Zeven broden: emotieel egaal, onbeduidend, morbide van aard.<br />De film werd in Italië uitgebracht onder de titel Seven Souls. Ik was nieuwsgierig naar de oorspronkelijke titel en na enig onderzoek kwam ik erachter dat hij verwijst naar Shakespeares Merchant of Venice, waarin de woekeraar Shylock een verschrikkelijke band opbouwt met de koopman Antonio, die hem een 'pond' van zijn vlees zal moeten geven, voor het geval hij niet in staat is zijn schuld terug te betalen. Terwijl de Italiaanse vertaling Bens plan tot iets diep menselijks maakt, gekenmerkt door menselijk mededogen, maakt de oorspronkelijke tekst, hoewel die voldoende gecultiveerd is om door niemand te worden opgemerkt, het tot iets kouds, rationeels, diep geworteld in de fysieke kant van de mens. Helaas denk ik dat de ware aard van Bens plan wordt onthuld door de oorspronkelijke titel: het is een kille machinatie, gericht op het 'doneren' van delen van zijn lichaam, maar zonder enige authentieke menselijke empathie krijgt het publiek tenminste niet de kans om binnen de hele film een zuivere relatie van zielen te zien of waar te nemen. De enige uitzondering is het liefdesverhaal met het meisje, dat een soort niet-geprogrammeerd incident lijkt te zijn, waaraan Ben toegeeft, maar dat niet in staat is om echte emotionele betrokkenheid over te brengen. Het idee in de kern van de film bevalt me niet: het idee dat iemand, hoe verteerd door de pijn om de dood van zijn geliefde en van andere mensen die hij zelf heeft veroorzaakt, de resolute beslissing neemt om zijn schuldgevoel te compenseren door zelfmoord te plegen. Dat is niet alleen onwaarschijnlijk, het slaat ook nergens op. Ik zou het prettig hebben gevonden, en ik denk dat het ook positief zou zijn geweest als Ben uiteindelijk had besloten het idee om zelfmoord te plegen op te geven en door te gaan met leven, om op die manier diezelfde mensen, en misschien nog veel meer, te helpen door alleen maar bij hen in de buurt te staan en hen door zijn aanwezigheid te helpen. Ze hebben natuurlijk niet op wonderbaarlijke wijze hun leven gered; dat zou waarschijnlijk nog meer lijden hebben veroorzaakt, maar ik denk dat het vanuit menselijk en moreel standpunt constructiever had kunnen zijn. Er zijn veel onlogische en verontrustende dingen: de eerste verwijzing naar Gods schepping in zeven dagen (die volgens de Bijbel trouwens zes dagen zijn!): wat betekent dat? En hoe zit het met een vrouw die lijdt aan een hartkwaal waardoor ze niet kan hardlopen en zelfs niet kan zingen zonder zich beroerd te voelen, die normale seks kan hebben met een man die zich, zoals het hoort, vernietigd voelt door de dood van zijn vrouw en die organen en delen van zijn lichaam heeft afgestaan?' De film wordt gered door goed acteerwerk, maar de rest is pure onzin, niet alleen vanuit een logisch oogpunt, maar ook vanuit een menselijk en emotioneel oogpunt.
SEVEN POUNDS: EMOTIONALLY FLAT, ILLOGICAL, MORALLY DISTURBING<br /><br />The movie was distributed in Italy as "Seven Souls". I was curious about the original title and, after some research, I found out that it refers to Shakespeare's Merchant of Venice, where the usurer Shylock makes a terrible bond with the merchant Antonio, who will have to give him a "pound" of his flesh, in case he is not able to repay his debt. Whereas the Italian translation makes Ben's plan something deeply human, characterized by human sympathy, the original one, though cultivated enough to remain unperceived by anyone, makes it, just in its reference to the flesh, something cold, rational, deep-rooted in the physical side of man. Unfortunately, I think that the real quality of Ben's plan is revealed by the original title: it'a a cold machination, aimed at "donating" parts of his body, but lacking any authentic human empathy, at least the audience is not given the chance to see or perceive any pure relation of souls within the whole movie. The only exception is the love-story with the girl, which seems to be a sort of non-programmed incident, to which Ben yields, but incapable of conveying true emotional involvement. I really didn't like the idea at the core of the movie: the idea that a person, however devoured by the pain for the death of his beloved and of other people he himself has caused, takes the resolute decision to expiate his sense of guilt through suicide: besides being improbable, it makes no sense. I would have liked, and I think it would have been more positive if, in the end, Ben had decided to abandon the idea of committing suicide and go on living, thus helping those same people, and maybe many more, just standing near them, and helping them through his presence. He wouldn't have saved their lives miraculously, of course: this would have probably caused more suffering, but I think it could have been more constructive from a human, and moral point of view. There are many illogical and disturbing things: the initial reference to God's creation in seven days (which, by the way, according to the Bible, are six!): what does it mean? And what about a woman suffering from heart-disease which prevents her from running and even from singing without feeling bad, who can have normal sex with a man who, feeling, as it should be, destroyed by the death of his wife and having donated organs and pieces of his body, doesn't seem to feel so much tried, both emotionally and physically, from his impaired condition? The movie is saved by good acting, but all the rest is pure nonsense, not only from a logical point of view, but also from a human and emotional one.