Degenen onder jullie die, net als ik, teleurgesteld waren over het oorspronkelijke horrorverhaal, 'The Fear' uit 1995, zullen nog meer teleurgesteld worden in dit dwaze vervolg. Het volgt min of meer eenzelfde plot, maar het is onmogelijk om het in verband te brengen met het origineel, met uitzondering van de aanwezigheid van Morty, het houten monster. Hier volgt een kort overzicht.<br />Twintig jaar nadat Mike Hawthorne (Gordon Currie, in een redelijke rol) er getuige van is dat zijn vader zijn moeder op brute wijze vermoordt en vervolgens zelfmoord pleegt, lijdt Mike nog steeds aan de angst van die dag. In de hoop zijn angst kwijt te raken, gaat Mike met zijn vriendin en een stel vrienden naar het huis van zijn grootouders. Zijn plan is dat iedereen zich verkleedt in kostuums die hun angsten vertegenwoordigen en die angsten dan aan de etalagepop Morty presenteren. Volgens een Indiase vriend wordt van dit proces verondersteld dat het op magische wijze de angst wegneemt. Wat Mike niet weet is dat Morty bezeten is van de geest van zijn vader en zijn vrienden begint te vermoorden... of is het Mike zelf die de moorden pleegt? Wie kan het wat schelen?<br />Ik heb een paar problemen met deze film. Het eerste heeft met Morty te maken. Ik vond dat Morty er in het origineel nogal overtuigend uitzag. Deze keer is het pijnlijk duidelijk dat Morty een man is (acteur Jon Fedele) in een neppak. Dit is vooral te zien in de eerste scènes, waarin Morty nog steeds als levenloos wordt beschouwd, maar als je goed kijkt, kun je hem met zijn ogen zien knipperen. Een andere moeilijkheid is dat de meeste personages niet hard genoeg hun best doen. Sommigen doen dat wel, zoals Betsy Palmer van Friday the 13th Fame, die in deze film uitmuntend was. Maar de meesten doen hun best niet of krijgen de kans niet. Ten slotte zijn er de moorden. De eerste scènes met bijlmoorden waren heel overtuigend. Toen ik ze zag, dacht ik eigenlijk dat me een goede film te wachten stond. Als de tweede helft van de film komt en de moorden werkelijk beginnen, valt alles in duigen. De doden zijn ofwel niet-creatief, ongezien, of voorzienig (waarnemingen van de volgende scène wanneer Currie een black-out krijgt). Eén personage sterft uiteindelijk en niemand, ook de kijker niet, merkt het zelfs maar op. Hoewel er meer karakterisering in de eerste helft nodig was, was het niet al te slecht. De tweede helft was dat wel. Ik denk dat de nieuwe regisseur Chris Angel op dit punt was gekomen en echt niet wist hoe hij de gewelddadige scènes moest filmen, dus werden ze heel slordig en alledaags. Een domme afloop helpt ook niet. Dus tenzij je echt van het origineel hield en ervan genoot om splinters onder je huid vandaan te trekken, zou je waarschijnlijk _The Fear 2: Halloween Night_ moeten overslaan.
Those of you who, like me, were disappointed with the original 1995 horror yarn, "The Fear" will find more to be disappointed with in this silly little sequel. It sort of follows a similar plot, but it is impossible to connect to the original, with the exception of the presence of Morty, the mannequin monster made of wood. Here is a brief overview.<br /><br />Twenty years after Mike Hawthorne (Gordon Currie, in a decent performance) witnesses his father brutally murder his mother and then take his own life, Mike is still suffering from the fear of that day. In hopes of ridding his fear, Mike takes his girlfriend and a bunch of friends up to his grandparents' home. His plan is for everyone to dress up in costumes that represent their fears, and then present the fears to the mannequin Morty. According to an Indian friend, this process is supposed to magically take away one's fear. What Mike doesn't know is that Morty is possessed with his father's spirit, and begins killing off the friends...or is it really Mike himself doing the killings? Who cares?<br /><br />A have a few troubles with this film. The first lies with Morty. I thought the original made Morty look rather convincing. This time, it is painfully obvious Morty is a man (actor Jon Fedele) in a fake looking suit. This can especially be seen in early scenes, where Morty is still supposed to be inanimate, but if you watch closely you can see him blinking. Another trouble is that most of the characters don't try hard enough. Some of them do, namely Betsy Palmer, of Friday the 13th fame, who was excellent in this film. But most of them don't make the effort or weren't given the chance. Finally, there are the killings. The opening scenes involving ax murders were very convincing. Actually, when I saw them I thought I was in for a good movie. When the second half of the movie arrives, and the killings really start, everything falls to pieces. Deaths are either uncreative, unseen, or foreseen (glimpses of the next scene as Currie has a blackout). One character dies in the end and no one, including the viewer, even notices. While more characterization was needed in the beginning half, it wasn't too bad. The second half was. I think new director Chris Angel got to this point and really didn't know how to shoot the violent scenes, so they turned out real sloppy and pedestrian. A silly ending doesn't help either. Thus, unless you really loved the original and enjoy plucking splinters out from under your skin, you should probably skip "The Fear 2: Halloween Night." Zanatos' score: 4 out of 10.