Toen Mary Harron met deze film begon, had ze kennelijk het doel de voortgang van Bettie Pages carrière duidelijk in beeld te brengen, van haar begintijd als model tot haar vertrek uit de modellenwereld na de hoorzittingen van de Senaat over jeugdcriminaliteit en haar religieuze herontdekking in de jaren vijftig, en ze is er zo op gebrand al die feiten op het scherm te krijgen dat het lijkt alsof ze geen tijd heeft gehad om alles tot in de details uit te leggen.<br />Als je denkt aan iemand die Pages carrière heeft meegemaakt, zou je denken dat er heel wat te bespreken valt, haar redenen, beslissingen, gebeurtenissen in het leven, persoonlijke trauma's, maar Harron vermijdt elke vorm van persoonlijke verkenning van het personage. In het eerste kwartier van de film zijn er korte toespelingen op kindermishandeling, huiselijk geweld en een groepsverkrachting, maar die worden allemaal overhaast afgedraaid en daarna nooit meer ter sprake gebracht. Je krijgt de indruk dat Harron en Guinevere Turner (medeschrijfster) alles wilden verdoezelen wat niet glamoureus en vleiend was. Je gaat naar de film in de verwachting een inzicht te krijgen in wie de persoon achter de posters was, maar het enige wat je te zien krijgt is een lijst van dingen die ze deed en afbeeldingen van enkele van haar beroemdste fotoshoots.<br />Al met al frustreert de film je terwijl je kijkt, terwijl je wanhopig wacht op een extra laag die zich openbaart. Hoe bracht ze haar geloof in evenwicht met haar werk? Hoe kwam dit jonge meisje uit Tennessee van het modellenwerk in de bondagefotografie terecht? De film laat haar gewoon naar een ander modellenbureau gaan en alles doen wat haar gezegd wordt, maar er moet toch enige schok en overleg aan te pas zijn gekomen, na al die jaren vijftig.<br />Het komt me voor dat Harron probeert duidelijk te maken hoe tam dit alles is naar de maatstaven van vandaag (Page heeft nooit foto's gemaakt van expliciete seksuele handelingen) en dat de reactie van sommigen op dit soort dingen echt overijverig was. En hoewel dat waar is, maakt ze het in de ogen van anderen nooit tot iets smerigs. Vandaag kijken we naar een jong meisje dat topless poseert en denken we er niet bij na, maar we zouden toch een soort gevoel moeten hebben over hoe schokkend het voor een hedendaags publiek geweest zou zijn. Deze vrouw was een van de belangrijkste deelnemers aan een hoorzitting van de Senaat over jeugddelinquenten, maar niemand wordt ooit echt geschokt getoond.<br />Het komt erop neer dat ik bij het verlaten van deze film alleen maar dacht aan hoe tam hij was. Harron en Turner zijn erin geslaagd alles te vermijden wat voor een kijker onaangenaam zou kunnen zijn. Ze komen over als twee levenslange fans van Miss Page en doen hun uiterste best om ervoor te zorgen dat niets, maar dan ook helemaal niets, hun heldin in een kwaad daglicht kan stellen, en daarom hebben ze alle diepgaande naspeuringen naar wie ze in werkelijkheid was, vermeden. (Voor en na haar carrière zijn er berichten over haar gewelddadige aard en geestelijke problemen.) En het enige wat overblijft is de reeks gebeurtenissen waaruit haar carrière is voortgekomen, zonder enige betekenis.
When setting out this film, director Mary Harron seemingly had the goal of clearly documenting the progress of Bettie Page's career, from early modelling days to leaving modelling to go back home after the Senate Hearings on Juvenile Delinquency and her religious rediscovery in the 50s, and so intent is she to get all of these facts on screen in the time allowed she seems to have missed out on taking any time to explain anything in depth.<br /><br />When you think of someone who had Page's career you'd think that there would be plenty to discuss, her reasons, decisions, life event, personal traumas, but Harron avoids any kind of personal exploration of the character. In the first fifteen minutes or so of the film there are brief hints of child abuse, domestic violence and a gang rape, but these are all rushed past and then never referred to again. You get the impression that Harron and Guinevere Turner (co-writer) wanted to gloss over anything that wasn't glamorous and flattering. You go into this film expecting to gain an insight into who the person behind the posters was, but all you are given is a list of things that she did and recreations of some of her most famous photo shoots.<br /><br />All in all the film really frustrates you as you watch, desperately waiting for some extra layer to reveal itself. How did she balance her religion with her job? What made this young Tennessee girl move from modelling into bondage photography. The film simply shows her going to another modelling agency and putting on whatever she's told, but surely it would have involved some shock and deliberation, this was after all the 50s.<br /><br />It seems to me that Harron is trying to make a point about how tame all this is by today's standards (Page never took any photos of explicit sexual actions) and how the reaction some gave this kind of thing was really overzealous And although this is true, she never actually makes it seem sordid in the eyes of others. Today we look at a young girl posing topless and think nothing off it, but we should have got some sort of feeling about how shocking it would have been to a contemporary audience. This woman was a central part of a Senate hearing on Juvenile Delinquency, but no one is ever really shown as shocked.<br /><br />Basically I left this film just thinking how tame it was. Harron and Turner have managed to avoid anything that might be unpleasant to a viewer. They come across as two lifelong fans of Miss Page and are desperate to make sure that nothing, absolutely nothing, could possibly put a bad light on their heroine, and have therefore avoided any in depth probing into who she really was. (Before and after her career there are reports of her violent nature and mental problems) And all that's left is the string of events that made up her career, without any substance whatsoever behind it.