Oog in het Labyrint is geen doorsnee Giallo... en om eerlijk te zijn ben ik er niet helemaal zeker van dat het echt een Giallo is; maar Giallo of niet, ondanks een paar problemen is dit beslist een heel interessante kleine film. Ik vind het moeilijk om het een Giallo te noemen, omdat de film geen aandacht besteedt aan de meeste dingen die deze films maken tot wat ze zijn; maar veel genreaanduidingen breken met de traditie, en dit schijnt er een van te zijn. De film besteedt niet veel aandacht aan wrede moorden zoals veel films van Giallo dat doen, maar dit wordt gecompenseerd met een surrealistische sfeer en een plot dat net verwarrend genoeg is om interessant te blijven voor de duur van de film. De plot lijkt vrij simpel, want de film gaat over een dokter die vermoord wordt door Julie, zijn patiënte, die hem om de een of andere reden als haar minnaar en vader ziet en zich beledigd voelt als hij haar in de steek laat. Vervolgens verhuizen we naar een groot huis waar een aantal mensen in woont, maar niets is wat het lijkt omdat er een aantal geheimen is rond diverse gebeurtenissen die zich afspeelden voor Julies komst...<br />De film lijkt te suggereren dat de geest een soort labyrint is. Dat komt er nooit echt van, en ik zat liever rustig te genieten van wat er gebeurde, in plaats van me zorgen te maken over het doel van de film (als er al een doel is). _Oog in het Labyrint_ wordt geregisseerd door Mario Caiano, de regisseur van de uitstekende _Nacht van de Doden_ van een paar jaar geleden. Hij creëert de sfeer in deze film niet zo goed als in de vorige; maar de surrealistische aspecten van het verhaal komen goed over en het mysterie wordt altijd in stand gehouden, waardoor de film niet saai wordt. De filmsterren zijn Rosemary Dexter, die de hele tijd een lust voor het oog is en ook goed acteert. De rest van de cast bestaat grotendeels uit...' Het is eigenlijk niet de moeite waard om het te vermelden, met uitzondering van Adolfo Celi, die de slechterik van het stuk is, en Alida Valli, die cultfans zich nog wel zullen herinneren van een hele reeks uitstekende cultfilms. De film legt zichzelf aan het eind wel uit; wat maar goed is ook, want ik weet zeker dat ik niet de enige toeschouwer ben die tegen die tijd meer dan een beetje in de war was! Al met al is dit misschien geen klassiek werk, maar het is goed genoeg en de moeite van het bekijken waard.
Eye in the Labyrinth is not your average Giallo...and to be honest, I'm not really sure that it really is a Giallo; but Giallo or not, despite some problems, this is certainly a very interesting little film. I'm hesitant to call it a Giallo because the film doesn't feature most of the things that make these films what they are; but many genre entries break the mould, and this would seem to be one of them. The film doesn't feature any brutal murders as many Giallo's do, but this is made up for with a surreal atmosphere and a plot just about confusing enough to remain interesting for the duration. The plot seems simple enough in that it focuses on a doctor who is murdered by Julie, his patient who, for some reason, she sees him as her lover and father and is offended when he walks out on her. We then relocate to a big house lived in by a number of people, but nothing is really what it seems as there are a number of secrets surrounding various events that happened before Julie's arrival...<br /><br />The film seems to be professing something about how the mind is like a labyrinth. This never really comes off, and I preferred to just sit back and enjoy what was going on rather than worrying about what point (if any) the film is trying to make. Eye in the Labyrinth is directed by Mario Caiano, the director behind the excellent Night of the Doomed some years earlier. He doesn't create the atmosphere as well in this film as he did in the earlier one; but the surreal aspects of the story come off well, and the mystery is always kept up which stops the film from becoming boring. The film stars Rosemary Dexter, who provides eye candy throughout and also delivers a good performance. Most of the rest of the cast aren't really worth mentioning, with the exceptions of Adolfo Celi, who is good as the villain of the piece and Alida Valli, whom cult fans will remember from a whole host of excellent cult flicks. The film does explain itself at the end; which is lucky as I'm sure I'm not the only viewer who was more than a little confused by then! Overall, this may not be classic stuff; but its good enough and worth seeing.