Ik zag vanavond bij een voorvertoning van de film een uitgekauwde stapel beelden en ik was er helemaal ondersteboven van hoe slecht het was.<br />Om te beginnen pronkte de film praktisch met zijn gapende blinde vlekken. Er zijn geen zwarte of homoseksuele New Yorkers die verliefd zijn? Of wie, bijvoorbeeld, kent de in zichzelf gekeerd zijnde blanke mensen die verliefd zijn? Ik weet dat het niet de liefde van Crash is die hem tot een aambeeld van inclusiviteit maakt, maar je kunt niet beweren dat je een filmisch New York hebt zonder die vrij veel voorkomende leden van de samenleving. Bovendien, je weet dat de mensen die deze film hebben geproduceerd vonden dat Crash die afgezaagde Oscar verdiende, dus waar is iedereen? Misschien nog wel erger dan de bizarre en eigenzinnige socio-economische onwetendheid waren de laag-bij-de-grondse, beledigende hoofdstukken (weet je nog dat je op de middelbare school zat en dat de mensen openlijk walgden van mooie jonge vrouwen in rolstoelen? Ik ook niet). Deze film had het hele scala aan manieren om het ergst te zijn. Slecht acteerwerk, slecht geschreven, slechte regies <0xE2><0x80><0x93> alles wat maar mogelijk was voor rijke blanken die in chique restaurants sigaretten roken.<br />Maar godzijdank hadden ze eindelijk de krachtpatsers Hayden Christensen en Rachel Bilson weer bij elkaar voor die re<0xC3><0xBC>nie van de Jumper. En, nog even terzijde, Uma ontkwam aan een kogel; Ethan Hawke ziet er ontredderd uit. Dit is natuurlijk één ding in termen van zijn uiterlijk, maar het voegde een ongelooflijk griezelige extra sfeer van gruwelijkheid toe aan zijn angstaanjagend geënsceneerde scène tegenover de arme, mooie Maggie Q.<br />Ik had de grootste moeite om mijn minst favoriete scène uit te kiezen voor het einde van de filmvragenlijst, maar het moet het Anton Yelchin/Olivia Thirlby-stukje zijn vanwege het pure gebrek aan smaak, wat me bedroefd maakt omdat ik die twee acteurs echt aardig vind. Ik beschouw mezelf niet als gemakkelijk beledigd, maar het enige wat ik kon doen was de spot drijven en vol walging om me heen kijken als iemands vijftigjarige tante.<br />Een goede tweede plaats in deze ongelooflijk nauwe wedstrijd van verschrikkelijke dingen is Shia LaBeouf.' De toon van de film is een dove weergave van wat het voor een voormalige Disney Channel-ster betekent om tegen Julie Christie op te treden. Ik bedoel niet tegen, ik bedoel tegen. Tegen is de enige verklaring. Ik realiseer me nu dat de eerste scène met Orlando Bloom een relatief hoogtepunt is. HIGHLIGHT. Vergeet dat niet te onthouden als je hersenen kort na de openingstitels uit je oren beginnen te lekken, wat een verwijzing lijkt naar de eerste New Yorkse echte wereld. Deze film is g<0xC3><0xAA>nant, vreemd gedateerd, ongearticuleerd, ineffectief, pretentieus en, uiteindelijk, volledig losgekoppeld van enig echt idee van New York. <br />(De extra ster is voor de Cloris Leachman/Eli Wallach-serie, want die is eigenlijk best leuk, maar het is maar één lichtpuntje in wat voelt als uren van zinloze, masturberende kwelling.)
I saw this regurgitated pile of vignettes tonight at a preview screening and I was straight up blown away by how bad it was. <br /><br />First off, the film practically flaunted its gaping blind spots. There are no black or gay New Yorkers in love? Or who, say, know the self-involved white people in love? I know it's not the love Crash of anvil-tastic inclusiveness but you can't pretend to have a cinematic New York with out these fairly prevalent members of society. Plus, you know the people who produced this ish thought Crash deserved that ham-handed Oscar, so where is everyone? <br /><br />Possibly worse than the bizarre and willful socioeconomic ignorance were the down right offensive chapters (remember when you were in high school and people were openly disgusted with pretty young women in wheelchairs? Me either). This movie ran the gamut of ways to be the worst. Bad acting, bad writing, bad directing -- all spanning every possible genre ever to concern wealthy white people who smoke cigarettes outside fancy restaurants. <br /><br />But thank god they finally got powerhouses Hayden Christensen and Rachel Bilson back together for that Jumper reunion. And, side note, Uma dodged a bullet; Ethan Hawke looks ravaged. This, of course, is one thing in terms of his looks, but added an incredibly creepy extra vibe of horribleness to his terrifyingly scripted scene opposite poor, lovely Maggie Q.<br /><br />I had a terrible time choosing my least favorite scene for the end of film questionnaire, but it has to be the Anton Yelchin/ Olivia Thirlby bit for the sheer lack of taste, which saddens me because I really like those two actors. I don't consider myself easily offended, but all I could do was scoff and look around with disgust like someone's 50 year old aunt. <br /><br />A close second place in this incredibly tight contest of terrible things is Shia LaBeouf's tone deaf portrayal of what it means for a former Disney Channel star to act against Julie Christie. I don't mean opposite, I mean against. Against is the only explanation. I realize now that the early sequence with Orlando Bloom is a relative highlight. HIGHLIGHT. Please keep that in mind when your brain begins to leak out your ear soon after the opening credits, which seem to be a nod to the first New York Real World. This film is embarrassing, strangely dated, inarticulate, ineffective, pretentious and, in the end, completely divorced from any real idea of New York at all. <br /><br />(The extra star is for the Cloris Leachman/ Eli Wallach sequence, as it is actually quite sweet, but it is only one bright spot in what feels like hours of pointless, masturbatory torment.)