Rijke psychiater Lindsay Crouse heeft net haar eerste roman gepubliceerd en voelt zich terneergeslagen omdat ze het gevoel heeft dat haar beroep hopeloos is, dat het hopeloos is om haar patiënten te helpen. Een jonge junkie-cliënt vraagt haar hem te helpen zijn schulden af te betalen als hij echt wil dat ze hem helpt beter te worden. En dan krijgt ze een relatie met Joe Mantegna. Als ze nog meer van de plot zou onthullen, zou dat een geweldige grappige film bederven en 'House of Games' is misschien wel de beste oplichtersfilm die ik ooit heb gezien. David Mamet schreef en regisseerde dit juweeltje, dat vol zit met gevatte dialogen, geweldige oneliners en genoeg wendingen om tot het eind te blijven raden. Crouse is perfect als de gespannen psychiater die aan verandering toe is en Mantegna overtreft haar als de duivels sluwe oplichtster. En met uitzondering van een toevalligheid in het laatste kwart van de film, heeft de film het publiek volledig in zijn macht; en wij houden van de oplichtster.<br />**** uit de ****** film.
Wealthy psychiatrist Lindsay Crouse has just published her first novel and is feeling down about her profession feeling that it's hopeless to help her patients. A young gambling junkie client asks her to help him pay off his debts if he truly wants to help him get better. Here she gets involved with Joe Mantegna. To reveal any more of the plot would spoil one hell of a fun movie and 'House of Games' may very well be the best con movie I've seen. David Mamet wrote and directed this gem that's full of snappy dialogue, great one-liners, and enough twists to keep you guessing til the end. Crouse is perfect as the uptight psychiatrist needing a change and Mantegna tops her as the devilishly sly con-man. And with the exception of a coincidence in the last quarter of the movie, the film is in utter control of it's audience; and we are loving the con.<br /><br />*** out of ****