De vrouw van een toneelproducent in Londen hoopt de Amerikaanse zanger-danser in de laatste show van haar man in contact te brengen met een kennis, een Amerikaans meisje dat haar brood verdient met het showen van mode in societykringen. Helaas heeft het stel elkaar al in hun eentje ontmoet, waarbij het meisje denkt dat de man in werkelijkheid de showproducent is die met haar vriendin is getrouwd (het feit dat hij geen trouwring draagt had ieder misverstand moeten ontmoedigen!). De swingende musical Fred Astaire-Ginger Rogers wordt uiteindelijk weer naar de aarde teruggehaald door het idiote script van Dwight Taylor en Allan Scott, dat vol kinderlijk gedrag zit. Astaire en Rogers 'leren elkaar kennen' <0xE2><0x80><0x93> ze leren elkaar belachelijk goed kennen (hij). Het publiek in 1935 kon het waarschijnlijk niet schelen hoe deze twee elkaar zouden vinden <0xE2><0x80><0x93> zolang ze dat maar deden, en met plezier. Vandaag de dag lijken de hoofdpersonen geen enkele reden te hebben om in elkaars armen te belanden: hij geeft haar bloemen (nadat hij tegen zijn vriend heeft gezegd dat hij 'vrij' wil blijven op het gebied van de liefde) en zij wuift hem weg. Niets wat een beetje dansen niet zou kunnen verhelpen! Dit betoverende tweetal is met opzet onwerkelijk, net als de Londense en Venetiëse decors, maar we kijken alleen omdat de hoofdpersonen Fred en Ginger zijn. Het is een fantasie voor de armoedzaaiers <0xE2><0x80><0x93> voor degenen die geen bezwaar hebben tegen de afgestompte plot. De muzikale momenten breken de monotonie van het bedachte scenario, maar overstijgen de omringende dwaasheid niet.
The wife of a stage producer in London hopes to fix up the American song-and-dance man starring in her husband's latest show with an acquaintance, an American girl who makes her living modeling fashions in society circles. Unfortunately, the couple has already met on their own, with the girl thinking the guy is actually the show producer married to her friend (the fact he's not wearing a wedding ring should have discouraged any misunderstandings!). Wafty Fred Astaire-Ginger Rogers musical is eventually dragged back down to the earth by Dwight Taylor and Allan Scott's idiotic script, which is full of juvenile behavior. Astaire and Rogers don't just 'meet cute'--they meet ridiculously (he's tap-dancing like a madman in the hotel suite above hers and she complains). Audiences of 1935 probably didn't care how these two were going to get together--as long as they did so, and happily. Seen today, the central characters appear to have no motivation to end up in each other's arms: he plies her with flowers (after telling his friend he wants to remain "fancy free" in the love department) and she gives him the brush-off. Nothing that a little dancing couldn't cure! This glamorous twosome are as deliberately unreal as are the London and Venice settings, but we watch simply because the leads are Fred and Ginger. It's a fantasy for have-nots...ones who don't mind the dumbed-down plot. The musical moments do break up the monotony of the contrived scenario, yet fail to transcend the surrounding silliness. ** from ****