Diegenen die bekend zijn met de Aziatische cinema als geheel, zijn zich ervan bewust dat Japan vermaard of berucht is om zijn extreem gewelddadige films en dat Korea nu een reputatie aan het opbouwen is voor wreedaardige, wrede films. Dog Bites Dog wordt niet noodzakelijkerwijs zo extreem gewelddadig als de krankzinnigste film uit Miike, noch is hij zo onbeschaamd wreed als sommige van Korea's ambitieuzere films, maar het is een volmaakt tussenstation met zijn eigen soort wreedheid. De grootste kracht van deze film is echter, net als de grootste van de Japanse of Koreaanse inspanningen, dat de wreedheid de film niet afleidt, maar dat de personages, zo niet de film, zich ontwikkelen. De twee hoofdpersonen zijn allebei ongelooflijk kwaadaardige individuen met hun eigen motieven en emotionele basis om als zodanig te zijn. Sam Lee's personage bijvoorbeeld is van het begin af aan op het randje en langzaam maar zeker, te midden van de verschillende ontmoetingen met Tjangs personage, wordt duidelijk waarom hij dat is. Zonder dit deel van het verhaal te veel te bederven, gaat het over de moreel dubbelzinnige aard van zijn vader. Tjangs personage, daarentegen, heeft zijn meest primitieve instincten aangescherpt tot, zo niet perfectie dan toch brute efficiëntie. Hoewel het verhaal niet noodzakelijkerwijs een meer menselijke kant laat zien, toont het wel een kant van onze dierlijke natuur die velen vergeten en die het natuurlijke vermogen is om een ander gebroken dier te herkennen (en nee, ik heb het niet over Sam Lee, maar over Pei Pei's vuilnisbelt-meisje). Maar uiteindelijk is het, de eerste 80 minuten of zo, een min of meer rechttoe rechtaan kat-en-muis-film, of Dog chase Dog, waarin elke ontmoeting eindigt in minstens één dood (echt waar, als Sam Lee en Chang Square eenmaal weg zijn, zal er iemand sterven) en het leuke van de film is dat je nooit weet wie de daad zal verrichten. En dat brengt ons bij de enige zwakte van de film. Unforunatley erin graven zou weer een van de hoofdpunten van de film bederven, want in plaats van het punt te maken zoals 80 minuten in de film, gaat de film nog eens 20 minuten of zo door om het te benadrukken. Begrijp me niet verkeerd, als de overgang van 80 minuten naar de climax beter was geweest en als de slotscène niet vol mooie muziek had gezeten (in feite als het, net als het grootste deel van de film, de muziek tot het minimum had beperkt en de storende geluidseffecten hun werk had laten doen), had het nog steeds kunnen werken en de film niet kunnen afleiden. Maar hoe het ook zij, ondanks het feit dat de derde akte de gemeenste en bloederigste ontmoetingen kent, gaf de manier waarop het werd gebracht de kijkers het gevoel dat ze eraan vastgelijmd zaten en het is bijna beledigend voor de kijkers omdat ze het gevoel hadden dat ze zo ver moesten gaan om het over te brengen. Niettemin is het nog steeds een frisse wind in de bioscoop van Hongkong, want zelfs de bloederigste martial-artsfilms bereiken nooit het niveau van gemeenheid en wreedheid terwijl ze de karakterbogen in tact houden.
Those individuals familiar with Asian cinema, as a whole, are aware that Japan is renowned, or notorious, for it's hyper-violent films and Korea is now garnering a reputation for viciously brutal films. Dog Bites Dog, while not necessarily getting as hyper-violent as the craziest Miike film, nor is it as unapologetically brutal as some Koreas more ambitious efforts, it is a perfect in between with its own brand of brutality all it's own. The greatest strength this film has though, like the greatest of the Japanese or Korean efforts, is that the brutality, rather than detracting from the film, actually develops the characters, if not, pushing the story forward. The two main characters are both incredibly vicious individuals with their own motivations and emotional underpinning for being as such. Sam Lee's character, for instance, is on the edge from the very start and slowly and surely, amidst various encounters with Chang's character, it is revealed why he is. Without spoiling this part of the story too much, it involves the morally ambiguous nature of his father. Chang's character, on the other hand, has his most primal instincts honed to, if not perfection, brutal efficiency. Surprisingly, Chang's story arch, while not necessarily revealing a more human side, actually reveals a side to our animal nature which many forget about which is the natural ability to recognize a fellow broken animal (and no I am not talking about Sam Lee, rather Pei Pei's garbage dump girl character). Ultimately however, for the first 80 minutes or so, it is a, more or less, straight forward cat and mouse, or Dog chase Dog, film in which every encounter ends in at least one death (seriously, once Sam Lee and Chang Square off, some one will die) and the fun part of movie is you never know who hands will commit the act. Which brings us to the film's one weakness. Unforunatley to delve into it would be yet another spoiler but, to put it simply, it is guilty of pushing one of the main points of the film since, rather then letting the point be made as is 80 minutes into the film, the film goes on for another 20 minutes or so to further emphasize it. Don't get me wrong, if transitioned better from the 80 minute mark to the climax and if the final act wasn't filled with sweet music (in fact if it, like the majority of the film, kept the music to the barest minimum and let the disturbing sound effects do their job), it still could have worked and not detract from the film. As it is though, despite the third act having the most vicious and bloody of the encounters, the way it was handled made it feel tacked on, and almost, insults the viewers intelligence since it felt it had to go this far to get it across. Nevertheless, it is still a breath of fresh air from Hong Kong cinema since even the most bloody of the martial arts films never reaches the level of viciousness and brutality while keeping the the character archs in tact.