'La Lupa Mannara' alias 'Werewolf Woman' uit 1976 is een film met een veelbelovende titel, maar helaas is de film zelf nog lang niet een must-see voor mijn mede-Italiaanse horrorfans. Je zult me niet horen zeggen dat Rino Di Silvestri's film helemaal niet goed is <0xE2><0x80><0x93> hij heeft zijn stijlvolle momenten en de eerste helft is eigenlijk heel leuk om naar te kijken (hoewel het niet de bedoeling is). De film profiteert ook van een uitzonderlijk exhibitionistische hoofdrolspeelster, Annik Borel. Maar de film, die geen echte plot heeft (althans geen lineaire) slaat vaak nergens op en sleept zich ongelooflijk door de grotendeels overbodige tweede helft. '<br />Daniella (Annik Borel) heeft vreemde dromen over een naakte vrouw die's nachts naakt ronddanst voordat ze in een weerwolfvrouw verandert. Omdat ze als meisje is verkracht, is Daniella bang voor mannen. Maar als haar zus (de culminatiesirene Dagmar Lassander) op bezoek komt met haar man, voelt Daniella zich plotseling tot haar man aangetrokken en verandert ze zelf in een weerwolfvrouw... of zoiets. De verhaallijn klopt van geen kant, wat de film in de eerste helft heel leuk maakt om naar te kijken. De hoofdrolspeelster Daniella is een schizofrene mengeling van een frigide hysterica en een wellustige nymfomane, die af en toe in een weerwolfvrouw verandert. Directeur Di Silvestri heeft ervoor gekozen om de gaten in de plot op te vullen met een hoop vrouwelijke naaktheid, wat mij prima bevalt. Er zijn ook een paar behoorlijk bloederige momenten. De film is nooit ook maar een beetje spannend of eng, maar in het begin is hij heel amusant. Er worden ook geen pogingen gedaan om te verbergen dat dit een stukje vunzigheid is, de camera maakt vaak close-ups van de geslachtsdelen van juffrouw Borel, gewoon voor de lol. Ik klaag niet. Vervolgens heeft Di Silvestri om de een of andere reden besloten om de film langer te maken door de richting waarin hij ging volledig te veranderen. Terwijl Daniella in het begin een typische weerwolf is, die de drang van haar vervloeking moet volgen, verandert dat plotseling als ze een man ontmoet (Howard Ross, die in 'Il Boss' van Fernando Di Leo uit 1973 speelde). Plotseling is ze weer normaal, en het volgende deel van de film komt helemaal niet overeen met de eerste helft. Het wordt na een tijdje behoorlijk saai; alles bij elkaar genomen was het waarschijnlijk beter geweest als deze 99 minuten durende film maar 70 minuten had geduurd. Aan het eind willen ze ons zelfs laten geloven dat het absurde verhaal (als je het zo kunt noemen) gebaseerd is op ware gebeurtenissen. Mijn mede-Italo-Horror-fans kunnen het proberen. Maar als je Italiaanse horror/avonturenfilms uit de jaren zeventig wilt zien, zijn er honderden films die je moet zien voordat je deze ziet.
"La Lupa Mannara" aka. "Werewolf Woman" of 1976 is a film with a highly promising title, but, sadly, the film itself is pretty far away from being a must-see for my fellow Italian Horror buffs. You won't hear me say that Rino Di Silvestri's film is entirely bad - it has its stylish moments, and the first half is actually great fun to watch (though the fun is unintentional). The film also profits from an exceptionally exhibitionist leading actress, Annik Borel. However, the film, which has no real plot (at least no linear one) often makes no sense at all, and it drags incredibly throughout the mostly superfluous second half.<br /><br />Daniella (Annik Borel) has strange dreams about a dancing around naked in the night before turning into a Werewolf Woman. Since she was a raped as a girl, Daniella is afraid of men. Then, when her sister (cult siren Dagmar Lassander) comes to visit with her husband, Daniella suddenly feels attracted to the husband and subsequently turns into a Werewolf Woman herself... or something. The storyline really doesn't make the slightest sense, which makes the film a lot of fun to watch throughout the first half. The leading character Daniella is some schizophrenic mixture of frigid hysteric and lusty nymphomaniac, who occasionally turns into a werewolf woman. Director Di Silvestri chose to make up for the plot-holes with a lot of of female nudity, which works fine for me. There are also some pretty well-done gore moments. The film is never even slightly suspenseful or creepy, but it is very entertaining in the beginning. Also, there are no attempts to hide that this is a slice of sleaze, the camera often does close-ups on the Miss Borel's private parts for the simple heck of it. I'm not complaining. Then, for some reason, Di Silvestri chose to make the film longer by completely changing the direction in which it was going. While Daniella is, at first, a typical werewolf, who cannot help but follow the urges of her curse, this suddenly changes when she meets a guy (Howard Ross, who was in Fernando Di Leo's "Il Boss" of 1973). Suddenly, she goes back to normal again, and the subsequent part of the film does not at all go in hand with the first half. It gets pretty damn boring after a while; all things considered, it probably would have been better for this 99 minute film to be only 70 minutes long. At the end, they even want to make us believe that the absurd story (if one can call it that) is based on true events. "Werewolf Woman" has some redeeming qualities; my fellow Italo-Horror fans can give it a try. However, if you wanna watch Italian Horror/Exploitation cinema from the 70s, there are hundreds of films that you should see before seeing this one.