Deze anime schokte me diep. Toen de anime voor het eerst begon, vond ik hem te langzaam; het verhaal kwam nog niet echt op gang, en Shirou had een weinig indrukwekkende mannelijke hoofdrol. Zodra hij meer over het opsporen leert, en jij meer over Saber en de Heilige Graaloorlog zelf, gaat het verhaal van een leien dakje en zie je de verschillende facetten van het verhaal samenkomen. Het was fantastisch.<br />Bovendien had ik het gevoel dat de manier waarop de personages zich ontwikkelden overeenkwam met de manier waarop echte mensen zich in de echte wereld ontwikkelen. De ontwikkeling van Ilya en Rin was interessant om te zien, maar ik denk dat de manier waarop Shirou en Saber in bepaalde persoonlijkheden groeiden alleen maar interessant was om naar te kijken. Een paar van de'verrassingsmensen' die opdoken (Gilgamesh?) leken op de een of andere manier ook uniek te zijn voor de rest van de cast, wat betekende dat 'Generic Bad-ass A' niet meteen na de dood van A werd vervangen door 'Generic Bad-ass B'.<br />Anddd, ik vond de muziek geweldig. De openingsmuziek denderde door, en het slotthema van de laatste aflevering... zette het thema van de laatste aflevering alleen maar... nog meer naar voren. Goed gedaan, Type-Moon!
This anime seriously rocked my socks. When the anime first opened itself, I felt it was too slow; the story wasn't quite moving forward, and Shirou was quite an unimpressive male lead. Once he learns more about tracing, and you learn more about Saber and the Holy Grail War itself, the story pans out and you can see multiple facets of it moving together. It was fantastic.<br /><br />Additionally, I felt that the way the characters developed was very true to form with the way real people develop, in the real world. There wasn't any stupid completely obvious things going on; the development of Ilya and Rin was interesting to watch, but I think the way Shirou and Saber grew in their certain personalities was just interesting to watch all on its on. A few of the "surprise" people that show up (Gilgamesh?) seemed to also be unique from the rest of the cast in one way or another, meaning we didn't have "Generic Bad-ass A" being replaced by "Generic Bad-ass B" as soon as A died.<br /><br />Anddd, I loved the music. The opening music rocked, and the finishing theme from the final episode just...Seriously pushed forward the theme of the last episode even more. Good job, Type-MOON!