Een gezegde over 'The Play is the Most Important Thing', of iets dergelijks, wordt toegeschreven aan de oude Bard van Avon zelf, William Shakewspeare. Als het de oude Will niet was, dan zou het heel goed onze eigen superoude filmregisseur Raoul Walsh geweest kunnen zijn. Er zijn een groot aantal films van hem die deze hypothese zouden ondersteunen. Geen ervan is toepasselijker dan GENTLEMAN JIM (Warner Brothers, 1942).<br />De Film krijgt ook nog een andere onderscheiding, omdat hij wordt genoemd als Errol Flynns favoriet van zijn eigen films. Het geeft op het scherm duidelijk bewijsmateriaal dat de kijkers gemakkelijk zou kunnen leiden om in de verduisterde bioscoop te gaan zitten, of het op hun eigen tv of dvd te bekijken, om tot dezelfde conclusie te komen. Uiteraard is het verhaal een semi-serieuze Biopic, die een deel van het feitelijke materiaal gebruikt en dat vermengt met een royale dosis van de oude verbeeldingskracht om ons een zeer bevredigende, zij het enigszins geromantiseerde (wat is Biopic niet?) op te leveren.<br />De casting is uitstekend, want hij maakt goed gebruik van de natuurlijke atletische kwaliteiten van onze hoofdrolspeler, de heer Errol Flynn. Hoewel hij geen Swashbuckler, geen western of oorlogsfilm is, is deze GENTLEMAN JIM misschien wel de hoofdrol die het best bij de ruige Australiër paste.<br /><br />Errol was in 1928 of 1932 lid van het Australische Olympisch boksteam. Zijn training en vaardigheden in de 'zachte wetenschap' komen duidelijk naar voren in de film en vooral in de 'Big Fight'. De cast leest als een dienstrooster van de spelers die bij Warner Brothers in dienst zijn. Alan Hale is de vader van Jim Corbet, een Livery Wagon-chauffeur. Zijn twee broers zijn Harry en George (Pat Flaherty en James Flavin), de twee 'blauwe boorden' van de familie, wier beroep 'Longshormen' is.<br />De grote Jack Carson doet zijn gebruikelijke meesterlijke, komische vertolking als Jim Corbetts vriend en medebankier. De anderen die we allebei herkennen en onthouden zijn: John Loder, William Frawley, Madeleine LeBeau, Minor Watson, Rhys Williams, Arthur Shields en Dorothy Vaughn, om er maar een paar te noemen. In de rol van verschillende boksers maakte Walsh ook gebruik van een aantal profworstelaars. Daarom zien we Ed 'Strangler' Lewis en een onbekende Grappler in de eerste scènes als de 2 boksers aan de waterkant. Anderen waren Sammy Stein, Mike Mazurki (wel eens van hem gehoord?) en 'Kleine Willie' Davis. Deze kerels hadden een krachtige, maar ongepolijste uitstraling die de oude boksers van Pier 9 ook zouden hebben gehad.<br />We zijn de leidende dame, Alexis Smith, niet vergeten. Ze heeft een sterke rol als 'onafhankelijke' vrouw, maar heeft in veel scènes toch echt talent als komiek. In haar rol van arm, rijk meisje, Victoria Lodge, heeft ze heel wat in huis. Met al deze ingrediënten is het de kunst om de elementen in de juiste verhoudingen te mengen, zodat ze 'het juiste mengsel' vormen. En dat doet regisseur Walsh met roekeloze overgave. Want hij is vooral op zoek naar een geweldige film. Uit zijn manier van filmen blijkt dat hij al zijn vaardigheden heeft geperfectioneerd sinds zijn tijd als acteur bij D.W. Griffith. De heer Walsh lijkt een bijzondere voorliefde te hebben voor die periode, de jaren 1890.* De heer Walsh doorloopt het script in een vrij snel tempo, waarbij hij de presentatiescènes afbreekt met een grappige clou: 'De Corbetts zijn er weer!' Daarom is hij in staat een luchtige, zelfs humoristische toon aan te slaan bij een verhaal dat te saai en te ernstig zou kunnen worden.<br />Verder geeft broeder Walsh ons, bijna onopgemerkt, een authentiek beeld van het San Francisco van de jaren 1890. En als een ander voorbeeld van zijn voorliefde voor die periode, creëert hij brede, dynamische beelden van de historische Prijsgevechten. Er gaat een levendige, vrolijke stemming uit van die Boxing-scènes. Als bekroning van deze geweldige, misschien onderschatte film, gaf directeur Walsh het beeld een blik alsof het een illustratie was uit de Police Gazette, die dergelijke gebeurtenissen in die 'Oude Dagen' belichtte.<br />Maar er is maar één ding dat je moet onthouden voor je hem bekijkt. Als het voor de eerste keer is, of als je het nog eens ziet:<br /><br />'THE CORBETS ZIJN ER WEER!!'<br /><0xE2><0x80><0xA2> Naar mijn bescheiden mening, als historicus van zowel de film- als de Pro Wrestling, lijkt het op Tor Johnson, die jaren later een favoriet was van regisseur Ed Wood.<br /><0xE2><0x80><0xA2> Een 'Livery' is een ietwat archaïsche term voor een voertuig dat je kunt huren om je in de stad te verplaatsen.<br /><0xE2><0x80><0xA2> Het is waar. Raoul Walsh was een Griffith Veteran Player. Hij was de acteur die John Wilkes Booth speelde in THE BIRTH of A NATION (1915).<br /><0xE2><0x80><0xA2> Raoul Walsh, geboren in 1887, was oud genoeg om zijn eigen herinneringen aan het jaar 1890 te hebben. en over de Sullivan-Corbett Championship Bout en wat die betekende voor het Sportende Leven in het Amerika van die dagen.
