Cliff Robertson als een sluwe echtgenoot die met een rijke vrouw is getrouwd, levert hier in elk geval een onthutsende prestatie; het is alsof regisseur Michael Anderson voortdurend door zijn kleine megafoon 'draai het om, denk een zombie, maar dan minder levendig' bleef schreeuwen terwijl hij Robertsons prestatie regisseerde. De rest van de cast is nauwelijks beter; Jennifer Agutter van de RUN-serie van LOGAN wordt nauwelijks gezien in wat eigenlijk een cruciale rol had moeten zijn. Als de kwaliteit van het acteren drie keer zo goed was, als een paar van de gapende gaten in de plot waren opgevuld, en als het ijsberen een stoot adrenaline had gekregen, dan zou deze geeuw kunnen worden verheven tot een norm die aanvaardbaar was voor de kijkers van Hallmark Lifetime TV. Zoals de zaken er nu voor staan, is de score zo onverklaarbaar hoog dat je wel moet denken dat chronische slapelozen DOMINIQUE gebruiken om een dutje te doen. Misschien missen de telemarketeers van de televisie laat op de avond een grote kans om het niet als zodanig te verzilveren.
Cliff Robertson as a scheming husband married to a rich wife delivers a razzie-worthy performance here if there ever was one; it's as if director Michael Anderson kept yelling "dial it down; think zombie, only less lively" through his little bullhorn as he coached Robertson's effort. The rest of the cast is barely better; Jennifer Agutter of LOGAN'S RUN fame is hardly seen in what should have been fleshed out as a pivotal role. If the quality of the acting was three times better; if some of the more gaping plot holes were filled; and if the pacing were given a shot of adrenaline, then this yawner might be brought up to a standard acceptable to the Hallmark\Lifetime TV channel crowd. As is, its rating is so inexplicably high one can't help thinking chronic insomniacs are using DOMINIQUE to catch a little snoozing time. Perhaps the late-night TV telemarketers are missing a major opportunity in not shilling it as such.