De National Lampoon was ooit een grappig tijdschrift. Of je nu hield van de stonede hippies van eind jaren zestig of de zelfvoldane en brutale dagen van de cokeverslaafden van de jaren zeventig (toen de komedie werd gesierd door een heleboel naakte meiden) hangt erg af van je geboortedatum, maar iedereen is het erover eens dat in het begin van de jaren tachtig de laatste vonken van anarchistische humor die er nog over waren waren uitgedoofd, wat niet het geval was met drugs, en aanbiedingen als deze film en de steeds erger wordende afspeellijsten sloegen nog meer gaten in de romp. Afgezien van een mooi geïllustreerde titelsequentie is er absoluut niets wat deze bijzonder deprimerende stinkkever kan aanbevelen. Als je door het verbijsterende openingsfragment heen komt, 'Ik groei zelf', in de hoop dat het beter zal gaan, pech gehad <0xE2><0x80><0x93> het gaat niet beter. Wie dacht dat het idee van een vrouw die bruut werd verkracht met een stuk boter een komedie was, verdiende het dat zijn hoofd op een schaal met hondenpoep werd teruggegeven. Als er ooit een wereldwijd tekort aan gitaren is, kunnen de negatieven van deze onsamenhangende, onsamenhangende warboel van sjofele ideeën en ijzingwekkende optredens heel goed van pas komen.
National Lampoon was once a funny magazine. Whether you liked the stoner hippie days of the late sixties or the smug and sassy coke-head days of the seventies (when the comedy was fortified with plenty of naked babes) depends very much on your date of birth, but everyone agrees that by the early eighties, middle age had killed off whichever remaining sparks of anarchic humour that the drugs hadn't, and offerings like this film and the increasingly terrible spin-off records shot further holes in the hull. Outside of a nicely illustrated title sequence, there's absolutely nothing to recommend this singularly depressing stinkbug. If you make it through the baffling opening segment, 'Growing Myself', hoping things will get better, tough luck - they don't. Whoever thought the idea of a woman being brutally raped with a stick of butter was comedy gold deserved to have his head handed back to him on a platter of dog mess. If there's ever a global shortage of guitar picks, the negatives of this rambling, incoherent ragbag of crummy ideas and dire performances may well serve some purpose.