'Arahan' voegt niets positiefs toe aan het Kung Fu-genre. Het is een vergissing om deze verwarde film te vergelijken met de geïnspireerde krankzinnigheid en kwaliteit van de films van Stephen Chow.<br />Ten eerste zijn de vechtscènes niets nieuws. Alles wat hier wordt getoond is al eerder gedaan en nog beter door mensen als Yimou Zhang, Tony Jaa en Jackie Chan. Vechtpartijen in intelligente films hebben logica nodig. Het heeft geen zin om klappen toe te dienen die geen schade aanrichten, zoals in de vervolgen op 'Matrix'.<br />De aantrekkelijke vrouwelijke hoofdrol, So-Yi Yoon, fascineerde het scherm, maar ze wist de fysieke eisen van de rol nooit overtuigend te overwinnen, zoals Ziyi Zhang dat zo gemakkelijk had gedaan in 'Het Huis van de Vliegende Dolken'. Een achtergrond in de krijgskunst komt goed van pas in Kung Fu-films. Het is een ernstige vergissing (zie Aya Ueto in 'Asumi') om acteurs zonder enige ervaring in deze vaardigheden te casten, tenzij je een zeer getalenteerde regisseur bent, wat, zoals 'Arahan' bewijst, Seung-wan Ryoo niet is.
"Arahan" adds nothing positive to the Kung Fu genre. To compare this confused motion picture with the inspired craziness and quality of Stephen Chow's films is a mistake.<br /><br />Firstly the fight scenes are nothing new. All that is presented here has been done before and better by the likes of Yimou Zhang, Tony Jaa and Jackie Chan. Fights in intelligent Motion Pictures need logic. There seems no point serving blows that have no damaging effect as in the "Matrix" sequels.<br /><br />The attractive female lead So-Yi Yoon captivated the screen but she never convincingly conquered the physical demands of the role as Ziyi Zhang had done so easily in "House Of Flying Daggers". Having a Martial Arts background serves well in Kung Fu movies. To cast actors inexperienced in these skills is a serious mistake (See Aya Ueto in "Asumi") unless you are a very talented director which as "Arahan" proves Seung-wan Ryoo is not.