Wat een vreemde, wonderbaarlijke, zij het soms ijle en omvangrijke fantasie is dit. Tegen de tijd dat Takashi Miike aan De Grote Yokhai-oorlog begon, had hij al bewezen dat hij ook andere films kon maken, afgezien van zijn vermeende liefhebberij in het misdaad-/yakuza-genre (bezoeker Q en Andromedia lieten dit zien, de eerste groot en de laatste klein). Maar hier bewijst Miike, in zijn eerste en enige co-productie, die niet eens de eer kreeg om hem te regisseren, dat hij een postmoderne soep van mythische fantasieconventies kan aanvoeren, en daarmee een scheepslading aan CGI, wezenseffecten en make-up, en een epische strijd die meer weg heeft van een 'festival' dan van iets uit _The Lord of the Rings_. De vergelijkingen kunnen wijd en zijd worden getrokken, dat is waar, en het meest voor de hand liggend zou Miyazaki zijn, voor de schijnbaar unieke mengeling van kinderen-als-grote-helden, op macht beluste tovenaars op zoek naar de energie van de aarde als de voornaamste bron, machines als het grootste kwaad en vele bizar omlijnde, flamboyant ontworpen wezens (of Yokai, zoals de titel luidt). Maar er kunnen ook vergelijkingen worden gemaakt met Star Wars, vooral met de Gungan-slag in TPM, en met het hele machtsspel tussen goed en kwaad met dezelfde krachten. Of met samoerai 7. Of natuurlijk met Hensons films. Miike speelt Miike helemaal met de gevoeligheden van effecten en personages.<br />Hier speelt Ryunosuke Kamiki de rol van Tadashi, het prototype van een kind dat aanvankelijk lichtgelovig en gevoelig is voor de dingen in de wereld, maar dat de held wordt in een wereld die de duisternis in gaat. De duisternis komt van een boosaardige tovenaar, die zijn energie onttrekt aan alle woede en ellendige vibraties in de mensenwereld, en die ook de geesten en andere wezens, de Yokhai, doodt in een vuur dat hen in reusachtige robots verandert die maar één missie hebben: alles wat op hun pad komt vernietigen en doden. Agi, Tadashi's rechterhand en handlanger, steelt Tadashi's kleine, harige metgezel, een Sunekosuri. Algauw bereikt het een climax die aan veel andere fantasyfilms en -verhalen doet denken, maar die alleen tot op zekere hoogte door Miike en zijn bende in bedwang kan worden gehouden. Ik zou waarschijnlijk De Grote Yokai Oorlog voor kinderen aanbevelen, maar in de eerste plaats omdat het niet een of andere aangelengde fantasie in Amerikaanse kringen is. Er komen allerlei wezens in voor, waaronder een eenogige paraplubak en een wandelende, pratende muur, om nog maar te zwijgen van een schildpad, een vuurslang en een vrouw die door Sato is vervloekt. De variëteit is aan die kant dus groot, en je zou bijna het gevoel krijgen dat de wezens en de effecten tot onpeilbare hoogten groeien als het 'festival' aanbreekt en de Yokai honderden kilometers ver reiken. Maar er is ook een gevoel dat zowel het licht als het donker sterk is, en Sunekosuri wordt misschien wel het grootste emotionele hulpmiddel dat Miike tot haar beschikking heeft (en niet alleen omdat het schattig is). Waar anders kan ze een publiek ophitsen dan met een kleine harige furie die in een tragisch gevecht met Tadashi in robotvorm eindigt?<br />Maar door dit alles heen, het gevoel van anarchie dat je op de helderste plekken van Miike's wereld kunt vinden. De carrière van Miike is hier ook aanwezig, wat hem onderscheidt van zijn geanimeerde Muppet- en sciencefictioncollega's. Er is de gebruikelijke bizarre humor, waaronder een nummer dat op een cruciaal moment in de climax aan Akuzi-bonen is gewijd, en meer dan een paar vluchten fantasie met de wezens en vechtscènes (ik was bijvoorbeeld dol op de vent met het grote blauwe hoofd die hem kleiner moest maken, of de bange schildpad-Yokai). Het grootste gevaar met betrekking tot Miikes toegang tot grotere special effects en computermagie, waarmee hij flirt, is de overkill aan deze kant. Ik weet zeker dat Miike met storyboards werkt, en hij maakt een paar memorabele indrukken met een paar composities (een ervan is als puntje bij paaltje komt, en Tadashi en de 'andere' menselijke figuur staan midden in de puinhopen van Tokio op een bovenshot), maar de CGI is soms een beetje onovertuigend met de robots, en de onderlinge interacties zijn te opzichtig, en sommige beelden, zoals de overlay van de Yokai die het nieuws over het grote festival op de kaart verspreidt, lijken alleen maar zwak en onscherp. Eerlijk gezegd vroeg ik me bijna af of Miike zich in het territorium van (slechte) spionnenkinderen zou begeven. De Grote Yokai Oorlog levert echter meer dan een deel van de opwinding, maffe opwinding en het onschuldige melodrama dat veel van de beste jeugdfantasieën met zich meebracht. De film heeft veel te danken aan de cinema, maar ook aan de traditionele Japanse folklore, maar de schroeven draaien altijd door, zelfs in de meest bespottelijke en verwarrende delen. Het is niet de beste filmmaker, maar het experimenteren met een commercieel medium werkt uiteindelijk in zijn voordeel. De film heeft een mooie boodschap en veel spannend avontuur.
