Nu snap ik het. De titel verwijst naar de onmiddellijke reactie van het publiek na 68 minuten mentale marteling. De film doet te veel zijn best om angstaanjagend te zijn, de dialogen zijn niet goed <0xE2><0x80><0x93> zelfs geen enkele angst, trouwens <0xE2><0x80><0x93> waardoor De gillende schedel meer weg heeft van Een slome duikelaar. Maar goed, het herenhuis en het perceel in zwart-wit geven de film wel een donkere toon, maar dat is het wel zo'n beetje. Het enige enge aan deze flop is dat de mensen hier echt geld mee hebben verdiend! Herinner je je de doodskistgarantie in het begin nog? Dat is misschien wel het grappigste wat ik ooit op het witte doek heb gezien. Het trieste is dat de kijkers waarschijnlijk hoopten dat regisseur Alex Nichol met geweld in een doodskist werd gelegd, dichtgespijkerd en levend begraven voor zijn lamme poging. Jenny die in deze betreurenswaardige, afschuwelijke situatie wordt geplaatst, wekt niet echt de sympathie op die je zou voelen voor een vrouw wier angst wordt toegeschreven aan een spookachtige schedel. Bovendien komt haar man John over als een neerbuigende, gladde prater, maar dat werkt niet en uiteindelijk bewijst hij hoe stoer hij is door een hulpeloze invalide in het rond te meppen! Ach, Mickey Hart <0xE2><0x80><0x93> de tijd dat je nog een straatverbod kon krijgen tegen huisbewaarders zoals hij. De benadering van deze man is niet erg goed of misschien te veel vliegtuiglijm. Toch is Mickey, ondanks zijn vreemde personage, waarschijnlijk het enige goede aan deze film, omdat hij een beetje vermaak biedt, en ik kan geen genoeg krijgen van een jongen die 'Het was Mary!' zegt en in potten in een kas rommelt.
Now I get it. The title refers to each audience member's immediate post-reaction after 68 minutes of mental torture. Trying too hard to be terrifying, lacking good dialogue even any fear for that matter really makes The Screaming Skull more like A Snoring Dull. Albeit, the mansion and property set in black and white does set a dark tone for the movie, but that's about it. The only scary thing about this flop is that people actually made money on this! Remember the coffin guarantee in the beginning? That may be the funniest thing I have ever witnessed on screen. Sad thing is that viewers probably hoped director Alex Nichol was forcibly placed in a coffin, nailed shut, and buried alive for his lame effort. Jenny placed in this unfortunate horrific situation never really draws any sympathy you would feel for a woman whose anxiety is blamed on a haunted, cranial receptacle. Also, her husband John comes off as a condescending wannabe smooth talker, but this doesn't work and he ends up proving how tough he is by slapping a helpless cripple around! Ah, Mickeythe days before you could get a restraining order against estate caretakers like him. This guy's approach is not very good or maybe too much airplane glue. Still, despite his strange persona, Mickey probably is the only good thing going for this movie providing a slight sense of entertainment and I can't get enough of a guy saying "It was Mary!" and rummaging through pots in a greenhouse.