Zoals Frank Miller en zijn Sin City-komieken zwart-wit gebruikten om zich uit te drukken (en de film noir-invloeden), zo doet Christian Volckman dat met Renaissance.<br />Het is het jaar 2054, in Parijs. In de traditie van de science-fiction is de toekomst een helder, sprankelend juweel met veel tranen. Dit is een juweel in een omgeving van ellende, onrechtvaardigheid en duisternis; helder en mooi van boven, met een donkere onderbuik eronder. Een van deze 'heldere' mensen aan de top, een wetenschappelijk onderzoeker van een zeer groot en invloedrijk wereldwijd bedrijf (Avalon) wordt ontvoerd. De bekende en efficiënte kapitein Karras (gezongen door de nieuwe James Bond zelf, Daniel Craig) krijgt de taak haar te vinden. De plot en de opzet zijn niet al te origineel. Ze zijn sterk beïnvloed door films noirs, Neuromancer van Gibson en andere detectiveverhalen, evenals films als Blade Runner, Sin City, Fritz Langs Metropolis en Minority Report. Er is een hoofdplot, omringd door andere mogelijke subplots die allemaal aan het eind met elkaar verbonden zijn. Het is niet moeilijk om het allemaal uit te vogelen.<br />De kracht en originaliteit van de film ligt in de intense visuele presentatie. Parijs is een ingewikkelde opeenvolging van niveaus en subniveaus. Aan de basis ligt de primitievere industriële infrastructuur. Naarmate de stad stijgt, stijgt ook de architectonische complexiteit en luminescentie. Maar in deze structuur staat de top niet gelijk aan de verhoging van menselijke idealen en gedrag. Parijs is op ingewikkelde wijze geanimeerd en in schitterend zwart-wit weergegeven. De film is qua sfeer nauwer verwant aan _Sin City_ (de stripverhalen) dan _Sin City_, de film, met zijn bronmateriaal. Dit wordt des te gemakkelijker gedaan, omdat hij nog steeds in betrekkelijk hetzelfde medium blijft: animatie. Ongeveer op dezelfde manier als een Scanner Darkly de visuele aspecten van het vertellen van een verhaal naar voren bracht, doet dit ook dit. Het licht en donker, zwart-wit, creëert een sfeer van contrasten en visuele dubbelzinnigheid. Goed en fout, zwart-wit, kan alle betekenis verliezen op hetzelfde moment dat het vlak voor ons ligt. De film bewijst dat zwart en wit tegelijkertijd dubbelzinnig en voor de hand liggend kunnen zijn.<br />In overeenstemming met de geest van de film kan ik zowel criticus als fan zijn. Ik kan in hetzelfde licht liefhebben en verafschuwen. Het is beslist een ervaring die ik aanbeveel voor liefhebbers van visuele kunsten. Dus schenk nog een Black and Tan in, ga de leegte in en geniet van het ritje.
Much in the same way Frank Miller and his Sin City comics used black and white to express itself (and its film noir influences), so does Christian Volckman with Renaissance.<br /><br />It is the year 2054, in Paris. In the tradition of science fiction, the future is a bright, sparkling multi-teared jewel. This is a jewel in a setting of misery, inequity and darkness; bright and beautiful on top with a dark underbelly beneath. One of these "bright" people at the top, a research scientist from a very large and influential global company (Avalon), is kidnapped. The well known and efficient, Captain Karas (voiced by the new James Bond himself - Daniel Craig), is assigned the task to find her.<br /><br />The plot and layout is not overly original. It is heavily influenced by film noir, Gibson's Neuromancer and other detective stories, along with movies like Blade Runner, Sin City, Fritz Lang's Metropolis and Minority Report. There is the main plot, surrounded by other possible sub-plots that all connect at the end. It is not hard to figure it all out.<br /><br />The movie's strength and originality is in its intense visual presentation. Paris is an intricate array of levels and sub-levels. At its base is the more primitive industrial infrastructure. As the city rises, so does its architectural complexity and luminescence. Yet in this structure, the top does not equate with elevation of human ideals and behavior. Paris has been intricately animated and laid out in brilliant black and white. The movie is closer in spirit with Sin City (the comics) then Sin City the movie was with its source material. This is done all the more easy, because it is still remaining in relatively the same medium; animation. Much in the same way as a Scanner Darkly pushed the visual aspects of story telling, so does this. The light and dark, black and white creates an atmosphere of contrasts, as well as visual ambiguity. Right and wrong, black and white can lose all meaning at the same time it is right in front of us. The movie proves how black and white can be both ambiguous and obvious at the same time.<br /><br />In keeping with the spirit of the movie, I can be both critic and fan. I can love and loath in the same light. It is definitely an experience I recommend for lovers of the visual arts. So pour another Black and Tan, enter the void and enjoy the ride.