D.W. Griffith had elke film kunnen maken die hij wilde na het enorme financiële succes van 'The Birth of a Nation'; hij koos voor de technisch meest ambitieuze film tot op dat moment, 'Intolerance'. Hij nam een risico met dergelijke vernieuwingen in montage en vorm, en dat leidde tot het bekende financiële treinongeluk. Buster Keaton neemt zo'n risico niet met 'Three Ages', een parodie op 'Intolerance'. Dit is Keatons eerste lange speelfilm (hij speelde alleen in 'The Saphead'). Hij had het reserveplan om de drie afleveringen van deze film te verdelen in drie korte films, wat Griffith deed met 'Intolerance'. Keaton hoefde dat niet te doen. Chaplin had al succes gehad met komedies in de bioscoop, dus als Keaton hier een risico nam, was dat volkomen berekend.<br />Chaplin had ook al een parodie op een andere film gemaakt, met 'Burlesque on Carmen' (1915). Keaton lijkt ook op die film te zinspelen. De worstelscène in de episode over het oude Rome verwijst naar het zwaardgevecht dat in Chaplins film uitloopt op een worstelpartij. De komische afstand tot de plot van beide scènes is ook dezelfde. Bovendien imiteerde Chaplins film de glanzende stijl van DeMilles 'Carmen', en Chaplins film leek een eerbetoon aan die film. Het verhaal is volkomen rechtlijnig, net als in andere post-'Intolerante' films, zoals Dreyer's 'Leaves from Satan's Book' (Blade af Satan's veen, 1921) en Fritz Langs 'Destiny' (Der Meinde Tod, 1921). Tussen de afleveringen door wordt er af en toe een beetje heen en weer gesprongen.<br />Waar Keaton wel risico's nam, is in zijn fysieke, gewaagde komedie. Dat is Keatons onbedoelde onvermogen om in de moderne aflevering over gebouwen heen te springen. Naar verluidt was hij ervan overtuigd dat hij de scène moest veranderen in plaats van de sprong nog eens te proberen. En het was niet alleen Keaton die risico's nam; de anachronistische honkbalgrap was bijvoorbeeld tamelijk gevaarlijk. Dus nam Keaton, hoewel op een andere manier, net als Griffith risico's met zijn grote film. En ik denk dat ze er allebei in slaagden.
D.W. Griffith could have made any film he wanted to after the enormous financial success of 'The Birth of a Nation'; he chose to make the most technically ambitious film to that date, 'Intolerance.' He took a risk with such innovations in film montage and form, and the well-known financial train wreck resulted. Buster Keaton doesn't take that kind of a risk with 'Three Ages,' a parody of 'Intolerance.' This is Keaton's first feature-length film of his own (he only acted in 'The Saphead'). He had the fallback plan of dividing the three episodes in this film into three separate shorts, which Griffith did do with 'Intolerance.' Keaton didn't have to. Chaplin had already succeeded with feature-length comedies, so if Keaton was taking a risk here, it was completely calculated.<br /><br />Chaplin had already done a parody of another film, too, with 'Burlesque on Carmen' (1915). Keaton appears to allude to that film, as well. The wrestling scene in the Ancient Rome episode references the swordfight that turns into a wrestling match in Chaplin's film. The comical distance from the plot of both scenes is the same, too. Furthermore, Chaplin's film imitated the glossy style of DeMille's 'Carmen,' and Chaplin's film seemed a tribute to that film. Keaton doesn't attempt the radical editing, narrative structure or monumental nature in his parody, but it seems respectful of 'Intolerance' nonetheless. At least, the stories aren't told completely straightforward as in other post-'Intolerance' films, such as Dreyer's 'Leaves from Satan's Book' (Blade af Satans bog, 1921) and Fritz Lang's 'Destiny' (Der Müde Tod, 1921). There is some mild jumping back and forth between episodes.<br /><br />Where Keaton did take risks, however, is in his physical, daredevil comedy. That's Keaton unintentionally failing to jump across buildings in the modern episode. Reportedly, he was convinced to alter the scene rather than attempt the jump again. And, it wasn't just Keaton who took risks; the anachronistic baseball gag, for example, was rather dangerous. Thus, although in a different way, Keaton, like Griffith, took risks with his big film. And, I think they both succeeded.