Ik had me er al een tijdje op verheugd om _Dromenmeisjes_ te zien... met al die jubelende recensies, nominaties en media-aandacht. En ik moet zeggen dat het eerste kwart van de film goed was! Het was echt de tijd van de zwarte muziek in die tijd. Maar naarmate de film vorderde, verveelden mijn hele familie en ik ons stierlijk. Het zingen bleef maar doorgaan, de een na de ander. Ik bedoel, serieus, nog één muzieknummer en het zou zelfs de huur niet meer kunnen opbrengen.<br />Bovendien viel het me op dat er nauwelijks karakterontwikkelingen bij de personages waren; het kon me gewoon niet schelen wat er met ze gebeurde! Zelfs niet toen Eddie Murphy's _Eddie Murphy's_ werd uitgebracht. Ik wist dat ik eigenlijk verdrietig zou moeten zijn omdat de hoofdpersoon aan een overdosis drugs is gestorven, maar ik kon gewoon geen enkele emotie voor die hoofdpersoon opbrengen. De personages hadden een flinterdunne achtergrond over zingen in hun jeugd en zo, maar de persoonlijkheden werden niet genoeg onthuld om me te raken.<br />Ten slotte was het conflict gewoon niet belangrijk genoeg om de kijker te raken, wat samengaat met het gebrek aan karakterontwikkeling. Deze film deed me denken aan een kopieerfilm, gebaseerd op Ray, Chicago en Rent (Ray en Chicago waren volgens mij geweldige films). Ik denk dat deze film het beste zou passen bij iemand die niet echt om een verhaal in het algemeen geeft, maar toch wel van twee uur onderhoudende zangvoorstellingen zou genieten.
I had been looking forward to seeing Dreamgirls for quite a while...what with all it's raving reviews, nominations and media attention. And I must say, the first quarter of the movie was good! It really portrayed the black music scene back then. However, as the movie wore on, me and my whole family were bored out of our wits. The singing just kept coming, one after the other. I mean seriously, just one more music number and it would have broke even with RENT.<br /><br />Furthermore, I noticed hardly any character development in any of the characters; I just didn't care what happened to them! Even when Eddie Murphy's character died of a drug overdose, I knew I should have been sad, but I just couldn't feel any emotion for that character. The characters were given a flimsy background about singing in their childhood and whatnot, but there personalities were not revealed enough to draw me in.<br /><br />Finally, the conflict was simply not significant enough to make the viewer care, which goes along with the lack of character development. This movie reminded me of a copy-cat movie based on Ray, Chicago, and Rent (Ray and Chicago were wonderful movies in my opinion). Overall I think this movie would best suit someone who doesn't really care about an overall story, yet would enjoy two hours of entertaining and fun singing performances.