Ik ging naar _Evening_ vanwege de cast. Om die reden was ik naar _Norman's Room_ gegaan <0xE2><0x80><0x93> die film die Diane Keaton, Leonardo De Caprio en ook Meryl Streep aanbood <0xE2><0x80><0x93> en ik had van elke minuut genoten. Hetzelfde gold voor _The Notebook_, ook al was het een meidenfilm. En ik had het gevoel dat alles wat Vanessa Redgrave, Meryl Streep, Patrick Wilson en Glenn Close te bieden hadden minstens zo goed zou zijn. In plaats daarvan merkte ik dat zelfs de grootste acteurs soms afgezaagd, simplistisch en <0xE2><0x80><0x93> één keer <0xE2><0x80><0x93> aanstootgevend materiaal niet konden overtreffen.<br />Nu had ik geen problemen meer met de structuur van de film. Ik hou eigenlijk wel van films die heen en weer gaan in de tijd om een verhaal te vertellen. Maar als Vanessa's personage op haar sterfbed aan een gebeurtenis uit het verleden denkt die volgens haar 'een vergissing' was, is het soms fascinerend om te zien dat het gedeelte dat laat zien wat die'verleden vergissing' was, de zaak niet verheldert. Het maakt het zelfs betekenisloos op de meest idiote'meisje ontmoet jongen, meisje krijgt jongen, meisje verliest jongen'-manier, en op de meest ongelooflijke, clichématige, misplaatste manier.<br />En van hier af zijn het spoilers, dus hou dat in gedachten als je verder leest.<br />Ten eerste was Claire Danes bruut misplaatst. Niet alleen lijkt ze niet eens op Vanessa Redgrave als jonge vrouw, ze is ook nog eens bij lange na niet goed in acteren. Begrijp me niet verkeerd, ze kan goed zijn in de juiste rol <0xE2><0x80><0x93> alleen niet in deze. En Patrick Wilson was een miscast, hoewel hij zo goed kan acteren dat het hem bijna lukt. Hij zou beter hebben gepast in de rol die Hugh Dancy speelde <0xE2><0x80><0x93> de rijke, verwarde WASP <0xE2><0x80><0x93> en niet het voorwerp zijn geweest van seksuele aantrekkingskracht; daarvoor is hij een beetje te WASP. Hugh Dancy? Ik ben een sloofje in een seksueel onderdrukte wereld, dus moet ik overmatig drinken en mezelf voor gek zetten tegenover iedereen die ik ken) was zo beledigend voor me, en de manier waarop hij stierf (zoals je wist, want dat is het enige wat er in de jaren vijftig met een nicht kan gebeuren) was zo bespottelijk, verkeerd en misplaatst dat ik bijna mijn snoepje naar het scherm gooide.<br /><br />Wat betreft het moderne gedeelte tussen Toni Collette en haar zus, haar angst om zich te binden, haar jaloezie op het 'perfecte leven' van haar zus, en haar zus die zich afvroeg of ze wel 'perfect' was. s had de juiste keuzes gemaakt, haar zwangerschap en haar veel te perfecte vriend (die in feite interessanter en betekenisvoller zou zijn geweest als hij door Patrick Wilson was gespeeld, en Ebon Moss-Bachrach zou een interessantere Harris zijn geweest, gezien zijn dromerige blik) <0xE2><0x80><0x93> hoe dan ook, dit alles was in de jaren zeventig en tachtig verfraaid. En veel dieper. Moeten we het echt weer presenteren alsof het nieuw en belangrijk was?<br />En als klap op de vuurpijl verschijnt Meryl Streep pas in de laatste tien minuten van de film, helemaal opgemaakt als een oude dame die veel van haar gezichtsuitdrukkingen verbergt. Ze is nog steeds goed, maar alleen omdat ze...' 's Meryl, en Meryl kan zelfs onder de zwaarste make-up een manier vinden om zelfs de stomste dialogen uit te voeren.<br />Dus om het simpel te zeggen: deze film heeft alle clichés uit het boek met'reële boodschap' en voegt er nog een paar aan toe die eigenlijk niet hadden mogen worden toegevoegd. Met een speeltijd van twee uur en doorspekt met 'Lifetime Movie-of-the-week'-muziek die je gegarandeerd de stuipen op het lijf jaagt, is het een volslagen mislukking, zowel op het gebied van 'zinvolle' als op het gebied van 'filmmaken'. Ik geef hem alleen '3' vanwege Meryl en Vanessa.<br />Goed, als het enige wat je van je films verlangt 'twaddige le' is, zet dan mijn opmerkingen over 'avond' opzij en geniet van de avond. Maar als je een echt betekenisvolle ervaring wilt die wordt opgediend door grote acteurs en filmmakers die weten wat ze moeten doen met een eenvoudig verhaal over leven en dood en alle onzin die het met zich meebrengt, huur dan 'Norman's Room' en zoek uit wat echt geweldig acteren is.
