John van Drutens 'Bell, Book and Candle' is een verrukkelijke en onverwachte fantasie over een heksenkring uit de moderne tijd die in New York City woont; het was duidelijk een aantrekkelijke filmlocatie. Gillian Holroyd had er een schitterende rol in, als haar voormalige boekenrecensent en liefje, schaapherder Henderson en haar dolende familie en kring, inclusief Sheps verbijsterde verloofde, de gehate Merle Kittredge, tegen wie Gillian haar magische bezweringen begint uit te spreken. Er was zelfs een rol voor Pyewacket, een Siamese kat met goed getimede miauws, Sidney Redlitch, een nepheks met afgrijselijke pretenties en slechte manieren. Kortom, de producent vond het misschien wel kassatoerisme. En dat bleek het ook te zijn. Zoveel dingen klopten aan de productie dat er maar één element was dat niet perfect was; maar de rest vond ik amusant, charmant en heel consequent amusant. Om te beginnen had het scenario van Daniël Taradash de beste eigenschappen van het voortreffelijke toneelstuk, maar de scènes gingen verder dan Greenwich Village en andere delen van het New Yorkse toneel. De technische productie was prachtig, met cinematografie van de legendarische James Wong Howe, een mooie score van George Duning, meer dan slimme decors van Louis Diage en japonnen van Jean Louis. In de aantrekkelijke cast speelden Wolfe Barzell, Howard McNear, Janice Rule als Merle, Ernie Kovacs als Redlitch, Jack Lemmon als Gillia. Jimmy Stewart was het onvolmaakte element in mijn oordeel; hij deed het goed in de komische gedeelten van zijn rol, maar hij was nooit overtuigend als Newyorkse schrijver van boeken, en hij was trouwens een beetje te oud voor de rol van Henderson. Maar regisseur Richard Quine gebruikte subtiele belichting, tempowisselingen en ongewoon geconstrueerde shots om de vreemdheid van de heksengedeelten van de film aan te geven, en hield de andere gedeelten heel helder, maar rechttoe rechtaan in hun presentatie. De grootste crisis in de film ontstaat wanneer Gillian in werkelijkheid voor Henderson valt, die helemaal niet in heksen gelooft. Ze begon alleen maar om hem van zijn verloofde te vervreemden, haar verwaande studierivaal. Later, als Henderson probeert weg te lopen, komt hij steeds weer bij haar terug <0xE2><0x80><0x93> en beseft dat hij betoverd is, zoals ze hem verontschuldigend heeft proberen uit te leggen.... Intussen is Sidney Redlich door een toverspreuk naar New York ontboden om zijn boek aan Henderson te verkopen. Natuurlijk weet hij helemaal niets van tovenarij, maar hij is zeer verbaasd en geïnteresseerd in de vraag waarom hij <0xC3><0xBC>berhaupt hierheen is gekomen; maar de broer van Gillian licht hem in. Uiteindelijk komt het allemaal goed in deze romantische satire waarin Gillian haar liefde voor Henderson bewijst door haar krachten te verliezen <0xE2><0x80><0x93> wat heksen overkomt als ze echt van een sterveling houden. Hij heeft haar natuurlijk nooit echt willen weerstaan. De film heeft een levendige dialoog, charme en een beetje magie in de demonische charme van de heksen en de kwellingen die Gillian moet ondergaan in haar strijd met zichzelf en om de man van wie ze houdt voor zich te winnen. Een mooi einde van deze prachtig gefotografeerde en ongebruikelijke romance maakt het verbazingwekkende realisme, hoewel een fantasie, naar mijn mening zo goed als compleet. Bedenkelijk verrukkelijk.
John Van Druten's "Bell, Book and Candle" is a delightful and unexpected fantasy about a coven of modern-day witches living in New York City; it was obviously an attractive movie property. It had a stellar part for Gillian Holroyd, for her erstwhile book publisher enforced-sweetheart, Shepherd Henderson and her madcap family and circle, including Shep's bewildered fiancée, the hateful Merle Kittredge, against whose chances with Shep Gillian begins her magical spell-casting. It even had Pyewacket, a Siamese cat-familiar with well-timed miaows, Sidney Redlitch, a fake witch expert with atrocious pretensions and bad manners. In short, it seemed to its producer, perhaps, box-office magic. And so it proved to be. So many things were right about its production, it only had one element not perfect; but I found the rest to be amusing, charming and very consistently-entertaining. To begin with, the screenplay by Daniel Taradash kept the best qualities of the fine theatrical play but opened out its scenes to include Greenwich Village and other areas of New York's scene. The technical production was beautiful, with cinematography by the legendary James Wong Howe, a fine score by George Duning, more-than-clever sets by Louis Diage and gowns by Jean Louis. In the attractive cast were Wolfe Barzell, Howard McNear, Janice Rule as Merle, Ernie Kovacs as Redlitch, Jack Lemmon as Gillia's mischievous brother, wonderful comediennes Elsa Lanchester and Hermione Gingold as fellow witches and lovely Kim Novak in one of her most touching parts as Gillian. Jimmy Stewart was the imperfect element in my judgment; he did well with the comedic portions of his part, but he was never convincing as a New York book publisher, and a bit too-old for the part of Henderson anyhow. But director Richard Quine used subtle lighting, pace changes, and unusually-composed shots to indicate the oddness of the witch portions of the film, keeping the other portions very luminous but straightforward in their presentation. The plot's main crisis in the film comes to pass when in reality Gillian falls for Henderson, who does not believe in witches at all. She started out merely to alienate him from his fiancée, her stuck-up college rival. Later, when Henderson tries to walk out, he keeps coming back to her--and realizes he is under a spell, as she has apologetically tried to explain to him. ..Meanwhile, Sidney Redlich has been summoned by witching spell to come to New York to sell his book to Henderson. Of course he knows nothing at all of magic, but is quite puzzled and interested to find out why he had come anywhere at all; but Gillian's brother enlightens him. All comes out right in the end in this romantic satire as Gillian proves her love to Henderson by losing her powers--which is what happens to witches when they truly love a mortal. Of course, he never really wanted to resist her anyhow. The film has sprightly dialogue, charm, and a little "magic" of its own in the fey charm of the witches and the torments Gillian must undergo in her battle with herself, and to win the man she loves. A lovely ending to this beautifully-photographed and unusual romance makes its amazing realism, though a fantasy, just about complete in my view. Memorably delightful.