Heavenly Days begaat een ernstige faux pas: het wil ons wanhopig graag een lesje in burgerlijkheid leren, en het houdt niet op voor we het laatste examen achter de rug hebben. Fikkie McGee en Molly maken een reis naar Washington, waar ze de senaat in actie zien (of niet in actie, als je dat liever hebt), kibbelen met hun senator (Eugene Palette in een van de ergste rollen uit zijn carrière), kennismaken met een stel irritante stereotiepe vluchtelingenkinderen, en een man ontmoeten in een trein die een boek van Henry Wallace leest. Henry Wallace! Een jaar later werd hij beschouwd als een bijna communistische dupe, maar in 1944 was hij oké. Voeg daar een paar werkelijk afgrijselijke muzikale momenten aan toe, een heleboel blèrende boemelmuziek en een saai subplot over krantenverslaggevers, en je hebt een film waar Philip Wylie zijn pen op had kunnen leggen: Generation of Vipers 2: D.C. Boogaloo.
Heavenly Days commits a serious comedy faux pas: it's desperate to teach us a civics lesson, and it won't stop until we've passed the final exam. Fibber McGee and Molly take a trip to Washington, where they see the senate in action (or inaction, if you prefer), have a spat with their Senator (Eugene Palette in one of the worst roles of his career), get acquainted with a gaggle of annoying stereotypical refugee children, and meet a man on a train reading a book by Henry Wallace. Henry Wallace!! A year later, he was considered a near communist dupe, but in 1944, he was A-OK. Add in some truly awful musical moments, a whole lot of flagwaving hooey, and a boring subplot about newspaper reporters, and you've got a film that must have had Philip Wylie ready to pen Generation of Vipers 2: D.C. Boogaloo. Drastically unfun, Heavenly Days is another reminder that the Devil has all the best tunes.