Dit is een documentaire over het schitterende werk van een Canadese landschapsfotograaf die al heel lang geïnteresseerd is in de verwoestingen die de opgravingen of gebouwen van de mens op aarde hebben aangericht. Hij begint met een enorm fabriekscomplex vol mensen die een grote verscheidenheid aan kleine dingen maken, waarschijnlijk onderdelen van hightech-apparatuur; dat wordt niet echt duidelijk gemaakt. De nadruk ligt op hoe groot het complex is en hoeveel mensen er zijn en hoe ze buiten in kleine gele jasjes rond worden gedreven. De film laat ook zien hoe de fotograaf aan een hoog gebouw werkt om een foto te maken van de verzameling mensen buiten de fabriek, en terwijl hij dat doet praat hij met zijn ploeg. Dit is een wereld van meedogenloze industrialisatie. Het is in elk geval een opluchting om te weten dat deze zielloze beelden niet zonder menselijke stem worden gepresenteerd, zoals het geval is in de vrolijk kille documentaire van Nikolaus Geyrhalter over de voedselindustrie, 'Ons Dagelijks Brood'. 'Bewerkte Landschappen' bevat beelden van mensen die op zoek zijn naar buitenaards afval en een stad (veel steden eigenlijk) die wordt weggevaagd door de grootste dam aller tijden, met een enkele treurige foto van een klein meisje in het puin van haar eigen buurt, dat uit een kom eet met een paar eetstokjes die bijna groter zijn dan zijzelf. Sommige van deze scènes, die met de ellendig onderbetaalde arbeiders die op gevaarlijke en giftige plaatsen zwoegen, hadden gedenkwaardig kunnen zijn geschoten door de belangrijkste filmfotograaf, Sebasti kino Salgado. Maar deze fotograaf is niet zo geïnteresseerd in het van dichtbij bekijken van mensen. Zijn oriëntatie plaatst hem ergens tussen Salgado en de kille, neutrale moderne landschapsfoto's van Lewis Baltz.<br />Dit alles gebeurt natuurlijk in China, hoewel er oudere beelden zijn in zwart-wit van de fotograaf die werkt rond een grote scheepswerf in Bangladesh. Het wordt ondersteund door muziek in een new-age-industriele stijl die afwisselend kalmerend en deprimerend is. Er zijn heel wat foto's van het werk van de fotograaf <0xE2><0x80><0x93> of zijn er een paar gemaakt door de filmploeg? Het wordt niet duidelijk gemaakt.<br />Edward Burtynsky is de naam van de fotograaf. We zien mensen door tentoonstellingen van zijn prachtige werk dwalen: grote dramatische afdrukken van zorgvuldig samengestelde kleurenfoto's met een mooie gloed. De ironie is dat Burtynsky zulke unieke en glorieuze foto's maakt van plaatsen die in wezen verdorven zijn, en voor het gewone oog ontmoedigend en saai zijn. Hij geeft toe dat hij geen politiek standpunt inneemt. Als we in staat zijn zijn beelden te vergelijken met die van degenen die gevangen worden door het rondzwervende oog van de filmregisseur Peter Mettler, komt Burtynsky's werk bijna neer op een soort verheerlijking, en dus vervalsing. Maar hij laat ons plaatsen zien die, als we goed kijken, hun volledige duistere verhaal van verwoesting en verwaarlozing onthullen, hoe fraai de foto's ervan ook mogen zijn.<br />Logisch gezien, maar niet helemaal gelukkig, is het Burtynsky's commentaarstem die het grootste deel van de film vertelt terwijl die over verschillende sites gaat. Burtynsky's 'epifanieën' mogen zijn tientallen jaren van voortreffelijk werk dan hebben geïnspireerd, ze zijn niets anders dan clichés over hoe we de planeet onherstelbaar veranderen; dat we afhankelijk zijn van olie, die op zal raken; dat China te laat in het spel van de grootschalige industrialisatie is gekomen en dus vroeg zal opbranden door het wegvallen van fossiele brandstof. De redenen om ernaar te kijken zijn er twee: om een glimp op te vangen van Burtynsky's werk en de ruwe materialen, de ruimten die hij bezoekt en zo prachtig beschrijft; en om taferelen te zien uit de enorme, ontzagwekkende, ontmoedigende en nogal angstaanjagende industrialisatie van het moderne China.<br />Vanwege de beperkingen van het verhaal voelt de titel 'Gefabriceerde landschappen' onvoldoende ontwikkeld. Het lijkt zelfs een verkeerde benaming. Het zijn wel nieuwe landschappen, maar ze zijn eerder een bijproduct van de fabricage dan van de fabricage. 'Landschappen van de verwaarlozing' of 'Gestolen landschappen' zouden betere titels kunnen zijn. Deze documentaire laat veel ruimte over voor meer intellectueel onderzoek op film over dit intrigerende onderwerp; en degenen die meer over Edward Burtynsky willen weten, zouden er beter aan doen zijn boeken of tentoonstellingen te bekijken.
