Het idee is om in de eerste tien minuten iets interessants te laten gebeuren om het publiek geboeid te houden. Late Night Shopping slaagt er veel langer in om de belangstelling te vermijden. Als we tot een bepaald punt komen, is het zo monumentaal debiel dat ik bleef denken dat ik het verkeerd begrepen moest hebben. Maar dat was niet zo.<br />Sean vertelt het verhaal van een huisbaas in Osaka die hetzelfde appartement verhuurde aan twee mensen die in verschillende ploegen werkten en dus niet wisten dat ze het appartement deelden. Zijn vriend vraagt: 'Maar hoe zit het dan met de weekends?' Sean heeft daar geen afdoende verklaring voor. Dan vertelt Sean het verhaal van zijn eigen probleem, namelijk dat hij niet weet wat hij moet doen. Het is niet zeker dat zijn vriendin nog thuis woont, omdat hij's nachts werkt en zij overdag, zodat ze elkaar nooit zien. Dit is nu al drie weken aan de gang. Maar zijn vriend vraagt niet: 'Ja, maar zoals ik al zei, hoe zit het met de weekends? Dan moet je haar toch zien? Het slaat nergens op. Waar heb je het over, Sean? Gebruik je medicijnen of zo?' Maar laten we royaal zijn en aannemen dat ze allebei zeven dagen per week werken.<br />We zien Sean controleren of de zeep en de handdoeken zijn gebruikt. (Vreemd genoeg begint hij de zeep zelfs met zich mee te dragen.) Maar hoe zit het met zijn vriendin?' 'Laten we naar de keuken gaan. Hoe zit het met eten en drinken? Wordt er iets vermist? Is er iets gekocht? Is het gedeelde bed in de slaapkamer opgemaakt of niet? Worden haar kleren gebruikt en verwisseld voor schone? Is de wasmand voller? Staat de bril in de wc omhoog of omlaag? Ik bedoel, allemachtig!'<br />En als klap op de vuurpijl regelt Paul dat hij vroeg van zijn werk weggaat om te kijken of zijn vriendin nog thuis woont. Waarom belt hij haar niet gewoon op?<br />Maar het wordt nog erger. In de laatste akte, hoewel niemand Vincent heeft verteld waar de rest van de groep naartoe gaat, weet hij hen te vinden. Het komt goed uit dat Seans geliefde en Seans vriendin de beste vrienden lijken te zijn, en het lukt ze ook om de groep te vinden. Er wordt niet de geringste poging gedaan om een van deze buitengewoon onwaarschijnlijke toevalligheden te verklaren.<br />Om eerlijk te zijn is de dialoog oké, maar lang niet goed genoeg om de zwakke personages of het irritante verhaal te compenseren.<br />Ik hoorde een van de acteurs geïnterviewd worden en hij beloofde 'geen wapens, geen drugs, geen korsetten'. Ik dacht: 'Geweldig'. Maar na een halfuurtje verveling schreeuwde ik tegen het scherm: 'Ik wil wapens! Ik wil drugs! Ik wil korsetten!'<br />Er zou niet veel voor nodig zijn geweest om deze problemen op te lossen, maar op de officiële website schept de regisseur op dat het script niet was bewerkt. Meer hoef je niet te weten.
The idea is to have something interesting happening in the first ten minutes to keep the audience hooked. Late Night Shopping manages to avoid interest for much longer than that. When we do get to a point, it is so monumentally moronic that I kept thinking I must have misunderstood it. But I didn't.<br /><br />Sean tells the story of an Osaka landlord who rented the same apartment to two people at the same time who worked different shifts and so didn't realise they were sharing. His friend asks "But what about the weekends?" Sean doesn't have an adequate explanation. Sean then tells the story of his own similar problem, which is that he isn't sure his girlfriend is still living at home as he works during the night and she works during the day so they never see each other. This has been going on for three weeks. But his friend doesn't ask: "Yes, but as I said before, what about the weekends? You must see her then. It doesn't make sense. What are you going on about, Sean? Are you on medication or something?" But let's be generous and assume that they both work seven days a week.<br /><br />We see Sean checking to see if the soap and towels have been used. (In fact, bizarrely, he starts to carry the soap around with him.) But what about his girlfriend's conditioner and shampoo, sanpro and moisturiser, toothpaste and toothbrush. Let's go to the kitchen. What about food and drink? Is any missing? Has any been bought? In the bedroom, has the shared bed been made or not? Are her clothes being used and exchanged for clean ones? Is the laundry basket fuller? In the toilet, is the seat up or down? I mean, good grief!<br /><br />And to cap it all Paul arranges to leave work early to see if his girlfriend is still living at home. Why doesn't he just phone her?<br /><br />But it gets worse. In the last act although no-one told Vincent where the rest of the group are going he manages to find them. Lenny's love interest and Sean's girlfriend conveniently appear to be best friends and also manage to find the group. There isn't even the slightest attempt to explain any of these extraordinarily unlikely coincidences.<br /><br />To be fair the dialogue is OK but not nearly good enough to make up for the weak characters or annoyingly lame story.<br /><br />I heard one of actors interviewed and he promised "no guns, no drugs, no corsets." I thought, "great". But after half-an-hour of tedium I was yelling at the screen: "I want guns! I want drugs! I want corsets!"<br /><br />It wouldn't have taken much to sort these problems out but on the official website the director boasts that the film wasn't script-edited. That's all you need to know.