Jezus. Een vervolg op een van de meest walgelijke films aller tijden, dat in elk geval het fatsoen heeft om de liedjes weg te laten (behalve een herhaling van het ondraaglijke 'Tomorrow'), maar wel de traditie voortzet om misselijkmakend en niet grappig te zijn. Deze keer gaan Annie en haar vriendinnen naar Londen en raken betrokken bij het complot van Joan Collins om Buckingham Palace op te blazen of iets dergelijks. De film heeft een bizar kruiperige houding ten opzichte van zijn hoofdpersoon, wat niet strookt met hoe irritant ze is: elke keer dat het wicht 'Leapin' hagedissen!' gilt, voel ik mijn tanden tot poeder vermalen worden. Gefotografeerd in een troosteloze omgeving, modderig en ploeterend, heeft de film maar één memorabele zin ('Laat me los, stom genie!' en het feit dat het niet het origineel is om het aan te bevelen.
Christ. A sequel to one of the most cloying films of all time, this at least has the decency to leave out the songs (bar a reprise of the unbearable "Tomorrow") but does continue the tradition of being nauseating and unfunny. This time, Annie and her friends head off to London and get caught up in Joan Collins's plot to blow up Buckingham Palace or some such shite. The movie has a bizarrely sycophantic attitude towards its eponymous character at odds with how irritating she is: every time the little bugger squeals "Leapin' lizards!" I could feel my teeth grinding themselves down into powder. Drearily photographed, slushy and plodding, the movie has only one memorable line ("Unhand me, you stupid genius!") and the fact that it's not the original to recommend it.