This is a documentary that came out of the splendid work of a Canadian landscape photographer whose interest has long been in the ravages left on earth by the excavations or buildings of man. It begins with a vast factory complex crammed with people making a great variety of little things, parts of high-tech equipment presumably; it isn't really made very clear. The emphasis is on how big the place is and how many people are there and how they're herded around outside in little yellow jackets. The film also shows the photographer working on a tall structure to do a still of the array of these people outside the factory, and talking with his crew as he does so. This is a world of relentless industrialization. It's a relief at least to know these soulless images aren't going to be presented without a human voice, as is the case in Nikolaus Geyrhalter's gleefully cold documentary about the food industry, 'Our Daily Bread.' 'Manufactured Landscapes' contains images of people scavenging e-waste and a town (many towns, really) being wiped out by the biggest dam ever, with a single plangent trademark shot of a little girl in the rubble of her own neighborhood eating out of a bowl using a pair of chopsticks almost bigger than she is. Some of these scenes, the ones with miserably underpaid workers slaving in dangerous and toxic places, might have been shot memorably by the premier engagé photographer Sebastião Salgado. But this photographer isn't as interested in seeing people up close. His orientation places him somewhere in between Salgado and the cold, neutral modern landscape photographs of Lewis Baltz.<br /><br />All this happens in China, of course, though there is earlier footage in black and white of the photographer working around a large shipbuilding site in Bangladesh. It is backed up by music in a New Age industrial style that is alternately soothing and oppressive. There are a good many stills of the photographer's work--or were some of them made by the film crew? It isn't made clear.<br /><br />Edward Burtynsky is the name of the photographer. We see people wandering through exhibitions of his beautiful work-- big dramatic prints of carefully composed view camera color images with a handsome glow. The irony is that Burtynsky makes such unique and glorious pictures of places that are essentially blighted, and to the ordinary eye are dispiriting and boring. He admits himself that he takes no political stand. When we are able to compare his images with those caught by the roaming eye of the film's cinematographer Peter Mettler, Burtynsky's work almost amounts to a kind of glorification, and hence falsification. But he is showing us places that, if we look closely, reveal their full dark story of ravage and neglect no matter how finely crafted the photographs of them may be.<br /><br />Logically, but not entirely fortunately, it is Burtynsky whose voice-overs narrate most of the film as it ranges over various sites. Burtynsky's "epiphanies" may have inspired his decades of fine work, but they amount to nothing but truisms about how we're changing the planet irreparably; are dependent on oil, which will run out; that China has come into the game of massive industrialization late, and so may burn out early with the depletion of fossil fuel. The interest of 'Manufactured Landscapes' would be much greater if there were perceptive new ideas to accompany it. The reasons for watching it are two: to see glimpses of Burtynsky's work and the raw materials, the spaces he visits and chronicles so beautifully; and to observe scenes from the vast, awesome, daunting, and rather horrifying industrialization of modern China.<br /><br />Because of the limitations of the narration, the idea of the title 'Manufactured Landscapes' feels insufficiently developed. It even seems a misnomer. New landscapes they are, but they are the byproduct of manufacturing rather than "manufactured." 'Landscapes of Waste' or 'Wasted Landscapes' might be better titles. There is much room left by this documentary for more intellectually searching work on film about this intriguing subject; and those who want to know more about Edward Burtynsky might do better to peruse his books or exhibitions.