Lynn Hollister, een advocaat uit een klein stadje, reist naar de nabijgelegen grote stad voor zaken die te maken hebben met de dood van zijn vriend Johnny. (Ja, Lynn is een man, ondanks de vrouwelijk klinkende voornaam. Probeerden de schrijvers van het script een hatelijke toespeling te maken op het feit dat John Waynes geboortenaam 'Marion' was?) Hollister denkt eerst dat Johnny's dood een ongeluk was, maar beseft al snel dat Johnny vermoord is. Nader onderzoek brengt een web van corruptie, criminaliteit en verkiezingstrucs aan het licht dat in verband staat met Boss Cameron, de leidende figuur in de politieke machinerie van de stad.<br />Dat klinkt als de plot van een ruige misdaadthriller, mogelijk gemaakt in de stijl van de film noir die in 1941 populair begon te worden. Dat is het niet. Ondanks het thema heeft de film meer weg van een romantische komedie dan van een misdaadfilm. Hollister wordt verliefd op Camerons aantrekkelijke dochter Sabra, en de film concentreert zich dan net zozeer op hun romance als op de spanningselementen.<br />Deze film had net zo goed kunnen werken als hij was gemaakt als een serieus drama. Een van de recensenten zegt dat John Wayne als advocaat helemaal niet geloofwaardig is, maar dat hij niet in elke film een cowboy kan spelen, en dat een keiharde advocaat die het opneemt tegen de georganiseerde misdaad waarschijnlijk wel binnen zijn bereik zou zijn geweest. Waar ik het met die recensent eens ben, is als hij zegt dat Wayne geen Cary Grant-imitator was. Romantische komedie was gewoon...' Een van de zwakheden van het studiosysteem is dat acteurs elke rol moeten spelen die hun bazen van hen verlangen, of het nu in hun eigen straat is of niet, en aangezien Wayne een van de weinige grote sterren was die voor Republic Pictures werkten, wilden ze ongetwijfeld zo veel mogelijk publiciteit van hem hebben.<br />Maar zelfs Cary Grant had met 'Een man die wordt bedrogen' geen komedie kunnen maken. Dat is geen afspiegeling van zijn komische talenten; het is een afspiegeling van het totale gebrek aan amusant materiaal in deze film. Ik betwijfel of iemand, hoe goed ontwikkeld zijn gevoel voor humor ook is, er iets grappigs in zou kunnen zien. De luchtige toon van de film maakt hem niet tot een geslaagde komedie; hij voorkomt alleen dat hij als iets anders serieus wordt genomen. Dit is een van die films die noch vis noch vlees noch gevogelte noch een goed dwaalspoor zijn.
Lynn Hollister, a small-town lawyer, travels to the nearby big city on business connected with the death of his friend Johnny. (Yes, Lynn is a man despite the feminine-sounding Christian name. Were the scriptwriters trying to make a snide reference to the fact that John Wayne's birth name was "Marion"?) Hollister at first believes Johnny's death to have been an accident, but soon realises that Johnny was murdered. Further investigations reveal a web of corruption, criminality and election rigging connected to Boss Cameron, the leading light in city 's political machine.<br /><br />That sounds like the plot of a gritty crime thriller, possibly made in the film noir style which was starting to become popular in 1941. It isn't. "A Man Betrayed", despite its theme, is more like a light romantic comedy than a crime drama. Hollister falls in love with Cameron's attractive daughter Sabra, and the film then concentrates as much on their resulting romance as on the suspense elements.<br /><br />This film might just have worked if it had been made as a straightforward serious drama. One reviewer states that John Wayne is not at all believable as a lawyer, but he couldn't play a cowboy in every movie, and a tough crusading lawyer taking on the forces of organised crime would probably have been well within his compass. Where I do agree with that reviewer is when he says that Wayne was no Cary Grant impersonator. Romantic comedy just wasn't up his street. One of the weaknesses of the studio system is that actors could be required to play any part their bosses demanded of them, regardless of whether it was up their street or not, and as Wayne was one of the few major stars working for Republic Pictures they doubtless wanted to get as much mileage out of him as they could.<br /><br />That said, not even Cary Grant himself could have made "A Man Betrayed" work as a comedy. That's not a reflection on his comic talents; it's a reflection on the total lack of amusing material in this film. I doubt if anyone, no matter how well developed their sense of humour might be, could find anything to laugh at in it. The film's light-hearted tone doesn't make it a successful comedy; it just prevents it from being taken seriously as anything else. This is one of those films that are neither fish nor flesh nor fowl nor good red herring. 3/10