De Shinjuku Triad Society is, zij het dan uit de grond van zijn hart, een bijzonder meeslepende film voor wat hij probeert af te beelden in zijn ultraconventionele domein. Het is een yakuza-/triadfilm, waarin agenten het opnemen tegen Japanse &/of Chinese gangsters (voornamelijk Chinezen, zoals de titel al doet vermoeden), maar Takashi Miike heeft al in zijn eerste technische 'debut' al veel aspecten van de film vastgelegd die hij vanaf nu zou gaan maken. Sociale kwesties als het verhandelen van waardevolle goederen op de zwarte markt, in dit geval menselijke organen, meestal van kinderen; nostalgie naar de kindertijd en de wortels, wat vooral in Doden en Levenden 2 voorkwam; het door de vingers zien van taboes als homoseks en (satirische) verkrachtingen/geweld tegen vrouwen; bloedstollend geweld. Het is zeker niet zo surrealistisch als sommige van Miike's films. Het verhaal gaat over twee broers, de ene een Chinese wees die in Japan is opgegroeid, de andere Tatsuhito Kiriya (Kippei Shiina, een vrij fatsoenlijke anti-held/held), die rechercheur is geworden, en de derde een gangster, of iemand die dat wil worden.<br />Het verhaal gaat over twee broers, de ene een Chinese wees die in Japan is opgegroeid, de andere Tatsuhito Kiriya (Kippei Shiina, best aardig als antiheld/held van Eastwood), die rechercheur is geworden, en de derde een gangster, of iemand die dat wil worden. De meest waarschijnlijke overnamebende is afkomstig van Wang (een duidelijke woordspeling op wat de bende in zijn vrije tijd vertegenwoordigt, gespeeld door Tomorowo Taguchi als een typische gek met echte doodsangst in zijn ogen) en zijn partner Karino (Takeshi Caesar, die zelfs dreigt als hij alleen maar een gebod blijft herhalen tegen een vrouw die net haar oog is kwijtgeraakt na een slechte deal), die het meedogenloze soort zijn dat bijna organisch opduikt in een Miike-film. Er is enige intrige rond het orgaanhandelsplan met de gangsters, waar Kiriya bijna het slachtoffer van wordt, en de voorliefde van de bende voor homoseks <0xE2><0x80><0x93> in elk geval met een soort marionet die doet wat de grote gangsters willen. Het leidt allemaal tot wraak en verlossing, eigenschappen die Miike en zijn schrijver proberen na te bootsen uit Shakespeare (vandaar dat het Macbeth-gedeelte met Wang die zijn bloed afspoelt, telkens weer herhaald wordt nadat een of andere homoseksueel heeft gezegd: 'Het komt er niet af').<br />Als het niet overeenkomt met het emotionele niveau dat een groots Shakespeare-stuk zou hebben, is het passend voor een film als deze. De doelstellingen van de Shinjuku Triad Society worden, zij het slechts ten dele, verwezenlijkt in een gangsterfilm met een paar extra lagen van harde familieproblemen (de voornaamste spanning tussen de broers komt voort uit het beroep van de broers en de plichten van de ouders), en er worden opmerkingen gemaakt over de wrede aspecten van de misdaad in de onderwereld, en over wat het rijk van de niet-berouwvolle seks, met beide seksen, psychologisch teweegbrengt in de personages. Tegelijkertijd bevat de Shinjuku Triad Society ook meer dan een paar momenten van de klassieke bijtende zwarte komedie uit het Miike-oeuvre. Een deel ervan moet gewoon met een korreltje zout worden genomen voor wat de regisseur doet in zijn buitensporigheid, zoals het stukje in het begin met de stoel die in zijn gezicht wordt geramd, of de willekeur van de 'ondervraging'. Miike en zijn schrijver hebben niet genoeg in huis om van de film een echte komedie te maken, zoals Ichi of, natuurlijk, Bezoeker Q, maar er is genoeg om de duistere aspecten van het verhaal en de personages wat gepaste luchtigheid te geven.<br />Toen ik voor het eerst in de 'Zwarte Broederschap'-trilogie, zoals het wordt genoemd, werd opgenomen, was ik behoorlijk onder de indruk, en het is een mooie quasi-sollicitatiekaart van een van de krankzinnigste nieuwe kunstenaars in de hedendaagse filmwereld.
Shinjuku Triad Society, albeit from perfect, is a fiercely compelling film for what it tries to depict in its uber-conventional realm. It's a yakuza/triad picture, involving cops versus Japanese &/or Chinese gangsters (mostly Chinese, as the title suggests), but already even in his first technical 'debut', Takashi Miike is already establishing many aspects to films that he would make from here-on in. Social issues like black market trading of precious goods, in this case human organs usually from children; nostalgia for childhood and one's roots, which was especially prevalent in Dead or Alive 2; thumbing-of-the-nose at taboos like gay sex and (satirical) rape/violence towards women; blood-curdling violence. It's certainly not as surreal as some of Miike's most recent films, but this is expected as he's trying out things that he's just starting to learn, following a track record of straight to video programmers. It's got all of those qualities, and it's also, like the films that would follow from it, equally savage and heartfelt, crazy (in spots) and sardonic in its drama, and solid for genre fans.<br /><br />The story concerns two brothers, one a Chinese orphan raised in Japan, Tatsuhito Kiriya (Kippei Shiina, pretty decent as a Eastwood-esquire anti-hero/hero), who's become a detective, and another, who's become a gangster, or a would-be one. The main arch likely takeover gang comes from Wang (a definite pun on what the gang represents during its spare-time, played by Tomorowo Taguchi as a typical wacko with real terror in his eyes), and his partner Karino (Takeshi Caesar, who's threatening even when just repeating a commandment over and over to a woman who's just had her eye plugged out following a sour deal), who are the ruthless kind to pop up almost organically in a Miike movie. There's some intrigue involving the organ-trading scheme with the gangsters, which Kiriya almost becomes a victim of, and the gang's penchant for gay sex- at least with one little puppet of sorts who does whatever the main gangsters want. It all leads up to vengeance and redemption, qualities that Miike and his writer are trying to emulate from Shakespeare (hence the Macbeth bit with Wang washing his bloody hangs over and over after some gay sex saying "it won't come off").<br /><br />If it doesn't add up to the same emotional level of impact that a great Shakespeare play would have, it's par for the course of a film like this. Miike's goals are met, though just met, in his low-scale ambitions: a gangster picture with some added levels of harsh familial trouble (the main tension between the brothers comes out of profession and duty to parents), notes on the crueler aspects of underworld crime, and what the realm of unrepentant sex, with both sexes, brings out psychologically in the characters. At the same time, Shinjuku Triad Society also contains more than a few moments of classic biting black-comedy from the Miike oeuvre. Some of it just has to be taken with a grain of salt for what the director does in his outrageousness, like the bit at the beginning with the chair smashing over the face, or the randomness of the "interrogation" as it goes into a very twisted area. There's even a laugh-out-loud line from the young sex-slave after finishing an act on one of the bosses: "Thank you, Mr. Weeny-Burger." Miike and his writer don't have enough here to make the film a full-on dark comedy like Ichi or, of course, Visitor Q, but there's enough to bring some appropriate levity to the darker aspects to the story and characters.<br /><br />As the first entry of the "Black Society" trilogy, as it's called, I was quite impressed, and it's a fine quasi-calling card from one of the craziest new artists in contemporary cinema.