Zwak moralisme. Schrijvers gebruiken personages als spreekbuizen om voor zichzelf op te komen. Voorspelbare, moeizame plotpunten (zeg dat maar eens vijf keer achter elkaar). Een imitatie van Britney Spears door een kind. Deze film heeft alle kenmerken van een Lifetime Special-afwijzing.<br />Ik ben er oprecht van overtuigd dat Jesus Nebot en Julia Montejo zijn begonnen met het creëren van een gedachteprikkelende, emotionele film over een moeilijk onderwerp, om het idee te onderzoeken dat de dingen niet altijd zwart-wit zijn, dat iemand die per definitie een misdadiger is niet noodzakelijkerwijs een slecht mens is, en dat er verzachtende omstandigheden kunnen zijn, vooral wanneer je het welzijn van een kind op de eerste plaats stelt. Maar hun ernst wordt uiteindelijk omgevormd tot prekerige dialogen en afgezaagde situaties om de plot vooruit te helpen. De fatsoenlijke productiewaarden en het interessante gebruik van documentaireachtige camerabeelden zijn niet voldoende om hun doel te bereiken als het script en de acteerprestaties tegenvallen.<br /><br />Logica wordt vaak gecompromitteerd om spanning te creëren: Soid probeert Pablo eerst te chanteren om mee te doen aan haar documentaire in ruil voor hulp bij hun ontsnapping, en vertelt hem vervolgens in één adem dat hij haar niet moet vertrouwen omdat ze hen niet helpt uit altruïsme. Nou, duh. En voor een man die op de vlucht is, is Pablo veel te beïnvloedbaar door een driftbui. Cristina's welzijn is zo belangrijk voor hem dat hij voor haar op de vlucht is, de gevangenis in of het land uit, maar hij is bereid dat allemaal op het spel te zetten om haar tevreden te stellen als ze dat niet doet.' Ik wil naar Mexico. Oké. Praat me niet van al te toegeeflijk ouderschap. Ten derde, als Pablo's werkgever Charlie de telefoon aan rechercheur Bright geeft, is ze opmerkelijk onprofessioneel, vooral gezien haar anciënniteit <0xE2><0x80><0x93> dacht ze echt dat ze overtuigend was? O ja, ik zou mezelf hebben aangegeven. Rechercheur Wims van de CCH Pounders kon de vloer met haar aanvegen.<br />Om eerlijk te zijn, zou ik graag een lijst maken van de dingen die ik leuk vond. Eh, ik vond de lilliputter leuk. En ik vond het leuk dat de lilliputter Sexy heette. Er is ook nog travestie, altijd een pluspunt; travestie voor minderjarigen, nog wel! Harry is oneindig veel leuker dan Cristina. Maar mijn favoriete moment in de film moet wel het moment zijn waarop Cristina rechercheur Niet-Zo-Bright een schop geeft. Ik vind het ook interessant dat, in een cast met een grote minderheid (wat ik overigens zeer op prijs stel), de zwarte personage de racistische is. Jammer dat het gewoon is weggegooid en niet verder is onderzocht.<br />Er is een duidelijke, onconventionele score, maar die is niettemin over het algemeen context-onspecifiek, geen versterkende stemming of spanning in welke scène dan ook, met uitzondering van het pathetische, gekwelde gejammer elke keer dat de hoofdfiguur gekweld is, alsof ze denken dat zijn acteerwerk het niet genoeg laat zien: 'Voor het geval je het niet zeker wist, hij is van streek, en we hebben de muzikale aanwijzingen om het te bewijzen.'<br />Een gekunstelde, clichématige dialoog resulteert in een deprimerend gebrek aan subtekst; alles moet in een dialoog worden uitgelegd, zelfs als de lichaamstaal duidelijk was...' 'Papi, vertel me nog eens over mama' <0xE2><0x80><0x93> wat een schaamteloze, onbeschaamde manier om de algemene dode echtgenote te introduceren! (Ze is altijd de mooiste vrouw die de weduwnaar ooit had gezien, de vriendelijkste die hij ooit had ontmoet. Waarom kunnen we een man niet zien huilen om een vrouw als die van Shakespeare <0xE2><0x80><0x93> ze mag dan dik, lelijk en onhebbelijk zijn, maar zijn liefde voor haar is zo diep als oceanen. Dat is nu eens een verhaal dat me zou raken.)