Parijs, je t'aime, is een wonderbaarlijke filmische hommage aan de stad van het licht en de stad van de liefde, een film die zo complex is dat hij bijna niet samen te vatten of te recenseren is. Vraag een grote groep mensen naar hun indrukken van het leven in Parijs en het resultaat is iets wat op deze film lijkt. Aan elkaar geknoopt door elk van de sectoren of arrondissementen van de stad, onderzoekt de film de liefde in alle vormen, inheemse mensen in hun Parijse kledij en toeristen die in contact komen met de grote stad. Ongeveer twintig schrijvers en regisseurs, elk met ongeveer vijf minuten filmtijd, zijn Olivier Assayas, de gebroeders Coen, Sylvain Chomet, Isabel Coixet, Wes Craven, ALfonso Cuarón, Gérard Depardieu, Christopher Doyle, Vincenzo Natali, Alexander Payne, Walter Salles, Nobuhiro Suwa en Gus van Sant, onder anderen. De verhalen variëren van hilarisch tot humoristisch, ontroerend tot tragisch, banaal tot teder.<br />In een verhaal voelt een jonge Fransman (Gaspard Ulliel) zich aangetrokken tot een jonge lithograaf (Elias McConnell), die zijn hart in het Frans uitstort bij een jongen die alleen Engels spreekt. In een ander treffen gescheiden man en vrouw (Gena Rowlands en Ben Gazzara) elkaar in het Quartier Latin om de echtscheidingsprocedure af te ronden, terwijl een ander paar in Père-Lachaise (Emily Mortimer en Rufus Sewell) het huwelijk zonder verbintenis tegemoet treedt tot de geest van de overleden Oscar Wilde tussenbeide komt. Steve Buscemi in Tuilerieën confronteert bijgeloof in de metro met zijn tas vol toeristencollecties, in de Bastille Sergio Castellitto (verliefd op ma<0xC3><0xAE>tresse Leonor Watling) is bereid van zijn vrouw Miranda Richardson te scheiden tot ze toegeeft dat ze terminale leukemie heeft, Juliette Binouche staat voor de kwelling van haar zoon. De film is gebaseerd op het boek _Les t<0xC3><0xAA>tes et des t<0xC3><0xAA>tes dans la Place des Victoires_, dat door Willem Defoe is geschreven, en gaat over het leven van de legendarische cowboy Willem Defoe, over Sara Martins, Nick Nolte en Ludivine Sagnier in Parc de Monceau, over Fanny Ardant en Bob Hoskins in Pigalle, over de vreemde relatie tussen Fanny Ardant en Bob Hoskins in Pigalle, over Melchior Beslon die een jonge blinde man speelt in de rol van Natalie Portman, die leert zien in Faubourg Saint-Denis, over de vampierliefde tussen Elijah Wood en Olga Kurylenko in Quartier de la Madeleine, over Maggie Gyllenhaal, een voormalige actrice die aan de drugs is geraakt in Quartier des Enfants Rouges, en over Margo Martindale, die een toeristenbriefschrijfster is en wanhopig haar best doet om het Frans te spreken dat ze voor haar levensreis heeft geleerd in een teder, hilarisch 14ème Arrondissement. De laatste paar minuten van de film proberen zoveel mogelijk van de verhalen met elkaar in verband te brengen, maar dat werkt alleen op het oppervlakkige vlak. De film is lang en er zijn geen bruggen tussen de vele verhalen, een factor die het publiek kan vermoeien door gebrek aan tijd om alle actie in zich op te nemen. Maar uiteindelijk is het een rijk gedetailleerde hulde aan een grote stad en voorziet de kijker van vele vignetten om als een plakboek van een tijd in Parijs te herbeleven. Het is een film die het bekijken meer dan waard is!
Paris, JE T'AIME is a wondrous cinematic homage to the city of light and the city of love, a film so complex that it almost defies summarization and reviewing. Ask a large group of people their impressions of life in Paris and the result would be something akin to this film. Tied together by each of the sectors or Arrondissement of the city, the film examines love in all forms, native folk in their Parisian modes, and tourists interacting with the great city. Approximately twenty writers and directors, each with about five minutes of screen time, include Olivier Assayas, the Coen Brothers, Sylvain Chomet, Isabel Coixet, Wes Craven, ALfonso Cuarón, Gérard Depardieu, Christopher Doyle, Vincenzo Natali, Alexander Payne, Walter Salles, Nobuhiro Suwa, and Gus Van Sant among others less well known. The stories vary from hilarious, to humorous, to touching, to tragic, to banal, to tender.<br /><br />In one story a young Frenchman (Gaspard Ulliel) is attracted to a young lithographer (Elias McConnell), pouring out his heart in French to a lad who speaks only English. In another a separated husband and wife (Gena Rowlands and Ben Gazzara) meet in the Latin Quarter to finalize divorce proceedings while another couple in Père-Lachaise (Emily Mortimer and Rufus Sewell) approach marriage without connection until the spirit of departed Oscar Wilde intervenes. Steve Buscemi in Tuileries confronts superstition in a subway with his bag of tourist collections, in Bastille Sergio Castellitto (in love with mistress Leonor Watling) is ready to divorce his wife Miranda Richardson until she confides she has terminal leukemia, Juliette Binouche confronts agony about her son's fantasies and loss in Place des Victoires with the help of a mythical cowboy Willem Defoe, Sara Martins and Nick Nolte and Ludivine Sagnier display a keen tale of mistaken ideas in Parc Monceau, Fanny Ardant and Bob Hoskins 'play out' a strange relationship in Pigalle, Melchior Beslon plays a young blind man to actress Natalie Portman in learning how to see in Faubourg Saint-Denis, vampire love between Elijah Wood and Olga Kurylenko in Quartier de la Madeleine, Maggie Gyllenhaal is an ex-patriot actress stung out on drugs in Quartier des Enfants Rouges, and Margo Martindale is a visiting tourist letter carrier trying desperately to speak the French she has studied for her life's trip in a tenderly hilarious 14ème Arrondissement.<br /><br />The final few minutes of the film tries to tie together as many of the stories as feasible, but this only works on superficial levels. The film is long and there are no bridges between the many stories, a factor that can tire the audience due to lack of time to assimilate all of the action. But it is in the end a richly detailed homage to a great city and supplies the viewer with many vignettes to re-visit like a scrapbook of a time in Paris. It is a film worth seeing multiple times! Grady Harp