Dus deze film is bejubeld, verheerlijkt en tot ongelooflijke hoogten gevoerd. Maar wat is het uiteindelijk eigenlijk? Veel van de manieren waarop hij is gemaakt om voor een luisterend publiek op het scherm te werken, werken niet. Het tamelijk academische camerawerk houdt de gebarentaal in verwarring, en scènes die in ASL zijn opgenomen, zijn zelfs voor iemand die redelijk vloeiend spreekt moeilijk te volgen. De steminterpretatie van Matlins dialoog, onder het voorwendsel dat het personage van Hurt 'de klank van zijn stem prettig vindt', verandert haar in de loop van de film steeds meer in een vreemd, afstandelijk object. Matlin straalt wel in de paar scènes waarin haar gebarentaal niet gedeeltelijk aan het oog wordt onttrokken. Maar desalniettemin wordt het grootste deel van de film, als dit een liefdesverhaal is, slechts vanuit één gezichtspunt getoond: dat van de man. Zoals Ebert zei: 'Als een verhaal gaat over de strijd van twee mensen over de gemeenschappelijke grond waarop ze zullen communiceren, is het niet eerlijk om de hele film te maken op basis van slechts één van hen.'<br />Het idee dat een oralistische leraar die methoden gebruikt die in vele dove scholen al tientallen jaren worden toegepast, als'revolutionair' zou worden afgeschilderd, is op zichzelf tamelijk beledigend. Naarmate de film vordert, wordt zijn karakter als geloofwaardige leraar zwakker. Het uit een doof accent putten van komedie is eerlijk gezegd nogal flauw. En zijn houding ten opzichte van de mannelijke studenten in zijn klas is symptomatisch voor de manier waarop hij zich tegenover vrouwen lijkt te gedragen: als een rechtmatige man. Een partijtje waarbij een aantal dove mensen, onder wie een paar academici, bij elkaar komen, maakt hem schijnbaar geïsoleerd, op een manier die tamelijk in tegenspraak is met zijn geloofsbrieven: ik heb tolken spontaan op asem zien overschakelen als ze niet wisten dat er een dove in de buurt was, en toch voelt hij zich op de een of andere manier als een vis op het droge in een omgeving waaraan hij door zijn opleiding volmaakt gewend had moeten zijn. Als minnaar lijkt hij een typische vasthoudende aardige vent, met inbegrip van zijn neiging zich naderhand bezitterig te gedragen. En toch wordt de film eigenlijk alleen maar door hem gezien, omdat alles wat zijn geliefde zegt door zijn stem wordt gefilterd.<br />De scènes waarin de andere dove kinderen voorkomen, zijn in het algemeen _wallbangers_. De gebroken symboliek werkt niet, de dansscène, de zwembadscène, zelfs de inleidende slaapscène die er iets van zou moeten bevatten <0xE2><0x80><0x93> al die scènes die een toespeling proberen te maken op het isolement van de dove hoofdfiguur zijn op zijn best gebroken metaforen: veel horende mensen die ik ken dansen op de basdreun die dove mensen voelen (in plaats van te kronkelen als copulerende chihuahua's), en een avondduik nemen voor een horende persoon is zelden een excuus om een diepere verklaring te geven voor het isolement van doofheid (nee, echt, als ik ga zwemmen, ga ik zwemmen)... Het is ook niet geslaagd om het eind van het stuk te vertolken en er een verhaal van te maken over een dove vrouw die zich onderwerpt aan een sterke man. Ook al eindigde het oorspronkelijke stuk met een meer gelijkwaardige basis, waar beiden elkaar moeten accepteren zoals ze zijn en waar hij eindelijk moet erkennen dat haar echte stem de beweging van haar handen is, niet de trillingen in haar keel.<br />En ondanks de doorbraak die het misschien leek te zijn, blijft Marlee Matlin tot op de dag van vandaag Hollywoods symbolische dove vrouw.
So, this movie has been hailed, glorified, and carried to incredible heights. But in the end what is it really? Many of the ways in which it has been made to work for a hearing audience on the screen do not work. The fairly academic camera work keeps the signing obfuscated, and scenes that are in ASL are hard to follow as a result even for someone who is relatively fluent. The voice interpretation of Matlin's dialogue, under the excuse that Hurt's character "likes the sound of his voice", turns her more and more into a weird distant object as the film goes on. Matlin does shine in the few scenes where her signing is not partially hidden from view. But nonetheless, most of the movie, when this is a love story, is only showed from a single point of view, that of the man. As Ebert said, "If a story is about the battle of two people over the common ground on which they will communicate, it's not fair to make the whole movie on the terms of only one of them."<br /><br />The idea that an oralist teacher who uses methods that have been imposed in many deaf schools for decades would be presented as "revolutionary" is fairly insulting in itself. His character becomes weakened as a credible teacher as the movie goes on. Drawing comedy from a deaf accent is, quite honestly, rather low. And his attitude towards the male students of his class is pretty symptomatic of how he seems to act with women: as an entitled man. A party scene involving a number of deaf people including a few academics meeting together leaves him seemingly isolated, in a way that's fairly inconsistent with his credentials: I have seen interpreters spontaneously switch to asl between each other even when they weren't aware of a deaf person being in the area, and yet somehow he feels like a fish out of the water in an environment his education should have made him perfectly used to. As a lover, he seems like a typical dogged nice guy, including his tendency to act possessively afterwards. And yet the movie is, indeed, only really seen through him, as everything his lover says is filtered through his voice. <br /><br />The scenes involving the other deaf kids are, in general, wallbangers. The broken symbolism fails, the dance scene, the pool scene, even the initial sleep scene which is supposed to carry some of it - all these scenes that try to hint at the isolation of the deaf main character are broken metaphors, at best: many hearing people I know do dance on the bass beats that deaf people feel (instead of squirming like copulating chihuahuas), and going to take an evening dive for a hearing person is rarely an excuse to make a deep statement on the isolation of deafness (no, seriously, when I go swim, I go swim)...<br /><br />It also fails at carrying the end of the play, instead making it a story of a deaf woman who submits to a strong man. Even though the original play ended with a more equal ground, where both have to accept each other as they are, and where he has to finally recognize her real voice is the movement of her hands, not the vibrations in her throat.<br /><br />And for all the breakthrough that it may have seemed to be, Marlee Matlin remains Hollywood's token deaf woman to this day.