Ik was niet echt van plan om commentaar te geven, maar toen bedacht ik dat ik wel iets te zeggen had. Ik heb die film twee dagen geleden gezien en hoewel ik denk dat het geen complete tijdverspilling is (maar misschien wel geldverspilling, voor de producenten), is het duidelijk dat er ernstige problemen mee zijn. Het is echt goede cinematografie en (slechts) goede muziek. Er is veel gezegd over Ana Cristina Oliveira, maar laten we eerlijk zijn, over wat? Ze is niet echt een actrice en ze balanceert voortdurend tussen overacteren en belachelijk onderacteren. Haar optreden gaat voor altijd voorbij omdat er in geen enkele andere film ooit iemand als Odete heeft gespeeld: gek? triest? kinderlijk? een bedrieger? Niemand weet het, jongens. Dus dicteert ze hier min of meer de regels. Ik vond deze film ook een goed voorbeeld van het probleem waar de meeste Portugese films aan lijden: de soundtrack. Er is een permanente 'nee' tegen dupliceren en het resultaat is de gebruikelijke herrie die uit het niets opduikt. Mensen in andere landen denken misschien dat Portugal het lawaaiigste land van de wereld is. Wat me echter opwond, was dat een deel van de dialoog een titel had, maar dat dat niet per se het syndroom oploste. Slecht dupliceren ook, moet ik zeggen. Het is vreemd om naar een film te kijken waarin het eerste wat in me opkomt bij de eerste scène, wanneer de eerste figuur spreekt, is: hij heeft een titel. En dat allemaal om te zeggen dat de film technische problemen heeft.<br />Ook het script heeft problemen. Van de eerste tot de laatste scène probeert de film klassiek te zijn. Er was een wanhopige angst om dingen opgeschort te laten en dat is te zien. De schrijver probeert duidelijk alles op een rijtje te zetten en dat doet hij ook, maar... dat is te zien! Alle dialogen zijn te positief en er is geen enkel stukje conversatie dat klinkt als een regel uit een film. Het is allemaal een beetje rauw en een beetje onplezierig.<br />Niet dat de film een complete puinhoop is, moet ik benadrukken. Ik denk alleen dat de goede delen zo duidelijk zijn dat ik me liever concentreer op de slechte delen.<br />De film heeft weinig te maken met het zwakke scenario. Alle opnamen zijn klassiek en on-innovatief, maar ze zijn mooi. Geweldig werk van Rui Po Omas, trouwens. De man die de man speelt die sterft, is duidelijk geen acteur. Eigenlijk is het een nogal belangrijke rol en ik begrijp niet waarom niet-acteurs voor zulke rollen worden gecast. Deze man is geen acteur en ook geen knappe man. Dat betekent dat de hele film bergafwaarts gaat, want we geloven geen seconde dat deze beeldschone vrouw door hem geobsedeerd is, ook al is hij er niet meer, en dat zijn knappe minnaar die het heeft overleefd het heel moeilijk heeft om over zijn verlies heen te komen, terwijl we van deze man alleen apathie zien. Jammer. De wereld is vol mooie mensen die toevallig ook nog aardige, verleidelijke minnaars zijn. De wereld is vol goede acteurs die ook nog leuke jongens zijn en in staat zijn om mensen na hun dood geobsedeerd te houden. De wereld is vol geweldige films en ook niet zulke geweldige films. C'est la vie!
I wasn't really going to comment, but then I figured I had something to say. I saw this film two days ago and, although I think it's not a complete waste of time (it might have been of money though, for the producers), it's obvious it has serious problems. It's got really good cinematography and (little but) nice music. A lot has been said about Ana Cristina Oliveira but, let's be honest, over what? She is not really an actress an she balances permanently between over-acting and preposterous under-acting. Her performance passes for good because there has never been anyone like Odete in any other film: crazy? sad? childlike? an impostor? no one knows, fellows. So she's kinda sorta dictating the rules here.<br /><br />I thought this film was also a good example of the problem most Portuguese films suffer from: soundtrack. There is a permanent NO to dubbing and the result is this usual mass of noise that comes out of the blue. People in other countries may think Portugal is the noisiest of places. What thrilled me though, was that some of the dialog was dubbed but it didn't necessarily solve the syndrome. Bad dubbing too, I must say. It's strange to watch a film in which the first thing that strikes my mind on the first scene, when the first character speaks is: it's dubbed. And all this to say that the film has technical problems.<br /><br />It also has script problems. It tries to be classical from the first to the last scene. There was a desperate fear of leaving things suspended and that shows. The writer was obviously trying to get everything straight and he does but... it shows!! All dialog is too expositive and there isn't one single piece of talk that sounds like a line from a film. It's all a little raw and slightly unpleasant.<br /><br />Not that the film is a total mess, I must stress. I just think the good parts are so obvious that I prefer to concentrate on the bad ones.<br /><br />Direction brings little to the weak screenplay. All shots are classical and un-innovative, but their beautiful. Great work from Rui Poças, by the way.<br /><br />Now, what I think was THE problem, the one that keeps people from believing this story and laugh throughout the film instead of taking it seriously: The guy who plays the guy who DIES is obviously not an actor. Actually, It's a rather important role and I can't see why non-actors are cast for such parts. This guy is neither an actor nor a good-looking man. Which means the whole film rolls down the mountain, since we never believe for one second that this gorgeous woman is obsessed with him even though he's gone, and that his hunky lover who survives is actually having a bad time getting over the loss, when all we see of this character is apathy. Too bad. The world is full of beautiful people who even happen to be nice seductive lovers. The world is full of good actors who are also cute boys and capable of causing obsessions on people after they's gone. The world is full of great films and also of not that great films. C'est la vie!