Ik wilde Bij het Tekenen van Bloed het voordeel van de aanvankelijke twijfel geven. De eerste momenten, met een naakte vrouw die languit op de grond ligt en een schilderes, Diana, die op het punt staat haar te schilderen en dan haar bloed opzuigt om het te gebruiken voor haar kunst, wekken de indruk dat dit een geweldige kunstzinnige vampierfilm zou kunnen zijn. Die eerste indruk blijkt echter vals te zijn. O, Troma, het teken van een soort gebrek aan kwaliteit: soms komen ze met iets wat rotzooi is, maar wel grappig, en dat op z'n minst enige competentie heeft in het maken van rotzooi (of soms ook niet). In dit geval is het niet eens zo leuk om te zien, omdat de pogingen tot humor (dat wil zeggen, de hoofdpersoon) niet erg grappig zijn. Zijn vader is een oude vaudeville-artiest die Jimmy Durante-imitaties doet?) zijn op z'n best zwak, en elke onbedoelde lachbui wordt ondermijnd door Sergio Lapels truc met het souterrain.<br />En het is niet zonder dat hij het probeert, o hemel, nee. Hij probeert inderdaad veel, en dat is een groot deel van het probleem. Hij en zijn producenten hadden geld voor lampen, zeker, maar de manier waarop ze in de film worden gebruikt maakte dat ik, een voormalige student-filmer en toekomstige regisseur, in mijn stoel zat te mokken: als ik dit in een bioscoop zou zien, zou ik in veel gevallen mijn ogen moeten dichtknijpen, en zou ik me afvragen of zijn dp wel echt begreep hoe de basis van driepuntsverlichting in elkaar zit. Hoewel dit, samen met een zeer mat geluid (of alleen maar een hoop willekeurig luid gezoem, zoals in de kunstgalerie), niet iets zou moeten zijn wat tijdens een Troma-vertoning in het oog springt, zou het iets fundamenteels moeten zijn dat een filmmaker kan aanpakken, ook al is het script niet erg grappig of eng (en dat is het ook niet) of doet Lapel een bizarre mengeling van liedjes die op bizarre momenten worden ingelast.<br />Het is op geen stukken na een goede film, en als je een vampier bent die door en door verdorven is (of alleen maar een vampierperiode hebt doorgemaakt) zou hij een zekere aantrekkingskracht kunnen hebben als goedkoop alternatief voor Near Dark, of als een kleine verbetering ten opzichte van, laten we zeggen, Blood Freak uit 1972. Je hebt betere manieren om je tijd te verspillen, al met al.
I wanted to give Drawing Blood the benefit of the initial doubt. The opening moments, with a naked woman sprawled out and an painter, Diana, about to paint her and then sucking her blood to drain out so she can use it for her art, give the impression that this could be a kick-ass artsy-vampire flick. Turns out this initial impression turns out false. Oh, Troma, the mark of some kind of lack of quality: sometimes they'll offer up something that is trash but funny and with at least some competence to the junk-food craft (or, sometimes not). This is a case where it's not even a whole lot of fun to watch since its attempts at humor (i.e. the protagonist's father is an old vaudevillian who does Jimmy Durante impressions?) are weak at best, and any unintentional laughs are undercut by Sergio Lapel's bargain basement direction.<br /><br />And it's not without him trying, oh Lord no. He does try a lot, which is a big part of the problem. He and his producers had money for lights, sure, but the way they're used in the movie made I, a former student filmmaker and aspiring director, sulking in my seat: if I saw this in a theater I would have to blind my eyes in many instances, and would wonder whether or not his DP understood really the basic 3-point lighting set-up. While this, along with a very lackluster sound design (or just lots of random loud humming like in the art gallery scene), shouldn't be something that comes to attention during a Troma release, it should be something *basic* that a filmmaker can tackle even if the script isn't very funny or scary (and it isn't) or if Lapel does a weird mixture of songs placed at bizarre moments.<br /><br />It's not a good movie by any stretch, and perhaps if you're a vampire die-hard (or just a vampire period) it might have some appeal as a low-rent bargain basement alternative to Near Dark, or as a slight improvement over, say, 1972's Blood Freak. You have better ways to waste your time, overall.