Op een middag zag ik toevallig een film op de kabel. Ik moet toegeven dat ik nooit een grote honkbalfan ben geweest, maar soms vind ik een goede sportgerelateerde film wel interessant. Wat ik interessanter vond, was de verfilming van het pleeggezinsysteem. Als therapeut die zowel de goede als de slechte kanten van het pleeggezinsysteem in de gemeenschap heeft gezien, vond ik het nogal verfrissend om een film te zien die zowel de ups als de downs van dit systeem liet zien: mensen die van het ene gezin naar het andere springen, biologische ouders die niet altijd actief betrokken zijn, en overgangen die hartverscheurend en hartverscheurend kunnen zijn. Joseph Gordon-Levitt en Danny Glover spelen de hoofdrollen in deze film, en ze brengen allebei heel geloofwaardige optredens. Misschien kwam het door mijn emotionele toestand, maar ik merkte dat ik aan het eind van de film een traantje wegpinkte.
I happened to catch this movie on cable one afternoon. I have to admit that I've never been a big baseball fan, but I can sometimes get into a good sports-related movie. What I found more interesting was the depiction of the foster family system. As a therapist who has seen both the good and the bad of the community mental health and foster system, I though it was rather refreshing to see a movie that showed both the ups and downs of this system: people jumping from family to family, biological parents not always taking an active involvement, and transitions that can be but heart-wrenching and heart-melting. Joseph Gordon-Levitt and Danny Glover are the anchor of this film, and both bring very believable performances. Maybe it was just my emotional state, but I did find myself shedding a tear at the end of the film.