Wat een onderhoudende film. Astaire en Randolph Scott zitten bij de marine. Astaire moet Ginger in San Francisco het hof maken, terwijl Scott ervan overtuigd moet worden dat Harriet Hilliard het waard is om zijn vrouw te zijn. Alles loopt op rolletjes.<br />Soms wordt er gezegd, en ik begrijp wel waarom, dat Scotts romance met Hilliard onnodig is en de plot vertraagt. Vooral pijnlijk is Hilliards sentimentele liefdesliedjes zingen. Ik had het ook wel zonder haar zingen kunnen stellen, maar ik vond de romance nogal ontroerend. Hilliard treedt in de film op als muziekleraar, met een bril, zonder make-up en in de lelijkste kleren die mens en dier kennen. Geen wonder dat Scott haar uit de weg gaat tot ze zich onder het toeziend oog van haar zus Ginger en een sensuele Lucille Ball sexy opmaakt. Het probleem is dat ze er na haar make-over uitziet als dezelfde onherstelbaar ordinaire vrouw van vroeger, maar dan met een mooiere outfit. Dat is al moeilijk genoeg voor een ordinaire man. Maar een man kan in elk geval rijk en machtig en populair worden, en dan kan hij in elk geval vrouwen krijgen, ook al ziet hij eruit als JoJo de Hondenkop. Maar wat doet een ordinaire vrouw? Dezelfde mogelijkheden tot romantiek liggen niet voor haar open. Henry Kissinger had groupies. Margaret Thatcher ook? Het moet vreselijk zijn om een gewone vrouw te zijn in een cultuur die zo wreed is als de onze. Als een soort voetnoot moet ik vermelden dat het gerucht ging dat Randolph Scott biseksueel was, door roddelaars uit Hollywood die behoefte hadden aan wat onzin om op te kauwen, en het is nogal amusant dat hij in deze film de volgende zin heeft als hij de huiselijke Hilliard uitbeeldt: 'Vrouwen interesseren me niet, zus.' De film geeft Ginger Rogers waarschijnlijk meer kwaliteitstijd dan al haar andere films met Astaire. En ze is fantastisch. Ze is mooi, sexy, een getalenteerde actrice en danseres, en het script geeft haar ook goede komische lijnen. 'Laten we het goedmaken,' stelt Astaire voor. Het is ook de enige film die ze samen met Astaire heeft gemaakt waarin ze een solonummer opvoert tijdens een auditie. (Gechoreografeerd door Hermes Pan.) Haar optreden wordt per ongeluk gesaboteerd door Astaire, die wat Alka Seltzer of zoiets in haar water doet, en ze hikt haar nummer door, waarbij het boertje te onkies is voor die tijd.<br />Als danseres zou ik een geweldig circusolifant zijn, dus mijn mening moet worden opgevat als die van een amateur, maar ik denk dat hun dansen samen niet onderdoen voor die welke ze op film hebben gezet. Hun eerste, tijdens een danswedstrijd, 'Let Yourself Go', is de wildste en uitbundigste die ik me kan herinneren. En het enige dramatische duet, 'Let's Face the Music and Dance', moet een van hun mooiste zijn. De laatste stap als ze naar buiten komen is opzienbarend.<br />Ik vind de film om persoonlijke redenen mooi. Ik herinner me dat ik hem voor het eerst zag in een theater in het centrum van San Diego, naast een winkel die 'De Zeven Zegeningen' heette en zeelieden van dienst was. Ik was in die tijd in uniform en was onder de indruk van de manier waarop de marinecarrières van Astaire en Scott werden behandeld. Wat ik bedoel is dat we hier te maken hebben met een luchtige, muzikale komedie die absoluut niets met de historische werkelijkheid te maken heeft en toch, in tegenstelling tot de meeste van hun andere samenwerkingen, zijn verplichtingen nakomt. Als Astaire van boord springt, roept hij om een 'watertaxi'. Ik had zelf net een watertaxi naar de wal genomen. De uniformen zijn in de juiste periode (in tegenstelling tot, bijvoorbeeld, de uniformen in 'On the Town'). En ze worden goed gedragen, de hoeden tot twee vingerbreedten boven de wenkbrauw en niet naar achteren gekamd. En er zijn twee incidenten waarbij Astaire een probleem krijgt met de marineautoriteiten en beide worden volkomen serieus behandeld en zijn door en door geloofwaardig. Een officier weerhoudt Astaire ervan een jazzband te begeleiden bij de inspectie en rapporteert aan de kapitein: 'Ze waren aan het spelen toen de oproep werd gegeven, meneer. Ik ben er zeker van dat het niet als een inbreuk op de discipline was bedoeld.' Dat is wat een officier <0xE2><0x80><0x93> een goede officier <0xE2><0x80><0x93> zou zeggen, en niemand lacht erom.<br />De serie begon een beetje eentonig te worden tegen de tijd dat 'Follow the Fleet' begon. Het was een goed idee. En de dansnummers passen goed bij het concept.
