Absoluut afschuwelijke Mexicaanse film, zogenaamd gebaseerd op een kort verhaal van Edgar Allan Poe over een journalist die naar een gesticht in het bos wil gaan om een verhaal te schrijven over hoe het daar werkt, enzovoort... Als onze held, Gaston, de grote voorstelling krijgt van dokter Maillard, het hoofd van het gesticht, zien we allerlei dingen die geacht worden afschuwelijk te zijn, zoals mannen die lang in een kerker rondhangen, en komedies, zoals onze held die voor de gek wordt gehouden door soldaten als hij van een ladder klimt die over de zijkant van een gebouw hangt. Dan is er één beeld dat misschien allebei had moeten zijn: een menselijke man verkleed als kip, ja, dat is het.' De scène was bedoeld als een komisch hoogtepunt van de film, maar voor mij was het het dieptepunt van de film en eigenlijk het meest weerzinwekkend als je bedacht dat volwassen mannen en vrouwen dachten dat dit misschien zelfs maar in de verste verte amusant was. Aha! Dat is inderdaad de echte verschrikking van dr. Tarr en zijn Legioen van Naamsveranderingen. En dat brengt me bij een saillant feit over de film, want de meeste films die meerdere titels hebben gekregen, hebben meestal een of ander ernstig probleem. Ja, dat ligt voor de hand, maar sommige hebben distributieproblemen en andere, waarvan dit er een is, hebben talloze titelveranderingen, zodat iemand nietsvermoedend meer dan één keer dezelfde troep koopt. Dit is beslist troep. Er zit maar heel weinig in. De enige artiest die de moeite waard is om eens te bekijken is Claudio Brook als het hoofd van het gesticht. Hij is één grote plak ham terwijl hij maniakaal lacht, bevelen buldert, met zijn zwaard in de hand paradeert en de kip prees. Ik werd het zo zat om hem te horen praten over het 'genezende systeem' als zijn middel om de geesteszieken te genezen. Wat een bespottelijke onzin ('Hé, een film als deze met een script als dit verdient zo'n woord'). Je hebt er niet veel tijd voor nodig om erachter te komen wat er in het gesticht aan de hand is, en het zal ook niet interessanter worden.
Absolutely dreadful Mexican film supposedly based on a short story by Edgar Allan Poe about a newsman wanting to go into the confines of an asylum hidden in the woods to write a story about how it works, etc... When our hero, Gaston, is given the grand show by Dr. Maillard, head of the asylum, we see all kinds of things which are suppose to be horrific, such as men hanging around long in a dungeon, and comedic, such as our hero being joked upon by soldiers as he climbs down a ladder hanging over the side of a building. Then there is one sight which might have been meant to be both: a human man dressed as a chicken, yes, that's right a chicken, that pecks around the ground for chicken feed. The scene was to be a comedic highlight of the film, but, at least for me, it was the film's low point and really most revolting when you considered that grown men and women thought this might even be remotely entertaining. Ah! That is indeed the real horror that is Dr. Tarr and his Legion of Name Changes. And that brings me to this salient fact about the film which is most films that undergo multiple title changes usually have some kind of serious problem. Yes, this is obvious, but some have distribution problems and others, of which this is one, have numerous title changes so that someone might unsuspectingly buy the same garbage more than once. This is definitely garbage. It has very little going for it. The only performer worth having a look at is Claudio Brook as the head of the asylum. He is one huge slab of ham as he laughs maniacally, bellows orders, sashays with sword in hand, and praises the chicken. I got so tired of hearing him talk about the "soothing system" as his means to cure the mentally sick. What a bunch of ludicrosity(Hey, a film like this with a script like this deserves this kind of word). It won't take you long to figure out what is going on in the asylum nor will it be any more interesting. Cinematic chicken scratch!