Ik heb die film gezien op True Movies (waardoor ik automatisch sceptisch werd), maar eigenlijk was hij goed. Waarom? Niet vanwege de fantastische plotwendingen of adembenemende dialogen (waarvan er niet veel zijn), maar omdat ik, in weerwil van wat de mensen zeggen, vond dat de film accuraat was in zijn weergave van tieners die met hun zwangerschap te maken krijgen.<br />Het is NIET Dawson's Creek, het zijn geen gracieuze, koele, gevatte figuren die moeiteloos door de seksualiteit slenteren met een moeiteloze kennis. Het zijn kinderen en ze gedragen zich zoals kinderen zouden doen.<br />Ze zijn bot, onbeholpen en ergerlijk in de war over alles. Ja, dit zou toeval kunnen zijn en ze zouden gewoon slechte acteurs kunnen zijn, maar dat denk ik niet. Dermot Mulroney geeft (wanneer hij niet probeert cool te zijn) een heel geloofwaardige voorstelling en ik vond het geweldig van hem. Patricia Arquette is zeurderig en irritant, maar ze was zwanger en een tiener? De combinatie van die twee is niet bepaald lavendelblauw op je kussen. De plot was heel voorspelbaar en wat dan nog? Ik geloofde hem, zijn stress en zijn onvermogen om ermee om te gaan <0xE2><0x80><0x93> haar dappere, maar enigszins misplaatste pogingen om hen dichter bij elkaar te brengen. Ik denk dat de personages, geacteerd door iemand anders, inderdaad irritant en ongeloofwaardig zouden zijn geweest, maar dat waren ze niet. Het weerspiegelt de onwerkelijkheid van de situatie waarin ze zich bevinden, dat hij in de klas zit en zij met de baby over de campus loopt. Ik was boos op haar, ik was boos op hem omdat hij zo'n kind was en haar de schuld gaf. Ik voelde het allemaal.<br />Uiteindelijk vond ik het prachtig en zou ik het aanbevelen.<br />Kijk uit voor de scène waarin Dermot Mulroney wegvlucht van de rampzalige sessie <0xE2><0x80><0x93> carrièreprestatie.
I saw this film on True Movies (which automatically made me sceptical) but actually - it was good. Why? Not because of the amazing plot twists or breathtaking dialogue (of which there is little) but because actually, despite what people say I thought the film was accurate in it's depiction of teenagers dealing with pregnancy.<br /><br />It's NOT Dawson's Creek, they're not graceful, cool witty characters who breeze through sexuality with effortless knowledge. They're kids and they act like kids would. <br /><br />They're blunt, awkward and annoyingly confused about everything. Yes, this could be by accident and they could just be bad actors but I don't think so. Dermot Mulroney gives (when not trying to be cool) a very believable performance and I loved him for it. Patricia Arquette IS whiny and annoying, but she was pregnant and a teenagers? The combination of the two isn't exactly lavender on your pillow. The plot was VERY predictable and but so what? I believed them, his stress and inability to cope - her brave, yet slightly misguided attempts to bring them closer together. I think the characters, acted by anyone else, WOULD indeed have been annoying and unbelievable but they weren't. It reflects the surreality of the situation they're in, that he's sitting in class and she walks on campus with the baby. I felt angry at her for that, I felt angry at him for being such a child and for blaming her. I felt it all.<br /><br />In the end, I loved it and would recommend it.<br /><br />Watch out for the scene where Dermot Mulroney runs from the disastrous counselling session - career performance.