Ik heb deze film op dvd en ik moet hem inmiddels wel dertig keer hebben gezien. Ik moet er wel echt van houden, toch? Nou ja, niet echt.<br />Ik was vroeger een surfer en ik was dol op die sport. Tot op de dag van vandaag ben ik gefascineerd door goed surfen. _Riding Giants_ heeft daar genoeg van, en dus ben ik er als de dood voor. Maar ik heb beslist nog een appeltje met ze te schillen. (Luister je, Peralta?)<br />Ten eerste heeft de film te weinig vertrouwen in het onderwerp. Het knippen en monteren van de golven is zodanig dat het merendeel ervan min of meer geruïneerd is. Er zijn maar heel, heel weinig golven die van begin tot eind worden bereden. Peralta lijkt verslaafd te zijn aan een hyperkinetische, hak-en-snij-methode. Vooral in het middenstuk van Mavericks in Noord-Californië gaat het er slecht aan toe. Van begin tot eind wordt er geen enkele golf bereden. Bijna het hele stuk van Mavericks (een derde van de film) is een schokkende montage van fragmenten met een al even schokkende soundtrack. Ik begrijp het effect dat Peralta met Mavericks probeerde te bereiken wel, want het is echt een angstaanjagende mengeling van botten die in een ijskoude open oceaan worden vermalen, maar hij gaat veel te ver. Mavericks is niet zomaar een slechte trip voor de acid. Er wordt echt een golf bereden, zelfs bij geweldige voorstellingen. Het zou leuk zijn geweest om er een paar te zien. Als Peralta vindt dat dit een geweldige sport is (en daar ben ik van overtuigd), waarom staat hij er dan op om zo veel met het onderwerp te knoeien? Soms wordt de film door de montage ondoorgrondelijk. In het gedeelte over Peahi in Hawaï zit een kort fragment dat ik nog steeds niet begrijp. Zelfs als ik het op dvd in slow motion afdraai, is het beeld te snel om het te kunnen ontcijferen. Het moet op z'n hoogst een paar frames lang zijn.<br />Ten tweede, hebben de jongens die dit ding hebben gemaakt ooit geleerd wat understatement is? Het Bij de hoofdrollen zie je hetzelfde sentiment. Alles is altijd zo verdomde 'geweldig' en zo. Eén personage in het bijzonder is gewoon ronduit onuitstaanbaar: Sam George, de hoofdredacteur van Surfer Magazine, die bijna in zijn broek piest als hij iets te zeggen heeft. Hij is een nagel aan mijn doodskist.<br />Er is enorm veel moeite gestoken in deze film. Ik bedoel, alleen maar om de oude filmopnamen te krijgen, en ook alle interviews. De film is een geweldig verhaal, en ik denk dat het over het algemeen boeiend amusement is. Thematisch is het goed in elkaar gezet, en de drie delen draaien om respectievelijk Greg Noll, Jeff Clark en Laird Hamilton. Er zijn een paar toepassingen van fotografie die fenomenaal zijn. In het verhaal van de regisseur zeggen ze dat het een nieuw soort 3D-technologie is, en dat het echt werkt. De drie principefiguren stralen, zowel in hun interviews als in het water. Als sportman is Laird Hamilton een openbaring. Hij bereikt het hoogtepunt van zijn sport op een manier zoals ik Michael Jordan alleen bij basketbal heb zien doen. En het verhaal van zijn ontmoeting met zijn vader is ook een juweeltje. Het ontroerde me echt.<br />Het is alleen dat de film zoveel meer had kunnen zijn. Het allerlaatste deel van de film, als de aftiteling begint, geeft een hint van wat het had kunnen zijn. Er zijn een paar prachtige panoramische beelden van golven met een schitterende soundtrack. (De soundtrack in de rest van de film is waardeloos, hoewel je hem misschien wel leuk zult vinden als je een fan bent van de moderne, fanatieke school van de rock.) Maar goed, dat zijn mijn twee centen...
I have this movie on DVD and must have watched it thirty times by now. I must really love it, right? Well, not really.<br /><br />I was a surfer earlier in my life, and I loved the sport. To this day, I am fascinated by good surfing. Riding Giants has plenty of that, and thus I am a sucker for the thing. But I definitely have some bones to pick with it. (Peralta, you listening?).<br /><br />First, the movie has too little faith in its subject matter. The cutting and editing of the waves is such that the majority of them are sort of ruined. Very, very few waves are actually shown ridden from start to finish. Peralta seems addicted to a hyper kinetic, cut-and-pace method. It gets especially bad in the middle section on the spot Mavericks in Northern California. Not a single wave is ridden start to finish. Almost the entire section on Mavericks (one third of the movie) is a jarring montage of clips with an equally jarring soundtrack. I can understand the effect Peralta was trying to achieve with Mavericks, as the place is a truly frightening mix of bone crushing waves in frigid open ocean chop, but he goes way too far. Mavericks is not just a bad acid trip. Waves are actually ridden there, even with great performances. It would have been good to see some of them. If Peralta thinks this is a grand sport (and I am sure he does), then why does he insist on messing with the subject matter so much? At times, the editing reduces the movie to the inscrutable. There is one fast clip in the section on Peahi in Hawaii, which I still cannot understand. Even if I run it on slow motion on DVD, the image is too fast to be decipherable. It must be a couple of frames in length at the max.<br /><br />Second, have the guys who made this thing ever learned about understatement? It is particularly galling to watch the narrated directors' version on DVD. These guys sound like two over-the-top valley girls. The same sentiment shows up in the main production. Every thing is always so goddamn "amazing" etc. One character in particular is just plain obnoxious -- Sam George, the editor of Surfer Magazine, who is practically peeing in his pants every time he has anything to say. He is a super drag on the movie.<br /><br />There is a tremendous amount of effort that went into this movie. I mean, just to get the old movie shots they have, and also, all of the interviews. The movie is a great story, and I think it is generally captivating entertainment. Thematically it is well laid out, with the three parts centering around Greg Noll, Jeff Clark, and Laird Hamilton respectively. There are some uses of still photography that are phenomenal. In the directors' narration, they say it is a new type of 3D technology, and it really works. The three principle characters shine, both in their interviews and in the water. As an athlete, Laird Hamilton is a revelation. He rises to the pinnacle of his sport in a way that I have only seen Michael Jordan do in basketball. And too, the story of his meeting his father is a gem. It really touched me.<br /><br />It is just that the movie could have been so much more. The very last part of the movie, when the credits roll, gives a hint of what it could have been. There are some beautiful panoramic shots of waves with a magnificent soundtrack. (The soundtrack in the rest of the movie is rubbish, though you may like it if you are fan of the modern, frenetic school of rock.) Anyway there's my two cents...