De Broadway-musical 'A Chorus Line' is aantoonbaar de beste musical in het theater. Hij gaat over de ervaringen van mensen die leven voor de dans; de vreugde die ze ervaren en de offers die ze brengen. Elke danser doet auditie voor een rol in een Broadway-koor, maar wat uit elk van hen komt zijn verhalen over hoe hun leven ertoe heeft geleid dat ze de dans als respijt hebben gevonden.<br />De filmversie echter, bevat niets van de passie of schoonheid van de show en is aantoonbaar de slechtste filmversie van een Broadway-musical, omdat hij levenloos is en totaal gespeend van elke liefde voor de dans.<br />De grootste fout die de regisseur heeft gemaakt, is dat hij de regisseur de rol heeft gegeven. Het was een van de weinige dingen die ik niet had verwacht. Ik had gedacht dat ik de taak aan sir Richard Attenborough zou moeten overlaten, maar die had precies de juiste invalshoek voor 'Gandhi'. Waarom zou iemand die bij zijn volle verstand was aan een regisseur van een musical vragen om een musical te regisseren die zich op een vrij beperkt terrein afspeelt?<br />En dat brengt ons bij het volgende probleem. 'A Chorus Line' speelt zich af op het toneel van een theater zonder echte decors en met beperkte kostuumwisselingen. Het is de minst opzichtige Broadway-musical, en de eenvoud ervan was zijn glorie. Maar dat is niet goed te vertalen naar een film, en niemand had dat ook echt verwacht. Daarom had de film ons in het leven van deze dansers moeten meenemen en het theater en de auditieprocedure moeten verlaten. De zangers hadden hun liederen ook in een andere omgeving kunnen laten horen en zelfs flashbacks kunnen laten zien van hun eerste ballet-, jazz- of tapdansles. Ze hadden in hun levendige fantasie over Broadway kunnen dansen. Maar er ging geen greintje fantasie in het maken van deze film, want Attenboroughs totale onverschilligheid voor dans en de show zelf blijkt duidelijk uit zijn lakse houding.<br /><br />Veel scènes zijn ronduit ongemakkelijk als de dansers hun verhaal aan de regisseur (Michael Douglas) vertellen, of hij ze nu wil horen of niet. Douglas' personage is Terwijl de filmmakers deden alsof ze trouw waren aan de aard van het stuk, werden er een paar ketterse veranderingen aangebracht. Het prachtige 'Hello Twelve, Hello Thirteen, Hello Love' <0xE2><0x80><0x93> een verpletterend podiumnummer dat de dansers terugvoerde naar hun puberteit <0xE2><0x80><0x93> werd weggehaald en vervangen door het vreselijke 'Surprise', een nummer dat zo slecht was dat het genomineerd werd voor een Oscar. Om het nog erger te maken vertelde 'Surprise' gewoon hetzelfde verhaal als 'Hello, Love', maar dan zonder de humor of het pathos.<br />Er is geen reden om deze film te zien, tenzij je wilt leren wat je NIET moet doen als je een Broadway-show naar de film overzet. Als je een filmversie van deze show wilt zien, is het op één na beste wat je kunt doen Bob Fosse's briljante' Terwijl Fosses dochter in 'A Chorus Line' zit, is h<0xC3><0xAD>j de Fosse die erbij betrokken had moeten zijn, als regisseur. Hij zou hebben geweten wat hij met dit materiaal moest doen, dat veel meer respect verdiende dan deze trieste poging.
The Broadway musical, "A Chorus Line" is arguably the best musical in theatre. It's about the experiences of people who live for dance; the joys they experience, and the sacrifices they make. Each dancer is auditioning for parts in a Broadway chorus line, yet what comes out of each of them are stories of how their lives led them find dance as a respite. <br /><br />The film version, though, captures none of the passion or beauty of the stage show, and is arguably the worst film adaptation of a Broadway musical, as it is lifeless and devoid of any affection for dance, whatsoever. <br /><br />The biggest mistake was made in giving the director's job to Sir Richard Attenborough, whose direction offered just the right touch and pacing for "Gandhi." Why would anyone in his or her right mind ask an epic director to direct a musical that takes place in a fairly constricted place?<br /><br />Which brings us to the next problem. "A Chorus Line" takes place on stage in a theatre with no real sets and limited costume changes. It's the least flashy of Broadway musicals, and its simplicity was its glory. However, that doesn't translate well to film, and no one really thought that it would. For that reason, the movie should have taken us in the lives of these dancers, and should have left the theatre and audition process. The singers could have offered their songs in other environments and even have offered flashbacks to their first ballet, jazz or tap class. Heck, they could have danced down Broadway in their lively imaginations. Yet, not one shred of imagination went into the making of this film, as Attenborough's complete indifference for dance and the show itself is evident in his lackadaisical direction.<br /><br />Many scenes are downright awkward as the dancers tell their story to the director (Michael Douglas) whether he wants to hear them or not. Douglas' character is capricious about choosing to whom he extends a sympathetic ear, and to whom he has no patience. <br /><br />While the filmmakers pretended to be true to the nature of the play, some heretical changes were made. The very beautiful "Hello Twelve, Hello Thirteen, Hello Love"--a smashing stage number which took the dancers back to their adolescence--was removed and replaced with the dreadful, "Surprise," a song so bad that it was nominated for an Oscar. Adding insult to injury, "Surprise" simply retold the same story as "Hello, Love" but without the wit or pathos.<br /><br />There is no reason to see this film unless you want a lesson in what NOT to do when transferring a Broadway show to film. If you want to see a film version of this show, the next closest thing is Bob Fosse's brilliant "All That Jazz." While Fosse's daughter is in "A Chorus Line," HE is the Fosse who should have been involved, as director. He would have known what to do with this material, which deserved far greater respect than this sad effort.