Het treurigste van deze film is dat er maar acht mensen waren die een recensie wilden achterlaten en dat niemand het de moeite waard vond om een commentaar op de forums achter te laten.<br />Deze film is gemaakt in hetzelfde jaar als Philadelphia... de Oscar-winnende film van Tom Hanks... dit is de film die mensen ECHT hadden moeten zien en die ze hadden moeten prijzen. Er zit meer menselijkheid, leven, liefde, tederheid en schoonheid in deze twee mensen dan in zo ongeveer elke andere homofilm die ik heb gezien... en het is allemaal waar.<br />Als dit gedrukt moet worden, moet ik nog een paar regels tekst achterlaten: laat ik volstaan met te zeggen dat iedereen die ECHT wil weten hoe het was om homo te zijn in de '60'er jaren. En om precies te begrijpen hoe aids was voordat de moderne 'cocktails' mensen wat meer lucht gaven... dat is de film die je moet zien.<br />O, en ik zal nog een persoonlijke opmerking over aids toevoegen. Ondanks alles is er toch een zilveren randje aan al die verschrikkingen gekomen. Toen aids werd ontdekt, werd het de 'homokanker' genoemd, en regeringen gaven er de voorkeur aan 'ze te laten doodgaan' in plaats van een rooie cent uit te geven aan onderzoek om een stel nichten te redden. Toen werd duidelijk dat aids ook een heteroseksuele ziekte zou worden. Dus toen hetero's ook ziek begonnen te worden, waren de enige organisaties en verenigingen die voor hen beschikbaar waren die van de homo's zelf (voorbeelden: Het Naamproject: de quilt ter nagedachtenis aan al die mensen die aan aids zijn gestorven, Act Up etc.). Het gevolg was dat mensen die waarschijnlijk in hun gewone leven nooit met homo's in contact zouden zijn gekomen, er plotseling op rekenden en ze nodig hadden, omdat er geen andere organisaties bestonden. Dit intieme contact heeft naar mijn mening uiteindelijk de barrières van vooroordelen doorbroken en de heterowereld in staat gesteld om homo's eindelijk als gelijken te accepteren. Toen aids voor het eerst op het toneel verscheen, dachten velen van ons dat de rechte wereld het zou gebruiken als een manier om ons nog harder aan te pakken... en dat zou waarschijnlijk ook zo zijn geweest als de rechte mensen niet plotseling ook ziek waren geworden; toch zouden de stappen die zijn gezet in de homoemancipatie <0xE2><0x80><0x93> zo ver dat er, terwijl ik dit schrijf, minstens 5 landen in de wereld zijn die het homohuwelijk accepteren <0xE2><0x80><0x93> waarschijnlijk veel langer hebben geduurd zonder aids om ons bij elkaar te brengen. Het is triest te bedenken dat al die mensen <0xE2><0x80><0x93> zowel hetero's als homo's <0xE2><0x80><0x93> moesten sterven voordat ons gemeenschappelijke menselijkheidsbesef duidelijker werd <0xE2><0x80><0x93> maar als wat ik hier schrijf waar is, en ik denk dat het zo is <0xE2><0x80><0x93> dan is het een beetje een troost te beseffen dat al die mensen niet voor niets zijn gestorven.
The saddest thing about this film is that only 8 people cared to leave a review of it and NO-ONE felt it worthwhile leaving a comment on the message boards.<br /><br />Made the same year as Philadelphia...the Tom Hanks Oscar-winner... this is the film that people REALLY should have seen and given awards to. There is more humanity, life, love, tenderness and beauty in these two people than in just about any other gay film I have seen... and it is all true.<br /><br />In order for this to be printed I need to leave a few more lines of text: suffice it to say that anyone who REALLY wants to know what it was like to be gay in the 60's and 70's, and to understand just what AIDS was like before the modern drug "cocktails" allowed people to breathe a little easier... this is the film to see. <br /><br />Oh, and I will add a personal comment about AIDS. Despite everything, there actually has been a silver lining to all the horror. When AIDS first arrived, it was called the "gay cancer", and governments preferred to "let them die" rather than spend a red cent on research to help save a bunch of fags. Then it became clear that AIDS would also be a heterosexual disease. But the government wasn't ready for that; So when straight people began getting ill too, the only organizations and associations that were available to them were those which had been set up by gays themselves (examples: The Names Project: the quilt memorializing all those who died of AIDS; Act Up etc) The result is that people who probably would never have come in contact with gays in their ordinary lives suddenly found themselves counting on them and needing them, because no other organizations existed. This close contact, in my estimation, is what finally broke down the barriers of prejudice and allowed the straight world to finally accept gays as equals. When AIDS first came on the scene, many of us thought that the straight world would use it as a way to come down even harder on us... and that probably would have been true if straights didn't suddenly become ill too; nevertheless, the strides that have been made in gay liberation - to the point that, as I write this, there are at least 5 countries in the world that accept gay marriage - these gains would probably have taken a lot longer without AIDS to bring us together. It is sad to think that all those people - both straight and gay - had to die before our common humanity became more obvious - but if what I am writing here is true, and I think it is - then there is a bit of comfort to be taken in realizing that all those people did not die in vain.