Ik heb van dit programma genoten om twee redenen: 1. Richard Dean Anderson en 2. Amanda Tapping. Deze twee acteurs speelden de rol van de vaste acteurs en de regelmatig terugkerende acteurs. De vervanging van de RDA in de seizoenen 9-10 was genoeg om het hart uit het programma te halen.<br />De chemie tussen alle hoofdpersonen is gewoon geweldig. Je krijgt het gevoel dat de acteurs graag met elkaar optrekken als de camera niet meer draait. Die relatie komt ook terug in het programma dat we te zien krijgen.<br />RDA geeft zijn 'O'Neill'-personage een geloofwaardige persoonlijkheid. Hij weet nooit wanneer hij de wijsneus in hem even moet laten rusten. Je ziet de anderen met hun ogen rollen als hij iets zegt. Toch weten ze dat hij de man is om in de buurt te hebben als de situatie hachelijk is.<br />Onder de oppervlakte speelt er een heleboel tussen 'Carter' en 'O'Neill'. Ze slagen erin het deksel op de doofpot te houden, maar vaak lukt dat maar net. De aflevering 'Eenzaamheid' in het eerste seizoen was een van de beste drama's die ooit op televisie zijn vertoond. De liefde tussen de twee maakte het vooruitzicht om te sterven draaglijk omdat ze het samen onder ogen moesten zien.<br />'Carter' en 'Jackson' moeten vaak iets van de turbulentie die 'O'Neill' veroorzaakt gladstrijken. Toch lijken de tactische instincten van 'O'Neill' altijd goed te zijn. Hij begrijpt wat hij moet doen zonder erover na te hoeven denken. Het team is verscheidene keren in gevaar gebracht door de anderen die niet naar zijn bevelen luisterden.<br />De kwaliteit nam in de seizoenen 9 en 10 aanzienlijk af. De oorspronkelijke verhaalboog was grotendeels opgebruikt en de nieuwe schurken hebben nooit echt mijn belangstelling gewekt. Ben Browder was verreweg de mindere van de RDA in het presenteren van de show. Hij had zijn zeldzame momenten met Claudia Black, maar dat was alles. Amanda Tapping telefoneerde tijdens haar optredens in deze twee seizoenen. Je kon zien dat haar uiterlijk sterk was veranderd nadat ze een baby had gekregen. Ze dacht waarschijnlijk meer aan het kind dan aan de show.<br />De spin-off 'Stargate Atlantis' heeft een paar momenten, maar is over het algemeen een zwakkere poging. De hoofdpersonen missen de chemie van de cast van het origineel. De slechteriken (De Schimmen) zijn zo onwaarschijnlijk dat ze bespottelijk zijn. Misschien kan Amanda Tapping wat leven in het programma blazen, anders blijft het niet langer dan het vierde seizoen bestaan.<br />De special effects van de show hebben me altijd al dwarsgezeten. Ruimteschepen in de vorm van piramides hebben een ontwerp dat in Sci-Fi zelden wordt geëvenaard. Het gebruik van fakkels voor verlichting in deze schepen is net zo erg. Het kitscherige decor uit het oude Egypte dat ultramoderne technologie verbergt, is net zo moeilijk te accepteren.<br />Ik verbaasde me ook over de continuïteit van de show. In de openingsscène van het tweede seizoen, 'Daniel Jackson' Hij wordt in een sarcofaag gelegd en zijn uniform heeft een gapend gat waar hij gewond is geraakt. Hij kruipt in een sarcofaag en die geneest zijn lichaam en herstelt zijn uniform alsof het net van het rek in de garderobekast is gekomen. In de aflevering 'Hathor' valt een sarcofaag in handen van de SGC, en toch wordt er nooit meer over gesproken. Dit apparaat zou gebruikt kunnen zijn in een aantal latere afleveringen van 'Daniel', 'O'Neill' en 'Dr. Frasier'.
I enjoyed this show for two reasons 1. Richard Dean Anderson 2. Amanda Tapping. These two performers carried the show with able support from the regulars and recurring actors. The replacement of RDA in seasons 9-10 was enough to take the heart out of the show.<br /><br />The chemistry between all the main characters is just tremendous. You get the feeling that the actors like to pal around after the camera stops rolling. This relationship carries over into the program we get to see.<br /><br />RDA gives his 'O'Neill' character believable personality. He never knows when to give the wiseass in him a rest. You watch the others roll their eyes in dismay at some of his utterances. Still, they know that he is the man to have around when the situation is perilous.<br /><br />There is a lot going on between 'Carter' and 'O'Neill' under the surface. They manage to keep the lid on, but often just barely. The episode 'Solitudes' in season 1 had some of the best drama ever seen on television. The love between the two made the prospect of dying bearable because they faced it together.<br /><br />'Carter' and 'Jackson' often have to smooth over some of the turbulence created by 'O'Neill'. Yet 'O'Neill's' tactical instincts always seem sound. He understands what to do without having to think about the matter. The team has several times been placed in jeopardy by the others not listening to his orders.<br /><br />The quality declined markedly in seasons 9 and 10. The original story arc was mostly used up and the new villains never really caught my interest. Ben Browder was far inferior to RDA in carrying the show. He had his rare moments with Claudia Black, but that was all. Amanda Tapping was phoning in her performances these two seasons. You could see her greatly changed appearance after having a baby. She was probably thinking more about the child than the show.<br /><br />The spin-off 'Stargate Atlantis' has a few moments, but is mostly a weaker effort. The major characters lack the chemistry of the cast of the original. The villains (Wraiths) are so improbable as to be ludicrous. Maybe Amanda Tapping can breathe some life into the program or it won't last beyond the fourth season.<br /><br />There has always been a problem for me in the special effects for the show. To have spaceships shaped as pyramids is a design monstrosity seldom equaled in Sci-Fi. The use of torches for illumination in these ships is just as bad. The campy use of decor from ancient Egypt concealing ultra-modern technology is just as hard to accept.<br /><br />I wondered about some of the continuity on the show too. In the season 2 opener, 'Daniel Jackson' is shot up and his uniform has a gaping hole where he was wounded. He crawls into a sarcophagus and it heals his body and restores his uniform like it just came off the rack in the wardrobe closet. The episode 'Hathor' has a sarcophagus fall into the hands of the SGC, yet it is never mentioned again. This device could have been used in several later episodes on 'Daniel', 'O'Neill', and 'Dr. Frasier'.