Helaas voor mij was de eerste film van Busby Berkeley die ik ooit heb gezien 42nd Street. Daarna verwachtte ik dat al zijn werk zo goed was. Ik kwam erachter dat dat niet noodzakelijkerwijs het geval was, zelfs hier niet, met mijn favoriete klassieke acteur James Cagney.<br />O, de muzieknummers aan het eind zijn net zo spectaculair als altijd, maar het verhaal is net als veel van de andere en behoorlijk vermoeiend. Er lijken altijd schreeuwende, ongelukkige producenten in voor te komen. In deze film is het Cagney die uiteindelijk zo vaak dingen schreeuwt dat ik er na een tijdje hoofdpijn van krijg en zijn personage slijt... snel!<br />Zelfs de liedjes hier zijn ergens in de buurt van 42nd Street. 'Nee, dit is een van de weinige vroege Cagney-films <0xE2><0x80><0x93> en Berkeley-films <0xE2><0x80><0x93> waar ik een hekel aan heb en waar ik erg teleurgesteld over was toen ik hem zag.
Unfortunately for me, the first Busby Berkeley movie I ever watched was "42nd Street." I then expected all of his stuff to be that good. I found out that wasn't necessarily the case, even here, with my all-time favorite classic-era actor James Cagney.<br /><br />Oh, the musical numbers at the end are as spectacular as always, but the story is like many of the others and quite tiresome. They seem to always involve screaming, unhappy show producers. In this film, it's Cagney who winds up shouting things out so often that he gives me a headache after awhile and his character wears thin....fast!<br /><br />Even the songs in here are anywhere near "42nd Street" class, songs you could hum for years and years - decades, I should say. The songs in this movie are not memorable. No, this is one of the few early Cagney films - and Berkeley films - I totally dislike and was very disappointed with while watching.