Ik moet toegeven dat ik een paar keer heb gelachen tijdens deze triviale kerstfilm uit 2004, maar hij verdwijnt al uit mijn kortetermijngeheugen. In een carrière die nogal snel afglijdt naar de obscuriteit van de roddelpers, speelt Ben Affleck, ooit een veelbelovende komiek die verstrikt raakte in de publiciteitsmachine van Hollywood, een romantische hoofdrol. Te oordelen naar deze film lijkt de transformatie niet door te zetten, aangezien hij nog steeds niet de ernst heeft die hem in dergelijke rollen geloofwaardig zou maken. Terwijl zijn vriend Matt Damon geniale rollen speelt in films als 'Syriana', verschijnt Affleck in dit soort commerciële bagger. In elk geval past het oppervlakkige personage van de succesvolle maar eenzame reclameman Drew Latham beter bij Affleck dan de meeste andere rollen die hij heeft geprobeerd.<br /><br />Geregisseerd door Mike Mitchell (wiens beroemdste film 'Deuce Bigelow: Male Gigolo' is uit 1999) en geschreven door niet minder dan vier scenarioschrijvers (altijd een slecht teken), draait de flinterdunne plot om de behoefte van zijn personage om een gezin te'verhuren' dat in het huis van zijn jeugd woont om zijn fantasie te verwezenlijken dat hij een ouderwetse kerst viert die hij nooit heeft gehad. Het concept is in feite intrigerend, want er valt iets te zeggen voor de louterende bevrijding van sentimentaliteit die we allemaal moeten voelen te midden van de koortsachtige commercialiteit rond de feestdag Het echte probleem is echter dat de film aanvoelt als een langgerekte film zonder enige logica of authentieke emotionele resonantie. Affleck lijkt op volle toeren te draaien in een wanhopige poging om beminnelijk te zijn, maar het eindresultaat is een uitputtende afgang voor een acteur die de irritante gewoonte heeft om domme mensen te spelen in slecht bedachte films. Gelukkig heeft hij mensen als James Gandofini en Catherine O'Hara in de rol van de Valco's, het stel dat besluit Drews geldelijke aanbod om te doen alsof ze zijn ouders zijn te accepteren.<br /><br />Gandolfini speelt Tom als een norse, niet-gewelddadige familielid van Tony Soprano, maar hij doet wat hij kan in de rol. Hara is altijd een komisch juweel, ongeacht het voertuig, en het is niet verbazingwekkend dat ze de meeste lachers op haar hand krijgt als Toms vrouw Christine, of ze nu droog een oneliner debiteert of met een paar centimeter make-up poseert voor een fotosessie met de meesteres. In wat haar standaardrol op het witte doek begint te worden, speelt Christina Applegate hun wantrouwende dochter Alicia, die natuurlijk Drews geliefde wordt. Ondanks een paar goede momenten waarop ze geniet van het bedrog door Drews zus te spelen ten overstaan van de familie van zijn vriendin, lijkt haar personage te veranderen in bliksemflitsen die het moeilijk maken om te zien wat Drew in haar zou zien. Het verhaal is bij het laatste derde deel volledig uit de hand gelopen en de ene verzonnen situatie stapelt zich op de andere tot de verhaallijnen binnen de kortste keren met elkaar verweven zijn. Het gerucht gaat dat een groot deel van de film geïmproviseerd is, omdat er geen script klaar was voor de opnamen. Het is te zien, maar ik moet ook toegeven dat ik er tot het bittere einde bij ben gebleven.
I have to admit I laughed a few times during this trivial 2004 holiday movie, but it's already moving out of my short-term memory. In a career that is sliding rather swiftly toward tabloid obscurity, Ben Affleck, once a promising comic character actor who became enmeshed in the Hollywood publicity machine to recreate himself into a romantic leading man. Judging from this film, the transformation doesn't seem to be taking, as he continues to lack the gravitas that would make him credible in such parts. While his buddy Matt Damon takes on smart roles in films like "Syriana", Affleck appears in this type of commercial pap. At least the superficial character of successful but lonely advertising executive Drew Latham suits Affleck better than most of the other roles he has tried.<br /><br />Directed by Mike Mitchell (whose most famous film is 1999's "Deuce Bigelow: Male Gigolo") and scripted by no less than four screenwriters (always a bad sign), the flimsy plot revolves around his character's need to "rent" a family living in his childhood home in order to live out his fantasy of having the old-fashioned Christmas he never had. The concept is actually intriguing because there is something to be said about the cathartic release of sentimentality we are all directed to feel amid the frenzied commercialism around the holidays. The real problem, however, is that the movie feels like an extended sketch lacking any logic or authentic emotional resonance. Affleck seems to be on overdrive attempting desperately to be lovable, but the net result is an exhausting turn by an actor who has an increasingly annoying habit of playing stupid people in ill-conceived films. Fortunately, he has the likes of James Gandofini and Catherine O'Hara playing the Valcos, the couple who decide to accept Drew's monetary offer to pretend to be his parents.<br /><br />Gandolfini plays Tom like a gruff, non-violent relative of Tony Soprano, but he does what he can in the role. From her classic SCTV Days to Christopher Guest's mockumentaries, O'Hara is always a comic gem no matter the vehicle, and unsurprisingly she earns the best laughs as Tom's wife Christine, whether dryly delivering a one-liner or posing in an inch of make-up for a dominatrix photo shoot. In what is becoming her standard screen role, Christina Applegate plays their mistrusting daughter Alicia, who of course becomes Drew's love interest. Despite some good moments where she is enjoying the deceit of playing Drew's sister in front of his girlfriend's family, her character seems to change in lightning-flash strokes making it hard to see what Drew would see in her. The story spins completely out of control by the last third with one contrived situation piled on top of another until plot strands are tied together in short order. It's rumored that much of the movie was improvised since there was no finished shooting script. It shows, but I also have to admit I stuck with it to the bitter end.