Some saying about 'The Play is the Most Important Thing', or something like that, is attributed to that old Bard of Avon, himself, William Shakewspeare. if it wasn't old Will, it may well have been our own, super-veteran film Director, Mr. Raoul Walsh. There are a large number of his films that would support this hypothesis. None are more appropriate than GENTLEMAN JIM(Warner Brothers, 1942).<br /><br />The Film also racks up another award, being named as Errol Flynn's favourite of his own starring vehicles. It clearly gives on screen evidence that would easily lead viewers sitting in the darkened theatre, or viewing it on their home TV or DVD, to conclude same.<br /><br />To be sure, the story is a semi-serious Biopic, which takes a portion of factual material and blends it with a liberal dose of the old imagination to bring us a very satisfying, albeit somewhat fictionalized(what Biopic isn't?)occurrences.<br /><br />The casting is excellent, as it makes good use of the natural athleticism of our lead, Mr. Errol Flynn. Though not a Swashbuckler, a Western or a War Picture, this GENTLEMAN JIM is perhaps the starring role that was the best fit for the rugged Australian.<br /><br />Errol was a member of the Australian Olympic Boxing Team in either 1928 or 1932. His training and skills in the 'sweet science'are clearly in evidence throughout the film and especially in the "Big Fight" for the World's Heavyweight Boxing Championship with the great John L.Sullivan,Himself.(played in expert fashion by Ward Bond) The cast reads like a duty roster of Warner Brothers' resident supporting players. It features Alan Hale as Jim Corbet's father, a Livery Wagon operator*. His two brothers are Harry and George (Pat Flaherty and James Flavin), the two 'blue collar' men of the family, their occupations being stated as being 'Longshormen'.<br /><br />The great Jack Carson does his usual masterful serio-comic performance in support as Jim Corbett's friend and fellow bank teller. The rest of those we can both recognize and remember are:John Loder, William Frawley,Madeleine LeBeau, Minor Watson, Rhys Williams,Arthur Shields,Dorothy Vaughn to name but a few.<br /><br />Director Walsh also used a number of Pro Wrestlers in roles of various Boxers. Hence we have Ed "Strangler" Lewis and an unknown Grappler* are featured as the 2 waterfront pugs in the opening scenes. Others were Sammy Stein, Mike Mazurki(ever hear of him?)and "Wee Willie" Davis. These guys had a powerful,yet unpolished look about them that the old Pier 9 brawlers would have possessed.<br /><br />We haven't forgotten Leading Lady, Alexis Smith. She is powerful in her characterization of an "independent" woman, yet maintains enough true ability as a comic player in many of the scenes. She displays quite a range in her part as poor little rich girl, Victoria Lodge.<br /><br />With all these ingredients at hand, the trick is how to mix the elements in proper proportions to give it the 'just right' blend. Well, Director Walsh does so with a reckless abandon. Because he is looking for, above all, a great film. His treatment shows all of the skills he had honed to a fine tuning starting with his days as a player with D.W. Griffith. Mr. Walsh seems to have a special fondness for that period, the 1890's.*** Mr. Walsh's direction moves through the script at a fairly fast clip, breaking up the exposition scenes with a humorous punch-line, "the Corbetts are at it again!" Hence, he is able to maintain a light, even humorous touch to a story which could become too drab and serious.<br /><br />Furthermore, in an almost unnoticed element, Brother Walsh gives us an authentic look of a San Francisco of the 1890's. And as a further example of his fondness for that period, he creates wide, dynamic images of the historic Prize Fights. There is a vibrant, joyful mood conveyed in those Boxing scenes. As a crowning glory to this great, perhaps underrated film, Director Walsh gave the image a look as if it were an illustration from The Police Gazette, which covered such events in those "Old Days".<br /><br />But there's just one thing to remember before viewing. If it is for the first time, or if your seeing it once more:<br /><br />"THE CORBETS ARE AT IT AGAIN!!"<br /><br />* In my humble opinion as a historian of both Film and Pro Wrestling, it looks like Tor Johnson, who years later was a favourite of Director Ed Wood's.<br /><br />** A 'Livery' is a somewhat archaic term for a vehicle for hire for local city transportation.<br /><br />*** It's true. Mr. Raoul Walsh was a Griffith Veteran Player. He was the actor to portray John Wilkes Booth in THE BIRTH OF A NATION(1915).<br /><br />**** Being born in 1887, Raoul Walsh was old enough to have his own memories of the 1890's and of the Sullivan-Corbett Championship Bout and what it meant to the Sporting Life in the America of those days.