Privépraktijk wordt verondersteld een medisch drama te zijn. Dus ik denk dat mijn grootste klacht het gebrek aan originaliteit in de medische verhaallijnen is. Alleen al door naar House te kijken heb ik twee (van de negen) medische mysteries 'opgelost' voordat de artsen dat deden. Opschepperij. Serieus, als je een luie schrijver bent, waarom zou je dan niet een paar gevallen overnemen uit oudere afleveringen van ER of een of andere obscure Braziliaanse medische soap? House is recent en populair <0xE2><0x80><0x93> het is moeilijk om hun ideeën te recyclen...<br />Tweede grootste klacht: deze mensen worden toch geacht in de veertig te zijn? Waarom moeten ze zich dan gedragen met de emotionele volwassenheid van 15-jarigen? Het personage dat al het denkwerk doet is trouwens een psychiater <0xE2><0x80><0x93> het hele verhaal is zo onrealistisch dat je je niet echt kunt inleven in het zogenaamde 'drama'.<br />En ik zal maar niet beginnen te klagen over wat de show met ieders favoriete Addison deed toen we haar leerden kennen in Grey's Anatomy... Trouwens, vind je het niet grappig hoe Addison uiteindelijk verkikkerd raakt op loser Pete (sorry, maar iedereen die slapeloosheid probeert te genezen met Mozart's Anatomy)?' Requiem is een loser, doctor of niet) en Derek raakt verstrikt in een relatie met de zeurderige, irritante Meredith, kilometers verderop in het regenachtige Seattle? Afgezien van die korte affaire met Mark leken ze perfect voor elkaar. Soms denk ik dat Shonda Rhimes' onderbewustzijn ons probeert te vertellen dat in een relatie onze eerste keus vaak de juiste is...
Private Practice is supposed to be a medical drama. So I guess my biggest complaint is the lack of originality in the medical story lines. Just by watching House, I "solved" two (out of nine) medical mysteries before the doctors did. Boooring. Seriously, if you are a lazy writer, why not copy some cases out of older ER episodes or some obscure Brazilian medical soap? House is recent and popular - recycling their ideas is hard to get away with...<br /><br />Second biggest complaint: these people are supposed to be forty-somethings, right? Then why do they have to behave with the emotional maturity of 15-year-olds? Is three weeks (ie. three whole damn episodes) of intense thinking really necessary to understand that if your best friend doesn't want to be your "friend with benefits", it's maybe not because he wants to hurt you, but because he doesn't want to risk your friendship? The character doing all the thinking is a psychiatrist by the way - the whole storyline is just so unrealistic that you can't really buy into the supposed "drama".<br /><br />And I won't even start complaining about what the show did to everyone's favorite Addison as we got to know her in Grey's Anatomy... On a sidenote, don't you think it's funny the way Addison ends up lusting after loser Pete (sorry, but everyone who tries to cure insomnia with Mozart's Requiem is a loser, PhD or not) and Derek ends up entangled in a relationship with whiny, irritating Meredith miles away in rainy Seattle? Apart from that little fling with Mark, they seemed to be perfect for each other. Sometimes I think Shonda Rhimes' subconscious is trying to tell us that in relationships, our first choice is often the right one...