Deze film is een pittig stukje filmmaken van Sam Fuller, wat Richard Widmark de kans geeft een paar van zijn beste, scherpste rollen te spelen in de rol van Skip McCoy, een kleine dief die op een militair geheim stuit terwijl hij in een volle bus de zak van de mooie Candy (Jean Peters) trekt. Het blijkt dat Candy haar (ex?)vriendje een dienst bewijst, die voor de 'commies' werkt.<br />Oppervlakkig bezien is er hier sprake van een mysterie met betrekking tot Candy's motieven, en Skip besteedt een groot deel van de film aan het vaststellen van haar motieven. In feite lijkt hij er in eerste instantie van uit te gaan dat ze een 'commie' is, en gaat hij zelfs zo ver dat hij haar in een harteloos gebaar bier in het gezicht giet. Wat is er met Skip aan de hand? Wat zijn zijn motieven en waarom is Candy zo dol op hem? Waarom willen wij (het publiek) zo dol op hem zijn? In wezen hebben de filmmakers hier een zeer opvallende'mannelijke fatale' in Widmarks personage en zijn optreden gecreëerd. Net zoals het mannelijke publiek de neiging heeft om samen met de hoofdpersonen de hele lengte van een film als 'The Big Sleep' of 'The Glass Key' te overpeinzen, of het vrouwelijke personage betrouwbaar is of alleen maar een knap gezicht, hebben de filmmakers hier eenzelfde dilemma voor vrouwelijke kijkers gecreëerd. Skip heeft ook iets charmants in zijn jongensachtige nonchalance, maar de eerste twee keer dat hij onze hoofdrolspeelster ontmoet, berooft hij haar en slaat hij haar in het gezicht. Uiteindelijk wordt de vraag of Skip zo diep zou zinken dat hij zijn land voor een dollar zou verkopen (zijn opmerkingen tegen de politie, zoals 'zwaai je met een vlag naar me?' doen vermoeden dat hij dat zou doen), of dat hij alleen maar uit is op wraak voor de moord op zijn vriend Moe (Thelma Ritter). Ik weet niet zeker of de film ons een afdoend antwoord geeft.<br />Thelma Ritters karakterwerk verdient een speciale vermelding omdat ze hier een echt onuitwisbaar karakter heeft gecreëerd. Ze gebruikt fysieke voorwerpen om het publiek in haar wereld te lokken, vooral haar gebruikte banden. Een ander voorbeeld van Fullers 'zaken' is de scène met Victor Perry (een acteur die ik elders heb gezien en die minder effect sorteerde) die de eetstokjes gebruikt om Candy te intimideren.<br />De nadruk op de relatie tussen Moe en Skip vormt een van de meest onthullende thema's van de 'eer onder dieven'-film. In feite heeft Skip dezelfde ontspannen en nonchalante relatie met de politie, met uitzondering van kapitein Tijger (Murvyn Vye) die een wrok tegen hem koestert. Ik vond de scène waarin hij de politie bij naam uitnodigde en hun een biertje aanbood toen ze hem bij zijn keet kwamen ophalen geweldig. Dat zijn de details die deze film echt doen lijken, of hij nu wel of niet'realistisch' is, en of dat er iets toe zou doen zijn volstrekt afzonderlijke vragen.<br />Al met al zou ik zeggen dat dit een essentiële misdaadfilm is die veel van de beste en duurzaamste attributen vertoont van de 'film noir'-school van het filmen. Een voorspelbare plot wordt van de grond af opgebouwd door een massa kleurrijke personages (geheel en al goed uitgevoerd), goedkope sets worden verhuld door het onverbiddelijke tempo van de film, en het eindproduct voelt een stuk substantiëler aan dan het waarschijnlijk is. Dit is de beste film die ik tot nu toe van Sam Fuller heb gezien en hij helpt me beter te begrijpen waarom hij als een meesterregisseur wordt beschouwd <0xE2><0x80><0x93> want hier heeft hij een paar dingen bereikt waarvan ik denk dat hij ze geprobeerd heeft, maar die hij uiteindelijk in andere films als 'The Crimson Kimono' en 'Shock Corridor' niet heeft weten te verwezenlijken <0xE2><0x80><0x93> wat betreft zeer nadrukkelijke acteerstijlen en zeer aangrijpende spanning. Dit is een van mijn favoriete optredens van Widmark die ik tot nu toe heb gezien <0xE2><0x80><0x93> en Widmark was een talent dat, als ik mag afgaan op de paar buitengewone films die ik met hem heb gezien, vergelijkbaar was met dat van Alan Ladd of Humphrey Bogart, hoewel hij aantoonbaar niet zoveel klassieke films heeft gemaakt.
