Dit soort films is inmiddels een oude koek, nietwaar? Het hele gedoe is een stroperige nostalgie die in een soort feedbacklus op zichzelf is gericht.<br />Het klinkt in elk geval als een goed idee: een geweldige cast, een paar goede grappen en wat menselijk drama over hoe het had kunnen/kunnen zijn. Helaas is er geen centrale gebeurtenis die hen allemaal bindt, zoals in 'The Big Chill', een van die films die uit na-apers als deze zijn voortgekomen. Uiteindelijk wil je meer van een of twee bepaalde mensen zien in plaats van dat je van iedereen maar een klein deel te zien krijgt. De oppervlakkigheid die hierdoor ontstaat is niet alleen irritant, maar ook om gek van te worden. Het ondergemiddelde script helpt niet.
This kind of film has become old hat by now, hasn't it? The whole thing is syrupy nostalgia turned in upon itself in some kind of feedback loop.<br /><br />It sure sounds like a good idea: a great ensemble cast, some good gags, and some human drama about what could have/might have been. Unfortunately, there is no central event that binds them all together, like there was in "The Big Chill", one of those seminal movies that spawned copycat films like this one. You end up wanting to see more of one or two particular people instead of getting short takes on everyone. The superficiality this creates is not just annoying, it's maddening. The below-average script doesn't help.