Ik zag dit voor het eerst toen ik als kind in Oost-Londen woonde. De littekens van Hitlers Luftwaffe waren maar al te duidelijk en het landschap van de film deed denken aan onze straat. Ik herinner me dat ik nachtmerries kreeg nadat ik het had gezien. Het gekke is dat het eigenlijk geen datering heeft gehad, als je het bekijkt als een stukje sociale geschiedenis in filmfictie.<br />Afgezien van een wereldomvattende destructieve oorlog, was de schaal van de machines slecht, meer Nano-Technologie nu, maar al met al een uitstekend en goed gemaakt werk. Het was interessant om te zien hoe de ruimtevaart in die tijd werd bekeken. Ik zou denken dat het afvuren van een ruimteschip uit een gigantisch kanon de astronauten vrijwel zeker zou doden. Maar veel was juist. Mans verlangen naar oorlog, de onmenselijkheid van de mens tegenover de mens. Het middel van oorlog als katalysator voor de ontwikkeling.<br /><br />
I first saw this as a child living in East London. The scars of Hitlers Luftwaffe were all too evident and the landscape of the movie was reminiscent of our street. I remember having nightmares after seeing it. The odd thing is, it really hasn't dated if viewed as a piece of social history in Cinema fiction. <br /><br />Apart from a globally destructive war, the scale of the machines was badly awry, more Nano-Technology now, but overall, an excellent and well-crafted work. It was interesting to see how space travel was perceived back then. I would think that firing a spacecraft from a gigantic gun would almost certainly kill the astronauts. However, much was right. Mans desire for war, mans inhumanity to man. The means of war as a catalyst for development. <br /><br />