Ten slotte hebben we voor ons een derde categorie 3-film voor het zomerseizoen van 2006. Dog Bite Dog, die bestaat uit gelijke delen wreedheid, misdaad en passie, profiteert niet alleen van een passende titel, maar ook van een flexibele regie, voortreffelijke cinematografie en respectabele prestaties van de meeste betrokkenen. Natuurlijk moet er een addertje onder het gras zitten, dat zich hier manifesteert in de vorm van een aantal opvallende inconsistenties, maar alles bij elkaar genomen vertegenwoordigt DBD de volwassen geest die we graag meer zouden zien in de mainstream van HK.<br />Het markeert ook de terugkeer van Edison Chen, lang afwezig geweest sinds het Initial D-debacle van een jaar geleden. DBD's gereserveerde machismo doet wonderen voor de film, maar zou hem zonder Sam Lee, wiens talent voor het wisselen van de fysieke komedie (Crazy 'N' the City, No Problems) en de krankzinnige dreiging culmineren in de sterkste rol die we van hem hebben gezien sinds Made in Hong Kong.<br />Samen wordt het duo Dog Bite Dog, en hopelijk krijgt Edison van nu af aan als gevolg daarvan een gemakkelijkere kans: zijn aanraking transformeerde projecten van Prinses D tot de sage van Infernal Affairs, en toch blijft hij een zeldzaamheid.<br />Voornamelijk in het begin toont DBD een paar betoverende beelden, waarbij hij schitterende trucs uithaalt met licht, schaduw en perspectief. De soundtrack versterkt dit sfeervolle effect en draagt bij aan de algehele onwerkelijke sfeer die de film uitstraalt. Veel van de resulterende combinatie heeft waarschijnlijk te maken met de schrijver Matt Chow, die eerder bezig was met de al even gruwelijke _Three Extremes_. _Hond bijt hond_ heeft een groot aantal kenmerken die we van dat horrorproject kennen, te weten verlopen stadsgezichten en een alomtegenwoordige sfeer van iets griezeligs dat om de hoek op de loer ligt.<br />Maar wees gerust, dit is geen horrorfilm. In plaats daarvan volgen we een pad dat al eerder is betreden door de klassieke _One Nite_ in Mongkok, zij het vanuit een veel perversere invalshoek. In plaats van Daniel Wu's onwillige moordenaar van het vasteland spelen we Edison, die een naamloze moordmachine uit de onderwereld van Cambodja speelt. De bijna zwijgende moordenaar, die naar Hongkong is gestuurd om één enkel doelwit uit te schakelen, gaat meteen na aankomst aan de slag, een proces dat ijzingwekkend genoeg wordt weergegeven met behulp van de briljante beelden van de film.<br />Hoewel hij van jongs af aan is opgevoed om een beroepsmoordenaar te worden, heeft de wilde hond van Edison nog steeds menselijke zwakheden en laat hij een spoor achter dat wordt opgepikt door een rechercheteam dat erop af wordt gestuurd om het te onderzoeken. Dit geheel heeft een mooie cameo van de stoere maffiafilmster Lam Suet en krijgt veel steun van tv-ster Wayne Lai. Sam Lee's afvallige agent Wai leidt echter de aanval, waarbij hij laat zien dat hij een zeer gestoord individu is, maar niettemin een uitstekende politieman. We komen er geleidelijk aan achter dat Wai's innerlijke conflicten voortkomen uit zijn vaders achtergrond van corruptie bij de politie, en dat hij in de meedogenloze achtervolging die daarop volgt demonen oproept die hem goed van pas komen. Er vindt een kleine telling van lichamen plaats, aangezien Edison het maken van gevangenen als een no-no beschouwt. Er staat ons nog heel wat geweld te wachten, ook al voelt bloed op zich op sommige plaatsen aan alsof het is afgezwakt, en volwassen taal doet alleen maar voor de vorm zijn intrede. Opnieuw geen naaktheid, wat tot gevolg heeft dat die van Cat III tegenwoordig een beetje haastig worden overhandigd. Toch is DBD een betrekkelijk volwassen theateruitvoering, en we applaudisseren voor zijn komst.<br />Tussen het vechten, steken, hakken en schieten door heeft zelfs een beroepsmoordenaar behoefte aan wat romantiek, en net zoals Daniël Wu Cecilia Cheung kreeg in One Nite, krijgt de onverschrokken meneer Chen een liefje, dat prachtig wordt gedaan door de nieuwe aanwinst Pei Pei. Haar naamloze personage (veel anonimiteit in deze film) ontmoet Edison op een vreemd verlaten vuilnisbelt, waar haar vader haar misbruikt tot ze afstotelijk gek werd en wilde ontsnappen. Als de moordenaar HK dumpt, stemt hij erin toe haar mee te nemen, en ze gaan samen op de vlucht, terwijl de liefde onderweg opbloeit. Hoewel de film niet lang blijft hangen bij het liefdesverhaal, gaat ons hart uit naar Pei Pei's tragische personage en haar eindeloze lijden. Ze speelt de timide maar dappere hoofdpersoon verbazingwekkend goed, en stelt vast dat er hier geen goede of slechte mensen zijn, wat blijkt uit de uiterst ontnuchterende finale.<br /><0x3E> Directeur Cheang Soi' De portfolio van Cheang bevat de recente thriller _Home Sweet Home_ en _Love Battlefield_ met Eason Chan, twee cijfers die in de meeste verslagen waarschijnlijk worden overtroffen door het sinistere gedrag van _Dog Bite Dog_. Cheang slaagt erin om DBD gaande te houden, en gezien de vele rollen die hier in het spel zijn, voldoet hij aan de kritische maatstaven die zijn gesteld door mensen als Johnny To in zijn nachtelijke epos _The Mission_, een rampenfilm. Er zijn een paar missers, zoals die keer dat Edison op miraculeuze wijze een klap tegen zijn borst afweerde, maar die zijn vergeeflijk.<br />_Dog Bite Dog_ is geen verhaal dat opvalt door de triomfantelijke overwinningen van twee jonge, getalenteerde acteurs van het soort dat Hongkong nodig heeft als we willen dat de filmhit van de stad terugkomt. De kracht van het boek ligt in de krachtige beelden en stijl, voortgestuwd door de kracht van de spierbundels en een scherp oog voor visuele en auditieve finesse.<br />HK heeft een lange, aloude traditie van verhalen die te maken hebben met het nachtelijke alter ego van de stad, iets wat Dog Bite Dog met liefde in ere houdt en wat uiteindelijk een solide, zo niet regelrecht meesterwerk is.
