Deze film is een van de vele pogingen van regisseur Tim Burton om met een bekende titel munt te slaan uit een onbekende. Hij heeft dat al gedaan met _Batman_, _Sleepy Hollow_ en nu dit. Dit is geen remake. Het enige wat hij met het origineel gemeen heeft, is dat er apen in voorkomen die kunnen praten (en Charleton Heston speelt een rol). Burton heeft het hele verhaal opnieuw in elkaar gezet en verwaterd voor het grote publiek.<br />De oorspronkelijke planeet van de apen was een product van zijn tijd. In de jaren zestig deed Amerika zijn best om zijn beschaving te herdefiniëren. Het was een turbulente tijd van zielsonderzoek en heroverwegen van sociale normen. Het was het tijdperk van de burgerrechten, waarin groepen die lang als inferieur werden beschouwd, eisten dat ze als gelijken werden behandeld. In die context was POTA allegorisch, een weerspiegeling van de filosofische beroering waarmee het publiek van die tijd werd geconfronteerd. POTA was een uiterst intelligente film die moeilijke vragen aan de orde stelde en de onderdrukking van de Amerikaanse samenleving op een elegante manier aan de kaak stelde door de blanke man zijn intelligentie te laten rechtvaardigen tegenover een soort die hij als inferieur beschouwde. De dialectiek tussen kolonel Taylor (Charleton Heston), dr. Cornelius (Roddy McDowall) en dr. Zira (Kim Hunter) werd provocerend en intelligent gevonden, met subtiele en voor de hand liggende ironie.<br />Burtons versie is net zozeer een product van de tijd van vandaag als POTA van de jaren zestig was. Het is oppervlakkig en jejune, het vervangt politiek correcte gemeenplaatsen door intelligente dialogen en concentreert zich meer op vorm dan op inhoud. Het einde van de verrassing is volkomen ongerijmd en draagt niets bij aan de film, behalve een cliffhanger die het vervolg inleidt. Terwijl het einde van de oorspronkelijke POTA alles elegant samenbond in een enkele krachtige scène, drijft Burtons einde de spot met het publiek en honend zegt het: 'Ik weet iets wat jullie niet weten, en jullie zullen op het vervolg moeten wachten om erachter te komen.'<br />Zoals altijd bij Burtons film is het technisch gezien een uitstekende film. De make-up is fantastisch en Burtons camerawerk is uitmuntend (hoewel ik nog steeds een hekel heb aan zijn duistere blik). Maar drieëndertig jaar vooruitgang in prothesemake-up kan het beledigend lege script niet goedmaken.<br />Het verhaal is teruggebracht tot een monsterfilm. De mensen sluiten zich aan achter kapitein Davidson (Mark Wahlberg) om tegen de monsterlijke apen te vechten, daarbij geholpen en geholpen door een paar overlopers (met name Helena Bonham Carter als Ari). De presentatie is conventioneel en simplistisch, met veel geweld, perfect voor de fastfoodmentaliteit van deze tijd.<br />Het acteerwerk is gemengd. Mark Wahlberg is een goede acteur, maar in deze rol is hij gewoon niet op zijn plaats. Walberg is uitstekend in het spelen van duistere, norse figuren die gekweld maar sterk zijn. Voor deze rol is een inspirerende held nodig, een profiel dat niet in Wahlbergs repertoire voorkomt. Helena Bonham Carter is een briljante actrice wier personage zo ver onder haar kunnen ligt dat het lachwekkend is. Ze probeert wanhopig iets te doen met het zwakke personage, maar haar interpretatie is een kruising tussen een vredesdemonstrant op de universiteit en een verliefde tiener.<br />Dan is er Tim Roth. Hij speelt virtuoos en redt in zijn eentje de film van de totale ondergang. Roth is duivels en hatelijk als de kwaadaardige generaal Thade. Hij creëert een van de meest schurkachtige en verachtelijke slechteriken die ik me in tijden heb kunnen herinneren. Bovendien is zijn fysieke acteerwerk ongeëvenaard en geeft hij een chimpansee zo'n perfecte versmelting dat je bijna kunt geloven dat de soort echt bestaat.<br />Deze film is een grote teleurstelling. Het is redelijk vermaak, zolang je maar bij de deur je hersens nakijkt. Ik vond het een 3/10. Technisch gezien is het veel beter, misschien een 9/10. Maar het verhaal is een belediging voor de oorspronkelijke concessie. Het is gewoon weer een poging van Burton om zichzelf op te hemelen, waarbij hij een bekende titel gebruikt om massa's mensen naar de kassa te lokken, zodat veel mensen kunnen zien wat een genie hij is. Natuurlijk is het waar, maar het zou geweldig zijn als hij dat talent zou gebruiken om behoorlijke films te produceren in plaats van simpele, voor massaconsumptie bestemde papjes.
