Een geweldige kans voor een regisseur uit Indianapolis om een interessante film te maken over een rockmuzikant die op het punt staat een ster te worden. Het had een fatsoenlijke film kunnen zijn als hij over het traumatische verleden van John Livien zou gaan en hoe dat zijn psyche kwelt. In plaats daarvan is het een belachelijke poging om John Liviens leven te vergelijken met dat van John Lennon. De held van John Liviens suicida-moeder was John Lennon, en ze wilde dat hij net zo machtig en productief zou worden als Lennon zelf. In plaats van zich te richten op John Lennons muzikale genialiteit en zijn wonderbaarlijke vermogen om zichzelf bloot te geven zodat anderen iets over hun eigen leven te weten konden komen, toonde de film Lennons genialiteit. Ik ben een grote fan van John Lennon en deze film deed me denken aan een andere 'gekke' persoon die geobsedeerd was door Lennon, Lennons moordenaar, Mark David Chapman. Lennon was een man die op brute wijze werd vermoord door iemand anders die een identiteitscrisis doormaakte door Lennon. Moeten we daar nog aan herinnerd worden? John Lennon gaf zoveel aan de wereld met zijn muziek en eerlijkheid en ik walgde ervan om een andere gestoorde persoon te zien, als het hoofdpersonage in deze film die geobsedeerd was door Lennon, en niet zijn prachtige bijdragen aan de wereld te zien. Yoko Ono eerde John Lennon gracieus.' In plaats daarvan koos de regisseur van deze film ervoor om die site te gebruiken om de moordenaar te laten proberen zelfmoord te plegen. Ik vond dat heel verontrustend en oneerbiedig tegenover Lennons nagedachtenis. Hij was een vredelievend man die een brute, zinloze dood was gestorven, en om zo veel geweld in de buurt van deze site te zien voelde voor elke Lennon-fan aan als een herhaling van een verschrikkelijke wond. Het verpestte de hele film voor mij. Het had een fatsoenlijke film kunnen zijn, maar ik kreeg er een bittere smaak van in mijn mond. Laat John Lennon en zijn familie rusten in vrede en niet worden herinnerd aan zijn gruwelijke moord door deze onverantwoordelijke film.
A great opportunity for and Indy director to make an interesting film about a rock musician on the brink of stardom. It could have been a decent film if it would have dealt with John Livien's traumatic past and how it is torturing his psyche. Instead, it is a ridiculous attempt to identify John Livien's life with John Lennon's. John Livien's suicida mother's hero was John Lennon and she wished for him to become as powerful and prolific as Lennon himself. Instead of focusing on John Lennon's musical brilliance, and his wonderful ability to bare himself for others to learn something about their own life, it showed Lennon's legacy to be that of a confused, drug addicted soul, who should looked upon as a God instead a man. I am a huge John Lennon fan and this movie reminded me of another "crazy" person obsessed with Lennon, Lennon's killer , Mark David Chapman. Lennon was a man who was brutally murdered by someone else who had an identity crisis with Lennon. Do we need to be reminded of that? John Lennon gave so much to the world with his music and honesty and I was repulsed to see another disturbed person, as the main character in this movie obsessed by Lennon, and not show his beautiful contributions to the world. Yoko Ono graciously honored John Lennon's memory,by making the memorial in Central Park to give his fans a chance to pay their respects, and remember John. Instead the director of this movie chose to use that site to have the killer attempt to commit suicide. I found this so disturbing and disrespectful to Lennon's memory. He was a man of peace who died a brutal senseless death, and to see such violence near this site felt like a revisiting a terrible wound for any Lennon fan. It ruined the movie completely for me . It could have been a decent movie, but it left me with a bitter taste in my mouth. Let John Lennon, and his family rest in peace and not be reminded of his vicious murder by this irresponsible movie.