Een van die dank-god-dat-ik-daar-niet-leef-documentaires. Deze gaat over twee strijdende facties in Colombia, guerrilla's en paramilitairen, en de omringende volkeren van Medell<0xC3><0xAD>n.<br />Wapens, drugs en dood razen door het land. De jongens, niet ouder dan 22, niet midden in een oorlog, zitten in de gevangenis. De meisjes waren geen vrouwen, de meisjes reageerden altijd op dezelfde manier als een van hen werd gedood, huilend en schreeuwend. Je krabt op je hoofd; wat hadden ze eigenlijk verwacht? Ik weet niet wat verontrustender is: de nachtelijke schietpartijen en de onrust onder de bevolking, of dat iedereen de dingen passief lijkt te accepteren zoals ze zijn. Of, als je die jongen ziet drinken wat duidelijk niet zijn eerste biertje is, wat is hij dan helemaal, 10? Als je deze jongemannen uit hun situatie zou halen en ze ergens zou onderbrengen waar ze de kans kregen om meer te doen, om meer te zijn, hoeveel zouden er dan niet blijven?<br />Op basis van deze documentaire, allemaal, vrees ik.
One of those Thank-God-I-don't-live-there documentaries. This one tells of two warring factions in Colombia, guerrillas and paramilitaries, and the surrounding peoples of Medellin.<br /><br />Guns, drugs and death run rampant. The guys, no older than 22, not in the middle of fighting a war are in jail. The girls  not women, girls  always react the same way when one of them is killed, with tears and screaming. You scratch your head; what did they expect, really? I don't know what's more disturbing: the nightly shoot-outs and civil unrest, or that everybody just seems to passively accept things as are. Or, seeing that boy drinking what is obviously not his first beer, being all of what, 10? If you were to take these any of these young men out of their situation and put them some place where they had the opportunity to do more, be more, how many would choose not to stay?<br /><br />Based on this documentary, all, I'm afraid.