Ik moest deze film een kwartier voor het einde verlaten... ik was door het kruiperige stadium heen en was in pure verveling beland. Wat me echt met afschuw vervult, ik bedoel echt van streek brengt, is dat er mensen zijn die dit doelloze geleuter'verrukkelijk' of'moet je zien' noemen. Ik zou diep medelijden hebben met degenen die er zo aan toe zijn, ware het niet dat ik de stellige indruk heb dat de meeste positieve opmerkingen over deze oppervlakkige en humorloze karikatuur geschreven zijn door de grote concerns.<br />De waarheid is dat dit een slappe film is die niets vermakelijks of verhelderends heeft. Hij is beslist niet grappig, het script is slecht en hij heeft alle snelheid en energie van koude rijstpudding uit blik. Om mevrouw Kramer een plezier te doen, kan ik alleen maar zeggen dat het een gemiste kans was, want nadat ik de synopsis had gelezen voordat ik ging kijken, had ik iets uitdagenders verwacht. De mogelijke verkeerde interpretatie van een hechte broeder-zus-afhankelijkheid, het onverwachte ontwaken van 'zuster'-seksualiteit en het komische potentieel van zulke rivaliteit tussen broers en zussen (om de genegenheid van hetzelfde meisje) waren allemaal voor de hand liggende onderwerpen voor een verfrissende komische verkenning, maar toch schrikt de film bij elke wending frustrerend af.<br />In plaats daarvan wordt het publiek onderworpen aan een meanderende reeks ongeïnspireerde en banaal getekende situaties, met clichématige karakteriseringen en saaie optredens van een cast die zich in bochten wringt om het te geloven en die duidelijk een veel strakkere leiding nodig heeft. Het gebrek aan regisseursbeheersing lijkt verbazingwekkend. Aan de ene kant geven Moynahan, Cavanagh en Spacek allemaal heel onopvallende optredens, terwijl Heather Graham en Molly Shannon - vooral de laatste - af en toe naar een g<0xC3><0xAA>nante overcompensatie neigen. Je zou de regisseur daar de schuld van kunnen geven - misschien hoopt Sue Kramer dat haar acteurs, als ze overacteren, het publiek nog harder aan het lachen zullen maken. Maar aan de andere kant is de cast een veteraan; je zou verwachten dat ze het beter zouden doen.<br /><br />Sue Kramer moet echt goed nadenken over het soort films dat ze wil maken, en voor wie. Gezien de mogelijke thema's waarop Gray Matters zinspeelt, en gezien haar onvermogen of onwil om die in de context van een komedie volledig te verkennen, zou ze misschien moeten overwegen om in plaats daarvan drama's te schrijven. Ik weet dat het nooit gemakkelijk is om films te maken over vrouwen en vrouwenkwesties, vooral niet als je een breder publiek hoopt te bereiken dan alleen vrouwen, maar welke richting ze ook inslaat, onbeduidende en onbetekenende figuren als Gray gaan niet voor de bijl.
I had to walk out on this film fifteen minutes from the end... having passed through the cringe stage and into pure boredom. What really horrifies me, I mean truly disturbs me, is that there are people referring to this aimless drivel as 'delightful' or a 'must see.' I would feel deep pity for those so afflicted were it not for the distinct impression that most of the positive comments about this shallow and humourless travesty were written by industry plants.<br /><br />The truth is this is a lame film that does nothing to entertain nor enlighten. It is decidedly unfunny, poorly scripted and has all the pace and energy of cold, canned rice pudding. To be kind to Ms Kramer, the best one can say is it was a missed opportunity, for having read the synopsis before I watched it, I had expected something more challenging. The possible misinterpretations of a close brother and sister co-dependence, the unexpected awakening of 'sisterly' sexuality, and the comic potential in such sibling rivalry (for the affections of the same girl) were all obvious subjects for refreshing comedic exploration, yet which at every turn the movie frustratingly shies away from.<br /><br />Instead, the audience is subjected to a meandering series of uninspired and insipidly drawn situations, with clichéd characterisations and dull performances from a cast struggling for belief and obviously in need of much tighter direction. The lack of directorial control seems astounding; on the one hand, Moynahan, Cavanagh and Spacek all give very pedestrian performances, while Heather Graham and Molly Shannon - the latter in particular - veer towards embarrassing over-compensation at times. One could lay the blame for this on the director - maybe Sue Kramer hopes that if her actors over-act, they will force a bigger laugh from the audience. But then again, the cast is a veteran one; one would expect them to do better.<br /><br />Sue Kramer really needs to think carefully what kind of movies she wants to make, and for whom. Given the possible issues Gray Matters alludes to, and given her inability or unwillingness to fully explore them in the context of a comedy, perhaps she should consider writing dramas instead. I know it is never easy to make films about women and women's issues, especially when one hopes to reach a wider audience than women alone, but whatever direction she takes, inconsequential and flimsy characters like Gray are not going to cut mustard.