Eindelijk werd mijn wens vervuld om deze film in een bioscoop te zien. Ik had de film van Fritz Lang een paar jaar geleden op video gezien. Ik had gehoopt dat de ideale omstandigheden voor het bekijken van de film hun toverkracht zouden doen gelden.<br />De omstandigheden waren ideaal in de Cinémathèque Ontario. Pristine full-length. Tussentitels in het oorspronkelijke gotische Duits met simultaanvertaling in het Engels, accuraat zonder al te letterlijk te zijn. Live pianobegeleiding. Ideaal.<br />De toverkracht van de film sputterde een tijdje, maar slaagde er uiteindelijk niet in om aan te slaan, in elk geval niet bij mij.<br />Deze film heeft geen echt verband met Wagners Ringcyclus, zoals ik al wist, maar sommigen misschien wel. Wagner had de 13e  c. Niebelungenlied voor zijn eigen doeleinden aangepast. Deel I van Fritz Langs epos - 'Siegfried' Het verhaal van Kriemhild, Kriemhilds Wraak, is het verhaal van Siegfrieds vrouw Kriemhild, haar huwelijk met koning Etzel (Attila) de Hun, en haar verlangen om wraak te nemen op Hagen en Gunther, de herdoopte Nibelungen, voor de moord op Siegfried. De spectaculaire vuurzee in deze film heeft zich waarschijnlijk in de Wagneriaanse mythe ontwikkeld en uitgebreid tot zijn Gdetterd und Von G<0xC3><0xB6>tterd<0xC3><0xA4>mmerung, zijn Godenschemering, en het einde van het Walhalla. Deze film is nog steeds aan de aarde gebonden.<br />Het grootste deel van de film is spectaculair. De enorme decors wedijveren met die van 'Cabiria' (1914) die Griffiths 'Intolerant' (1916) inspireerde. Hun decoraties geven een nieuwe dimensie aan de barbaarse pracht. Er is een enorme cast van gehavende, schurftige Hunnen en art-deco Bourgondiërs. En veldslagen. Strijd die nooit lijkt te eindigen.<br />Kriemhild heeft veel succes met haar wraakplan. Ze slaagt erin alles om zich heen te vernietigen. Haar trouw aan haar martelaar Siegfried lijkt niet zozeer voort te komen uit liefde, of toewijding, maar eerder uit iets dat dichter bij psychose ligt. Lady Macbeth riep uit: 'Maak me hier los!' Ze wist dat ze emotioneel onvoorbereid was op wat ze moest doen. Maar Kriemhild vertoont geen normale menselijke emoties, en zeker niet iets wat in overeenstemming is met het vrouwelijke principe. Ze is al 'vol van afgrijselijke wreedheid', om Shakespeares woorden te gebruiken, vanaf het begin. Margarethe Schondan en haar regisseur brengen dit met een dreigende blik over. Ik wil niet overdrijven, maar die dreigende blik is praktisch de enige uitdrukking die ooit 'bezield' is geweest. Het gezicht van Kriemhild. Dat is het toppunt van een-op-een-scènes. Maar het is duidelijk opzettelijk, niet alleen maar een geval van slecht acteren.<br />Wat we dan te bieden hebben is een eendimensionale schets van een wraakzuchtige furie. Sommigen zien Kriemhild misschien als een krachtige heldin. Ik zie de film alleen maar als vrouwenhaatdragend.
I finally got my wish to see this one in a cinema. I'd seen Fritz Lang's film on video some years ago. I'd been hoping that ideal screening conditions would work their magic.<br /><br />Conditions were ideal at Cinematheque Ontario. Pristine full-length print. Intertitles in the original Gothic-script German with simultaneous English translation, accurate without being too literal. Live piano accompaniment. Ideal.<br /><br />The film's magic sputtered for a little while but ultimately failed to catch, at least for me.<br /><br />This film bears no real relation to Wagner's Ring cycle as I already knew but some may not. Wagner had adapted the 13th c. Niebelungenlied to his own purposes. Part I of Fritz Lang's epic -- "Siegfried" -- has much that will be familiar to listeners of Wagner however.<br /><br />"Kriemhild's Revenge" is the story of Siegfried's wife Kriemhild, her marriage to King Etzel (Attila) the Hun, and her desire for revenge against Hagen and Gunther, the rechristened Nibelungs, for the murder of Siegfried. The spectacular conflagration in this film presumably evolved and expanded in the Wagnerian mythos into his Götterdämmerung, his Twilight of the Gods, and the end of Valhalla. This film remains earthbound.<br /><br />Most of the film is spectacular. The massive sets rival those of "Cabiria" (1914), which inspired Griffith's "Intolerance" (1916). Their decoration sets a new benchmark in barbaric splendour. There's a huge cast of scarred, mangy Huns and Art Deco Burgundians. And battles. Battles that never seem to end in fact.<br /><br />Kriemhild is very successful in her plan of revenge. She manages to destroy all around her. Her loyalty to her martyred Siegfried seems not to stem so much from love, or devotion, but from something closer to psychosis. Lady Macbeth cried out, "Unsex me here." She knew she was emotionally unprepared for what she needed to do. But Kriemhild displays no normal human emotions, and certainly nothing one equates with the feminine principle. She is already "top full of direst cruelty", to borrow Shakespeare's phrase, from the outset. Margarethe Schön and her director convey this with a glower. I don't want to exaggerate, but that glower is virtually the only expression ever to "animate" Kriemhild's face. It's the ultimate in one-note performances. It's clearly intentional however, not simply a case of poor acting.<br /><br />What we have then on offer is a one-dimensional sketch of an avenging Fury. Some might see Kriemhild as an empowered heroine. I just see the film as misogynistic.