Hoewel dit prachtige kunstwerk een deel van het surrealistische filmvocabulaire gebruikt, is het in feite helemaal niet surrealistisch. Het is een politieke en culturele allegorie van Mexico's post-Columbiaanse odyssee, zoals zelfs een vluchtige blik op de geschiedenis van Mexico zal bewijzen.<br />In tegenstelling tot 'Als water voor chocolade' verwacht 'Erendira' dat de kijker het minstens halverwege tegemoetkomt, zodat het begrijpen ervan een beetje moeite kost. (Een goed uitgangspunt is om de grootmoederfiguur als Spanje te zien: trots, afstandelijk, treurig en, bovenal, afgewogen tegen de geschiedenis.)<br />De uiteindelijke daden van de heldin zijn obscuur omdat de 'uitkomst' van de geschiedenis (dat wil zeggen het heden) altijd obscuur is, omdat we er te dicht bij zitten voor een eerlijke evaluatie. De enige echte keuze die de regisseur, gezien de ambities van de film, kan maken, is weigeren om de losse eindjes netjes aan elkaar te knopen.<br />'Erendira' is prachtig. Een groot schermervaring zou ideaal zijn, als je het kunt zien in een filmhuis of op de universiteit. Maar zo niet, dan is VHS nog altijd beter dan het helemaal nooit zien.
Although this lovely work of art does use some of the cinematic vocabulary of surrealism, it is in fact nothing of the sort. It is a political and cultural allegory of Mexico's post-Columbian odyssey, as even a passing glance at Mexico's history will attest. <br /><br />In contrast to "Like Water for Chocolate," "Erendira" expects the viewer to meet it at least half way so that understanding it takes a little work. (A good starting point is to see the grandmother character as Spain: proud, aloof, sorrowful and, above all else, weighed-down-with-history.)<br /><br />The ultimate actions of the heroine are obscure because the "outcome" of history (i.e. the present) is always obscure, since we are too close to it for honest evaluation. Refusal to neatly tie up loose ends is the only real choice available to the director, given the ambitions of the film.<br /><br />"Erendira" is gorgeous. A big-screen experience would be ideal, if you can catch it at a local art house or university screening. But if not, VHS is better than never seeing it at all.