In deze satire over de commercialisering en 'luchthartigheid' van de oorlog, speelt John Cusack Brand Hauser, een huurmoordenaar die naar 'Turaqistan' wordt gestuurd om Omar Sharif uit te schakelen, die een of andere oliehandel drijft die de voormalige vice-president van het Amerikaanse bedrijf grote problemen zal bezorgen. Daarnaast moet Hauser zijn neppositie als producent van handelsbeurzen bevechten, een bruiloft voor popprinses Yonica (Hillary Duff) en een nieuwsgierige liberale journaliste, Natalie (Marisa Tomei).<br />De technische aspecten in kaart brengen.<br />De acteerprestaties (tenminste van de hoofdpersonen) waren goed, zoals te verwachten was. Een deel van John Cusacks dialoog was duidelijk niet voor hem geschreven, want hij leek het vaak niet prettig te vinden om het te zeggen. Joan gaf een geweldige en vaak hilarische voorstelling. Hoewel ik nooit een grote fan van haar ben geweest, was Marisa Tomei meer dan geschikt voor de rol en ze werkte goed. Hillary Duff was echter behoorlijk slecht. Ze hadden een aantrekkelijke popster uit het Midden-Oosten (of Rusland, of wat dat accent ook mocht zijn) nodig. Helaas eindigden ze 0 voor 3 met haar.<br />-Zoals ik al zei, leek het verhaal op sommige punten een beetje stijfjes en niet helemaal bij elkaar passend, vooral de dialoog van John Cusack. Niet echt veel, maar toch wel iets. Het verhaal werd op sommige punten ook een beetje belachelijk, wat prima is voor een satire op een bepaald punt, maar het bracht het hier tot een heel nieuw niveau. Gelukkig houden de Cusacks en Tomei zich de hele tijd betrekkelijk kalm en kalm, en dat maakt een aardige, gelijkmatige mengeling van de krankzinnigheid van de film en de evenwichtigheid van de acteurs.<br />- Joshua Seftel, die tot dan toe een monopolie op echte credits had, leverde uitstekend werk met een tamelijk breedspectrumfilm. Hij wist het kleine (10 miljoen) budget heel goed te beheren en rekte het zo dat het veel meer leek. Seftel slaagde er ook in de humor van het verhaal mooi te mengen... met de pijnlijke en moeilijk te betrappen delen van de echte oorlog (inclusief het afslachten van burgers enz.). Wat de algemene satire betreft: de overdreven manier waarop de commercialisering van de oorlog in beeld wordt gebracht, is heel goed gedaan, vooral de 'Golden Palace Poker'-reclames voor de Amerikaanse tanks. Op sommige punten wordt het een beetje te veel, maar uiteindelijk geeft het toch een accuraat beeld van wat het waard is voor een jonge, 'Mel Brooks'-achtige stijl.<br />Al met al is de film heel goed gemaakt voor het schamele budget en hij is beslist een blik waard. Hij zal niet worden beschouwd als een van de grote satires van de film, maar hij is zeker niet de ergste.<br />7/10.
In this satire of the commercialization and 'lightheartedness' of war, John Cusack plays Brand Hauser, an assassin sent to to 'Turaqistan' to take out Omar Sharif, who is doing some oil business that will spell trouble for the former Vice President of the US's own company. In addition to this, Hauser must juggle his fake position as a trade show producer, a wedding for pop princess Yonica (Hillary Duff), and a nosy Liberal journalist, Natalie (Marisa Tomei).<br /><br />Assessing the technical aspects: <br /><br />- The acting (by the main characters,at least) was good, as was to be expected. Some of John Cusack's dialogue was quite obviously not written for him as he often seemed uncomfortable saying it. . . maybe unrealistic is more accurate. Joan put forth a great, and often hilarious, performance. Marisa Tomei, while I've never been a big fan of hers, was more than suitable for the role and worked well. Hillary Duff, however, was pretty terrible. They needed an attractive Middle Eastern (or Russian, or whatever that accent was supposed to be) pop-star. Unfortunately, they went 0 for 3 with her.<br /><br />- Like I said above, the writing seemed a little stiff and mismatched at points, especially John Cusack's dialogue. Not much of it, mind, but some. The story also got a bit ludicrous at points, which is fine for a satire to a point, but it took it to a whole new level here. Luckily, the Cusacks and Tomei keep a relatively cool, calm demeanor throughout, and that makes a nice even mix of the craziness of the film and the levelheadedness of the actors.<br /><br />- Joshua Seftel, who previously had a drought of real credits to his name, did a fine job with a rather wide-spectrum film. He handled the small ($10 million) budget very well, stretching it to make it appear to be much more. Seftel also managed to nicely blend the humour of the story. . . with the painful and hard-to-watch parts of the real war (including slaughter of civilians, etc.).<br /><br />- As far as the general satire goes, its exaggerated look on the commercializing of war is very well done, especially the 'Golden Palace Poker' ads on the U.S. tanks. At points, it becomes a little too much, but, in the end, it still accurate portrays what it's going for an a young 'Mel Brooks'-type of style.<br /><br />Overall, the film is very well made for the meager budget and it's definitely worthy of a look. It won't go down as one of the great satires of cinema, but it's certainly not the worst.<br /><br />7/10.