<br />'Papi, vertel me nog eens over mama' <0xE2><0x80><0x93> wat een schaamteloze, schaamteloze vertoning om de doodgewone dode echtgenote te introduceren! (Ze is altijd de mooiste vrouw die de weduwnaar ooit heeft gezien, de vriendelijkste die hij ooit had ontmoet. Waarom kunnen we een man niet zien huilen om een vrouw als die van Shakespeare <0xE2><0x80><0x93> ze mag dan dik, lelijk en onhebbelijk zijn, maar zijn liefde voor haar is zo diep als oceanen. Dat is nou eens een verhaal dat me zou raken.)<br />'De politie die altijd letterlijk één stap achter hen aan loopt, geeft veel scènes het gevoel dat ze niet op hun plaats zijn in een Franse klucht. De saaiste achtervolgingen te voet die er ooit zijn geweest <0xE2><0x80><0x93> Bright and Lightning zijn zo uit vorm en zo gemakkelijk te misleiden (hij is zeker niet zo snel als bliksem, en zij, nou ja, ik heb niet de behoefte om alles uit te leggen). Een vent die een klein kind meesleept dat een fietsagent te slim af is, compleet met macho-motorrijder die een gevecht uitkiest maar vervolgens door een kind wordt geveld? Om Margaret Cho te citeren, dat is zo triest. Zouden we dat ooit in _Cops_ zien?<br />Verknipt en over de top _deus ex machina_ : zou je als werkgever echt afzien van het controleren van zijn verblijfsvergunning alleen maar omdat hij de schrijver van het inspirerende gezegde op een poster achter je bureau kan citeren?<br />Plus diverse scènes, waaronder de bovenstaande, die dreigen te ontaarden in porno: 'Nou, ik...' 'Ik zal je een plezier doen, zolang je iets voor mij doet...' Ik kan de buigingen bijna horen.<br />Als de ouders de beelden van Pablo's berouw bekijken, is de schrik van de rouwende moeder het meest realistische gevoel dat ze hebben. Helaas wordt dit gevoel tenietgedaan door het feit dat ze volledig overdonderd lijkt door zijn emotionele woorden, tot ze door het lint gaat. Een ambivalente blik zou hier overtuigender zijn.<br />'Ik ben voortdurend onder de indruk van de stommiteit van de hoofdfiguur die dingen doet omwille van de plot: het overvallen van een supermarkt zonder masker, het bezoeken van het graf van het dode meisje. En waarom herkent de moeder zijn gezicht niet van toen ze hem zag voordat hij wegreed?' Je komt me zo vreselijk bekend voor...'<br /><br />Wat is het doel van die volkomen onnodige, ietwat gratuite scène met Soid en de kunstmatig versterkte barkeeper? Karakterontwikkeling? Tss. Te weinig, te laat.<br />Over onnodige trekjes gesproken die nooit ergens toe hebben geleid: de sceptische opmerking van rechercheur Bright dat hij een Scorpio moet zijn, toont aan hoe weinig hij eigenlijk weet van het occulte. En ik denk niet dat geloven in het lot te vergelijken is met voodoo-rumoer.<br />Aan het eind, als Bright Pablo in zijn armen houdt terwijl hij sterft <0xE2><0x80><0x93> wacht, wat kan het haar nu nog schelen? Haar karakter is net zo inconsistent als dat van Soid. Moet ze hem nu neerschieten omdat ze 'Stop, of ik schiet' heeft gezegd? (Ze heeft tot nu toe zó veel gegeven om haar integriteit.) Er was geen sprake van dodelijk geweld. Wat is er mis mee om hem in zijn been te schieten om hem te verlammen?<br />Ten slotte: Cristina's kinderlijke aanvaarding van de dood van haar moeder, waardoor dr. Knight vrede kon hebben met de dood van zijn dochter <0xE2><0x80><0x93> zo gedwongen. En het feit dat het gezin waarvan het kind werd gedood, Cristina's nieuwe gezin werd... Het maakt me kwaad dat zij een'vervanger' zou kunnen zijn voor hun kleine meisje. Het is ook onrealistisch dat een blank stel de latinodochter zou opnemen van de man die hun eigen dochter heeft vermoord. Ik zeg niet dat er geen edelmoedige, liefhebbende mensen zijn die dat zouden doen. Ik zeg alleen dat de personages hier nooit ver genoeg ontwikkeld zijn om mij te laten geloven dat zij dat zouden doen. Ik vind het beledigend dat een andere recensent van IMDb zei dat ze als vrouw natuurlijk ontroerd was door de sentimentele scènes. Ik ben een vrouw die haar emotionele bewegingen reserveert voor momenten die niet op een gekunstelde manier sentimenteel worden.