Ik moet zeggen dat ik me, toen 'Drukke Madeliefjes' uitkwam, onmiddellijk liet meeslepen door de sprookjesachtige sfeer van die grimmigheid. De verteller maakte een taart van de hele beproeving door de dood even routineus te laten lijken als, nou ja, Ned (Lee Pace) het bakken van taarten. En dat ze weer tot leven wekken net zo routineus was.<br />Het trio Ned, Emerson Cod (Chi McBride) en Charlotte 'Chuck' Charles (Anna Friel) plus soms boezemvriend Olive Snook (Kristin Chenoweth, die de musical _Wicked_ zo geweldig maakte) zorgde voor een aantal fantastische dialogen en malligheid. Het verdient absoluut de titel van een (romantische) komedie/drama. <br />Ned en Chuck vormen een verlegen en nog niet helemaal klaar-voor-de-liefde-paar dat hun gevoelens nog aan het verkennen is, ook al kunnen ze elkaar niet aanraken <0xE2><0x80><0x93> een obstakel dat eigenlijk geen obstakel lijkt met hulpmiddelen als handschoenen, cellofaan en grillige schema's in het appartement. Maar ondanks de g<0xC3><0xAA>ne die ze tentoonspreiden terwijl ze hun gevoelens afstemmen op een vreemd geheim dat maar weinigen kennen, slagen ze er toch in hun acteertalent te tonen door scènes aan te raken die op het witte doek plaatsvinden, zoals wanneer Ned Chuck de bijenkorven geeft. De aanwezigheid van Olive zorgt echter voor enkele breek-in-zangmomenten in de pasteiwinkel en onvoorziene complicaties voor het paar.<br />Het tweede seizoen liep sterk terug, wat een domper zette op een show met echte mogelijkheden. Bij sommige afleveringen was de plotlijn gehaast en onbeholpen, waardoor je je afvroeg 'wat is er net gebeurd?', zowel in de algemene plotlijn van de dode-van-de-week als in de allesoverheersende plotlijn. De toevoeging van Chucks vader plus twee halfbroers voor Ned maakte het er niet beter op, en ten minste één van de plotlijnen voelde bijna gerecycled (deed de aflevering 'Comfort Food' niet denken aan de aflevering 'Bitter Sweets', omdat de dode-van-de-week in eten was gestorven?). Een paar ontroerende momenten (de bijenkorven) hielpen de relatie tussen Chuck en Ned vooruit te helpen, maar telkens als ze in de buurt kwamen, besloten de schrijvers er nog een draai aan te geven, liever dan de relatie zich te laten ontwikkelen ('Oliver komt terug uit het klooster, Chuck'). Als de dode vader weer tot leven komt en niet meer teruggaat, snap je het wel).<br />Jammer dat het niet gelukt is, maar het concept was goed en leek op een goede manier surrealistisch, met net genoeg pittoreske kleuren/glimlachjes en onwaarschijnlijke scenario's om je eraan te herinneren dat het niet 'Dod Like Me' is. Aan de andere kant is het wel 'Pushing Daisies time' volgens Schepper Bryan Fuller, dus het wordt weer geloofwaardig.<br />Het had langer moeten duren, maar op dit moment is het alleen maar verlangend denken. Kudos voor de nieuwe show die dit korte juweel probeert te vervangen.
I have to say, when "Pushing Daisies" came out I was immediately won out by the fairy-tale like setting of such grimness. The narrator made a cake out of the whole ordeal by making death seem as routine as, well, Ned (Lee Pace) baking pies. And that bringing them back to life was just as routine.<br /><br />The trio of Ned, Emerson Cod (Chi McBride) and Charlotte "Chuck" Charles (Anna Friel), plus sometimes-sidekick Olive Snook (Kristin Chenoweth, who made the musical Wicked such a delight) made for some fantastic dialogue and silliness. It definitely deserves the title of a (romantic) comedy/drama.<br /><br />Ned and Chuck made for a shy and not-quite-ready-for-love couple who are still exploring their feelings even though they cannot touch - an obstacle that seems to be truly no obstacle with aids such as gloves, cellophane, and quirky schedules around the apartment. But despite the awkwardness presented as they work their feelings around a strange secret which only a few know, they still manage to show their on screen chemistry in touching scenes like when Ned gives Chuck the beehives. The presence of Olive, though, makes for some break-out-in-song moments in the pie shop and unforeseen complications for the couple.<br /><br />Second season sharply declined, putting a damper on a show that had real potential. On some of the episodes, the plot line was rushed and awkward, making you ask "what just happened?" in both the overall dead-person-of-the-week plot and in the overriding plot line. The addition of Chuck's father plus two half-brothers for Ned didn't help, and at least one of the plot lines felt almost recycled (didn't the episode "Comfort Food" feel like the episode "Bitter Sweets" in the fact that the dead-person-of-the-week died in food?). A few touching moments (the beehives) happened to help advance the relationship between Chuck and Ned, but every time they got close, the writers decided to throw in another monkey wrench rather than let the relation develop (Oliver comes back from the monastery, Chuck's dead father comes back to life and doesn't go back, you get the picture).<br /><br />Shame it didn't work out, but the concept was good and seemed surreal in a good way, just enough Pleasantvillesque color/happy-smiley going on and implausible scenarios to remind you that it's not "Dead Like Me." Then again, it's in "Pushing Daisies time," according to Creator Bryan Fuller, so it makes it plausible again.<br /><br />It should have lasted longer, but it's merely wistful thinking at this point. Kudos to whatever new show attempts to replace this short-lived gem.