Wat een buitengewone misdaadfilm! Mijn vrouw en ik hebben hem vorige week op het Toronto International Film Festival gezien en het was verreweg de beste film op een uitzonderlijk sterk festival. Het is nu al mijn op één na favoriete film na DR. STRANGELOVE en ik was absoluut in een emotionele roes toen ik naar huis liep en de film met mijn vrouw besprak.<br />Ik wil de plot niet bederven, want thrillers van dit kaliber worden het best genoten zonder vooropgezette ideeën. Een samenvatting die ik graag met jullie zou willen delen is dat twee broers, gespeeld door Phillip Seymour Hoffman en Ethan Hawke, van plan zijn een juwelierszaak in Westchester, New York, te beroven. De film stuitert ongeveer twee weken lang heen en weer in de tijd (voor, tijdens en na de overval), en één belangrijke scène wordt minstens drie keer herhaald. Normaal gesproken zou dat de vaart van een film kunnen verstoren, maar dat gebeurt nooit tijdens dit meesterwerk. De opwinding, de spanning en zelfs de kwaliteit van het acteerwerk leken alleen maar beter te worden naarmate de film vorderde. Tegen het eind zat ik ademloos op het puntje van mijn stoel te wachten om te zien hoe het zou aflopen. Ik weet dat ik in deze post een paar clichés heb gebruikt, maar ik zat letterlijk op het puntje van mijn stoel. Ik moet erbij zeggen dat de niet-lineaire verhaallijn heel gemakkelijk te volgen is. Dit is niet het soort film waarin je het publiek hoort vragen aan hun vriend om tijdens de film de plot uit te leggen.<br />Het acteerwerk is in alle opzichten briljant, en ik betwijfel of ik dezelfde bewondering voor de film zou hebben gehad als de casting niet zo perfect was geweest. Er is een kleine klacht dat Hoffman en Hawke er niet als broers uitzien, maar dat is een klein meningsverschil dat ik gemakkelijk over het hoofd kan zien. Hoffman was op zijn best en sommige scènes met Hawke waren ronduit opwindend. Marisa Tomei (als Hoffmans vrouw) en Albert Finney (als de vader van Hoffman & Hawke) zijn ook heel goed in bijrollen. Zelfs sommige cameo-optredens waren zo indrukwekkend dat ik me nog elke opmerking, elk gebaar en elke gezichtsuitdrukking van Brian O'Byrne en Michael Shannon té perfect kan herinneren. De overvalscène voelde authentieker aan dan alle andere filmische overvalscènes die ik ooit heb gezien, en ik had hetzelfde gevoel van authenticiteit in de meeste scènes, vooral die met Hoffman. De muziek hielp de spanning gedurende de hele film op te bouwen, vaak werden dezelfde noten heel effectief overgespeeld. De volgende dag hoorde ik de muziek in mijn hoofd, zelfs terwijl ik naar andere films zat te kijken. Naast mijn kleine klacht aan het begin van deze alinea was er één plotwending die een beetje ongelooflijk aanvoelde (grote spoiler, dus ik kan het maar beter vertellen). t.t.t. de scène). Voor de rest is deze film verrekte dicht bij perfect.<br />Er waren een stuk of tien geweldige films op het festival die ik graag een tweede keer zou willen zien, maar VOOR DE DUIVEL WEET JE DAT JE DOOD BENT, is een klasse apart. Als terzijde sprak de regisseur Sidney Lumet voor de film en hij introduceerde Marisa Tomei en Ethan Hawke op het toneel. Tomei zei niets en ze gedroeg zich een beetje verlegen, dus vroeg Lumet: 'Kun je je voorstellen dat iemand die zo mooi is zo cameraschuw kan zijn?' Dat commentaar is nogal ironisch gezien de beeldende openingsscène!!
What an extraordinary crime thriller!! My wife and I saw this at the Toronto International Film Festival last week and it was far and away the best movie in an exceptionally strong festival. It's already my second favourite film of all-time after DR. STRANGELOVE and I was definitely on an emotional high as I walked home and discussed the film with my wife.<br /><br />I don't want to spoil the plot because thrillers of this calibre are best enjoyed without preconceptions. A synopsis that I'd feel comfortable sharing is that two brothers, played by Phillip Seymour Hoffman and Ethan Hawke, are planning to rob a jewellery store in Westchester, New York. The film bounces back and forth in time over approximately a two week period of time (before, during and after the robbery), and one key scene is repeated at least three times. Ordinarily, that could disrupt the momentum of a film but that never happens during this masterpiece. The excitement, the tension, and even the quality of the acting only seemed to get better as the film progressed. By the end, I was on the edge of my seat breathlessly waiting to see how it would all wrap up. I know that I've used a few clichés in this post, but I literally was on the edge of my seat. I should mention that the non-linear storyline is quite easy to follow. This isn't the sort of movie where you'll overhear audience members asking their friend to explain the plot during the movie.<br /><br />The acting is absolutely brilliant all-around, and I doubt I would have the same admiration for the film if the casting hadn't been so perfect. A tiny complaint is that Hoffman and Hawke don't look like brothers, but that's a minor quibble that I can easily overlook. Hoffman was at his very best and some of his scenes with Hawke were positively electric. Marisa Tomei (as Hoffman's wife) and Albert Finney (as the father of Hoffman & Hawke) are also very good in supporting roles. Even some cameo performances were so impressive that I can still remember every remark, gesture and facial expression by Brian O'Byrne and Michael Shannon  absolute perfection. The robbery scene felt more authentic than any other cinematic robbery scene I've ever watched, and I had the same feeling of authenticity in most scenes, especially the ones with Hoffman. The music helped to build up the tension throughout the movie, often the same notes played over very effectively. I had the music playing in my head the following day, even as I sat through other films. In addition to my minor complaint at the beginning of this paragraph, there was one plot twist that felt a bit unbelievable (major spoiler, so I can't describe the scene). Otherwise, this film is pretty darn close to perfect.<br /><br />There were about a dozen great films at the festival that I would enjoy watching a second time but BEFORE THE DEVIL KNOWS YOU'RE DEAD stands in a league of its own. As an aside, the director Sidney Lumet spoke before the film and he introduced Marisa Tomei and Ethan Hawke onto the stage. Tomei didn't speak and she acted a bit shy so Lumet asked "Can you believe that someone so beautiful could be so camera-shy?" That comment is quite ironic considering the graphic opening scene!!