Het is onmogelijk om in een film essentiële dingen van het leven te communiceren <0xE2><0x80><0x93> zoals: wat is leven, heeft het een betekenis? <0xE2><0x80><0x93> om in een film essentiële dingen van het leven te communiceren. Natuurlijk worden in elke film mogelijke antwoorden op deze vragen gedemonstreerd, maar voor communicatie is een direct beroep op het bewustzijn nodig. Dit gebeurt als de input van de zintuigen de 'input' uit onze geest, dat wil zeggen onze gedachten, overstemt. Er zijn maar weinig regisseurs die weten hoe ze essentiële dingen moeten communiceren. Tarkovski is er een van. Zijn 'Stalker' toont beelden van het bestaan, communiceert met het leven zoals het zich toont en toch aan je geest ontsnapt. Ik denk dat De Zee en De Graaff hetzelfde doen.
to communicate in film essential things of life - like what is life, does it have a meaning? - is sheer impossible. Of course possible answers to these questions are demonstrated in every film (story), but communication needs a direct appeal to consciousness. This happens if the input from the senses overrules the "input" from our mind, i.e. our thoughts. Few directors know how to communicate essential things. Tarkovsky, is one. His "Stalker" shows images of existence, communicates life as it shows itself and yet escapes your mind. I think De Zee and De Graaff do the same.