Ik popelde om dit te zien toen ik de belachelijke poster met MEANTALS zag en begreep dat dit de beste satire aller tijden moest zijn. Wat een briljant idee voor satire <0xE2><0x80><0x93> het genre is wijdverbreid. Helaas is het eindproduct (zoals alle betrokkenen zich waarschijnlijk realiseren) een catalogus van gemiste kansen, niet-helemaal-daar-optredens en (gelukkig!) een paar buitengewoon hilarische, geïnspireerde stukjes. Janeane Garafolo, die heel opvallend is, ziet er hier heel slecht uit, waarschijnlijk omdat ze op een ongemakkelijke manier haar best doet om haar vlakke rol grappig te maken. David Hyde Pierce is alleen maar triest om naar te kijken, hij doet zijn uiterste best om grappig te zijn en ziet eruit als een nerd van Castro. Molly Shannon is zo grappig dat je al moet lachen als je haar ziet, maar op de een of andere manier gaat haar rol niet over in iets hysterisch. Paul Rudd had geweldige tienermanieren en was zo sexy als de pest, de andere jongens zijn ook heel grappig (de nerds). Ik denk dat het probleem is dat de regisseur de dingen niet in het juiste tempo laat gaan. Hij begint heel uitgestreken, en dan wordt het monotoon. Maar als hij de dingen echt buitensporig laat worden (de drugsscène is het op één na grappigste moment dat ik het hele jaar in films heb gehad, en ook het eerste in een slappe film: Andrea Martin die in ALL OVER THE GUY over de film klaagt) is het gewoon echt grappig. Ik wilde zo graag dat deze film zou werken, maar het lukte gewoon niet. De kleding en de styling van 1981 zijn voor 99,9 procent perfect, en de heel weinig gebruikte liedjes zijn ook perfect. Dit eindigt als een middelmatige MAD-tv-aflevering, compleet met frustrerend lange sketches.
I was dying to see this once I saw the ridiculous MEATBALLS poster and divined that it had to be the best satire ever. What a brilliant idea for a satire--the genre is rife. Unfortunately, the finished product (as I think all involved probably realize) is a catalogue of missed opportunities, not-quite-there performances and (thankfully!) a few extremely hilarious, inspired bits. Janeane Garafolo, who is very striking, looks really bad here, probably because she is uncomfortably struggling to make her flat role funny. David Hyde Pierce is just sad to watch, trying to hard to be funny and looking like a Castro nerd. Molly Shannon is so funny just SEEING her makes you laugh, but somehow her segment fails to snowball into something hysterical. Paul Rudd had great teen mannerisms and was sexy as hell, the other guys are also really funny (the nerdier ones). I think the problem is the director just doesn't move things along at the right pace. He starts out very deadpan, and that sets the monotone. But when he lets things get really outrageous (the drug sequence is the second funniest moment I've had all year in movies, the first also coming in a lame movie: Andrea Martin in ALL OVER THE GUY complaining about the movie IN & OUT), it's just plain funny. I wanted this movie to work so badly, but it just didn't. The clothes and styling for 1981 are 99.9% PERFECT, and the very few songs used are also perfect. This ends up as a medium-bad MAD TV episode, complete with frustratingly overlong sketches.