Deze film is beroemd om een aantal eigenschappen: een geletterd scenario, voor het eerst in een deels religieuze filmproductie, van Philip Dunne, een paar zeer goede prestaties, een eersteklas productie in elke afdeling en de intelligente regie van Henry King, een oudgediende. Als je een film zou maken, zou je met talenten als Leon Shamroy als filmregisseur, Lyle Wheeler als artdirector en Alfred Newman als componist van originele muziek gegarandeerd een kwaliteitsfilm krijgen. Voeg daar de cast van deze film aan toe, met Gregory Peck en Susan Hayward als de hoofdpersonen, James Robertson Justice, Raymond Massey, Kieron Moore, Jayne Meadows en John Sutton, plus een dans van Gwen Verdon, en de verwachtingen zouden hooggespannen zijn dat de film die daaruit voortkwam iets bijzonders zou worden. Maar in een bijbels scenario, meestal een subgenre dat geneigd is tot onlogische motieven en wonderbaarlijke interventies, zou alles uiteindelijk afhangen van de vaardigheden van de auteur. Philip Dunne heeft mensen voorzien, een zeldzame prestatie in bijbelse films. David is een man in deze film, een veelzijdige man, niet iemand die op papier in het Oude Testament mythische daden verricht. Gregory Peck maakt hem nieuwsgierig, gepassioneerd, beheerst, bescheiden en aantrekkelijk. Als Bathsheba is Hayward niet bepaald de perfecte keuze, maar ze straalt een heleboel gewone aardsheid en emotionele normaliteit uit die je doen inzien waarom de koning van Israël zoveel voor haar zou riskeren. De rest van de cast is beurtelings standvastig en capabel. De bekende verhaallijn biedt hun weinig om mee te werken, maar de schrijver Dunne en de cast doen zoveel als in de menselijke situatie mogelijk is. Davids jeugd wordt in flashbacks verteld; hoe hij door een profeet van Jahwe werd uitverkoren om koning van Israël te worden, en hoe hij zijn plaats onder de koning Saul verwerft door Goliath de Phiiistine in de strijd te verslaan, terwijl al het andere bang is om de reus te tarten. Daarna wordt hij ten slotte van het hof van koning Saul van Israël verdreven, wordt een beroemde krijger en keert terug om het koninkrijk op te eisen en het instrument van de dood te worden van Jonathan, de zoon van de koning, voorheen een vriend. Zijn oorlogen zijn succesvol <0xE2><0x80><0x93> de film begint zelfs met een succesvolle aanvalsscène <0xE2><0x80><0x93> maar zijn leven is leeg omdat zijn vrouw Michal, Jayne Meadows, Sauls dochter is en hem koud laat. Hij wendt zich tot Bathsheba, die hij vanaf het dak van het paleis naakt ziet baden; later geeft ze toe dat ze gehoopt had dat hij haar zou zien. Maar ze heeft een man, Uriah; als ze zwanger raakt, moet Uriah van het slagveld terugkomen en thuisblijven; in plaats daarvan vraagt hij David om hem in de voorste gelederen van de strijd te plaatsen, zelfs nadat hij opgewonden is geraakt door Verdons dans. David stemt toe. Hij wordt gedood, een oorlogsheld; maar dat lost de kwestie van ontrouw niet op. Er komt droogte in Israël, en de ontrouw van de koning wordt aan het fenomeen toegeschreven. Uiteindelijk legt David zijn handen op de Ark des Verbonds, die onlangs naar Jeruzalem is gebracht en in een tempel is ondergebracht, en die de dood heeft veroorzaakt van anderen die er per ongeluk mee in contact zijn gekomen, en die zijn god hebben gevraagd hem te straffen <0xE2><0x80><0x93> en er gebeurt niets... David verlaat de tempel en merkt dat het in zijn uitgedroogde land is gaan regenen. Deze film is altijd interessant, gevarieerd in de stijl van de scènes en fysiek mooi. De regisseur en de schrijver maken gebruik van het waarnemersprincipe en hebben eerlijk gezegd meer succes met het vermenselijken van de personages dan in bijna elke andere film buiten de canon van de Griekse film uit het Nabije Oosten, waarin het een beetje makkelijker is, omdat in zulke avonturen noch wonderbaarlijke, noch religieuze thema's centraal staan.
This film is famous for several qualities: a literate script, for once in partly-religious film-making, by Philip Dunne, some very good performances, a first-rate production in every department and its intelligent direction by veteran Henry King. If one were making a film, then getting such talents as Leon Shamroy as cinematographer, Lyle Wheeler as art director and Alfred Newman as composer of original music would guarantee a quality production. Add the cast of this film, including Gregory Peck and Susan Hayward as the title characters, James Robertson Justice, Raymond Massey, Kieron Moore, Jayne Meadows and John Sutton plus a dance by Gwen Verdon and expectations might be raised that the resulting film could be made into something special. But in a biblical subject script, usually a sub-genre prone to illogical motivations and miraculous interventions, everything would ultimately depend on the author's skills. Philip Dunne here has supplied human beings, a rare achievement in biblical films. David is a man in this film, many-sided, not someone doing mythical deeds on paper in the Old Testament. Gregory Peck makes him curious, passionate, self-controlled, self-deprecating and appealing. As Bathsheba, Hayward is scarcely the perfect choice but conveys a good deal of common-sense earthiness and emotional normalcy that helps one see why the King of Israel would risk so much for her. The rest of the cast is stalwart and capable by turns. The familiar storyline provides them little to work with, but author Dunne and the cast do as much as is possible with the human situations. David's youth is told in flashback; how he was chosen by a Prophet of Yahweh to be King of Israel, and earns his way to be second to the king, Saul, by defeating Goliath the Phiiistine in battle when all else are afraid to beard the giant warrior. Thereafter, he finally is driven from the court of King Saul of Israel, becomes a famous warrior, and returns to claim the kingdom and become the instrument of death of Jonathan, the King's son, formerly a friend. His wars are successful-- the film opens in fact with a successful attack scene; but his life is empty since his wife Michal, Jayne Meadows, is Saul's daughter and is cold to him. He turns to Bathsheba, whom he sees from the palace roof bathing naked; later she admits she had hoped he would see her. But she has a husband, Uriah; when she becomes pregnant, it becomes necessary for Uriah to come in from the battlefield and spend time at home; he instead asks David to set him in the forefront of the battle, even after being aroused by Verdon's dance. David agrees. He is killed, a war hero; but this does not solve the infidelity question. Drought comes to Israel, and the king's infidelity is blamed for the phenomenon. At last, David places his hands on the Ark of the Covenant, recently brought to Jerusalem and housed in a temple, which has caused the death of others who accidentally came in contact with it, inviting his god to punish him--and nothing happens...David exits the temple, and finds that rain has come to his parched land. This film is always interesting, varied in its types of scenes and physically beautiful. The director and author make use of the observer principle, and are frankly more successful in humanizing the characters than in almost any film outside the Grecianized- Near Eastern canon, wherein the feat is a bit easier since neither miraculous nor religious themes are made central in such adventures. . Well-remembered for its glowing realization, fine performances and intelligent dialogue, this dramatic effort bears repeated study.