Deze film is voor sommigen van ons die in de eerste naoorlogse jaren van de twintigste eeuw zijn geboren (en vooral als je tussen 1946 en 1953 bent geboren en het heerlijk vond om de zaterdagmiddagen in je buurtbioscoop door te brengen) van bijna generatiebepalend belang. En de herinnering eraan is je waarschijnlijk bijgebleven. De stijl is het product van een kort en op de een of andere manier glorieus opwindend moment in onze jeugd.<br />De film had een modern, ruimtelijk verhaal voor het publiek van deze tijd. Het decor was een willekeurige stad met een supermarkt en een bioscoop die op vrijdagnacht vol zou zitten voor een filmvoorstelling. Het heeft hete hangijzers en opstandige jeugd, maar in het 'waarom kan'. In plaats van de gestoorde, theatrale rebel-zonder-schuld-manier lieten ze ons lol maken. Alle personages <0xE2><0x80><0x93> tieners, ouders, de oude man, de dokter, de verpleegster, de monteur, de jongen, de puppy, zelfs de politie <0xE2><0x80><0x93> waren voor ons sympathiek. We konden met hen allemaal meevoelen.<br />Het verhaal had een uitzonderlijk afschrikwekkend monster. Het eerste slachtoffer hoort kreunen: 'Het doet pijn... het doet pijn', en wij waren overtuigd en bang. De dreiging blijft door het hele verhaal heen hangen. Er zijn intense periodes van spanning, kleurrijke effecten, een fantastische rol van McQueen, en momenten van humor, zowel bedoeld als niet bedoeld. Het verhaal had zelfs een bijna overdreven droevig gedeelte, waardoor de gevoeligsten onder ons bijna in tranen uitbarstten. Ik zag het in de zomer, toen ik een jaar of 9 was, en er stond een dubbelreclame op met 'I Married A Monster From Outer Space', en ik was zo opgetogen over die dubbele reclame dat ik nog een paar keer terugging voordat hij wegging. Iedereen die ik kende, zag het. Iedereen die ik kende, vond het prachtig.
This movie is of almost generation-defining importance to some of us born in the early post-war years in that (and especially if you were born between 1946 and 1953 and loved spending Saturday afternoons at your neighborhood movie house) you almost certainly saw it. And the memory of seeing it has probably stayed with you. It's style is the stuff of a brief and somehow gloriously exciting moment in our growing up days. <br /><br />It had a modern, space-age storyboard for the audiences of it's time. The set was any town with a supermarket and a movie theater that would be packed for a Friday midnight show. It has hot rods and rebellious youth, but in the 'why can't they let us have fun' way rather than the disturbed, histrionic rebel-without-a-cause way. All characters were identifiable to us - teens, parents, the old man, the doctor, the nurse, the mechanic, the boy, the puppy, even the cops - were sympathetic to us. We could relate to them all<br /><br />It had a singularly horrifying monster. It's first victim is heard moaning 'it hurts.....it hurts' and we were convinced and frightened. The menace grows continually throughout the story. There are intense periods of suspense, colourful effects, a fabulous lead in McQueen, and moments of humour, both intended and not. It even had an almost over-the-top sad part to make the more sensitive of us feel like crying.<br /><br />I saw it in summer, age 9 or so, double billed with 'I Married A Monster From Outer Space', and was so thrilled by the experience of this particular double feature that I went back a couple more times before it left. Everyone I knew saw it. Everyone I knew loved it.