Moord en verzekeringsfraude brengen een overspelig stel tot 'het einde van de lijn'...<br /><br />De tv was in het begin van de jaren zeventig visueel vulgair, en deze afgeraffelde, voor de tv gemaakte kopie deed pijn aan mijn ogen. Hij kan onmogelijk vergeleken worden met de Billy Wilder-klassieker uit 1944, zoals iedereen met een beetje verstand zou moeten weten <0xE2><0x80><0x93> ongeziene beelden <0xE2><0x80><0x93> maar dat betekent niet dat deze update als een afzonderlijke entiteit moet worden gezien. Hoewel het oorspronkelijke Paramount-scenario meer dan een half uur beslaat, maakt de nietszeggende onverschilligheid van de regisseur wat er overblijft tot iets wat je zo weer vergeet. Met een zeldzame uitzondering was de jongere generatie...' In 1973 was ik niet geïnteresseerd in het kijken naar oude zwart-witfilms op de televisie (nog steeds zo, helaas) en dus was dit lugubere, meeslepende verhaal nieuw voor de overgrote meerderheid van de kijkers; net als nu waren kijkcijfers het enige waar het om draaide. Gus Van Zandt herschreef de PSYCHO van Alfred Hitchcock om dezelfde redenen, en als die herschrijving ertoe leidde dat men de originele films of romans ging zoeken, des te beter. Ik hield genoeg van de bronroman van James M. Cain om me er destijds op te kunnen concentreren en ik genoot voor de tweede keer van deze tijdcapsule-curiositeit vanwege het vrij lange haar, de haltertopjes, de tulbanden, de lelijke inrichting en de weelderige kastanjebruine lokken van 'gastster' Samantha Eggar, die niet al te veel moeite deed. Behalve dat Lee J. Cobb een paar van de afgietsels herkende van een jeugd die hij voor de tv had doorgebracht, kon hij mijn aandacht vasthouden als een levensmoe, vermoeid uitziende Keyes, maar Richard Crenna's innemende en onschuldige Walter Neff deed me alleen maar denken aan Bill Bixby op een slechte dag. De verbetering van het origineel was natuurlijk nooit bedoeld als een haastklus om geld te verdienen, maar in plaats van een zinloze herinterpretatie zou een nieuwe versie van de roman een nieuw idee zijn geweest. Kaïns boek verschilt enigszins van zijn celluloid-incarnaties en de gruwelijke haaienvinnen aan het eind van het boek zijn dodelijk. De completist in mij is dankbaar dat dit versnelde 'Me Decade' er is. Het bijgeleverde dvd'tje met de extra's over DOUBLE INDEMNITY bevatte een update, maar door die ervaring verlangde ik niet alleen naar het origineel, maar verlangde ik ook naar elke aflevering van de betere COLUMBO-serie. Ik ging ook terug naar een heel goede ABC TV Movie Of The Week uit 1973, die ik sinds de eerste uitzending niet meer had gezien: John D. Macdonalds LINDA, met de mooie Stella Stevens in de hoofdrol als een meedogenloze femme fatale die de (sexy John Saxon) vrouw van haar minnaar vermoordt en vervolgens haar zachtaardige echtgenoot voor de misdaad laat opdraaien, en als ik het me goed herinner, is er ook nog een open einde. Net als DOUBLE INDEMNITY was het nodeloos herschreven met tv-koningin Virginia Madsen als de titulaire vixen en Richard Thomas als de slonzige echtgenoot.
Murder and insurance fraud take an adulterous couple to "the end of the line"...<br /><br />TV was visually vulgar back in the early 1970s and this truncated, made-for-TV knock-off hurt my eyes. It can't possibly compare to the 1944 Billy Wilder Film Noir classic as anyone in their right mind ought to know -sight unseen- but that doesn't mean this update should be seen as a separate entity, either. Although based on the original Paramount screenplay, there's over half an hour cut out and the director's bland indifference makes what's left imminently forgettable. With rare exception, the younger generation wasn't interested in watching old black and white movies on TV back in 1973 (still true today, alas) so this lurid, compelling tale was new to the overwhelming majority of viewers; then as now, ratings rule and cashing in was its only reel raison d'etre. Gus Van Zandt remade Alfred Hitchcock's PSYCHO for similar reasons and if these redux led to the seeking out of the original films or novels, so much the better. I loved the James M. Cain source novel enough to tune in back then and I enjoyed this time capsule curio the second time around for the longish hair, halter tops, turbans, ugly decor, and lush auburn locks of "guest star" Samantha Eggar, who didn't try too hard. In addition to recognizing a few of the incidental cast from a childhood spent in front of the boob tube, Lee J. Cobb was able to hold my interest as a world-weary, tired-looking Keyes but Richard Crenna's affable and inoffensive Walter Neff only reminded me of Bill Bixby on a bad day. Improvement upon the original was, of course, never intended in a rush to make a buck but, instead of a mindless retread, a new adaptation of the novel would have been a novel idea. Cain's book differs somewhat from its celluloid incarnations and the horrific shark fins in the moonlight ending is killer. The completist in me is thankful this speeded up "Me Decade" update was included as part of the DOUBLE INDEMNITY DVD extras but the experience not only made me long to see the original, it had me nostalgic for any episode of the better-made COLUMBO TV series. I also flashed back to a very good 1973 ABC TV Movie Of The Week that I haven't seen since its initial airing: John D. Macdonald's LINDA starring the beautiful Stella Stevens as a ruthless femme fatale who murders her lover's (sexy John Saxon) wife and then frames her mild-mannered husband for the crime and, if I remember correctly, there's also an open-ended ending. Like DOUBLE INDEMNITY, it was needlessly remade with TV movie queen Virginia Madsen as the titular vixen and Richard Thomas as the milquetoast husband.