Laat ik om te beginnen zeggen dat ik niet uit het zuiden kom, maar wel Amerikaan ben. Ik hou niet van countrymuziek, maar ik kan er wel tegen. Ik zou nooit een cowboyhoed dragen, maar ik draag wel hoeden. Ik woon niet in een stacaravan, maar ik eet wel tonijnsalade en ik heb een huis. Wat heeft dat met deze opmerking te maken? Een heleboel, als je een van die mensen bent die zeggen dat alleen mensen van het platteland van deze film houden. Deze film is losjes gebaseerd op de premisse 'ze hebben van elkaar gehouden en zijn elkaar kwijtgeraakt'. James Bridges regisseert een Amerikaanse liefdesgeschiedenis, zo echt als het maar kan. In een tijdperk van Jerry Springer en 'laten we het er maar eens over hebben' klinkt deze film echter dan ooit. Met een beetje hulp van zijn oom en tante begint Bud een eigen leven te leiden, en dus verhuist hij met hen naar de grote stad. Hij voelt zich aangetrokken tot de plaatselijke zuiplappenwereld, de enige ontsnapping die een man met een blauwe boord zich kan veroorloven. Hij leert Sissy snel kennen, die net zo'n achtergrond heeft, en samen beleven ze een wervelende romance vol pijnlijke ups en downs.<br />(*** Dit verhaal neemt zo veel wendingen dat je gewoon een paar minuten moet blijven zitten voordat je eraan verslingerd raakt. Het huwelijk is hier een focus die vaak over het hoofd wordt gezien. In het begin van de film trouwen ze en zien we de overgang van alleenstaand naar getrouwd. De film benadrukt een paar van de moderne worstelingen die een vrouw heeft wanneer ze met een ouderwetse man trouwt. Ook komt het mannelijke ego met vrouwen en concurrentie aan het licht.)<br />Bud wordt uitgedaagd en is opgewonden wanneer Micky een elektronische stier inschakelt. Sissy krijgt ook het idee dat ze er plezier aan kan beleven, maar wordt er snel aan herinnerd dat ze getrouwd is en dat ze 'daarnaar moet gaan handelen'. De emotie tussen de twee personages is rauw en expressief en het verhaal gaat van daaruit verder, vooral wanneer ze (NIET ALLEEN GEEFT DIT EEN BEETJE VAN DE ROMEINEN) uit elkaar gaan en Sissy valt voor een ex-gevangene met een voorliefde voor mishandeling en wreedheid. Ze beseft al snel dat het gras aan de andere kant niet altijd groener is.<br />Het is een schok voor me dat iemand Bud met Vinnie Barbirino kan vergelijken. John Travolta gaf een uitzonderlijke vertolking die de moeite waard was. Hij was geloofwaardig en echt. De scène waarin hij zijn baard afscheert en je hem voor het eerst aan de bar ziet, bezorgt me nog steeds kippenvel. Begrijp me goed, ik ben geen grote Travolta-fan, maar kom op, ik begrijp waarom Sissy zich zo vroeg in de film zo opwond. Deb Winger was zo echt dat je met haar meevoelde toen ze een emotionele noot aanbracht bij Bud, nadat ze tijdens hun breuk stiekem zijn huis was binnengeslopen. De bijrollen waren ongelooflijk. Wes, gespeeld door Scott Glenn, gaf een eersteklas voorstelling die je hem deed haten en vervloeken terwijl hij Sissy mishandelde. Madolyn Smith-Osborne, als Buds Mistress/vriendin, was zo authentiek dat in de hele Verenigde Staten meisjes met grote borsten baden dat ze met grote borsten wakker zouden worden om de kleren te dragen die ze in de film droeg. Mijn grootste compliment gaat naar Barry Corbin en Brooke Anderson als Buds oom en tante. Ze leken wel iemands oom en tante ergens in Texas, en hoe klein hun rol ook was, ze maakten de film zoveel groter en levensechter. Twee gedenkwaardige scènes waren de Dolly Parton-wedstrijd en de onvergetelijke scène waarin Bud en zijn tante buiten staan nadat een van de personages is gestorven. De dialoog tussen hen is ontroerend.<br />Als je dit kunt zien voor wat het is, een waarachtig Amerikaans liefdesverhaal. Dan raad ik je aan om het te zien voor wat het is... een film voordat de tijd kwam die ons voyeurisme bracht in een wereld die anders is dan de onze, maar die echt genoeg is voor ons genot en ons vermaak. Als deze wereld op de jouwe lijkt, zul je er veel meer van genieten. Ten slotte zal de muziek, hoe gedateerd ook, je zeker terugsturen in de tijd als je meer dan 30 jaar oud bent.
First let me say I am not from the south but I am an American. I don't love Country music but I can stomach it. I would never wear a cowboy hat but I wear hats. I don't live in a trailer but I do eat tuna salad and own a home. What does that have to do with this comment? A lot if you are one of those people who say only "country" people love this movie. This movie is loosely based on the "They loved and lost" premise. James Bridges directs an American love story as real as it gets. In an era of Jerry Springer and "Lets put it out there" mentality, this film rings truer than ever. <br /><br />Bud is "coming of age" and embarks on a life of his own with a little help from his aunt and uncle so he moves to the big city with them. Bud finds himself drawn into the local honky tonk world for the only escape a blue collar man can afford. He quickly meets Sissy who is from a similar background and the two have a whirlwind romance filled with painful ups and downs. <br /><br />(*This plot takes so many turns that one has to just sit for a few minutes before they get hooked. Marriage is a focus here that is often missed. Early in the film they marry and we view the transition from being single to married. The film highlights some of the modern struggles a woman has when she marries an old fashioned man. It also brings into view the male ego with women and competition.)<br /><br />Bud is challenged and is excited when Micky's puts in an electronic bull. Sissy gets ideas of having fun on it too but is quickly reminded that she is married and need to start "acting like it." The emotion between the two characters is raw and expressive and the plot continues from there especially when they (NOTE THIS IS GIVING SOME OF THE STORYLINE AWAY) split and Sissy falls for an ex con with a penchant for abuse and cruelty. She soon realizes that the grass is not always greener on the other side.<br /><br />How anyone can compare Bud to Vinnie Barbirino is shocking to me. John Travolta gave an exceptional performance that was worthy recognition. He was believable and real. The scene where he shaves his beard and you first see him at the bar..still gives me goosebumps. Mind you I am not a huge Travolta fan, but come on, I see why Sissy was kicking of her boots so early in the film. Deb Winger was so real that you found yourself sympathizing with her as she pens a note of emotions to Bud, after sneaking in to clean his house during their break up. <br /><br />The supporting cast was incredible. Wes played by Scott Glenn gave a first rate performance that made you hate him and curse him as he abused Sissy. Madolyn Smith-Osborne, as Buds Mistress/girlfriend was so authentic that large chested girls across the U.S. prayed to wake up flat chested to wear the clothes she donned in the film. My biggest kudos's go to Barry Corbin and Brooke Anderson as Bud's aunt and uncle. They seemed like someone's aunt and uncle somewhere in Texas and however small their role, they made the film so much bigger and lifelike. Two memorable scenes were the Dolly Parton contest and the unforgettable scene where Bud and his aunt stand outside after one of the characters death. The dialog between them is touching.<br /><br />If you can watch this for what it is, a true American love story. Then I recommend that you take it for what it is...a film before it's time that gave us voyeurism into a world unlike our own but real enough for our enjoyment and entertainment. If this world sounds similar to yours then you will enjoy it so much more. Lastly, the music however dated, is sure to send you back in time if you are over 30 years of age.