Zoals te verwachten was, zou een film van Mazursky uit de jaren zeventig tegen de cultuur in gaan, sympathie wekken voor de hippies <0xE2><0x80><0x93> en er een heleboel hippies in laten optreden <0xE2><0x80><0x93> en natuurlijk is het een kinderlijk anti-autoritaire film (bijvoorbeeld de scène aan de Mexicaanse grens, waar Sutherland een douanebeambte uitdaagt door weinig respect te tonen en hem er vervolgens van beschuldigt dat hij hem alleen zijn bagage laat openmaken omdat hij (Sutherland) lang haar heeft). Het constante geratel van links had me op de zenuwen kunnen werken als ik er niet van tevoren op voorbereid was geweest; Sutherland peinst hardop tegen zijn familie en vrienden over mogelijke filmideeën voor zijn volgende film, en de meeste van die ideeën gaan over zwarten of indianen (het spreekt vanzelf dat hij in het huidige Hollywood met open armen zou worden ontvangen). Een van zijn filmideeën gaat over een zwarte opstand in Beverly Hills <0xE2><0x80><0x93> een ras-oorlog, zogezegd, midden in L.A. Dit is het soort onzin waar Mazursky aan denkt als hij scenario's voor zijn films schrijft. Gelukkig maken een paar van Sutherlands hippievrienden grapjes over deze premisse van een zwarte revolutie, en de resulterende dialoog is...' Het gaat niet goed; even later maakt de joodse man een grap over Sutherland die een film maakt over'masturbatie en het zwarte probleem', als die laatste over masturbatie begint te praten. Een ander grappig moment is wanneer Sutherlands oudste dochter op het podium met haar blanke schoolvriendinnen een of ander mac-gedoe opvoert, en ze allemaal zeggen: 'Wij, de zwarte mensen van de Republiek Zuid-Afrika...'<br /><br />Er is altijd een zekere mate van genotzucht wanneer Hollywood een film maakt over Hollywood <0xE2><0x80><0x93> vooral wanneer Hollywood een film maakt over Hollywood en de manier waarop Hollywood films maakt. Dat is inderdaad heel erg genotzuchtig. De scène met Fellini (die zichzelf speelt) is echter eerder amusant dan irritant. Mazursky gooit er de gebruikelijke onzin over bloemenkinderen en anti-Vietnam-onzin bij, en plaagt ook het bedrijfsleven met Hollywood, maar hij maakte/maakt net zo goed deel uit van het 'namaak-Hollywood' (lyrics uit dat nummer in het surrealistische oorlogssegment) als ieder ander; ik ben er vrij zeker van dat ook hij neppraatjes maakt op feestjes in Beverly Hills en nepgrijnst terwijl hij mensen de hand schudt die hij ofwel niet kent of niet mag, maar wier geld hij heel graag wil hebben voor zijn volgende (linkse) project. Wat zijn haar betreft: hij heeft het slechtste haar dat ik in lange tijd heb gezien (op film of elders); het is echt.' Als je mijn parodie/biografie van Donald Sutherland (en andere Hollywood-acteurs) wilt lezen, neem dan per e-mail contact met me op.
As was to be expected, A Mazursky film made in the 70s would be counter-culture, sympathetic towards the hippies - and have a lot of hippies in it - and, naturally, it is childishly anti-authoritarian (e.g. the scene on the Mexican border, when Sutherland provokes a custom's officer by showing little respect and then accuses the latter of making him open his luggage only because he (Sutherland) has long hair). The constant left-wing dribble could have gotten on my nerves had I not been prepared for it beforehand; Sutherland muses aloud to his family and friends about potential movie ideas for his next film, and most of these ideas are either about blacks or Indians (needless to say, he would be welcomed with open arms in today's Hollywood). One of his movie ideas is about a black uprising in Beverly Hills - a race-war, so-to-speak, in the middle of L.A.. This is the kind of nonsense that Mazursky thinks about when writing scripts for his movies. Fortunately, some of Sutherland's hippie friends make fun of this black-revolution premise, and the resulting dialogue isn't bad; a little later, the Jewish guy makes a crack about Sutherland making a movie about "masturbation and the black problem", when the latter starts talking about masturbation. Another funny moment is when Sutherland's older daughter performs some PC crap on stage with her white school-mates, and they all say: "We, the black people of the Republic of South Africa...".<br /><br />There is always a certain amount of self-indulgence when Hollywood makes a movie about Hollywood - especially when it's Hollywood making a movie about Hollywood discussing Hollywood doing movies. Now, that's very, very self-indulgent, indeed. The scene with Fellini (playing himself) is more amusing than annoying, though. Mazursky throws in the standard flower-children and anti-Vietnam bullshit into the soup, and also pokes fun at corporate Hollywood, but he was/is just as much a part of the "phony Hollywood" (lyrics from that song in the surreal war segment) as anyone else; I am pretty sure that he, too, makes phony small-talk in Beverly Hills parties and grins fakely while shaking the hands of people whom he either doesn't know or like, but whose money he wants badly for his next (left-wing) project. As for his hair: he has the worst hair I've seen in a very long time (on film or elsewhere); it's sort of like the kind of long hair that a middle-aged accountant would have if he grew it long. The film remains relatively interesting in spite of its aimlessness, but it bogs down somewhat into tedium in the last third. If you'd like to read my parody/biography of Donald Sutherland (and other Hollywood actors), contact me by e-mail.