Wauw... wat... een wervelwind. De 30's is een decennium met een heleboel films van alle soorten die ik me kan voorstellen, vooral in de begintijd van de cinematografie. Er waren films die pijnlijk statisch en saai waren, zoals 'Dracula' met Bella Lugosi, en er waren er die het gewoon geen rust gunnen, soms op een goede manier en soms niet. Dit is een van de films die geen minuut stoppen, en dat is zowel een wonder als een schande. Lloyd Bacon, die ook '42nd Street' regisseerde, moet de koning van de musicals van de crisisjaren zijn geweest en hij was waarschijnlijk opgewonden over de mogelijkheden die geluid in de wereld van de film bracht, want hij vulde deze film ermee. Ik dacht dat de film een 5 (of een 6, op z'n hoogst) verdiende omdat het ijsberen heel slecht was, want het was waanzinnig snel en soms wist ik niet wat er gebeurde en wat ik moest denken. De personages leken alleen maar heen en weer te rennen en te praten over dingen die mij niet interesseerden en waarschijnlijk niemand anders. Ik dacht dat ik alleen maar beloond zou worden met een beetje hoofdpijn. Ik zag dat Lloyd Bacon ook de vrouwelijke hoofdrol speelde in '42nd Street', Ruby Keeler, en '42nd Street' was een film waarvan het einde het beste was. En zal ik je eens wat zeggen? Hetzelfde gebeurde met 'Footlight Parade'! Het einde is absoluut ongelooflijk! Het is, op zijn zachtst gezegd, de indrukwekkendste musical die ik ooit heb gezien. Het laatste deel biedt ons enkele muzikale nummers en die zijn, geloof me, iets wat de rest van de film de moeite waard maakt. De nummers zijn perfect! Er zijn drie grote stukken en het indrukwekkendste is ongetwijfeld het tweede. Plotseling was het scherm gevuld met schitterend en inventief camerawerk, mooie mensen en gewoon amusement dat me mijn kleine hoofdpijn deed vergeten.
Wow... what... a whirlwind. The 30's is a decade with plenty of movies of every type I can imagine, especially during the early talkies phase. There were movies which are painfully static and dull, like "Dracula" with Bella Lugosi, and there were those that just don't give it a rest, sometimes in a good way and other times not. This is one of the films that don't stop for a minute, and that is both a wonder and a pity. Lloyd Bacon, who also directed "42nd Street", must have been the king of the Depression Era musicals and he was probably excited with the possibilities sound brought to the world of cinema, for he filled this picture with it. There mustn't be a full minute or two without music or someone speaking. It's completely crazy! I was thinking the movie deserved a 5 (or a 6, tops) because the pacing was very poor, since it was insanely fast and I sometimes didn't know what was happening and what to think. The characters seemed to just running to and fro places, talking about things which didn't interest me and probably no one else. I thought I was just going to be rewarded with a small headache. I noticed Lloyd Bacon also cast the female lead in "42nd Street", Ruby Keeler, and "42nd Street" was a movie whose ending was the best part of it. And you know what? It happened the same thing with "Footlight Parade"! The ending is absolutely incredible! It has become, hands down, the most impressive musical I have ever seen. The final part presents us some musical numbers and those are, believe me, something that make seeing the other rest of the movie worth. The numbers are flawless! There are three big bits and the most impressive is surely the second one. Suddenly the screen was filled with gorgeous and inventive camera work, beautiful people and plain entertainment that made me forget my small headache.