EL MAR is een keihard, grimmig, volkomen briljant, moedig filmwerk. Regisseur Agust<0xC3><0xAD>n Villaronga heeft, met een aanpassing door Antoni Aloy en Biel Mesquida van Blai Bonet's roman, een film gemaakt die de diepgaande effecten van de oorlog op de geest van kinderen weergeeft en hoe die blootlegging de verwoesting van het volwassen leven vernietigt. En hoewel de focus ligt op de gruwelijke gevolgen van de oorlog voor kinderen, is de overdracht naar de effecten op soldaten en burgers op volwassen leeftijd duidelijk. Deze film wordt een van de mooiste antioorlogsdocumenten zonder zijn toevlucht te nemen tot pamflettisme: het eindresultaat heeft een veel grotere impact vanwege het verhaal dat erachter schuilt na de mars van kinderen naar de volwassenheid. Een klein groepje kinderen wordt geconfronteerd met de Spaanse Burgeroorlog, waarin ze worden bedreigd met black-outs en een nachtelijke slachting van burgers. Ramala (Nilo Mur), Tur (David Lozano), Julia (Sergi Moreno) en Francisca (Victoria Verger) zijn getuige van de verschrikkingen van de moord op mannen en de wraak die een van hen tot moord en zelfmoord drijft. Deze kinderen met hun grote ogen worden volwassen en dragen alle psychische ziekten en trauma's met zich mee die in hun geest zijn onderdrukt.<br />Dan ontmoeten we de drie kinderen die de volwassenheid bereiken en die allemaal in een tuberculosesanatorium worden opgesloten. Ramala (Roger Casamajor) heeft het overleefd als mannelijke prostituee, beschermd door zijn 'john' Morell (Juli Mira), en heeft zijn levensstijl geheimgehouden. Tur (Bruno Bergonzini) is een fr<0xC3><0xAA>le, seksueel onderdrukte homoseksuele man geworden, wiens dekmantel zijn toewijding aan het katholicisme is en het waas van zelfverminking/kruisiging. Francisca (Anttelnia Torrens) is non geworden en dient de patiënten in het sanatorium. De drie worden door hun omgeving in het sanatorium weer met elkaar verbonden en langzaam worden de littekens van hun jeugdervaringen met de oorlog zichtbaar. Tur verlangt naar Ramala's liefde, Ramala verlangt naar de vrijheid van zijn Morell en Francisca moet haar eigen innerlijke behoeften onder ogen zien die door haar witte nonnenhabijt worden bedekt.<br />De omgeving van het sanatorium biedt een grafische voorstelling waar de dunne draad tussen leven en dood, tussen lust en liefde en tussen devotie en vernietiging wordt uitgespeeld. Meer details zou de impact van de film op de individuele kijker tenietdoen, maar laat ik volstaan met te zeggen dat er grafische seks en volledige naaktheid in het spel zijn (in sommige van de meest verbluffend ruwe beelden die op film zijn vastgelegd) en dat de kijker bereid moet zijn getuige te zijn van elke denkbare vorm van wreedheid. Voor deze kijker zijn deze scènes van het allergrootste belang en regisseur Villaronga verdient lof voor zijn volharding en moed om dit verhaal zo intens te maken. De acteurs, zowel als kinderen als als volwassenen, zijn schitterend: Roger Cassamoor, Bruno Bergonzini en Antennia Torrens zijn vooral goed in buitengewoon moeilijke rollen. De filmografie van Jaime Peracaula en de meeslepende muziek van Javier Navarrete dienen de visie van de regisseur. Het was een zware film, maar wel een die ten zeerste werd aanbevolen aan mensen die niet bang zijn om de verschrikkingen van de oorlog en de nasleep ervan onder ogen te zien. In het Spaans, met Engelse ondertitels.<br /><br />Grady Harp.
EL MAR is a tough, stark, utterly brilliant, brave work of cinematic art. Director Agustí Villaronga, with an adaptation by Antoni Aloy and Biel Mesquida of Blai Bonet's novel, has created a film that traces the profound effects of war on the minds of children and how that exposure wrecks havoc on adult lives. And though the focus is on war's heinous tattoo on children, the transference to like effects on soldiers and citizens of adult age is clear. This film becomes one of the finest anti-war documents without resorting to pamphleteering: the end result has far greater impact because of its inherent story following children's march toward adulthood.<br /><br />A small group of children are shown in the Spanish Civil War of Spain, threatened with blackouts and invasive nighttime slaughtering of citizens. Ramala (Nilo Mur), Tur (David Lozano), Julia (Sergi Moreno), and Francisca (Victoria Verger) witness the terror of the assassination of men, and the revenge that drives one of them to murder and suicide. These wide-eyed children become adults, carrying all of the psychic disease and trauma repressed in their minds.<br /><br />We then encounter the three who survive into adulthood where they are all confined to a tuberculosis sanitarium. Ramala (Roger Casamajor) has survived as a male prostitute, protected by his 'john' Morell (Juli Mira), and has kept his life style private. Tur (Bruno Bergonzini) has become a frail sexually repressed gay male whose cover is his commitment to Catholicism and the blur of delusional self-mutilation/crucifixion. Francisca (Antònia Torrens) has become a nun and serves the patients in the sanitarium. The three are re-joined by their environment in the sanitarium and slowly each reveals the scars of their childhood experiences with war. Tur longs for Ramala's love, Ramala longs to be free from his Morell, and Francisca must face her own internal needs covered by her white nun's habit.<br /><br />The setting of the sanitarium provides a graphic plane where the thin thread between life and death, between lust and love, and between devotion and destruction is played out. To detail more would destroy the impact of the film on the individual viewer, but suffice it to say that graphic sex and full nudity are involved (in some of the most stunningly raw footage yet captured on film) and the viewer should be prepared to witness every form of brutality imaginable. For this viewer these scenes are of utmost importance and Director Villaronga is to be applauded for his perseverance and bravery in making this story so intense. The actors, both as children and as adults, are splendid: Roger Cassamoor, Bruno Bergonzini and Antònia Torrens are especially fine in inordinately difficult roles. The cinematography by Jaime Peracaula and the haunting musical score by Javier Navarrete serve the director's vision. A tough film, this, but one highly recommended to those who are unafraid to face the horrors of war and its aftermath. In Spanish with English subtitles.<br /><br />Grady Harp