Heb je wel eens gewenst dat je kon ontsnappen aan je saaie en stressvolle leven op school of op je werk en zelf op een magisch avontuur kon gaan, met een van je beste vrienden aan je zijde, dat je allerlei gevaren en schurken het hoofd kon bieden en het mysterie kon ontrafelen van een verloren beschaving die alleen maar wacht tot iemand al haar geheimen ontdekt? Zelfs als je niet zo'n fan van fantasieverhalen bent, heb je dan wel eens gewenst dat je gewoon kon ervaren hoe het is om weer kind te zijn en je geen zorgen te hoeven maken, al was het maar voor een paar uur?<br />Dit is precies waar Miyazaki's 'Kasteel in de lucht' over gaat. Pazu, een jonge maar heel dappere en ambitieuze ingenieur, leidt een rustiek leven in een mijnstadje, tot op een dag een meisje dat Sheeta heet als een engel uit de hemel neerdaalt en hem meeneemt op een reis naar een plek ver achter de wolken, terwijl ze al die tijd piraten en militaire eenheden op hun hielen hebben. Simpel gezegd is het gewoon het ongelooflijke avontuur waar elk kind op een gegeven moment van droomt, en ik kan er niets aan doen, maar elke keer dat ik het zie, voel ik mijn zorgen wegsmelten.<br />Zoals het er een van Miyazaki is.' De film is niet zo visueel spectaculair of diepzinnig in zijn verhaal als _Bezield Weg_, _Huilend Kasteel_ of zelfs _Prinses Mononoke_. Toch vind ik het moeilijk om te zeggen dat een van deze films superieur is aan de andere, want alle drie die films zijn op een bepaald moment mystiek, zo mystiek dat ze raadselachtig, zo niet verbijsterend zijn, vooral voor de jongste kijkers.<br />'Kasteel in de hemel' daarentegen probeert niet zozeer een allegorie te zijn, en het is ook geen verhaal over de puberteit; in plaats daarvan is het waarschijnlijk een van de beste uitbeeldingen van de binnenkant van een kinderbrein.' Ik heb nog nooit zoiets gezien. De kunstwerken zijn niet alleen prachtig, maar het perspectief dat de kinderen gebruiken is gewoon fantastisch. Of het nu de 'camera' is die de enorme bomen of de wolken boven ons laat zien, of het ongelooflijke gevoel van hoogte als je naar de grond of de oceaan kijkt terwijl je honderden meters hoog in de lucht zit, ik voel me gewoon alsof ik daar met Pazu en Sheeta ben, gewoon een kind in een andere wereld, ver weg van de werkelijkheid.<br />Zelfs de kinderen hebben geen ingewikkelde relatie die een behoefte aan hoop suggereert, zoals Ashitaka/San of Chihiro/Haku. Miyazaki's engel, die op een dag letterlijk uit de hemel in zijn leven is gevallen, vanaf het allereerste begin de volmaakte persoon voor hem. Naarmate de film vordert, komt er steeds meer van hun ware avontuurlijke jeugddrift naar boven via hun vriendelijke woorden en prachtig realistische gezichtsuitdrukkingen. Ze zijn niet alleen een aanbiddelijke herinnering aan wie ik vroeger was, maar hun vertederende vriendschap houdt de hele film lang stand en wordt alleen maar sterker tot het laatste beeld. Om die reden ben ik meer verliefd op hen geworden dan op welk ander Miyazaki-paar dan ook.<br />Tegelijkertijd: 'Kasteel in de lucht' Het is zo'n gemakkelijk toegankelijke film, want wat voor toevallige bioscoopbezoeker je ook bent, je zult hier zeker je draai vinden. Mysterie, actie, drama, komedie, spanning, sciencefiction, romantiek, zelfs een beetje western... het is er allemaal, zo'n beetje alles waarvoor mensen naar de film gaan (behalve misschien horror). Daarom kan ik hem gemakkelijk aanbevelen als de eerste Miyazaki-film; hij is perfect voor degenen die geen verwachtingen hebben omdat ze de ongelooflijke bovennatuurlijkheid van sommige van zijn recentere werken al hebben gezien.<br />Zelfs het slotlied van de film, als het in het Engels wordt vertaald, drukt het gevoel uit van verlangen naar de ontdekking van een soort verloren beschaving, en een soort zielsverwant, die in ons alledaagse leven niet te vinden was. 'De reden dat ik naar de vele lichten verlang, is dat jij daar in een ervan bent... De aarde draait rond, draagt jou, draagt ons beiden die elkaar zeker zullen ontmoeten.' Miyazaki heeft altijd poëtische teksten gebruikt om eindes te maken aan Joe Hiasashi's prachtige platen, maar dit is de enige die ik heb gezien die zowel een ontroerend liefdeslied als een inspirerende droom is. Ik ben al bijna in tranen als ik er alleen maar naar luister.<br />'Kasteel in de lucht' mag dan niet Miyazaki's meest ontwikkelde, spectaculaire of betekenisvolle werk zijn, het is het wel.' Het is absoluut perfect voor wat het werkelijk is: een waarachtig visioen van kinderfantasie en een heerlijke ontsnapping aan de werkelijkheid voor alle volwassenen die zouden willen dat ze hetzelfde heerlijke gevoel van verbeeldingskracht hadden als toen ze nog onbezorgde kleine kinderen waren. Ga achteroverzitten, ontspan je en geniet van wat het is.
