De psychologie van deze film is echt bizar om te proberen te doorgronden. Hij wordt vaak afgeschilderd als een anti-rpg-film, maar in werkelijkheid is het niet zo eenvoudig. Er zijn hier en daar tegenstrijdigheden waardoor ik me afvraag wat ze precies (als ze al iets proberen te zeggen) proberen te zeggen over gamen.<br />Ze introduceren alle personages omslachtig bij wijze van introductie in hun eigen leven. Ze hebben allemaal ouders die gescheiden zijn, die aan de drank zijn, en die totaal geen contact hebben met hun eigen leven, behalve op de momenten dat ze hen hardhandig onder druk zetten om te slagen. Tom Hanks is aantoonbaar het slechtst af, omdat hij net van een andere school is gestuurd en nog steeds te maken heeft met een broer die verdwenen is en misschien wel dood is. <br />Het heeft een paar keer gezegd dat ze het spel spelen om problemen in hun echte leven op te lossen. En ja hoor, aan het eind, als ze naar Robbie (Hanks) gaan, zijn ze allemaal gelukkig en aangepast, beginnen ze aan hun volwassen carrière, zijn problemen opgelost, zijn spelletjes opgeborgen (Daniël wil niet eens meer computerspellen ontwerpen) en zelfs Robbies moeder, die voortdurend dronken en ontevreden is geweest, is plotseling de Blije Huisvrouw, die er fris en vrolijk uitziet en bloemen schikt.<br />Natuurlijk besluit JJ plotseling (en heel opgewekt lijkt het) om zelfmoord te plegen, maar de reden lijkt uitsluitend te zijn dat hij een eenzaam genie is dat kan...' En in wat misschien wel de coolste scène van de hele film is, kijkt Kate, die er heel aantrekkelijk uitziet in haar maliënkolder, recht in de camera en zegt iets in de trant van: 'De engste monsters zijn de monsters die we zelf zien.' Het grootste fantasie element in deze film is dat de twee straatrovers het rijke echtpaar aan de kant zetten zodat ze de vieze, dakloos uitziende man van zijn toverbonen kunnen beroven. Het terugkerende thema ('The Way We Were' voor de jaren tachtig) zou aan het eind misschien aangrijpend zijn geweest, maar als manier om een film af te sluiten is het ronduit deprimerend en lijkt het niet op zijn plaats. En voor een laatste mysterie krijgt onze held, die volledige Pardu-insignes draagt, een psychotische inzinking, verandert volledig in zijn personage en begint aan zijn zoektocht, dus het eerste wat hij doet is natuurlijk zijn 20e-eeuwse kleren aantrekken.<br />Dus misschien is de film irrationeel, maar ik denk dat hij te maken heeft met een irrationeel onderwerp. In die tijd werd een groep kinderen met dobbelstenen en potloden beschouwd als besmet en mogelijk bezeten, en je kon gek worden als ze hun hocus pocus tegen je uitsloegen. De anti-game-paranoia wordt in de eerste scène zo'n beetje samengevat: de verslaggever vraagt de agent wat er aan de hand is, de agent zegt dat er kinderen zijn verdwaald in de tunnels en dat Mazes and Monsters er op de een of andere manier iets mee te maken heeft. De verslaggever geeft toe dat hij het spel vaag kent (hoewel hij het zijn eigen kinderen toestaat het te spelen), draait zich dan naar de camera en raffelt een gepolijst verhaal af dat het spel overal de schuld van geeft en geen andere verklaring toelaat. Uiteindelijk is het geen meesterwerk, maar wel zo interessant als een tv-film.
The psychology of this movie is really weird to try and figure out. Its often billed as an anti-RPG movie, but its really not that simple. Here are come apparent contradictions that make me wonder just what (if anything) they're trying to say about gaming.<br /><br />They laboriously introduce all the characters home lives by way of introduction, all of them having parents who are divorced, alcoholic, and totally out of touch with their lives except for the times they're harshly pressuring them to succeed. Tom Hanks is arguably the worst off, having just failed out of another school and still dealing with a brother who disappeared and may be dead. <br /><br />Its mentioned a couple of times that they play the game to work through problems in their real lives. And sure enough, at the end, when they go to see Robbie (Hanks), they're all happy and well-adjusted, embarking on their adult careers, problems solved, games put away (Daniel doesn't even want to design computer games any more), and even Robbie's mother, who's been constantly drunk and dissatisfied, is suddenly the Happy Homemaker, looking fresh and bright and arranging flowers. <br /><br />Sure, JJ suddenly (and quite cheerfully it seems) decides to commit suicide, but the reason seems to be entirely because he's a lonely boy genius who can't get a date, and not because his character dies, as in the famous Jack Chick tract (which happens afterward anyways, and it almost seems like he does it on purpose so he can end Daniels game and get everyone to come play his. In fact, the prospect of live-action role playing in the caverns seems to be the only thing that saves him from killing himself!) And in what may be the coolest tableau scene in the whole movie, Kate, looking very fetching in chain mail, looks right at the camera and says something like, "The scariest monsters are the ones in our own minds." <br /><br />The biggest fantasy element in this movie is the two muggers passing up the rich couple so they can rob the dirty, homeless-looking guy of his magic beans. The recurring theme (a "The Way We Were" for the 80s)might have been poignant at the end, but as a way to kick off a movie is downright depressing and seems out of place. And for one final mystery, our hero, wearing full Pardu regalia, has a psychotic break, becomes his character completely and embarks on his quest, so of course the first thing he does is change into 20-century street clothes. <br /><br />So maybe the movie's irrational, but I guess its dealing with an irrational topic. In those days a circle of kids with dice and pencils was regarded as tainted and possibly possessed, and you could go insane if they spoke their mumbo-jumbo at you. The anti-game paranoia is pretty much summed up in the first scene, where the reporter asks the cop whats going on, the cop says a kids lost in the tunnels and there's a chance Mazes and Monsters is somehow involved. The reporter admits to being vaguely familiar with the game (although he allows his own children to play it), then turns to the camera and reels off a polished spiel that blames the game for everything and admits no possibility of another explanation. In the end, its no masterpiece, but interesting as made-for-TV movies go.