Zoals andere recensenten hebben opgemerkt, is dit een onterecht verwaarloosde film uit de tijd van de Depressie. Hij is geregisseerd door Frank Borzage (twee Oscars) en geschreven door Jo Swerling (Leave Her to Heaven, The Westerner, Lifeboat, enz.), en gaat over de bewoners van een krottenwijk in New York City. Het zijn zwendelaars, bedelaars en vrouwen die tot prostitutie worden gedwongen, maar het is een gemeenschap van zowel goede als slechte mensen, met loyaliteiten die even complex zijn als die van elke andere groep.<br />Misschien is het belangrijkste van de vele bewonderenswaardige eigenschappen van deze film het contrast tussen het personage van Spencer Tracy, Bill, en Loretta Youngs Trina. Hij is stoer, fysiek agressief en duidelijk onbevreesd, maar Bill is niet het personage dat deze film het stalen gevoel van overleving geeft. Terwijl hij zich uitslooft, houdt Trina zich gedeisd (als je dat tenminste kunt zeggen van een personage dat zo damesachtig is). Haar toewijding aan hem is duidelijk en volledig. Als ze zwanger wordt, zegt ze dat ze het zelf zal opvoeden als hij weg wil gaan, of: 'Ik geef het kind zelfs af als jij alleen maar gelukkig wilt zijn.' Loretta Youngs optreden als een heel eenvoudig personage (op 20-jarige leeftijd) is zo waardig dat ze niet zwak of afhankelijk lijkt, maar eerder een vrouw die geluk herkent als ze het vindt, en verder niets wil.
As other reviewers have noted, this is an unjustly neglected Depression-era film. Directed by Frank Borzage (two Oscars) and written by Jo Swerling (Leave Her to Heaven, The Westerner, Lifeboat, etc.), it is a tough-minded, well-structured and -realized move about denizens of a New York City shantytown. They're grifters, beggars, and women forced into prostitution, but they're a community of people both good and bad, with loyalties as complex as any group's.<br /><br />Perhaps primary among this movie's many admirable qualities is the contrast between Spencer Tracy's character, Bill, and Loretta Young's Trina. He tough-talking, physically aggressive, and evidently fearless-- but Bill is not the character who gives this film its steely sense of survival. While he blusters, Trina actually hangs tough (if that term can be applied to a character so ladylike). Her devotion to him is obvious, and complete. When she becomes pregnant, she says she will raise it herself if he wants to leave, or "I'll even give up the kid if you'll only be happy." Such is the dignity of Loretta Young's performance (at age 20) as a quite simple character, that she seems neither weak or dependent, but rather a woman who recognizes happiness when she finds it, and wants nothing more.