Zo'n beetje als een heel primitieve aflevering van 'General Hospital' die zich afspeelt in een kinderafdeling (en dan ook nog een voor moeilijke gevallen), heeft dit snel bewegende programma een bevredigende emotionele impact <0xE2><0x80><0x93> voornamelijk omdat Eric Linden, als de radeloze jonge echtgenoot in de hoofdrollen, zo tastbaar een wrak is, en met zo'n goede reden. Zijn aanstaande vrouw, Loretta Young, wordt naar de afdeling gebracht aan het begin van een gevangenisstraf van twintig jaar voor het vermoorden van een wellusteling die waarschijnlijk zijn verdiende loon heeft gekregen; mevrouw Young doet zoals altijd niets om de sympathie van het publiek te ontmoedigen, en ze is een beetje te mooi om waar te zijn, hoewel sympathiek en mooi om naar te kijken, natuurlijk. Haar moeilijke zwangerschap en de relatie met de andere meisjes van de zaal vormen de kern van de film, en het resultaat <0xE2><0x80><0x93> niet helemaal gelukkig <0xE2><0x80><0x93> voelt goed. Aline MacMahon, 'een van de weinige volmaakte actrices van de bioscoop', in de treffende woorden van filmhistoricus David Thomson, straalt warmte en gezag uit als hoofdverpleegster, en Glenda Farrell, als niet al te bereidwillige nieuwe moeder van een tweeling, mag als een dronken slaapliedje 'Frankie en Johnny' neuriën. Frank McHugh speelt een rol in een ander subplot, en hij krijgt meer te zien dan Warners hem gewoonlijk toestond. Het is geschaald en bescheiden getimed, en Lindens aanstaande-vaderpaniek blijft je dagen bij <0xE2><0x80><0x93> dit soort rollen werd vaak voor de lol gespeeld, maar hij...' Een doodsbang jong kind dat in de problemen zit, en heel overtuigend.
Sort of like a very primitive episode of "General Hospital" set in a natal ward (and one for tough cases at that), this fast-moving programmer has a satisfying emotional impact -- mainly because Eric Linden, as the distraught young husband in the main plot, is so palpably a wreck, and with such good reason. His expectant wife, Loretta Young, is brought to the ward at the beginning of a 20-year prison sentence for offing a lecher who probably had it coming to him; Ms. Young, as always, doesn't do anything to disinvite audience sympathy, and she's a little too good to be true, though sympathetic and lovely to look at, of course. Her difficult pregnancy and relationships with the other girls of the ward form the heart of the movie, and the outcome -- not an entirely happy one -- feels right. Aline MacMahon, "one of the cinema's few perfect actresses," in the apt words of film historian David Thomson, exudes warmth and authority as the head nurse, and Glenda Farrell, as a none-too-willing new mom of twins, gets to croon "Frankie and Johnny" as a drunken lullaby. Frank McHugh figures in another subplot, and he gets to show more range than Warners usually permitted him. It's scaled and paced modestly, and Linden's expectant-dad panic stays with you for days -- this sort of part was often played for laughs, but he's a terrified young kid in trouble, and very persuasive.