Opnieuw blijkt de vroege ochtendtelevisie een onschatbare bron van films die ik anders nooit zou hebben kunnen opsporen. Om vier uur's ochtends strompelde ik mijn bed uit om te beginnen met het opnemen van 'The Informer (1935)', mijn vierde film van de succesvolle Amerikaanse regisseur John Ford, en nog een uitstekende ook. Het script, dat zich afspeelt tijdens de Ierse Burgeroorlog in 1922, was aangepast door Dudley Nichols aan de roman met dezelfde naam van Liam O'Flaherty. Hoewel hij in de Verenigde Staten is geboren en het meest bekend is om zijn 'Americana'-films, waren Fords ouders allebei Iers, wat de beslissing van de regisseur om de film te regisseren verklaart. Victor McLaglen speelt Gypo Nolan, een brute maar goedbedoelende schurk die een oude vriend, Frankie McPhillip (Wallace Ford), verraadt om de beloning van <0xC2><0xA3> 20 op te eisen voor zijn vriendin Katie (Margot Grahame). Als Frankie tijdens een poging tot arrestatie wordt gedood, begint het Ierse Republikeinse Leger, waarvan zowel Frankie als Gypo lid was, een onderzoek naar de verrader achter het incident, en elke aanwijzing brengt hen dichter bij de echte boosdoener.<br />Intussen wordt Gypo geplaagd door schuldgevoelens over de vroegtijdige dood van zijn vriend, en hij raakt in een roes die in zijn buitensporigheid niet onderdoet voor die van Don Birnam in 'The Lost Weekend' (1945). Terwijl Gypo zijn verdriet verdrinkt in overvloedige hoeveelheden alcohol, gevangen in een kwaadaardige kleine cirkel van depressie, trekt zijn buitensporige consumptie de aandacht van de IRA-onderzoekers. Voor het eerst in zijn leven wordt Gypo omringd door bewonderaars (onder wie de amusante J.M. Kerrigan), die hem enthousiast op de rug slaan en hem 'koning Gypo' noemen vanwege zijn fysieke kracht. Het is echter duidelijk dat deze mensen geen genegenheid voor de man voelen en hem alleen maar aandacht schenken om hem voor geld te gebruiken. De dood van Ford zou Gypo nooit een groep vrienden hebben kunnen opleveren, en inderdaad, in een wrange ironie, het geld werd alleen mogelijk gemaakt door het verraad en het verlies van een van zijn enige goede vrienden. Gypo was een betrekkelijk eenvoudige man, die onmogelijk de consequenties van zijn daden volledig had kunnen overdenken, en hij krijgt uiteindelijk vergiffenis omdat hij 'niet wist wat hij deed', maar zijn dwaasheid moet niet ongestraft blijven.<br />Af en toe wordt kritiek geuit op Fords film vanwege de vermeende propagandistische steun aan een 'terroristische' organisatie. Hoewel deze houding natuurlijk afhangt van iemands persoonlijke mening - 'Ik weet zeker niet genoeg van de Ierse geschiedenis om daarover te kunnen oordelen, maar toch...' Het lijdt geen twijfel dat de film het Ierse republikeinse leger afschildert als onzelfzuchtig, toegewijd en onpartijdig, een trots staaltje Ierse vaderlandsliefde, als ik het zo mag zeggen. Maar het hoofdthema van het verhaal is verraad; gedreven door intense armoede verraadt een gewone man het vertrouwen van zijn goede vriend en krijgt daar diepe spijt van. De gekwelde Gypo wordt voornamelijk gespeeld uit medelijden, en Victor McLaglen geeft een krachtige voorstelling die verraadt dat hij een onbevredigend bestaan achter de rug heeft, met als hoogtepunt één verschrikkelijke beslissing die hem tot een onaangename dood veroordeelt. Het was McLaglens eerste grote Oscar-succes en het leverde hem in totaal vier prijzen op (van de zes nominaties), waaronder de prijs voor beste acteur voor McLaglen (die het beeldje van de driedimensionale favoriet 'Mutiny on the Bounty (1935)' wegkaapte), de prijs voor de beste regisseur en de prijs voor het beste scenario voor Dudley Nichols (die de prijs wegens meningsverschillen met de Union afwees).
Yet again, early morning television proves an invaluable resource for films that I otherwise would never have been able to track down. At four o'clock in the morning, I stumbled out of bed to begin recording 'The Informer (1935),' my fourth film from prolific American director John Ford, and an excellent one at that. Set during the Irish Civil War in 1922, the screenplay was adapted by Dudley Nichols from the novel of the same name by Liam O'Flaherty. Though he was born in the United States, and is most renowned for his "Americana" pictures, both of Ford's parents were Irish, which explains the director's decision to direct the film. Victor McLaglen plays Gypo Nolan, a brutish but well-meaning ruffian who informs on an old friend, Frankie McPhillip (Wallace Ford), in order to claim the £20 reward for his girlfriend, Katie (Margot Grahame). When Frankie is killed during his attempted arrest, the Irish Republican Army, of which both Frankie and Gypo were members, begins to investigate the traitor behind the incident, every clue bringing them closer and closer to the real culprit.<br /><br />Meanwhile, Gypo is plagued with guilt for his friend's untimely death, and descends into a bout of heavy-drinking that rivals Don Birnam in 'The Lost Weekend (1945)' in its excessiveness. As Gypo drowns his sorrows in copious volumes of alcohol, trapped in a vicious little circle of depression, his extravagant spending captures the attention of the investigating IRA members. For the one time in his life, Gypo finds himself surrounded by admirers (including an amusing J.M. Kerrigan), who enthusiastically clap him on the back and christen him "King Gypo" for his physical might. However, it's obvious that these people feel no affection for the man, and are simple showing him attention to exploit him for money. The additional £20 brought by Frankie's death could never buy Gypo an assembly of friends  indeed, in a bitter twist of irony, the money was only made possible by the betrayal and loss of one of his only good companions. A relatively simple fellow, Gypo could not possibly have fully considered the consequences of his actions, and is eventually offered forgiveness on account of his "not knowing what he was doing," but his foolishness must not go unpunished.<br /><br />Criticism is occasionally levelled at Ford's film for its allegedly propagandistic support of a "terrorist" organisation. Though this stance obviously depends on one's personal views {I certainly don't know enough Irish history to pass judgement}, there's no doubt that the film portrays the Irish Republican Army as selfless, dedicated and impartial, a proud piece of Irish patriotism if I ever saw it. However, the main theme of the story is that of betrayal; driven by intense poverty, one ordinary man betrays the confidence of his good friend, and comes to deeply regret his actions. The tormented Gypo is played mainly for pity, and Victor McLaglen gives a powerful performance that betrays a lifetime of unsatisfying existence, culminating in one terrible decision that condemns him to an uneasy death. 'The Informer' was John Ford's first major Oscar success, winning a total of four awards (from six nominations), including Best Actor for McLaglen {who snatched the statue from the three-way favourites of 'Mutiny on the Bounty (1935)'}, Best Director and Best Screenplay for Dudley Nichols {who declined the award due to Union disagreements}.