Geloof me, ik wilde van 'Geest' houden. De idiote opmerkingen die de mensen maakten toen het uitkwam, over hoe vreemd het was om weer ouderwetse, met de hand getekende animatie te zien, alsof de laatste met potlood getekende tekenfilm twintig jaar geleden was uitgebracht, en de nog idioter opmerkingen over hoe computers de oude technieken nu overbodig hadden gemaakt, hadden mijn bloed doen koken... maar aan de andere kant deed de beledigende, smakeloze banaliteit die ik in de eerste tien minuten van 'Geest' moest verdragen, mijn bloed nog meer koken.<br />De karakterontwerpen zijn algemeen, de animatie (deels als gevolg daarvan) niet meer dan bekwaam, de kunstopvatting als geheel zo volkomen, saai en saai dat je je afvraagt hoe het zover heeft kunnen komen (we weten het, van 'Geest'). 'The Prince of Egypt' en 'The Road to El-Dorado', dat zijn getalenteerde artiesten bij Dreamworks), en het geraffineerde gebruik van CGI is in alle gevallen niet goed ingeschat. (Waarom doen ze die moeite?) Er is niets wat de moeite waard is om naar te kijken. In een tekenfilm is dat fataal.<br />Maar het wordt erger...<br /><br />De paarden kunnen niet praten, maar ze zijn veel antropomorfischer en minder overtuigend dan de herten in 'Bambi', die dat wel kunnen. En het lijkt erop dat de paarden in zekere zin wel kunnen praten. Geest zelf spreekt de proloog uit (hij klinkt werkelijk als een acteur uit de eenentwintigste eeuw die uit een winkelcentrum in Californië is weggelopen), en vanaf dat moment is zijn ontspannen, beslist niet-paardachtige verhaal nauwelijks nog afwezig in de soundtrack, hoewel het ons nooit iets vertelt wat we niet al wisten, of een gevoel uitdrukt dat het kunstwerk, hoe slecht het ook is, niet twee keer zo goed had kunnen uitdrukken. Die proloog bevat, tussen haakjes, (a) informatie die Geest, zoals we later ontdekken, had kunnen weten; (b) uiting aan ideeën die Geest zelfs niet zou kunnen uiten als hij zou kunnen praten; (c) new age-onzin zoals: 'Dit verhaal is misschien niet waar, maar het is wat ik me herinner.' en (d) zal talloze kinderen (de productie is, naar ik aanneem, gericht op kinderen van zes jaar) de indruk geven dat paarden inheems zijn in Noord-Amerika, wat min of meer waar is, in die zin dat ze de gemeenschappelijke voorouder zijn van gedomesticeerde paarden, zebra's enz. WAS inheems in Noord-Amerika <0xE2><0x80><0x93> maar alle paardensoorten op het continent waren allang uitgestorven lang voordat de eerste mensen kwamen, en de mustangs van de kudde van Geest (die 'hier thuishoorden als het buffelgras') stamden af van paarden die door Europeanen waren geïntroduceerd.<br />Dus de proloog ergerde me nogal.<br /><br />Zo vaak als Geest praat, zingt Bryan Adams, en zoals gewoonlijk klinkt het alsof hij een ernstige keelontsteking heeft <0xE2><0x80><0x93> en het gaat er niet om dat hij zingt of zelfs maar hóé hij zingt, het gaat erom.' Wat hij zingt: sentimentele verhalende ballads die zo mogelijk nog minder bijdragen dan Spirits gesproken verhaal, en die klinken alsof ze allemaal precies hetzelfde deuntje hebben (hoewel ik goed oplette en kon vaststellen dat dat waarschijnlijk niet zo was). Als Bryan Adams en die vent-die-doet-alsof-hij-een-paard-is een minuut of twee hun mond hadden kunnen houden, zou de film misschien zijn ware vorm hebben kunnen aannemen: middelmatig en afgeleid van de werkelijkheid, in plaats van adembenemend slecht.
Believe me, I wanted to like "Spirit". The idiotic comments people made at the time of its release about how quaint it was to see old-fashioned, hand-drawn animation again, as if the last pencil-animated cartoon had been released twenty years ago, and the even more idiotic comments about how computers had now made the old techniques obsolete, had got my blood up ... but then, the insulting, flavourless banality I had to endure in the first ten minutes of "Spirit" got my blood up even more.<br /><br />The character designs are generic, the animation (partly as a result) merely competent, the art direction as a whole so utterly, boringly lacklustre that you wonder how it could have come about (we know, from "The Prince of Egypt" and "The Road to El-Dorado", that there are talented artists at Dreamworks), and the sophisticated use of CGI is in every single instance ill-judged. (Why do they bother?) There's not a single thing worth LOOKING at. In an animated cartoon, this is fatal.<br /><br />But it gets worse...<br /><br />The horses can't talk, but they're far more anthropomorphised and unconvincing than the deer in "Bambi", which can. And it seems that, in a way, the horses CAN talk. Spirit himself delivers the prologue (sounding for all the world like a 21st-Century actor picked out of a shopping mall in California), and from then on his laid-back, decidedly unhorselike narration is scarcely absent from the soundtrack, although it never once tells us anything that we didn't already know, or expresses a feeling which the artwork, poor though it is, wasn't capable of expressing twice as well. That prologue, by the way: (a) contains information which Spirit, we later discover, had know way of knowing; (b) expresses ideas which Spirit would lack the power to express even if he COULD talk; (c) includes new age rubbish like, "This story may not be true, but it's what I remember"; and (d) will give countless children (the production is pitched, I presume, at six-year-olds) the impression that horses are native to North America, which is sort of true, in that the common ancestor of domestic horses, zebras etc. WAS native to North America - but all horse species on the continent had gone extinct long before the first humans arrived, and the mustangs of Spirit's herd (which allegedly "belong here like the buffalo grass") were descended from horses introduced by Europeans.<br /><br />So the prologue rather annoyed me.<br /><br />As often as Spirit talks, Bryan Adams sings, sounding as usual as though he's got a bad throat infection - and it's not THAT he sings or even HOW he sings, it's WHAT he sings: maudlin narrative ballads which contribute even less, if possible, than Spirit's spoken narrative, and which sound as though they all have exactly the same tune (although I was paying close attention, and was able to discern that they probably didn't). If only Bryan Adams and the guy-pretending-to-be-a-horse could have SHUT UP for a minute or two, the movie might have been allowed to take its true form: mediocre and derivative, rather than jaw-droppingly bad.