De meest ontroerende en oogverblindende documentaire die ooit is gemaakt. Ik heb de hele tijd gehuild, van begin tot eind. Als je naar het programma kijkt, word je onmiddellijk gegrepen door de worsteling van een man om zonder pijn te leven, om een leven te leiden dat wij als vanzelfsprekend beschouwen. De eerste keer dat ik de titel hoorde, was ik bijna bang om het programma te zien, het was moeilijk voor me om te begrijpen dat ik elke dag van elk jaar van mijn leven pijn moest lijden. Ik had echt met hem te doen. Het treurigste deel van de documentaire is wanneer Jonny zijn doodskist uitkiest. Kun je je dat voorstellen? En nog triester is het dat hij, ook al leed hij ondraaglijke pijn, toch zijn eigen barmhartigheid toonde. Jonny is een van de weinige mensen die echt respect en bewondering verdienen, hij is de definitie van een rolmodel, wat was hij een ware en onmiskenbare held!
The most moving and truly eye opening documentary ever created. I cried the whole way through, from start to end. Watching the show you are immediately captured by a man's struggle to live without pain, to live a life we would take for granted. The first time I heard the title, I was almost scared to see the program, it was hard for me to comprehend living in agony every day of every year of my life. I truly felt for him. The saddest part of the documentary is when Jonny picks out his coffin. Could you imagine doing that? Even more so, even though he was in excruciating and unbearable pain he still opened up his own charity. (DEBRA)Jonny is one of the only people that deserves true respect and admiration, he is the definition of a role model, what a true and undeniable hero he was!