Er is een heleboel mis met deze film. Hij is de hele tijd al een cliché, niet erg grappig, voorspelbaar en onlogisch. Laten we bij het begin beginnen: de personages. Je hebt de saaie, ongelukkige vent <0xE2><0x80><0x93> die Stiller weer een streepje voor geeft in zijn saaie, ongelukkige mannenriem <0xE2><0x80><0x93> de zogenaamd wilde, maar in werkelijkheid vrij normale liefdesrelatie <0xE2><0x80><0x93> die Aniston goed speelt, maar waar ze eigenlijk geen moeite voor hoefde te doen <0xE2><0x80><0x93> de dikke, joviale vriend, en dan het assortiment clichés: een irritante waaghals uit Australië, een zelfverzekerde Spanjaard, et cetera. De verhaallijn: het begin is een beetje ongewoon, maar gaat daarna over in de standaardfilmstijl, waarbij elke plot even voorspelbaar wordt als de gemiddelde grap. Het grootste probleem was dat de 'ontwikkeling' van Stillers personage uit het niets leek te komen <0xE2><0x80><0x93> net als bij een doorsnee schooltoneelstuk wisten de schrijvers waar hij begon en waar hij eindigde, maar ze hielden er niet genoeg rekening mee dat je het middengedeelte op de juiste manier moest vertellen. Ten slotte waren de zogenaamde 'grappen' niets anders dan hoogdravende versies van de gebruikelijke grove humor; er was een verplichte kotsscène, zweterige dikke mannen, enzovoort.<br />De conclusie van deze film is dat het leren van de betekenis van het woord 'kots' het enige goede was. Hamburg heeft hier echt een hondenmaaltijd op tafel gezet, en de suikerlaag van Stiller en Aniston mag de kijkers dan hebben verleid, de smaak die aan het eind overbleef was net zo ranzig. <0x3E> <0x3E> <0x3E> Dit was misschien een vreselijke film, maar toch koos Aniston een betere film tussen de seizoenen door dan Kudrows verfoeilijke 'Marci X'.
Make no bones about it. There are a lot of things wrong with this movie. It's clichéd the whole way, not very funny, predictable, and illogical. Let's start at the beginning: characters. There's the boring, luckless guy - giving Stiller another notch in his boring, luckless guy belt - the allegedly wild, but in reality just fairly normal, love interest - whom Aniston plays well, but really needed no effort to do so - the fat, jovial friend, and then the assortment of clichés: an annoying daredevil Australian guy, a confident Spanish guy, etc. The storyline: the beginning is slightly unusual, but thereafter goes into the standard any-movie style, with every plot turn as predictable as your average knock-knock joke. The biggest problem was that Stiller's character's "development" really seemed to come from nothing - like your average school play, the writers knew where he started and where he ended, but didn't put enough stock into properly telling the middle bit. Finally, the alleged 'jokes' were nothing but highly watered down versions of standard gross-out humour; there was a regulation chunder scene, sweaty fat men, etc.<br /><br />In conclusion, the simple fact about this movie is that learning the meaning of the word 'shart' was the only good thing. Hamburg really dished up a dog's dinner here, and the sugar coating of Stiller and Aniston may have lured the viewers, but the taste left at the end was just as rancid.<br /><br />Final comment: This film may have been dreadful, but Aniston still picked a better between-Friends-seasons movie than Kudrow's odious 'Marci X.'