Ik denk dat deze film waarschijnlijk een stuk krachtiger was toen hij in 1943 in première ging, hoewel hij tegenwoordig een beetje te prekerig en statisch lijkt om hem tot groots te verheffen. De film speelt in 1940 <0xE2><0x80><0x93> vlak voordat de Verenigde Staten bij de oorlog betrokken raken. Paul Lukas speelt het zeer serieuze en fatsoenlijke hoofd van zijn familie. Hij is een Duitser die zeven jaar tegen de nazi's heeft gevochten en gevangenneming heeft weten te vermijden. Bette Davis is zijn zeer begripvolle en lijdzame vrouw, die erin is geslaagd de kinderen van tijd tot tijd zonder hem op te voeden. Als de film begint, steken ze de grens over van Mexico naar de Verenigde Staten, en voor het eerst in jaren zullen ze zich ontspannen en ophouden met vluchten.<br />Het probleem voor mij was dat het gezin te volmaakt en te fatsoenlijk was <0xE2><0x80><0x93> het leek meer op positieve propaganda dan op een echt gezin dat echte problemen had. Hoewel dit in die tijd een heel nobel doel had, lijkt het nu alleen maar nep. Vooral de ongelooflijk vreemde en uiterst gedramatiseerde dialogen die de kinderen gebruikten, klonken niet echt. Het leken meer antifascistische toespraken dan de stemmen van echte kinderen. Als gevolg daarvan waren ze buitengewoon irritant <0xE2><0x80><0x93> vooral de kleinste, die soms klonk als een snotaap. Zo'n beetje de enigen die echt klonken waren Bette Davis en haar uitgebreide Amerikaanse familie en die smeerlap van een Roemeen die bij hen woonde (hoewel hij geen duidelijk accent had).<br />Het is echt moeilijk te geloven dat de superberoemde Dashiel Hammett deze dialoog heeft geschreven, want het klinkt gewoon niet echt. Het verhaal was gebaseerd op het toneelstuk van zijn minnares, Lillian Hellman. En het idee en de plot van het verhaal zijn goed... maar de dialoog is soms gewoon slecht. Al met al een interessante curiositeit en een film met een paar uitmuntende momenten... maar dat is eigenlijk alles.
I think this movie was probably a lot more powerful when it first debuted in 1943, though nowadays it seems a bit too preachy and static to elevate it to greatness. The film is set in 1940--just before the entry of the US into the war. Paul Lukas plays the very earnest and decent head of his family. He's a German who has spent seven years fighting the Nazis and avoiding capture. Bette Davis is his very understanding and long-suffering wife who has managed to educate and raise the children without him from time to time. As the film begins, they are crossing the border from Mexico to the USA and for the first time in years, they are going to relax and stop running.<br /><br />The problem for me was that the family was too perfect and too decent--making them seem like obvious positive propaganda instead of a real family suffering through real problems. While this had a very noble goal at the time, it just seems phony today. In particular, the incredibly odd and extremely scripted dialog used by the children just didn't ring true. It sounded more like anti-Fascism speeches than the voices of real children. They were as a result extremely annoying--particularly the littlest one who came off, at times, as a brat. About the only ones who sounded real were Bette Davis and her extended American family as well as the scumbag Romanian living with them (though he had no discernible accent).<br /><br />It's really tough to believe that the ultra-famous Dashiel Hammett wrote this dialog, as it just doesn't sound true to life. The story was based on the play by his lover, Lillian Hellman. And, the basic story idea and plot is good,...but the dialog is just bad at times. Overall, an interesting curio and a film with some excellent moments,...but that's really about all.