De opening van de film met een Bach-Toccata is een visuele hint van wat er in dit intense drama gaat gebeuren. Alle compositie-instrumenten die Bach heeft geperfectioneerd om zijn toehoorder (en de artiest) geïntrigeerd en vermaakt te houden, komen in deze film terug. Er is geen wederzijdse tederheid tussen de twee hoofdpersonen en de hoofdrolspeelster in de laatste scène die naar mijn idee gerechtvaardigd is door te zeggen dat ze is verkracht, ook al heeft haar slachtoffer het gevoel dat ze van tevoren wist dat hij een schoft was. Mamet verkent op meeslepende wijze de emotionele kloof en de verschillen tussen de seksen, maar ik heb het gevoel dat hij geen idee heeft hoe ze elkaar met een gezond gevoel voor humor complimenteren. Als Mamet ooit een gezonde humoristische kijk op de interactie tussen de seksen zou hebben ontwikkeld, vraag ik me af hoe dit werk zou zijn afgelopen. Het bestaat en het is erg somber en vals.
Opening the film with a Bach Toccata is an aural hint of what is to unfold in this intense drama. All the compositional devices Bach perfected to keep his listener (and the performer) intrigued and entertained applies to this film. There isn't a mutual tenderness between the two lead characters and the lead female in the final scene I feel is justified in stating she was raped even though her victimizer feels she was forewarned that he was a cad. Mamet compellingly explores the emotional chasm and differences between the genders but I feel he is clueless about how they actually compliment one another given a healthy sense of humor. If Mamet ever developed a healthy humorous take on the interaction between the genders I wonder how this work would have ended? As it exists it is very somber and mean spirited.