Ik vond _Eden's Curve_ in wezen een heel slecht geconstrueerde film die het moeilijk maakte om ernaar te kijken. Maar ik moet wel zeggen dat de regisseur iets van de sfeer van de vroege jaren zeventig heeft weten te vangen in de keuze van decors en kleding. De 'terug naar de aarde'-filosofie en de belangstelling voor seksuele verkenning en drugs die niet dramatisch decadent was, zoals beschreven in veel latere versies van de jaren zeventig, klopte precies, net als het 'niet vragen, niet vertellen'-semi-liberalisme van de broederschap van intellectuelen aan de oostkust, alleen zou ik hebben gedacht dat dit eerder een school in New England was dan een in Virginia, waar ik me 'die goeie ouwe jongen' voorstel. Ik vond het heel jammer dat de 'homocultuur' in de jaren tachtig bepaalde standaardvormen aannam vanuit Castro en Christopher Street, en dat die de beweging definieerden en grote aantallen homo's die een ingetogener levensstijl hadden buiten beschouwing lieten. Ik vond de film vooral goed omdat hij me deed denken aan een meer natuurlijke manier waarop we met onze seksualiteit en persoonlijke relaties omgingen zonder 'de scène'.
I basically found Eden's Curve to be a very poorly constructed that made it difficult to watch. However, there is something I must say about how the director captured something about the atmosphere of the early 70's in the choice of settings and clothing. The "back to the earth" philosophy and the interest in sexual exploration and drugs that was not dramatically decadent, as portrayed in many later versions of the 70's was right on, as was the "don't ask don't tell" pseudo-liberalism of the fraternity made up of east-coast intellectuals, except that I would have thought this was more likely of a New England school rather than one in Virginia, where I imagine the "good ole boy" mentality still dominated even elitist schools like this one. Another thing I appreciated and could relate to is that this was a time when homosexuality was not linked so much to leathermen or drag queens and I appreciated some homosexual roles not related to these terribly overused images. I felt it was very unfortunate that "gay culture" took on certain standard forms in the 80's out of Castro and Christopher Streets and these defined the movement and left out huge numbers of gay men that were more subdued in their lifestyles. I appreciated the film mainly as a way of remembering a more natural way we were about our sexuality and personal relationships without "the scene."