Het Oscarseizoen is aangebroken, dus dat betekent dat er overal in de bioscoopzalen van alles te zien is, in de hoop een publiek te winnen en de kans te krijgen om de prijs voor de beste film in de grote show te winnen. Een daarvan is deze film, die gebaseerd is op een heel populair en goed ontvangen toneelstuk. De oorspronkelijke toneelschrijver was in feite de schrijver en regisseur van de filmverfilming, wat neerkomt op een tweesnijdend zwaard. Aan de ene kant: wie kan het stuk beter vertalen dan de oorspronkelijke schrijver? Aan de andere kant: wie kan de fouten en nadelen van het stuk beter zien en zich daarop concentreren dan de oorspronkelijke schrijver zelf? Twijfel is een combinatie van uitstekend acteerwerk en veel spanning en spanning; met een frustrerend einde, onnodige dialogen, dubieuze regies en natuurlijk het onvermogen om wezenlijke antwoorden te geven. Het is een groeiende trend in deze 'geweldige' films om geen antwoord te geven op alle vragen die ze oproepen, en daar moet een eind aan komen.<br />Twijfel is als een grap zonder clou, als een boek waarvan de laatste 20 pagina's ontbreken, als het verliezen van de ontvangst terwijl je naar het vierde kwart van een fel betwiste voetbalwedstrijd zit te kijken, en als het niet hebben van de 50 cent om te blijven spelen in de speelhal om te zien wat er daarna gebeurt. Het geeft ons geen bevredigende antwoorden en levert ons ook niet genoeg op om het einde te kunnen begrijpen. Ja, dat was de bedoeling, maar dit is geen test van de menselijkheid, het is een uitvlucht. Ik betaal niet om een onafgemaakt werk te zien, ik betaal om een begin, midden en eind te zien en te bidden dat ik niet in slaap val tijdens de drie bedrijven. We zijn gedwongen de'schrijvers' van de film te worden door zelf de lege plekken in te vullen van wat er eerder is gebeurd en wat er zal gebeuren met de personages die we tegen elkaar hebben zien schreeuwen. <br />Dit kleine drama gaat over een non (Meryl Streep) die er heel zeker van lijkt te zijn dat de geliefde priester (Philip Seymour Hoffman) seksuele avances maakt naar een kind dat naar de kerk gaat; de eerste Afro-Amerikaanse jongen in de katholieke kerk. De kerk verkeert heimelijk in tweestrijd of hij nu wel of niet achter ieders rug om gruwelijke zonden begaat. De plot wordt ingewikkelder als sommige kinderen zich anders gaan gedragen, wat de aandacht trekt van een jonge lerares (Amy Adams). Het verhaal speelt vlak na de moord op John F. Kennedy, die het land een hele tijd heeft geschokt en het geloof in de mensheid en in elkaar aan het wankelen heeft gebracht. Streep lijkt in elke rol die ze speelt een Oscar waard te zijn, en hier is ze geen haar beter, want haar strenge en kille gedrag leggen een deken van angst over alle leerlingen en een deel van het personeel in de kerk. Hoffman blinkt opnieuw uit als priester, door het wantrouwen met succes te verweven met een charmante persoonlijkheid en een vriendelijk aura. Het valt niet mee om de op het oog hypocriete persoonlijkheid tot een goed einde te brengen, vooral niet omdat we hem aardig moeten vinden en tegelijkertijd over hem moeten peinzen, maar Hoffman neemt het op tegen een van de beste actrices van onze generatie en levert fantastisch werk. Als die twee met elkaar in de clinch gaan, hoor je het vuurwerk afgaan zonder er ooit een te hebben zien afgaan. Maar laten we ook Amy Adams (Enchanted) en Viola Davis (Law ad Order) niet vergeten voor hun uitmuntende werk. De cast van _Doct_ behoort tot de beste van 2008.<br />Toch is het, zoals al eerder gezegd, het schrijven en regisseren dat deze film verpest, vooral wanneer het derde bedrijf ten einde loopt. Er komen vragen op, maar die worden niet beantwoord. Er komen personages in voor, maar die dragen niet echt bij aan de plot. Kinderen gedragen zich anders, maar we komen er nooit echt achter waarom. Er zitten vreemde hoeken in het camerawerk <0xE2><0x80><0x93> en <0xE2><0x80><0x93> er is eigenlijk geen reden voor. John Patrick Shanley, de schrijver van het stuk, had één film op zijn repertoire staan die hij regisseerde: Joe versus the Volcano. Of het nu pure arrogantie of domheid is, we zitten opgescheept met overtrokken scènes van willekeurige gesprekken, volslagen irritante kletspraat waar geen eind aan komt (er was een discussie van twee minuten over koffie en hoeveel suiker de priester wilde) die we te danken hebben aan meneer Shanley.<br />_Bottom Line:_ Het ontbreken van een einde is een stomme trend die net zo irritant is als het camerawerk in actiefilms. Het maakt niet uit of we een geweldige, getalenteerde cast hebben, of een behoorlijke filmografie, of dat er aan een goed verhaal wordt gewerkt, of dat geluid en muziek goed worden gebruikt; want we hebben een spervuur van onbeantwoorde vragen dat een film die meer dan 100 minuten duurt, niet eens afmaakt! De vertaling van toneelstuk naar film is goed en heel accuraat, want we hebben de oorspronkelijke gekken achter het project <0xE2><0x80><0x93> maar hij maakte ook de fouten en de domme hikken uit het toneelstuk naar de film. Deze tien jaar heb ik heel wat kaskrakers en opvallende films gezien die een veel hogere score van me hadden kunnen krijgen als ze gewoon hadden besloten om nog een paar minuten aan de film toe te voegen en hem echt te laten eindigen: Sideways, Cast Away, No Country For Old Men, Burn After Reading zijn een paar voorbeelden.<br />Newsflash: maak een eind aan je stinkende film. Alsjeblieft, of lever in elk geval een flinke hoeveelheid aanwijzingen voor ons om de lege plekken in te vullen (zoals de deprimerende verhalen van Wall-E), in plaats van in de ruimte te staren als de aftiteling plotseling opduikt en je achterblijft met een gevoel van leegte, verwarring en geestelijke pijn. Zorg voor een begin, een midden en een einde, alsjeblieft! Als criticus geef ik er de voorkeur aan dat mijn films compleet zijn, niet incompleet. Twijfel voelt incompleet, en daarom krijgt het een incompetent cijfer.<br />Iemand moet deze stomme trend doorbreken.
