Ik keek ernaar tijdens een vlucht van acht uur en (vermoedelijk vanwege de druk en de hoogte) ik vond het eigenlijk wel amusant (met de nadruk op 'aardig').<br />Het idee achter de film was briljant: een vrouw sterft, haar verloofde wordt verliefd op iemand anders, zij besluit ervoor te zorgen dat ze elkaar niet meer zien, maar uiteindelijk laat ze het toe. Helaas was de film zelf niet zo goed. Oké, er werd af en toe gelachen en de acteurs deden het allemaal goed. Maar vanaf het begin was de plot ongeveer net zo voorspelbaar als de bestemming van de vlucht waar ik in zat. Ik denk dat het hele homo-maar-geen-homo-vrienden-gedeelte van het verhaal een stuk beter had kunnen werken. De pratende papegaai was een leuk idee, maar eerlijk gezegd was het niet erg grappig.<br />Kortom, de film was interessanter dan het staren naar de stoel voor me, maar het scheelde niet veel.
I watched this on an 8 hour flight and (presumably because of the pressure and the altitude) I actually found it mildly entertaining (emphasis on the "mild").<br /><br />The actual idea behind the film was brilliant: a woman dies, her fiancé falls in love with someone else, she decided to make sure they don't get together, but eventually she lets them do it. Sadly the actual film wasn't as good. OK, there were a few laughs and the actors all worked well. But from the beginning the plot was about as predictable as the destination of the flight I was on. I think the whole gay-but-not-gay friend part of the story could have been worked a lot better. The talking parrot was a nice idea but to be honest: it wasn't really very funny.<br /><br />In summary the film was more interesting than staring at the seat in front of me, but it was a close call.