De standaardprocedure voor Zweedse films lijkt tegenwoordig te zijn om te beginnen met de geloofwaardigheid het raam uit te gooien en dat pad voor de rest van het proces te volgen. _Rdenarna_ is een ander mooi voorbeeld van een film die nergens op slaat.<br />Banks in Stockholm worden beroofd door een uiterst efficiënte'militaire' bende overvallers. Twee politieagenten beginnen de zaak te onderzoeken, die al snel ingewikkelder wordt dan hij op het eerste gezicht lijkt.<br />Zoals gewoonlijk in Zweedse films bestaat de cast voor het grootste deel uit dezelfde mensen die je keer op keer hebt gezien. Mikael Persbrandt moet in elke Zweedse film van de afgelopen jaren voorkomen! Gaat wel, denk ik, want Persbrandt is een van de weinigen die hier overtuigend acteert (zoals hij meestal doet). De problemen met deze film draaien voornamelijk om het verhaal zelf. Om te beginnen voelen de berovingen voornamelijk als achtergrond. Dit is meer een film over een jonge politieagente die haar best doet om zichzelf te bewijzen in een mannenwereld (zoals er nog niet duizend keer eerder een film is gemaakt met een fatsoenlijke actrice in plaats van met Sofia Helin). Aan het eind is er ook nog een totaal ongelooflijke plotwending die ongeveer even plausibel lijkt als een landing van aliens. Maar toch vond ik het een aardig detail, gezien het feit dat ik op dat moment half sliep. Het kruidde de boel een beetje (en voorkwam dat de kijkcijfers nog verder daalden).<br />Uiteindelijk is het belangrijkste probleem hetzelfde als bij de meeste andere Zweedse films van dit soort. Het probleem is alleen dat de actie en spanning niet voldoen aan de normen die we gewend zijn van andere films van dit soort (vooral Hollywood). Het voelt goedkoop en nogal zwak in vergelijking. Naar mijn mening moeten Zweedse filmmakers zich meer richten op plot en acteerwerk, en niet proberen 'Hollywood-actielicht' te maken, zoals ze dat nu doen. Want dat wordt weer zo'n vergeetbare inspanning van de Zweedse filmindustrie. Ik geef het een 3/10.
Standard procedure for Swedish movies today seem to be to start by throwing plausibility out the window and continue down that path for the rest of the process. Rånarna is another fine example of a movie making very little sense.<br /><br />Banks in Stockholm are being robbed by a highly efficient "military-styled" gang of robbers. Two police officers start investigating the case that soon becomes more complicated than it would appear at first.<br /><br />As usual in Swedish film the cast is mostly made up of the same people you have seen over and over again. Mikael Persbrandt must be in every Swedish film from the last few years! But that's OK i guess since Persbrandt is one of few that performs solidly here (like he usually does). The problems with this film mostly revolves around the story itself. First of all the robberies feel mostly like background. Rather this is more a movie about a young policewoman fighting to prove herself in a male world (like that has not been made a thousand times before with a decent actress instead of Sofia Helin). Also there is a completely unbelievable plot twist near the end that seems about as plausible as Aliens landing. But still, i did think it was a quite nice touch considering i was half asleep right about then. It spiced things up a bit (and actually saved the rating from dropping another step).<br /><br />In the end the main problem is the same thing as with most other Swedish movies of this kind. Simply that the action and suspense doesn't live up to the standards we are used to from other movies of this kind (mostly Hollywood). It feels cheap and rather weak in comparison. In my opinion Swedish filmmakers should try to focus more on plot and acting, and forget about trying to make "Hollywood-action light" like they do now. Because this becomes yet another forgettable effort from the Swedish movie-industry. I rate it 3/10.