Ik heb alleen maar goede dingen gehoord over de miniserie 'Planeet Aarde' uit 2006 van mijn idool uit mijn jeugd, David Attenborough. Maar of hij nu hier in Australië werd uitgezonden of niet, ik heb hem nooit gezien, en toen ik toevallig de kans kreeg om 'Aarde (2007)' te zien in een lange compilatie van dezelfde natuurbeelden op het grote scherm, greep ik die kans met beide handen aan. Het theater was zo goed als leeg; er zat maar één andere gast in de rij voor me, en het was alsof ik niet alleen het grote scherm voor mezelf had, maar zelfs de hele planeet Aarde. 90 minuten lang werd ik ondergedompeld in de schoonheid en de gevaren van de geïsoleerde wildernis, een van de mooiste levende wezens die ooit op film zijn vastgelegd. Ontzagwekkend in zijn omvang, maar bij tijd en wijle pijnlijk intiem. 'Aarde' is een hartgrondige smeekbede van de filmmakers om het broze evenwicht van het leven op onze planeet te erkennen, en hoe de indringing van mensen talloze glorieuze dier- en plantensoorten op de rand van uitsterven heeft gebracht.<br />Hoewel de film, geregisseerd door Alastair Fothergill en Mark Linfield, duidelijk pleit voor het behoud van de wildernis, slaat hij ons niet om de oren met propaganda, en de puzzel die politiek is wordt helemaal genegeerd; er is zelfs geen mens te zien. In plaats daarvan worden we eenvoudigweg meegenomen op een adembenemende reis naar de majesteit van de natuur, om de veerkracht, en ook de kwetsbaarheid, van het leven op aarde te ervaren. Ik heb gehoord dat de oorspronkelijke miniserie, die elf afleveringen lang duurde, veel dieper ingaat op de wetenschappelijke achtergrond van wereldecologische ecosystemen, maar ik denk dat de filmmakers hier een verstandig besluit hebben genomen om informatie te vervangen door emotionele impact: ik kan me de laatste keer niet herinneren dat ik me zo geïnspireerd voelde en tegelijkertijd zo'n gebroken hart had. Door een emotionele band op te bouwen tussen het publiek en een select aantal individuele dieren, ze tot op zekere hoogte te antropomorfiseren, zijn we plotseling in staat om de'menselijke kant' te waarderen. De documentaire laat zien hoe het delicate evenwicht tussen leven en dood, dat het meest hartverscheurend wordt getoond in het wanhopige ballet van interacties tussen roofdier en prooidier, af en toe, misschien om een jonger publiek aan te spreken, op het cruciale moment wordt onderbroken, en hoe ik me regelmatig afvraag hoe onvermijdelijk de dood in de natuur is, en het instinct dat deze dieren voedt.' Er is zelfs een fascinerende schoonheid te vinden in de jacht, zowel in de slow-motionbeelden van een jachtluipaard dat zijn prooi neerhaalt - het resultaat van één enkele, noodlottige misstap - als in de majestueuze sprong midden in de lucht van een Grote Witte Haaientand die een ongelukkige zeeleeuw verzwelgt. Het is dit broze evenwicht dat noodlottig is verstoord door het egoïsme van onze eigen soort.<br />Afgezien van deze hoofdverhalen worden we ook getrakteerd op korte fragmenten uit de natuur van de hele wereld, waaronder de paradijsvogels van Papoea Nieuw-Guinea en de herfsttrek van de demoisellekraaien. Natuurlijk zouden hele films alleen aan deze soorten gewijd kunnen zijn, en het onvermijdelijke gevolg van het doorspitten van zoveel beelden is dat sommige interessante ecosystemen over het hoofd worden gezien. Door zich het meest te richten op de ijsbeer, de olifant en de bultrugwalvis, hun levenswijze te volgen via een verbazingwekkend hoge resolutie tijdsvertraging, slaagden de filmmakers er een heel kalenderjaar lang in om structurele problemen te vermijden die het gevolg zouden kunnen zijn van het feit dat ze zoveel te laten zien hadden en maar 90 minuten hadden om het te laten zien. Als gevolg daarvan dorstte 'Aarde' naar meer, en gelukkig heb ik nu ongeveer elf uur meer, zodra ik een kopie van de dvd-doos van 'Planeet Aarde' kan opsporen. Opbeurend, ontroerend, ontzagwekkend en hartverscheurend is 'Aarde', een waarlijk schitterende documentaire, en het zou wel eens mijn favoriete film van 2007 kunnen zijn.
