Het verleden besluipt een revalidatieverslaafde als hij weer contact krijgt met zijn zieke broer en een ex-vriendin na wat naar hij hoopt zijn laatste detoxkuur was. 'Levensdrama's' worden hier op de simplistischst denkbare manier gepresenteerd (zelfs de tekst is niet bijtend of geestig). De cast bestaat uit aantrekkelijk ogende acteurs die somber naar elkaar glimlachen, en de muziek en de fotografie zijn luguber (een paar van de visuele effecten zijn lachwekkend, indieclichés die naar een miezerig budget rieken). Ik weet het niet zeker, maar ik denk dat dit een duidelijke reden is waarom dit schilderij over twee mannen, van elkaar vervreemde broers die steeds nader tot elkaar komen, nooit helemaal echt lijken te zijn, nooit natuurlijk aanvoelen of worden geleefd. Het is een poging om binnen te komen in een mannelijke relatie, maar de zorgvuldige, steriele presentatie is bedrog. Niemand heeft hier zijn hart aan verpand, of het nu levend, ademend of bloedend is. 'The Perfect Son' wordt snel overstemd door te veel koks in de keuken.
The past creeps up on a rehab-addict when he reconnects with his ill brother and a former girlfriend after what he hopes was his last stint in detox. "Life's dramas", presented here in the most simplistic way imaginable (not even the writing has any bite or wit). The cast is made up of attractive looking actors smiling glumly at one another, and the music and photography are lugubrious (a couple of the visual effects are laughable, indie-cliché touches that reek of a puny budget). Although written and directed by a man, this was produced by a woman, and I'm not sure but I think this may be a distinct reason why this picture about two men, estranged brothers growing closer, never quite gels, never feels natural or seems lived in. It's an attempt to get inside a male relationship, but the careful, sterile presentation is a cheat. No one's heart is in this, living, breathing, or bleeding this material. "The Perfect Son" is quickly diffused by too many cooks in the kitchen.