Pas bij de tweede keer kijken, jaren later, besefte ik twee dingen over deze film: 1) ik genoot er enorm van, en 2) omdat de uitvoering beslist scherper is dan de premisse zelf rechtvaardigt. Ik had me door de film heen gelachen voordat het bij me opkwam om mijn eerste protesten te hernieuwen <0xE2><0x80><0x93> valleitaal en speeksel en luchthartigheid (zelfs _goede_ luchthartigheid) zijn gewoon niet grappig, vooral niet als ze tot de lengte van de scène worden uitgerekt. Maar hoewel de vaart van de film tegen het eind begint weg te sputteren, vertonen Reeves en Winter en Sadler (en Hal Landon jr. in een onvergetelijke scène) over het geheel genomen zo'n opmerkelijk gevoel voor komische timing dat zelfs de onhandiger geschreven grappen (bijvoorbeeld. Ted die een bepaalde bewoner van de hel niet herkent) werkt net zo moeiteloos als de slimmeriken (bijv. de uitdaging). En de samenwerking van Winter en Reeves klikt zo goed dat de samenwerking van Bill en Ted (die in de hele film maar één scène apart zitten, een ramp als ze niet goed bij elkaar passen) volkomen ongeoefend lijkt.<br />(Aantekening: ik vond de eerste film maar sporadisch vermakelijk <0xE2><0x80><0x93> daar lijken de komieken duidelijk van te verschillen.)<br />Ik geef hem een 7,75. Verrassend leuk.
It was only on my second viewing, years later, that I realized two things about this movie: 1) I enjoyed it immensely, and 2) that because its execution is decidedly sharper than the premise itself warrants. I had laughed my way through the movie before it occurred to me to renew my initial protests--valleyspeak and loogies and airheadedness (even *good*-natured airheadedness) just aren't inherently funny, especially when drawn out to feature length. But though the movie's momentum does begin to sputter out towards the end, Reeves and Winter and Sadler (and Hal Landon Jr. in an unforgettable scene) display such a remarkable sense of comic timing throughout that even the more clumsily-scripted jokes (e.g. Ted failing to recognize a certain inhabitant of Hell) work as effortlessly as the witter ones (e.g. the challenge). And the teaming of Winter and Reeves clicks so well that the teaming of Bill and Ted (who spend only one scene separated in the entire movie, disaster if they're not well-matched) appears utterly unstrained.<br /><br />(Side note: I found the first movie to be only sporadically entertaining--sightly different comic sensibilities there, it seems.)<br /><br />I give it a 7.75. Surprisingly good fun.