Deze film is slecht ontvangen en slecht gerecenseerd. Het boek van Rebecca West is geschreven in 1918, kort na de Tweede Wereldoorlog, toen shellshock en door trauma's veroorzaakte amnesie nog geen clichés waren, zoals de recensenten het later noemden. Het is moeilijk om terug te gaan in de tijd en, zoals de personages leefden, de realiteit van die tijd te beleven: de oorlog en de verschrikkingen van de eerste oorlog, toen er dodelijk gas werd gebruikt, het Britse klassensysteem dat door de vrouw als het allerbelangrijkste werd beschouwd, de hopeloze oude vrijster en de geliefde uit het verleden die nog steeds met de ogen van de liefde wordt gezien omdat ze net zo jong en mooi is als twintig jaar geleden.<br /><br />Alan Bates als de soldaat met geheugenverlies die 'zal sterven' Als hij Margaret, het meisje van zijn jeugddromen, niet mag zien, bouwt hij voort op de toewijding die zijn karakter uitstraalde in 'Far From the Madding Crowd'. Als je die voorstelling hebt gezien, kun je zijn sterke romantische band voelen met het meisje dat niet aan de verwachtingen van de familie en de society voldeed. Margaret zegt: 'We hadden ruzie, en toen je wegroeide, wendde je je gezicht van me af.' We weten dus dat hij de breuk heeft veroorzaakt, dat hij zich ervoor heeft geschaamd, maar dat hij de schaamte is vergeten door de herinnering aan zijn tijd met Margaret. Ik heb niet al zijn films gezien, maar in de films die ik heb gezien heb ik hem gezien. Ik heb gezien dat hij een sterke mannelijkheid uitstraalt, die zelfs doorklinkt in zijn rol van de invalide soldaat.<br />In het begin herkende ik Ann-Margaret niet eens en ik heb het gevoel dat haar optreden onderschat is. Omdat ik het boek niet heb gelezen, vroeg ik me af of het kind dat stierf het gevolg was van een op het randje van incest balancerend gevoel tussen Jenny en Chris, hoewel Jenny beweert dat ze 'een nicht' is. De manier waarop Kitty Jenny in de kinderkamer houdt tijdens het f<0xC3><0xB6>hnen, en het feit dat Kitty zegt dat ze haar haar altijd in die kamer droogt, lijkt Kitty meer een manier te geven om de kolen van woede heet te houden dan de oriëntatie van de kamer op de zon, of haar gevoelens over een verloren kind, en de opmerking die ze maakte, dat ze wenste dat Chris het niet nodig had gevonden om de kamer precies zo te houden als toen het kind nog leefde, maakte de indruk dat ze zich niets aantrok van de herinnering aan het kind. Bovendien wordt Jenny afgebeeld in een onderdanige rol in het huis, zoals de hogere kringen zouden hebben gedaan met een gevallen lid van de samenleving. 50 jaar geleden was ik de ontvanger van de intense fantasie van een minnaar (niet-seksueel, in overeenstemming met de mores van die tijd) en kon ik me verplaatsen in het dilemma van Margaret en haar man. Ook ik werd aan de kant gezet omdat ik niet goed genoeg was voor zijn familie, en toen hij me via internet herontdekte, moest ik hem helpen met zijn nog steeds afschuwelijke ervaringen in Vietnam en een huwelijk met een vrouw van boven zijn stand van wie hij niet geloofde te houden. Mijn man was, net als die van Margaret, heel begripvol, maar de spanning was heel reëel. De minnaar kon zijn echte situatie eindelijk verzoenen met zijn fantasie dat hij alleen van mij hield. Ik vond het een goede beslissing om weinig te laten blijken van het herbeleven van de oorlogservaring die zich in Chris' geest afspeelde. Ik dacht aan 'Mrs. Dalloway' met de soldaat uit de Tweede Wereldoorlog die zeer gewelddadige herinneringen uitbeeldt en zelfmoord pleegt, en aan Chris' vreugde in zijn fantasie over Margaret. Daarentegen lijkt de actie van de soldaat in 'Mrs. Dalloway' overdreven.<br />Het feit dat de psychiater heel weinig begreep van wat er met Chris gebeurde, onderstreepte het grote probleem waarmee de hele groep werd geconfronteerd. Iedereen lijkt zijn leven terug te krijgen, maar was dat wel de juiste keuze?
This movie has been poorly received and badly reviewed. The book by Rebecca West was written in 1918, soon after WWI, when shell shock and trauma-induced amnesia were not clichés, as the reviewers call it many books and movies later. It is difficult to go back in time and live, as the characters lived, the realities of the time: the war and the horror of the experience of the first war to use lethal gas, the British class system the wife thought all-important, the hopeless spinster, and the lover from the past still seen with the eyes of love being as young and as beautiful as she was 20 years ago.<br /><br />Alan Bates as the amnesiac soldier who "will die" if he isn't allowed to see Margaret, the girl of his youthful dreams, builds on the devotion his character showed in "Far From the Madding Crowd". Having seen that performance, it is possible to sense his strong romantic attachment to the girl who didn't live up to the family's and society's expectations. Margaret says, "We quarreled, and as you rowed away, you turned your face away from me." So we know that the breakup was something that he instigated, that it brought him shame, but that he forgot the shame in his memory of his time with Margaret. I haven't seen all his films, but in the ones I've seen, he imparts a strong masculinity, which shines through even in this role as the disabled soldier.<br /><br />I didn't even recognize Ann-Margaret at first and feel that her performance has been underrated. Not having read the book, I wondered whether the child who died was the result of acting on a borderline incestuous feeling between Jenny and Chris, though Jenny does state that she "is a cousin". The way Kitty keeps Jenny in the nursery in the hair-drying scene, the fact that Kitty says she always dries her hair in that room seems more a way for Kitty to keep the coals of anger hot than the orientation of the room to the sun, or sentiment about a lost child, and the statement she made that she wished Chris hadn't felt it necessary to preserve the room exactly as it was when the child was alive made her seem uncaring toward the memory of the child. Also, Jenny is shown as living in the house in a subservient role, as high society would have done to a fallen member at the time.<br /><br />Having recently been the recipient of the intense fantasy of a lover (non-sexualin keeping with the mores of the time) from 50 years ago, I couldrelate to Margaret's and her husband's dilemma. I, too, was cast aside because I wasn't good enough for his family, and upon his rediscovery of me via the internet, I was burdened with helping him deal with his still very horrifying Vietnam experiences and a marriage to a woman above his class whom he didn't believe he loved. My husband, like Margaret's was very understanding, but the strain was very real. The lover was finally able to reconcile his real-life situation with his fantasy of loving only me.<br /><br />I thought that it was a good decision to show very little of the reliving of the war experience that was happening in Chris's mind. I thought of "Mrs. Dalloway" with the WWI soldier who acts out very violent memories and commits suicide versus Chris's joy in his fantasy of Margaret. In contrast, the actiona of the soldier in "Mrs. Dalloway" seems overwrought.<br /><br />Showing that the psychiatrist understood very little of what was happening to Chris underlines what a major problem the whole group faced. Everyone seems to get their life back, but was it the right choice?