I've heard nothing but great things about the 2006 television mini-series, "Planet Earth," narrated by my childhood idol David Attenborough. Nevertheless, whether it was screened down here in Australia or not, I never caught up with it, and when I happened upon the opportunity to see 'Earth (2007)'  a feature-length compilation of the same nature footage  on the big screen, I jumped at the chance. The theatre was basically empty; just one other patron sat in the row ahead of me, and it was as though I had, not only the big screen to myself, but, indeed, the entire planet Earth. For 90 minutes, I was lowered into the beauty and perils of the isolated wilderness, amongst some of the most beautiful living creatures ever captured on film. Awesome in its scope, and yet painfully intimate at times, 'Earth' is a heartfelt plea from the filmmakers to recognise the delicate balance of life on our planet, and how the intrusion of humans has placed countless glorious animal and plant species on the brink of extinction.<br /><br />Though the film, directed by Alastair Fothergill and Mark Linfield, obviously argues for the conservation of the wilderness, it refrains from beating us over the head with propaganda, and the puzzle that is politics is ignored altogether; indeed, there is not a human in sight. Instead, we are simply taken on a breathtaking journey into the majesty of the natural world, to experience the resilience, and also the fragility, of life on Earth. I hear that the original mini-series, which ran for eleven episodes, delves a lot deeper into the scientific background of world ecosystems, but I think that, here, the filmmakers made a wise decision to replace information with emotional impact: I can't remember the last time that I felt so inspired, and yet utterly heartbroken at the same time. By establishing an emotional link between the audience and a select few individual animals, anthropomorphising them to an extent, we are suddenly able to appreciate the "human side" of each species, and their hopeless plight for survival becomes less a statistic and more an unacceptable tragedy.<br /><br />'Earth' is basically comprised of a selection of dramatic episodes, whether it be the struggles of a female polar bear to lead her young cubs to the Arctic ice, or the tramp of an elephant herd towards the life-saving seasonal floodwaters of the Okavango Delta. The documentary demonstrates the delicate balance between life and death, most heartbreakingly exhibited in the desperate ballet of predator-prey interactions. Though occasionally, perhaps to cater towards a younger audience, the footage cuts itself short at the crucial moment, I regularly shed at tear at the inevitability of death in nature, and the raw instinct that fuels these animals' final, hopeless efforts at survival. There's even a haunting beauty to be found in the hunt, both in the slow-motion footage of a cheetah bringing down its prey {the result of a single fateful misstep}, or the majestic mid-air leap of a Great White Shark as it engulfs a hapless sea lion. It is this frail balance that has been fatally disrupted by the selfishness of our own species.<br /><br />Aside from these main stories, we are also treated to brief snippets of wildlife from around the world, including the birds of paradise of Papua New Guinea, and the autumn migration of the demoiselle cranes. Of course, entire films might have been dedicated to these species alone, and an inevitable consequence of having to sift through so much footage is that some interesting ecosystems are glossed over far took quickly. By choosing to focus most closely on the polar bear, elephant and humpback whale  tracing their lifestyles, via some astonishing high-definition time-lapse photography, throughout a calender year  the filmmakers were able to avoid any structural problems that might arise from having so much to show, and only 90 minutes to show it. Consequently, 'Earth' left me thirsting for more, and, fortunately, I now have approximately eleven hours more, as soon as I can track down a copy of the DVD box-set for "Planet Earth." Uplifting and tear-jerking, awe-inspiring and heartrending, 'Earth' is a truly magnificent documentary experience, and it might just be my favourite film of 2007.