MABEL AT THE WHEEL is een van die films met een verhaal achter de schermen dat interessanter is dan de film zelf. Dit was Chaplins tiende komedie voor Keystone in het jaar dat hij in de leer was, en zijn eerste twee-reeler. Hier speelde hij een van zijn laatste doortrapte schurkenrollen (hoewel TILLIE'S GEWICHTIGDE MOED nog moest komen), en het was ook een van de laatste keren dat hij voor een andere regisseur dan hijzelf zou werken. Chaplins conflicten met regisseur en medespeelster Mabel Normand hadden er zelfs voor gezorgd dat hij bijna uit de studio was ontslagen.<br />Chaplin had niet goed kunnen opschieten met zijn vorige regisseurs, Henry Lehrman en George Nichols, maar volgens zijn autobiografie was het feit dat hij leiding moest nemen van een'meisje' de laatste druppel. Charlie en Mabel hadden tijdens het maken van de film bittere ruzie gehad. Chaplin was nog steeds een nieuwkomer bij Keystone Keystone en zijn collega's wisten niet wat ze van hem moesten denken, maar iedereen was dol op Mabel. Producer Mack Sennett stond op het punt om Chaplin te ontslaan toen hij hoorde dat de films van de nieuwkomer aansloegen en dat de exposanten er meer van wilden. Dus werd Chaplin de kans geboden om zelf de hoofdrol te spelen, in ruil voor het afmaken van de film zoals Mabel dat wilde.<br />Helaas is niets van dat drama op het scherm te zien in _Mabel at the Wheel_, dat eruitziet als een typische Keystone-chaos. Het verhaal gaat over een autorace waarin Mabel's vader meedoet. Het is de bedoeling dat de jonge Chaplin (Harry McCoy) meedoet, maar de gemene Charlie en zijn trawanten ontvoeren de jongen en Mabel moet het stuur in zijn plaats overnemen. Ondanks al het rondrennen, stenen gooien en vingerbijten wordt er in de film niet veel gelachen, maar er zijn wel een paar interessante dingen. Er zit een goede montage en montage in de racesequentie, hoewel er niet echt gesnoven wordt, maar er is wel een hoop koortsachtige activiteit. Chaplin zelf ziet er vreemd uit, met een geitenbaard op zijn kin en de hoge hoed en geklede jas die hij bij zijn eerste filmoptreden droeg, EEN LEVEN GEVEN, maar de kleding past bij de ouderwetse schurkenstreken die hij overal tentoonspreidt. Het is in elk geval nieuw om hem zo'n onkarakteristieke rol te zien spelen. Op de tribunes op de renbaan zijn Keystone Keys-aanhangers te zien als Chester Conklin, Edgar Kennedy in een merkwaardig dandy-achtig kostuum, en een meer karakteristieke Mack Sennett, die tabakssap uitspuwt en zijn gebruikelijke hersenloze boerenkinkelact opvoert. Als artiest was Sennett ongeveer net zo subtiel als de films die hij produceerde, maar je moet hem nageven dat hij wist waar de mensen van hielden. Die films waren enorm populair in die tijd. Macks optreden voegt niet veel toe aan mabel aan het meer, maar hij moest waarschijnlijk bij de opnamen aanwezig zijn om ervoor te zorgen dat zijn sterren elkaar niet vermoordden.
MABEL AT THE WHEEL is one of those movies with a behind-the-scenes story that's more interesting than the movie itself. This was Chaplin's tenth comedy for Keystone during his year of apprenticeship, and his first two-reeler. Here he played one of his last out-and-out villain roles (although the feature-length TILLIE'S PUNCTURED ROMANCE was yet to come), and it also marked one of the last times he would work for a director other than himself. In fact, Chaplin's conflicts with director and co-star Mabel Normand almost got him fired from the studio.<br /><br />Chaplin hadn't gotten along with his earlier directors, Henry Lehrman and George Nichols, but according to his autobiography having to take direction from a mere "girl" was the last straw. Charlie and Mabel argued bitterly during the making of this film. Chaplin was still a newcomer at Keystone and his colleagues didn't know what to make of him, but everyone loved Mabel. Producer Mack Sennett was on the verge of firing Chaplin when he learned that the newcomer's films were catching on and exhibitors wanted more of them A.S.A.P., so Chaplin was promised the chance to direct himself in return for finishing this movie the way Mabel wanted it.<br /><br />Unfortunately, none of that drama is visible on screen in MABEL AT THE WHEEL, which looks like typical Keystone chaos. The story concerns an auto race in which Mabel's beau (Harry McCoy) is scheduled to compete, but wicked Charlie and his henchmen abduct the lad, and Mabel must take the wheel in his place. For all the racing around, brick hurling and finger-biting the film is frankly short on laughs, but there are a few points of interest. There's some good cinematography and editing in the race sequence, though there aren't really any gags, just lots of frantic activity. Chaplin himself looks odd, sporting a goat-like beard on his chin and wearing the top hat and frock coat he wore in his very first film appearance, MAKING A LIVING, but the outfit suits the old-fashioned villainy he displays throughout. At least it's novel to watch him play such an uncharacteristic role. Visible in the stands at the race track are such Keystone stalwarts as Chester Conklin, Edgar Kennedy in a strangely dandified get-up, and a more characteristic Mack Sennett, spitting tobacco and doing his usual mindless rube routine. As a performer, Sennett was about as subtle as the movies he produced, but you have to give the guy credit: he knew what people liked. These films were hugely popular in their day. Mack's performance doesn't add much to MABEL AT THE WHEEL, but he probably had to be on hand for the filming of this one to make sure his stars didn't kill each other.