Een deel van het plezier dat ik aan deze film beleefde, kwam voort uit het feit dat ik er niets meer van wist dan dat John Turturro en Emily Watson (2 redenen om naar te kijken) erin voorkwamen en dat het om een periodiek schaakspel ging. Alles wat zich voor mijn ogen ontwikkelde, was volkomen onverwacht. Daarom zal ik niet veel meer prijsgeven. Laat ik volstaan met te zeggen dat Turturro magnifiek is als een excentriek, obsessief en uiterst kwetsbaar schaakgenie en dat Em hem stap voor stap naar de kroon steekt als de sterke vrouw die zich tot hem aangetrokken voelt. Het gaat over liefde en obsessie in plaats van het vermaarde bordspel en nadat het me gedurende het eerste half uur geleidelijk had binnengehaald, werd het volkomen meeslepend. En ik daag iedereen uit om het einde te betwijfelen.
Part of the enjoyment that I took from this film stemmed from the fact that I knew nothing more about it than that it starred John Turturro and Emily Watson (2 reasons enough to watch), was a period piece and involved chess. Everything that evolved before me was completely unexpected. I shan't, therefore, give away much more. Suffice to say that Turturro is magnificent as an eccentric, obsessive and deeply vulnerable chess genius and Em matches him step for step as the strong-minded woman who is drawn to him. It's about love and obsession, rather than the venerated board game and after drawing me in gradually over the first half hour, became totally compelling. And I defy anyone to second-guess the ending.