This film is another of director Tim Burton's attempts to capitalize on a familiar title to bring his `vision' to the screen. He has done it with `Batman', `Sleepy Hollow' and now this. This is not a remake. The only thing it has in common with the original is that it has simians that can speak (and Charleton Heston makes a cameo). Burton has reconstituted the entire story, watering it down for today's mass viewership.<br /><br />The original Planet of the Apes was a product of its time. During the 1960's America was struggling to redefine its civilization. It was a turbulent time of soul searching and rethinking social norms. It was the civil rights era where groups long considered inferior demanded to be treated as equal. In that context, POTA was allegorical, reflecting the philosophical turmoil confronting the audiences of the day. POTA was an extremely intelligent film that broached difficult questions and elegantly held the oppressions of American society up to scrutiny by making the white guy justify his intelligence to a species he considered inferior. The dialectic between Colonel Taylor (Charleton Heston), Dr. Cornelius (Roddy McDowall) and Dr. Zira (Kim Hunter) was thought provoking and intelligent with ironies both subtle and obvious.<br /><br />Burton's version is as much a product of today's times as POTA was of the sixties. This is Apes for Dummies. It is superficial and jejune, substituting politically correct platitudes for intelligent dialogue and focusing more on form than substance. The `surprise' ending is utterly incongruous and contributes nothing to the film except a cliffhanger that sets up the sequel. While the ending of the original POTA gracefully tied everything together in a single powerful scene, Burton's ending simply mocks the audience, taunting, `I know something you don't know, and you are going to have to wait for the sequel to find out.'<br /><br />From a technical perspective, as is always the case with Burton's film, the film is excellent. The makeup is fantastic and Burton's camerawork is outstanding (though I continue to dislike his dark look). However, thirty-three years of advancements in prosthetic makeup can not compensate for the insultingly vacuous script.<br /><br />The story has been reduced to a monster movie. The humans band together behind Captain Davidson (Mark Wahlberg) to fight the monstrous Apes, aided and abetted by a few turncoats (notably Helena Bonham Carter as Ari). The presentation is formulaic and simplistic with plenty of violence, perfect for today's fast food mentality.<br /><br />The acting is mixed. Mark Wahlberg is a fine actor who is simply miscast in this role. Walberg is excellent at playing dark, sullen characters that are tormented but strong. This part requires an inspirational hero, a profile not in Wahlberg's repertoire. Helena Bonham Carter is a brilliant actor whose character is so far beneath her ability that the disconnect is laughable. She tries desperately to do something with the flimsy character, but her interpretation presents like a cross between a college peace demonstrator and love sick teenager.<br /><br />Then there is Tim Roth. His is a virtuoso performance, single-handedly saving the film from total ruin. Roth is diabolically hateful as the malevolent General Thade. He creates one of the most villainous and despicable bad guys I can remember in some time. Additionally, his physical acting is superlative, rendering a chimp-man that is such a perfect meld that one can almost believe that the species exists.<br /><br />This film is a great disappointment. It is decent entertainment, as long as you check your brain at the door. I rated it a 3/10. From a technical perspective it is much better than that, perhaps a 9/10. However the story is an insult to the original franchise. It is simply another attempt by Burton at self adulation, using a familiar title to attract throngs to the box office so lots of people can see what a genius he is. Of course it's true, but it would be great if he used that talent to produce substantial films, instead of simple minded pap formulated for mass consumption.