De film volgt BLOCK-HEADS en A CHUMP AT OXFORD, twee films die moeilijk te overtreffen zijn. Niet dat SAPS AT SEA een slechte film is <0xE2><0x80><0x93> het is de laatste goede komedie (tenzij je op JITTERBUGS of een andere van de latere films staat) die Laurel & Hardy hebben gemaakt. Het is gewoon een gooi-naar-de-kleine-film, zonder het krankzinnige, destructieve crescendo van BLOCK-HEADS of de verbijsterende aanblik van Stans 'echte' persoonlijkheid in A CHUMP AT OXFORD om van te genieten. Met 57 minuten is hij iets korter dan de andere twee films, maar dat is eigenlijk geen slecht punt. Hij heeft net genoeg tijd om de juiste toon te treffen. Hij is alleen niet zo bijzonder als de andere twee. <br /><0x3E><0x3E> Stan en Ollie werken in een fabriek die hoorns fabriceert. Ik vermoed dat er enige Chaplin-invloed was in deze reeks (nog maar vier jaar geleden was er een vergelijkbaar incident met een assemblagelijn). Ollies zenuwen slaan eindelijk op hol en hij slaat op hol. Hij gaat naar huis en (natuurlijk) helpt zijn kamergenoot Stan hem niet <0xE2><0x80><0x93> Stan heeft een muziekles met een excentrieke professor op zijn instrument (je snapt het al <0xE2><0x80><0x93> een trombone). Nadat hij de arme professor in elkaar heeft geslagen, heeft Ollie problemen met de incompetente conciërge/monteur (Ben Turpin in een aardige korte verschijning), en staat dan tegenover zijn dokter (Jimmy Finleyson) en zijn zenuwtester (een ballon die opblaast als je lucht uit Ollies maag duwt). Finleyson verklaart dat het een ernstig geval van 'hondenfobie' is, en dat Ollie een vakantie nodig heeft met veel rust en geitenmelk. Uiteindelijk gaan ze naar een schip, maar Ollie en Stan weten niets van zeemanschap, dus ze zijn van plan op het schip te slapen. Helaas knaagt de geit aan het touw tot het breekt en het schip wegvaart. Helaas is Richard Cramer, een ontsnapte gevaarlijke crimineel, ook aan boord. Dit wordt geen vredige vakantie.<br />SAPS AT SEA (net als A CHUMP) zou drie korte periodes kunnen zijn, een in de fabriek, een in het appartement en een op de boot. Allebei zouden ze een geslaagde korte film zijn geweest, en ze zijn allemaal geestig <0xE2><0x80><0x93> maar de manier waarop de stukken aan elkaar zijn genaaid, is duidelijk. Er zijn een paar heel amusante momenten in de film <0xE2><0x80><0x93> de ontdekking dat Turpins onhandigheid diverse ongelukken veroorzaakt met waterkranen en fornuizen in het appartement; de toevallige opmerkingen van de conciërge Charlie Hall als Stan of Ollie langs hem heen rent en de weg vraagt ('Kunt u me helpen de kelder te vinden?' vraagt Stan <0xE2><0x80><0x93> 'Natuurlijk, u kunt hem niet missen <0xE2><0x80><0x93> hij is beneden!' zegt Hall, die beseft wat een stomme opmerking hij zojuist heeft gemaakt); en Cramers mishandeling van zijn twee gegijzelde slaven. Louis Cardinal-teams uit de jaren dertig <0xE2><0x80><0x93> zie Dan Dailey's THE PRIDE OF ST. LOUIS). Cramer laat de jongens wat eten voor hem koken <0xE2><0x80><0x93> en ze maken een synthetische maaltijd voor hem klaar (bijvoorbeeld veters voor spaghetti) om hem zo ziek te maken dat hij zich niet meer kan verweren. Als hij beseft wat ze hebben gedaan, dwingt hij hen de maaltijd zelf op te eten. Hun reacties zijn briljant.<br />SAPS AT SEA staat niet op één lijn met de beste Laurel & Hardy-films, maar het is over het geheel genomen een goede film en een goede afsluiting van de beste jaren van hun filmcarrière (1927-1940) toen ze met Hal Roach samenwerkten. In de eerste paar jaar voordat het zover was, hadden de jongens en Roach ernstige problemen met de productiekosten (ONZE VERZEKERINGEN, waarin Stan de producent van de film was), artistieke problemen (scènes uit SWISS MISS waren zinloos), en contractkwesties (waardoor Ollie samen met Harry Langdon in ZENOBIA verscheen). Stan en Ollie sloegen terug met THE FLYING DEUCES, waarin de productie niet van Roach maar van Boris Morros was. Ten slotte werden de problemen en de problemen opgelost door een film met A CHUMP AT OXFORD en SAPS AT SEA, en de jongens verlieten Roach. Helaas hebben ze nooit een verdere filmrelatie met een producent zo bevredigend gevonden als deze.
