Ik had een paar positieve recensies over deze film gelezen en was oprecht verbaasd over hoe afschuwelijk het allemaal was. De film is een kruising tussen een verhaal dat met aids te maken heeft en een soort 'Ghost'/'Blithe Spirit'-verhaal, en kan niet altijd zijn eigen draai geven aan wat hij wil zijn.<br />Simon en Mark zijn een homostel dat een 'open' relatie heeft <0xE2><0x80><0x93> Simon kan anoniem (hoewel veilig) seks hebben als hij dat wil. Mark is hiv-patiënt en hij en Simon lijken geen seksleven meer te hebben. Als Mark sterft, probeert Simon <0xE2><0x80><0x93> die er een gewoonte van heeft gemaakt om zijn emoties buiten te sluiten nadat hij jaren geleden door zijn vader is afgewezen <0xE2><0x80><0x93> zijn geheugen te wissen en gewoon verder te gaan als vrijgezel. Niet dat zijn gedrag voor Marks dood veel anders was. Maar Mark keert terug in zijn spookachtige gedaante en verijdelt zijn diverse rendez-vous, terwijl hij Simon zover krijgt dat hij zijn hart uitstort en zijn ware gevoelens toont.<br />Helaas is Simon zo'n egoïstische klootzak dat het voor het grootste deel van de film onmogelijk is om ook maar enige empathie voor hem te voelen. Tegen de tijd dat hij verondersteld wordt meelevender te zijn, is het te laat om zich er nog druk om te maken. Mark daarentegen volgt in Demi Moores voetsporen van 'Ghost' door de hele film door te huilen. Als Mark weer terug is, verandert er iets bizars in de toon van het programma. Plotseling krijgen we een paar slappe pogingen tot humor te horen, zoals in de tv-serie 'Bewitched'. Maar dat duurt niet lang. Als Simons emotionele gezondheid op het spel staat, wordt het allemaal steeds sentimenteler, met amateuristische pogingen om je harten te breken. De finale, met een gebronsde gespierde jongensengel die een huilende Mark naar de hemel leidt terwijl een gekastijde, door verdriet overmande Simon hem uitzwaait, is gewoon verbijsterend, voornamelijk omdat het niet opzettelijk grappig is.
I had read a few positive reviews of this film, and was truly surprised at how dreadful the whole thing was. Positioned as some cross between an AIDS-related story and some kind of "Ghost"/"Blithe Spirit" tale, this film can't always make it's mind up what it wants to be. <br /><br />Simon and Mark are a gay couple who have an "open" relationship - Simon is able to have anonymous (though safe) sex on the side when he wants. Mark is HIV+ and he and Simon don't seem to have a sex life anymore. When Mark dies, Simon - who has made a habit of shutting off his emotions after being rejected years ago by his father - tries to erase his memory and just get on with being a bachelor. Not that his behavior before Mark's death was much different. But Mark returns in ghostly form and foils his various trysts, while getting Simon to open up and admit his true feelings.<br /><br />Unfortunately, Simon is such a selfish SOB, it's impossible to feel any empathy toward him for most of the film. By the time he is supposed to be more sympathetic, it's too late to care. Mark, on the other hand, follows in Demi Moore's footsteps from "Ghost," by crying profusely throughout the movie. <br /><br />There is a bizarre switch in tone after Mark returns. Suddenly we get some lame attempts at humor, a la the TV show "Bewitched." But that doesn't last long. Once Simon's emotional health is at stake, the whole thing becomes increasingly mawkish, with amateurish attempts to jerk at your heartstrings. The finale, with a gold-plated muscle-boy angel guiding a tearful Mark to heaven while a chastened, grief-stricken Simon waves goodbye is just stupefying, chiefly because it isn't intentionally funny.