Sherman, zet de rem erop voor... 1986. De Verenigde Staten kwamen net uit de ergste recessie na de oorlog, terwijl Japan een ongekende industriële hausse meemaakte. Fabrieken waren nog steeds een belangrijk onderdeel van de Amerikaanse economie, en fabrieksarbeiders waren een goed voorbeeld van de 'gemiddelde Amerikaan'. Het woord 'kleiner' was nog niet in de algemene vocabulaire opgedoken, maar iedereen kende het fenomeen. Bruce was op de radio te horen, die zong: 'Foreman zegt dat deze banen weg zijn, jongen, en ze komen niet meer terug naar je geboorteplaats.' Chrysler was zojuist door Uncle Sam op borgtocht vrijgelaten. Er waren bumperstickers te zien waarop stond: 'Koop Amerikaans <0xE2><0x80><0x93> de baan die je redt is misschien wel je eigen baan.'<br />'Gung Ho' De film heeft zeker zijn gebreken <0xE2><0x80><0x93> een paar losse draden in de plot en middelmatige acteerprestaties van iedereen behalve Michael Keaton en Gedde Watanabe. Maar het verhaal gaat in feite over de ontmoeting tussen Oost en West: Keatons Hunt Stevenson verpersoonlijkt Amerika, vrijpostig en zelfverzekerd aan de buitenkant, maar onzeker vanbinnen. Watanabe's Kazuhiro verpersoonlijkt Japan, boven op de berg met een succesvol systeem, maar zich afvragend of er nog meer te leren valt van hun westerse rivalen. De plot van de film, hoe gebrekkig ook, vormt eenvoudigweg een kader voor het conflict, en uiteindelijk de synthese, van hun twee persoonlijkheden.<br />Keaton' De manier waarop Keaton acteert, overschaduwt die van alle anderen en overschaduwt de film praktisch op zichzelf. Ik heb Keaton altijd bewonderd om zijn vermogen om zinnen te produceren die geïmproviseerd aanvoelen, ongeacht het script dat hij volgt. Zijn personage, Hunt Stevenson, is een sympathieke, innemende man, een geboren leider met een bijdehand trekje. Maar hij heeft een fatale tekortkoming die velen van ons gemeen hebben: hij wil niemand teleurstellen. Hij leidt de menigte af met inspirerende anekdotes en liegt zelfs liever dan de lelijke waarheid onder ogen te zien.<br />Kazuhiro is het spiegelbeeld van Stevenson: verlegen en in zichzelf gekeerd, maar ook, vanwege zijn Japanse opvoeding, onwillig om slecht nieuws te brengen. De scène waarin Stevenson voor het eerst naar Kazuhiro gaat met de werknemers...' Kazuhiro antwoordt op Stevensons klachten met: 'Ik begrijp wat u zegt,' maar weigert zijn verzoeken niet hardop te weigeren. Stevenson interpreteert dit verkeerd als instemming en gaat weg met de woorden: 'Oké, dat is dan geregeld.' (Dit is nog steeds een probleem in de Japans-Amerikaanse zakelijke betrekkingen in de 21e eeuw!)<br />Uiteindelijk hebben Kazuhiro en Stevenson hetzelfde probleem: de fabriek moet soepel draaien, de productiedoelen moeten worden gehaald en ze moeten hun verantwoordelijkheid nemen voor de arbeiders die onder hen werken. Om dat doel te bereiken, moeten ze elk een bladzijde uit het boek van de ander halen. Kazuhiro's familie die meer'veramerikaanst' wordt, is een duidelijk voorbeeld. Het is vreemd als Kazuhiro uitlegt dat hij in het openbaar zijn verontschuldigingen moest aanbieden aan zijn werknemers omdat ze tekort waren geschoten - en toch doet Stevenson dat later in de film zelf ook.<br />De plot en de oplossing zijn een beetje lachwekkend, maar ach, dit is een komedie. Als je de tekortkomingen van de film door de vingers kunt zien, is het een geweldig verhaal over zelfrealisatie en ruimdenkendheid.
Sherman, set the wayback machine for... 1986. The United States was just climbing out of its worst postwar recession, while Japan was enjoying an unprecedented industrial boom. Manufacturing industries were still a significant part of the US economy, and factory workers were a good example of the "average American". The word "downsizing" hadn't entered the general vocabulary yet, but everyone knew the phenomenon. Bruce could be heard on the radio singing, "Foreman says these jobs are going, boy, and they ain't coming back to your hometown." Chrysler had just been bailed out by Uncle Sam. Bumper stickers could be seen saying "Buy American -- the job you save may be your own."<br /><br />"Gung Ho" does a better job of capturing the mood of the American industrial workforce than just about any other popular movie made during that period. Certainly the movie has its flaws -- some loose plot threads and mediocre acting jobs by everyone except Michael Keaton and Gedde Watanabe. But the story really is about the meeting of East and West: Keaton's Hunt Stevenson personifies America, brash and confident on the outside yet insecure underneath. Watanabe's Kazuhiro personifies Japan, on top of the heap with a successful system, but wondering if there is more to be learned from their Western rivals. The movie's plot, flawed as it is, simply provides a framework for the conflict, and eventually synthesis, of their two personalities.<br /><br />Keaton's acting overshadows everyone else's, and practically makes the movie by itself. I've always admired Keaton for his ability to deliver lines that feel improvised, no matter what script he's following. His character, Hunt Stevenson, is a likable, affable everyman, a natural leader with a wise-ass streak. But he has a fatal flaw common to many of us: he doesn't want to disappoint anyone. He'll distract the crowd with inspirational anecdotes, and even lie, rather than point out the ugly truth.<br /><br />Kazuhiro is the mirror image of Stevenson: shy and introspective, but also, because of his Japanese upbringing, reluctant to be the bearer of bad news. The scene in which Stevenson first comes to Kazuhiro with the employees' grievances captures perfectly the Japanese approach to workplace conflict. Kazuhiro replies to Stevenson's complaints with "I understand what you are saying," but won't refuse his requests out loud. Stevenson misinterprets this as agreement, and goes away saying, "Okay, we've got that settled." (This is still a problem in Japanese-American business relations in the 21st century!)<br /><br />Ultimately, Kazuhiro and Stevenson have the same problem: get the factory working smoothly, meet production goals, and fulfill their responsibility to the workers under them. In working towards this goal, they each have to take a page from the others' book. Kazuhiro's family becoming more "Americanized" is an obvious example. Also note that Stevenson thinks it's odd when Kazuhiro explains how he had to make a public apology to his workers for failing them -- and yet, later in the movie, Stevenson does exactly that himself.<br /><br />The plot and its resolution are a little cornball, but hey, this is a comedy. If you can overlook the movie's flaws, there is a great story about self-realization and open-mindedness here.