Een arts die de medische droom van een transplantatie probeert te verwezenlijken, experimenteert in het geheim met lijken uit het ziekenhuis, met wisselend succes. Zijn laatste kans krijgt hij als hij het hoofd van zijn vriendin liefdevol in zijn jasje wikkelt als hij het uit een brandend voertuig redt.<br />Ik was op zoek naar kaas, en met deze veronderstelling dacht ik hem te hebben gevonden. Hij heeft alles wat slechte filmjagers zoeken: borst- en hersenchirurgie, waarbij de chirurgen vertrekken in maagdelijk wit operatieschort, unieke camerastandpunten (ik kijk altijd graag naar de achterwielen van auto's), goedkope klarinetmuziek van strippers, en een van de langste sterfscènes in de filmgeschiedenis. Maar helaas kunnen deze zo-goed-dat-ze-zo-goed-zijn-momenten niet op tegen de te-slecht-dat-ze-zo-stank-ademen-momenten. <br />Jan in de Pan ergerde me met haar eentonige monologen in een hese fluistering, haar niet bijster kwaadaardige lach en het feit dat ze in leven werd gehouden met wat Columbiaanse koffie en 2 DD-batterijen.<br />Ik kon mezelf niet eens vermaken met de afschuwelijke overacting en morele zelfgenoegzaamheid van dr. Bill. Meestal vind ik dat zo'n ham in deze films een must is, maar in dit geval verveelde hij me.<br />Het beste deel van de film was volgens mij de versie uit 1960 van 'bodyshoppen' en ik merkte dat ik daar zelfs van in slaap viel.<br />Geef hier geen geld aan uit <0xE2><0x80><0x93> er zijn betere slechte films om je ziekelijke gevoel voor humor te vermaken.
A doctor who is trying to complete the medical dream of transplantation is experimenting secretly on corpses from the hospital with varying success. His final best chance comes when he lovingly wraps his girlfriend's head in his jacket as he rescues it from a burning vehicle.<br /><br />I was looking for cheese and with this premise I believed I found it. It has everything everything that bad movie hunters look for - chest and brain surgery with the surgeons leaving with pristine white scrubs, unique camera angles (I always love watching the rear passenger wheels of cars), cheesy clarinet stripper music, and one of the longest death scenes in movie history. But unfortunately these so-bad-they-are-good moments can't overcome the too-bad-they-stink stretches.<br /><br />Jan in the Pan annoyed me, with her droning monologues in a hoarse whisper, the somewhat less than evil laughter, and the fact she was kept alive with some Columbian home brew coffee and 2 DD batteries.<br /><br />I couldn't even entertain myself with Dr Bill's horrid overacting and moral self righteousness. Usually such ham makes these movies a must see in my opinion, in this case I was bored with it.<br /><br />The best part of the movie in my opinion was the 1960's version of "body shopping" and I even found myself nodding off during that.<br /><br />Don't spend money on this one - there are better bad movies out there to entertain your sick sense of humor.