Ik genoot veel meer van deze film dan ik ooit had kunnen vermoeden; uit andere commentaren die ik hier heb gelezen, maak ik op dat het een enorm voordeel is om op een groot scherm in de bioscoop te worden gezien, in het gezelschap van een vrolijk en enthousiast publiek. Ik had het geluk dat ik die ervaring had, meegevoerd op golven van gelach van alle kanten, en ik had een geweldige tijd met deze weinig eisende komedie.<br />Want het is als komedie dat het straalt, als het al ergens straalt. Het drong tot me door dat het een musical was en ik was dan ook zeer verbaasd toen de verzamelde voorvaderen uitbarstten in half gesproken lyriek - maar ik moet toegeven dat de half dreigende, half belofteve woorden 'O, wat ik zal doen...' veel beter zijn overgekomen dan ik aanvankelijk dacht, want ze spoken nog steeds door mijn hoofd!<br />De plot, voor zover die er is, draait grotendeels om de geschiedenis van de naamloze Francesca, een zestiende-eeuws portret met een duidelijk anachronistisch kapsel en een bontjas. Het verhaal klopt niet helemaal met dat van haar verre afstammelinge, gravin Angelina, en je kunt de plot bijna horen kraken onder de druk van de produktiecode om er zeker van te zijn dat de heldin onbezoedeld aan haar veel te lang uitgestelde huwelijksbed arriveert met de juiste man...<br />De romance is nauwelijks wereldschokkend, en de eerste paar scènes, die tamelijk rechttoe rechtaan worden gespeeld, zijn zelfs bijna saai. Maar waar het script en de film werkelijk tot leven komen, is in de strijd tussen de seksen die volgt. De onbeschaamdheid van Douglas Fairbanks juniors hofmakerij van Betty Grables getrouwde Angelina wordt alleen geëvenaard door Betty-Grable-as-Francesca' De rol van de kolonel wordt op zijn beurt gespeeld door de vrouw die hem najaagt, met als hoogtepunt een volledige omkering van de rollen in de hilarische fantasiescène waarin ze hem letterlijk omverwerpt. Dit is waarschijnlijk de komische climax van de plot, hoewel de gevolgen van de begrijpelijke verwarring van de kolonel met een vaardige hand in de resterende twee 'rollen' van de operettestructuur worden uitgewerkt en het schouwspel van Fairbanks' gelukzalige, verbijsterde ontwaken min of meer de prijs van de toelating op zich waard is.<br />Grable is volkomen overtuigend in het benoemen van haar twee contrasterende personages, is zo verstandig om bijna alle (beperkte) mogelijkheden om te zingen te krijgen en deelt de eer als het gaat om de stroken van citeerbare dialoog in de verschillende verbale duels. Maar op het gebied van de onuitgesproken reacties wordt ze in feite overtroffen door haar mannelijke bijrollen; in het bijzonder Fairbanks is een absolute traktatie in een aantal woordeloze scènes, waarvan de opbouw en de humor het zwijgende scherm waardig zijn.<br />Deze film is te onevenwichtig van stijl om een klassieker te zijn, variërend van sprankelende snedige opmerkingen tot afgezaagde saaiheid. Maar op zijn best is hij werkelijk heel erg grappig en toen het licht aanging, veroorzaakte hij een spontaan applaus en gelach in de zaal. Hij is misschien niet meer van deze tijd, maar hij heeft het niet verdiend om door zowel Grable als Preminger, de (onbetaalde) regisseur, te worden verstoten. Dit is geen meesterwerk, maar een door en door onderhoudend werkje, en ik betrapte mezelf erop dat ik de hele weg naar huis zat te grijnzen bij de herinnering.
I enjoyed this film far more than anything had led me to anticipate; from reading other comments here, I suspect it benefits enormously from being seen on a full-size screen in the cinema, in the company of a cheerful and enthusiastic audience. I was lucky enough to have that experience, borne up on ripples of laughter from all around, and had an immensely good time with this undemanding comedy.<br /><br />For it is as a comedy that it shines, if it shines anywhere at all. The music is nothing special -- in fact, I hadn't realised it *was* a musical, and was very surprised when the assembled ancestors burst into half-spoken lyric -- but I do have to admit that the half-threat, half-promise of 'Oh, what I'll do...' has proved far more catchy than it ever seemed at the time, as it's still going round and round in my head!<br /><br />The plot, such as it is, largely pivots around the past history of the eponymous Francesca, a sixteenth-century portrait sporting a distinctly anachronistic hairstyle and fur-coat. Her idea on the sanctity of marriage don't quite jibe with those of her distant descendant, the Countess Angelina, and one can almost hear the storyline creaking at the seams under the strain of the Production Code in order to ensure that the heroine arrives unsullied in her much-delayed marriage-bed with the right man...<br /><br />The romance is scarcely earth-shattering, and in fact the first few scenes, played pretty well straight, verge on the tedious. But where script and film really come to life is in the battle of the sexes that follows. The impudence of Douglas Fairbanks Jr's courtship of Betty Grable's married Angelina is equalled only by Betty-Grable-as-Francesca's pursuit of him in turn, culminating in complete role-reversal in the hilarious fantasy sequence where she -- literally -- sweeps him off his feet. This is probably the comic climax of the plot, although the consequences of the Colonel's understandable confusion are worked out with a deft touch in the remaining two 'acts' of the operetta-structure, and the spectacle of Fairbanks' blissful, bemused awakening is more or less worth the price of admission on its own.<br /><br />Grable is entirely convincing in establishing her two contrasting characters, wisely gets almost all the (limited) singing opportunities, and shares the honours where the swathes of quotable dialogue in the various verbal duels are concerned. But in the field of unspoken reaction she is really outclassed by her male supporting leads; Fairbanks in particular is an absolute treat in a number of wordless sequences whose set-up and humour is worthy of the silent screen.<br /><br />This film is too uneven in style to be a classic, varying from sparkling repartee to hackneyed tedium. But at its best it is quite honestly very funny indeed, and brought a round of spontaneous applause and laughter across the auditorium at the end as the lights went up. Out of tune with its times, it may have failed to draw contemporary audiences -- but, on this showing, really didn't deserve to be disowned by both Grable and Preminger, the (uncredited) director. This is no masterpiece, but a thoroughly entertaining minor work, and I for one found myself grinning in remembrance all the way home.