What a strangely wonderful, if sometimes slight and bulky, big-budget fantasy this is. Takashi Miike had already proved, by the time he got to The Great Yokhai War, that he could dip into other films aside from his supposed niche of the crime/yakuza genre (Visitor Q and Andromedia showed this, the former great the latter lesser). But here Miike, in his first and only co-screen writing credit no less, proves that he can deliver the goods on a post-modern soup of mythical fantasy conventions, and with it boatload of CGI, creature-effects and make-up, and an epic battle that is more like a "festival" than something out of Lord of the Rings. The comparisons can be made far and wide, to be sure, and the most obvious to jump on would be Miyazaki, for the seemingly unique mixture of kids-as-big-heroes, power-hungry sorcerers looking for the energy of the earth as the main source, machinery as the greatest evil, and many bizarrely defined, flamboyantly designed creatures (or Yokai of the title). But there can also be comparisons made to Star Wars, especially to the Gungan battle in TPM, and to the whole power-play between good and evil with similar forces. Or to anime like Samurai 7. Or, of course, to Henson's films. And through all of these comparisons, and even through the flaws or over-reaching moments, it's Miike all the way with the sensibilities of effects and characters. <br /><br />Here, Ryunosuke Kamiki plays Tadashi, the prototypical kid who starts out sort of gullible and sensitive to things in the world, but will become the hero in a world going into darkness. The darkness is from an evil sorcerer, who gets his energy from all of the rage and wretched vibes in the human world, and who is also starting to put to death the spirits and other creatures, the Yokhai, into a fire that sends them into gigantic robots that have only one mission- to destroy and kill anything in their paths. Tadashi gets as pumped up to fight Sato the sorcerer as the Yokai once Sato's main minion and cohort, Agi (Kill Bill's Chiaki Kuriyama, another great villainies) steals Tadashi's little furry companion, a Sunekosuri. Soon, things come to a head, in a climax that brings to mind many other fantasy films and stories, but can only be contained, up to a point, by Miike and his crew. I would probably recommend The Great Yokai War for kids, but in the forward note that it's not some watered down fantasy in American circles. This has creatures galore, including a one-eyed umbrella stand, and a walking, talking wall, not to mention a turtle, a fire serpent, and a woman who became cursed by Sato. So the variety is on high on that end, and one might almost feel like the creatures and effects- which grows to unfathomable heights when the "festival" hits with the Yokai reaching hundreds of miles in scope. But there's also a sense of fantasy being strong in both the light and the dark, and Sunekosuri becomes perhaps the greatest emotional tool at Miike's disposal (and not just because it's cuteness squared); where else to get an audience riled up than over a little furry ball of fury, who ends up in a tragic battle with Tadashi in robot form? <br /><br />Yet through all of this, the sense of anarchy that can be found in the brightest spots of Miike's career is here as well, which distinguishes it from its animated, Muppet and sci-fi counterparts. There's the bizarre humor as usual, including a song dedicated to Akuzi beans at a crucial moment in the climax, and more than a few flights of fancy with the creatures and fight scenes (I loved, for example, the guy with the big blue head who has to make it smaller, or the anxious turtle-Yokai). The biggest danger with Miike's access to bigger special effects and computer wizardry, which he flirts with, is overkill on this end. He's got everything down, I'm sure, with storyboards, and he creates some memorable impressions with some compositions (one of them is when all is said and done, and Tadashi and the 'other' human character are in the middle of the Tokyo rubble in an overhead shot), but the CGI is sometimes a little unconvincing with the robots, and the interplay skirts on being TOO flamboyant, and some visuals, like the overlay of the Yokai spreading the word about the big festival on the map, just seem weak and pat. I almost wondered if Miike might dip into (bad) Spy Kids territory, quite frankly.<br /><br />But this liability aside, The Great Yokai War provides more than a share of excitement, goofy thrills, and innocent melodrama that came with many of the best childhood fantasies. It owes a lot to cinema, as well as traditional Japanese folklore, but the screws are always turning even in its most ludicrous and veeringly confusing beats. It's not the filmmaker at his very best, but working in experimentation in a commercial medium ends up working to his advantage. It's got a neat little message, and lots of cool adventure. 7.5/10