Dit is geen kunst, dit is ingeburgerde, politiek correcte propaganda! Jindabynes politieke onverdraagzaamheid is meer dan onvergeeflijk... hij ziet mensen niet als individuen, maar eerder als leden van categorieën.<br />Dit is de meest neerbuigende, beledigende Australische film die ik me kan herinneren (en hij moet het opnemen tegen een behoorlijk pittige concurrentie!). Het is een reclamefilm, met alle saaie thema's waar de trendy linkse mens van houdt: Aboriginals zijn slachtoffers; blanke mannen zijn gewelddadig of alcoholist; blanke vrouwen zijn niet zo erg <0xE2><0x80><0x93> vooral niet als ze lesbisch zijn <0xE2><0x80><0x93> maar ze zijn hoogstwaarschijnlijk depressief.<br />Vier mannen gaan vissen, vinden het lichaam van een vermoorde vrouw (Aboriginal natuurlijk) en laten haar een paar dagen in de rivier liggen terwijl ze forel vangen. Het is een vreemde beslissing die bijna zonder discussie wordt genomen, alsof de mannen beesten zijn. De enige man die even tegenstribbelt is de goodie... dat weten we omdat hij samenwoont met een biseksuele vrouw <0xE2><0x80><0x93> hij houdt zijn baby graag in zijn armen <0xE2><0x80><0x93> en uiteindelijk verhuist naar een chiquere kostschool (ver weg van al die beestachtige bosbewoners).<br />Dit is een film die is gemaakt door die trendy stedelingen die in angst leven voor het Australische landschap en voor die kwaadaardige rednecks die er wonen. De onwetendheid van het plattelandsleven is bijna net zo schokkend als de minachting. De film is doorspekt met langeafstandsbeelden van het bos, ondersteund door onheilspellende, mysterieuze muziek. Aan het eind wordt heel duidelijk dat alleen de aboriginals zich in dit landschap thuis voelen. De film eindigt met een ondraaglijk ongeloofwaardige scène van zwart-witte verzoening.<br />In Jindabyne wordt het plattelandsleven teruggebracht tot weinig meer dan een achtergrond voor een verhaal dat impliciet de superioriteit van de waarden van verlichte linkse stadsbewoners verkondigt boven die van andere Australiërs.<br />Deze film is niet gemaakt door mensen met echte banen, maar gefinancierd door de Regeringsfilmfinancieringsmaatschappij. Het is een produkt van de kunstwereld, die zielloze leegte bevolkt door de mooie mensen voor wie met overheidssubsidies deze neerbuigende, aanstootgevende projecten (die zo ver mogelijk van het echte leven af staan) worden gefinancierd, in tegenstelling tot het daadwerkelijk maken van populaire films die de mensen willen zien. Het maakt niet uit of de film een rotfilm is, ze krijgen er toch voor betaald.<br />Bespaar je de moeite om tijd te verspillen, vermijd hem als de pest. Deze film verdient meer afgestompt sociaal commentaar dan echt amusement!
This isn't art, it's inner-urban, politically-correct propaganda! Jindabyne's political intolerance is beyond unforgivable... it doesn't see people as individuals, but rather, as members of categories.<br /><br />This is the most patronisingly offensive Australian movie I can recall ever (and it's up against some pretty stiff competition!). A message movie, every tired theme beloved of the trendy left is there: Aborigines are victims; white men are violent or alcoholics; white women aren't that bad -particularly if they are lesbians - but they're most likely of a depressive nature.<br /><br />Four men who go away fishing, find the body of a murdered woman (Aboriginal, naturally) and leave her in the river for several days while they catch trout. It's a strange decision taken with almost no discussion, as if the men are animals. The one man who briefly demurs is the goodie... we know this because he's living with a bisexual woman - he likes to hold his baby a lot - and eventually moves to a more fashionable costal location (away from all these beastly bush-dwellers).<br /><br />This is a film made by those trendy urbanites who live in fear of the Australian landscape and those evil rednecks who reside within. It's ignorance of country life is almost as shocking as its contempt. The film is shot through with long-distance views of the bush backed by foreboding, mysterious music. It's made very clear by the end that Aboriginal people are the only ones at home in this landscape. It concludes with an excruciatingly implausible scene of black-white reconciliation.<br /><br />In Jindabyne, country life is reduced to little more than a backdrop for a story that by implication proclaims the superiority of the values of enlightened leftist urban dwellers over those of other Australians.<br /><br />This film was not made by people with real jobs but funded by the Government's Film Finance Corporation. It's a product of the artsy set, that soulless void populated by the beautiful people for whom lavish government funding sustains these patronisingly offensive projects (which are as detached from real life as possible), as opposed to actually making popular films people want to see. It doesn't matter if the film is a stinker, they still get paid.<br /><br />Spare yourself from wasting time, avoid it like the plague. More jaded social commentary than actual entertainment, this film deserves to pan!