De ironie wil dat de fabel van Dr. Seuss, waarin de non-commerciële kerstviering wordt benadrukt, een van de meest gehypete, op de markt gebrachte en succesvolle kaskrakers van het kerstseizoen is. De algemene strekking van Ron Howards aanpassing is dat de vloek van de Grinch voortkomt uit een incident in zijn vroege jeugd en dat de Who's zelf gevangenzitten in het materialisme van het seizoen, met uitzondering van Cindy Lou Who (die heel goed gespeeld wordt door Taylor Momsen). Deze film doet een vurige, ambitieuze poging om de mafheid en sentimentaliteit van het verhaal van Seuss te vangen, maar het eindresultaat is een film die nergens aan de emotionele kracht van Chuck Jones' animatieversie kan tippen. Jim Carrey is opmerkelijk in zijn rol van de duivelse Grinch, maar of hij het is...' De dialogen, het heen en weer geloop of de buitenissige verhaallijnen die op de plot zijn gestapeld, de transformatie van verbitterde vrek tot opgewekte weldoener, ze komen allemaal niet overtuigend over. Er zijn een paar prachtige beelden en de make-up is fantastisch, maar afgezien van de technische hoogstandjes ontbreekt het hier aan een paar elementen.<br />Zachtheid?<br /><br />Ziel?<br />Of misschien heeft Jones de eerste versie maar al te goed aangepast in zijn 25-minuten-cartoon die Howard mist in een film die drie uur lijkt te duren. Howard, Carey en de crew zijn allemaal heel capabel en getalenteerd, maar wat een winnende combinatie zou moeten zijn, is alleen maar zwak en zwoegend in het eindproduct. Ik geef deze film drie blikjes Who-Hash van de vijf.
Ironic that Dr. Seuss' fable emphasizing the non-commercialization of Christmas should be one of the most hyped, marketed, and successful blockbusters of the holiday season. The general gist of Ron Howard's adaptation is that the Grinch's bane against Christmas stems from an early childhood incident and that the Whos themselves are caught up in the materialism of the season save for Cindy Lou Who (played very well by Taylor Momsen). This movie makes an ardent, ambitious attempt to capture the wackiness and sentiment of Seuss' story, but the end result is a movie that lurches and never quite packs the emotional punch of Chuck Jones' animated version. Jim Carrey is noteworthy in his performance as the devilish Grinch, but whether it's the dialogue, the pacing, or extraneous storylines heaped upon the initial plot, the transformation from bitter miser to gleeful benefactor just does not ignite convincingly. There are some wonderful visuals and the make-up work is amazing, yet beyond the technical triumphs there's an element or two here that's missing.<br /><br />Succinctness?<br /><br />Soul?<br /><br />Or maybe Jones did the initial adaptation all too well in his 25-minute cartoon that Howard falls short of in a movie that feels three hours long. Howard, Carey, and crew are all very capable and talented, but what would seem a winning combination is just weak and plodding in its final product. If you must see the feature-length version, rent it on video with Jones' animated version and you can see how bigger and glitzier is not always better. I give this film three cans of Who-Hash out of five.