Ik heb onlangs besloten om De Omen-trilogie nog eens te bekijken en ontdekte dat er in plaats van demonische muziek ook nog een vierde in zit. Ik verwachtte er niet veel van, en in dat opzicht voldeed hij zeker aan mijn verwachtingen. Als je zin hebt om voor de lol naar slechte films te kijken, dan is dit misschien wel de film voor jou. O, waar zullen we beginnen?<br />Vanaf het begin was de 'gemaakt voor tv'-look en -gevoel van de film duidelijk. De muziek was vaak niet passend bij wat er in de film gebeurde en daardoor (op z'n best) afleidend. Het script had de spanning van een fictief verhaaltje voor achtjarigen. Maar één ding moet gezegd worden: het ontbrekende script kwam heel goed overeen met het afgrijselijke acteerwerk. Talloze scènes lieten me nadenken over de vraag of het script of het acteerwerk de bron van de belachelijkheid was.<br />Het verhaal zelf is nogal mager en concentreert zich op alle krankzinnige capriolen van de dochter van Damien Thorn, geadopteerd door misdadige en slecht geacteerde nonnen. Er is het gebruikelijke aantal mysterieuze en gecompliceerde sterfgevallen dat mij persoonlijk deed gapen toen het 'drama' zich ontvouwde, en de gebruikelijke derde partij die zich in de hele zaak mengt. Later wordt via een of ander medisch fenomeen Damien Thorn jr. geboren. En dat is zo'n beetje het einde van het verhaal. Het hele gedoe wordt van het begin af aan nogal slecht uitgevoerd en het gebrek aan spanning maakt de ene monotone en/of belachelijke scène na de andere.<br />Er waren ook veel WTF?!?-momenten die voor de onbedoelde komedie-verzachting zorgden. Bijvoorbeeld die grote overdreven reactie aan het begin van de film, wanneer de baby de moeder over de wang krabt? Niet bepaald een voorteken dat de kop van je romp slaat. Ik moest ook lachen om de overdreven reactie bij de doop. De baby huilt en iedereen kijkt heel bezorgd. De geschrokken moeder rent de kerk uit en de priester slaat geschrokken een kruis. Hè? Dan is er nog het kindermeisje van de nieuwe generatie dat carte blanche lijkt te hebben om een achtjarige bloot te stellen aan allerlei alternatieve spiritualiteit. Ik moest lachen toen het kindermeisje voorstelde om de gekwelde Delia mee te nemen naar een paranormale beurs om kennis te maken met de hippievriendjes van het kindermeisje, maar de moeder haalt alleen haar schouders op en staat het toe. 'Ja, dat is te gek, vul het hoofd van mijn gekwelde achtjarige dochter maar met al die mystieke dingen. Dat is cool. Ik hoef er niet bij te zijn.' Dat was natuurlijk te verwachten van een moeder die haar dochter toestaat om een volwassen rottweiler te adopteren die ze op straat tegenkomen en die de meisjes als snack zou kunnen bijten. De hele scène op de paranormale jaarmarkt is nogal komisch, op een slapstickachtige manier, van de geschokte, reactionaire blikken van de paranormaal begaafden tot Delia, en het inferno dat daarop volgde.<br />Ik moest ook lachen om het feit dat de dood van de non als een 'afwijking' wordt beschouwd. We hebben hier te maken met een religieuze fanaticus (die wordt omschreven als deel uitmakend van een cultus), die fanatiek in een kuil vol ratelslangen zit te preken om te bewijzen hoe Gods Glorie hen zal beschermen. Ze lokt de slangen tegen zich in het harnas door ze aan te raken, en op een of andere manier wordt ze een paar keer gebeten. Niet echt een afwijking. Eerder een geslaagde zelfmoordpoging.<br />De scène met de slangen en de non was niet de enige komische dood. Er is het auto-ongeluk met een te lage snelheid dat resulteert in de onthoofding op het parkeerterrein van een school. Dan is er de sloopkogel die in slow motion recht op de rechercheur afkomt. Ik geloof dat ik, toen de slowmotion begon, een kop koffie ben gaan drinken, om vervolgens terug te komen en te zien dat de sloopkogel nog steeds recht op de 'bezorgde' rechercheur afkomt. Dan is er de typische wie-heeft-er-op-wie-charme-dood, waarbij een pistool afgaat en beide zich een paar seconden gedragen alsof ze zijn neergeschoten, terwijl ze elkaar geschokt aankijken. Dan valt er iemand van de trap om te onthullen wie het echte slachtoffer was. Bovendien vond ik de dood van de priester aan het begin van de film een beetje vreemd en zinloos. Hij rent rond en kijkt naar de architectuur van de kerk. Het is duidelijk dat hij dit nogal verontrustend vindt, en uiteindelijk zakt hij in elkaar, grijpt naar zijn borst en sterft. Blijkbaar was er iets demonisch aan de hand, want dit is wat de muziek suggereerde. Hmmm. Oké.<br />Het verbaast me dat anderen deze film gunstig hebben beoordeeld, en in het bijzonder als een 'waardig vervolg'. Het is moeilijk om het niet-zintuiglijke script, het onrealistische acteerwerk en de ongepaste muziekscore niet op te merken. De film ontbeert elke spanning, en vertrouwt sterk op Delia's 'demonische blik' om een gevoel van afgrijzen te geven, wat na korte tijd nogal irritant wordt.<br />Kortom: dit is een slechte film, met als enige positieve aspect het onbedoelde potentieel om een komedie te zijn.
