Malefique heeft de kijker van begin tot eind een gespannen sfeer voorgeschoteld. Bijna de hele film speelt zich af in een gevangeniscel en draait om 4 personages waarvan travestiet Marcus en zijn achterlijke zoontje verreweg de vreemdste zijn. Algauw vinden de gedetineerden een dagboek van een vorige gedetineerde achter een baksteen, dat te maken heeft met zijn obsessie voor occulte en zwarte magie, die tot zijn ontsnapping uit de cel heeft geleid. Vanaf dat moment draait alles om het ontdekken van het geheim van het boek en de bezweringen waarmee hij uit de gevangenis kan ontsnappen. Dat leidt tot een paar ongelukken op weg van de cel naar het onbekende licht. Ik denk eerlijk dat het een nogal armzalig verhaal is en de slotscène is leuk maar voor mij zijn de einden nogal losjes met elkaar verbonden. Hoe dan ook, ik was tot het laatste moment in de wolken omdat de sfeer van de film uniek is met een minimale setting en cast. De moorden zijn rauw en griezelig... er is geen bloed nodig om je rug te verkillen en de occulte thema's zijn ook heel goed gedaan en doen me denken aan de helse thema's in Hellraiser. Malefique heeft een claustrofobisch en koud, smerig gevoel met een groenige tint. Soms vraag je je af of de echte of de occulte wereld die hier wordt afgebeeld vreemder is... Als de achterlijke jongen zijn vingers losmaakt en in slaap wordt gesust door op Marcus' borsten te zuigen, lijkt dat normaal, dus hoe vreemd kan het zijn om een oplichtende poort naar de vrijheid te zien? Met zijn budget creëert de film een unieke sfeer en bezorgt de kijker een heel andere huivering dan de meeste schokbrekers van het genre. Ik wou alleen dat het verhaal tot een meer consistente finale had geleid. Verschillende elementen, zoals de bezoeker met de camera, de andere gedetineerden die geobsedeerd zijn door boeken en de speelgoedpop die vaag naar het eind wijst, passen niet in het verhaal. Hoe dan ook, ik zal mijn ogen openhouden voor andere films van regisseur Valette, hoewel het een schok is om te zien dat hij een Hollywood-reboot doet van 'One missed call'. die al versleten en nutteloos was in de Miike-versie.
Malefique pretty much has the viewer from start to finish with its edgy atmosphere. Nearly the whole movie is set in a prison cell revolving around 4 characters of which transvestite Marcus and his little retarded boy are way out the strangest. Soon the inmates find a diary of a previous inmate behind a brick which deals with his obsession of occult and black magic themes leading to his escape from the cell. From here on everything deals with uncovering the secret of the book and its spells to flee from prison. That leads to some accidents on the way out of the cell into the unknown light.<br /><br />Honestly I think the story is rather poor and the final twist is nice but to me the ends are pretty loosely tied together. Anyway I was thrilled until the last moment because the atmosphere of the movie is unique with minimal setting and cast. The kills are raw and eerie... its doesn't take gore to chill your spine and the occult themes are also done very well and reminded me of the hell themes in Hellraiser. Malefique has a claustrophobic and cold dirty feel with greenish tint. At times you wonder if the real or the occult world depicted here is stranger... when the retarded boy looses his fingers and is lulled to sleep sucking on Marcus breasts it seems normal, so how strange can glowing gates to freedom be? With its budget the movie creates a unique atmosphere and chills the viewer in a very different way than most of the genre shockers do. I just wish the story had led to a more consistent finale. Several elements like the visitor with the camera, the other inmates obsession with books and the toy doll vaguely pointing to the end don't fit tight in the story. Anyway, I'll keep my eyes open for other movies from director Valette, although its a turn-off to see he's is doing a Hollywood remake of "One missed call" which was worn off and useless already in the Miike-version.