Als het idee van een volkomen oppervlakkige, regressieve, genotzuchtige, anti-establishment- en anti-beschaafde jeugdjuvenilia je aanspreekt, dan is dit de ideale film. Heel slecht geschreven, met vaak onhoorbare dialogen en voortdurend een irritante camera in je hand, is dit een film die de wereld in aantrekkelijke, simplistische, manicheïstische termen voorstelt: alle volwassenen (vooral leraren, ouders, priesters en artsen) zijn in het beste geval ongevoelig en stuntelig, en in het slechtste geval roofdierachtige monsters. De enige ontsnapping aan de verschrikkingen van de beschaving als geheel is een heleboel oergeschreeuw (geeuwen) en kinderlijke regressie (letterlijk) in een primitieve, grotachtige ruimte in het bos, terwijl utopia de vorm aanneemt van een ravefeest <0xE2><0x80><0x93> ook weer in het bos (natuurlijk...). Toont alle zwakheden van een eerste film, en nog veel meer.
If utterly facile, regressive, self-indulgent, anti-establishment, anti-civilisation juvenilia appeals to you, then this is the ideal film. Very poorly scripted, with often inaudible dialogue and infuriatingly tiresome hand-held camera throughout, this is a film that presents the world in appealingly simplistic, Manichean terms: all adults (especially teachers, parents, priests and doctors) are insensitive and bumbling at best, and predatory monsters at worst. The only escape from the horrors of civilisation as a whole is plenty of primal screaming (yawn) and infantile regression (literally) in a primitive cave-like space in the woods, with utopia taking the form of a rave party - again, in the woods (naturally...). Displays all the weaknesses of a first film, and plenty more besides.