What an entertaining movie. Astaire and Randolph Scott are in the Navy. Astaire has to woo back Ginger in San Francisco, while Scott must be persuaded that Harriet Hilliard is worthy of being his wife. Everything works out fine.<br /><br />It's sometimes argued, and I can see why, that Scott's romance with Hilliard is unnecessary and slows the plot down. Especially painful are Hilliard's singing of sappy love songs. I could have done without her singing, right enough, but I found the romance rather touching. Hilliard enters the movie as a music teacher, wearing a pair of spectacles, no makeup, and the ugliest clothes known to man or beast. No wonder Scott avoids her until she grooms herself sexily under the tutelage of her sister Ginger and a slinky Lucille Ball. The problem is that AFTER her makeover she looks like the same irretrievably plain woman as before, only with a glossier outfit. It's tough enough for a homely guy. But at least a man can become wealthy and powerful and popular, then he can collect women anyway, even if he looks like JoJo the Dog-Faced Boy. But what does a plain-looking woman do? The same avenues to romance aren't open to her. Henry Kissinger had groupies. Did Margaret Thatcher? It must be terrible to be an ordinary woman in a culture as cruel as ours. As a kind of a footnote, I must mention that Randolph Scott was rumored to be bisexual by Hollywood gossips who needed some nonsense to chew on, and it's kind of amusing that he has the following line in this film when he's putting homely Hilliard off -- "Women don't interest me, sister." The movie probably gives more quality time to Ginger Rogers than any of her other films with Astaire. And she's marvelous. She's beautiful, sexy, a talented actress and dancer, and the script gives her good comic lines too. "Let's kiss and make up," suggests Astaire. "Let's just make up," she says, "that will give you something to work on." It's also the only film she made with Astaire that gives her a solo number during an audition. (Choreographed by Hermes Pan.) Her performance is accidentally sabotaged by Astaire who slips some Alka Seltzer or something into her water, and she hiccups through her number, burping being too indelicate for the time.<br /><br />As a dancer, I'd make a terrific circus elephant so my opinion must be taken as that of an amateur, but I think their dances together are the equal of any they put on film. Their first, during a dancing contest, "Let Yourself Go," is the most wildly exuberant of any I can remember. And the only dramatic duet, "Let's Face the Music and Dance," must be among their finest. The last step as they exit is startling.<br /><br />I like the film for reasons with personal resonance. I remember seeing it for the first time in a theater in downtown San Diego, next to a shop called "The Seven Seas" that catered to sailors. I was in uniform at the time and was impressed with the treatment of the naval careers of Astaire and Scott. What I mean is, here we have this frothy musical comedy which owed absolutely nothing to historical reality, and yet, unlike most of their other teamings, pays its dues anyway. Jumping ship, Astaire calls out for a "water taxi." I had just taken a water taxi ashore myself. The uniforms are correct to the period (unlike, say, those in "On the Town"). And they're worn properly, hats down to two finger-widths above the eyebrow and not cocked back. And there are two incidents in which Astaire runs into a problem with naval authorities and they're both handled with perfect seriousness and are thoroughly believable. An officer stops Astaire from leading a jazz band during inspection and reports to the captain, "They were playing when the call was sounded, sir. I'm certain no breach of discipline was intended." It's what an officer -- a good officer -- would say, and nobody laughs.<br /><br />The series was getting a little repetitious by the time "Follow the Fleet" was made so instead of putting Fred into high society and a tuxedo, they turned him into a gum-chewing swabbie instead. It was a good idea. And the dance numbers are up to the concept.