De tweede poging van een New Yorkse intellectueel in minder dan 10 jaar om een 'Zweedse' film te maken <0xE2><0x80><0x93> de eerste was 'Brother Carl' van Susan Sontag (die in Zweden werd gemaakt, met Zweedse acteurs, nota bene!). Het resultaat? Oscar Wilde zei het het best, met betrekking tot Dickens' 'The Old Curiosity Shop': 'Je zou een hart van steen moeten hebben om niet hardop te lachen om de dood van Little Nell.' Hier zo'n beetje hetzelfde. 'Interiors' zit tjokvol plechtig ingestudeerde huilbuien. ('Ik ben bang voor mijn woede.' In de verte starend: 'Ik vind het niet leuk wie ik aan het worden ben.') De regisseurscitaten (om een beleefde term te gebruiken) van Bergman zijn bijna een parodie. De ongelooflijk egocentrische familie blijft ons eraan herinneren hoe briljant en getalenteerd ze zijn, op het verstikkende af. ('Ik heb laatst een gedicht van je gelezen. Het stond in <0xE2><0x80><0x93> ik weet niet <0xE2><0x80><0x93> _The New Yorker_.' 'O. Dat was een oud gedicht. Ik heb het herschreven.') Maar in plaats van dat ik me niet om deze mensen bekommerde, vond ik ze heel hilarisch. Veel van de dialogen lijken precies op de grappen uit de eerdere films van Allen <0xE2><0x80><0x93> alleen heeft hij zijn acteurs opdracht gegeven de dialogen recht voor zijn raap te spelen. Omdat hij zichzelf niet in de film heeft gecast, laat hij die arme Mary Beth Hurt al zijn toneeltics, intonaties en neurotische gewoonten nadoen, waardoor ze een g<0xC3><0xAA>nant surrogaat wordt (zoals Kenneth Het basisverhaal <0xE2><0x80><0x93> een slecht functionerend gezin met een zwijgzame, dominerende moeder <0xE2><0x80><0x93> lijkt min of meer te zijn ontleend aan Bergman's 'Winter Light', het basisdrama van een gezin dat is doorspekt met een hoop existentiële angsten. Het komt allemaal tot uiting in de afgeleefde visuele/akoestische trucs: het oorverdovende gekras van een potlood op papier, de torenhoge branding die de mensen die over het strand lopen in het niet doet verzinken, enzovoort, enzovoort.<br />Allens latere'serieuze' films zijn minder g<0xC3><0xAA>nant, maar ook veel minder onderhoudend. Ik neem 'Interiors'. Woody heeft zelden een grappigere film gemaakt.
The second attempt by a New York intellectual in less than 10 years to make a "Swedish" film - the first being Susan Sontag's "Brother Carl" (which was made in Sweden, with Swedish actors, no less!) The results? Oscar Wilde said it best, in reference to Dickens' "The Old Curiosity Shop": "One would have to have a heart of stone not to laugh out loud at the death of Little Nell." Pretty much the same thing here. "Interiors" is chock full of solemnly intoned howlers. ("I'm afraid of my anger." Looking into the middle distance: "I don't like who I'm becoming.") The directorial quotations (to use a polite term) from Bergman are close to parody. The incredibly self-involved family keep reminding us of how brilliant and talented they are, to the point of strangulation. ("I read a poem of yours the other day. It was in - I don't know - The New Yorker." "Oh. That was an old poem. I reworked it.") Far from not caring about these people, however, I found them quite hilarious. Much of the dialog is exactly like the funny stuff from Allen's earlier films - only he's directed his actors to play the lines straight. Having not cast himself in the movie, he has poor Mary Beth Hurt copy all of his thespian tics, intonations, and neurotic habits, turning her into an embarrassing surrogate (much like Kenneth Branagh in "Celebrity").<br /><br />The basic plot - dysfunctional family with quietly domineering mother - seems to be lifted more or less from Bergman's "Winter Light," the basic family melodrama tricked up with a lot of existential angst. It all comes through in the shopworn visual/aural tricks: the deafening scratching of a pencil on paper, the towering surf that dwarfs the people walking on the beach. etc, etc.<br /><br />Allen's later "serious" films are less embarrassing, but also far less entertaining. I'll take "Interiors." Woody's rarely made a funnier movie.