Earle is terug, samen met zijn zielige mokkel Marie en die wispelturige horrelvoet Velma. Net als Babe en Red, Doc en Big Mac, en zelfs de landschaps kauwende hond Pard. Het enige wat ontbreekt is een goede reden om de High Sierra van Raoul Walsh 14 jaar later te herscheppen zonder een regel of een kader te herdenken, en dat met talent dat duidelijk een tree of twee lager staat dan dat in het origineel. (In plaats van Walsh krijgen we Stuart Heisler, in plaats van Humphrey Bogart krijgen we Jack Palance, in plaats van Ida Lupino Shelley Winters, enzovoort, tot en met de aftiteling.) De enige verandering is dat het deze keer niet zwart-wit is, maar in Warner-kleuren; helaas zijn er mensen die dit een verbetering zouden vinden. Earle (Palance), net uit de gevangenis in de buurt van Chicago, rijdt naar het westen om het hoofd te worden van een grootscheepse klus die het meesterbrein vormt van de zieke spil Lon Chaney Jr., die een vakantieoord in de bergen omverrijdt. Onderweg komt hij bijna in botsing met een familie Oaks als hij verliefd wordt op hun kleindochter; de verliefdheid houdt stand, ook als hij ontdekt dat ze kreupel is. Als hij bij de hutten komt waar de rest van de bende zich heeft verschanst, treft hij daar niet alleen Winters aan, maar ook een stel amateuristische heethoofden die elkaar naar de keel vliegen. In afwachting van een telefoontje van hun contactpersoon in het hotel biedt Palance (tot Winters ergernis) aan te betalen voor een operatie om de misvorming van het meisje te genezen, een gebaar dat verkeerd uitpakt. Dan verandert de operatie tegen het hotel in een bloedbad. Palance vlucht dieper de koude Sierra's in...<br />Het is een boeiend verhaal, goed uitgevoerd, maar het mist de herkenbaarheid die Walsh en zijn spelers er in 1941 aan hebben gegeven, het jaar dat Bogie, met deze rol en die van Sam Spade in de Maltese Falcon, een ster werd. En een laatste, ketterse noot: die bergen zien er schitterend uit in kleur.<br /><br />
`Mad Dog' Earle is back, along with his sad-sack moll Marie, and that fickle clubfoot Velma. So are Babe and Red, Doc and Big Mac, and even the scenery-chewing mutt Pard. The only thing missing is a good reason for remaking Raoul Walsh's High Sierra 14 years later without rethinking a line or a frame, and doing so with talent noticeably a rung or two down the ladder from that in the original. (Instead of Walsh we get Stuart Heisler, for Humphrey Bogart we get Jack Palance, for Ida Lupino Shelley Winters, and so on down through the credits.) The only change is that, this time, instead of black-and-white, it's in Warnercolor; sadly, there are those who would count this an improvement.<br /><br />I Died A Thousand Times may be unnecessary  and inferior  but at least it's not a travesty; the story still works on its own stagy terms. Earle (Palance), fresh out of the pen near Chicago, drives west to spearhead a big job masterminded by ailing kingpin Lon Chaney, Jr.  knocking over a post mountain resort. En route, he almost collides with a family of Oakies, when he's smitten with their granddaughter; the smiting holds even when he discovers she's lame. Arriving at the cabins where the rest of gang holes up, he finds amateurish hotheads at one another's throats as well as Winters, who throws herself at him (as does the pooch). Biding time until they get a call from their inside man at the hotel, Palance (to Winter's chagrin) offers to pay for an operation to cure the girl's deformity, a gesture that backfires. Then, the surgical strike against the resort turns into a bloodbath. On the lam, Palance moves higher into the cold Sierras....<br /><br />It's an absorbing enough story, competently executed, that lacks the distinctiveness Walsh and his cast brought to it in 1941, the year Bogie, with this role and that of Sam Spade in the Maltese Falcon, became a star. And one last, heretical note: Those mountains do look gorgeous in color.<br /><br />