Ik heb de film kortgeleden gezien en ik vond hem echt goed. Ik stond versteld van mezelf en moest huilen. Deze film is in hetzelfde genre als _Away from Her_ <0xE2><0x80><0x93> of zelfs _The Bucket List_ <0xE2><0x80><0x93> maar hij behandelt het hele thema van het ouder worden met ongelooflijke authenticiteit. Het is echt heel moeilijk om de hoofdpersoon zo onsympathiek te maken als Hagar. De regisseur doet het meesterlijk. Hagar is moeilijk te begrijpen. Haar wereld heeft harde kanten en ze is helemaal geen warme, innemende vrouw.<br />De eerste scène brengt dit zonder enig compromis over. Hagar (Ellen Burnstyn) wordt door haar zoon en schoondochter naar een verpleeghuis gebracht. Ze heeft het door en gaat door het lint. Haar kanten zijn echt hard. Ze is gemeen. Ze is kleinerend en egoïstisch. Ze is een steen. Ik mocht haar niet, zelfs niet een beetje.<br />In de loop van de film krijgen we inzicht. We komen erachter waarom ze niet van petunia's houdt, waarom ze de ene zoon boven de andere verkiest, hoe haar karakter door haar verlies is gevormd... Ik begon de engel te zien... en ik begon haar aardig te vinden. Ik vond haar vooral aardig toen ze haar geheimen aan de jongen in de hut toevertrouwde. Ellen Burnstyn, je bent een briljante actrice. Kudos. Kudos. Kudos. Wat een scène!<br />Dit is geen 'goede' film, maar het is wel een film die de kijker empathie bijbrengt. Ze zijn er om mijn leven te beschermen, ze zijn er met een reden...<br />Hagar is mijn moeder niet <0xE2><0x80><0x93> ze is niet eens mijn schoonmoeder of mijn buurvrouw... maar delen van haar zijn aanwezig in veel vrouwen (en mannen) in mijn leven. Die delen klinken me op de een of andere manier logischer in de oren nu ik De Stenen Engel heb gezien.
I saw the movie recently and really liked it. I surprised myself and cried. This movie is in the same niche genre as "Away from Her" - or even "The Bucket List" but handles the whole aging theme with incredible authenticity. It's really really tough to have the main character as unlikable as Hagar. The director does a masterful job with the challenge. Hagar's hard to understand. Her world has hard edges and she isn't a warm endearing woman at all.<br /><br />The first scene gets this across without any compromise. Hagar (Ellen Burnstyn) is being taken to a nursing home by her son and daughter-in-law. She figures it out en-route and freaks out. Her edges are really hard. She is mean. She is belittling and selfish. She is a stone. I didn't like her - not even a little bit.<br /><br />Throughout the course of the movie, we get insight. We find out why she doesn't like petunias, why she favors one son over the other, how her losses have formed her character... I started to see the angel... and I started to like her. I especially liked her when she poured out her secrets to the boy in the shack. Ellen Burnstyn, you are a brilliant actor. Kudos. Kudos. Kudos. What a scene!<br /><br />This isn't a "feel good" movie, but it is certainly a movie that brings the viewer to empathy. I understand more clearly that hard edges in a person's life are there to protect, they are there for a reason...<br /><br />Hagar isn't my mother - she isn't even my mother-in-law or neighbor... but parts of her are present in many women (and men) in my life. Those parts somehow make more sense to me now that I've watched The Stone Angel.