Hoewel het wordt beschouwd als de beste film over de problemen die het met zich meebrengt om een huis op het platteland te laten bouwen (of te kopen) volgens jouw specificaties, is het niet de eerste en ook niet de laatste. In 1940 speelden Jack Benny en Ann Sheridan de hoofdrollen in de filmversie van de komedie GEORGE WASHINGTON SLAAT HIER VAN George S. Kaufman en Moss Hart. En ongeveer vijftien jaar geleden hadden Shelly Long en Tom Hanks de hoofdrol in THE MONEY PIT. De eerste film ging over het verhuizen naar een achttiende-eeuws landhuis dat... eh, werk nodig had. De tweede ging over het bouwen van je droomhuis <0xE2><0x80><0x93> eind jaren tachtig. Hoewel de twee films hun momenten hebben, zijn ze niet zo goed als BLANDINGS, dat gebaseerd was op een autobiografische roman met dezelfde naam.<br /><br />Jim Blandings en zijn vrouw Muriel (Cary Grant en Myrna Loy) zien de krappe hoekjes van hun appartement, dat ze delen met hun twee dochters Joan en Betsy (Sharyn Moffett en Connie Marshall). Hoewel Blandings een goed inkomen heeft als reclameman (in 1948 verdiende hij 15.000 dollar per jaar, wat vandaag de dag neerkomt op 90.000 dollar), en in een luxueus appartement woont <0xE2><0x80><0x93> dat hij in de New Yorkse stad van die tijd huurt! Hij en Muriel rijden het platteland op (Connecticut) en vinden al snel een oude ruïne waarvan ze denken dat die als hun droomhuis kan worden ingericht.<br />En ze vallen allebei in het financiële wormgat waar het kopen van land en bouwwerkzaamheden toe kan leiden. Om te beginnen zijn ze zo enthousiast over het idee om een huis als dit te bouwen dat ze de ene na de andere waarschuwing negeren van hun wijze, maar cynische vriend en advocaat Bill Cole (Melvin Douglas, in een mooie, sardonische rol). Jim koopt bijvoorbeeld land bij een handelaar in Connecticut (Ian Wolfe, die stilletjes op zijn tong staat te zuigen) met een cheque, waarna hij de juiste prijs voor het land in dat deel van Connecticut nog eens controleert. Bill wijst erop dat hij vijf- of zesduizend dollar meer voor het land heeft betaald dan het waard is. Er zijn problemen met de watervoorziening waar beide Blandings nooit aan denken, zoals hard en zacht water, wat tot de waterzuiveringsmachine leidt. Ze komen tot de ontdekking dat de ontwerpen die ze in gedachten hebben en die ze met hun architect (Reginald Denny) hebben uitgewerkt, niet zomaar in de steek gelaten kunnen worden als de Muriel plotseling besluit een kleine kolonie te bouwen waar niemand op gerekend had.<br />De escalerende kosten van het project zijn een kwestie die Jim dwarszit. Hij is aangesteld om het 'Wham'-project ('Spam') te behandelen. Jim kan er geen greep op krijgen (hij is niet de enige <0xE2><0x80><0x93> een of twee andere directeuren hebben het hem voorgeschoteld). Hij komt met het volgende stukje 'poëzie' (?) op de proppen.<br />'Dit kleine zwijntje ging naar de markt.'<br />Hij was roze en zo mooi als ham.<br />Hij glimlachte in het wilde weg.<br />Toen ze hem de bijl gaven.<br />Hij wist dat hij zou eindigen als 'Wham'!<br />Zijn secretaris kijkt hem aan alsof hij een recht jasje nodig heeft als hij dat leest! Ook wordt Jim steeds achterdochtiger over de attenties van Bill aan Muriel, hoewel (in dit geval) Bill geen blaam treft. Maar hij is er altijd (Jim vergeet steeds dat Bill de verstandige is, en dat hij ervoor zorgt dat Jim en Muriel niet zoveel fouten maken). Alle drie maken ze een ongeluk, en het ergste is dat ze worden opgesloten in een kamer in het half afgebouwde huis, net als de mannen naar huis gaan. Ze kunnen de deur niet opendoen, en Jim (in paniek) probeert de deur open te breken met een geïmproviseerde stormram. Hij breekt een raam, en de deur gaat vanzelf open.<br />De film werkt heel goed, en alle acteurs vermaken zich kennelijk. Het is een film die (ondanks het veranderen van prijs- en salarisniveau) helemaal niet ouder wordt. De meeste Amerikanen dromen er tenslotte van hun eigen huis te bezitten en hebben dat altijd gedaan.<br />Een aantal jaren geleden maakte een verfbedrijf gebruik van een verrukkelijke scène met Myrna Loy en Emory Parnell over de verfklus die het bedrijf van Parnell in de verschillende kamers moet uitvoeren. Ze laat zorgvuldig de verschillende tinten rood, blauw enz. zien die ze hebben wil <0xE2><0x80><0x93> ze geeft zelfs een beleefde Parnell een draadje voor de juiste tint blauw. De reclameboodschappen zinspeelden erop dat het verfbedrijf een grote verscheidenheid aan kleuren had om uit te kiezen voor je verfklus. In de inleiding van de reclameboodschappen noemden ze Loy trots'mevrouw Blandings'. Je kunt je echter wel voorstellen hoe de no-nonsense Parnell de situatie daarna aanpakt, wanneer Loy hem met zijn schildersploeg alleen laat.
