De misplaatste obsessie van Hollywood met vervolgfilms heeft meer mislukkingen dan successen tot gevolg gehad. Voor elke Godfather II zijn er tientallen 'More American Graffiti's', 'Stayin' Alives' en 'Grease 2's'. Hoewel de oorspronkelijke 'Grease' geen geweldige film is, bevat de versie uit 1977 van de langlopende Broadway-hit wel songs die doen denken aan de jaren zestig, een energieke choreografie en een aantrekkelijke cast. Toen Paramount aan een vervolg begon, kwamen de producers met bijna geen enkel aspect op de proppen dat van het origineel een kassucces maakte.<br />Gelukkig voor de bioscoopbezoekers overleefde Michelle Pfeiffer deze ervaring en leerde ze kennelijk Haar talent en schoonheid waren al duidelijk, en Pfeiffer lijkt zich te generen voor de vernederende danspassen en toonloze liedjes die ze moet uitvoeren. Maxwell Caulfield echter mist zelfs de vaardigheid om zich te generen, en zijn emoties lopen uiteen van verdoofd tot catatonisch. Welke romantische belangstelling, afgezien van hormonen, kan de coole, brutale Pfeiffer hebben voor de uitgestreken Caulfield? Dat saaie mysterie zal nog lang blijven hangen nadat de belachelijke luau finale is vervaagd tot een slechte herinnering. Alleen veteranen als Eve Arden, Connie Stevens en Sid Caesar hebben enig gevoel voor humor, hoewel Lorna Luft iets boven het slappe materiaal uitstijgt.<br />Recensenten hebben daarover geklaagd, omdat 'Grease 2' zo saai is. Maar zelfs als je de film op zijn eigen voorwaarden bekijkt, is het een waardeloze film. Na een fanatiek openingsnummer, dat de hele cast duidelijk uitput, vervliegt de energie. Op een paar uitzonderingen na lijken de oorspronkelijke nummers maar weinig op de vroege jaren zestig, en de enige nostalgie die wordt opgeroepen is die voor 'Our Miss Brooks' en 'Sid Caesar's Comedy Hour'. De grappen vallen in het water en de choreografie in een film die wordt geregisseerd door choreografe Patricia Birch is onhandig om beleefd te blijven. Maar er zijn wel ergere films op het publiek losgelaten, en er zullen onbekwame vervolgfilms worden gemaakt, zolang de producenten maar proberen wat geld te verdienen aan het herkauwen van kaskrakers. Helaas is 'Grease 2' niet eens onbedoeld grappig. In plaats daarvan houdt de film de aandacht van de kijker vast als een ernstig treinongeluk. Net als alle lichamen gevonden lijken te zijn, stort de volgende scène zich in een nog erger bloedbad.
Hollywood's misguided obsession with sequels has resulted in more misfires than hits. For every "Godfather II," there are dozens of "More American Graffiti's," "Stayin' Alives," and "Grease 2's." While the original "Grease" is not a great film, the 1977 adaptation of the long-running Broadway hit does have songs evocative of the 1960's, energetic choreography, and an appealing cast. When Paramount began work on a follow-up, the producers came up nearly empty on every aspect that made the original a blockbuster.<br /><br />Fortunately for moviegoers, Michelle Pfeiffer survived this experience and evidently learned to read scripts before signing contracts. Her talent and beauty were already evident herein, and Pfeiffer does seem to express embarrassment at the humiliating dance routines and tuneless songs that she is forced to perform. Maxwell Caulfield, however, lacks even the skill to express embarrassment, and his emotions run the gamut from numb to catatonic. What romantic interest, beyond hormones, could the cool sassy Pfeiffer have in the deadpan Caulfield? That dull mystery will linger long after the ludicrous luau finale fades into a bad memory. Only cameos by veterans such as Eve Arden, Connie Stevens, and Sid Caesar have any wit, although Lorna Luft does rise slightly above the lame material.<br /><br />Reviewers have complained that, because "Grease 2" is always compared to the original, the movie comes up lacking. However, even taken on its own terms, the film is a clunker. After a frenetic opening number, which evidently exhausted the entire cast, the energy dissipates. With few exceptions, the original songs bear little resemblance to the early 1960's, and the only nostalgia evoked is for "Our Miss Brooks" and "Sid Caesar's Comedy Hour." The jokes fall flat, and the choreography in a film directed by choreographer Patricia Birch is clumsy to be polite. However, worse films have been inflicted on audiences, and inept sequels will be made as long as producers seek to milk a quick buck from rehashing blockbusters. Unfortunately, "Grease 2" is not even unintentionally funny. Instead, the film holds the viewer's attention like a bad train wreck. Just when all the bodies seem to have been recovered, the next scene plunges into even worse carnage.