David Mamet schreef het script en maakte zijn regiedebuut met _Het Huis van de Spelen_, een karakterstudie vol psychologische implicaties, waarin een psychiater wordt meegelokt naar de duistere wereld van het gokken. Margaret Ford (Lindsay Crouse) heeft een succesvolle praktijk en heeft een bestseller geschreven, _Driven_. Toch is ze enigszins ontevreden over haar eigen privéleven; er is een leegte die ze niet kan definiëren of oplossen, en dat maakt haar kwetsbaar. Als een patiënt, Billy Hahn (Steven Goldstein), haar tijdens een sessie in vertrouwen neemt en zegt dat hij een paar gokkers veel geld schuldig is en dat ze hem zullen vermoorden als hij niet betaalt, besluit ze voor hem op te komen. Dat brengt haar bij het _Het Huis van de Spelen_. In een louche kroeg ontmoet ze Mike (Joe Mantegna), een charismatische oplichter die geen tijd verliest om haar in zijn wereldje te lokken. In plaats van de vijfentwintig dollar die hij volgens Billy schuldig was, laat Mike haar zijn boek zien, en dat blijkt achthonderd dollar te zijn. En Mike belooft dat hij met een schone lei zal beginnen, als zij hem één simpele gunst wil verlenen, namelijk een kaartspelletje dat hij in de achterkamer aan het spelen is. Midden in een grote hand gaat Mike een paar minuten de kamer uit; terwijl hij weg is, is het haar taak om uit te kijken naar de verleider van een van de andere spelers. Inmiddels is niet alleen Margaret, maar ook het publiek verslaafd. De dialoog, en Mamets unieke stijl en de precieze cadans waarmee zijn acteurs hun rol spelen, zijn fascinerend. Terwijl Mike Margaret door zijn meeslepende, surrealistische bestaan leidt en haar kennis laat maken met de fijne kneepjes van het bedrog, worden we meegesleept. Vanaf die eerste gedenkwaardige ontmoeting, wanneer hij demonstreert wat een'verraad' is en hoe het werkt, tot de lessen van het 'korte bedrog' en de verbijsterende climax van deze film, houdt Mamet het bedrog met een meedogenloze gedrevenheid in stand. En niets is wat het lijkt. Uiteindelijk leert Margaret een paar harde lessen over het leven en de menselijke natuur, en over zichzelf. Ze verandert; en of dat ten goede of ten kwade is, staat nog te bezien. Mantegna is absoluut fascinerend in deze film; hij verleent elke nuance aan een complex personage dat in staat moet zijn je vrijwillig in de schaduw te brengen, en dat ook doet. Crouse speelt hier ook een uitmuntende rol; je voelt de starre, gespannen beroering onder dat kalme, zelfverzekerde uiterlijk kolken, en als haar ervaringen met Mike de verandering in haar opwekken, laat ze je voelen hoe diep die is doorgedrongen. Ze laat je geloven dat ze in staat is tot wat ze doet, en ze laat je het ook begrijpen. De dynamische bijrollen omvatten Mike Nussbaum (Joey), Lilia Skala (Dr. Littauer), J.T. Walsh (The Businessman), Ricky Jay (George) en William H. Macy (Sergeant Moran). 'House of Games' is het toonbeeld van Mamet; hij heeft sindsdien een aantal films en toneelstukken van hoog kaliber geschreven en geregisseerd, en zal ons in de toekomst ongetwijfeld met nog meer vereren. Maar deze film zal hem definiëren; en je kunt naar het woordenboek gaan en het opzoeken. Je vindt het onder zu Perfection. Dit is een geweldige film die je niet mag missen. Ik geef deze tien punten.
David Mamet wrote the screenplay and made his directorial debut with `House of Games,' a character study fraught with psychological overtones, in which a psychiatrist is lured into the dark world of the confidence game. Margaret Ford (Lindsay Crouse) has a successful practice and has written a best-selling novel, 'Driven.' Still, she is somewhat discontented with her own personal life; there's an emptiness she can neither define nor resolve, and it primes her vulnerability. When a patient, Billy Hahn (Steven Goldstein), confides to her during a session that he owes big money to some gamblers, and that they're going to kill him if he doesn't pay, she decides to intervene on his behalf. This takes her to the `House of Games,' a seedy little dive where she meets Mike (Joe Mantegna), a charismatic con-man who wastes no time before enticing her into his world. Instead of the `twenty-five large' that Billy claimed he owed, Mike shows her his book, and it turns out to be eight hundred dollars. And Mike agrees to wipe the slate clean, if she'll agree to do him one simple favor, which involves a card game he has going on in the back room. In the middle of a big hand, Mike is going to leave the room for a few minutes; while he is gone, her job is to watch for the `tell' of one of the other players. By this time, not only Margaret, but the audience, as well, is hooked. The dialogue, and Mamet's unique style and the precise cadence with which his actors deliver their lines, is mesmerizing. As Mike leads Margaret through his compelling, surreal realm of existence, and introduces her to the intricacies of the con game, we are swept right along with her. From that first memorable encounter, when he demonstrates what a `tell' is and how it works, to the lessons of the `short con,' to the stunning climax of this film, Mamet keeps the con going with an urgency that is relentless. And nothing is what it seems. In the end, Margaret learns some hard lessons about life and human nature, and about herself. She changes; and whether or not it's for the better is open to speculation. Mantegna is absolutely riveting in this film; he lends every nuance possible to a complex character who must be able to lead you willingly into the shadows, and does. Crouse also turns in an outstanding performance here; you feel the rigid, up-tight turmoil roiling beneath that calm, self-assured exterior, and when her experiences with Mike induce the change in her, she makes you feel how deeply it has penetrated. She makes you believe that she is capable of what she does, and makes you understand it, as well. The dynamic supporting cast includes Mike Nussbaum (Joey), Lilia Skala (Dr. Littauer), J.T. Walsh (The Businessman), Ricky Jay (George) and William H. Macy (Sergeant Moran). `House of Games' is the quintessential Mamet; he's written and directed a number of high-caliber plays and films since, and will no doubt grace us with more in the future. But this film will be the one that defines him; and you can go to the dictionary and look it up. You'll find it under `Perfection.' This is one great movie you do not want to miss. I rate this one 10/10.