De laatste paar weken van het leven van een dode zwerfster worden in flashbacks verteld. Net als de zwerfster zwerft de film doelloos en nogal zinloos rond. Mona, de luie, norse en aan drugs verslaafde titelfiguur, is niet sympathiek en Bonnaire doet weinig om haar interessant te maken. Hoewel er enige pretentieuze dialogen zijn die proberen uit te leggen waarom Mona voor deze miserabele levensstijl heeft gekozen, worden haar motieven nooit echt duidelijk. De episodische aard van de film, waarin een paar willekeurige personages voorkomen, wordt na een tijdje vermoeiend, waardoor hij veel langer lijkt te duren dan de duur van de film. Het is ook moeilijk te geloven dat een aantrekkelijke jonge dakloze vrouw niet meer aandacht van mannen zou trekken.
The last couple of weeks in the life of a dead vagabond woman is told in flashbacks. Like the vagabond, the film wanders aimlessly and rather pointlessly. Mona, the lazy, sullen, and drug-addicted title character, is not likable and Bonnaire does little to make her interesting. Although there is some pretentious dialog attempting to explain why Mona has chosen this miserable lifestyle, her motivations are never really clear. The episodic nature of the film, involving some random characters, becomes tiresome after a while, making it seem much longer than its running time. It is also hard to believe that an attractive young homeless woman would not draw more attention from men.