<br /><br />Co-schrijver, co-regisseur en co-ster Nebot zei zelf dat hij tijdens deze productie te veel hoeden droeg. Te veel koks kunnen de bouillon bederven, maar één kok alleen kan uiteindelijk een naschoolse specialiteit opleveren.<br />De conclusie is dat de titel van deze film minder te maken heeft met het verhaal dan met het gevoel van spijt, hulpeloosheid en verlies dat gepaard gaat met de onthulling dat je je geld nooit meer terug zult zien.
Heavy-handed moralism. Writers using characters as mouthpieces to speak for themselves. Predictable, plodding plot points (say that five times fast). A child's imitation of Britney Spears. This film has all the earmarks of a Lifetime Special reject.<br /><br />I honestly believe that Jesus Nebot and Julia Montejo set out to create a thought-provoking, emotional film on a tough subject, exploring the idea that things are not always black and white, that one who is a criminal by definition is not necessarily a bad human being, and that there can be extenuating circumstances, especially when one puts the well-being of a child first. However, their earnestness ends up being channeled into preachy dialogue and trite situations planted to move the plot along. The decent production values and interesting use of documentary-style camera footage are not enough to accomplish their aim when the script and the acting fall flat.<br /><br />Logic is often compromised for the sake of creating tension: Soid first tries to blackmail Pablo into participating in her documentary in exchange for helping them escape, then in the same breath basically tells him not to trust her because she's not helping them out of altruism. Well, duh. And for a man on the run, Pablo is far too swayed by a temper tantrum. Cristina's well-being is so important to him that he's fleeing capture and jail or deportation for her, but he's willing to risk all that to appease her when she doesn't want to go to Mexico. Right. Talk above over-permissive parenting. Third, when Pablo's employer Charlie gives the phone to Detective Bright, she is remarkably unprofessional, especially given her seniority - did she really think she was persuasive? Oh, yeah, I would have turned myself in. CCH Pounder's Detective Wims could wipe the floor with her.<br /><br />To be fair, I'd like to list the things I liked. Um, I liked the midget. And I liked the fact that the midget was named Sexy. There's cross-dressing, always a plus; juvenile cross-dressing, no less! Harry is infinitely cuter than Cristina. But my favorite moment in the film has to be when Cristina kicks Detective Not-So-Bright. I also find it interesting that, in a heavily minority cast (which I much appreciate, by the way), the black character is the racist one. Too bad it's just thrown out there and not further explored.<br /><br />There's a distinctive, unconventional score, but it's nonetheless generally context-unspecific, not enhancing mood or tension in any scene, except the pathetic, anguished wailing every time the main character is in anguish, as though they think his acting doesn't show it enough: 'Just in case you weren't sure, he's upset, and we have the musical cues to prove it.'<br /><br />Stilted, clichéd dialogue results in a depressing lack of subtext; everything has to be spelled out in dialogue, even when the body language had been up 'til then conveying it just fine. For example, every impassioned speech Pablo makes, and Mrs. Knight's lament that her child won't be crawling into bed with them in the morning.