Have you ever wished that you could escape your dull and stressful life at school or work and go on a magical adventure of your own, with one of your closest friends at your side, facing all sorts of dangers and villains, and unraveling the mystery of a lost civilization that's just waiting for someone to discover all its secrets? Even if you're not quite that much of a fantasy-lover, have you ever wished you could simply experience what it's like to be a kid again, and not have a care in the world, for just a couple of hours? <br /><br />This is exactly what Miyazaki's "Castle in the Sky" is all about. Pazu, a young but very brave and ambitious engineer, lives a rustic life in a mining town until one day, a girl named Sheeta falls down from the sky like an angel and takes him on a journey to a place far beyond the clouds, while all the while they have pirates and military units hot on their trail. Simply put, it is just the incredible adventure that every kid dreams of at one point or another, and I can't help but feel my worries melt away every time I see it.<br /><br />As it is one of Miyazaki's older works and takes much place in the everyday world, the film is not as visually spectacular or deep in its storyline as Spirited Away, Howl's Moving Castle, or even Princess Mononoke. Still, I find it difficult to say that any of these films are superior over the other, because all three of those films are, at some point or another, mystical to the point of being enigmatic, if not perplexing, especially for the youngest of viewers.<br /><br />"Castle in the Sky", on the other hand, doesn't try so much to be an allegory of any kind, and it's not a coming-of-age story either; it is instead quite possibly one of the best depictions of the inside of a child's mind I've ever seen. Not only is the artwork beautiful, but the use of perspective from the kids' eyes is just amazing; whether it's the panning up of the "camera" to see the enormous trees or clouds overhead, or the incredible sense of height from looking down at the ground or ocean while hundreds of feet in the air, I just can't help but FEEL like I'm there with Pazu and Sheeta, just a kid in another world, far far away from reality.<br /><br />Even the kids themselves don't have a complex relationship that suggests a need for hope like Ashitaka/San or Chihiro/Haku; Sheeta is Pazu's angel, having literally fallen into his life from the sky one day, the absolutely perfect person for him right from the very start. As the film progresses, more and more of their true adventurous childhood spirit comes out through their kind words and beautifully realistic facial expressions. Not only are they an adorable reminder of who I used to be, but their endearing friendship never lets up throughout the whole film, only growing stronger all the way to the last frame. For that reason, I've fallen in love with the two of them more than I have with any other Miyazaki couple.<br /><br />At the same time, "Castle in the Sky" is such an easily accessible film because no matter what kind of casual moviegoer you may be, you'll be sure to find your fix here. Mystery, action, drama, comedy, suspense, sci-fi, romance, even some western...it's all here, just about everything people go to the movies for (except maybe horror). This why I can easily recommend it as a first Miyazaki film; it's perfect for those who have no expectations from having already seen the incredible otherworldliness of some of his more recent works.<br /><br />Even the ending song of the film, when translated into English, conveys the sense of longing for the discovery of some kind of lost civilization, and some kind of soul-mate, that could not be found in our mundane lives. "The reason I long for the many lights is that you are there in one of them...The earth spins, carrying you, carrying us both who'll surely meet." Miyazaki has always provided poetic lyrics to make ending songs out of Joe Hiasashi's gorgeous scores, but this is the only one I've seen that's both a touching love song and an inspirational dream. I have found myself near tears just listening to it.<br /><br />"Castle in the Sky" may not be Miyazaki's most developed, spectacular, or meaningful work, but it's absolutely perfect for what it really was meant to be: a true vision of childhood fantasy, and a wonderful escape from reality for any adults who wish they could have the same wonderful sense of imagination they had when they were just carefree little kids. Sit back, relax, and love it for what it is.