Het is moeilijk voor te stellen dat een film met deze sterren uit deze studio, die in deze tijd is gemaakt, zo afschuwelijk kan zijn, maar dat is het wel. Het is verreweg de grootste fout van de film dat hij nergens op slaat.<br />Rijke, weduwnaar geworden Amerikaanse aristocraat Penn Gaylord laat zijn kleine dochter 'onder zijn hoede' achter en vertrekt naar de Eerste Wereldoorlog, waar hij omkomt. Dan gaan we terug naar het heden (1942) en de totale verwarring. De drie zussen zijn in de rechtbank, waar ze naar verluidt de afgelopen twintig jaar hebben doorgebracht, en een of andere eikel die Barclay heet, probeert hun hun huis af te pakken. Dit is nog maar het begin van een eindeloze reeks onbeantwoorde vragen die samen het script vormen, met nog meer gaten erin dan _The Warren Report_. Wat is er met het fortuin van de Gaylords gebeurd? Als het testament een half miljard waard is, waarom is het huis van de familie dan van een weelderig paleis veranderd in het huis aan The Munsters? Wie voor de duivel is die clown van een Barclay? En waarom kan hij iemand zijn huis afpakken? De vragen stapelen zich op en stapelen zich op. <br /><br />De anders zo innemende en charmante George Brent speelt Barclay, die onverklaarbaar genoeg een volslagen idioot is die over iedereen heen walst en alles neemt wat hij maar wil, ongeacht van wie het is, en zonder een spoor van schuldgevoel. Toch lijkt niemand behalve Fiona (Barbara Stanwick) een bijzondere hekel aan deze idioot te hebben. Waarom? Op geen van deze vragen wordt ooit een antwoord gegeven. In plaats daarvan volgen we Fiona's leven van het ene wrak naar het andere, de boosaardige Barclay neemt haar haar huis, haar fortuin en zelfs haar kind af. Wat doet ze? Hem neerschieten? Hem in brand steken? Nee, dat is te logisch. Deze vrouw, die <0xE2><0x80><0x93>' De enige eerdere romantische band met Barclay bestond uit het feit dat ze, afgezien van het huwelijk en verkrachting, midden in een zin (letterlijk) besluit dat ze hem niet haat, maar dat ze van hem houdt. En ze zullen nog lang en gelukkig leven. Zonder enige reden is dit vroege vrouwelijke rolmodel van onafhankelijkheid en autoriteit plotseling veranderd in de gebruikelijke hulpeloze, verdraaiende trut die je vaker in films van deze tijd ziet. Ja, natuurlijk, steel alles wat van mij is en ik word verliefd op jou. Op welke planeet gebeurt dat? Ik kan alleen maar gissen waarom ik nooit van deze film heb gehoord voordat ik hem op het spoor kwam van Turner, omdat hij in het hedendaagse publiek even weinig indruk maakte als nu.
Spoiler alert  although I think this one was spoiled coming out of the can It's hard to even imagine that a film with these stars, from this studio, made at this time period, could be so awful, but it is. It is the film's biggest flaw by far that it just doesn't make any damn sense.<br /><br />Rich widower American aristocrat Penn Gaylord leaves his small daughter "in charge" and goes off to World War I where he is killed. Then we flash forward to present day (1942) and total confusion. The three sisters are in court where they are said to have spent the last twenty years, and some jerk named Barclay is trying to take their home away from them. This is just the beginning of an endless series of unanswered questions that comprises the script, more holes in it than The Warren Report. What happened to the Gaylord fortune? If the will is worth half a billion, why has the family home gone from an opulent palace to the house on The Munsters? Who the devil is this Barclay clown? And why is he able to take someone's home away from them? The questions just pile on top of more questions.<br /><br />The usually affable and charming George Brent is playing Barclay, who is inexplicably a total sod tromping all over everyone, taking whatever the heck he wants no matter who it belongs to and without a twinge of guilt; yet no one besides Fiona (Barbara Stanwick) seems to particularly dislike this cretin. Why? None of these questions are ever answered. We instead just follow Fiona's life from one train wreck to another, the evil Barclay takes away her home, her fortune, and even her child. What does she do? Shoot him? Set him on fire? No, too logical. In a completely improbably wrap-up, this woman, who's only prior romantic involvement with Barclay was, save for the technicality of marriage, rape, suddenly decides mid-sentence (literally) that she does not hate him, she loves him. And they're going to live happily ever after. All of a sudden for no reason in the world, this early female role model of independence and authority is transformed into the usual helpless ankle-twisting twit more commonly found in films of this era. Yeah, sure, steal everything in the world that belongs to me and I'll fall in love with you. On what planet does that happen? I can only guess the reason I never heard of this film before I happened to catch it on Turner is that it was as lost on contemporary audiences as it is today.