Met de diverse Bogdanovichen en Gazzara's verspreid over de cast en de crew is 'Ze lachten allemaal' een echte familieaangelegenheid. Als je er het feit aan toevoegt dat B. Gazzara en Miss A. Hepburn in een eerdere film een korte maar hartstochtelijke verhouding hadden, lijkt het bijna een privéfilm gemaakt voor het plezier van de deelnemers en is het vermaak van een groter publiek slechts een bijkomstige overweging. Als dit allemaal riekt naar zelfvoldane 'in-grap'-zelfbevrediging, zul je blij zijn te horen dat Mr. Bogdanovich dat specifieke gevaar ruim uit de weg gaat en een lief en tamelijk onschuldig 'Ik hou van N.Y.'-gebaar maakt dat tevens een altaar is waarop we de etherische schoonheid van wijlen Miss Hepburn kunnen aanbidden. Vergist u zich niet: dit is haar film. Meneer Gazzara geeft het op haar allerbest toe <0xE2><0x80><0x93> onopvallend in al hun scènes samen. De plot <0xE2><0x80><0x93> een detectivebureau raakt te persoonlijk betrokken bij de zaken van zijn cliënten <0xE2><0x80><0x93> is van minimaal belang, het is de uitvoering van de twee hoofdrollen die de film domineert. De triomf van meneer Bogdanovich ligt in de manier waarop zijn camera van zijn acteurs schijnt te houden, van 'doelwitten' af aan. Over elk van zijn films hangt een gloed die alleen speciale kunstenaars kunnen ontlokken aan een levenloos stuk optische apparatuur. Vooral juffrouw Hepburn profiteert van deze liefde. Extra inzicht in zijn werk kan worden verkregen door de openbare verzameling van zijn essays over sterren en regisseurs te lezen, met als belangrijkste vraag: 'Wie speelt er in godsnaam in mee?' De soundtrack van 'They all laughed' varieert van Louis Armstrongs concert in het New York Town Hall uit 1947 tot Sinatra's Country tot Latin, even eclectisch als de stad die hij afbeeldt. Het imago van 'Golden Boy' van meneer B zou zeker bezoedeld raken, want dat is de aard van de filmindustrie, maar het is even zeker dat het op een dag zal worden hersteld, en als die dag komt, zal 'They all laughed' worden herkend voor het voortreffelijke werk dat het is.
With various Bogdanoviches and Gazzaras scattered throughout cast and crew "They all laughed" is very much a family affair.If you add the fact that B.Gazzara and Miss A.Hepburn had a brief but passionate affair in an earlier picture it has the air of almost a private movie made for the enjoyment of the participants and that the entertainment of a wider audience merely an ancillary consideration.If this all smacks of smug "in - joke" self gratification you will be pleased to hear that Mr Bogdanovich sails well clear of that particular hazard and delivers a sweet and rather innocent "I love N.Y." paean that is also an altar at which we can worship the ethereal beauty of the late Miss Hepburn. Make no mistake this is her picture.Mr Gazzara concedes it to her most self - effacingly in all their scenes together. The plot - a detective agency gets involved too personally in its clients' affairs - is of minimal importance,it is the performance of the two leads that dominates the movie. Mr Bogdanovich's triumph is in the way his camera seems to love his actors,from "Targets" onwards.There is a glow about every one of his films that only special artists can coax from an inanimate piece of optical equipment.Miss Hepburn in particular benefits from this love. Extra insights into his work can be obtained from reading the published collections of his essays on stars and directors,principally "Who the hell's in it?", recently remaindered in UK bookstores. The soundtrack to "They all laughed" varies from Louis Armstrong's 1947 New York Town Hall concert to Sinatra to Country to Latin,as eclectic as the city it portrays. Mr B,s "Golden Boy" image was sure to tarnish,for such is the nature of the movie business,but it is equally sure one day to be restored,and when that day comes "They all laughed" will be recognised for the fine work that it is.