Ik had het gevoel dat deze film net zo goed over de menselijke seksualiteit ging als over iets anders, al dan niet met opzet. We krijgen ook te zien hoe absurd en paradoxaal het is dat vrouwen niet bij zo'n belangrijke gebeurtenis van nationaal belang aanwezig mogen zijn, terwijl ze ondertussen het verleden van onze respectievelijke 'hogere' landen vergeten. Ik schrijf vanuit Japan, waar vrouwen zestig jaar geleden alleen maar het recht kregen om te stemmen, en vrouwelijke technische ingenieurs zijn een recent fenomeen. In de pubs in Engeland zaten vroeger alleen mannen, de zakenwereld was tot voor kort voor vrouwen in Amerika volstrekt verboden terrein, en in China waren de voeten van vrouwen vastgebonden, zodat ze geen voeten konden ontwikkelen die sterk genoeg waren om aan hun echtgenoot te ontsnappen. Iran maakt dit stadium in onze tijd door, en we zien met eigen ogen hoe belachelijk we ons op een bepaald moment allemaal hebben gedragen. Terug naar de seksualiteit. We vragen ons af hoe het in wezen zit met vrouwen dat ze ongeschikt zijn voor voetbal (de officiële reden is dat de mannen slecht zijn). Vooral die jongensachtige meisjes, zo'n stel dat je zelfs het gevoel krijgt dat lesbisch zijn ook op de agenda staat. Ik denk dat een van de redenen is dat niet alle vrouwen hetzelfde zijn, en de vrouwen die de politie probeert te 'beschermen', zijn niet degenen die zouden proberen binnen te komen. De eerste scènes van de nadering van het stadion geven blijk van de moed van de jonge vrouwen die <0xE2><0x80><0x93> elk afzonderlijk <0xE2><0x80><0x93> proberen binnen te komen. Het is een brute mannenwereld. Elke vrouw die dapper genoeg is om te proberen binnen te komen, zou binnengelaten moeten worden! De wereld van de seksualiteit is niet een-op-een te vergelijken met de onze.<br />Intussen sluiten de gearresteerde meisjes, die in de geïmproviseerde cel op hun deportatie naar god-weet-waar zitten te wachten, zich op een veel subtielere manier aan bij de bewakers die over hen waken. Deze hadden uitgesproken ideeën over vrouwen en vrouwelijkheid, en die werden nu openlijk uitgedaagd. De verandering in houding is ijzig, maar zichtbaar. De film is van het begin af aan een zuivere Iraanse film, maar de personages hebben een speciale manier om je voor zich in te nemen, en uiteindelijk krijg je het hele plaatje en begrijp je zelfs de misverstanden van de mannen en laat je ze met rust. De vermeende schurk is het onzichtbare patriarchaat van de ayatollahs, die onzichtbaar en naamloos blijven en zich waarschijnlijk niet herinneren.<br />De wetenschap dat deze film is opgenomen tijdens de eigenlijke wedstrijd Iran-Bahrain geeft me een gevoel van ontzag voor alle betrokkenen.
I felt this movie was as much about human sexuality as anything else, whether intentionally or not. We are also shown how absurd and paradoxical it is for women not to be allowed to such a nationally important event, meanwhile forgetting the pasts of our respective "advanced" nations. I write from Japan, where women merely got the right to vote 60 years ago, and female technical engineers are a recent phenomenon. Pubs in England were once all-male, the business world was totally off-limits for women in America until rather recently, and women in China had their feet bound so they couldn't develop feet strong enough to escape their husbands. Iran is conveniently going through this stage in our time, and we get a good look at how ridiculous we have all looked at one time or another. Back to the issue of sexuality, we are made to wonder what it may be intrinsically about women that make them unfit for a soccer game (the official reason is that the men are bad). Especially such boyish girls, a couple so much so that you even get the feeling that lesbianism is on the agenda as well. I think one point is that not all women are the same, and the women the police are trying to "protect" are not the ones who would try to get in in the first place. The opening scenes of the approach to the stadium makes you appreciate the valor of the young women trying to get in -- and each one separately -- at all. It is a brutish man's world. Any woman brave enough to try to go should be allowed! The world of sexuality is not one-size-fits-all.<br /><br />Meanwhile, the apprehended criminal girls bond inside the makeshift pen awaiting their deportation to who-knows-where, and in a much more subtle way, begin to bond with the guards keeping watch over them. These had definite ideas about women and femininity, which were being challenged head-on. The change in attitude is glacial, but visible.<br /><br />Since the movie is pure Iran from the first moment, it takes a little easing-into for the foreigner, but the characters have a special way of endearing themselves to you, and you end up getting the whole picture, and even understanding the men's misunderstandings and give them slack. The supposed villain is the unseen patriarchy of the Ayatollahs, which remain unseen and unnamed, and likely unremembered.<br /><br />Knowing that this movie was filmed during the actual event of the Iran-Bahrain match gives me a feeling of awe for all involved.