Wat is het toch jammer als een potentieel boeiend en verfrissend rustig verhaal aan het begin je aandacht weet te vangen en je dan geleidelijk aan steeds verder in de steek laat, tot je alleen nog maar met je verbijsterde hoofd zit te krabben tegen de tijd dat het zijn overtrokken conclusie heeft bereikt. Helaas is me dat aan het eind van WHITE NOISE overkomen.<br />Het was niet Michael Keatons schuld; het was een genoegen om hem weer als de ster van een gloednieuwe film terug te zien, misschien een beetje gerimpeld, maar toch in staat om een sterk en oprecht optreden te geven. Als man wiens vrouw kort daarvoor is overleden, raakt hij geobsedeerd door haar rondzwervende geest in het hiernamaals (geen nieuw idee), en hij schijnt contact met haar te hebben via dat rare elektrische gedoe dat je op je televisiescherm ziet als er niets wordt uitgezonden.<br />Het idee van geesten die via de ether communiceren wordt EVP (Elektronische Stem Fenomenen) genoemd, en er zijn een heleboel mensen die er echt in geloven, dus ik ga geen opmerkingen maken over wat ik daarvan vind, of over hen. Ik wil alleen maar zeggen dat ik er helemaal voor ben om ongeloof uit te sluiten als het gaat om het kopen van fantastische films zoals deze, maar wat ik kan...' Wat ik niet kan tolereren is dat ik niet begrijp wat er in godsnaam aan de hand was, en dat was ongeveer waar ik was blijven steken toen de aftiteling eindelijk begon te rollen. Veel statische elektriciteit, zeg dat wel.<br />Er zijn af en toe films zoals deze die me volledig van mijn stuk brengen, maar als een film zich niet duidelijk voor me uitspreekt, heb ik de neiging te denken dat dat de schuld is van de filmmaker, niet van mij (tenzij ik ernaar heb gekeken toen ik te moe was om me te concentreren of zo). Nou, voor _Wite Noise_ was ik klaarwakker, klaarwakker en helder van geest <0xE2><0x80><0x93> dus raad eens wie de schuld heeft?
What a shame it is when a potentially captivating and refreshingly low-key story manages to latch onto your interest at the start and then gradually lets you down further and further until you're left scratching your mystified head by the time it reaches its overdone conclusion. Unfortunately, this is what happened to me by the end of WHITE NOISE.<br /><br />It wasn't Michael Keaton's fault; it was a pleasure to see him return as the star of a brand new movie once again, looking a bit wrinkled perhaps, but still managing to give a strong and sincere performance. As a man whose wife has recently died, he becomes obsessed with her wandering spirit in the afterlife (not a new idea), apparently getting contacted by her through that funky electrical fuzz business you see on your television screen when there's nothing being broadcast.<br /><br />The idea of spirits communicating via the airwaves is called EVP (Electronic Voice Phenomena) and there are a lot of people who actually believe in it for real, so I'm not going to make any comments about what I think of that, or them. Let me just say that I'm all for suspension of disbelief when it comes to buying into fantastic films like this, but what I can't tolerate is not understanding what the hell was supposed to be taking place, which is about where I was left stranded when the credits finally began to roll. Much static indeed.<br /><br />There are occasionally movies like this that have me completely baffled, but if a film fails to make itself clear for me, I tend to consider that to be the fault of the filmmaker, not my own (unless I watched it while I was too tired to focus or something). Well, for WHITE NOISE I was wide awake, bright-eyed and bushy-tailed -- so guess who's to blame?