Although recognized as the best film treatment of the difficulties of having a house in the country built (or bought) to your specifications, it is not the first, nor the last. In 1940 Jack Benny and Ann Sheridan were the leads in the film version of the comedy GEORGE WASHINGTON SLEPT HERE by George S. Kaufman and Moss Hart. And about fifteen years ago Shelly Long and Tom Hanks had the lead in THE MONEY PIT. The former was about moving into an 18th Century country house that...err, needs work. The latter was about building your dream house - in the late 1980s. Although the two films have their moments, both are not as good as BLANDINGS, which was based on an autobiographical novel of the same name.<br /><br />Jim Blandings and his wife Muriel (Cary Grant and Myrna Loy) are noticing the tight corners of their apartment, which they share with their two daughters Joan and Betsy (Sharyn Moffett and Connie Marshall). Although Blandings has a good income as an advertising executive (in 1948 he is making $15,000.00 a year, which was like making $90,000.00 today), and lives in a luxury apartment - which in the New York City of that day he rents! - he feels they should seek something better. He and Muriel take a drive into the country (Connecticut) and soon find an old ruin that both imagine can be fixed up as that dream house they want.<br /><br />And they both fall into the financial worm hole that buying land and construction can lead to. For one thing, they are so gung ho about the idea of building a home like this they fail to heed warning after warning by their wise, if cynical friend and lawyer Bill Cole (Melvin Douglas, in a nicely sardonic role). For example, Jim buys land from a Connecticut dealer (Ian Wolfe, sucking his chops quietly), with a check before double checking the correct cost for the land in that part of Connecticut. Bill points out he's paid about five or six thousand dollars more for the land than it is worth. There are problems about water supply that both Blandings just never think about, such as hard and soft water - which leads to the Zis - Zis Water softening machine. They find that the designs they have in mind, and have worked out with their architect (Reginald Denny), can't be dropped cheaply at a spur of the moment decision by Muriel to build a little rookery that nobody planned for. <br /><br />The escalating costs of the project are one matter that bedevils Jim. He has been appointed to handle the "Wham" account ("Spam" had become a popular result of World War II, in that the public started using it as a meat substitute, in the light of it's success with the armed forces). Jim can't get a grip on this (he's not alone - one or two other executives fumbled it before him). He comes up with the following bit of "poetry"(?):<br /><br />"This little piggy went to market,<br /><br />He was pink and as pretty as ham.<br /><br />He smiled in his tracks,<br /><br />As they gave him the ax -<br /><br />He knew he would end up as "Wham"!"<br /><br />His Secretary looks at him as though he needs a straight jacket when he reads that one!<br /><br />Jim also is increasingly suspicious of the attentions of Bill to Muriel, although (in this case) Bill is blameless. But he's always around (Jim keeps forgetting that Bill is the clearheaded one, and that he's keeping Jim and Muriel from making so many mistakes). All three have mishaps, the best being when they get locked in a room in the half constructed house, just as the men have left for the day. They can't open the door, and Jim (in a panic) tries breaking the door down by a make-shift battering ram. He breaks a window, and the door opens by itself.<br /><br />The film works quite satisfactorily, with all of the actors apparently enjoying themselves. It is one film which (despite changing price levels and salary levels) really does not age at all. After all, most Americans dream of owning their own home and always have.<br /><br />A number of years ago a paint company made use of a delightful scene with Myrna Loy and Emory Parnell regarding the paint job Parnell's company has to do on the various rooms. She carefully shows the distinct shades of red, blue, etc. she wants - even giving a polite Parnell a single thread for the right shade of blue. The commercials hinted that the paint company had a wide variety of colors to choose from for your paint job. They proudly called Loy "Mrs. Blandings" in the commercials' introduction. You can imagine though how the no-nonsense Parnell handles the situation afterward, when Loy leaves him with his paint crew.