Ik weet het niet... misschien komt het doordat ik Braziliaan ben, maar al dat gedoe was te veel. Te veel liefde voor de muziek, te veel feestjes, te veel contrast tussen het aardige leven van de hoofdpersonen (kom op, zo treurig is het niet) en het aspect van de stad dat de regisseur laat zien. Alles lijkt me te nep: de gezinnen, de relaties, de muziek, het 'geluk'. Het verkoopt gewoon een beetje nep-latin-Amerikaanse cultuur. Ik moet eerlijk zijn: het heeft me wel een beetje verleid, maar wie zou niet verleid willen worden door die neplevens die bestaan uit leuke muziek, seks en feestjes? Ik ben niet achterlijk: wat is dit voor wereld waarin mensen niet lijden aan diarree, diepe droefheid en geslachtsziekten? Ik vond de scène met het telefoontje van Caridads moeder en de discussie over het contract met alle muzikanten en het Spaanse volk leuk.
I don't'know... maybe it's because I'm Brazilian but all that stuff was too much. Too much love for the music, too much parties, too much contrast between the nice lives of the main characters (come on, it's not so sad) and the aspect of the city shown by the director. Everything looks too fake to me: the families, the relationships, the music, the "happiness". It simply sells a little taste of fake latinamerican culture. I must be honest: it did seduce me a little, but who would not be seduced by that fake lives made of nice music, sex and parties? I'm not that stupid: what kind of world is this one in which people do not suffer of diarrhea, profound sadness and STDs? I liked the scene with Caridad's mother phone call and the discussion about the contract with all the musicians and the Spanish people.