Ik heb het gevoel alsof ik net naar een snuffmovie heb gekeken... een prachtig geacteerde, strakke, meeslepende en afschuwelijke film! Een litanie van perversie in twee uur, in de meest basale en allesomvattende betekenis van het woord: seksueel geweld en marteling, verkrachting, onthoofding, incest, corruptie, levend begraven, en misbruik, misbruik, misbruik. Geen enkele verlossing. En ik WAS VERLEDEN. Ik kon niet ophouden met kijken. Wat zegt dit over mij, over de mensen die dit soort dingen maken en doen, in een wereld die zo ongevoelig is geworden dat uiteindelijk echte snuffmovies de norm zullen worden. Ik probeer me niet voor het bestaan van de duisternis te verbergen, en ik heb beslist geen beschut leven geleid, maar ik schaam me voor mezelf. En het spijt me dat ik mijn Britse neven met de riolen van de subject-materie moet zien slepen zoals mijn eigen stam dat doet. Het hoeft niet gezellig te zijn, maar moet het zich wentelen in plaatsvervangend sadisme?
I feel like I've just watched a snuff film....a beautifully acted, taut, engrossing and horrible thing! A two hour litany of perversion in the most basic and all inclusive sense of the word, sexual violence and torture, rape, decapitation, incest, corruption, live burial, and abuse, abuse, abuse. No redemption whatsoever. And I WAS entertained. I couldn't stop watching. What does this say about me, about the people who make and act in this sort of thing, and a world that has become so desensitized that eventually real snuff films will be the norm. And I'm neither puritanical nor humorless, I don't try to hide from the existence of darkness, and I definitely have not led a sheltered life, but I am ashamed of myself. AND I'm sorry to see my British cousins dragging the subject-matter sewers the way my own tribe does. It doesn't have to be cozy, but does it have to wallow in vicarious sadism?