Dit is de versie waar zelfs de schrijver een hekel aan had, omdat het zo sentimenteel is. Ze gaven het een 'gelukkig einde' en veranderden een heleboel in de dialoog, en het is gewoon een hoop suikerzoet gedoe. De 'toneelmeester' is heel goed, ik geloof dat hij de rol heeft bedacht, maar verder valt iedereen in die acteerstijl van de 40's die eigenlijk alleen maar poseert. De enige grote attractie <0xE2><0x80><0x93> de muziek. Dit is een van de beste opnamen die ooit zijn gemaakt, en het is de moeite waard om het in een platenwinkel te gaan zoeken. Over het geheel genomen vind ik de Spalding Grey/ Eric Stoltz/ Penelope Miller-versie uit 1989 veel beter.
This is the version that even the author hated, because it's so schmaltzy. They gave it a 'happy ending' and changed a lot of the dialogue, and it's just a big pile of saccharine. The 'stage manager' is quite good, I believe he originated the role, but everyone else falls into that acting style of the 40's that is really just posing. The one great feature- the music. This has one of the best scores ever recorded, and it's worth seeking out in a record shop. Overall I think the 1989 Spalding Grey/ Eric Stoltz/ Penelope Miller version is far superior.