Een van de beste westerns aller tijden! Maar deze gaat, in tegenstelling tot veel andere, niet over de natuur, paarden, vuurgevechten en dergelijke, maar over één geweer, de Winchester '73, en hoe dit geweer anderen raakt en hoe zij dat doen. Een geweer is geen levend, ademend menselijk wezen, nietwaar? Je zult geneigd zijn te geloven dat het dat niet is. Maar het lijkt een eigen wil te hebben, om twee zeer gelijksoortige redenen: het keert uiteindelijk terug naar zijn rechtmatige eigenaar, ook al komen in de rest van het beeld de onnadenkende 'eigenaars' van het geweer niet voor. Ze doen hun best om ervoor te zorgen dat het dat niet doet, en het lijkt nooit tevreden te zijn tot het terug is bij de oorspronkelijke eigenaar, dus toevallig lijken de onnadenkende 'eigenaars' het altijd op de een of andere manier te verliezen of gedood te worden bij hun pogingen om het te beschermen en te houden, tot het terug is bij James Stewart, en dan is het 'tevreden'. Maar niet alle eigenaars verdienen het om het te hebben. Stewart wel, natuurlijk, omdat hij het heeft gewonnen. McNally niet, omdat hij een smerige dief was en het moest stelen. Drake doet het zeker niet, omdat hij het waarschijnlijk zou verliezen bij een of ander pokerspelletje, en bovendien is Drake te laf om te vechten, dus waarom zou hij een uniek geweer hebben als hij het niet eens wil gebruiken? Duryea doet het niet, omdat hij gewoon een grinnikende maniak is, en we weten allemaal dat grinnikende maniakken geen geweren verdienen. Deze film heeft een soort noir-randje dat alleen westerns kunnen hebben, zoals het Ox-Bow Incident. Westerns hebben hun eigen type noir, heel anders dan de Bogart-films van de 30's en 40's. Het is, bij wijze van spreken, de beste van alle vijf Stewart-Mann-westerns, ook al is mijn persoonlijke favoriet 'Bend of the River'. De andere vier werden heel anders dan deze. Ik denk niet dat het toeval is dat de andere vier in kleur zijn, en dit is zwart-wit. Dat komt door de noir-rand. In alle vijf de films spelen de wraak en het duistere verleden van Stewart een rol, tot op het punt dat dit niet alleen Stewarts duistere kant is, maar ook een soort personage, niet een dat in de aftiteling wordt genoemd, maar een dat je alleen kunt herkennen en weten dat het er is, altijd aanwezig. Maar deze film, niet alleen vanwege de wraak en het duistere verleden, maar ook in termen van het grootste gevaar, en met personages die in alle opzichten anders zijn dan Stewart, overstijgt de andere vier in alle opzichten. Maar Stewart gaat nooit over de schreef. Hij gaat echter wel over de grens tussen licht en donker. Daarom speelde zwart-wit zo'n integraal onderdeel van de film. Het had allemaal zwart-wit kunnen zijn, of het had allemaal kleur kunnen zijn. Maar deze film is in zwart-wit, en de andere vier zijn in kleur, en daar is een heel goede reden voor.
One of the greatest westerns of all time! But this one, unlike many others, does not deal with the nature, horses, shootouts, etc., but instead deals with one rifle, the Winchester '73, and how this one rifle effects others and how they effect it. A rifle is not a living, breathing, human being, right? You may be inclined to believe that it is not. But it seems to have a mind of its own, for two very similar reasons: it gets back to its rightful owner in the end, even though that throughout the rest of the picture, its unthoughtful "owners" do their best to make sure it does not, and it never seems to be content until it gets back to its original owner, so, coincidentally, the unthoughtful "owners" always seem to lose it somehow or get killed trying to protect and keep it, until it gets back to James Stewart, then it is "content". But, not every one of the owners deserves to have it. Stewart does, of course, since he won it. McNally does not, since he had to be a dirty thief and steal it. Drake definitely does not, because he would probably lose it in some poker game, and besides, Drake is too cowardly to fight, so why should he have a one-of-a-kind rifle if he will not even use it? Duryea does not, because he is just a chuckling maniac, and we all know that chuckling maniacs do not deserve guns. This film has a sort of noir edge that only Westerns can have, such as the Ox-Bow Incident. Westerns have their own type of noir, much different than the 30's and 40's Bogart films. It is, hands-down, the best one out of all five Stewart-Mann westerns, even though my personal favorite is "Bend of the River". The other four became much different than this one. I do not think it a coincidence to see that the other four were color, and this is black and white. This is because of the noir edge. All five films had the revenge and the dark past on Stewart's part play into the film, to the point where this is not just Stewart's dark side, but also actually a sort of character, not one to be listed in the credits, but one that you can only recognize and know that it is there, always present. However, this one, not just on revenge and the dark past, but also in terms of supreme danger, and characters that were very different than Stewart make it surpass the other four in all aspects. But Stewart never crosses the line. He does, however, walk the line between light and dark. This is why black and white played such an integral part in the film. They could have all been black and white, or they could have all been color. But this one is in black and white, and the other four are in color, and there is a very good reason for that.