seeking a world she never knew, and hoping for one that can never be found in Cameroon.