Fascinerende en toch verwarrende blik op Edith Bouvier Beale (Big Edie) en haar dochter (Little Edie) tante en volle nicht van wijlen Jacquelyn Kennedy Onasis. Ze wonen in een door knaagdieren geteisterd, vervallen herenhuis dat door de gemeente als een gevaar voor de volksgezondheid werd beschouwd. Het wordt al snel duidelijk dat deze twee meer dan excentriek zijn. Little Edie lijkt het meest los te lopen, want ze gedraagt zich met de instelling van een tienjarige, ook al is ze in werkelijkheid drieënvijftig. De inhoud bestaat zo'n beetje uit twee dingen. Het eerste is dat Little Edie Big Edie de huid vol scheldt omdat ze al haar potentiële aanbidders heeft weggejaagd Deze discussies worden meestal erg retorisch, onzinnig, en vaak ook amusant. Het tweede deel bestaat uit lange pogingen van beide partijen om te zingen. Natuurlijk denkt elk van hen dat hun gezang perfect is en alleen de ander klinkt slecht. In één verbijsterende scène valt Big Edie de kleine Edie letterlijk aan met haar stok om haar te laten ophouden met haar gekweel. Heel boeiend, maar je krijgt het gevoel dat er hier sprake is van ernstige uitbuiting en dat de personages gewoon te ver heen zijn om dat te beseffen. De filmmakers lijken dit te behandelen als een freakshow in het circus, elke dag komen ze langs om het bizarre gedrag vast te leggen (en te grinniken) dat zich voordoet. Uiteindelijk is het een triest beeld, omdat het aantoont dat de wereld deze twee gewoon voorbij is gegaan. Hun hoop en dromen zijn net zo vervallen als het huis waarin ze wonen. Ondanks hun gekibbel hebben deze twee elkaar meer dan ooit nodig. Want zonder de ander zou er geen uitweg uit de eenzaamheid zijn. De meest verbazingwekkende uitspraak komt van Big Edie, wier vele katten zich in haar slaapkamer ontlasten. Haar reactie op een klacht over de geur is gewoon niet te geloven.
Fascinating yet unsettling look at Edith Bouvier Beale (Big Edie) and her daughter (Little Edie) aunt and first cousin to the late Jacquelyn Kennedy Onasis. They live in a rodent infested, rundown mansion which was considered a health hazard by the city. It becomes quite clear very quickly that these two are well past eccentric. Little Edie seems to be the most off as she acts with the mindset of a ten year old even though she is actually 53. The content is pretty much made up of two things. The first are the conversations were Little Edie lambastes Big Edie for driving away all her potential suitors and ruining her aspiring career as writer, actress, and dancer. These discussions usually become very rhetorical, nonsensical, and often times amusing. The second part consists of long bouts of attempted singing by both parties. Each of course thinks their singing is perfect and it's only the other who sounds bad. In one amazing scene Big Edie actually physically attacks Little Edie with her cane just to get her to stop her warbling. Very captivating yet one gets the feeling that their is some serious exploitation going on here and the subjects are just too far gone to know it. The filmmakers seem to treat this like a freak show at the circus, coming each day to record (and chuckle) at whatever bizarre behavior may come about. Ultimately this is a sad picture as it shows how the world has simply past these two by. Their hopes and dreams as decayed as the mansion they live in. Despite their bickering these two need each other more than ever. For without the other there would be no refuge from the loneliness. Most amazing line comes from Big Edie whose many cats relieve themselves throughout her bedroom. Her response to a complaint about the smell is simply unbelievable.