De man in het witte pak heeft, net als ik, geen hoge pet op van arbeid en kapitaal. Alec Guinness is een wetenschappelijk genie <0xE2><0x80><0x93> maar ook een excentriekeling (hij heeft nooit zijn universitaire graad gehaald vanwege een... eh... ongeluk in een universiteitslaboratorium). Hij weet zich op te werken tot diverse industriële laboratoria in de textielindustrie. Als de film begint, is hij in het gezelschap van Michael Gough, en Gough probeert (op een gedenkwaardig moment) indruk te maken op zijn toekomstige schoonvader (Cecil Parker) door hem het scheepsbouwbedrijf te laten zien dat hij runt. Terwijl hij luncht met Parker en Parkers dochter (Joan Greenwood), krijgt Gough een boodschap over een paar problemen met de onverwacht grote budgetproblemen van het lab. Hij leest de enorme uitgaven voor (door toedoen van Guinness). en verslikt zich in zijn koffie.<br />Guinness gaat bij Parkers firma werken en herhaalt dezelfde trucs die hij met Gough heeft uitgehaald <0xE2><0x80><0x93> maar Parker ontdekt het ook. Greenwood heeft ontdekt waar Guinness mee bezig is, en haalt Parker over om de experimenten voort te zetten (maar nu wettelijk). Het resultaat: Guinness en zijn assistent hebben kennelijk uitgevogeld hoe ze een kunstmatige vezel kunnen maken die voortdurend de elektronische verbindingen in de moleculaire structuur van het bedrijf kan veranderen, zodat de vezel (in alle opzichten) voorgoed in tact zal blijven. Het textiel dat ervan wordt gemaakt zal nooit vervagen, vuil worden of slijten <0xE2><0x80><0x93> het zal eeuwig blijven bestaan.<br />Guinness krijgt steun van een vrouwelijke winkelbediende, maar niet van haar chef. Hij ziet Guinness als iemand die zich aan de rijken verkoopt. Maar als hij hun uitlegt wat hij heeft gedaan, keren ze zich tegen hem. Als iedereen kleren heeft die eeuwig meegaan, hebben ze geen nieuwe nodig! Algauw raken de medemodemagnaten van Parker (onder leiding van Gough, Ernest Theisinger <0xE2><0x80><0x93> in een schitterende voorstelling, en Howard Marion-Crawford) net zo in paniek door wat het einde van hun bedrijf kan betekenen. Ze proberen de uitvinding te onderdrukken. Met alleen Greenwood aan zijn kant (hoewel Parker min of meer met hem meevoelt) probeert Guinness het nieuws van zijn ontdekking naar het publiek te brengen.<br />Uiteindelijk wordt Guinness verslagen door zowel wetenschap als hebzucht. Maar aan het eind van de film ziet hij de fout in zijn berekeningen, en we vermoeden dat hij zijn ontdekking op een dag toch nog kan waarmaken.<br />Het is een briljante komedie. Maar is het argument voor onderdrukking geldig? Op een bepaald punt worden de problemen van het maken van de stof getoond (je moet de draden verhitten tot een hoge temperatuur om de uiteinden van de stof daadwerkelijk te laten versmelten). Er is niets te zien waaruit blijkt dat de stof oprekt als de eigenaar dik wordt (of krimpt als de eigenaar mager wordt). Moeten we geloven dat mensen voor altijd maar één stel kleren willen hebben? Wat is er gebeurd met modeveranderingen en nieuwe stijlen? En de stof wordt alleen in de kleur wit gemaakt (zodat Guinness op een witte ridder lijkt). Men heeft ons verteld dat er eerder kleurverf moet worden toegevoegd. Zou dat geen invloed hebben op de chemische reacties die de structuur van het textiel in stand houden?<br />Helaas is dit geen wetenschappelijke verhandeling, maar een film over de hypocrisie van arbeid en kapitaal in de moderne industrie. Als zodanig is hij briljant. Maar de vragen die ik noem blijven me dwarszitten over de geldigheid van het onderdrukken van Guinness' uitvinding.
THE MAN IN THE WHITE SUIT, like I'M ALL RIGHT JACK, takes a dim view of both labor and capital. Alec Guinness is a scientific genius - but an eccentric one (he has never gotten his university degree due to an...err...accident in a college laboratory). He manages to push himself into various industrial labs in the textile industry. When the film begins he is in Michael Gough's company, and Gough (in a memorable moment) is trying to impress his would-be father-in-law (Cecil Parker) by showing him the ship-shape firm he runs. While having lunch with Parker and Parker's daughter (Joan Greenwood), Gough gets a message regarding some problems about the lab's unexpectedly large budget problems. He reads the huge expenditures (due to Guinness's experiments), and chokes on his coffee.<br /><br />Guinness goes on to work at Parker's firm, and repeats the same tricks he did with Gough - but Parker discovers it too. Greenwood has discovered what Guinness is working on, and convinces Parker to continue the experiments (but now legally). The result: Guinness and his assistant has apparently figured out how to make an artificial fiber that can constantly change the electronic bonds within it's molecular structure so that (for all intents and purposes) the fiber will remain in tact for good. Any textile made from it will never fade, get dirty, or wear out - it will last forever.<br /><br />Guinness has support from a female shop steward, but not her chief. He sees Guinness as selling out to the rich. But when he explains to them what he's done, they turn against him. If everyone has clothes that will last forever then they will not need new clothes! Soon Parkers' fellow textile tycoons (led by Gough, Ernest Theisinger - in a wonderful performance, and Howard Marion-Crawford) are equally panic stricken by what may end their businesses. They seek to suppress the invention. With only Greenwood in his corner (although Parker sort of sympathizes with him), Guinness tries to get the news of his discovery to the public.<br /><br />In the end, Guinness is defeated by science as well as greed. But he ends the film seeing the error in his calculations, and we guess that one day he may still pull off his discovery after all.<br /><br />It's a brilliant comedy. But is the argument for suppression valid? At one point the difficulties of making the textile are shown (you have to heat the threads to a high temperature to actually enable the ends of the material to be united. There is nothing that shows the cloth will stretch if the owner gets fat (or contract if the owner gets thin). Are we to believe that people only would want one set of clothing for ever? What happened to fashion changes and new styles? And the cloth is only made in the color white (making Guinness look like a white knight). We are told that color dye would have to be added earlier in the process. Wouldn't that have an effect on the chemical reactions that maintain the structure of the textile? <br /><br />Alas this is not a science paper, but a film about the hypocrisies of labor and capital in modern industry. As such it is brilliant. But those questions I mention keep bothering me about the validity of suppressing Guinness' invention