Een modeontwerper struikelt over een kat en valt in een zwembad, waarbij ze haar hoofd stoot tegen iets wat op het water drijft. Met een nogal goedkoop effect (dit was een tv-film) zweeft ze uit haar lichaam omhoog. Ze zweeft door een tunnel van kringelende oranje rook, en zwarte, starre figuren duiken op in haar gezichtsveld (ze lijken op de etalagepoppen in haar appartement). Ik dacht bijna dat ik naar een film van Jess Franco keek... Als haar vrienden haar bijbrengen, grijpt een zwarte arm haar bij de pols, en ze moet worstelen om los te komen. Als ze bijkomt, herinnert ze zich alles, en ze heeft een lelijke blauwe plek op haar onderarm. <br />Kort daarna wordt ze bijna aangereden door een onbeheerste auto die achter haar de stoep op komt rijden. Op Halloween besluit ze met haar vriend naar Mexico te gaan voor een vakantie. Als ze daar aankomt, ziet ze tot haar verbazing dat het de Dag van de Doden is. Ze ergeren zich aan een andere Amerikaanse toerist die hen blijft volgen en hen bijna verdrinkt.<br />De ontwerper wordt aangemoedigd zich aan te sluiten bij een groep mensen die bijna-doodervaringen hebben gehad. Ze hebben allemaal de tunnel meegemaakt, maar niet de zwarte figuren of de herhaalde bijna-doodervaringen. Een van hen wel, en hij is erg ongerust. Ze wordt ook aangemoedigd een ontmoeting met een medium te hebben.<br />Een dokter vertelt haar over mensen die hij 'Walkers' noemt. (de naam van de roman waarop dit gebaseerd is). Het zijn mensen die zogenaamd aan de ene oorzaak zijn gestorven, maar bij nadere bestudering blijken ze aan een andere oorzaak te zijn gestorven. Het is dus alsof ze na hun dood zijn blijven rondlopen tot ze opnieuw stierven, maar hij wijt dat aan een slechte boekhouding.<br />Ik heb dit gezien op de 102-minuten-video, en het voelde verschrikkelijk lang. Ik kan me niet voorstellen dat er echt een 192-minuten-versie is! Misschien dat als het de bedoeling was dat het twee of meer avonden op tv werd bekeken, het beter zo bekeken kon worden dan in één keer.<br />Ik heb maar één roman van Gary Brandner gelezen, Floater, en als die representatief is voor zijn werk, is hij niet de meest originele schrijver.<br />Ik heb maar één roman van Gary Brandner gelezen, Floater, en als die representatief is voor zijn werk, is hij niet de meest originele schrijver. Floater had de gemeenschappelijke plot van: als je een kind kiest, vermoord je mensen uit wraak. Zelfs de variatie was vrij algemeen: als je een kind kiest, sterft het kind en vermoordt het jaren later mensen uit wraak vanuit het graf. En in feite heeft het iets gemeen met deze film, in die zin dat het kind astrale projectie toepast, en als het verdrinkt, zweeft het uit zijn lichaam zoals hier. Ik weet niet hoe goed _From the Dead of Night_ zijn roman _Walkers_ volgt. Ik heb begrepen dat de _Howling_ -films niet veel gelijkenis vertonen met zijn romans.<br />Het is een tamelijk trage film, en de special effects en de filmografie worden eigenlijk in stand gehouden door de (vermoedelijk) lage budgetten en de tv- tekortkomingen. Er spelen een heleboel gemakkelijk te herkennen karakters in. De film voelt ook erg gedateerd aan, eerder begin tot halverwege de jaren tachtig dan 1989. Ik vond hem saai. Een veel betere lowbudgetfilm met een vergelijkbaar onderwerp, die volgens mij niet zo oud is, is Sole Survivor (1983) (aanvaardbaar de inspiratie voor de Final Destination-films uit de jaren 2000). Die film blaast From the Dead of Night weg.
A fashion designer trips over a cat and falls into a pool, hitting her head on something floating on the surface. With rather cheesy effects (this was a TV movie) she floats up out of her body. She floats through a tunnel of rings of swirling orange smoke, and black rigid figures tip into her view (they look like the mannequins in her apartment). I almost thought I was watching a Jess Franco movie.... As her friends revive her, a black arm grabs her by the wrist, and she has to struggle to get loose. When she is revived, she remembers everything, and has a nasty bruise on her forearm.<br /><br />Shortly thereafter, she nearly gets hit by an out-of-control car that comes up on the sidewalk behind her. On Halloween, she decides with her boyfriend to go to Mexico for a vacation. When she gets there, she's surprised to find it's the Day of the Dead. They're annoyed by another American tourist who keeps following them, and he almost drowns them.<br /><br />The designer is encouraged to join a group of people who've had near death experiences. They've all experienced the tunnel, but not the black figures or the repeated near escapes from death. One of them has, and he's very anxious. She's also encouraged to meet with a psychic.<br /><br />A Doctor tells her about people he calls "Walkers" (the name of the novel this was based on). They're people who supposedly died of one cause that, when examined, prove to have died of another cause. Thus it's like they continued walking around after dying until they died again, but he blames it on poor record-keeping.<br /><br />I watched this on the 102 minute video, and it felt awfully long. I can't imagine that there's actually a 192 minute version! Perhaps if it was meant to be watched over two or more nights on TV it would better be watched that way than in one sitting.<br /><br />I've only read one Gary Brandner novel, Floater, and if it is representative of his work, he's not the most original of writers. Floater had the common plot of: picked on kid kills people in revenge. Even the variation was pretty common: picked on kid dies and kills people years later in revenge from beyond the grave. And in fact it has a point in common with this movie, in that the kid practices astral projection, and when he is drowned he floats up out of his body as here. I don't know how closely From the Dead of Night follows his novel Walkers. I understand the Howling movies don't bear much resemblance to his novels.<br /><br />It's quite a slow movie, and the special effects and cinematography are really held down by the (presumably) low budget and made-for-TV shortcomings. There are a lot of easily recognizable character actors in it. It also feels very dated, more early to mid 1980s than 1989. I found it to be boring. A much better low-budget movie covering similar subject matter that I don't think has dated as badly is Sole Survivor (1983) (arguably the inspiration for the 2000s Final Destination movies). It blows From the Dead of Night away.