De Duitse filmmaker Ulli Lommel heeft een taak volbracht waarvan veel horrorfans dachten dat hij onmogelijk was: hij heeft de onbekwame Teuton Uwe Boll benoemd tot regisseur van de slechtste horrorfilm die ooit is gemaakt.<br />Lommel is waarlijk de Ed Wood van het nieuwe millennium. Deze film is even prullerig en lachwekkend als de slechtste van EW. Ik ben zowel trots als beschaamd om te zeggen dat ik hem in zijn geheel heb gezien, ziekelijk gefascineerd om te zien hoe laag de lat gesteld kon worden. Het antwoord is: onderaards; Lommel heeft een kuil gegraven en hem begraven.<br />De pret begint met de cast van internationale nietsnutten. Alleen iemand die in Los Angeles heeft gewoond, waar elke automonteur, dokter en postbode een acteur of scenarioschrijver is die erop wacht ontdekt te worden, kan begrijpen hoe het Lommel is gelukt zoveel zogenaamde acteurs te vinden die bereid zijn zijn belachelijke dialoog met een uitgestreken gezicht op te dissen.<br />De hoofdfiguur, een schurkachtige wijkagent, wordt gespeeld door een Duitse acteur met een zwaar Duits accent. Hij is niet alleen een seriemoordenaar, maar ook de oudste wijkagent van Los Angeles. Ondanks het feit dat hij onschuldige vrouwelijke automobilisten aanhoudt en in hechtenis neemt, hen vervolgens zijn huis in sleurt (dat onverklaarbaar genoeg de bovenste verdieping van een meubelmagazijn is) en dit alles in het volle zicht van zijn nieuwe vennoten doet, weigert het LAPD een onderzoek in te stellen en gaat zelfs zo ver dat ze een van zijn aanklagers in een ninja-achtige inval in zijn appartement aanvallen.<br />De decors zijn ondraaglijk slecht. Het budget van de productieontwerper bevatte blijkbaar net genoeg geld voor een blik verf; genoeg om 'district 707' op een kartonnen muur te schilderen. Het was duidelijk dat de acteurs onbetaalde, niet-professionele acteurs waren <0xE2><0x80><0x93> een trieste verzameling Europese emigranten (misschien wel gedeporteerden als ze in hun eigen land optraden), bimbo's, mimbo's en wanhopige vrouwen van middelbare leeftijd <0xE2><0x80><0x93> en aangezien er weinig of geen geld werd uitgegeven aan decors, speciale locaties of andere productiewaarde, is het niet meer dan eerlijk om te zeggen dat ze een paar echt uitziende politie-uniformen kochten. Helaas konden ze zich geen politiewagen veroorloven; de ge<0xC3><0xBC>niformeerde agenten reden rond in een glanzende, nieuwe Mercury-huurauto.<br />Meer dan de helft van het verhaal gaat over de smerige praktijken van onze gestoorde Duitse LAPD-agent en de vergeefse pogingen van twee jonge groentjes om hem tegen te houden. Een van deze jonge acteurs is bijzonder meelijwekkend omdat hij...' De enige acteur in deze hele puinhoop is de enige met zelfs maar een vage kans op een echte carrière in de filmwereld. De andere past er precies in, met zijn rockabilly-kapsel en zijn gefolterde Brando-pose die gewaardeerd moet worden.<br />Het laatste deel van de film is waarin de titel zijn zombie krijgt, omdat de slachtoffers van onze moordenaar herrezen worden nadat hij een meisje heeft vermoord dat net bij een paar voodoopriesteressen op bezoek is geweest om een beschermende bezwering over haar uit te spreken. Vraag je niet af waarom een meisje uit Roemenië haar toevlucht zou nemen tot voodoo als ze wist dat ze vermoord zou worden, maar accepteer Lommels logica en geniet van de absurde rit. De zombiemeisjes slagen erin hun opwachting te maken nadat ze lange tijd met hun handen uit de met stro bedekte graven aan de kant van de weg hebben geklauwd. Ze zien er nog precies zo uit als voor hun dood, misschien zelfs nog knapper, met een dikke laag make-up rond hun ogen. Ze zien er helemaal niet uit als zombies, maar meer als fotomodellen die klaarstaan voor de catwalk.<br />Op dit punt in de film leent Lommel een creatief idee van zijn gewaardeerde landgenoot Boll en injecteert grote hoeveelheden goedkope techno uit Europa in de soundtrack. We hebben het hier over prehistorisch elektronisch hommelgeluid. Geluiden die ze op een Ibiza-disco hadden kunnen draaien toen Lommel nog jong genoeg was om zijn buit af te troggelen.<br />In tegenstelling tot andere zombies spreken Lommels meisjes normaal en functioneren ze normaal. Eh, ik bedoel, zoals ze deden voordat ze in een zombie veranderden. Dit geeft onze auteur ruim de gelegenheid om ons te overladen met nog meer van zijn gouden dialogen. Ja, een gouden overdaad.<br />Ik zal niets bederven door te onthullen dat de schok eindigt. Het enige wat ik kan zeggen is dat het volmaakt in overeenstemming is met de rest van dit meesterwerk. De geest van Ed Wood leeft voort... of moet ik zeggen zijn geest.
