In de eerste plaats is 'The Bourne Ultimatum', voor wie geen liefhebber van het genre is, een adembenemende, virtuoze, uitmuntende actiefilm.<br />In de tweede plaats is het een dwaze malarance van cartoonachtige superheldenspulletjes.<br />In de derde plaats bevat de film een complex, belangrijk punt, over misdaadbestrijders die zelf in misdadigers veranderen. Er wordt geen enkele verwijzing gemaakt naar Abu Ghraib of de schandalige aanvallen van de presidentiële garde op de grondwettelijke rechten van de burger.<br />Dus het laatste deel van de Bourne-serie, in handen van Paul Greengrass (van de Bourne Supremacy uit 2004 en de United 93 uit 2003), is een belangrijke prestatie, die misschien wordt achtergehouden, maar die niet wordt afgezwakt door de onvermijdelijke excessen van het genre.<br />'Adembenemend' Het bovenstaande is zowel bedoeld als een complimenteus bijvoeglijk naamwoord als een beschrijving van de fysieke sensatie: meer dan een uur lang, vanaf het eerste beeld, lijkt de kijker zijn adem in te houden, tegen de rugleuning van zijn stoel gedrukt door de kracht van de meedogenloze, rondreizende, uiterst spannende actie. Er is geen onderbreking, geen variatie in het ritme en de aantrekkingskracht van de film, en toch wordt de film nooit eentonig en vermoeiend, zoals sommige verwante muziekvideo's na een paar minuten worden.<br /><br />Oliver Wood's rechtstreekse cinematografie maakt het beste van Tony Gilroys scenario uit Robert Ludlums roman uit 1990 (die het niet haalt bij de 'Bourne Identity' van tien jaar eerder). Matt Damon is opnieuw de onvermijdelijke, onvervangbare Bourne, de dodelijkste van alle cia-agenten, die het ditmaal opneemt tegen de hele dienst, op zoek naar zijn identiteit, zijn verleden en het mysterieuze cia-programma dat hem heeft veranderd in een moordmachine. Niets lijkt op zijn stille, heldhaftige Edward R. Murrow, de altijd fantastische David Strathairn, de akelige topfunctionaris van de dienst, die zich tegen Bourne heeft gekeerd in een poging een aantal illegale 'neem-geen-gevangenen'-politiek en wrede procedures te verbergen.<br />Joan Allen speelt de rol van de 'goede agent' tegen de'slechte agent' van Strathairn. En dan is er nog Julia Stiles als de agent die Bourne opnieuw te hulp komt; een combinatie van Greengrass' ' De rol van Stiles, die voornamelijk zwijgend speelt, heeft een verrassende impact op een grotendeels zwijgend personage. Haar gebrek aan communicatie en uitdrukkingsloze blik zijn intrigerender dan kilometerslange dialogen.<br />'The Bourne Ultimatum' is zo goed dat het wegkomt met het oude een-man-tegen-de-wereld-verhaal, dat dit keer uitloopt op belachelijke excessen, omdat Bourne de beperkingen van geografie, tijd, zwaartekracht... en natuurkunde in het algemeen tart. (Kun je achterstevoren met een auto over een gebouw heen vliegen? Waarom niet <0xE2><0x80><0x93> het ziet er geweldig uit.)<br />Al die 'echte' magie <0xE2><0x80><0x93> in een paar seconden van het ene land naar het andere springen en precies zoals, wanneer en hoe nodig op een onbekende plek aankomen <0xE2><0x80><0x93> overtreft het speciale effect en de onwaarschijnlijkheid van superheldenstrips. En toch zou alleen een onnozele pedant 'feiten' toestaan. de extase van de Bourne-fantasie te verstoren.
First and foremost, speaking as no fan of the genre, "The Bourne Ultimatum" is a breathtaking, virtuoso, superb action movie.<br /><br />Secondly, it is a silly malarky of cartoonish super-hero stuff.<br /><br />Thirdly, the film carries a complex, important point, about crime-fighters turning into criminals themselves. No reference is made to Abu Ghraib or the Executive Branch's outrageous domestic assaults on constitutional rights, none is necessary.<br /><br />So, the latest in the "Bourne" series, in the hands of Paul Greengrass (of the 2004 "Bourne Supremacy" and last year's "United 93"), is a significant achievement, perhaps held back but not actually diminished by the unavoidable excesses of the genre.<br /><br />"Breathtaking" above is meant both as a complimentary adjective and a description of the physical sensation: for more than an hour from the first frame, the viewer seemingly holds his breath, pushed back against the chair by the force of relentless, globe-trotting, utterly suspenseful action. There is no letup, no variation in the rhythm and pull of the film, and yet it never becomes monotonous and tiresome the way some kindred music videos do after just a couple of minutes.<br /><br />Oliver Wood's in-your-face cinematography is making the best of Tony Gilroy's screenplay from Robert Ludlum's 1990 novel (which doesn't stack up well against the "Bourne Identity," written a decade earlier).<br /><br />Matt Damon is once again the inevitable, irreplaceable Bourne, the deadliest of fantasy CIA agents, this time taking on the entire agency in search of his identity, his past, and the mysterious agency program that has turned him into a killing machine. Nothing like his quietly heroic Edward R. Murrow, the always-marvelous David Strathairn is the nasty top agency official, pitched against Bourne in trying to hide some illegal "take-no-prisoners" policies and brutal procedures.<br /><br />Joan Allen plays what appears to be the Good Cop against Strathairn's Bad One. And, there is Julia Stiles as the agent once again coming to Bourne's aid; a combination of Greengrass' direction and Stiles acting results in a surprising impact by a mostly silent character, her lack of communication and blank expression more intriguing than miles of dialogue.<br /><br />So good is "The Bourne Ultimatum" that it gets away with the old one-man-against-the-world bit, this time stretched to ridiculous excesses, as Bourne defies constraints of geography, time, gravity... and physics in general. (Can you fly backwards with a car from the top of a building? Why not - it looks great.) <br /><br />All this "real-world" magic - leaping from country to country in seconds, to arrive at some unknown location exactly as, when, and how needed - outdoes special-effect and superhero cartoon improbabilities. And yet, only a clueless pedant would allow "facts" interfere with the entertainment-based ecstasy of the Bourne fantasy.