Dit had een film moeten zijn over Sam en zijn vrouw, de roemruchte Peter Falk en de al even roemruchte Olympia Dukakis. Dat zou een film zijn geweest die de moeite van het bekijken waard was. In plaats daarvan is het een Paul Reiser-film, met een tikkeltje Falk. De fantastische Elizabeth Perkins speelt ook mee, maar dat zou je niet zeggen. Ik neem aan dat Reiser in de veronderstelling verkeert dat hij een reusachtige filmster is die een passend voertuig nodig heeft. Dat is niet zo. Nog erger is dat Reiser de moeite heeft genomen om een paar van de beste vrouwelijke karakterspeelsters op het scherm in te huren en ze vervolgens allemaal in zijn achtergrond te schuiven. Dukakis komt pas na een kwartier in beeld, maar als ze komt, gloeit het scherm. Het verhaal gaat eigenlijk over Falk en Dukakis, maar we worden onderworpen aan een zinloze, dwaze, belachelijke reis waarin Reiser laat zien hoe schattig, lief en o zo diep onder de indruk van psychologisch inzicht (verkeerd!) hij kan zijn. Bijvoorbeeld: in een restaurantscène waarvan ik me voorstel dat Reiser had gehoopt dat die 'Cassavetes-achtig' zou zijn, is er een lachwekkend onechte confrontatie tussen Reiser en Falk die zo overduidelijk belachelijk is dat ik me voor Falk schaamde.
This should have been a movie about Sam and his wife, the glorious Peter Falk and equally glorious Olympia Dukakis. That would have been a movie worth seeing. Instead it's a Paul Reiser vehicle, with a little Falk thrown in. The wonderful Elizabeth Perkins is also in this movie, but you'd hardly know it. I presume Reiser is under the impression that he's a giant movie star who needs an appropriate vehicle. He's not. Even more galling is that Reiser took the trouble to hire some of the best women character actresses on the screen today and then shoved them all into his background. Dukakis does not show up until the last 15 minutes, but when she does, the screen glows. The story is about Falk and Dukakis really, but we're subjected to a pointless, silly, preposterous road trip in which Reiser gets to show how very cute, precious and oh-so-deep with psychological insight (wrong!) he can be. For instance, In a restaurant scene that I imagine Reiser had hoped was "Cassavetes-like" there's a laughably false confrontation between Reiser and Falk that is so patently ridiculous, I was embarrassed for Falk.