Volkomen tactisch, vreemd (kijk naar het kinky moment van een bloedmooie blondine die voor een stel rijkeluiskinderen als trekpop fungeert), zinloze maar ongetwijfeld boeiende late-avond-attractie. Deze onsamenhangende Franse productie is een mengelmoes van perplex ongerichte ideeën en willekeurige plotillustraties die zijn gericht op de zeer charismatische sterren (zij het enigszins antihelden) Alain Delon en Charles Bronson. Ze krijgen niet echt de kans om veel te doen, vooral niet tijdens het lange, ingekorte middenstuk waarin ze zich tijdens de kerstvakantie in een gebouw verstoppen om een kluis te kraken met 10.000 mogelijke combinaties. O, leuk! Maar dit is het moment waarop de vreemde, zij het intrigerende relatie tussen Delon en Bronsons personages ontstaat. Na een manipulatieve strijd van wilskracht (en kinderlijk sluwe spelletjes met elkaar) komen de twee tot een overeenstemming die ervoor zorgt dat ze elkaars betrokkenheid respecteren en elkaars respect hebben. Dit zou een verdere rol gaan spelen in de kronkelige tweede helft van het verhaal met die onnaspeurbare curve-bal. Toch doen hun ontmoetingen in het begin vermoeden dat er meer is, maar wat we te horen krijgen is vaag en dit wordt versterkt door dat 'Wat gebeurt daar?' einde dat je doet opschrikken. JEEEEAAAAAHHHHHHHH! Blij dat dat uit het systeem is.<br />Het ijsberen gaat verschrikkelijk langzaam, maar het wordt er rustig voor afgemeten en dit lijkt opzettelijk gedaan om de scherpe, nerveuze onderstreping van spanning uit te putten. Kijk hoe hetzelfde proces keer op keer wordt herhaald, en je weet dat er iets niet helemaal klopt en dat het gekonkel uiteindelijk in het spel komt. Nu voelt alles wat er gebeurt te spontaan aan, maar de climax is spookachtig. Het strakke, complexe script is waarschijnlijk een beetje te gehaaid voor zijn eigen bestwil, maar er zijn een paar leuke nieuwigheden (munten, glas en vloeistoffen die je maar beter niet kunt morsen) en visuele symbolen. De regie van Jean Herman is efficiënt geavanceerd en ingetogen, maar als je er een tikkeltje kunstmatigheid aan toevoegt, krijg je een onwelkome ijzige sfeer. Het geluid van de FX heeft meer weg van een krachtige noot dan van de funky muziek van Fran<0xC3><0xA7>ois DeRoubaix, die voornamelijk verborgen wordt gehouden na zijn sissende opening. Bernard Fresson krijt de houding van de inspecteur die weet dat er meer aan de hand is dan wat er wordt voorgeschoteld. Een aantrekkelijke vrouw speelt de rol van de steun en toeverlaat van Brigitte Fossey en Olga Georges-Picot.<br />Een cryptisch, richtingloos, maar gepolijst misdaaddrama dat in stand wordt gehouden door de twee hoofdrollen en een paar bizarre bijrollen.
Utterly tactical, strange (watch for the kinky moment of a drop-dead gorgeous blonde acting as pull-string doll for some rich folks), pointless but undoubtedly compelling late-night feature. This unhinged French production is a stew of perplexedly unfocused ideas and random plot illustrations centred on its very charismatic stars (if somewhat anti-heroes) Alain Delon and Charles Bronson. Really they don't get to do all that much, especially during the confined, lengthy mid-section where they hide themselves in a building during the Christmas break to crack a safe with 10,000 possible combinations. Oh fun! But this is when the odd, if intriguing relationship is formed between Delon and Bronson's characters. After a manipulative battle of wills (and childishly sly games against each other), the two come to an understanding that sees them honour each other's involvement and have a mutual respect. This would go on to play a further part in the twisty second half of the story with that undetectable curve-ball. Still their encounters early on suggest there's more, but what we get is vague and this is magnified by that 'What just happen there?' ending that might just make you jump. YEEEEAAAAAHHHHHHHHH! Glad to get that out of the system. <br /><br />The pacing is terribly slow, but placidly measured for it and this seems purposely done to exhaust with its edgy, nervous underlining tension. Watch as the same process is repeated over and over again, and you know something is not quite right and the scheming eventually comes into play. Now everything that does happen feels too spontaneous, but the climax payoff is haunting. The taut, complex script is probably a little too crafty for its own good, but there are some neat novelties (Coins, glass and liquids try not spilling) and visual symbolisms. Jean Herman's direction is efficiently sophisticated and low-key, but get a tad artificial and infuse an unwelcoming icy atmosphere. The sound FX features more as a potent note, than that of Francois DeRoubaix's funky score that's mainly kept under wrapped after its sizzling opening. Top drawers Delon (who's quite steely) and Bronson (a jovial turn) are solid, and work off each tremendously. Bernard Fresson chalks up the attitude as the Inspector who knows there's more going on than what is being led on. An attractive female cast features able support by Brigitte Fossey and Olga Georges-Picot. <br /><br />A cryptically directionless, but polished crime drama maintained by its two leads and some bizarre inclusions.