Deze film onderscheidt zich van de doorsnee documentaires over het 'wonder van het menselijk lichaam' door dapper, zij het bizar, te kiezen voor het opwekken van walging bij de kijker. In een van de scènes sluit de camera zich aan bij een gigantische puist van vijftien meter, waar een tiener pus en vloeistof uit perst. In een andere scène duikt de camera half onder in een moeras van half verteerde voeding en maagzuur, terwijl delen van een pastasalade uit de slokdarm vallen en in de smurrie vallen. In een laatste krachttoer neemt de camera de kijker mee op een ijzingwekkende rit door een woud van... okselhaar van een tiener. Ik eet nooit pastasalade van tevoren.
This film differentiates itself from the run-of-the-mill "wonder of the human body" documentaries by bravely, if bizarrely, opting to elicit disgust in the viewer. In one scene, the camera closes in on a gigantic 50-foot zit as a teenager squeezes pus and fluid out of it. In another, the camera is semisubmerged in a swamp of half digested food and stomach acid as parts of a pasta salad drop in from the esophagus and plop into the goo. In a final tour de force, the camera takes the viewer on a harrowing ride through a forest of...teenage armpit hair. Unfortunately, I'm not making any of this up. See this film if you must, but: bring your vomit bag, and don't have pasta salad beforehand.