Om te beginnen is iedereen die dit vervolg op William Friedkins 'The French Connection' vindt superieur aan iemand die volkomen krankzinnig, achterlijk of allebei is. Het probleem bij het bekijken van deze film is dat a) het een vervolg is op een briljante film, wat het objectief bekijken altijd bemoeilijkt, en b) hij wordt geregisseerd door John Frankenhimer, een van de beste Amerikaanse regisseurs aller tijden, dus ik wilde hem graag leuk vinden. William Friendkin was de perfecte regisseur van een film over drugshandel in de vervallen stad New York, vanwege zijn documentaireachtige benadering van de actie en het verhaal. Frankenhimer daarentegen is een van de meest stijlvolle regisseurs aller tijden, d.w.z. 'The Manchurian Candidate' en 'Seconds', en met zijn 'French Connection 2'. Dat Frankenhimer door Gene Hackman zelf werd uitgekozen om het vervolg te regisseren, zegt ook veel over Hackmans kijk op de oorspronkelijke film. Het is bekend dat Hackman Friedkin op de set haatte en zwoer nooit meer met hem samen te werken, het is ook bekend dat hij zich voorstelde dat het personage meer eendimensionaal zou zijn, dat het gewicht zou verliezen en dat hij Friedkin probeerde te spelen als een eendimensionaal personage. Het laat zien dat Hackman, ondanks het feit dat hij een geweldige acteur was, geen idee had wie de film en het verhaal groots moest maken. De plot van het feit dat Doyle verslaafd raakte is interessant, maar rechtvaardigt de rest van de film niet. Een onfortuinlijk dieptepunt in de filmografie van Frankenhimer.
First off, anyone who thinks this sequel to William Friedkin's "The French Connection", is superior is most definitely completely insane or moronic or both. The problem with reviewing this film is that, a.) it's a sequel to a brilliant movie, which always makes watching it objectively difficult, and b.) it's directed by John Frankenhimer, one of the best American directors ever, so I wanted to like it. William Friendkin was the perfect person to direct a film about drug traffic in decaying new York city, because of his documentary-like approach to the action and story, Frankenhimer on the other hand is one of the most stylish directors ever, i.e. "The Manchurian Candidate" and "Seconds", and with his "French Connection 2" it feels like someone trying to be gritty and not having the true understanding to pull it off. That fact that Frankenhimer was chosen to direct the sequel by Gene Hackman himself really tells a lot about Hackman's understanding about the original film too. It's well known Hackman hated Friedkin on the set and vowed to never work with him again, it's also known he envisioned the character to be more one dimensional, loosing weight and trying to play him like a straight character. it shows you Hackman, despite being a great actor, had no idea who to make the movie and the story great. The plot point of Doyle becoming an addict is interesting, but doesn't warrant the rest of the film. An unfortunate low point in Frankenhimer's filmography.