Hitokiri (dat ruwweg vertaald wordt als'moordaanslag'), a/k/a 'Tenchu', dat ruwweg vertaald wordt als 'goddelijke straf', presenteert Hideo Gosha als de beste van zijn klas. Mis deze niet, noch Gosha's andere klassieker, Goyokin! Hitokiri is niet alleen een van Gosha's beste films, het is ook een van de beste'samurai/chambara'-films die ooit zijn gemaakt, en misschien wel een van de beste Japanse films die ooit zijn geëxporteerd.<br />Wees gewaarschuwd, alle ingewikkelde plotdetails in Hitokiri kunnen een beetje moeilijk te volgen zijn voor mensen die niet vertrouwd zijn met de negentiende-eeuwse Japanse geschiedenis. Desondanks is het onderliggende menselijke drama duidelijk en open voor alle kijkers. Zoals de norm voor Gosha is, biedt Hitokiri weer een variatie op zijn traditionele thema van 'trouw aan je heer' versus 'trouw aan je heer'.' Maar Gosha ontwikkelt zijn favoriete thema zo geraffineerd dat het eigenlijk dé film is om te zien (samen met Goyokin, natuurlijk).<br />Ik neem aan dat het als volgt in elkaar zit: als je een eenvoudiger, actiegerichter verhaal wilt, wil je misschien Goyokin zien. Maar als je een bedachtzamer, meer gelaagd (hoewel grimmiger) drama wilt, moet je deze film zien.<br />(Oké, oké, in wezen is de historische achtergrond een enorme krachtmeting tussen veel verschillende samoerai-clans die ofwel (1) bezig zijn met hervormingen, maar de Tokugawa Shogunate in stand houden, en (2) die proberen keizer Meiji als opperheerser over Japan te installeren. Natuurlijk waren die clans die 'voor' keizer Meiji werkten vaak minder geïnteresseerd in 'hervormingen'. Japan dan in het garanderen van meer macht voor hun eigen clan in de 'nieuwe wereldorde'. Ironisch genoeg werd het hele feodale systeem officieel afgeschaft als een van de eerste hervormingen van de Meiji-regering. Het zijn dit soort ironische wendingen <0xE2><0x80><0x93> Gosha is dol op ironie <0xE2><0x80><0x93> die de hele plot des te bitterzoeter maken.<br />Wat 'Hitokiri' onderscheidt van Gosha's andere films is Gosha's volwassen gevoel voor cinematografie. Elk shot is zorgvuldig gecomponeerd, en (net als Barry Lyndon van Kubrick) elk beeld van de film kan als still blijven hangen. Natuurlijk is dit typisch Gosha. Hitokiri valt echt op door zijn verbluffende decors, waaronder (net als bij Goyokin) veel fascinerende zeegezichten. Kijk alleen maar naar de openings Vergis je niet, dit is geen Engels periodiek werk: Hitokiri is extreem gewelddadig (zeg niet dat je niet gewaarschuwd bent).<br />Wat maakt Hitokiri anders dan zijn coole camerawerk zo bijzonder? De voorstellingen lijken (in mijn ogen) iets subtieler. Katsu Shintaro (van Zatoichi/Hanzo de Scheermes-legende) speelt een sterrol als de tegenstrijdige hoofdpersoon/antiheld Okada Izo. Katsu slaagt erin de mensheid een personage bij te brengen dat bijna meer op een wild dier lijkt dan op een schurk. De hele film lang weet je nooit zeker of je Okada's personage sympathiek vindt of weerzinwekkend. Tegelijkertijd lijken Katsu's vertolking van Okada's razende honger naar respect en zijn latere zielige pogingen om het goed te maken zo menselijk dat je onwillekeurig empathie/medeleven voelt. Nakadai Tatsuya te hebben zien spelen in _Goyokin_, is het natuurlijk geweldig om hem zo'n meedogenloze schurk te zien spelen in _Hitokiri_. Hij is gewoon perfect, meer valt er niet over te zeggen!<br />Als laatste opmerking, misschien interessanter voor kenners dan voor gewone fans, wil ik nog even vermelden dat je de laatste verschijning van Mishima Yukio op het witte doek niet moet missen (ja, de homoseksuele, rechtse ultranationalist die zelfmoord pleegde door zich te seppuku te plegen voor de menigte joelende Japanse militairen die hij in 1970 'kidnapte', en die een film over zijn leven had en werd geregisseerd door Paul Schrader), die in feite een behoorlijk goede rol speelt in de vertolking van de eerbare (voor een moordenaar) Shinbei Tanaka.