I went to see "Evening" because of the cast. I'd gone to see "Norman's Room" for that reason -- that movie offering Diane Keaton, Leonardo De Caprio and, also, Meryl Streep -- and had loved every minute of it. Same for "The Notebook" even though it was chick-flit lite. And my feeling was, anything offering performances by Vanessa Redgrave, Meryl Streep, Patrick Wilson and Glenn Close would be at least as good. Instead, I found sometimes even the greatest actors cannot overcome trite, simplistic and -- on one occasion -- truly offensive material.<br /><br />Now I had no problem with the way the film was structured. I actually enjoy movies that cut back and forth in time to tell a story...so long as one era illuminates the other and vise verse. But while Vanessa's character being on her deathbed and recalling a past event she felt "was a mistake" was riveting, at times, the part actually showing what that "past mistake" was does nothing to clarify the matter. In fact, it makes it seem meaningless in the silliest "girl meets boy, girl gets boy, girl loses boy" fashion, and in the most unbelievable, clichéd, wrong-headed way possible.<br /><br />And from here be spoilers, so bear that in mind should you continue reading.<br /><br />First of all, Claire Danes was brutally miscast. Not only does she not even begin to resemble Vanessa Redgrave as a young woman, she has nowhere near the chops when it comes to acting. Don't get me wrong, she can be good in the right role -- just not this one. And Patrick Wilson was miscast, though he has the acting chops to almost pull it off. He'd have been better suited to the part Hugh Dancy played -- the rich confused WASP -- and not the object of sexual attraction to one and all; he's a bit too WASP-y for that. Hugh Dancy? One note -- "I'm a tortured drunk and wait till you find out why." And the "why" (I'm a closet case in a sexually repressed world, so I have to drink to excess and make a fool of myself in front of everyone I know) was so offensive to me and the manner in which he died (as you knew he would because that's the only thing that can happen to a faggot in the Fifties) so ludicrous, wrong-headed and mishandled, I nearly threw my candy at the screen.<br /><br />As for the modern part between Toni Collette and her sister, her fear of commitment, her jealousy of her sister's "perfect life," her sister wondering if she's made the right choices, her pregnancy and her too-perfect boyfriend (which actually might have been more interesting and meaningful if played by Patrick Wilson, and Ebon Moss-Bachrach might have been a more interesting Harris, given his dreamy eyes) -- anyway, all this was hashed over in the 70's and 80's. And in much greater depth. Do we REALLY have to present it, again, and all as if it was fresh and momentous?<br /><br />And to top it off, Meryl Streep doesn't even appear until the last ten minutes of the movie, all in old lady makeup that hides many of her facial expressions. She's still good, but only because she's Meryl, and Meryl can find a way to pull off even the silliest dialog under the heaviest of makeup.<br /><br />So to put it simply, this movie has every cliché in the "really meaningful message" movie book, and it adds a few that really had no business being trotted out, again. At two hours long and laced with "Lifetime Movie-of-the-week" music that is guaranteed to rub you raw, it's a complete failure in both the "meaningful" and "moviemaking" aspects. I give it "3" only because of Meryl and Vanessa.<br /><br />Now, if all you require from your films is twadd le, then please set my comments about "Evening" aside and have the time of your life. But if you want a truly meaningful experience being served up by great actors and filmmakers who know what to do with a simple story about life and death and all the nonsense it brings, rent "Norman's Room" and find out what truly great acting is.