Uta Hagens 'Respect voor Acteren' is het standaardwerk bij veel theateropleidingen. In het boek presenteert Hagen twee fundamenteel verschillende benaderingen voor de ontwikkeling van een personage als acteur: de Presentatie-benadering en de Representatie-benadering. In de Presentatie-benadering richt de acteur zich op het zo eerlijk mogelijk realiseren van het personage, door emotionele elementen uit het eigen leven van de acteur in te brengen. In de Representatie-benadering probeert de acteur het effect van een emotie over te brengen, door een hoge mate van controle over beweging en geluid.<br />De Representatie-benadering was nog gedeeltelijk in de mode toen deze Hamlet werd gemaakt. Het Britse theater heeft een lange geschiedenis van deze stijl van acteren, en van Olivier zou je kunnen zeggen dat hij de ultieme koning van de representatieve school is.<br />De tijd is niet vriendelijk geweest voor deze stijl van acteren, of voor deze film. Tegenwoordig gebruikt bijna elke acteur een representatieve benadering. Voor het moderne oog is Oliviers hoog gearticuleerde, gestileerde vertolking stijf, stijf en gekunsteld. In plaats van een innerlijk tegenstrijdige Hamlet te creëren, maakte Olivier een declamerende, gewichtige megafoon van de melancholieke Deen <0xE2><0x80><0x93> een acteerstijl die de grotere Londense theaters goed van pas zou komen, maar veel te stijf is om een moderne Hamlet voort te brengen.<br />En zo knarst de film vandaag onhandig voort. Door Oliviers neiging tot e-nunciatie zijn sommige regels van Hamlet onbedoeld grappig: 'In plaats daarvan moet je een tem-ple-tion vragen en krijgen die het... glad-heid zal geven!' In plaats van te huilen omdat hij de geest van zijn vader heeft ontmoet (zoals elke goede acteur zou kunnen doen), geven de heldere vullichtjes in Oliviers pupillen ons die indruk.<br />Eileen Herlie is de enige andere belangrijke acteur in deze Hamlet, die een goed essay schrijft aan de Queen, ondanks de pijnlijk duidelijke leeftijdsverschillen (hij was 41; zij was 26). De andere acteurs in deze film krijgen geen kans om iets anders van betekenis te doen, gezien Oliviers neiging om de camera! altijd!! Zestig jaar later voel je de onzekerheid van de Shakespeare-acteur die het zelfvertrouwen miste om een breekbare, gebrekkige Hamlet te spelen, en in plaats daarvan verkoos een soort elizabethaanse megafoon te spelen. Uiteindelijke analyse: 'Ik zou zo'n kerel hebben laten afranselen voor het spelen van Termagant; het is meer Herod dan Herodes: vermijd het in godsnaam.'
Uta Hagen's "Respect for Acting" is the standard textbook in many college theater courses. In the book, Hagen presents two fundamentally different approaches to developing a character as an actor: the Presentational approach, and the Representational approach. In the Presentational approach, the actor focuses on realizing the character as honestly as possible, by introducing emotional elements from the actor's own life. In the Representational approach, the actor tries to present the effect of an emotion, through a high degree of control of movement and sound.<br /><br />The Representational approach to acting was still partially in vogue when this Hamlet was made. British theater has a long history of this style of acting, and Olivier could be said to be the ultimate king of the Representational school.<br /><br />Time has not been kind to this school of acting, or to this movie. Nearly every working actor today uses a Presentational approach. To the modern eye, Olivier's highly enunciated, stylized delivery is stodgy, stiff and stilted. Instead of creating an internally conflicted Hamlet, Olivier made a declaiming, self-important bullhorn out of the melancholy Dane -- an acting style that would have carried well to the backs of the larger London theaters, but is far too starchy to carry off a modern Hamlet.<br /><br />And so the movie creaks along ungainfully today. Olivier's tendency to e-nun-ci-ate makes some of Hamlet's lines unintentionally funny: "In-stead, you must ac-quire and be-get a tem-purr-ance that may give it... Smooth-ness!" Instead of crying at meeting his father's ghost (as any proper actor could), bright fill lights in Olivier's pupils give us that impression.<br /><br />Eileen Herlie is the only other actor of note in this Hamlet, putting in a good essay at the Queen, despite the painfully obvious age differences (he was 41; she was 26). The other actors in this movie have no chance to get anything else of significance done, given Olivier's tendency to want to keep! the camera! on him! at all! times! <br /><br />Sixty years later, you feel the insecurity of the Shakespearean stage actor who lacked the confidence to portray a breakable, flawed Hamlet, and instead elected to portray a sort of Elizabethan bullhorn. Final analysis: "I would have such a fellow whipped for o'er-doing Termagant; it out-herods Herod: pray you, avoid it."