Het script is zo lachwekkend... waardoor de dialogen van de acteurs stijf en onrealistisch klinken en niet te geloven zijn. Er zijn herhalingen van zinnen -'mijn lieve kleine goddochter' en kleine variaties op die zin die je te binnen schieten... en het is gewoon een slordige soapopera-dialoog.<br />Erger nog, de muziek is zo VERKEERD! Bovendien is het voornaamste bluesachtige 'thema' afschuwelijk ouderwets en helemaal verkeerd voor dit werk. En het voelt vooral aan alsof het te vaak wordt gebruikt, omdat het instrumentarium, de structuur en de opbouw van dit thema nooit veranderen, zelfs niet als dat in de emotionele context van de scène wel gebeurt.<br />Vervolgens, wanneer het ook maar verschijnt, steekt het als een zere duim uit als de belangrijkste overgang van de ene scène naar de andere.<br />De muziek is afgezaagd, en dat is het.' Het is net alsof de schrijver muziek schreef voor een soap of een comedy <0xE2><0x80><0x93> en dan nog wel een lowbudget Canadese comedy uit de jaren tachtig <0xE2><0x80><0x93> en dat geeft je het gevoel dat we altijd op het punt staan om een reclamespotje te maken.<br />Dit is zo'n foute cast, er is veel te veel overacting en het is echt vergezocht dat zoveel van deze figuren alleen maar een bepaald soort NY-accent gebruiken <0xE2><0x80><0x93> een zwaar Bronx-accent. Ik weet niet of het een kwestie is van het beperkte vermogen van de acteurs om alleen maar een bepaald NY-accent te kennen <0xE2><0x80><0x93> of dat het een kwestie is van het vermogen van de regisseur om zo'n opvallende anomalie op te merken.<br />Uiteindelijk is het het amateuristische scenario waar het om gaat.' Het zijn de loodzware lijnen die deze hele 'film'... laten sneuvelen. Wanneer een fundering wankel en onstabiel is, is het onmogelijk erop te bouwen zonder dat er gebreken aan het licht komen die zich op een exponentieel schadelijkere en minder vleiende manier openbaren.
The script is so so laughable... this in turn, makes the actors' lines sound stiff and unrealistic and not to be believed. There's repetition of phrases -- "my sweet little god daughter" and minor variations of that line which comes to mind... and it's just sloppy soap opera dialog.<br /><br />Worse yet, the music is so WRONG! Plus, the main bluesy "theme" is horribly quaint and entirely wrong for this. And it feels overused mostly because the instrumentation, texture and arrangement of this theme never changes, even when the scene's emotional context does.<br /><br />Subsequently, whenever it appears, it sticks out like a sore thumb as the main transition from one scene to another.<br /><br />The music's corny, and it's as if the writer were writing music for a soap or a sitcom -- a low budget 80's Canadian sitcom at that -- and this makes it feel as if we're always on the brink of throwing to a commercial.<br /><br />This is so miscast, there's a lot of overacting and it's a real stretch that so many of these characters are employing only ONE type of NY accent -- a thick Bronx accent. I don't know if it's a question of the actors' limited capacity in only knowing *one* NY accent -- or whether it's a question of the director's ability to notice such an glaring anomaly.<br /><br />In the end, it's the amateur script with it's leaden lines which makes this entire "movie"... blow. When any foundation is shaky and unstable, it's impossible to build upon it without it's flaws revealing themselves in exponentially more damaging and unflattering ways.