De meeste korte verhalen van Stephen King zijn kleine juweeltjes, met originele ideeën die zich in een mum van tijd ontwikkelen; in feite zijn ze mager en gemeen <0xE2><0x80><0x93> hij zet ze in een mum van tijd op papier, je leest ze en je bent al klaar voordat je weet dat je begonnen bent. Ze zijn het equivalent van een zak patat van McDonald's <0xE2><0x80><0x93> ze smaken echt heel lekker en je weet dat ze niet veel voedingswaarde hebben (zie: vanuit literair oogpunt zeggen ze niet veel over de universele menselijke toestand), maar toch ga je ze lezen, je hoeft alleen maar geen varken te zijn en niet voor de extra-supergrote portie te gaan en te veel vet in te slaan ('te veel vet' is een metafoor voor het proza in King's 'King's' Hij heeft vier boeken met korte verhalen verzameld. Ik heb ze allemaal gelezen <0xE2><0x80><0x93> van _NightShift_ tot en met _Everything's Eventual_ <0xE2><0x80><0x93> en ze laten allemaal zien hoe efficiënt het is om meteen ter zake te komen, iets wat in zijn boeken van het formaat boek soms jammerlijk ontbreekt.<br />Maar zijn korte verhalen blijven nooit te lang hangen... en dat brengt ons bij de tv-bewerkingen van _Nachtmerries en droomlandschappen_...<br /><br />Hoe hebben ze (de producers van de serie) het voor elkaar gekregen om verhalen van gemiddeld vijftien pagina's om te zetten in afleveringen van vijftig minuten? Dat zal ik je vertellen <0xE2><0x80><0x93> in twee woorden: _Stephen King_. Verhalen met zijn naam erop hebben dat waarschijnlijk niet gedaan.' Het is niet goedkoop, en een uur laat meer reclame zien dan een half uur, dus... wat een bloemlezing had moeten zijn van voornamelijk afleveringen van 23 of 24 minuten, wordt verdubbeld in twee keer zo lang, en verdubbelt de reclametijd... Ka-Ching!<br />Ik ga geen tijd verspillen met het samenvatten van de plot van deze verhalen <0xE2><0x80><0x93> in deze recensie veronderstel ik dat je de verhalen al hebt gelezen en/of het programma hebt gezien; wat volgt zijn slechts mijn instinctieve reacties op wat TNT te bieden had... Van de vier afleveringen tot nu toe, hier is mijn schatting van tien procent (van het eerste tot het ergste):<br /> Battleground <0xE2><0x80><0x93> bepaald geen klassieker, maar hé, hoe zou iemand er bezwaar tegen kunnen hebben William Hurt ervan te weerhouden zijn val te openen door deze episode zonder enige dialoog te filmen? En de sarcastische verwijzing naar de moordzuchtige Zuni-pop uit de Trilogie Van De Angst bewees me dat de producenten (en de schrijver van de teleplay, de zoon van Richard Matheson <0xE2><0x80><0x93> de schrijver van TOT) wisten dat hun missie met deze pop was om de actie dodelijk te maken, maar tegelijkertijd leuk. Het duurde langer om bij Hurts appartement te komen dan had gemoeten, maar ik denk dat het doel is bereikt.<br />8/10.<br />Umney's Laatste Zaak <0xE2><0x80><0x93> Deze vond ik vooral goed vanwege het optreden van William H. Macy. Ik denk dat de schrijver/Umney eerder in het verhaal had moeten verschijnen dan de privédetective/Umney, want hij was de feitelijke werkelijkheid van het verhaal, en iedereen die bekend was met het korte verhaal van King (waarschijnlijk de helft, zo niet meer, van het publiek) wist dat de Chandler-achtige opzet onderbroken zou worden door de werkelijkheid van de schrijver, dus laten we er maar meteen mee beginnen, en laten we de grappige en slimme hardgekookte snedige opmerkingen van Soldaat Dick maar meteen achterwege laten. Maar toen de familietragedie van de schrijver/Umney zich begon te openbaren, dacht ik dat het programma een emotionele band ontwikkelde die maakte dat de kijker (ik in elk geval) sympathie voelde voor Macy's poging om aan zijn verdriet te ontsnappen door zich het opwindende leven van zijn fictieve schepping toe te eigenen. 