De nieuwigheid van de woorden die Jay Leno in vierlettergrepige woorden spuit, is het enige gedenkwaardige aspect van deze patserige, niet bij elkaar passende politieklus. In COLLISION COLLISION spannen de komieken met het pelikaangezicht samen met wijlen Pat Morita om een gestolen prototype turbocharger op te sporen (denk je dat autoliefhebber Leno een vinger in de pap had bij de plot?). De twee hoofdrollen doen hun best, echt waar, maar Leno is geen acteur en Morita's vis-uit-het-water-routine wordt snel oudbakken. De film heeft iets van de goedkope charme van de jaren tachtig, maar de waardevolle momenten worden steeds schaarser naarmate hij zijn te lange speeltijd van honderd minuten vult. Fans van Leno's aanzienlijke komische talenten zullen zich in de steek gelaten voelen; alle anderen zullen zich alleen maar vervelen.
The novelty of hearing clean-cut Jay Leno spout four-letter words is the only memorable aspect of this formulaic mismatched-police-partners caper. In COLLISION COURSE, the pelican-faced comedian teams up with the late Pat Morita to track down a stolen prototype turbocharger (think car lover Leno played a hand in the plot?). The two leads try hard, they really do, but Leno is no actor and Morita's fish-out-of-water routine gets old in a hurry. The film carries a bit of cheesy '80s appeal, but its worthy moments become increasingly scarce as it fills out its overlong 100-minute running time. Fans of Leno's considerable comedic talents will feel let down; everyone else will just be bored.