Normaal gesproken zou ik deze film een 6 hebben gegeven. Hij gaat over een heel belangrijk onderwerp en hij doet het betrekkelijk goed <0xE2><0x80><0x93> ondanks Katie Wright, wat op zich al een prestatie is.<br />Ik heb geen idee of ze opdracht heeft gekregen om het personage zo te spelen of dat ze van nature irritant is, maar ze heeft het voor mij onmogelijk gemaakt om voor Lexi te zorgen. Ze heeft geen andere dimensie dan hoe verward, hulpeloos en onwetend ze is, en hoe goed ze is in jammeren. Ik kan begrijpen dat een jong meisje dat zichzelf de schuld geeft van het verlies van haar vriendin en wier eetstoornis uit de hand is gelopen, van streek, bang en verdrietig is. Wrights hele optreden is echter gebaseerd op onophoudelijk gejammer en gesnotter, en de rest is gejammer. Ik had het gevoel dat het probleem van dit meisje niet werd veroorzaakt door de demon Bulimia, maar door het feit dat ze geen ruggengraat had. Ik betwijfel ten zeerste of dat de bedoeling van de film was.
Normally I would have given this movie a 6. It tackles a very important topic and it does it relatively well - despite Katie Wright which is an accomplishment in and of itself.<br /><br />I have no idea if she was actually instructed to play the character like this or is naturally irritating, but she did an awesome job at making it impossible for me to care for Lexi. There's no dimension to her other than how confused, helpless and clueless she is, and how good she is at whimpering. I can understand how a young girl who blames herself for the loss of her friend and whose eating disorder has spiraled out of control would be distraught, scared and in pain. However, Wright's entire performance is based on incessant wailing and sniveling, the rest being whining. I couldn't help but feel this particular girl's problem was caused not by the demon that is Bulimia, but by her not having a backbone. I very much doubt that's the point the movie meant to make.