Dit is een ongebruikelijke Laurel & Hardy-comedy met een gespleten persoonlijkheid: soms lijkt het alsof twee films in verschillende stijlen in één korte film worden samengevat. Gelukkig is elk deel op zijn eigen manier grappig, en het schijnbaar moeiteloze clowneske van de jongens werkt aanstekelijk en vermengt de verschillende delen van de film tot een onderhoudend geheel. Hoewel ik nog nooit een fan 'DIRTY WORK' heb horen noemen als zijn of haar favoriete Laurel & Hardy-comedy, is het er toch een die iedereen leuk lijkt te vinden.<br />Ons verhaal speelt zich af in het huis van professor Noodle, die een belangrijk element van de verhaallijn vertegenwoordigt: een waanzinnig over-de-top parodie op de scenario's van de Gekke Onderzoeker. Dit is een zeldzaam waagstuk in de richting van de sciencefiction voor L&H; Abbott & Costello en The Three Stooges worstelen veel vaker met krankzinnige artsen dan Stan & Ollie. Hoe dan ook, de professor is geobsedeerd door het creëren van een verjongend serum dat mensen jonger kan maken, terwijl zijn sarcastische butler, Jessup, de scepsis van de kijker uitdrukt met rollende ogen en zo nu en dan een droge opmerking. Ondertussen zijn Stan & Ollie schoorsteenvegers die bij het huis van de professor verschijnen op de dag dat hij zijn oplossing perfectioneert. 'Hun' deel van de film bestaat uit karakteristieke (maar eersteklas) slapstick met de schoorsteen, het dak, spaden en een aantal onfortuinlijke ongelukken. Het is geen echte film, maar voor de fans van het team is het een feest. Het hoogtepunt is wanneer Ollie door de schoorsteen valt, in de open haard belandt en dan met bakstenen wordt bekogeld die met gekmakende ritmische precisie een voor een op zijn hoofd neerkomen. Ik vind de opname van Ollie die van het dak in een broeikas valt ook mooi; het proces is zo rommelig dat ik vermoed dat het een soort inside joke was, zoals de films van W.C. Fields over de ergste achterste projectieschermen ter wereld zouden gaan.<br />'Het slapstick-gedoe is geweldig leuk, maar het is niet echt.' Het maffe wetenschappelijke motief maakt deze film ongewoon, en twee bijrollen verdienen een pluim: de productieve acteur Lucien Littlefield is geweldig als de professor, die zijn overrijpe zinnen met veel genoegen en kakelend van leedvermaak uitspreekt, terwijl Sam Adams een steekje laat vallen in de minder opzichtige rol van Jessup de butler. Hoe geweldig Stan Laurel en Oliver Hardy in hun hoogtijdagen ook waren, het is altijd de moeite waard om op te merken dat hun bijrollen in de Hal Roach Studio hun films een enorme oppepper gaven. Dat was meestal ook het geval met de achtergrondmuziek van Le Roy Shield, maar DIRTY WORK markeert een zeldzame gebeurtenis uit deze periode: een Roach-komedie heeft na de openingsscène helemaal geen muzikale begeleiding meer. De stemmingsmuziek had de sfeer misschien wat versterkt, maar dat gaf niet; dit is in elk geval een zeer aangename komedie, en een uitstekend voorbeeld van wat Laurel & Hardy in hun tijd zo populair maakte.
This is an unusual Laurel & Hardy comedy with something of a split personality: at times it feels like two movies made in different styles spliced into a single short. Happily, each portion is funny in its own right, and the boys' seemingly effortless clowning carries the day and synthesizes the film's disparate elements into an entertaining whole. While I've never heard a fan cite DIRTY WORK as his or her favorite Laurel & Hardy comedy, it's nonetheless one that everybody seems to like.<br /><br />Our story is set in the home of Professor Noodle, who represents one key element of the story-line: a wildly over-the-top parody of Mad Scientist scenarios. This marks a rare venture into sci-fi territory for L&H; Abbott & Costello and The Three Stooges tangled with mad doctors far more often than Stan & Ollie. In any event, the professor is obsessed with creating a rejuvenating serum that can make people younger, while his sarcastic butler, Jessup, expresses the viewer's skepticism with rolled eyes and the occasional dry quip. Meanwhile, Stan & Ollie are chimney sweeps who show up at the Professor's home the very day he perfects his solution. "Their" portion of the film consists of characteristic (but first-rate) slapstick involving the chimney, the roof, shovels, and a number of unfortunate mishaps. If you don't enjoy watching these guys screw up a task then you probably won't like DIRTY WORK, but for fans of the team this movie is a feast. The highlight comes when Ollie plummets through the chimney, lands in the fireplace, and is then pummeled with bricks that fall onto his head with maddening rhythmic precision, one by one. I also like the shot of Ollie tumbling off the roof into a greenhouse; the process work is so slapdash I suspect it was something of an inside joke, the way W.C. Fields' movies would feature the world's worst rear-projection screens.<br /><br />The slapstick stuff is great fun, but it's the mad scientist motif that makes this film offbeat, and two supporting players deserve a tip of the bowler hat: prolific character actor Lucien Littlefield is terrific as the professor, delivering his overripe lines with relish and cackling with hammy glee, while Sam Adams is a stitch in the less showy role of Jessup the butler. As great as Stan Laurel and Oliver Hardy were in their prime, it's always worth noting that their supporting casts at the Hal Roach Studio gave their films an enormous boost. So too, usually, did the background music of Le Roy Shield, but DIRTY WORK marks a rare occasion from this period that a Roach comedy has no musical accompaniment at all after the opening credits. Mood music might have enhanced the proceedings, but no matter; this is a highly enjoyable comedy anyhow, and a prime example of what made Laurel & Hardy so popular in their day.