Ik heb dit magnum opus kortgeleden voor het eerst gezien, op een van die goedkope dvd's die je tegenwoordig overal ziet, en ik was er zo door geroerd dat ik me niet kon inhouden. Voor degenen die dit fascinerende, ellendige Mexicaanse product nog nooit hebben gezien en het willen bekijken zonder bevooroordeeld te zijn door andermans geleuter, zitten er ongetwijfeld aanzienlijke spoilers in wat volgt. Dus als je een van die roekeloze mensen bent, stop dan meteen met lezen en ga er zelf naar kijken. Als je van tevoren dronken genoeg wordt, heb je misschien het geluk dat je flauwvalt voordat het voorbij is.<br />Begin met de veronderstelling dat een man een weerwolf kan worden nadat hij door een yeti is gebeten. Niemand in de film waagt zich aan een verklaring voor dit soort kruisbestuiving tussen soorten, en de rest van de film is nog hopelozer. Maar schenk jezelf nog een glas wijn in (of wat je ook drinkt) en laten we verdergaan.<br />Paul Naschy (onze weerwolf) ziet eruit als een man die met kiespijn rondloopt in een stad waar de enige tandarts zijn voorraad novocaïne heeft ingeruild voor een krat goedkope whisky en sindsdien dronken is. (Hij boft maar.) Naschy's gezichtsuitdrukking verandert nooit, of het nu door make-up komt of niet, en blijkbaar heeft niemand hem geleerd hoe hij zich als weerwolf moet gedragen. Af en toe probeert hij de Lon Chaney junior te imiteren. De weerwolf van Naschy is de enige die ik kan bedenken die midden in een achtervolging twee keer van shirt verandert. Hij gaat van het ene zwarte shirt naar het andere, dan weer naar het zwarte, dan weer naar het rode, dan weer naar het zwarte, en dat allemaal in één enkele, uitzinnige nacht. Interessant genoeg doet hij altijd de Chaney-hurkzit terwijl hij het rode shirt draagt, en de coole wandelgang terwijl hij het zwarte shirt draagt. En dat gebeurt alleen maar als hij het rode overhemd draagt waar we veel van de woede in de titel van zien. Waarschijnlijk is er iets aan dat rode overhemd wat het beest in hem naar boven haalt.<br />Hoe dan ook, nadat hij is gebeten door de kruisbestuivingende yeti, komt de arme sukkel thuis uit Tibet en hoort hij dat zijn vrouw met een van zijn studenten naar bed is geweest. De twee onwettige geliefden proberen hem te vermoorden door de remmen van zijn auto te verstellen. Hij overleeft het ongeluk en is net op tijd thuis voor volle maan. Dan, nadat hij zijn vrouw en haar minnaar heeft opgegeten, loopt hij weer weg en slaagt er op de een of andere manier in geëlektrocuteerd te worden. Maar is dat genoeg? Kunnen ze deze gekwelde ellendeling in vrede laten rusten? Geen schijn van kans. Hij wordt weer tot leven gewekt door een zogenaamde vrouwelijke wetenschapper met een keiharde SM-fetisj, ook wel bekend als 'De Dokter' (en zeker geen nieuwe incarnatie van 'De Dokter'). Ze graaft hem op en sleept hem mee naar haar kinky kastel, neemt hem mee naar de kerker, ketent hem aan de muur en geeft hem een verdomd goeie afranseling. Vermoedelijk zou zo'n reeks van vernederingen voldoende moeten zijn om een wolfman een beetje in woede te doen ontsteken.<br />Na zijn tweed-razernij zwerft onze wolfman het grootste deel van de rest van de film door het kasteel, op zoek naar een uitweg. (En wie kan hem dat kwalijk nemen? In de loop van zijn omzwervingen stuit hij op een verbijsterend onsamenhangend assortiment van clichés, waaronder een man in een middeleeuwse wapenrusting, een merkwaardig onbeholpen Phantom of the Opera-imitator (volgens zeggen de vader van de Doctor) en een hard feestend kader van slavernijslaven.<br />Dus waar gaat het allemaal om, mag je je redelijkerwijs afvragen? Je krijgt vaag de indruk dat het iets te maken heeft met hersenspoeling, en dat het te maken heeft met iets wat de Doctor 'chemotrodes' noemt. (Een gokje. Ik heb echt geen idee hoe het gespeld wordt, als zoiets al bestaat.) Gelukkig eindigt het experiment in een mislukking, en het belangrijkste is nog wel dat het eindigt... voordat je de tijd hebt om je eigen been eraf te knagen.<br />Natuurlijk, dat doe je niet. Je kunt niet echt een zinnig woord verwachten van een film als deze, maar hij zou in elk geval goed voor de lachspieren moeten zijn. Dat is hij niet. Vergeet het maar, makker. Deze film heeft een sluipend soort anarchie over zich, van zijn aan elkaar gebreide, met tequila doordrenkte ambiance tot zijn afgrijselijke cinematografie en kwellende muziekscore, die zelfs de meest bezopen pogingen om een MST3K-type aan het lachen te krijgen tart. Als hij daar niet eens goed voor is, waar is hij dan verdomme wel goed voor? Als Montezuma's wraak op de een of andere manier digitaal geremasterd en op een dvd gezet had kunnen worden, zou hij er precies zo hebben uitgezien als deze film.
