Ik denk dat deze film hier een beetje overschat is. Er zijn bepaalde dingen in te bewonderen; om te beginnen verdient hij de lof dat het een science-fictionachtige film is die op zijn verhaal vertrouwt in plaats van op speciale effecten en actiescènes om de dag door te komen. De bijrollen zijn goed, het decorontwerp en de filmtechniek zijn goed en de ideeën zijn interessant genoeg (hoewel ze een beetje vermoeid beginnen te lijken na de vele middelmatige Dark City/Memento/Fight Club-klonen van de laatste jaren). Maar de film wordt tenietgedaan door de slechte karakterisering, de houten voorstellingen van de hoofdrolspelers en een belachelijk slechte afloop.<br />Het voornaamste probleem dat ik had was dat de hoofdpersoon niet sympathiek of onsympathiek was. Ik besef dat een deel van het verhaal voorschrijft dat hij een beetje een (wacht even...) geheim moet zijn, maar ik was absoluut niet in staat om enige empathie op te brengen voor een personage dat alleen maar een saaie, anonieme pummel leek. De karakterverandering die er voor deze treurige zak is weggelegd, wordt hem kunstmatig opgedrongen door de plot. De hoofdrolspeler Jeremy Northam slaagt erin om over te brengen dat de hoofdpersoon verward en ongelukkig is, maar slaagt er niet in om sympathie voor hem op te wekken. Tegenover hem doet Lucy Liu wat ze kan met een personage dat geen eigen persoonlijkheid heeft, tenzij het belichamen van een cliché uit een spionagefilm telt als persoonlijkheid. Een van de grootste teleurstellingen van deze film is het einde. Ik zal hier geen spoilers geven, maar ik moet zeggen dat een onverwachte wending aan het eind behoorlijk duidelijk werd geseind minstens 45 minuten voordat die zich voordeed. Bovendien, nadat ze het eerste uur tevreden waren geweest met een eigenzinnige, op ideeën gerichte film, veranderen de laatste paar scènes plotseling in de ergste soort Hollywood pap, compleet met grote explosies en special effects. De onthulling van McGuffin aan het eind van de film is slecht gedaan, en aan het eind lijken de personages nog minder sympathiek dan ze waren voordat enkele van de belangrijkste plotlijnen van de film waren opgelost.<br />Maar de film is niet alleen maar slecht. Het lukt de film het grootste deel van de tijd een zekere lage spanning te behouden, ondanks het trage tempo (hoewel ik denk dat ik een meer dan gemiddelde tolerantie heb voor traag lopende films). En er zijn momenten waarop het onrustige, paranoïde gevoel dat regisseur Vincenzo Natali duidelijk probeerde op te wekken naar de oppervlakte komt. Maar uiteindelijk zijn deze elementen niet genoeg om de gebreken in het acteerwerk en het script te overwinnen. Er is waarschijnlijk een goede film die dezelfde thema's en ideeën behandelt, maar dat is dit niet.
I think this film has been somewhat overrated here. There are some things to admire in it; for one thing it deserves credit for being a science fiction(ish) film which relies on its story instead of special effects and action sequences to carry the day. The supporting cast is good, the set design and cinematography are good, and the ideas are interesting enough (though they are beginning to seem a little tired after the many mediocre Dark City / Memento / Fight Club clones of recent years). But the film is undone by poor characterization, wooden performances from the lead actors, and a laughably bad ending.<br /><br />The main problem I had was that the protagonist was neither likable nor unlikable. I realize that part of the story dictates that he should be a bit of a (wait for it...) cipher, but I was utterly unable to work up any empathy for a character that just seemed like a boring, anonymous schlub of a man. What character transformation there is for this sad sack is artificially forced on him by the plot. Lead actor Jeremy Northam succeeds in conveying that the protagonist is confused and hapless, but fails at inspiring any sympathy for him. Opposite him, Lucy Liu does what she can with a character who has no real personality of her own, unless being the embodiment of a spy-movie cliché counts as personality.<br /><br />One of the biggest disappointments of this movie is the ending. I won't give any spoilers here, but I will say that a surprise twist at the end was telegraphed pretty clearly at least 45 minutes before it occurred. Further, after being content to be a quirky, idea-oriented movie for the first hour or so, the last few scenes suddenly and terribly devolve into the worst kind of Hollywood pap, complete with big explosions and special effects. The revealing of the film's McGuffin at the end is poorly done, and at the end the characters seem even less likable than they did before some of the film's main plot threads were resolved.<br /><br />The movie's not all bad, though. It does manage to maintain a certain low level of tension throughout most of it, despite the slow pacing (although I think I have a higher than average tolerance for slow-paced movies). And there are some moments when the unsettled, paranoiac feeling that director Vincenzo Natali was clearly trying to evoke rises to the surface. But in the end, these elements aren't enough to overcome the flaws in the film's acting and script. There is probably a good movie that covers these same themes and ideas, but this isn't it.