Deze film behoort tot de geschiedenis van de F.B.I. zoals Knott's Berry Farm tot het oude westen. Schaamteloos gezuiverde versie van de strijd tegen de misdaad van het Federal Bureau of Investigation. Hoovers zware hand (had hij er nog een andere hand voor?) laat de hele film zien met teevee-acteurs die scripts lezen, goedkope geluidsapparatuur, goedkope geluidseffecten en belichting. Met Jimmy Stewart op 20% van de dramatische capaciteit, Vera Miles die het decor opvreet, vertoont de film alle c-listers uit het midden van de jaren vijftig met geen greintje ironie of humor, van de 'Amazon-jungle' tot de 'barbecue', alles stinkt naar geluidsstudio's en achterplaatsjes. Zelfs de pistoolschoten zijn ingeblikt en bekend. Ik stel me voor dat Mervyn Leroy elke avond dronken was. Afgezien van een paar (zeer weinig) interessante opnamen van de buitenkant, is er hier niets van belang, behalve een curiosum.
This film is to the F.B.I.'s history as Knott's Berry Farm is to the old west. Shamelessly sanitized version of the Federal Bureau of Investigation fight against crime. Hoover's heavy hand (did he have any other kind?) shows throughout with teevee quality script-reading actors, cheesy sets, cheap sound effects and lighting 101. With Jimmy Stewart at 20% of dramatic capacity, Vera Miles chewing the scenery, the film features every c-lister known in the mid-fifties with nary a hint of irony or humor, from the 'Amazon jungle' to the 'back yard barbecue', everything reeks of sound stages and back lots. Even the gunshots are canned and familiar. I imagine Mervyn Leroy got drunk every night. Except for a few (very few) interesting exterior establishing shots, nothing here of note beyond a curio.