Italië produceerde in de jaren zestig een heleboel geweldige en originele horrorfilms <0xE2><0x80><0x93> en dit is er beslist een van! Het eerste wat je opvalt aan _Danse Macabre_ is de stijl van de film. Geschoten in prachtig zwart-wit, en dankzij het gebruik van belichting door de regisseur Antonio Margheriti ziet de film er bijna uit alsof het een Duitse expressionistische horrorfilm zou kunnen zijn. Dit, in combinatie met de met horror gevulde plotlijn, zorgt ervoor dat _Danse Macabre_ een film is die de essentie van horror werkelijk vastlegt. Natuurlijk doet het feit dat de mooie Barbara Steele in de film verschijnt, dat niet.' Het goede nieuws is dat ze in deze film haar acteertalent meer kan gebruiken dan in de films die haar beroemd hebben gemaakt. De plot is zich zeer bewust van het tijdstip waarop de film is uitgebracht en neemt de grote Edgar Allen Poe in zich op. We volgen Alan Foster, een schrijver die een weddenschap van Poe zelf en lord Blackwood accepteert dat hij niet een hele nacht in het griezelige oude kasteel van de laatste kan doorbrengen. Iedereen die daar eerder de nacht heeft doorgebracht, is dood... en onze held staat op het punt de vorige deelnemers aan de weddenschap te ontmoeten!<br />Tegenwoordig richten horrorfilms zich niet meer zo op elk shot, en het resultaat is dat er niet veel meer overblijft. Er is niet veel schoonheid meer over in dit genre. Daarom is het verfrissend om deze film te zien. Veel van de opnamen hier zijn ongelooflijk mooi <0xE2><0x80><0x93> van de vrouwelijke kant van het stel dat alleen een doorzichtige rok draagt, tot mijn persoonlijke favoriet <0xE2><0x80><0x93> een rooksliert die van onder een deur naar binnen kruipt. Dit is mijn eerste Antonio Margheriti-film, en zelfs na alleen deze gezien te hebben, is het duidelijk dat hij een van de belangrijkste regisseurs van Italië was. Ook interessant is het feit dat het scenario mede geschreven was door een van de andere grote Italiaanse regisseurs, Django schepper Sergio Corbucci. De plot kan af en toe een beetje te veel kronkelen, maar dat hoort er nu eenmaal bij.' Er is altijd genoeg atmosfeer om ervoor te zorgen dat de film nooit saai wordt <0xE2><0x80><0x93> en het feit dat hij altijd intrigerend is, zelfs als de plot wat trager gaat, zorgt voor hetzelfde. De manier waarop Danse Macabre het thema van het spookhuis gebruikt, is goed gedaan en origineel, en helpt het verhaal zo spookachtig mogelijk te houden. Over het geheel genomen zullen fans van Italiaanse en/of cultfilms dit juweeltje niet willen missen!
Italy produced a lot of really great and original horror films in the 1960's - and this is certainly one of them! The first thing you will notice about Danse Macabre is the style of the film. Shot in beautiful black and white, and due to director Antonio Margheriti's use of lighting; the film almost looks like it could be a German expressionistic horror film. This, coupled with the horror-filled plot line ensures that Danse Macabre is a film that truly captures the essence of horror. Of course, the fact that the beautiful Barbara Steele appears in the film doesn't harm matters - and the good news continues as, in this film, she gets to flex her acting muscles more than she did in the films that made her famous. The plot is very aware of the time in which this was released, and so incorporates the great Edgar Allen Poe. We follow Alan Foster, a writer who accepts a bet from Poe himself and Lord Blackwood that he can't spend an entire night in the latter's creepy old castle. Everyone that has spent the night there previously has died...and our hero is about to meet the previous wager-takers! <br /><br />Nowadays, horror films don't tend to focus so much on each shot and the result is that there isn't much beauty left in the genre. It is refreshing, therefore, to see this film. Many of the shots here are incredibly beautiful - from the female side of the couple wearing just a see-through skirt, to my personal favourite - a shot of smoke creeping in from under a door. This my first Antonio Margheriti film, and even after seeing just this one; it's obvious that he was one of Italy's premier directors. Also interesting is the fact that screenplay was co-written by another of the Italian greats; Django creator Sergio Corbucci. The plot can meander a little too much at times, but there's always enough atmosphere on hand to make sure that the film never becomes boring - and the fact that it is always intriguing, even when the plot slows down, ensures the same thing. The way that Danse Macabre utilises the 'haunted house' theme is both well done and original, and helps to keep the story as eerie as possible. On the whole, fans of Italian and/or cult cinema will not want to miss this little gem!