The Oscar season has arrived so this means a slew of these deep, engaging, powerhouse ensemble films are all over the movie theaters in hopes of gaining an audience and having the opportunity to earn Best Picture in the big show. Among them is this film that is based off a very popular and well-acclaimed play. The original playwright was actually the writer and director of the film adaptation; which comes as a double-edged sword. On one hand, who better to translate the play than the original writer? On the other hand, who better to not see the mistakes and drawbacks of the play and fix upon them than the original writer himself? Doubt mixes excellent acting and plenty of tension and suspense; with a frustrating ending, unnecessary dialogue, questionable directing, and of course, the inability to provide substantial answers. It is a growing trend among these "high-caliber" films to not answer all questions it provides, and this has to stop.<br /><br />Doubt is like a joke without its punch line, like a book with the final 20 pages missing, like losing reception while watching the fourth quarter of a hotly contested football game, and like not having the 50 cents to continue playing the arcade game and see what happens next. Doubt, just like the previous Best Picture frustrationfest No Country For Old Men, doesn't really end; it doesn't provide us with considerable answers nor does it deliver enough for us to figure out the ending. Yes, that was the intent, but this isn't a test of humanity, it's a cop-out. I do not pay money to see an unfinished work, I pay money to see a beginning, middle, and end, and pray that I don't fall asleep during the three acts. We are forced to become the "writers" of the movie by filling in the blank ourselves as to what happened before and what will happen to the characters we saw screaming at each other.<br /><br />This little drama is about a nun (Meryl Streep) who seems very sure that the well-beloved priest (Philip Seymour Hoffman) is making sexual advances towards a child that goes to the church; the first African-American boy in the Catholic church. The church is secretly torn as to whether or not he really is committing heinous sins behind everyone's backs. The plot thickens as some of the kids begin behaving differently, which attracts the notice of a young teacher (Amy Adams). The story is set right after the assassination of John F. Kennedy, which shook the nation for quite some time and questioned their faith in humanity and in each other.<br /><br />Doubt's strong points come in the acting ensemble and also the ever-engaging suspense that builds slowly and never boils over. Streep seems to be Oscar-worthy in every role she's in, and here she is no different as her sternness and cold-hearted behavior places a blanket of fear in all the students and with some of the staff in the church. Hoffman excels yet again as the priest, by successfully meshing suspicion with a charming personality and a friendly aura. The seemingly hypocritical personality is tough to pull off, especially when we are suppose to like him and also ponder about him at the same time; but Hoffman steps up to the plate against one of the best actresses of our generation and fantastically delivers. When these two argue, you can hear the fireworks fly without ever seeing one launched. But let's not forget Amy Adams (Enchanted) and Viola Davis (Law ad Order) for their superb job either. Doubt's casting ensemble is among the best in 2008.<br /><br />Yet, like previously stated it's the writing and directing that ruins this film, especially when dwindling down the third act. Questions pop up, but they aren't answered. Characters pop up, but provide no real enhancement towards the plot. Kids behave different, but we never truly find out why. There are awkward angles in the camera-workandthere's no actual reason why. John Patrick Shanley, the writer of the play, had one previous film in his directing repertoire: Joe Versus the Volcano. Whether sheer arrogance or stupidity, we are stuck with seeing overdrawn sequences of random conversation, utter annoying chatter that bores to no end (There was a two minute discussion about coffee and how much sugar the priest wanted) thanks to Mr. Shanley.<br /><br />Bottom Line: The lack of an ending is a stupid trend that's just as irritating as the seizureific camera-work in action films. It doesn't matter that we have a great talented acting cast, or decent cinematography, or a good story being worked upon, or good usage of sound and music; because we have a barrage of unanswered questions that sprinkles all over a film that is over 100 minutes yet doesn't even finish! The translation from play to film is good and quite accurate, because we have the original madmen behind the projectbut he took the mistakes and stupid hiccups from the play to the film as well. This decade has seen its share of blockbuster and high-profile films that could have gotten a much higher score from me if they had just decided to add a few more minutes of footage and actually end: Sideways, Cast Away, No Country For Old Men, Burn After Reading are a few examples.<br /><br />Newsflash: end your stinkin' movie. Please or at least provide a good amount of clues for us to easily fill in the blank (like Wall-E's depressing backstories), instead of staring into space as the credits suddenly start rolling and you are left with a feeling of emptiness, confusion, and mental anguish. Have a beginning, middle, and the end please!! As a critic, I prefer my films to be whole, not incomplete. Doubt feels incomplete, which is why it gets an incompetent grade.<br /><br />Someone has to break this stupid trend.