Soylent Green is... eigenlijk een heel goede film.<br />Dat had ik nooit gedacht. Ik mag Heston niet echt in zijn sciencefictionwerk. Hij is een van die acteurs die, net als Superman, meestal honend en onoverwinnelijk overkomen. Ik geef de voorkeur aan kwetsbarere helden. En inderdaad, hij speelt zich ook honend door een groot deel van Soylent Green heen, maar aangezien hij een overmoedige bullebak moet spelen, vind ik dat niet echt erg.<br />Ik kan begrijpen waarom sommige mensen hun neus optrekken voor deze film. Soylent Green doet geen enkele poging om futuristische beelden te creëren (wat zeg ik, het lijkt precies op 1973) en het ontbreekt aan actie. Maar ik bewonderde de film.' De film gaat over de visie van Soylent Green op een complexe, corrupte en zeer gelaagde samenleving, en ik was heel blij toen ik zag dat Edward G. Robinson zo'n ontroerende, grappige laatste rol had. Lekkere kleine karaktermomenten <0xE2><0x80><0x93> zoals wanneer hij kostbaar voedsel deelt met Heston <0xE2><0x80><0x93> maken de film echt goed.<br />De boodschap van Soylent Green is tegenwoordig behoorlijk relevant, nu niemand meer lijkt te weten wat de regering of bedrijven in godsnaam van plan zijn. Grappig, hè, om Heston te zien in een prototype van Michael Moore.
Soylent Green IS...a really good movie, actually.<br /><br />I never would've thought it. I don't really like Heston in his sci-fi efforts. He's one of those actors who, like Superman, manages to come across all sneery and invincible most of the time. I prefer more vulnerable heroes. And indeed, he sneers his way through much of Soylent Green, too, but as he's supposed to be playing an overconfident bully I don't really mind.<br /><br />I can understand why some people would turn their noses up at this movie. Soylent Green makes no effort whatsoever to create futuristic visuals (what do you know - it looks just like 1973), and it's lacking in action. But I admired the film's vision of a complex, corrupt, and highly stratified society, and I was so pleased to see that Edward G. Robinson had such a moving, funny final role. Nice little character moments - like when he shares some precious food with Heston - really make the movie.<br /><br />The message of Soylent Green is pretty relevant these days, when nobody seems to know what the hell the government or corporations are up to. Funny, isn't it, to see Heston in a prototype Michael Moore movie...