Op het eerste gezicht is Ruiz van plan een psychologische thriller te maken. Hoewel het niet zo bevredigend is als een klassiek stuk in dat genre, zijn er compensaties. De spanning die ontstaat tussen Huppert en Balibar, als vrouwen kalm maar berekenend in oorlog zijn over een jongen die ze allebei onweerstaanbaar vinden; maar in een echte Europese arthousestijl geeft Ruiz ons geen vrijstelling van deze spanning, omdat de vrouwen beurtelings ook proberen zich meelevend tegenover elkaar op te stellen. De enige stem die wordt verheven is die van Huppert die uit een nachtmerrie ontwaakt (een onbetwistbaar irrationele gebeurtenis in de film).<br />In feite, als we de titel mogen geloven, gaat de film net zomin over het thrillergeraamte als In the Cut van Jane Campion. In plaats daarvan is het een psychologisch onderzoek onder gelijkgestemden dat zich op mannen richt. De jongen, Camille (Nils Hugon), besluit een practical joke uit te halen door zijn moeder af te zetten tegen een emotioneel kwetsbare andere vrouw. Beide vrouwen lijken hem eerder te vleien dan te berispen en dat maakt het probleem nog groter. Op de achtergrond is een driftige psycholoog te zien (Charles Berling), die de vrouwen in zijn leven snel confronteert <0xE2><0x80><0x93> zijn zus Huppert, het kindermeisje of zijn pa <0xE2><0x80><0x93> en zo optreedt als een symbolische, volwassen tegenwicht tegen de kalme en (naar we ontdekken) manipulatieve Camille. Het is vooral interessant dat, net als de vader in Henry James' The Turn of the Screw, Denis Podalydes' wetshandhaver Vader gedurende de hele film afwezig is. Ruiz maakt een Oedipusmoment van Hupperts reactie op zijn terugkeer aan het eind van de film.<br />Deze film is uiteindelijk nogal teleurstellend, of je hem nu leest als een thriller of als een psychiatrisch essay. Officieel heb ik een beetje genoeg van Mme Hupperts filmmethode, die te diepgeworteld is, dus ik kijk ernaar uit om haar op het toneel te zien voordat ik weer terugga naar haar (Europees <0xE2><0x80><0x93> hield van Heaven's Gate) films. De steun is goed. Maar Ruiz doet de cast geen plezier. Nog afgezien van een paar slechte belichting en een paar opzettelijk vreemde shots, is het alsof zijn richting de karakteristiek volkomen buiten bereik heeft gelaten <0xE2><0x80><0x93> ik denk vooral aan de sjamanistische buurvrouw van Isabelle van Edith Scob, die doet alsof ze alles weet, maar in werkelijkheid verbijstering uitstraalt. De set-pieces staan niet in verbinding met een vooruitstrevende plot <0xE2><0x80><0x93> de spanning waar ik het al eerder over heb gehad, is niet alleen zwak vervlogen, maar ook verspild aan zijn richtingsvermogen.<br /><br />Wil je een goede hedendaagse Franse thriller zien? Ga dan naar L'Appartement.
On the face of it, Ruiz has set out to make a psychological thriller. Although it's not as satisfying as a classic piece in that genre, there are compensations. The tensions generated between Huppert and Balibar as women calmly but calculatingly at war over a boy they both claim are compelling; however, in a true European art-house style, Ruiz doesn't give us release of this tension as the women alternately also try to behave compassionately towards each other. The only raised voice is that of Huppert's waking from a nightmare (an uncontested irrational event in the film).<br /><br />In fact, if we follow the title, the film is as little about its thriller skeleton as Jane Campion's In The Cut. Instead it is an intergender psychological study focusing on men. The boy, Camille (Nils Hugon), decides on a practical joke, playing his mother off against an emotionally vulnerable other woman. Both women seem to pander to him rather than scold and this compounds the problem. In the background is an intemperate psychologist (Charles Berling), swift to confront the women in his life - his sister Huppert, the nanny or his pa - and so acting as a symbolic adult counterbalance to the, calm and (we learn) manipulative Camille. It is particularly interesting that, like the father in Henry James' The Turn of The Screw, Denis Podalydes' law-enforcer Father is absent for the duration of the film. Ruiz fashions an Oedipal moment out of Huppert's reaction to his return at the film's close.<br /><br />Read either as a thriller or as a psychiatric essay, this film is ultimately rather disappointing. I'm officially rather fed up with Mme Huppert's screen method, which is too buried and so I'll be looking to see her on stage before I come back to her (European - enjoyed Heaven's Gate) films again. The support is good. Ruiz does the cast no favours though. Quite apart from some poor lighting and some wilfully odd shots, its as if his direction has left characterisation quite out of reach - I'm thinking particularly of Edith Scob's Shamanic neighbour to Isabelle, who acts knowing but communicates bafflement. The set pieces do not link up to a forward driving plot - the tension I have already referred to is not only weakly dissipated but wasted in its directional potential.<br /><br />Want to see a good contemporary French thriller? Go and see L'Appartement instead. 4/10