De moord op Ruth Snyder <0xE2><0x80><0x93> Judd Gray in 1927 inspireerde Ogden Nash tot het schrijven van een Broadway-stuk dat Machinal heette. Nog beroemder was het feit dat het James M. Cain inspireerde tot het schrijven van twee korte romans die iedereen die het punt heeft bereikt waarop hij deze recensie leest, bekend zullen voorkomen <0xE2><0x80><0x93> Double Indemnity en The Postman Always Rings Twice. Beide werden klassiekers in de film noir van de jaren veertig, en Double Indemnity is aantoonbaar de meest perfecte noir die ooit is gemaakt. Een aantal van de levensechte elementen van het Snyder-Gray-verhaal werd door Cain vastgelegd <0xE2><0x80><0x93> de ouderdom en onverschilligheid van Albert Gray, Ruths sterke seksuele drang, de hartstochtelijke verhouding en medeplichtigheid van Ruth en Judd aan de moord en die beroemde clausule in de verzekeringspolis van de dubbele verzekering. Tot de ontbrekende elementen behoorde ook het feit dat het decor in werkelijkheid een zeer stedelijk Manhattan was <0xE2><0x80><0x93> Albert Snyder was een gerespecteerde krantenredacteur. De talloze incompetente en mislukte pogingen werden eveneens genegeerd om tot de kern van de zaak te komen.<br />Cains Dubbele Onkostenvergoeding werd perfect gespeeld door Billy Wilder <0xE2><0x80><0x93> laten we de belachelijke pruik van Stanwyck maar negeren als een van die interessante toevalligheden in de geschiedenis van de film! Maar _The Postman Always Rings Twice_ werd driemaal opgenomen en _Ossessione_, een Italiaanse versie en Luchino Visconti's eerste film, was de eerste van drie versies. Ik kan je de Lana Turner-John Garfield-versie van 1946 in zijn geheel en vijf minuten van de Jack Nicholson-Jessica Lange-versie uit 1981 aanbevelen voor de geweldige seksscène op de eettafel.<br />Ossessione is niet zo noir als The Postman Always Rings Twice. Het heeft een sterk neorealistisch uiterlijk, waardoor het een geweldige film is, maar veel van de essentiële noir-elementen ontbreken. Het heeft geen rustige belichting en geen onconventionele camerahoeken. De dialoog is niet hard en in plaats daarvan concentreert de film zich meer op de karakterisering. Dit is de langste versie van het verhaal en gaat diep in op de karakterisering. Het is ook een stuk seksueeler dan de Lana Turner-versie. We hebben een duidelijk overspelige relatie en Giovanna is duidelijk een nymfomane. Er wordt een nieuw personage in het verhaal geïntroduceerd, _La Spagnola_, met duidelijk homoseksuele bijbetekenissen. Er is ook een kleine, maar zeer goed gespeelde rol voor een danseres die als prostituee bijklust.<br />Dit is een veel grotere studie van de arbeidersklasse dan van de misdaad. Het publiek krijgt echt het gevoel van armoede en vuiligheid. De zwerver is een echte zwerver, de vrouw is geen Lana Turner en was misschien zelfs voor haar huwelijk prostituee. Haar man is een obscene kapitalist <0xE2><0x80><0x93> dik, grof en arrogant. Ik vind de casting van deze film briljant. Mijn enige probleem is de te lange opnametijd. Alles wordt te lang uitgerekt en het zou effectiever zijn geweest als het goedkoper was geweest. Niettemin zullen liefhebbers van noir en realisme Ossessione beslist mooi vinden, net als ik.
The Ruth Snyder - Judd Gray murder in 1927 inspired Ogden Nash to write a Broadway play called Machinal. More famously, it inspired James M. Cain to write two short novels which anyone who has actually reached the point where they are reading this review would be familiar with - Double Indemnity and The Postman Always Rings Twice. Both became film noir classics of the 1940's, Double Indemnity being arguably the most perfect noir ever made. Some of the real-life elements of the Snyder-Gray story were captured by Cain - the old age and indifference of Albert Gray, Ruth's high sex drive, Ruth and Judd's passionate affair and complicity in the murder and that famous double indemnity insurance clause. Missing elements included the fact that the actual setting was a very urban Manhattan - Albert Snyder being a respected newspaper editor. The numerous incompetent and failed attempts were also ignored in order to cut to the chase.<br /><br />Cain's Double Indemnity was filmed perfectly by Billy Wilder - let's ignore Stanwyck's ridiculous wig as one of those interesting accidents of film lore! The Postman Always Rings Twice, however, was filmed thrice and Ossessione, an Italian version and Luchino Visconti's first film, was the first of three versions. Before commenting on it, I'll recommend the Lana Turner - John Garfield version of 1946 in its entirety and five minutes of the 1981 Jack Nicholson - Jessica Lange version for the great sex scene on the dining table.<br /><br />Ossessione is not as noirish as The Postman Always Rings Twice. It has a strong neo-realist look which makes it a great movie, but a lot of the essential noir elements are missing. It does not have low-key lighting and unconventional camera angles. The dialog is not hard-boiled and instead the film concentrates more on characterization. This is the longest version of the story and goes deeply into characterization. Its also a lot more sexual than the Lana Turner version. We have a very obvious adulterous relationship and Giovanna is very obviously a nymphomaniac. A new character is introduced into the story - La Spagnola - with very obvious homosexual overtones. There is also a small, but very well-played role for a dancer who moonlights as a prostitute.<br /><br />This is a far greater study of the working class than of crime. The audience really gets the feeling of poverty and grime. The drifter is a complete tramp, the wife is no Lana Turner and may even have been a prostitute before marriage. Her husband is an obscene capitalist - obese, rude and arrogant. I think the casting was brilliant for this film. My only beef is with the overlong running time. Everything is drawn out too long and it would have been more effective if it had been more economical. Nevertheless, fans of noir and realism will definitely like Ossessione, as I did.