Finally we have before us a Category III movie for the summer 2006 season. Made of equal parts cruelty, crime and passion, Dog Bite Dog benefits not merely from an apt title, but also flexible direction, superb cinematography and respectable performances from most involved. Of course there has to be a catch, manifested here in the form of several glaring inconsistencies, yet all told DBD represents the mature spirit we'd love to see more of in the HK mainstream.<br /><br />It also marks the heralded return of Edison Chen, long absent since the Initial D debacle of a year ago. Chen's reserved machismo does wonders for the movie, yet would have had it rough without opposite Sam Lee, whose knack for alternating between physical comedy (Crazy 'N' the City, No Problem 2) and lunatic menace has culminated in the strongest role we've seen from him since Made in Hong Kong.<br /><br />Together, the duo makes Dog Bite Dog, and hopefully Edison's going to get an easier break from now on as a consequence: his touch transformed projects from Princess D to the Infernal Affairs saga, and still he remains a rare occurrence.<br /><br />Mostly upon commencing, DBD showcases some mesmerizing imagery, playing gorgeous tricks with light, shadow and perspective. The soundtrack boosts this atmospheric effect, adding to the overall unreal mood the film purveys. Much of the resultant combination probably has to do with writer Matt Chow, previously engaged in likewise gruesome Three Extremes. Dog Bite Dog retains numerous traits recalled from that horror project, namely rundown urbanscapes and a pervasive air of something eerie lurking round the corner.<br /><br />Rest assured, though, this isn't a horror movie, instead following a path trodden before by classic One Nite in Mongkok, albeit from a miles more perverse angle. Replacing Daniel Wu's reluctant mainland assassin character we have Edison, playing a nameless killing machine hailing from Cambodia's underworld. Sent Hong Kong-way to execute a single target, the nearly silent assassin takes care of business immediately upon arrival, a process chillingly depicted courtesy of the film's brilliant visuals.<br /><br />Although weaned from childhood to become a professional killer, Edison's eponymous wild dog still has human weaknesses and leaves a trail, picked up on by a CID team sent to investigate. This assembly features a nice cameo by mob-movie stalwart Lam Suet, and good support from TV star Wayne Lai. However, Sam Lee's renegade officer Wai leads the charge, revealing himself to be a highly disturbed individual but excellent cop nonetheless. We gradually learn Wai's inner-conflict stems from his father's police corruption background, evoking demons handy in the relentless pursuit that ensues.<br /><br />A minor body count transpires, as Edison seems to consider taking prisoners a no-no. There's quite the violence quotient in store, even though gore per se feels toned down in places, and adult language only makes a token appearance. Once more, no nudity, leading one to conclude Cat III's are being handed these days a bit hastily. Still, DBD's a relatively mature theatrical release, and we applaud its arrival.<br /><br />In between the fighting, stabbing , hacking and shooting, even a career murderer needs some romance, and just like Daniel Wu had Cecilia Cheung in One Nite, so does intrepid Mr. Chen get a sweetheart, done beautifully by new comer Pei Pei. Her unnamed character (lots of anonymity in this one) meets Edison's at a strangely deserted landfill, abused by her father to the point of repulsive madness and yearning for escape. When the killer ditches HK, he agrees to take her with him, and they go on the run together, love blooming en route. While the movie doesn't linger on lovey-dovey stuff, our hearts go out to Pei Pei's tragic character and her endless suffering. She renders the timid but valiant protagonist amazingly well, establishing that there aren't any good or bad guys here, evinced by the highly sobering finale.<br /><br />Director Cheang Soi's portfolio includes recent suspense thriller Home Sweet Home and Love Battlefield with Eason Chan, two numbers likely surpassed in most accounts by Dog Bite Dog's sinister demeanor. Cheang manages to keep DBD flowing throughout, and considering the many parts in play here, stands up to critical standards erected by people like Johnny To in his watershed nocturnal epic The Mission. A couple of glitches do come about, to wit Edison miraculously shrugging off a shot to the chest, but these are highly forgivable.<br /><br />Marking triumphant returns for two young, talented performers of the kind Hong Kong needs if we want the city's movie heyday to come back, Dog Bite Dog doesn't stand out for story. Its forte lies in strong portrayals and style, buoyed along on the strength of thespian muscle and a keen eye for visual and auditory finesse.<br /><br />HK has a long, time-honored tradition of stories to do with the city's nighttime alter-ego, something Dog Bite Dog upholds lovingly, amounting to a solid run if not an outright masterpiece.<br /><br />Rating: * * * *