Ooit heb ik The Tenant gezien en het als een griezelfilm geïnterpreteerd. De film gebruikt veel stijlfiguren uit het genre: het sinistere appartement, achterdochtige buren, verschijningen, mysteries, hallucinaties. Het leven van de held, Trelkovsky, lijkt omringd door het kwaad, geheime krachten die proberen hem gek te maken.<br />De laatste keer dat ik hem zag, heb ik deze eerste interpretatie van de hand gewezen. Als deze film een griezelfilm is, is hij alleen maar horror in de zin dat een roman van Kafka horror is. In feite kan deze film letterlijk worden opgevat als een eenzame man die langzaam gek wordt zonder enige invloed van buitenaf.<br /><br />Polanski heeft in zijn carrière drie films gemaakt die over krankzinnigheid gaan: _Repulsion_, die ik niet ken. Ik vond hem niet zo bijzonder omdat de ontwikkeling van krankzinnigheid in de heldin me nooit heeft overtuigd; wel Rosemary's Baby, waarin de heldin door kwade krachten tot waanzin wordt gedreven; en The Tenant, misschien wel de beste studie van paranoia die ooit in de film is gemaakt.<br />Trelkovsky is een jongeman die een appartement huurt waarin een vrouw zelfmoord pleegt. Hij raakt geobsedeerd door haar en begint haar langzaam te worden: hij draagt haar kleren, maakt zich op, praat net als zij. Maar wordt hij bezeten door een geest, of laat hij zich leiden door zijn wilde fantasie? Het is deze aarzeling tussen wat echt en denkbeeldig is, en die Polanski nooit oplost, die deze film zo fascinerend maakt. Veel gebeurtenissen in de film kunnen net zo gemakkelijk aan het bovennatuurlijke worden toegeschreven als aan normale oorzaken, en het is aan de kijker om te beslissen waar hij in wil geloven.<br />Hoewel dit niet mijn favoriete Polanski-film is, is het toch een goed voorbeeld van zijn vermogen om spanning te creëren en waanzin in zeer overtuigende termen te vertolken. En technisch gezien is het ook een wonder. Laat ik volstaan met te zeggen dat hij bij het maken van deze film samenwerkte met filmcomponist Philippe Sarde en de legendarische regisseur Sven Nykvist (Bergmans dp). Een traag tempo en soms oninteressante fragmenten maken het misschien moeilijk om van deze film te genieten, maar het is niettemin een ervaring.
Once I watched The Tenant and interpreted it as a horror movie. It uses many of the tropes of the genre: the sinister apartment, suspicious neighbors, apparitions, mysteries, hallucinations. The life of the hero, Trelkovsky, seemed surrounded by evil, secret forces trying to drive him mad.<br /><br />Last time I watched it I challenged this initial interpretation. If this movie is a horror movie, it's only horror in the sense that a Kafka novel is horror. In fact this movie can be understood on a literal level as a lonely man slowly becoming crazy without any external influence.<br /><br />Polanski made in his career three movies dealing with madness: Repulsion, which I don't particularly like because the development of madness in the heroine never convinced me; Rosemary's Baby, in which the heroine is driven mad by evil forces; and The Tenant, which might be the best study of paranoia ever made in cinema.<br /><br />Trelkovsky is a young man who rents an apartment in which a woman killed herself. He becomes obsessed with her and slowly starts becoming her: he wears her clothes, puts on makeup, talks like her. But is he being possessed by a spirit, or is he just letting his wild imagination get the best of him? It's this hesitation between what is real and imaginary, and which Polanski never resolves, that makes this such a fascinating movie. Many events in the movie can be attributed to the supernatural as easily as they can be to normal causes, and it's up to the viewer to decide what to believe in.<br /><br />Although this is not my favorite Polanski movie, it is nevertheless a good example of his ability to create suspense and portray madness in very convincing terms. And technically speaking, it's a marvel too. Suffice to say he collaborates with film composer Philippe Sarde and legendary director of photography Sven Nykvist (Bergman's DP) in the making of this movie. A slow pacing and sometimes uninteresting segments may make this movie difficult to enjoy, but it's an experience nevertheless.