De film begint met een mentaal uitgedaagd meisje op felgele gympen dat op een straathoek in Madrid naar de hemel kijkt en gefascineerd wordt door een voorbijvliegend vliegtuig. De film onderzoekt het leven van vijf vrouwen <0xE2><0x80><0x93> Adela, Leire, Maricarmen, Anita en Isabel <0xE2><0x80><0x93> die een totaal ander leven en een heel andere schoenkeuze hebben. Hun schoenen zijn het eerste oppervlakkige, maar toch met een vluchtige betekenis, een aanwijzing voor hun kwetsbare identiteit. Op een theatrale, versierde manier probeert een chiropodist esoterisch de diepste geheimen van de ziel van een vrouw aan haar voetzool te onthullen. De premisse is riskant en een beetje gekunsteld, maar de toon en diepte van de film zijn gewaagd en goed. Wat misschien luchthartig en oppervlakkig was, schakelt snel over op de voortreffelijke, slecht functionerende scène van een echtpaar die de kijker minutenlang in de ban houdt, waarin de liefde of het gebrek daaraan, de pijn, de verwarring, de hoop, de behoeften en de ontsnappingsmechanismen zich ontwikkelen in verschillende kamers van het huis en omlaag naar de straat en uiteindelijk naar beneden... Wat een scène (!), maar er zullen andere zijn die even effectief zijn om de sterke karakterisering en regie van dit deel van het leven te volgen en te versterken.<br />Een vrouw die verdergaat, heeft de man verloren van wie ze hield en heeft zijn kinderen en zijn taxi geërfd, terwijl een ander haar man emotioneel, seksueel, intellectueel, maar niet fysiek, volledig heeft verloren. Een geest, een ophanden zijnde scheiding onder verwijten, spijt & wroeging. Een nieuwe liefde? Kun je van een luchtspiegeling houden? Kun je van de persoon in de spiegel houden? Kun je van iemand houden van wie je niet kunt houden? Of denken dat je niet van iemand kunt houden? Kun je van iemand houden en leven, ook al zal het altijd een beetje hopeloos zijn? Maar zijn het niet juist deze hoop en dromen die ons hier met beide benen op de grond houden en in een spectrum van betrekkelijk geluk houden? Er komen een heleboel diepe thema's naar boven en de laatste handeling brengt mensen en ideeën samen om samen te smelten in een existentiële crisis zonder duidelijke oplossing, definitieve beslissing of effectieve genezing. Misschien een ongrijpbare gedachte, een vluchtig gevoel, maar een blijvende waardering van het leven en van de kunstzinnigheid en het intellect van de film. Leven. Weer leven. Draai de band terug. Onthul het echte, het belangrijke; de grote stenen (piedras) van het leven. De rest zijn slechts details.
The movie begins a with mentally-challenged girl with bright yellow sneakers looking skyward on a Madrid street corner and being spellbound by a passing plane. The movie examines the life of five womenAdela, Leire, Maricarmen, Anita & Isabelwho have completely different lives and choices of shoes. Their shoes is the first superficial, yet affixed with some glancing meaning, clue we get at their fragile identities. In a theatrically embroidered and embellished way, a podiatrist tries to esoterically reveal the deepest secrets of a woman's souls by the sole of her feet. The premise is risky and slightly contrived, but the tone and depth of the movie takes a daring plunge for the good.<br /><br />What may have been light-hearted and superficial, quickly switches gear with the a superb dysfunctional couple scene that leaves the viewer riveted for minutes, seeing the love or lack thereof, the pain, the confusion, the hope, the needs and escape mechanisms develop through minutes different rooms of the house and down to the street and eventually below... What a scene (!) , but there will be others as effective to follow and strengthen the strong characterization and directing displayed in this slice of life affair.<br /><br />Moving along, a woman has lost the husband she loved and inherited his kids and his taxi, while another has completely lost her husband emotionally, sexually, intellectually, but not physically. A ghost, a pending divorce reproach, regret & remorse. A new love? Can you love a mirage? Can you love the person in the mirror? Can you love someone you can't love? Or think you can't love? Can you love and live life even though it will always be somewhat hopeless? Yet isn't it exactly these hopes and dreams that keep us here grounded and in a spectrum of relative happiness? A lot of deep themes emerge and the final act brings people and ideas together to coalesce in an existential crisis with no clear cut solution, definitive decision or effective healing. Maybe a elusive thought, a fleeting feeling, but a lasting appreciation of life and of the artistry and intellect of the film. Live. Live again. Rewind the reel. Unveil the real, the important; the big stones (piedras) of life. The rest is just details.