Ik had dit een paar jaar geleden op de plaatselijke tv gezien (en opgenomen) en omdat ik er niet door werd overdonderd, heb ik de band vervolgens gewist; maar toen hij door MGM werd uitgebracht als onderdeel van een dubbeldvd van 'Midnite Movie'-films van Curtis Harrington/Shelley Winters voor een zeer betaalbare prijs, kon ik de verleiding niet weerstaan er nog eens naar te kijken (deze is inmiddels uitverkocht). In feite heb ik de dvd een paar maanden geleden ontvangen, maar pas nu, na Harringtons overlijden, ben ik eraan toegekomen; gelukkig was ik deze keer ontvankelijker voor de film en beschouw ik hem nu zelfs als een van de meer bevredigende WHATEVER GAAT MEE MET BABY JANE? (1962)-imitaties (met wie de scenarist Henry Farrell, tussen twee haakjes, het scenario deelde). <br /><0x3E> De film biedt een schitterende evocatie van het Amerika van de jaren dertig <0xE2><0x80><0x93> met zijn kinderster-rage en sensationele moorden (uitgesponnen tijdens de nep-opening van het filmjournaal); hij is stijlvol in elkaar gezet (met een pluim voor Lucien Ballards cinematografie en het decorontwerp van Eugene Lourie) en kan bogen op een effectieve score van David Raksin. Shelley Winters, Debbie Reynolds en Michael MacLiammoir leveren uitstekende optredens; de laatste is vooral indrukwekkend als de meer dan levensgrote en vaag sinistere dictiecoach (hoewel hij uiteindelijk alleen maar een dwaalspoor blijkt!). Ook spelen Dennis Weaver en Agnes Moorehead een rol (die van haar is eigenlijk alleen maar een camee, aangezien de evangelist die ze speelt voornamelijk op de radio te horen is). Veel van de kinderen (onder wie een amusante imitatie van Mae West) leken het te betreuren dat er muzieknummers in de film zitten, maar ik had er persoonlijk geen last van; de film blijft een beetje te lang hangen vanwege het ongehaaste tempo en (misschien wel nodeloos) de ingewikkelde plot. Reynolds <0xE2><0x80><0x93> zelf een musicalster <0xE2><0x80><0x93> is ideaal gecast als de eigenaar van de dansschool, en ondanks hun onderlinge rivaliteit werken zij en Winters goed samen. Die laatste geeft een evenwichtiger beeld van paranoia en krankzinnigheid dan in WIOEVER SLEW AUNTIE ROO? (1971); het verhaal komt dan ook met een aantal ironische wendingen die leiden tot de verwachte ontknoping van het Grand Guignol-type. Blijkbaar was de film ingekort (in het begin zat er nog meer bloed in en zelfs een suggestie van lesbianisme!) door producent Martin Ransohoff - tegen de wens van Harrington - om een PG-rating te krijgen...
I had watched (and recorded) this a few years back on local TV and, having been underwhelmed by it, I subsequently erased the tape; however, when it was released by MGM as part of a "Midnite Movie" double-feature DVD of Curtis Harrington/Shelley Winters films for a very affordable price, I couldn't resist giving it a second look (this has since gone out-of-print). Actually, I received the DVD a few months ago but only now, with Harrington's passing, did I get to it; thankfully, this time around I was more receptive to the film and, in fact, now consider it one of the more satisfying WHATEVER HAPPENED TO BABY JANE? (1962) imitations (with whom, incidentally, it shared screenwriter Henry Farrell).<br /><br />The film offers a splendid evocation of 1930s Depression America - with its child-star craze and sensational murders (exploited during the fake newsreel opening); it's stylishly made (kudos to Lucien Ballard's cinematography and the set design by Eugene Lourie') and boasts an effective David Raksin score. Shelley Winters, Debbie Reynolds and Michael MacLiammoir deliver excellent performances; the latter is especially impressive as the larger-than-life and vaguely sinister diction coach (though he ultimately proves a mere red herring!). Also featured are Dennis Weaver and Agnes Moorehead (hers is only a cameo, really, as the evangelist she plays is mostly heard over the radio).<br /><br />Many seemed to regret the inclusion of musical numbers by the kids (including an amusing Mae West imitation), but I personally wasn't bothered by them; the film does slightly overstay its welcome due to an unhurried pace and (perhaps needlessly) convoluted plot. Reynolds - a musical star herself - is ideally cast as the dancing-school owner and, despite their on-set rivalry, she and Winters work well together. The latter, in fact, gives a more balanced depiction of paranoia and insanity than in WHOEVER SLEW AUNTIE ROO? (1971); the narrative, then, comes up with a number of ironic twists that lead up to the expected Grand Guignol-type denouement. Apparently, the film was toned down (it originally contained more gore and even a suggestion of lesbianism!) by producer Martin Ransohoff - against Harrington's wishes - in order to get a PG rating...