Dit is een uiterst compacte, sombere en gecompliceerde film die zich heel langzaam ontvouwt, waarbij martelende details worden onthuld, zoals de aandacht die in een roman wordt besteed, en naar deze film kijken is alsof je naar een roman kijkt die zich ontvouwt. Hoewel de verteller me niet aanstond, omdat ik het gevoel had dat hij niet in evenwicht was met de rest van de voorstellingen, bevat deze film een aantal van de beste ensemble-acteurs die ik ooit heb gezien, en de hoofdrol, Summer Phoenix, is fantastisch. Haar onschuld en naïviteit zouden sommigen onwaarschijnlijk kunnen vinden, een soort kruising tussen Assepoester en Alice in Wonderland. Die kritiek kan ik wel geloven, maar ze is nog steeds fantastisch, deels omdat ik nog nooit zoiets heb gezien. <br /><0x3E> Deze film is ongelooflijk mooi, geregisseerd door Eric Gautier, en wat deze film zo uniek maakt, is dat hij nooit laat zien wat je zou verwachten. Hij is altijd verrassend, en ondanks zijn lengte onthulde de film nooit meer dan nodig was. Na 163 minuten is hij buitengewoon beknopt, tot op het bot, zou ik zeggen, en dat is een van de wonderen van deze film. Hij is gevuld met korte momenten die eenvoudigweg verbijsterend zijn, sommige van de beste die je waarschijnlijk het hele jaar zult zien, en al die momenten vormen uiteindelijk een buitengewone filmervaring. De familiemomenten zijn uniek, Ian Holm is briljant, en wat deze film te zeggen heeft over het theater is...' Sinds 'Opening Night' van Cassavetes of 'Limelight' van Chaplin zijn er geen films meer gemaakt. Maar geloof het of niet, deze film is veel'minder' conventioneel. Ik heb nooit geweten waar deze film heen ging, en nu ik hem gezien heb, heeft hij nog steeds meerdere mogelijkheden. Dit is een krachtige, ongelooflijk provocerende film.
This is an extremely dense, somber, and complicated film that unravels quite slowly, revealing excruciating detail, like the attention paid in a novel, and watching this film "IS" like watching a novel unfold. While I didn't care for the narrator, as I felt he was out of balance with the rest of the performances, this film features some of the best ensemble acting I have ever seen, and the lead, Summer Phoenix, is fabulous. Her innocence and naivete some might find implausible, sort of a cross between Cinderella and Alice in Wonderland. I can buy that critique, but she's still fabulous, partially because she's unlike anything I've ever seen before.<br /><br />This film is unbelievably beautiful, filmed by Eric Gautier, and part of what is so unique about this film is how it doesn't ever show what you'd expect. It's always surprising, and despite it's length, the film never reveals more than it needs to. At 163 minutes, it's extremely concise, to a fault, I'd say, which is one of the wonders of this film. It's filled with brief moments which are simply stunning, some of the best you're likely to see all year, and all these moments add up in the end to an extraordinary film experience. The family moments are unique, Ian Holm is brilliant, and what this film has to say about the theater hasn't been seen in films since Cassavetes' "Opening Night," or perhaps Chaplin's "Limelight." But, believe it or not, this film is much "less" conventional. I never knew where this film was going, and now, having seen it, it still has multiple possibilities. This is a powerful, incredibly provocative film.