This film is a spicy little piece of film-making from Sam Fuller which gives Richard Widmark the chance to show of some of his best, most edgy acting in the role of Skip McCoy, a small-time thief who stumbles onto a military secret while picking beautiful Candy's (Jean Peters) pocket on a crowded bus. It turns out Candy was doing a favor for her (ex?)boyfriend, who's working for the "commies".<br /><br />Superficially, there's a mystery here regarding Candy's motives and Skip spends much of the film determining her motives. Actually he seems to just initially assume that she's a "commie", going so far as to pour beer in her face in a callous gesture. But the real question is  what's going on with Skip? What are his motives, and why does Candy like him so much? Why do we (the audience) want to like him so much? Basically what the film-makers have done here is create a very striking "male fatale" in Widmark's character and his performance. Just as the male audience tends to ponder through the length of a film like "The Big Sleep" or "The Glass Key" along with the main characters whether the female character is trustworthy or just a pretty face, the film-makers have here created a similar quandary for female viewers. Widmark is handsome, and there's also a charm in his boyish insouciance  but the first two times he meets our leading lady, he robs her and then punches her in the face. Eventually the question becomes  would Skip sink so low as to sell out his country for a buck (his comments to the police, like "you're waving a flag at ME?" make us suspect he would) or is he simply out for revenge for the murder of his friend Moe (Thelma Ritter)? I'm not sure that the film gives us a conclusive answer either way.<br /><br />Thelma Ritter's character work deserves special mention  she has created a truly indelible character here. Fuller isn't afraid to give her plenty of "business"  in the form of physical objects that she uses to draw the audience into her world, particularly her used ties. Another example of Fuller's "business" would be the scene with Victor Perry (an actor I've seen elsewhere used to less effect) using the chopsticks to intimidate Candy.<br /><br />The emphasis on Moe's relationship with Skip provides one of cinema's most revealing "honor among thieves" themes. In fact Skip has the same kind of ease and the same kind of casual relationship with the police, with the notable exception of Capt. Tiger (Murvyn Vye) who has a grudge against him. I loved the scene where he invited the cops in by name and offered them a beer when they came to pick him up at his shack. Those are the kind of details that make this film feel real  whether or not it really is "realistic" or whether that would matter are entirely separate questions.<br /><br />All told, I would say this is an essential crime film which displays a lot of the best and most durable attributes of the "film noir" school of film-making. A predictable plot is off-set by a host of colorful characters (uniformly well-performed), cheap sets are disguised by the film's unrelenting pace, and the final product feels a lot more substantial than it probably is. This is the best film I've seen so far by Sam Fuller and helps me to see better why he's regarded as a master director  here he accomplished some things that I think he tried but ultimately failed to do in other films like "The Crimson Kimono" and "Shock Corridor" as far as very emphatic acting styles and really gripping suspense. This is one of my favorite performances from Widmark that I've seen so far  and Widmark was a talent that I'm tempted to say (based on the few extraordinary films I've seen with him) was comparable to that of Alan Ladd or Humphrey Bogart, although arguably he didn't make as many classic films.