Dit was een favoriet uit mijn jeugd <0xE2><0x80><0x93> ik kan me herinneren dat ik het op televisie heb gezien en er elke keer weer opgewonden van raakte. Nu ik volwassen ben en zelf een kind heb, wilde ik hem kennis laten maken met een klassieke film. We hebben hem afgelopen vrijdag gezien en hij vond hem mooi. Tijdens Abu's gevecht met de reuzenspin kroop de hand van mijn zoon naar me toe en pakte de mijne <0xE2><0x80><0x93> hij was echt bang. 'Gaat hij de spin verslaan, papa?' Kijk maar, je zult het zien. Hij heeft geen noemenswaardig historisch referentiekader (acht jaar oud), dus Bagdad onder de kleinzoon van Haroun al-Raschid zou net zo goed Oz onder Ozma kunnen zijn. <br /><0x3E> Ik denk dat hij vooral genoot van de heldendaden en waaghalzerij van de jongen-dief, en niet van de volwassen koning. Als je het verhaal van de film een beetje ontrafelt, is de koning de sidekick van de dief, helemaal niet de held <0xE2><0x80><0x93> wat heel bevredigend moet zijn voor fantasierijke, avontuurlijke jonge jongens.<br /><0x3E> Het is beslist een periodiek werk <0xE2><0x80><0x93> ik vermoed dat mijn zoon het, tegen de tijd dat hij elf of twaalf is, 'basaal' zal vinden, of welk woord de volgende generatie tegen die tijd ook zal gebruiken. De liefdesgeschiedenis is nauwelijks eendimensionaal <0xE2><0x80><0x93> zoals een cynische vriend opmerkte: 'Waarom houdt Ahmad van de prinses? Omdat het verhaal het van hem verlangt.' De bereidheid van Abu om zichzelf (herhaaldelijk) in gevaar te brengen voor de onnozele, door liefde verblinde, afgezette koning is even onwaarschijnlijk. Maar om over zulke dingen te kibbelen terwijl je vliegende mechanische paarden, vijftien meter lange geesten en de Tempel van het Alziende Oog aanneemt, zou uiterst stompzinnig zijn. De voldoening om de profetie op het hoogtepunt van de film vervuld te zien worden is enorm, net als de laatste opname van Abu, die triomfantelijk wegvliegt op zijn (gestolen) magische tapijt, op zoek naar 'eindelijk wat plezier en avontuur'.
This was a favorite of my childhood - I can remember seeing it on television and thrilling to it each time. Now that I'm grown up and have a kid of my own, I wanted to introduce him to this classic movie. We watched it last Friday, and he liked it. During Abu's fight with the giant spider, my son's hand crept over and took hold of mine - he was genuinely scared. "Is he gonna beat the spider, Poppa?" Just watch, you'll see. He has no historical frame of reference to speak of (eight years old), so Bagdad under the grandson of Haroun al-Raschid might as well be Oz under Ozma.<br /><br />I think he especially liked how much of the heroics and derring-do were perpetrated by the boy-thief, and not the grown-up king. In fact, if you deconstruct the film's narrative a bit, the king is the thief's sidekick, not the hero at all - which must be very satisfying to imaginative, adventurous young boys. <br /><br />It's definitely a period piece - I suspect that by the time he's eleven or twelve, my son will find it 'corny' or whatever word the next generation will be using by then. The love story is barely one-dimensional - as a cynical friend commented, "Why does Ahmad love the Princess? Because the narrative demands it." The willingness of Abu to put himself in jeopardy (repeatedly) for the clueless, love-struck deposed king is equally improbable. But to quibble about such things while accepting flying mechanical horses, fifty-foot genies and the Temple of the All-Seeing Eye would be fatuous in the extreme. The satisfaction of seeing the prophecy fulfilled at the movie's climax is tremendous, as is the final shot of Abu triumphantly flying away on his (stolen) magic carpet, seeking "some fun, and adventure at last!"