May (Anne Reid) en Toots (Peter Vaughan) brengen een ogenschijnlijk onregelmatig bezoek aan hun zoon Bobby (Steven Mackintosh) en zijn gezin in Londen. Nog voor het bezoek begint, krijgt Toots een fatale hartaanval, waardoor May stuurloos en onzeker achterblijft en haar leven en toekomst in twijfel trekt. Als ze merkt dat ze zich aangetrokken voelt tot Darren (de vriend van haar dochter), leidt dat tot onvermijdelijke gevolgen.<br />De Moeder biedt een prachtige film, maar ondanks het realisme en de loftrompet over zich, biedt de film een verzameling van voornamelijk onplezierige, zelfs afstotelijke personages, en vraagt de kijker zich ermee te bemoeien. Reid speelt de rol van May, en het zijn haar vaardigheid en toewijding als voortreffelijk ingehouden acteur die de film redden uit een deprimerend moeras, maar Michell en Kureishi hebben het goedgevonden dat Craig, Mackintosh en Cathryn Bradshaw zulke weerzinwekkende personages creëren, dat het steeds moeilijker wordt om je iets aan te trekken van wat er met May gebeurt. Zoals beschreven zijn de personages die door Mackintosh en Bradshaw worden gespeeld in feite zo zelfzuchtig en kil, dat je je begint af te vragen wat Kureishi precies probeerde te zeggen. Zoals de bedoeling was, zijn ze niet bereid of niet in staat om Bobby en Paula in hun afgrijselijke egoïsme boven de tweedimensionaal te verheffen.<br />Het bekijken waard voor Reids vertolking, maar weinig meer. Een schande...
May (Anne Reid) and Toots (Peter Vaughan) are paying an apparently infrequent visit to their son Bobby (Steven Mackintosh) and his family in London. Even as the visit begins, Toots suffers a fatal heart attack, leaving May adrift, unsure, and questioning her life and future. Finding herself attracted to her daughter's boyfriend Darren (Daniel Craig), her actions lead to inevitable consequences.<br /><br />Beautifully filmed, but for all its heralded realism and acclaim, The Mother offers a collection of mostly unpleasant, even repellent characters, and asks the viewer to engage with them. Reid shines as May, and it is her skill and commitment as a wonderfully understated actor that salvages the film from a completely depressing mire, but Michell and Kureishi have allowed Craig, Mackintosh and Cathryn Bradshaw to create such utterly obnoxious characters, that it becomes increasingly difficult to care what happens to May. As written, the characters played by Mackintosh and Bradshaw are in fact so utterly selfish and cold-hearted that one begins to wonder what exactly was Kureishi trying to say. As directed, they are either unwilling or unable to lift Bobby and Paula above the two dimensional in their ghastly selfishness. <br /><br />Worth seeing for Reid's performance, but little else. A crying shame...