Ik heb hem aangezet om de ongelooflijke Ethel Waters te zien, wier autobiografie ik nu aan het lezen ben. Ik geef toe dat mijn mond openviel toen de karbonades en de watermeloenen in beeld kwamen, maar mensen kunnen deze film niet zien als een stereotiep of racistisch stuk. Het is min of meer een korte film die door zwarten is gemaakt, voor zwarten in een tijd dat de amusementsindustrie nog heel gesegregeerd was en de stereotypen voor de mensen die erbij betrokken waren de grappen van hun tijd waren, oude trends overdreven voor de lol. We zien moderne zwarte films hetzelfde doen, maar met de nieuwe trends (stereotypen), 'ho's' en de 'hood' en zo. Ik denk dat als je over tachtig jaar terugkijkt, je zult zien dat de films van vandaag er net zo racistisch uitzien. Wat de kijkers van deze film zouden moeten waarderen, is het talent van Waters en de kleine Sammy Davis jr., die zijn eigen tijd, Shirley Temple, aantikt en er in zijn gezicht opmerkelijk hetzelfde uitziet als toen hij volwassen was. Iedereen die bij deze film betrokken was, heeft duidelijk veel plezier gehad bij het maken ervan. Waarom zou je niet genieten van wat het is, in plaats van van wat je denkt dat het zou moeten zijn?
I turned this on to see the incredible Ethel Waters, whose autobiography I am now reading. I'll admit my jaw dropped when the pork chops and watermelon references started rolling in, but people cannot look at this movie as a stereotypical or racist piece. It's pretty much a short film made by blacks, for blacks at a time when the entertainment industry was quite segregated and the stereotypes to the people involved were the jokes of their time, old trends exaggerated for humor. We see modern black movies do the same thing, but with the new trends (stereotypes), "ho's" and the "hood" and such. I think if you look back in eighty years, you would find today's movies will look just as racist. What viewers should appreciate about this film is the talent of Waters and the pint-sized Sammy Davis Jr., who out taps his contemporary, Shirley Temple, and looks remarkably the same facially as he did as an adult. Everyone involved in this film clearly had a lot of fun making it. Why not enjoy it for what it is, instead of what you think it should have been?