Ik ben dol op tekenfilms. Ze kunnen dingen laten zien die films met 'echte' acteurs en decors niet kunnen <0xE2><0x80><0x93> hoewel computereffecten daar steeds meer verandering in brengen. Ze kunnen de grenzen van satire ('The Simpsons'), goede smaak ('South Park'), spektakel ('Aladdin') of werkelijkheid ('Toy Story') verleggen. Er zijn een paar goede voorbeelden hiervan in 'IJstijd', zoals wanneer we een bonte kudde inmiddels uitgestorven zoogdieren over het platteland zien trekken, kletsend als oude vrienden. Zulke scènes zijn een genoegen om te zien, omdat we tegelijkertijd het gevoel krijgen dat het vertrouwd en vreemd is, meestal op een manier die ons aan het lachen maakt. Hoewel 'IJstijd' niet zo goed is als de beste animatiefilms aller tijden, is het echt een leuke film. Ga achterover zitten, geniet van de opzettelijke anachronismen, de prachtige achtergronden en het buiklachen.<br />Het verhaal volgt Manfred, de chagrijnige mammoet, Sid, een idiote luiaard, en Diego, een sabeltandtijger, als ze een mensenbaby terugbrengen naar zijn stam <0xE2><0x80><0x93> om heel andere redenen. Onderweg hebben ze natuurlijk een heleboel problemen. Tijdens de reis duikt ook Scrat op, het ongelukkigste knaagdier uit de geschiedenis, die wanhopig probeert een eikel te begraven voor de winter: in gletsjers, boven op dode bomen, in ijsgrotten. Zijn openingsscène is een klassieker.<br />Het' Het is een eenvoudig verhaal met een heel voorspelbaar einde en een middenstuk dat niet meer is dan een reeks grappige voorvallen met een paar momenten waarin het karakter wordt gevormd, maar sommige scènes, zoals het verschonen van de luiers of de dodo's, zijn hilarisch, de dieren zijn aardig en het ziet er goed uit. Er is ook een heel ontroerend moment, wanneer grotschilderingen van mammoeten voor Manfreds ogen tot leven komen.<br />Geen must-see, maar goed voor een uurtje plezier.<br /><br />7/10/10.
I love cartoons. They can show things that films with 'real' actors and scenery cannot - though computer effects are changing that more and more. They can push the boundaries of satire ('The Simpsons'), good taste ('South Park'), spectacle ('Aladdin'), or reality ('Toy Story'). There are some good examples of this in 'Ice Age', such as when we see a motley herd of now-extinct mammals migrating across countryside, chatting like old friends. Such scenes are a pleasure to watch, as we get the feeling of both the familiar and the strange at the same time, usually in a way that makes us laugh. While Ice Age is not as good as the top animated movies of all time, it's a really fun film. Sit back, enjoy the deliberate anachronisms, the lovely backgrounds and the belly-laughs.<br /><br />The story follows Manfred the grumpy mammoth, Sid, an idiotic sloth, and Diego, a sabretooth tiger, as they take a human baby back to his tribe - for very different reasons. On the way, naturally, they have a whole lot of problems. Also popping up throughout the journey is Scrat, history's unluckiest rodent, who is desperately trying to bury an acorn for the winter: in glaciers, on top of dead trees, in ice-caves. His opening scene is a classic.<br /><br />It's a simple story with a very predictable end and a middle that is just a series of funny incidents with some character-building moments thrown in, but some of the scenes, such as the nappy-changing or the dodos, are hilarious, the animals are likeable and it looks good. There is one quite touching moment too, when cave paintings of mammoths come to life in front of Manfred's eyes.<br /><br />Not a must-see, but good for a fun hour or so.<br /><br />7/10