Als je op zoek bent naar een betrouwbare biografie van het leven van bokser James Corbett, dan is dit waarschijnlijk niet de juiste film voor je. De beroemde bokser krijgt in de jaren veertig een 'Hollywoodisering' van zijn leven, waardoor het verhaal veel onderhoudender en boeiender wordt dan het echte leven. Maar omdat de optredens zo goed waren (vooral van Errol Flynn) en het script zo sympathiek, kun je de verfraaiingen van de film wel vergeven.<br />Errol Flynn speelt in de jaren negentig van de twintigste eeuw bokser James 'Gentleman Jim' Corbett, een man die in 1892 wereldkampioen werd. De film gaat over zijn nogal bescheiden begin en volgt zijn carrière via hem, die de titel wint van John L. Maar hoewel de film zich voornamelijk op de matches had kunnen richten, zijn de meeste nogal kort in de film (behalve de laatste titelwedstrijd) en de nadruk ligt zowel op Corbetts vrijpostige persoonlijkheid als op zijn relatie met de dame die door Alexis Smith wordt gespeeld. Gedurende de hele film wordt uitstekend ondersteunend werk geleverd door een cast van fantastische ondersteunende acteurs (zoals de voortdurende ondersteunende acteur in Flynn-films, Alan Hale) en het schrijven heeft deze mensen echt tot leven gebracht.<br />Wat vooral zo leuk aan de film is, is dat je de atletische Flynn als bokser ziet. Hoewel er een paar opnamen van dubbels zijn, zijn bijna alle boksscènes van Flynn en hij leverde een overtuigende prestatie als bokser. Dit was een aardig afscheid voor Flynn, die over het algemeen de rol van 'knappe jongen' of van stoere bink speelde, en dit bewijst maar weer eens hoe stoer hij was. Om hier meer over te weten te komen, moet je eens een biografie over hem lezen: hij was een behoorlijk ruige bink voordat hij naar Hollywood kwam.<br />Wat de echte James Corbett betreft, lees maar door als je niet bang bent om erachter te komen waarom de film niet klopt. Ten eerste was Corbett NIET een arme jongen uit een arme familie, maar had hij gestudeerd en was hij intelligent. Ten tweede, hoewel hij Alexis Smith aan het eind van de film kreeg, scheidden ze een paar jaar later. Ten derde was de ontroerende slotscène van de film tussen Sullivan en Corbett waarschijnlijk het beste deel van de film. Sullivan was een zak en dit had nooit kunnen gebeuren.
If you are looking for a definitive biography of the life of boxer James Corbett, then this is probably not the film for you. The famed boxer receives a 1940s "Hollywood-ization" of his life--making the story far more entertaining and engaging than real life. However, because the performances were so good (particularly by Errol Flynn) and the script so likable, the film's embellishments can be forgiven.<br /><br />Errol Flynn plays Gay Nineties-era boxer James "Gentleman Jim" Corbett--a man who became world boxing champ in 1892. The film goes from his rather humble beginnings and follows his through his career through him winning the title match against John L. Sullivan. However, while it could have focused mostly on the matches, most are rather brief in the film (except for the final title match) and the emphasis is on Corbett's brash personality as well as his relationship with the lady played by Alexis Smith. Throughout the film, there is excellent supporting work done by a cast of wonderful supporting actors (such as the perennial supporting actor in Flynn films, Alan Hale) and the writing really helped bring these people alive.<br /><br />What is particularly nice about the film is seeing the athleticism of Flynn as a boxer. While a few of the shots are of doubles, almost all the boxing scenes are of Flynn and he did a convincing job as a pugilist. This was a nice departure for Flynn, who generally played "pretty boy" roles or swashbucklers and this shows just how tough a character he was. To find out more about this, try reading a biography of him--he was quite the rough and tumble character before coming to Hollywood.<br /><br />Now as for the REAL James Corbett, read on if you aren't afraid of finding out how the movie isn't accurate. First, Corbett was NOT a poor guy coming from a poor family, but was college educated and bright. Second, while he DID get Alexis Smith at the end of the film, they also divorced a few years later. Third, the wonderfully touching final scene of the film between Sullivan and Corbett was probably the best part of the film, Sullivan was a jerk and this never could have happened--in reality, Sullivan was more the egomaniac and Corbett was not the fat-headed guy they portrayed in the film--though it made for a lovely film.