Er is een groot verschil tussen een originele, intense, op-het-randje-zittende, angstaanjagende, bloederige film maken en te doen wat filmmaker Eli Roth en zijn team met 'Cabin fever' hebben gedaan en er gewoon naar handelen. De film volgt vijf afgestudeerden in een hut in het bos die fataal begint te worden als de een na de ander bezwijkt aan deze mysterieuze, snelwerkende, vleesetende ziekte. Het duurt niet lang voordat de vrienden zich tegen elkaar keren en elkaar nauwelijks meer kunnen zien, laat staan in dezelfde buurt willen zijn. Hoe grof het allemaal ook klinkt, er zit een zekere vonk achter de basisgedachte van deze film die had kunnen werken in de handen van een minder verwaande filmmaker. Jammer genoeg komen we uiteindelijk terecht bij slecht getekende personages wier enige doel lijkt te zijn om er in het begin mooi uit te zien om de onvermijdelijke ontbinding nog meer in het oog te laten springen, een afgezaagd script dat zo vol godslasteringen staat dat de kijker de dialoog niet meer hoort, en verscheidene onbegrijpelijke subplots die weinig meer beogen dan (in één geval) een verschijning op het scherm van regisseur Roth. Dit is in meerdere opzichten slordig filmen! Vermijd deze tijdverslinder.
There's a major difference between releasing an original, intense, edge-of-your-seat, scary, gore-fest, and doing like filmmaker Eli Roth and his team have done with "Cabin Fever" and simply acted like it. The film follows five college graduates into a cabin in the woods that begins to prove fatal as one after the other succumbs to this mysterious, fast-acting, flesh-eating disease. It's not long before the friends turn on one another, and can barely stand the sight of one another, much less want to be in the same vicinity as them. As gross as it all sounds, there's a certain spark behind the basic premise of this film that could have worked, in the hands of a less cocky filmmaker. Unfortunately what we end up with is poorly drawn characters whose sole purpose seems to be to look beautiful at the beginning to make the inevitable decomposition more contrasting, a hackneyed script so profanity-laden as to leave the viewer tuning out the dialogue, and several incomprehensible subplots that motivate little more than (in one instance) an on-screen appearance by director Roth. This is sloppy film-making in several ways! Avoid this time devourer.