I saw this little magnum opus for the first time very recently, on one of those dollar DVD's that seem to be everywhere nowadays, and was so moved by it that I cannot contain myself. For those who have never seen this mesmerizingly miserable Mexican import, and wish to view it without being prejudiced by anyone else's jaundiced commentary, there are undoubtedly substantial spoilers in what follows. So if you are one of those reckless individuals, stop reading at once and go and watch it for yourself. If you get drunk enough in advance, you might be fortunate enough to pass out before it's over.<br /><br />Begin with the premise that a man may become a werewolf after being bitten by a yeti. No one in the film ventures an explanation as to how this sort of cross-species implantation could occur, and the rest of the movie is even more hopelessly nonsensical. But pour yourself another glass of wine (or whatever you're drinking), and let us proceed.<br /><br />Paul Naschy (our werewolf) has the look of a man fighting a toothache, in a town where the only dentist has traded his supply of Novocaine for a case of cheap whiskey, and has been drunk ever since. (Ain't he the lucky one?) Naschy's facial expression never varies, whether in or out of makeup, and apparently no one gave him any coaching on how to act like a werewolf. Occasionally he tries to imitate the Lon Chaney Jr. crouch, but most of the time he simply strolls around in his black mafia shirt, like just another cool dude with a tad too much facial hair. To be fair, the makeup is actually better than the actor inside of it, but the continuity is infinitely worse. Naschy's werewolf is the only one I can think of that changes shirts twice in the middle of a prowl. He goes from black shirt to red shirt, then back to black, then back to red, then back to black, all in a single, frenzied night. Interestingly enough, he always does the Chaney crouch while wearing the red shirt, and the cool dude walk while wearing the black shirt. And it's only while he is wearing the red shirt that we see much of the fury alluded to in the title. Presumably there's something about that red shirt that just brings out the animal in him.<br /><br />So anyway, after being bitten by the cross-pollinating yeti, the poor schmuck returns home from Tibet to learn that his wife has been sleeping with one of his students. The two illicit lovers try to murder him by adjusting the brakes on his car. He survives the wreck, and makes it home just in time for a full moon. Then, after chewing up his wife and her lover, he wanders off again, and somehow manages to get himself electrocuted. But is that enough? Can they let this tormented wretch rest in peace? Not a chance. He is resurrected by a supposed female scientist with a hardcore S/M fetish, otherwise known as "The Doctor" (and definitely not a new incarnation of Doctor Who). She digs him up and whisks him away to her kinky kastle, takes him down to the dungeon, chains him to the wall, and gives him a damn good flogging. Presumably such a string of indignities ought to be enough to put a little fury into any wolfman.<br /><br />After his two-shirted rampage, our wolfman spends most of the rest of the film wandering around the castle, trying to find a way out. (And who can blame him?) In the course of his wanderings, he encounters a bewilderingly incoherent assortment of clichés, including a man dressed in medieval armor, a curiously inept Phantom of the Opera impersonator (supposedly The Doctor's father), and a hard-partying cadre of bondage slaves.<br /><br />So what's it all about, one may reasonably ask? One gets the vague impression that it has something to do with mind control, and involves something The Doctor calls "chemotrodes." (Best guess. I really have no idea how it's spelled, if there even is such a thing.) Mercifully, the experiment ends in failure, and most importantly, it ends...before one has time to gnaw one's own leg off.<br /><br />Of course, one doesn't really expect any sense from a film like this, but at least it ought to be good for laughs. This one isn't. Forget it, buddy. There is a creeping sort of anarchy about this film, from its patched-together, tequila-drenched ambiance to its atrocious cinematography and agonizing musical score, that defies even the most sozzled attempts to get any MST3K type laughs out of it. If it's not even good for that, what the hell is it good for? If Montezuma's revenge could have somehow been digitally remastered and put on a DVD, it would have looked exactly like this movie.