Het eerste mysterie is om te raden hoe de oorspronkelijke film van Welles eruitzag. Dat maakt dit een echt avontuur <0xE2><0x80><0x93> om een incompleet skelet te zien en de forensische technieken van de film te gebruiken, stel je de mooie vrouw voor die hij ooit steunde.<br />Als je dat doet, zul je misschien een van de beste filmmysteries aller tijden zien en ervaren. Voor een mysterie is het verhaal tamelijk gewoon: een eenvoudige afleiding, één jaloerse echtgenoot als dwaalspoor.<br />Wat wel wonderbaarlijk is, is dat Welles het verhaal plaatst in een kunstmatig oog dat een donkere, donkere, gefacetteerde wereld ziet. De eerste echte film noir, maar nog donkerder. Het is geen duidelijk verknipte wereld, tenzij je aan de camera denkt. Wat we met eigen ogen kunnen zien, is dat iemand een vocabulaire creëerde dat later gemeengoed zou worden.<br />Ondanks alle feestelijkheden was Kane een succes vanwege het grote drama en het verhaal. Het oog van de camera was schokkend, maar experimenteel. Welles zou van daaruit het mysterieverhaal en de zelfreflectie van Shakespeare onderzoeken met dit oog. Othello en MacBeth zijn allebei in deze periode begonnen, en ik beschouw hen als onderdeel van een enkel visioen met dit oog.<br />Het noir-gevoel hier is gebaseerd op het idee dat mensen hun leven niet zelf in de hand hebben, zelfs niet een beetje - ze worden gemanipuleerd door willekeurige factoren in de omgeving. Dus moet Welles, om dit verhaal te kunnen vertellen, de omgeving tot een personage maken. Verscheidene personages als verdachten in het mysterie.<br />En zo hebben we de beroemde belichting, begrenzingen en invalshoeken die we kennen (en die we sindsdien talloze malen hebben gezien). En we hebben de opzettelijk gesloten decors: het park, het jacht, het picknickterrein, het aquarium, de haven, de rechtszaal, het Chinese theater en het spookhuis. Ik ben er zeker van dat de barbaren een heleboel 'uitwendige' verhalen hebben gemaakt die niet te maken hadden met het karakter, maar met deze vreemde omgevingen.<br />Mijn eigen oplossing voor het mysterie is dat het spookhuis het heeft gedaan, te midden van de andere karakteromgevingen die als verdachten zijn geïntroduceerd. Met andere woorden, de manipulatie van Black Irish (die we kennen van zijn aantekeningen en van een scène waarin hij in de vakbondszaal zit te typen) was geen van beide: het was een kracht van menselijke samenzwering (het park of de geciviliseerde versie, de rechtszaal) of van de natuur (de picknick of de geciviliseerde versie, het aquarium).<br />In plaats daarvan was het een kwestie van opzettelijke grilligheid van de goden om ons te vermaken. Dit is natuurlijk een verwijzing naar wat Welles doet: deze mensen (inclusief hijzelf) door de hel laten gaan voor onze eigen grilligheid, een kwestie die wordt onderstreept door de Peking Opera, waar Welles onder de dope zat. En natuurlijk leidt dat tot het lachpaleis, waar de omgeving rechtstreeks knoeit met de perceptie. Er is natuurlijk wel bewust commentaar op zijn relatie met zijn aanstaande ex-vrouw. Maar ik geloof dat er sterk onderbewust commentaar is op het feit dat hij de omgeving waarin hij werkte, de studioomgeving, tartte. Welles werd op ongeveer dezelfde manier genaaid als zijn personage. En dat naaien nam de vorm aan van de moord op deze film, waarbij het rottende lijk aan het begin van dit commentaar werd genoemd.<br />Dat die arme Rita uit China komt, verbindt het hele gebeuren, het Chinese theater, de verwachte verkrachting van bovenaf, het verlies van de vrouw. De investering in de omgeving boven alles.
The first mystery is to guess what Welles' original film was like. That makes this a real adventure -- to see an incomplete skeleton and using cinematic forensics, imagine the beautiful woman it once supported.<br /><br />If you do, you will both see and experience perhaps one of the best film mysteries ever. As mysteries go, the narrative is rather ordinary: a simple diversion, one jealous husband as red herring.<br /><br />What's rather miraculous is Welles' placement of the story in an artificial eye seeing a dark, dark multifaceted world. The first real noir, but even darker. It's not an obviously twisted world, unless you think about the camera. What we can see firsthand is someone creating a vocabulary that would later become common.<br /><br />For all the celebration, Kane was a success because of the great drama and story. The camera's eye was shocking, but experimental. Welles would go from there to explore the mystery narrative and the self-reference of Shakespeare with this eye. Othello and MacBeth are both begun in this period, and I consider them part of a single vision with this. <br /><br />The noir feel here hinges on the notion that people are not in charge of their lives, even a little -- they are manipulated by random factors in the environment. So in telling this story, Welles has to make the environment into a character. Several characters as suspects in the mystery.<br /><br />Thus we have the famous lighting, blocking and angles we know (and have since seen countless times). And we have the deliberately closed sets: the park, yacht, picnic area, aquarium, dock, courtroom, Chinese theater and funhouse. I am certain that what was cut by the barbarians was lots and lots of 'external' narrative dealing not with character but with these strange environments.<br /><br />My own solution to the mystery is that the funhouse did it, among the other character-environments introduced as suspects. In other words, the manipulation of Black Irish (who we know from notes and one scene typing at the union hall was an aspiring novelist) was neither: a force of human conspiracy (the park or the civilized version, the courtroom) nor of nature (the picnic or the civilized version, the aquarium).<br /><br />Instead it was a matter of deliberate caprice by the gods for amusement. This is of course a self-reference to what Welles is doing: putting these people (including himself) through hell for our own caprice, a matter underscored by the Peking Opera set with Welles doped up. And of course leading to the funhouse where the environment directly tinkers with perception.<br /><br />More about the self-reference: surely there is conscious comment on his relationship with his soon to be exwife. But I believe there is strong subconscious comment on his own taunting the environment in which he worked, the studio environment. Surely Welles was as much screwed with, and in much the same way, as his character. And that screwing took the form of the murder of this film, leaving the rotting corpse mentioned at the beginning of this comment.<br /><br />That poor Rita comes from China ties up the whole thing, the Chinese theater, the expected rape from above, the loss of the woman. The investment in environment beyond all.