Aan het begin van de jaren negentig werden er veel 'rare' en 'foute' onafhankelijke films uitgebracht, waarvan een bepaald subgenre de semi-spirituele woestijnmisdaad is. Andere van belang zijn 'Wild at Heart', 'From Dusk Til Dawn' en tot op zekere hoogte 'Natural Born Killers'. Goede films zijn die uit de grond gestampte rotzooi als 'Highway 666', 'Destiny Turns on the Radio' en dit onbeholpen surrealistische anti-meesterwerk 'Under the Hula Moon'. Het is een komedie die streeft naar een bepaalde emotionele toon, die bereikt, maar die steeds op het punt van irritatie blijft. Hoewel de achtervolging door de geestwereld van de woestijn en de casting van Chris Penn goede ideeën zijn, is de film niet smerig of hard genoeg om een goede misdaadfilm te zijn, en dat is'm.' Ik heb me genoeg op de lach geconcentreerd om echt een komedie te zijn. Ik zal het einde niet verknallen, maar laten we het er maar op houden dat het slecht is. De film is in wezen een slechte bijwerking van genrekanker. Dit is het droesem van de indie-manie.
The beginning of the 90s brought many "quirky" and "off-beat" independent films, a particular sub-genre of which is the semi-spiritual desert crime movie. Others of note are "Wild at Heart", "From Dusk Til Dawn", and to a certain extent "Natural Born Killers". Good films like those spawned junk like "Highway 666", "Destiny Turns on the Radio" and this ineptly surreal anti-masterpiece "Under The Hula Moon". It's a comedy that aims for a certain emotional tone, attains it, but keeps going to the point of irritation. While the pursuit across the spirit-world of the desert and the casting of Chris Penn are good ideas, the film is not dirty enough or hard enough to be a good crime movie, and isn't focused enough on laughs to really be a comedy. I won't blow the ending, but let's just say it's bad. The film is basically a bad side effect of genre-cancer. This is the dregs of indie-mania.