Nadat ik me te goed had gedaan aan een verscheidenheid aan schijnbaar onvolwassen films die ik op dvd had gekocht, vond ik dat de tijd rijp was voor een serieus drama, en wie kon me dat beter bieden dan Sam Mendes? Om een aantal redenen spreekt 'American Beauty' me minder aan dan deze film, die veruit de zwartste film is die Tom Hanks ooit heeft gemaakt en waarschijnlijk een van de meest onderschatte films van de afgelopen tien jaar. Want dit is niet zomaar een gangsterverhaal dat uit de oorsprong van de stripverhalen stamt, en daarom is het gewoon geweldig om ernaar te kijken. En ondanks mijn gebruikelijke voorliefde voor elke film met de naam van Tom Hanks erin (ik kan nog steeds niet naar 'Big' kijken zonder een kat te willen schoppen), kijk ik toch liever naar 'Big'. Ik ben blij dat ik dit heb geprobeerd, want dit is zo'n film waarvoor je jezelf een schop onder je kont geeft als je hem mist.<br /><br />Normaal gesproken is Hanks brandschoon, maar nu speelt hij Michael Sullivan, een toegewijde huisvader en vader van twee zoons die opgroeiden tijdens de drooglegging in het begin van de jaren dertig. Hij is ook beroepsmoordenaar voor maffiabaas John Rooney (Paul Newman), maar het is hem gelukt zijn werk geheim te houden voor zijn zoons. Maar nadat zijn oudste (Tyler Hoechlin) als getuige heeft verklaard dat zijn vader betrokken was bij een maffiamoord, zijn ze gedwongen op de vlucht te slaan terwijl John de zaak probeert op te lossen. Al snel worden vader en zoon achtervolgd naar Chicago, waar een collega-moordenaar (een dreigende Jude Law) op hen wacht. Op het eerste gezicht lijkt het een vrij standaard gangsterfilm, maar zoals ik al zei, gaat dit eigenlijk helemaal niet over gangsters. Het gaat over de relatie tussen een vader en een zoon die onder de meest tragische omstandigheden bij elkaar worden geworpen. Hanks is (*bitterst tanden*) voortreffelijk als de gekwelde man die ontdekt dat alles zijn prijs heeft en de kleine Hoechlin is ook goed als de zoon van Sullivan. Eerlijk gezegd is er geen enkele voorstelling die ik als zwakker zou kunnen bestempelen <0xE2><0x80><0x93> de cast is zo goed als onberispelijk. Net als de cinematografie en de kostuums (en het gebeurt niet vaak dat ik kostuums prijs!) die de 30's met verbluffend effect herscheppen. Er is zoveel moeite gedaan om alles goed te krijgen en het levert bakken met geld op. Dit had er gemakkelijk waardeloos uit kunnen zien <0xE2><0x80><0x93> ze geven toe dat de look van de vroege 30's moeilijk vast te leggen was <0xE2><0x80><0x93> maar dat is niet zo en dat verdient alle lof. Vooral Chicago ziet er fantastisch uit, vol met honderden gammele auto's uit dat tijdperk en met mensen in monochrome pakken en met hoeden op. Echte tijdreis, zelfs als er een beetje computerkennis voor nodig is.<br />Het verhaal is ook een succes, het biedt een menselijk gezicht aan wat vaak wordt gezien als een stereotiep genre van filmschurken. De wet is verrassend dreigend als de bijna mechanische moordenaar Maguire en bewijst dat jij dat niet bent.' Om een gangster te spelen hoef je niet Cagney of De Niro of Brando te zijn. De film heeft beslist iets noirachtigs, striemende regen en slecht verlichte pakhuizen overheersen, maar geweld en moord schijnen (eindelijk) een emotionele en psychologische impact te hebben op degenen die het begaan en degenen die er alleen maar getuige van zijn. Het hele gebeuren roept herinneringen op aan vroegere tijden en vroegere films, maar het veegt het oude weg en frist op met een modern verhaal van verlossing te midden van de Tommy-Gun-schietpartijen en afpersingspraktijken. Het kan op sommige plaatsen wat traag aanvoelen, vooral als je gewend bent aan massa's geweervuur in films zoals de meeste moderne publieken (zoals ondergetekende), maar soms kunnen woorden luider spreken dan daden. Mendes heeft een mooi vervolg geleverd op zijn Oscar-winnende debuut, een film die even intelligent als mooi is om te zien. 'Road to Perdition' is misschien niet iedereens smaak, maar dit is één dvd die ik voorlopig niet zal uitwisselen.
After gorging myself on a variety of seemingly immature movies purchased on ex-rental DVDs, I figured that the time was right for a little serious drama and who better to provide it than Sam Mendes? For a number of reasons, "American Beauty" doesn't appeal to me as much as this film which is easily the darkest thing that Tom Hanks has ever done and probably one of the most underrated films of the last decade. For this is not a simple gangster tale lifted from its graphic novel origins, and is simply wonderful to watch because of it. And despite my usual allergy to any film with Tom Hanks' name on it (still can't watch "Big" without wanting a cat to kick), I'm glad I gave this a try because this is one of those movies that you'll kick yourself for if you miss it.<br /><br />Normally squeaky-clean Hanks plays Michael Sullivan, a devoted family man and father of two sons growing up during Prohibition in the early 1930's. He is also a professional hit-man to mob boss John Rooney (Paul Newman) but has managed to keep his job a secret from his sons. But after his eldest (Tyler Hoechlin) witnesses his dad involved in a mob killing, the pair are forced to go on the run as John seeks to tidy the matter up. Soon, father and son are pursued to Chicago where a fellow hit-man (a menacing Jude Law) is waiting for them.<br /><br />On the face of it, it reads like a pretty standard gangster film but as I've said, this isn't really about gangsters at all. It's about the relationship between a father and son thrown together in the most tragic of circumstances. Hanks is (*grits teeth*) superb as the tortured man who finds out that everything has its price and little Hoechlin is also good as Sullivan's son. In all honesty, there is not a single performance that I could single out as weaker than the others - the cast is pretty much faultless. As is the cinematography and costumes (and it's not often I praise costumes!) which recreates the 30's with stunning effect. There has been so much effort to get everything right and it pays off in spades. This could easily have looked rubbish - they admit that the early 30's look was difficult to put down - but it doesn't and that deserves every bit of credit. Chicago especially looks fantastic, lined with hundreds of rickety cars from the era and filled with people in monochrome suits and hats. True time-travel, even if a little CGI is needed.<br /><br />The story is also a winner, offering a human face to what is often seen as a stereotypical genre of movie villain. Law is surprisingly menacing as the almost mechanical killer Maguire and proves that you don't have to be Cagney or De Niro or Brando to play a gangster. The film is decidedly noir-ish, driving rain and ill-lit warehouses predominate but at least violence and killing are (finally) seen to have an emotional and psychological impact on those who perpetrate and those who merely witness such acts. The whole thing is evocative of a previous age and previous movies but it sweeps away the old and refreshes with a modern tale of redemption amid the Tommy-Gun shootouts and extortion rackets. It can feel a little slow in places, especially if you're used to masses of gun-play in movies like most modern audiences (like yours truly) but sometimes, words can speak louder than actions. Mendes has delivered a fine follow-up to his Oscar-winning debut, a film which is as intelligent as it is beautiful to watch. "Road To Perdition" may not be to everyone's tastes but this is one DVD I shall not be exchanging anytime soon.