Aan het begin van de film kun je de dvd-hoes nog eens goed bekijken en de synopsis nog een paar keer doorlezen, maar maak je geen zorgen. Het is NIET 'Memoires van een geisha' die je hebt gekocht; het is gewoon een film met een intro die veel stijlvoller en stijlvoller is dan hij zou moeten zijn. Toch is de openingsscène verreweg het beste aan de hele film, want die laat zien hoe in het jaar 1840 een samoerai-zwaardmeester zijn vrouw betrapt op overspel. Hij onthoofdt de twee geliefden voordat hij harakiri pleegt (rituele zelfmoord door de buik van het slachtoffer open te rijten). Terug naar het heden, wanneer de Amerikaanse ambassadeur in Japan een bevriende familie verwelkomt en hen naar hetzelfde huis rijdt waar de voornoemde slachtpartij zich bijna anderhalve eeuw geleden afspeelde. Vanaf dat moment wordt dit een op het oog routinematige spookfilm, maar het volslagen achterlijke en onwaarschijnlijke script maakt het toch een beetje uitzonderlijk. Laten we beginnen met de goede aspecten, namelijk de oorspronkelijke Japanse omgeving en de aanwezigheid van de verrukkelijke Susan George, mijn favoriete Britse horrorzus (nou ja, samen met Britt Eckland, Linda Hayden en Ingrid Pitt). De slechte aspecten houden simpelweg in dat het scenario onsamenhangend is, onherstelbaar imbeciel en vol zogenaamd verontrustende wendingen die alleen maar lachen oproepen. De rusteloze geesten van het huis beginnen zichzelf al snel te amuseren door zich in de lichamen van de nieuwe huurders te nestelen en hen allerlei idiote dingen te laten doen en zeggen. Vooral de geest van de vermoorde overspelige vrouw geniet ervan zich in Susans betoverende buit te persen en haar in een wellustige verleidster te veranderen! In deze 'bezeten' staat lokt ze zelfs de Amerikaanse ambassadeur naar buiten om seks te hebben in de tuin van een diner voor de hogere kringen met prominente gasten. Strikt gesproken is het dus niet echt 'kwaad' dat in het huis rondwaart; alleen maar een drietal louche geesten met een smerige geest en veel te veel vrije tijd op hun reeds lang dode handen! Het is duidelijk dat deze scènes eerder komisch dan angstaanjagend zijn, vooral omdat de lichtblauwe en doorzichtige vormen je doen denken aan de schattige spookeffecten die later populair werden in 'Ghostbusters'. 'The House Where Evil Dwells' is waarschijnlijk de minst enge spookfilm ooit. Het grootste deel van de film zul je je afvragen of regisseur Kevin Connor (die niettemin de uitstekende horrorfilms 'Motel Hell' en 'From Beyond the Grave' maakte) zijn film opzettelijk grappig en overdreven wilde maken, zoals 'Motel Hell' misschien. Maar aan de andere kant blijft iedereen in de cast zijn/haar tekst met een uitgestreken en oprecht gezicht uitspreken, dus ik neem aan dat we alles toch serieus moeten nemen en verontrust moeten zijn. Het is nooit spannend of zelfs maar in de verste verte opwindend en er zitten niet eens gruwelijke beelden in, afgezien van de slachtpartij in het begin. Ik weet heel goed hoe oppervlakkig het klinkt, maar de twee scènes waarin Susan George topless gaat, zijn de enige echte hoogtepunten. Nou ja, die, en misschien ook de invasie van smakeloze en belachelijk grote spinnen (of zijn het krabben?) in de slaapkamer van de dochter. Hoe volkomen willekeurig en irrelevant was dat? Als je ooit besluit deze film een kans te geven, ondanks zijn slechte reputatie, zorg dan dat je je gezonde verstand en verstandsverbijstering bij de deur achterlaat. Voor griezelfanaten een goede raad: kijk uit naar het demonenmasker dat ook een cruciaal onderdeel van het decor vormde in de briljante Japanse horrorklassieker Onibaba.
At the beginning of the film, you might double-check the DVD cover and re-read the synopsis a couple of times, but no worries. It's NOT "Memoirs of a Geisha" that you purchased; just a movie with an intro that is much more classy and stylish than it has any right to be. Still, the opening is by far the best thing about the entire movie, as it shows how in the year 1840 a Samurai sword master catches his wife committing adultery. He decapitates the two lovers before doing some hara-kiri (ritual suicide through disembowelment). Cut to present day, when the American Ambassador in Japan welcomes a befriended family and drives them up to the same house where the aforementioned slaughter took place nearly one and a half century ago. From then onwards, this becomes a seemingly routine haunted house flick yet the utterly retarded and implausible script still makes it somewhat exceptional. Let's start with the good aspects, namely the original Japanese setting and the presence of the delicious Susan George who is my all-time favorite British horror wench (well, together with Britt Eckland, Linda Hayden and Ingrid Pitt). The bad aspects simply include that the screenplay is incoherent, imbecilic beyond repair and full of supposedly unsettling twists that only evoke laughter. The restless spirits of the house soon begin to entertain themselves by perpetrating into the bodies of the new tenants and causing them to do and say all sorts of crazy stuff. The spirit of the massacred adulterous woman particularly enjoys squeezing into Susan's ravishing booty and transforming her into a lewd seductress! In this "possessed" state, she even lures the American ambassador outside to have sex in the garden of a high society diner party full of prominent guests. So, strictly spoken, it's not really "evil" that dwells in the house; just a trio of sleazy ghosts with dirty minds and far too much free time on their long-dead hands! Obviously these scenes are more comical than frightening, especially since the light-blue and transparent shapes remind you of the cute ghost effects that were later popularized in "Ghostbusters". "The House Where Evil Dwells" is probably the least scary ghost movie ever. Throughout most of the running time, you'll be wondering whether director Kevin Connor (who nevertheless made the excellent horror films "Motel Hell" and "From Beyond the Grave") intentionally wanted to make his movie funny and over-the-top, like "Motel Hell" maybe. But then again, everyone in the cast continues to speak his/her lines with a straight and sincere face, so I guess we are nevertheless supposed to take everything seriously and feel disturbed. "The House Where Evil Dwells" is never suspenseful or even remotely exciting and it doesn't even contain any grisly images apart from the massacre at the beginning. I am fully aware of how shallow it sounds, but the two scenes in which Susan George goes topless are the only true highlights. Well, those and maybe also the invasion of cheesy and ridiculously over-sized spiders (or are they crabs?) in the daughter's bedroom. How totally random and irrelevant was that? If you ever decide to give this movie a chance notwithstanding its bad reputation, make sure you leave your common sense and reasoning at the doorstep.<br /><br />Trivia note for horror buffs: keep an eye open for the demon-mask that was also a pivot piece of scenery in the brilliant Japanese horror classic Onibaba.