6/10 6/10 10/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/12 11/1 En hij blies zijn scheikundelaboratorium op terwijl hij zichzelf scheikunde leerde (te denken dat het einde van de wereld voorkomen had kunnen worden als die jongen maar wat meer ouderlijk toezicht had gehad). Er is zo veel tijd verspild aan het vaststellen van het <0xC3><0xBC>bergenie van Henry Thomas, als we eindelijk bij de voltooiing van zijn ontdekking komen <0xE2><0x80><0x93> het einde van de wereld door onbedoelde idiotie <0xE2><0x80><0x93> hoeveel krijgen we te zien van de 'einde-van-de-wereld'? <0xE2><0x80><0x93> een goedkope video van een verslaggeefster die begint te vergeten waar ze over schrijft, en korte radio-uitzendingen waarin de dag des oordeels wordt aangekondigd. O, en de ouders van de broer die kwijlen en oude liedjes zingen. Mijn punt is dat als jouw verhaal echt over het 'eind van de hele rotzooi (wereld)' gaat, ik de 'rommel' wil zien als hij in vlammen opgaat en neerstort en in brand vliegt. Over een jammerklacht gesproken.<br />Crouch End <0xE2><0x80><0x93> Deze episode heeft me echt de stuipen op het lijf gejaagd. Ik had kunnen leven met de verbluffende vertoning van het gelukkige stel dat bij hun hotel aankomt, kietelt, luncht en een taxi neemt (dat was de helft van de episode), als ze eenmaal overgestoken zijn naar Crouch End, die episode bezorgde me de koude rillingen, maar het haalde niets uit. Het was niet alleen niet eng, het was praktisch lachwekkend. O, kijk <0xE2><0x80><0x93> een poesje... wacht, het draait... o mijn god! Moet je dat enge oog zien! Uh-huh. Ze hadden de Crouch End-aflevering ook's nachts kunnen opnemen in plaats van overdag. Dingen die je onbedoeld grappig vindt, kunnen angstaanjagender worden als je ze's nachts in de schaduw ziet. Maar ik denk dat het budget niet groot genoeg was om's nachts te filmen op de nep-Londense sets die ze voor deze aflevering in elkaar hebben gezet. Op papier is dit een heel eng verhaal over toeristen die op plekken komen waar ze niet horen te komen en de verschrikkelijke dingen die daar om de hoek op de loer kunnen liggen. De enige verschrikking in deze aanpassing was de regie en het acteerwerk <0xE2><0x80><0x93> die waren echt afschuwelijk.<br />Overall Series Average (tot nu toe): 4/10.
The majority of Stephen King's short stories are little gems, with original ideas that don't take a long time to develop; basically lean and mean--he sets them up quickly in a scarce number of pages, you read 'em, and you're finished before you know you've begun. They're like the equivalent of a carton of McDonald's fries--they taste Really good and you know there's not much nutritional value in them (re: from a literary standpoint, they don't say much about the universal human condition), but you're still gonna scarf 'em down, just don't be a pig and go for the extra-super-sized portion and fill up on too much grease ("too much grease" is a metaphor for the prose in King's novels when find yourself reading one of them and saying come on--enough with the pop-cultural observations or clever Yankee asides--get on with the story already!) He has compiled four books of short story collections. I've read them all--from NightShift to the latest, Everything's Eventual, and they all display an efficiency of getting-to-the-point which is sometimes sorely lacking in his tome-sized novels.<br /><br />But his short stories never overstay their welcome...which brings us to the TV adaptations of Nightmares And Dreamscapes...<br /><br />How in the hell did they (the series' producers) get a green-light to turn stories that usually averaged 15 pages into 50 minute episodes? I'll tell you how--two words--"Stephen King." Stories with his name on them probably didn't come cheap, and one hour shows enable more advertising than half hour ones, so...what should have been an anthology of mostly 23 or 24 minute episodes is turned into double that length, and double the commercial time...Ka-Ching!