Deze film moet in de juiste geestesgesteldheid worden bekeken. Ten eerste maakt de vader-zoonrelatie vrij duidelijk dat de film bedoeld was als voorloper van zijn Wong Fei Hung-film 'Dronken Meester' (de ideeën uit deze film komen terug in 'Dronken Meester II'), en niet 'Jonge Meester'; dat Chan van dit plan afzag en de personages een andere naam gaf, geeft aan dat hij er zelf niet van overtuigd was dat het materiaal goed op elkaar aansloot; en de film geeft inderdaad het gevoel incompleet te zijn; de romantische relatie waar de helft van de plot om draait blijft bijvoorbeeld volkomen hangen aan het eind van de film. Ook deze film voelt aan alsof Chan met de plot en de personages heeft geworsteld om zijn hoofdthema te vinden, om er vervolgens, mogelijk vanwege de tijd en het budget, mee op te houden.<br />Of misschien is de film gewoon te ambitieus. Dit is een belangrijke keerpuntfilm in Chans carrière, omdat hij zich vastlegt op de ontwikkeling van de hoofdpersoon, die boven alle andere zaken staat <0xE2><0x80><0x93> en daarom is er in de hele film geen kungfu te bekennen. Chan wil een historische romantische komedie maken waar toevallig wel kungfu in voorkomt. Maar zowel het historische element als het romantische element komt over als weinig meer dan een plottwist.<br />Dus blijven we over met de komedie. Aangezien Chan zich om de karakterontwikkeling bekommert, is de komedie voornamelijk karaktergeoriënteerd <0xE2><0x80><0x93> zoals het conflict tussen Chans karakter en zijn beste vriend, een ruzie over een meisje. Maar er zit ook veel slapstick in. Eerlijk gezegd vind ik de komedie amusant genoeg om de onvolledigheid van de plot te vergeven.<br />Deze film is een poging van Chan om een werkbare formule te vinden die hij in de loop van de tijd kan gebruiken en ontwikkelen. Het werkt niet helemaal, en Chan zou die formule pas vinden nadat hij de historische elementen van zijn eerdere films had laten varen, met het maken van de eigentijdse actiekomedie...' Maar terugkijken op deze film geeft nog steeds veel informatie over de manier waarop Chan zich door het historische genre heen werkte, en misschien ook waarom hij er afstand van deed.
This film has to be viewed in the right frame of mind. First, the central father-son relationship makes it pretty clear that the film was intended as a prequel to his Wong Fei Hung film "Drunken Master" (ideas from this film recur in "Drunken Master II), and not "Young Master"; that Chan backed away from this plan and renamed the characters indicates that he himself was not convinced the material was coming together properly; and, indeed, the film conveys a sense of being incomplete; for instance, the romantic relationship around which half the plot turns is left utterly hanging at the end of the film. "Young Master", from the same period, also feels underdone, but at least all its central threads are tied together at the end. This film feels as though Chan wrestled with the plot and characters trying to find his central theme, only to abandon the effort, possibly due to time and budget.<br /><br />Or perhaps the film is simply over-ambitious. This is an important turning point film in Chan's career, because he commits himself to development of the central character above all other concerns - which is why there's such a lack of kung fu throughout the film. Chan wants to make an historical romantic comedy that just happens to have kung fu in it. But both the historical element and the romantic element come across as little more than plot-twists.<br /><br />That leaves us with the comedy. Since Chan's concern is character-development, the comedy is largely character driven - as in the conflict between Chan's character and his best friend, an argument over a girl. But there's plenty of slapstick as well. Frankly, I find the comedy amusing enough to forgive the incompleteness of the plot.<br /><br />This film represents an effort on Chan's part to find a viable formula that he can use and develop over time. It doesn't quite work, and Chan would only find that formula after abandoning the historical elements of his earlier films, with the making of the contemporary action comedy "Police Story". But going back to view this film is still very informative as to how Chan worked his way through the historical genre, and perhaps why he abandoned it.