Dit is een lauw docu-drama dat geen nieuw terrein belicht, alle clichés herwerkt en slordig omspringt met feiten. M<0xC3><0xBC>nchen is bijvoorbeeld een heel vlakke stad. Waarom is het in de film dan heuvelachtig? Het einde van de Grote Oorlog in 1918 was bijvoorbeeld geen overgave maar een wapenstilstand. Toch wordt het als overgave aangekondigd. Europese krantenverkopers schreeuwden bijvoorbeeld niet (en doen dat ook niet) bij het aanprijzen van hun kranten. Toch wordt in de film deze strikt Amerikaanse gewoonte gebruikt. De nazi's namen bijvoorbeeld de Duitse adelaar pas aan nadat ze de macht hadden gegrepen, maar daar staat hij op de lessenaar zoals Hitler een van zijn windassen aflevert. Het grootste deel van deze teleurstellende film bestaat uit weinig meer dan Hitleriaanse redevoeringen. De film bevestigt ook de mythe dat de _Bierhalle-putsch_ in het Hoffbrauhaus in M<0xC3><0xBC>nchen is uitgebroed. Dat is niet zo. Robert Carlyle geeft zijn onderwerp een mooie voorstelling. Maar zijn bijrollen zijn op z'n best voldoende en vaak zelfs dat niet. Deze commentaren zijn alleen maar gebaseerd op de eerste aflevering. Je kunt alleen maar hopen dat de tweede beter zal zijn, maar reken daar maar niet op.
This is a tepid docu-drama that covers no new ground, reworks all the cliches and is sloppy with facts. For example, Munich is a very flat city. So why is it hilly in the movie? For example, the end of the Great War in 1918 was not a surrender but an armistice. Yet it is announced as a surrender. For example, European news vendors did not (and do not) shout headlines as they hawk their papers. Yet this strictly American custom is employed in the film. For example, the Nazis did not adopt the German eagle until after they had taken power but there it is on the lectern as Hitler delivers one of his stem winders. Indeed, most of this disappointing production consists of little more than Hitlerian oratory. The movie also perpetuates the myth that the beer hall putsch was hatched at the Munich Hoffbrauhaus. It was not. Robert Carlyle does a fine portrayal of his subject. But his supporting cast is adequate at best and very often not even that. These comments are based on the first episode only. One only can hope the second will be better but don't bet on it.