Hitokiri (which translates roughly as "assassination"), a/k/a "Tenchu" which translates roughly as "divine punishment") showcases Hideo Gosha at the top of his form. Do NOT miss this one, or Gosha's other classic, Goyokin! Hitokiri is not only one of Gosha's best films, it's one of the best "samurai/chambara" films ever made, and perhaps one of the best Japanese films ever exported.<br /><br />Be warned, all of the intricate plot details in Hitokiri can be a little hard to follow for those unfamiliar with 19th century Japanese history. Even so, the underlying human drama is obvious and open to all viewers. As per the norm for Gosha, Hitokiri provides yet another variation on his traditional theme of "loyalty to one's lord" vs. "doing the right thing". However, Gosha develops his favorite theme with such sophistication, that it's really _the_ movie to see (along with Goyokin, of course).<br /><br />I suppose it breaks down like this: If you want a simpler, more action-oriented tale, you might want to see Goyokin. However, if you want a more thoughtful, multilayered (albeit grim) drama, see this one.<br /><br />(OK, OK, essentially, the historical backdrop is a massive power grap between many different samurai clans who are either (1) working to reform, yet retain, the Tokugawa Shogunate, and (2) those who are trying to install the Emperor Meiji as the supreme ruler of Japan. Of course, those clans working "for" Emperor Meiji were often less interested in "reforming" Japan than in ensuring their own clan more power in the "new world order". Ironically, the entire feudal system was officially abolished as one of the first reforms of the Meiji government. It's ironic twists like this -- Gosha's big on irony -- that make the entire plot all the more bittersweet.)<br /><br />What distinguishes "Hitokiri" from Gosha's other movies is Gosha's mature sense of cinematography. Every shot is thoughtfully composed, and (much like Kubrick's Barry Lyndon) each frame of the movie could hold its own as a still composition. Of course, this is typical Gosha. Hitokiri really stands out with stunning backdrops, including(as with Goyokin) many riveting seascapes. Just watch the opening sequence, and you're hooked! Make no mistake, this is no English period piece: Hitokiri is extremely violent (don't say you weren't warned).<br /><br />What else, other than cool camera work, makes Hitokiri stand out? The performances seem (to me) a bit more subtle in this one. Katsu Shintaro (of Zatoichi/Hanzo the Razor fame) turns in a star performance as the conflicted protagonist/antihero, Okada Izo. Katsu manages to instill humanity to a character that seems almost more wild animal than villain. Throughout the movie, you're never quite sure if you're engaged or revolted by Okada's character. At the same time, Katsu's portrayal of Okada's ravenous hunger for respect, and his later pathetic attempts at redemption, seem so human that you can't help but feel empathy/sympathy. Of course, after seeing Nakadai Tatsuya play the tortured hero in "Goyokin", it's great to see him play such a ruthless villain in "Hitokiri". He's just perfect, there's nothing more to say!<br /><br />As a final note, perhaps more interesting to buffs than to casual fans, don't miss the last screen appearance of Mishima Yukio (yes, the closeted gay right-wing ultranationalist novelist who committed suicide by seppuku before the crowd of jeering Japanese military personnel he "kidnapped" in 1970, and had a movie on his life and work made by Paul Schrader), who actually does a pretty solid job of portraying the honorable (for an assassin) Shinbei Tanaka.