Natuurlijk werd hij na deze film snel onevenwichtig, maar vanaf 'Mes in het water' tot 'De pachter' kon je er altijd op rekenen dat Roman Polanski met iets fascinerends en unieks kwam. Ondanks veel terugkerende thema's (vervreemding, paranoia), zijn geen twee van zijn films echt hetzelfde. Het verhaal hiervan lijkt een beetje op zijn eigen 'Repulsion' van tien jaar geleden, maar de toon is totaal anders. 'De pachter' slaagt erin om duisterder dan duistere absurditeit (ik vind het een beetje moeilijk om het humor te noemen, ook al was het bizarre gedrag en de dialogen soms grappig) in evenwicht te brengen met wat werkelijk spannende paranoia. Polanski was altijd al een meester in het creëren van onbehagen, en momenten in deze film zijn bijna ondraaglijk griezelig. De algehele vreemdheid van de film is ook een pluspunt.<br />Afgezien van Polanski's voortreffelijke zoals gewoonlijke regie, levert de rest van de cast en de crew geweldige bijdragen. Polanski de acteur wordt vaak overschaduwd door Polanski de regisseur, maar zijn acteerprestaties hier geven zijn personages echt het gevoel dat ze een buitenbeentje zijn. De thema's van maatschappelijke discriminatie maken deze film meer dan alleen maar vreemd om vreemd te zijn. De rest van de cast levert ook sterke prestaties, vooral Isabelle Adjani's sympathieke rol en Melyvn Douglas en Shelley Winters' toepasselijk irritante rol. 'The Tenant' wordt vaak onderschat omdat mensen bereid zijn om zowel 'Repulsion' als 'Rosemary's Baby' te bejubelen. Maar het is net zo briljant als die klassiekers. (9/10)
Sure, he became rapidly uneven after this film, but from "Knife In the Water" up till "The Tenant", Roman Polanski could always be counted on to deliver something fascinating and unique. Despite many running themes (alienation, paranoia), no two of his films are really alike. The story of this is somewhat similar to his own "Repulsion" from ten years earlier, but the tone is completely different. "The Tenant" manages to balance darker than dark absurdity (I'm a bit hesitant on calling it humor, even though the protagonists bizarre behavior and dialog was occasionally funny) with some truly suspenseful paranoia. Polanski was always a master at building unease, and moments in this film are almost unbearably creepy. The overall weirdness of the film is also a plus.<br /><br />In addition to Polanski's exquisite as usual direction, the rest of the cast and crew offer great contributions. Polanski the actor is often overshadowed by Polanski the director, but his performance here truly captures his characters awkwardness and sense of being an outcast. The themes of social discrimination make this film more than just strangeness for the sake of being strange. The rest of the cast offers strong performances also, especially Isabelle Adjani's sympathetic turn, and Melyvn Douglas and Shelley Winters' appropriately annoying ones. "The Tenant" is often underrated because of how ready people are to heap praise on both "Repulsion" and "Rosemary's Baby", but its just as brilliant as either of those classics. (9/10)