Hallam Foe vertelt ons het verhaal van een jongen die zijn moeder heeft verloren en naderhand een soort Oedepus-complex krijgt.<br />Het duurt ongeveer vijfennegentig minuten, maar in tien minuten zou het beter zijn. In het midden zit een uur waarin hij op daken klimt, en in een kerktoren als Quasimodo (alleen is hij veel minder sympathiek).<br />Er komt een vreemd liefdesverhaal aan te pas dat nergens iets mee te maken heeft. Ze lijkt toevallig op zijn moeder, ja, en wat dan nog? We weten dat hij zijn moeder mist, daar gingen de eerste tien minuten over. Ze hadden gewoon het begin en het einde samen moeten opnemen, dan was het een prima korte film geworden. Nu is het een portret van een personage dat niet verandert. Hij is een kerel die van alles overkomt. De enige actieve keuze die hij midden in de film heeft, is het solliciteren naar een baan.<br />Er is die hele Oedepus-toestand die ons zijn personage zou moeten laten analyseren. Hij schildert zijn gezicht, trekt vrouwenkleren aan en draagt een dode Das op zijn hoofd. Een Das! Je moet het einde zien! Hij keert naar huis terug met de Das op zijn hoofd (en die is gefilmd als een smakeloze horrorfilm) om de nieuwe vrouw van zijn vader te vermoorden (waarmee hij in het begin seks had). En op de een of andere manier dachten ze dat dit zou gebeuren.' 'Ik heb het gevoel dat die MacKenzie-regisseur/man/wat dan ook ons probeert te laten zien dat hij ook psychologie heeft gestudeerd. Wat ben je toch slim! Dank je wel dat je al die vergeten theorieën weer in ons geheugen hebt geprent! Je bent echt goed! Wat een uitschot! Oké, nu besef ik dat deze film gebaseerd is op een of ander willekeurig boek, maar hoe dan ook...'<br />'Op de foto is het saai. Een heleboel pratende hoofden. Bovendien heeft de redacteur de kleuren van het ene beeld naar het andere veranderd, je weet wel, koud en warm en zo...' Het is zowel een documentaire als een testfilm voor kleurenblinden. Of misschien dachten ze dat het drama niet genoeg zou zijn om ons duidelijk te maken dat hij zich eenzaam voelt, dus hebben ze de kleuren blauw gemaakt, zodat we het echt begrijpen.<br />Ik ga niet eens commentaar geven op de clichématige, o-zo-zo-leuke tekeningen die ze bij de presentatie hebben gemaakt. En al dat 'leuke' seksgedoe. Deze hele film is een onafhankelijk cliché. Maar ik kan hem wel aanbevelen. Ik heb er meer dan een paar keer om moeten lachen. Hoewel het echt irritant is om filmstudent te zijn en te zien hoe dit soort shit door de machine komt.
Hallam Foe tells us the story about a boy who lost his mother and experiences some sort of Oedepus complex afterward.<br /><br />It is something like 95 minutes long but would be better in ten. There's like an hour in the middle where he is doing climbing practice on rooftops, and habits in a church tower like Quasimodo (only he is much less sympathetic).<br /><br />There's a strange love story involved which doesn't have anything to do with anything. She happens to look like his mother, yes so what? We know he misses his mother, that's what the first ten minutes were about. They should just have put the beginning and ending together and it would have been a O.K. short film. Now it's a portrait of a character who doesn't change. He is a guy that stuff happens to. The only active choice he has in the whole middle of the movie is to apply for a job.<br /><br />There's this whole Oedepus thing going on which is supposed to make us analyze his character. He paints his face, dresses in women's clothing and wears a dead Badger on his head. A Badger! You've got to see the ending! He returns to his home with the badger on his head (and it is shot like a tacky Horror film) to kill his dad's new wife (which he had sex with in the beginning). And somehow they thought this wouldn't be entertaining enough so they put some indie punk music in the background. I've got to admit though, I'm kind of allergic to films that want to write a psychological complex on your nose. It feels like this MacKenzie director/guy/whatever is trying to show us that he also has been studying psychology in school. You are so smart! Thank you for bringing all these forgotten theories back into our memories! You really dug! What a Wallraff! Okay so now I realized this film is based on some random book, but anyway..<br /><br />Photowise it is boring. A lot of talking heads. Plus the editor has changed the colors from scene to scene, you know cold and warm etc.. why? maybe "Hallam Foe" is both a feature and a test film for color blind people. Or maybe they just thought that the drama wouldn't be enough to tell us that he feels lonely, so they increased blue so that we really get it.<br /><br />I'm not even gonna comment on the cliché indie-oh-how-how-how-cute drawings they have made in the presentation. And all the "cute" sex stuff going on. This whole film is an independent cliché. But I do recommend it. I laughed more than a few times. Though it is really annoying to be a film student and to see how crap like this gets through the machine.