Misschien is de laatste film die je zou verwachten van Vittorio de Sica en Cesare Zavattini (die de roman heeft geschreven waarop deze film is gebaseerd). Het is een neorealistische fantasie, eigenlijk een soort oxymoron. Een oude vrouw vindt een baby in haar koolveldje en voedt hem op als haar eigen zoon. Na een paar jaar is de baby een jongetje (Toto wordt hij genoemd) en de adoptiemoeder is stervende. Hij gaat naar een weeshuis en als hij eindelijk 18 wordt, vertrekt hij. Hij merkt meteen dat hij geen thuis heeft. Maar Toto is optimistisch en laat zich door niets de grond in boren. Een man steelt zijn valies en in plaats van boos te worden, wordt Toto zijn vriend en gaat met hem mee naar een kleine krottenwijk. Toto neemt enig initiatief en organiseert de vele daklozen die in de buurt wonen en ze bouwen een betere krottenwijk. Algauw probeert de landeigenaar dit stuk grond te verkopen en de burgers van de krottenwijk moeten zichzelf beschermen. Na vele pogingen zet de eigenaar een politiemacht op om de daklozen kwijt te raken. Op dat moment wordt de film een echte fantasie (voorheen was het een komischer melodrama in de stijl van Charlie Chaplin). Dit is zo bizar en schokkend dat het waarschijnlijk het beste is als anderen het met eigen ogen zien. Er zijn zeker bezwaren tegen de plot van Miracle in Milaan. Fellini en Visconti kregen veel kritiek toen ze afweken van het neorealisme. Ik geloof dat ik heb gelezen dat er al veel kritiek op was toen het werd uitgebracht. Maar op dit moment is het zo leuk <0xE2><0x80><0x93> ik vond het heel mooi. Het zou mijn favoriete film van Vittorio de Sica kunnen zijn, hoewel Umberto D en De fietsdief heel, heel dicht in de buurt komen.
Perhaps the last film you would expect to come from Vittorio de Sica and Cesare Zavattini (who wrote the novel on which this film is based). It's a neorealist fantasy, kind of an oxymoron, really. An old woman finds a baby in her cabbage patch and raises him as her own son. After a few years, the baby is a young boy (named Toto) and the adoptive mother is dying. He goes to an orphanage and, when he finally turns 18, he leaves. Immediately, he finds that he has no home. Toto is optimistic, though, and won't let anything get him down. A man steals his valise, and instead of getting angry over it, Toto becomes his friend and goes and stays with him in a small shantytown. Toto takes some initiative and organizes the many homeless living in the area and they build a better shantytown. Soon, the landowner is trying to sell this plot of land, and the citizens of the shantytown have to protect themselves. After many attempts, the owner mounts a force of police to get rid of the homeless. At this point, the film becomes full-fledged fantasy (before this it was more comedic/fantastic melodrama in the style of Charlie Chaplin). This stuff is so weird and shocking that it's probably best for others to see it for themselves. It's quite amazing, and very funny. There are objections you could raise about the plot of Miracle in Milan, most certainly. Fellini and Visconti were greatly criticized when they started to stray from Neorealism. I think I read this was widely criticized at the time of its release. At this point, though, it's so enjoyable - I loved it very much. It might be my favorite of Vittorio de Sica's films, although Umberto D and The Bicycle Thieves come very, very close. 10/10.