Cassavetes was duidelijk een intelligente, gevoelige man met stoutmoedige nieuwe ideeën over het maken van films. Hij wilde schrijver worden, zich losmaken van de beperkingen van het systeem en een nieuw realisme in de Amerikaanse cinema brengen. Daarvoor prijs ik hem.<br />Jammer genoeg kan ik als lid van zijn publiek _Een vrouw onder invloed_ niet prijzen. Cassavetes nam wat een fascinerend onderwerp had kunnen zijn (een krankzinnige vrouw) en slaagde er op de een of andere manier in een saaie film te maken, vol langdradige, geïmproviseerde tirades en uitgesponnen scènes. Hij schijnt de gave te hebben gehad om de saaiste momenten van een persoon te vangen.' Het leven van Cassavetes is op film vastgelegd, en vaak lijkt het alsof hij gewoon de camera op zijn gezin richtte en de motor liet draaien. Deze tactiek zou aanvaardbaar zijn als Cassavetes iets op film had vastgelegd dat verpletterend echt was - of zelfs een kern van iets dat zo echt was dat het het hart raakte op een manier die in een conventionele film niet mogelijk was. Toch vond ik de voorstellingen, vooral die van Rowlands, kunstmatig. Ik heb geen moment geloofd dat ze echt krankzinnig was. Ik heb mensen ontmoet die werkelijk geestelijk gestoord zijn, maar toch heb ik nooit iemand gezien die zich net zo gedroeg als Gena Rowlands in _Een vrouw onder invloed_. Ze speelde het als een heel irritante, ongeremde vrouw die veel drinkt, en zelfs dat was verwarrend omdat we haar maar één keer (in het begin) zien drinken, maar ze speelt de rest van de film dronken. Er zijn momenten waarop ze iets echts laat zien, maar dat zijn er niet veel; ze slaagt er niet in een naadloos geestelijk gestoord personage te spelen. Opnieuw prijs ik haar inspanningen, maar de inspanning alleen is niet genoeg om haar optreden geloofwaardig te maken.<br /><0x3E> Novicepubliek dat deze film toevallig ziet en de hoge IMDb-waarde ziet, zal zich ongetwijfeld gedwongen voelen ervan te houden en hem hoog aan te slaan, alleen maar om te bewijzen dat ze'm 'zien'. Je hoeft niet gehersenspoeld te worden door de hype <0xE2><0x80><0x93> oordeel zelf. Je hoeft niet te doen alsof je het leuk vindt.<br />Net als Woody Allen kon John Cassavetes worden beschuldigd van solipsisme bij het maken van zijn film. Hij scheen zijn eigen psyche en zijn eigen levenservaringen zo eindeloos fascinerend te vinden dat hij zich niet kon voorstellen dat anderen ze aanmatigend en martelend genotzuchtig zouden vinden. Maar Woody Allen heeft tenminste blijk gegeven van een talent om een publiek te vermaken <0xE2><0x80><0x93> hij weet dat een meeslepende verhaalstructuur en een flinke dosis humor essentieel zijn voor elke film. Als Cassavetes wat zelfdiscipline had betracht (en een scherpe montageschaar had gebruikt!), had _Een vrouw onder de invloed_ een kans gemaakt. Maar wat heeft het voor zin om een'realistische' film te maken? Als je alleen maar films maakt voor jezelf en een paar van je fans, bereik je alleen maar wat je al bereikt hebt. Kijk naar deze film met je eigen ogen en neem er je eigen beslissingen over. Als je er echt door geraakt en gefascineerd bent, is dat prima. Als je alleen maar films maakt voor jezelf en een paar van je fans, is dat ook prima. Als je alleen maar films maakt voor jezelf en een paar van je fans, is dat ook prima. Kijk naar deze film met je eigen ogen en neem er je eigen beslissingen over.
Cassavetes was clearly an intelligent, sensitive man with bold new ideas about making films. He wanted to be an auteur, to break away from the confines of the system and bring a new realism to the American cinema. For that, I applaud him.<br /><br />Unfortunately, as a member of his audience, I cannot applaud A Woman Under the Influence. Cassavetes took what could have been a fascinating topic (an insane woman) and somehow managed to craft a dull film, filled with lengthy, ad-libbed ranting and drawn-out scenes. He seems to have had a gift for capturing the dullest moments of a person's life on film, and it often appears as though he simply turned the camera on his family and let the motor run and run. This tactic would be acceptable if Cassavetes had captured something devastatingly REAL -- or even a kernel of something so real it touched the heart in ways a conventional film could not. Yet I found the performances, particularly Rowlands', to be artificial. I never believed for a moment that she was really insane. I have met people who are truly mentally disturbed, yet I've never seen any of them act quite like Gena Rowlands in A Woman Under the Influence. She played it like a very obnoxious, uninhibited woman who drinks a lot, and even that was confusing because we only see her drink once (at the beginning), but she acts drunk for the remainder of the film. There are some moments in which she taps into something real, but those moments are few and far between; she fails to sustain a seamless mentally disturbed character. Again, I applaud her efforts, but effort alone is not enough to make the performance ring true.<br /><br />Novice audiences who happen upon this film and see its high IMDb rating will no doubt feel compelled to love it and rate it highly, just to prove that they 'get it.' But don't be brainwashed by the hype -- judge for yourself. You don't have to pretend to like it.<br /><br />Like Woody Allen, John Cassavetes could be accused of solipsism in his film-making, seeming to find his own psyche and his own life experiences so endlessly fascinating that he couldn't imagine that to others they appeared presumptive and tortuously self-indulgent. But Woody Allen at least has demonstrated a gift for keeping an audience entertained -- he knows that a compelling story structure and a good dose of humor are essential to any movie. If Cassavetes had employed some self-discipline (and a sharp pair of editing shears!), A Woman Under the Influence could have stood a chance. But what's the point of making a 'realistic' film if the only people who can stand to sit through it are the art-house devotees and film students who worship Cassavetes as some sort of anti-establishment deity? Without dumbing anything down, I believe Cassavetes could have made A Woman slightly more accessible by keeping the pace moving with an actual plot, instead of presenting a string of 30 minute-long scenes of ad-libbed arguments. If you just make films for yourself and a few of your fans, you're just reaching the already converted. Watch this movie with your own set of eyes and make your own decisions about it. If you are truly moved and fascinated by it, good for you.