<br /><br />'Papi, tell me about Mama again' - what shameless, blatant exposition introducing the generic dead wife! (She's always the most beautiful woman the widower had ever seen, the kindest he had ever met. Why can't we see a man cry over a woman like Shakespeare's - she may be fat, ugly, obnoxious, but his love for her is deep as oceans? Now _there's_ a story which would move me.)<br /><br />The police always being literally one step behind them gives many scenes the out-of-place feeling of a French farce. Most boring foot chases ever - Bright and Lightning are so out-of-shape and easily-fooled (he certainly isn't quick as lightning, and she, well, I don't feel the need to spell things out). Some guy dragging along a small child outrunning a bicycle cop, complete with macho biker picking a fight but then being felled by a child? To quote Margaret Cho, that's so sad. Would we ever see this on 'Cops '?<br /><br />Hackneyed and over-the-top deus ex machina: as an employer, would you really waive checking his green card just because he can quote the author of the inspirational saying on a poster behind your desk?<br /><br />Plus several scenes, including the above, threaten to devolve into porn: 'Well, I'll do this favor for you, as long as you do something for me...' I can almost hear the bowm-chicka-bowm-bowm.<br /><br />When the parents view the footage shot of Pablo's remorse, the grieving mom's freak-out is the most real the movie feels. Unfortunately, this is diminished by the fact that she looks completely swayed by his emotional speech right up until she goes ballistic. A more ambivalent look would be more convincing here.<br /><br />I'm in constant awe of the stupidity of the main character doing things for the sake of plot: holding up a convenience store without a mask, visiting the dead girl's grave. And why doesn't the mother recognize his face from when she saw him before he drove off?! 'You seem awfully familiar...'<br /><br />What is the purpose of that wholly unnecessary, somewhat gratuitous scene with Soid and the artificially-enhanced bartender? Character development? Tch. Too little, too late.<br /><br />Speaking of unnecessary traits that never went anywhere, Detective Lightning's saying skeptical Detective Bright must be a Scorpio shows how little he really knows about the occult. And I don't think that believing in fate quite qualifies as voodoo mumbo jumbo.<br /><br />At the end, when Bright holds Pablo as he dies - wait, why does she care now? Her character is as inconsistent as Soid's. What, she has to shoot him just because she said 'Stop, or I'll shoot'? (She's cared _so_much_ about her integrity thus far.) He was unarmed. There was no need for lethal force. What's wrong with shooting him in the leg to immobilize him?<br /><br />Finally, Cristina's childlike acceptance of her mother's death giving Dr. Knight peace over his daughter's death - so forced. And the contrivance of the family whose child was killed becoming Cristina's new family... It angers me that she could be a 'replacement' for their little girl. It's also unrealistic that a white couple would take in the Latino daughter of the man who killed their own daughter. I'm not saying there aren't generous, loving people who would do that. I'm just saying that the characters here are never developed far enough for me to believe that _they_ would do that.<br /><br />I find it offensive that another IMDb reviewer said that of course as a woman she was moved by the sappy scenes. I am a woman who reserves my emotional movements for moments that don't wax sentimental in a manufactured manner.<br /><br />Co-writer, co-director, co-star Nebot said himself he wore too many hats during this production. Too many cooks may spoil the broth, but one cook alone just might end up making an after-school special.<br /><br />In conclusion, this film's title has less to do with the story and more to do with the feeling of regret, helplessness, and loss accompanying the revelation that you will never see your money again.