In de zomerhit BASEketball uit 1998 stond: 'Dit is zo'n film die je overdag in een sportcafé op het grote scherm ziet <0xE2><0x80><0x93> als iedereen behoorlijk dronken is. Helaas was ik nuchter toen ik deze film zag.'<br />Zo citeerde wijlen Gene Siskel wijlen Gene Siskel voor dit lamlendige, zogenaamde feest dat twee weken na de veel betere 'There's Something About Mary' in een wedstrijd om het kampioenschap in juli 1998 werd uitgezonden. 'Mary' was een vulgair feest, maar naast de vele grappen had het ook een hart, en daarom was het de meest aangrijpende komedie van die gedenkwaardige zomer.<br />'BASEketball' probeerde Mary te overtreffen, maar het was in meer opzichten een flop. Neem de makers van 'South Park', Trey Parker en Matt Stone, die gelukkig niet achter de film staan maar voor de camera, het enige lid van ZAZ David Zucker dat de film moet promoten omdat hij dringend geld nodig heeft, en de andere twee, Jim Abrahams en Jerry Zucker, zijn duidelijk buiten beeld gebleven of hebben hem waarschijnlijk gewaarschuwd tegen de film. De enige interessante en betekenisvolle speler in deze klerefilm is Robert Vaughn, de corrupte aartsrivaal, en de zinloze cameo's van 'Airplane!', de oud-studenten Kareem Abdul Jabaar en wijlen Robert Stack, die zo te zien heimwee hadden naar het meesterwerk uit 1980, en het is een veel frisser soort humor, bedacht door de familie ZAZ. Wat verzinnen al die mensen toch allemaal? Een wanhopige cast en crew die 'Airplane!'-humor proberen te imiteren en die vermengen met de grofheid van 'South Park', maar in alle opzichten falen.<br />Om een lange film van honderd minuten af te sluiten: 'BASEketball'. Een echt spel, uitgevonden door David Zucker en zijn vrienden in zijn geboorteplaats Milwaukee, gaat over twee luie verliezers (Parker en Stone) en hun kleine gemeenschappelijke vriend die honkbal en basketbal (vandaar de titel) samen verzinnen op de oprit van hun huis. Na de dood van Borgnine erft hij het eigendomsrecht van zijn honkbalteam, de Milwaukee Beers, van Parker en Stone. En ja hoor, het spel wordt nationaal en aartsrivalen Vaughn en McCarthy willen het eigendomsrecht van het Beers-team van hen afpakken. Maar Bleeth is verliefd op beide mannen, vooral op Parker, en een arme, zieke patiënt die een levertransplantatie nodig heeft, gaat helemaal door het lint. Dat zijn de personages, niet sterk ontwikkeld.<br />Nu volgen er stompzinnige grappen. Bloed, elektroshockhaar, eiergooien en geschreeuw zijn er ook bij. Parker en Stone vermoorden de jongen bijna in het ziekenhuis, maar hij komt door de levertransplantatie heen. Borgnine zingt en wrijft in het op videoband opgenomen testament zalf op zijn borst. McCarthy, die over de dood van Borgnine heen leek te komen door meteen een peuk op te steken, masseert Vaughn snel in de volgende scène. Cheerleaders dansen in krappe outfits. Er is genoeg muziek op de soundtrack die voor hardhorenden is bedoeld. En David Zucker dwingt de parodieën van 'Riverdance' en 'Titanic' af. Parodie is niets nieuws voor ZAZ, sinds de serie 'Airplane!' en 'The Naked Gun'.<br />En net als Siskel was ik ook nuchter, maar ik begon ook slaperig te worden. Deze film zou keer op keer moeten worden afgedraaid door ongemanierde barbezoekers die ervan genieten terwijl ze hun biertjes achteroverslaan, maar zullen ze alert en wakker blijven, of flauwvallen tijdens de minder grappige delen? Als ze flauwvallen, zullen ze niet beseffen dat ze gelukkig de stompzinnigheid en absurditeit missen.
On the 1998 summer blockbuster hit BASEketball (1998): "This is one of those movies that is usually seen on the big jumbo-tron screen in a sports bar during the day - when everyone is quite drunk. Unfortunately, I was sober when I saw this movie."<br /><br />So quoted the late Gene Siskel for this lame-brained, supposed yukfest that came out two weeks after the far superior "There's Something About Mary" in a one-upmanship game during July of 1998. "Mary" was a gross-out fest, but in addition to the many gags, it had a lot of heart, which is why it was the highest grossing comedy of that memorable summer.<br /><br />"BASEketball" tried to outdo Mary, but it fizzled in more ways that one. You take the creators of "South Park," Trey Parker and Matt Stone, who are fortunately not behind the movie but in front of the camera, the only member of ZAZ David Zucker helming the picture in desperate need of a paycheck, and the other two Jim Abrahams and Jerry Zucker clearly stayed out or probably warned him against the picture, a small bit by now 90 years young Ernest Borgnine, wasting his precious time in his distinguished career, dying on a hotdog and singing "I'm Too Sexy" as he videotapes his will, Jenny McCarthy, who has little screen time as Borgnine's not-too-weeping trophy widow young enough to be his granddaughter, a bigger female part by Yasmine Bleeth as a dedicated social worker whose charges are underprivileged youngsters, and the only interesting and meaningful player in this turkey, Robert Vaughn as a corrupt archrival, and pointless cameos by "Airplane!" alumni Kareem Abdul Jabaar and the late Robert Stack who seemed nostalgic for the 1980 masterpiece and it's much fresher humor created by the ZAZ family. What do all these people make up? A desperate cast and crew trying to replicate "Airplane!" humor and mixing it up with the crudity of "South Park," but failing in every way.<br /><br />To make this long 100-minute movie short, "BASEketball," a real game invented by David Zucker and his friends in his hometown of Milwaukee, is about two lazy losers (Parker and Stone) and their pint-sized mutual friend who invent baseball and basketball (hence the title) together on the driveway of one's house. After Borgnine dies, he bequeaths the ownership of his BASEketball team, the Milwaukee Beers to Parker and Stone. Sure enough, the game goes national, and archrivals Vaughn and McCarthy want to take away ownership of the Beers team from them. But Bleeth is in love with both men, particularly Parker, and one poor, sick charge in need of a liver transplant goes ga-ga over them. Those are the characters, not strongly developed.<br /><br />Now witless gags ensue. Blood, electroshock hair, egg-throwing and screaming are among them. Parker and Stone nearly kill the youngster in the hospital, but he pulls through the liver transplant. Borgnine sings and rubs ointment on his chest in the videotaped will. McCarthy, who seemed to get over Borgnine's death by choking on a frank right away, quickly massages Vaughn in the next scene. Cheerleaders dance in skimpy outfits. There is plenty of music on the soundtrack that is played for the hard of hearing. And David Zucker forces the parodies of "Riverdance" and "Titanic." Parody forcing is nothing new to ZAZ, post "Airplane!" and "The Naked Gun" series.<br /><br />And like Siskel, I was sober as well, but I was also getting sleepy. This movie should be played over and over to coarse-mannered barroom patrons who enjoy it as they chug down beers, but will they remain alert and awake, or pass out during the unfunny parts? If they pass out, then they won't realize that they are luckily missing stupidity and absurdity. Hats off to them!