German filmmaker Ulli Lommel has managed a task many horror fans thought was impossible: he's unseated fellow Teuton Uwe Boll for the crown of director of the worst horror film ever made.<br /><br />Lommel is truly the Ed Wood of the new millennium. This film is as shoddy and laughable as the best-worst of EW. I am both proud and embarrassed to say that I watched it in toto, morbidly fascinated to see just low the bar could be set. The answer is: subterranean; Lommel dug a pit and buried it.<br /><br />The fun begins with the cast of international nobodies. Only someone who has lived in Los Angeles, where every auto mechanic, doctor and mailman is an actor or screenwriter waiting to be discovered, could easily understand how Lommel managed to find so many wannabe actors willing to spew his ridiculous dialog with a straight face.<br /><br />The main character, a villainous beat cop, is played by a German actor with a thick German accent. Aside from being a serial killer, he is also the oldest beat cop in LA. Despite the fact that he stops innocent women drivers and takes them into custody, then drags them into his home (which inexplicably is the top floor of a furniture warehouse), and does all this in plain sight of his rookie partners, the LAPD refuses to investigate, going so far as to physically attack one of his accusers in a ninja style raid on his apartment.<br /><br />The sets are excruciatingly bad. The production designer's budget apparently included just enough money for a can of paint; enough to paint "Precinct 707" on a cardboard wall.<br /><br />Since the actors were obviously unpaid non-professionals--a sad assortment of European emigres (possibly deportees if they acted in their native lands), bimbos, mimbos, and desperate middle-aged women--and since little if any money was spent on sets, special efx, locations or other production value, it is only fair to mention that they did spring for a few genuine-looking police uniforms. Sadly, they couldn't afford a police car; the uniformed cops cruise the streets in a shiny new Mercury rental.<br /><br />More than half of the story focuses on the dirty deeds of our deranged German LAPD officer and the futile efforts of two young rookies to stop him. One of these young actors is especially pitiable because he's the only actor in this whole mess with even a vague shot at a real career in the movies. The other fits right in, with a rockabilly hairdo and tortured Brando posing that needs to be seen to be appreciated.<br /><br />The latter part of the film is where the title gets its zombie, as the victims of our killer are resurrected after he murders a girl who had just visited some voodoo priestesses to have a protective spell put on her. Don't ask why a girl from Romania would resort to voodooism in anticipation of being murdered, just accept Lommel's logic and enjoy the absurd ride.<br /><br />After much prolonged hand-clawing out of straw-covered roadside graves, the zombie girls manage to make their appearance. They look exactly as they did before death, maybe even prettier, with black glamor make-up generously airbrushed around their eyes. Looking nothing like zombies, they look more like high fashion models ready for the runway.<br /><br />At this point in the movie Lommel borrows a creative note from his lauded countryman Boll, and injects large doses of cheesy Euro-trash techno into the soundtrack. We're talking prehistoric electronic bumblebee noise. Stuff they might have played in an Ibiza disco when Lommel was still young enough to shake his booty.<br /><br />Unlike other zombies, Lommel's girls speak and function as normal... er, I mean, as they did before becoming zombified. This gives our auteur ample opportunities to shower us with more of his golden dialog. Yes, a golden shower it is.<br /><br />I won't spoil anything by revealing the shock ending. All I can say is it's perfectly in tune with the rest of this masterpiece. The spirit of Ed Wood lives on... or should I say his geist.