Als mensen tegenwoordig over een film uit de jaren veertig horen, lijkt het meestal ironisch om te beweren dat het weer zo'n tranentrekker is met grote sterren in de hoofdrol van tragische, melancholieke rollen. Deze mening lijkt echter niet op die van neorealistische films, vooral niet deze onder regie van graaf Luchino Visconti. De film OSSESSION, die ooit gecensureerd en gekoesterd werd als een bijna realistisch meesterwerk, is nog steeds geliefd bij sommige mensen en wordt door anderen sterk bekritiseerd. Caïn, de postbode luidt altijd twee keer, is een van de meest authentieke schermversies waarin de regisseur zijn eigen stijl, visie en kunstzinnigheid behoudt. Ik heb de film twee keer gezien en de tweede keer bracht me tot een zeer gedetailleerde analyse waarvan ik hier een deel wil opnemen.<br />Ten eerste lijkt de film van Visconti alle psychologie en handelingen te raken die mensen in het leven kunnen verrichten, in het bijzonder diegenen die door begeerte in beslag worden genomen. Deze mensen nemen zulke tragische beslissingen, ondanks de verschrikkelijke gevolgen die ze onvermijdelijk onder ogen moeten zien. Gino (Massimo Girotti) een reiziger met'schouder als een beer' komt op het kruispunt van een snelweg in de buurt van Ferrara aan en gaat de kroeg binnen. Hoewel er veel mensen komen om er te eten, krijgt Gino toevallig iets meer te zien, veel meer: het onverzadigbare verlangen van de mooie Giovanna (Clara Calamai) een vrouw die al getrouwd is met een oudere man die de bar runt, de heer Giuseppe Bragana (Juan De Landa). Haar lichaam en haar lied bezitten zijn geest volledig en vanaf het moment van hun eerste liefde is het paar van plan zich van de oude hindernis te ontdoen en samen een nieuw leven op te bouwen... Maar, zijn mensen in het aangezicht van begeerte gebonden aan verkeerde daden? Kan men liefde op moord bouwen? Wat is liefde en wat is loyaliteit? Leidt verlangen tot een gevaarlijke verslaving of zelfs een obsessie? Zulke vragen dringen zich op als je naar de film kijkt, als de kijker in wezen wordt voorzien van inzicht in de personages. 'We moeten van elkaar houden met genegenheid,' antwoordt Giovanna, alsof ze een remedie geeft aan alle jammerende gewetens, maar of verlangende liefde alles kan rechtvaardigen en genezen? 'Is het niet wat we allebei wilden?' zegt een van de twee... het blijkt dat het niet zo is. Daarom lijkt de inhoud van de film heel gevaarlijk, zo niet met verstand en hart geanalyseerd. Maar toch blijft de gedachte er voortdurend aan kleven.<br />Ten tweede heeft OSSESSINE een heel sterk punt dat moderne kijkers aanspreekt: briljante momenten en schitterende cinematografie, die op één lijn liggen met memorabele scènes en visuele kracht. Dit doet een moderne kijker beseffen dat een film van bijna 70 jaar geleden absoluut vermakelijk is om naar te kijken. Ze varieren van smaakvolle erotische beelden tot zuiver technische opnamen. Wie kan dat moment in Ferrara overslaan waarop Gino een mooi meisje ontmoet, een soort 'Ragazza Perfetta' (perfect meisje), een danseres, Anita, en haar ijsje koopt? Zijn verlangens geven hem een totaal andere richting... Blijft de kijker onverschillig bij de eerste ontmoeting tussen Gino en Giovanna? Het eerste beeld van de camera richt zich op Giovanna's benen, die schijnbaar vleselijke lust vertegenwoordigen boven de liefde die Gino ervaart. Een wonderbaarlijke opname is die van Gino en Giovanna die de onderzoekskamer verlaten en de close-up van hun schaduwen die onze aandacht op hun achterdochtige blik richt. In de derde plaats kan OSSESSINE bogen op uitmuntende prestaties zowel van het leidende paar als van de ondersteunende cast. Massimo Girotti zei ooit in een interview dat het werken aan deze film een van de moeilijkste klussen was die hij ooit had gedaan; en toch komt er, bijgevolg, een vlekkeloze acteerprestatie uit. Hij speelt een biseksuele man die verscheurd wordt door verlangens, die een misdaad begaat, maar geen van de voorwerpen die hem aan zijn slachtoffer doen denken, kan verdragen, wat een geweten vertegenwoordigt. Zijn biseksualiteit komt tot uiting in het personage van Lo Spagnolo (Elio Marcuzzo) die hij onder zeer verrassende omstandigheden in de trein naar Ancona ontmoet. Clara Calamai, die de rol kreeg toebedeeld nadat de eminente Anna Magnani had geweigerd, past heel goed in de rol, en we kunnen stellen dat er een ware chemie tussen het stel bestaat. Ze zijn allebei heel overtuigend. Bovendien vond ik Juan De Langa in de rol van Bragana aardig: hij speelt een oude man die niet aanhankelijk is tegen zijn vrouw en nog steeds gek is op kunst. Op zijn geestigste momenten vraagt hij zijn vrouw zijn rug te wassen of loopt hij door de lege straten zijn favoriete operaliedjes te zingen na een soort karaoke-optreden.<br />Kortom, wij, moderne kijkers die in staat zijn kritisch te kijken, moeten deze film heel objectief bekijken. Het is zeker kunst dankzij de genoemde aspecten, het is een machtig verhaal dankzij de controverse die het met zich meebrengt, maar is het ook leerzaam? Visconti was niet Fellini die zei dat hij geen boodschap voor de mensheid had. In dat geval zouden zijn films alleen maar onderhoudend zijn (wat natuurlijk ook niet helemaal Fellini's stijl is). Visconti had altijd iets te vertellen. Wat wilde hij zeggen? Is de film tegen het slechte huwelijk? Of tegen de verkeerde handelingen van mensen die door begeerte in beslag worden genomen? De laatste schokkende momenten spreken voor zich. Hoewel je het niet eens hoeft te zijn met de visie, is Ossese eigenlijk een prachtig realistische film, een van Visconti's beste 8/10.