<br /><br />I'm not going to waste time synopsizing the plots of these stories--this review supposes you have already read the stories and/or seen the show; what follows is merely my gut reactions to what TNT presented... Of the four installments so far, here's my ten cent assessment (from first to worst): <br /><br />Battleground-- Not a classic by any means, but hey, how could anyone argue with keeping William Hurt from opening his trap by filming this episode without a single line of dialog? And the tongue-in-cheek reference and destruction of the killer Zuni doll from Trilogy Of Terror proved to me the producers (and the writer of the teleplay, who is Richard Matheson's son--the writer of TOT) knew their mission with this one was to make the action deadly, yet at the same time, fun. It took longer to get to Hurt's apartment than it should have, but I think it fulfilled it's objective. 8/10<br /><br />Umney's Last Case-- Liked this one primarily because of William H. Macy's performance. I think the writer/Umney should have appeared in the story sooner into the private eye/Umney beginning because he was the actual reality of the story, and anyone familiar with the King short story (probably half, if not more of the audience) knew the Chandleresque set-up was due to get interrupted by the writer's reality, so let's get on with it already, and cut-out the cute and clever hard-boiled repartee' Private Dick banter already. Once the writer/Umney's family tragedy began to reveal though, I thought the show developed an emotional connection that made the viewer (me, at least), feel sympathy for the real-life Macy's attempt to escape his sorrows by usurping his fictional creation's exciting life. 6/10 <br /><br />The End Of The Whole Mess-- Uh, this title is how I felt about this episode when it was over. After twenty minutes, I was ready to scream at the TV--OK, we get it already, the younger brother is a Mega Mensa Genius Prodigy Extraordinaire! We know from Ron Livingston talking to the camera ("time is running out for me"--not fast enough, I thought) that the young whiz kid is going to discover something really bad for humanity--we know this because he's already built an airplane but almost died because he couldn't steer it out of the path of a tree; and, he blew up his chemistry lab while teaching himself chemistry (to think the end of the world could have been prevented if only this kid had some more parental supervision). So much time was wasted on establishing the uber-genius of Henry Thomas, when we finally get to the resolution of his discovery--the end of the world through unintended idiocy--how much do we get to see of the world "ending?"--a cheap video shot of a reporter starting to forget what she's reporting on, and brief radio broadcasts announcing the day of judgement is at hand. Oh, and the brother's parents drooling and singing old songs. My point is, if your story is really about the "end of the whole mess (world)", I wanna see the "mess" as it goes up in flames and crashes and burns. Talk about ending with a whimper, indeed. 2/10 <br /><br />Crouch End-- This episode just ticked me off totally. I could have lived with the taking-forever exposition of the happy couple arriving at their hotel, playing slap-and-tickle, having lunch, and getting a taxi (that was half the episode right there), if once they finally crossed-over into Crouch End the episode delivered the chills, but it failed miserabley. Not only wasn't it scary, it was practically laughable. Ooh, look--a kitty...wait, it turns...oh my god! Look at it's scary eye! Uh-huh. They could have gone a long way towards filming the Crouch End sequence at night instead of in daylight, too. Things you might unintentionally find funny can become scarier when you see them in the night shadows. But I guess the budget wasn't high enough to shoot at night on the fake London sets they slapped together for this one. On the page, this is a very scary story about tourists wandering into places they shouldn't and the terrible things that might lurk just around a corner there. The only terror in this adaptation was the directing and acting--those were truly horrifying. 1/10 <br /><br />Overall Series Average (so far): 4/10