Ik heb vanavond weer naar _I.Q._ gekeken en was vergeten hoe dol ik op die film ben. Hij is heerlijk onderhoudend en geeft je het gevoel dat alles goed is in de wereld. Ik hou van de toespelingen op Mozart, vanaf het begin met 'Einstein' die 'Twinkle, Twinkle Little Star' op viool speelt tot het neuriën van 'Eine Kleine Nachtmusik' tijdens de IQ-test van de Ed Walters. Ik vind het prachtig dat een vrouw wordt afgeschilderd als intelligent en aangemoedigd om carrière te maken, een bijzonder unieke situatie voor de jaren vijftig, de tijd waarin deze film zich afspeelt. Het is fantastisch dat een man die'maar een smeerkees' is, eindelijk wordt gezien als net zo belangrijk en waardig als Catherines verloofde, een klinisch-gedragsonderzoeker. De boodschap voor mij is dat we niet zijn wat we doen, maar wie we zijn wordt door zoveel meer bepaald <0xE2><0x80><0x93> geen etiketten. Er zijn zo veel grappen en oneliners die bijna weggegooid zijn als je niet goed kijkt en luistert.<br />Ik heb in de film een paar dingen gezien die niet op de grappagina staan. In de scène waarin Ed Walters op het symposium spreekt, hangen er 3 instrumenten (protractor, liniaal enz.) aan de rechterkant van de krijtrichel. Op de volgende opname zijn er maar 2. In de credits van onze video staat het personage van Tony Shaloub vermeld als Bob Watters, niet Bob Rosetti, zoals hij zich in de film voorstelt, en hij staat hier op Imdb.<br />Ik kan deze film van harte aanbevelen. In sommige ogen is het misschien een niemendalletje, maar hij heeft veel meer inhoud dan veel mensen denken. En dat niet alleen, hij heeft een geweldige cast. Kijk ernaar en geniet ervan!
I just watched I. Q. again tonight and had forgotten how much I love this movie. It is wonderfully entertaining and leaves you feeling that all is right with the world. I love the allusions to Mozart all throughout from the opening with "Einstein" playing "Twinkle, Twinkle Little Star" on the violin to him humming Eine Kleine Nachtmusik during the IQ testing of the Ed Walters. I love that a woman is portrayed as intelligent and encouraged to have a career, an especially unique situation for the 1950's, the time in which this movie is set. (I myself have been a teacher but stayed at home to raise my children, so please don't think I am some staunch women's libber.) It's wonderful how a man who is "only a grease monkey" is finally seen to be just as important and worthy as Catherine's fiance, a clinical behavioral researcher. The message to me is that we are not what we do, but who we are is defined by so much more - no labels. There are so many little gags and one-liners that are almost throwaways if you don't watch and listen carefully.<br /><br />I did catch a few things in the movie that are not listed on the goofs page. In the scene when Ed Walters is to speak at symposium, there are 3 instruments (protractor, ruler, etc.) hanging on the right from the chalk ledge. In the next camera shot, there only 2. In the credits on our video, it lists Tony Shaloub's character as Bob Watters, not Bob Rosetti as he introduces himself in the movie and is listed here on Imdb.<br /><br />I highly recommend this movie. It may be a piece of fluff in some estimations, but has lots more substance than many give it credit for. Not only that, what a great cast is assembled here. Watch it and enjoy!