When people nowadays hear of a 1940s drama, they usually appear to create a distance of irony claiming that it's another tearjerker with great stars in the lead of tragic, melancholic roles. This opinion, however, does not resemble Neorealist movies, in particular this one directed by Count Luchino Visconti. OSSESSIONE as his debut once censored and once cherished as nearly a realistic masterpiece is still loved by some people and strongly criticized by others. The contradictory opinions about the film that have appeared in these 65 years seem to have been caused by the content of the movie itself, exceptionally controversial for modern times as well as the past. At the same time, while being based on the novel by James M. Cain, THE POSTMAN ALWAYS RINGS TWICE, it is one of the most genuine screen adaptations where director remains his own style, view, his own art. I have seen the film twice and the second viewing led me to very detailed analysis part of which I'd like to entail below.<br /><br />First, Visconti's movie seems to touch all psychology and actions that people may do in life, in particular those absorbed by desire. These people make such tragic decisions in spite of terrible consequences they are bound to face. Gino (Massimo Girotti) a traveler with "bear like shoulders" turns up at the crossroad of a motorway near Ferrara and enters the tavern. Although many people go there to have a meal, Gino occurs to get something more - much more: the indefatigable desire of beautiful Giovanna (Clara Calamai) a woman already married to an elderly man who runs the bar, Mr Giuseppe Bragana (Juan De Landa). Her body and her song possess his mind totally and from the moment of their first love, the couple plan to get rid of the old obstacle and build up a new life together... However, are people bound to wrong deeds in face of desire? Can one build love upon murder? What is love and what is loyalty? Does desire lead to a dangerous addiction or even obsession? Such questions intensely arise while watching the movie, when, to the core, the viewer is supplied with an insight into characters. "We have to love each other affectionately" answers Giovanna seemingly giving a cure to all crying conscience but may desirous love justify and cure everything? "Isn't it what we both wanted" says one of the couple... it occurs that it's not. Therefore, the content of the film appears to be very dangerous if not analyzed with intellect and heart. Yet, it constantly remains thought provoking.<br /><br />Second, OSSESSIONE has a very strong point that talks to modern viewers: brilliant moments and marvelous cinematography, which go in pair with memorable sequences and visual power. These make a modern viewer realize that a film made almost 70 years ago is absolutely entertaining to watch. They range from tasteful erotic images to purely technical shots. Who can possibly skip that moment in Ferrara where Gino meets a beautiful girl, a sort of "Ragazza Perfetta" (perfect girl), a dancer Anita and buys her ice cream. His desires show him totally different direction... Do viewers remain indifferent at Gino-Giovanna's first meeting? The first focus of camera is on Giovanna's legs seemingly representing carnal desire over love that Gino experiences. A marvel of shot is Gino and Giovanna leaving the investigation room and the closeup of their shadows that directs our attention towards their suspicious look.<br /><br />Third, OSSESSIONE can boast outstanding performances both from the leading pair as well as the supporting cast. Massimo Girotti once said in an interview that working in this movie had been one of the most difficult jobs he had ever done; yet, consequently, what comes out is a flawless acting. He portrays a bisexual man torn within desires who commits a crime but cannot stand any of the objects that remind him of his victim, which represents conscience. His bisexuality is indicated through the character of Lo Spagnolo (Elio Marcuzzo) whom he meets in very surprising circumstances in the train for Ancona. Clara Calamai, who was cast in the role after eminent Anna Magnani had refused, fits very well to the role and we may claim that there is a true chemistry between the couple. They are both very convincing. Besides, I liked Juan De Langa in the role of Bragana: he portrays an old husband not affectionate to his wife and still crazy about high art. In some of his most witty moments, he asks his wife to wash his back or walks in the empty streets singing his favorite opera songs after sort of karaoke performance.<br /><br />In sum, we, as modern viewers who are capable of critical view, have to look at this film very objectively. It is art for sure thanks to the aspects aforementioned, it is a powerful story as well thanks to the controversy it carries; yet, is it educational? Visconti was not Fellini who said that he did not carry any message for humanity. In such case, his films would only entertain (which is, of course, not entirely Fellini's style, too). Visconti always had something to convey. What did he want to say here? Is the film against bad marriage? Or is it against wrong actions of people absorbed by desire? The final shocking moments say for themselves. Though you don't have to agree with the vision, OSSESSIONE is really a wonderfully realistic film, one of Visconti's best 8/10