It follows BLOCK-HEADS and A CHUMP AT OXFORD, two films that are hard to top. Not that SAPS AT SEA is a bad film - it is the last good comedy (unless one insists on JITTERBUGS or another of the later films) that Laurel & Hardy made. It's just that it is a toss-off little film, without the crazy destructive crescendo of BLOCK-HEADS or the astounding sight of Stan's "real" personality in A CHUMP AT OXFORD to revel in. At 57 minutes it is shorter than the other two films a bit, but that actually is not a bad point for it. It has just enough time to it to hit the right notes. It's just not as special as the other two.<br /><br />Stan and Ollie work in a factory that manufactures horns. I suspect that there was a bit of Chaplin influence in this sequence (one recalls a similar assembly-line incident in MODERN TIMES only four years earlier). Ollie's nerves finally snap, and he goes on a rampage. He goes home and (naturally) his roommate Stan does not help - Stan has a music lesson with an eccentric professor on his instrument (you've got it - a trombone). After beating up the poor professor, Ollie has problems with the incompetent janitor/engineer (Ben Turpin in a nice brief appearance), and then faces his doctor (Jimmy Finleyson) and his nerve tester (a balloon that inflates as you push air out of Ollie's stomach). Finleyson announces that it is a bad case of "horniphobia", and Ollie needs a vacation with plenty of quiet and goat's milk. They end up going to a ship but Ollie and Stan know nothing about seamanship - so they plan to sleep on the ship. Unfortunately the goat gnaws the rope until it breaks and the ship sails off. Also unfortunately, on board is Richard Cramer, an escaped dangerous criminal. This is not going to be a peaceful vacation.<br /><br />SAPS AT SEA (like A CHUMP) could have been three shorts, one at the factory, one at the apartment, and one on the boat. Each would have been a successful short, and they all make a funny film - but the stitching of the parts together shows. There are some very amusing moments in the film - the discoveries of how Turpin's ineptitude causes various mishaps with water taps and stoves in the apartment; the accidental remarks of building manager Charlie Hall when Stan or Ollie runs by him and asks for directions ("Can you help me find the basement?" asks Stan - "Certainly,you can't miss it - it's downstairs!", says Hall, who realizes what a stupid comment he just made); and Cramer's mistreatment of his two hostage slaves. He calls Ollie "Dizzy" and Stan "Daffy" (an allusion to the Dean Brothers of the St. Louis Cardinal teams of the 1930s - see Dan Dailey's THE PRIDE OF ST. LOUIS). Cramer has the boys cook him up some food - and they make a synthetic meal (boot laces for spaghetti, for instance) to get him sick to be overpowered. When he realizes what they have done, he forces them to eat the meal themselves. Their reactions are brilliant.<br /><br />SAPS AT SEA is not on par with the top line of Laurel & Hardy films, but it is a good film on the whole, and a good conclusion to the best years of their film career (1927 - 1940) when they were with Hal Roach. In the immediate couple of years before it appeared the boys and Roach had serious problems involving production costs (OUR RELATIONS, where Stan was producer on the film), artistic problems (scenes from SWISS MISS were cut meaninglessly), and contractual arguments (leading to Ollie appearing with Harry Langdon in ZENOBIA). Stan and Ollie hit back with THE FLYING DEUCES, wherein the production was not Roach's but Boris Morros'. At last a two picture deal of A CHUMP AT OXFORD and SAPS AT SEA concluded the arguments and problems - and on a high note the boys left Roach. Unfortunately they never found any subsequent film relationship with a producer as satisfactory as this had been.