In Europa staat het bekend als Who Dares Wins; in Amerika staat het bekend als The Final Option, maar onder welke titel dan ook vraagt deze bespottelijke SAS-actiefilm het publiek om hun ongeloof ongeveer twee uur van zich af te zetten. Ik vind het ongelooflijk moeilijk te bevatten dat Lewis Collins (de held hier) bijna werd gekozen als Roger Moores opvolger in de Bondfilms... die vent is zo uitdrukkingsloos dat hij moeite zou hebben om een baan te krijgen in een wassenbeeldenmuseum (als wassenbeelden!!!) Gelukkig is Judy Davis in de buurt om de zaak gedeeltelijk te redden met een stevige rol als keiharde vrouwelijke terrorist, en er is een climax van tien minuten actie die heel bekwaam is geregisseerd door regisseur Ian Sharp. Laat ik eraan toevoegen dat het een heel, heel, heel lange wachttijd is tot de laatste opwinding voorbij is, en ik kan in alle eerlijkheid niet zeggen dat een bijna twee uur durende wachttijd voor een beetje fatsoenlijke actie de moeite waard was.<br /><br />De harde SAS-man Peter Skellen (Lewis Collins) gaat undercover bij een groep vredesdemonstranten die graag een eind zouden zien komen aan de voorraad kernwapens. Hij ontmoet hun leidster Frankie (Judy Davis), een vrouw met een grote mond en een uitgesproken mening, die misschien wel in staat zou zijn om buitengewone maatregelen te nemen om haar doelen te bereiken. Frankies toegewijde groep belegert met geweld de Amerikaanse ambassade in Londen en eist dat er een kernraket op een marinebasis in Schotland wordt afgevuurd (ze gelooft dat als de wereld echt getuige is van een kernexplosie, iedereen zo geschokt zal zijn dat ze zich zullen aansluiten bij haar campagne voor ontwapening). Helaas voor Frankie maakt ze de fout om Skellen mee te nemen op haar kleine aanval op de ambassade en hij is van plan hun plan van binnenuit te dwarsbomen met een beetje goed getimede hulp van zijn SAS-kameraden van buitenaf.<br />De film is <0xE2><0x80><0x93> heel duidelijk <0xE2><0x80><0x93> geïnspireerd door de ontzagwekkende SAS-aanval op de Iraanse ambassade in 1981. Iemand die die gebeurtenis op het nieuws heeft gezien, dacht blijkbaar dat het goed zou zijn om een film in dezelfde trant te maken. Helaas is de film nogal banaal, met te veel stomme dialogen en een verdomd hoop g<0xC3><0xAA>nant slechte scènes (het debat van de aartsbisschop dat uitloopt op een rel, weet iemand dat?). Frankies idee om vrede te stichten door een kernexplosie te veroorzaken is sowieso belachelijk, dus wordt ze een lachwekkende figuur, net op het moment dat het publiek haar op het punt staat te zien als een interessante slechterik. Who Dares Wins probeert de militaire legende van de SAS te vieren, maar vervalt tegelijkertijd in onhandige actieclichés en slecht bedachte intriges. Het resultaat is een goedbedoelde, maar volkomen ineffectieve portie van Boy's Own absurditeit.
In Europe, it's known as Who Dares Wins; in America, it's known as The Final Option, but under any title this ludicrous SAS action flick asks the audience to put their disbelief to one side for around two hours. I find it incredibly hard to comprehend how Lewis Collins (the hero here) was almost chosen as Roger Moore's successor in the Bond films.... this guy is so expressionless he'd struggle to get a job in a waxwork museum (as a waxwork!!!) Luckily, Judy Davis is on hand to partially redeem the affair with a meaty performance as a hard-line lady terrorist, and there's a climactic ten minute action sequence that is quite competently orchestrated by director Ian Sharp. Let it be added that it's a very, very, very long wait for these closing excitements to come around, and I can't honestly say that a near two hour wait for a bit of decent action was worth the effort.<br /><br />SAS hard man Peter Skellen (Lewis Collins) goes undercover among a group of peace protesters who would like to see the end of nuclear weapons stock-piling. He meets their leader Frankie (Judy Davis), a strong-talking and opinionated woman who might just be capable of taking extraordinary measures to achieve her goals. Frankie's dedicated bunch violently lay siege to the American Embassy in London, demanding that a nuclear missile be fired at a naval base in Scotland (she believes that when the world witnesses a nuclear blast for real, everyone will be so appalled that they will join her campaign for disarmament). Unfortunately for Frankie, she makes the mistake of taking Skellen on her little embassy raid, and he plans to thwart their plan from inside with a little well-timed outside help from his SAS comrades.<br /><br />The film is inspired - quite obviously - by the awesome SAS assault on the Iranian Embassy in 1981. Someone who saw that event on the news apparently thought it would be good to devise a film along similar lines. Unfortunately, the film is rather banal, with too much stupid dialogue and a heck of a lot of embarrassingly bad scenes (the arch-bishop's debate which descends into a riot, anyone?) Frankie's idea to bring about peace by instigating a nuclear blast is ridiculous anyway, so she becomes a laughable figure just when the audience is on the verge of viewing her as an interesting villain. Who Dares Wins tries to be a celebration of the military legend that is the SAS, but at the same time it dips into clumsy action clichés and ill-thought-out plotting. The result is a well-intentioned but wholly ineffective slice of Boy's Own absurdity.