Net als het komedieduo uit de titel is 'The Sunshine Boys' ruim dertig jaar later een vergeten klassieke film geworden. Hij wordt nauwelijks genoemd naast andere grote komedies uit de jaren zeventig. Dat is vreemd, gezien de unieke bijzonderheid van deze film, misschien wel de beste die Neil Simon ooit heeft geschreven.<br />Walter Matthau speelt Willy Clark, ooit de helft van een legendarische variétékomedie die bekendstond als Lewis and Clark, maar nu een verbitterd, drieënzeventig jaar oud duo dat geen baan kan krijgen in een reclamespotje voor aardappelchips. Zijn neef en agent Ben (Richard Benjamin) is ervan overtuigd dat hij wel werk kan krijgen als Willy bereid is zich te herenigen met zijn van hem vervreemde partner Al Lewis (George Burns) voor een ABC-TV-feestje van showbusinessnostalgie.<br />'Nostalgie is wat...' 'Sunshine Boys' is het helemaal, vanaf het begin, met een serie videoclips uit de jaren twintig waarin verschillende artiesten van lang geleden te zien zijn, begeleid door Cole Porters 'Be A Clown'. Dan is er de hedendaagse setting van de film in Manhattan, waar wijde broeken en brede polyester dassen in overvloed zijn. De periodes komen samen in Willy's schitterende puinhoop van een appartement in Manhattan, waar ingelijste foto's en cartoons van lang geleden overleden beroemdheden vanaf de muren naar lugubere krantenkoppen en lege Zabar-zakjes staren. Als je in de jaren zeventig had geleefd, zoals ik, zou je misschien zelfs het gevoel hebben dat je in dat appartement was.<br />Willy heeft er duidelijk te lang gewoond. Willy ligt voor de televisie te slapen als de ketel in de andere kamer begint te koken. Willy wordt wakker en neemt de telefoon op.<br />'Hallo, met wie spreek ik?'<br />Een stilte. 'Laat maar, het is de thee.'<br />Oude mannen die alleen wonen kunnen in bijna ieders handen treurig materiaal zijn, maar Simons vaardige geest en feilloze gevoel voor karakter maken deze aanpassing van zijn toneeldebuut uit 1972 tot een gouden comedy. Het verbazingwekkende van 'The Sunshine Boys' is dat het je neus in Willy's bijna existentiële toestand wrijft zonder dat het je ook maar enigszins afleidt. ''89 jaar oud en zomaar doodgaat hij.'' Willy vertelt over een oude vriend die songschrijver was, voordat hij besloot dat de man waarschijnlijk was gestorven aan het schrijven van een song waarin 'dame' rijmde op 'baby'.<br />Burns won een Oscar voor zijn ingehouden optreden als de zachtaardige, maar onverzettelijke Lewis, maar het is Matthau die met deze film thuiskomt, met zijn make-up en trotse, maar sjofele voorkomen die je echt het idee geven dat hij al drieënzeventig was toen hij dit maakte. Willy is extreem onhebbelijk en verdient het helemaal om door Ben te worden omschreven als 'een gestoorde oude man', maar jij bent er altijd voor hem en geniet van zijn kleine overwinningen, zelfs als die ten koste gaan van het geduld van anderen. Zijn tekst gaat ook aan je voorbij, vooral als hij...' Ze probeert Lewis te vermoorden, voor wie de tv-re<0xC3><0xBC>nie een slecht idee blijkt te zijn.<br />'Je hebt geen contact meer!' zegt Willy op een gegeven moment tegen Lewis. 'Ik ben nog steeds in trek. Ik ben nog steeds hot!'<br />'Als deze kamer in brand stond, zou je niet hot zijn,' antwoordt Lewis.<br />Directeur Herbert Ross filmt alles op een heel nonchalante en ingehouden manier, met weinig belichting en opnamen van middellange afstand, zelfs op emotionele momenten, zodat er ruimte overblijft voor de komedie en de algehele zenboodschap van de film, die door een kalme aanvaarding wordt overgebracht. De richting die hij uitgaat, leidt, net als het acteren van de drie hoofdrolspelers, een heel eind in de richting van dat doel.<br />Comedy is moeilijk, vooral als de personages mensen zijn die toekijken hoe het leven aan hen voorbijgaat, maar in 'The Sunshine Boys' lijkt het allemaal een genoegen, want dat is het voor ons die toekijken ook.
Much like the comedy duo of its title, "The Sunshine Boys" has become a forgotten classic 30-odd years later. It's hardly mentioned alongside other great film comedies of the 1970s. This makes no sense given the singular specialness of this film, perhaps the best Neil Simon ever wrote.<br /><br />Walter Matthau plays Willy Clark, once half of a legendary vaudeville comedy known as Lewis and Clark, now a bitter 73-year-old solo act who can't get a job in a potato chip commercial. His nephew and agent Ben (Richard Benjamin) is sure he can get work if Willy will only agree to reunite with his estranged partner Al Lewis (George Burns) for an ABC-TV celebration of show business nostalgia.<br /><br />Nostalgia is what "Sunshine Boys" has going for it in spades, right from the start when a series of 1920s film clips showcasing various entertainers from long ago flickers before us to the accompaniment of Cole Porter's "Be A Clown". Then there's the film's present-day setting in Manhattan, where flared trousers and wide polyester ties abound. The periods collide in Willy's glorious mess of a Manhattan apartment, where framed photos and cartoons of long-dead celebrities stare out from the walls at lurid tabloid headlines and empty Zabar grocery bags. If you were alive in the 1970s like me, you might even feel like you were in that apartment.<br /><br />Willy clearly has been living there too long. He's sleeping in front of the television when the kettle in the other room boils. Willy wakes up and picks up the phone.<br /><br />"Hello, who is this?" A pause. "Never mind, it's the tea."<br /><br />Old men living alone can be sad material in almost anyone else's hands, but Simon's deft wit and unerring feeling for character turns this adaptation of his 1972 stage hit into comedy gold. The amazing thing about "The Sunshine Boys" is how much it rubs your noses in Willy's almost existential condition without turning you off at all. "89 years old and just like that, he dies of nothing'" Willy says of one old songwriting friend, before deciding the man probably died from writing a song that rhymed "lady" with "baby".<br /><br />Burns won an Oscar for his understated performance as the gentle but steely Lewis, but it's Matthau who brings this one home, his make-up and proud but ragged bearing really selling you on the idea he was already 73 when he made this. Willy is obnoxious in the extreme, fully deserving Ben's description "crazy freakin' old man", but you root for him throughout, enjoying his small victories even when they come at the cost of others' patience. His lines kill you, too, especially when he's trying to kill Lewis, for whom the TV reunion turns out to be a bad idea.<br /><br />"You're out of touch!" Willy tells Lewis at one point. "I'm still in demand. I'm still hot!"<br /><br />"If this room was on fire you wouldn't be hot," Lewis replies.<br /><br />Director Herbert Ross shoots everything in a very casual and understated way, with low lighting and mid-range shots even in emotional moments so as to leave room for the comedy and the film's overall zen message of grace through quiet acceptance. You never get the feeling you are watching a movie, one of "The Sunshine Boys" many charms, and Ross's direction, like the acting of the three principals, goes a long way toward achieving that end.<br /><br />Comedy is hard, especially when the subjects are people watching life pass them by, but "The Sunshine Boys" makes it all seem a pleasure, because, for us watching, it is.