Het einde van het geweld en zeker het Million Dollar Hotel zinspeelden op het idee dat de Wenders zijn gezichtsvermogen kwijt was, dat hij niet meer in staat was meeslepende verhalen te vertellen via een kaart van de film. Het land van overvloed verzegelt de doodskist, vrees ik, door een enorm fantasieloze, duidelijk sentimentele en clichématige film te zijn. De personages zijn volkomen plat en stereotiep, het verhaal, de plot en de regie zijn op z'n best amateuristisch. Voor het eerst in lange tijd verlangde ik ernaar dat de film zou eindigen, zodat ik verder kon met mijn leven. Het door de oorlog verscheurde delirium van de oom, het patriottische abstracte staren naar de hemel aan het eind... Ik vond het allemaal zo eenvoudig en pathetisch, nauwelijks het werk van een filmmaker die ooit een fascinerende film heeft gemaakt. Wat is er gebeurd? Ik ben bang dat de dagen van experimenteren, scherpzinnig schrijven en interessante filmopties lang achter hem liggen. Laten we hopen dat hij zijn inspiratie weer terugvindt... Op het filmfestival van Toronto, waar ik de film heb gezien, was Wenders er ook om hem in te leiden. Zonder een greintje nederigheid bood hij ons het volgende aan: 'Ik hoop... nee, wacht... ik weet dat u van de komende twee uur zult genieten.' Ik ben bang dat hij er niet verder naast kan zitten...
The End of Violence and certainly the Million Dollar hotel hinted at the idea the Wenders has lost his vision, his ability to tell compelling stories through a map of the moving picture. The Land of Plenty seals the coffin, I'm afraid, by being a vastly unimaginative, obviously sentimental and cliché'd film. The characters are entirely flat and stereotyped, the writing, plot and direction are amateurish, at best. For the first time in quite a while, I was impatient for the film to end so I could get on with my life. The war-torn delirium of the uncle, the patriotic abstract gazing at the sky at the conclusion...it all just struck me as being so simple and pathetic, hardly the work of a filmmaker who once made some compelling magic on screen. What happened? The days of experimentation, perceptive writing and interesting filming possibilities are long behind him, I'm afraid. Let's hope he finds his inspiration again... At the Toronto film festival, which is where I saw the film, Wenders was there to introduce it. Completely lacking in humility, he offered us the following: "I hope...no, wait...I KNOW you're going to enjoy the next two hours." I'm afraid he couldn't be more wrong...