Ik kom net terug van de première van Nuldag in Montreal... en tot mijn stomme verbazing staat er een negatief commentaar op de film. Het komt erop neer dat het Coccio is die een makkelijke en overdreven sociale boodschap uitdraagt... nou ja, meneer-ik-ben-recensent, het is een makkelijke en overdreven kritiek op films met een sociale lading.<br />Niet dat ik mijn leven hier aan de kaak wil stellen, maar ik kom uit een klein stadje met een soortgelijke school als deze jongens. Afwijzing & onwetendheid op het menu. Het punt is... ik begrijp hoe jonge kinderen ertoe gedreven kunnen worden om zo'n gruwel te doen. middelbare scholen zijn slagvelden van conformiteit geworden. Het is echt een lelijk gezicht. Je moet je een weg vechten tot je net zo bent als de anderen. Het is moeilijk uit te leggen, maar een heleboel mensen beseffen niet dat middelbare scholen begraafplaatsen van menselijke intelligentie worden. Ondertussen doen ouders hun ogen dicht en glimlachen ze omdat hun leven in hun comfortabele buitenwijk volmaakt is.<br />Het ware motief van de film gaat niet over wat hen drijft. Het gaat over een doodse, rustige buitenwijk waar iedereen zijn ogen dichtdoet en de sfeer van een volmaakte stad probeert te creëren. Cal heeft het goed verwoord. Het is een wake-up call. Overal is drama en het kan elke vorm aannemen. In dat geval worden kleine drama's (zoals Andre die een flikker wordt genoemd omdat hij een J.C. Penny-shirt draagt) de ergste nachtmerrie van een hele stad. Andre & Cal kozen de meest extreme manier om uiting te geven aan hun pijn. De malaise van het onaangepaste in een tijdperk waarin je meer dan ooit moet zijn zoals de anderen om geaccepteerd te worden.<br />Ik hou vooral van de laatste scènes waarin sommige jongens de kruisen van Andre & Cal verbranden, zoals Cal & Andre met de pijn die ze uitstraalden hun blinde woede hebben uitgestraald naar hun gemeenschap, hun weigering om na te denken over de oorzaken van sommige daden.<br />Het lijkt misschien agressief als een film, maar Coccio mediteert meer dan jammeren of articuleren. Wat Andre & Cal leven is een realiteit... en een enge realiteit die andere kinderen misschien wel raakt.<br />Verontrustende film... Door het maken van films en het sterke gevoel dat hij daardoor kreeg, deed Ben Coccio een heel erg verontrustende film.
I just came back from the Montreal premiere of Zero Day...and i'm surprised as hell to find a negative comment on the movie. Basically the blame is about Coccio doing an easy and overplayed social message...well, Mr-I'm-a-reviewer, it's an easy and overplayed critic of movies with a social charge.<br /><br />Not that I want to expose my life here, but I come from a small town with a similar school than these guys go. Reject & ignorance on the menu. Thing is...I understand how can young kids can be driven to do such horror. High schools have became battle fields of conformity. It's a real ugly sight. You need to fight your way into being like the others. It's hard to explain, bit a lot of people dosen't realize that high schools are becoming cemeteries of human intelligence. Meanwhile, parents are closing their eyes and smiling about how their life in their comfortable suburb is perfect.<br /><br />The real motive of the movie isn't about what is driving them. It's about this death-like calm suburb and everybody closing their eyes and trying to create this atmosphere of a perfect town. Cal expressed it well. It's a wake up call. Drama is everywhere and it can take every shape. In that case little dramas(like Andre being called a faggot for wearing a J.C Penny shirt) are shaping into being the worse nightmare of a whole town. Andre & Cal took the most extreme way to express their pain. The malaise of unconformity in an era where you need more than ever to be like the others to be accepted.<br /><br />I like particularly the last scenes where some guys are burning the crosses of Andre & Cal, like if with the pain they communicated, Cal & Andre have communicated their blind rage to their community, their refusal to think about the causes of some acts. <br /><br />It might seemed aggressive as a movie, but Coccio is meditating more than whining or enunciating. What Andre & Cal are living is a reality...and a scary one that might get to other kids. <br /><br />Disturbing movie...Home making and strong feeling made Ben Coccio do a very very disturbing movie.