I recently decided to revisit The Omen trilogy only to discover that {insert demonic music here} there is a fourth. I didn't expect much from it, and in that respect it certainly lived up to my expectations. If you're into watching bad movies for a laugh, then this just may be the movie for you. Oh, where do we start?<br /><br />From the onset, the "made for TV" look and feel of the movie was obvious. The music was often inappropriately matched with what was happening in the movie and therefore (at best) distracting. The script had all the suspense of an 8 year-olds work of fiction. But one thing that must be said is that the lacking script was very well matched up with the appalling acting. Numerous scenes left me contemplating whether it was the script or the acting that was the source of ridiculousness.<br /><br />The story itself is quite thin, centering on all the crazy antics of the daughter of Damien Thorn, adopted out by wrong-doing and badly acted nuns. There is the usual lot of mysterious and convoluted deaths that personally made me yawn as the "drama" unfolded, and the usual third-party investigator into the whole affair. Later, via some medical phenomena, Damien Thorn Jnr is born. And that pretty much wraps up the plot. The whole thing is executed rather badly right from the beginning with the lack of suspense making the movie one monotonous and/or ridiculous scene after another. <br /><br />There were many WTF?!? moments too that provides the unintended comedy relief. For example, what's with the major over-reaction at the beginning of the movie when the baby scratches the mother's cheek?? Hardly a 360-degree-head-turning omen. I also laughed at the over-reaction at the baptism. The baby cries, and everyone looks very concerned. The distressed mother runs out of the church and the priest is left looking very alarmed while crossing himself. Huh? Then there is the new-age nanny that seems to have carte blanche on exposing an 8 year-old to all kind of alternative spiritualism. I laughed when the nanny suggested bringing the troubled Delia to a psychic fair to meet the nanny's hippie friends and the mother just shrugs her shoulders and allows it. "Yeah that's groovy, fill my troubled 8 year old daughter's head with all this mysticism stuff. That's cool. I don't need to be there." Of course this would be expected from a mother who allows her daughter to adopt a fully grown Rottweiler they encounter on the street that could bite the little girls head off as a snack. The entire scene at the psychic fair is quite comical in a slapstick kinda way, from the horrified reactionary stares of the psychics to Delia, to the ensuing inferno.<br /><br />I also laughed at how the nun's death is considered a "freak accident". Here we have a religious zealot, (who is described as being part of a cult), who is fanatically preaching in a pit full of rattlesnakes to prove how God's Glory will protect them. She antagonizes the snakes by handling them and SOMEHOW she is bitten several times. Hardly a freak accident. More like a successful suicide attempt. <br /><br />The snakes-vs-nun scene wasn't the only comical death. There is the slow-speed car accident resulting in decapitation in a school parking lot. Then there is the slow-motion demolition ball headed straight for the detective. I believe I may have gone and made a coffee when the slow-motion started only to come back to see the demolition ball still headed straight for the "concerned" detective. Then there is the quintessential who-shot-who cliché death, where a gun goes off and both act as if they have been shot for several seconds while exchanging horrified glances. Then someone goes tumbling down the stairs revealing who the real victim was. Additionally, the death of the priest at the beginning of the movie seemed a little strange and pointless to me. He runs around looking at the architecture of the church. Obviously finding this quite distressing, he eventually collapses, clutching his chest and dies. Apparently something demonic was happening, as this is what the music was suggesting. Ummm. OK. <br /><br />I am surprised that others have reviewed this film favorably and, in particularly, as a "worthy sequel". It is difficult not to notice the non-sensical script, the unrealistic acting, and the inappropriate musical score. The movie lacks any suspense, relying heavily on Delia's "demonic stare" to provide a sense of horror, which becomes rather annoying after a short time. <br /><br />Bottom line : This is a bad movie with the only redeeming feature being it's unintended potential for being a comedy.