Om te beginnen moet ik zeggen dat ik echt genoten heb van de vorige film van ISHII Katsuhito, 'Samehada Otoko to Momojiri Onna' ('Shark Skin Man and Peach Hip Girl'). Hoewel de film een schuld had aan Tarentino's 'Pulp Fiction', was Ishii's cast toe aan de taak om het verhaal te brengen, en de hele film knetterde van de energie. De scènes tussen ASANO Tadanobu en GASHUIN Tatsuya waren bijzonder onderhoudend. Er was actie, intrige, bizarre karakteriseringen, genoeg seks om het interessant te houden en een volkomen onvoorspelbare verhaallijn.<br />Dus begon ik met een zekere mate van verwachting en optimisme naar 'Party 7' te kijken. En mijn enthousiasme werd zeker geprikkeld door de openingstitels, die mijn vrouw en ik met stomheid sloegen omdat ze zo dynamisch en opwindend waren; de combinatie van anime en live-action was briljant! Toen begon de echte film. Hij begon eigenlijk niet zozeer met schuifelen door de zijdeur, maar meer met door zijn zakken rommelen, en hij zag er ongemakkelijk uit.<br />De hele film speelt zich af in drie kamers. De ene is een futuristisch voyeurparadijs (een beetje geleend van 'Shark Skin Man'), de andere is het kantoor van een reisbureau, en de derde (en verreweg de meest gebruikte) is een sjofele hotelkamer. In die kamer ontmoet een cast van zeven personages elkaar en... doet ongeveer niets. Echt. Ik ben niet onbekend met 'pratende' films. Een van mijn favorieten is 'My Dinner with Andre', de meest praatgrage van alle pratende films. 'My Dinner with Andre' is veel opwindender, en er zitten alleen maar twee mannen van middelbare leeftijd in die onder het eten over hun leven praten. Het gaat erom dat Andre Gregory en Wallace Shawn interessante verhalen vertellen. De cast van 'Party 7' zeurt letterlijk de hele film tegen elkaar. 'Nee, dat doe je niet!' 'Ja, dat doe ik wel!' 'Nee, dat doe je echt niet!' 'Ja, dat doe ik echt wel!' 'Nee, dat doe je echt niet!' 'Ja, dat doe je echt niet!' 'Ja, dat doe je echt niet!' 'Ja, dat doe ik echt...' Ja, ik hoop dat je het doorhebt. Ik wou dat de regisseur het doorhad.<br />'Party 7 is een film die ongelooflijk weinig om het lijf heeft. Er zijn maar heel weinig intriges (geld gestolen van de yakuza, net als in 'Shark Skin Man'). Er is geen interessante dialoog. De personages zijn grotendeels oninteressant. Het was alsof Ishii de terloopse conversatiemomenten uit Tarentino's films had overgenomen en er een hele film omheen had gebouwd. Maar Tarentino's gesprekken hebben altijd hun eigen interne logica en gevatheid ('Ze noemen het een Royale, met kaas'). Dat geldt niet voor de dialoog hier, die saaier is dan je je kunt voorstellen. Als de korte, hilarische cameo van Gashuin (die altijd fantastisch is) en een ingetogen optreden van de ontzagwekkende ASANO Tadanobu er niet waren geweest, zou ik 'Party 7' één ster hebben gegeven. Het was echt een hele klus om het helemaal af te krijgen.
First, I should mention that I really enjoyed ISHII Katsuhito's previous film "Samehada Otoko to Momojiri Onna" ("Shark Skin Man and Peach Hip Girl"). Although it owed a debt to Tarentino's "Pulp Fiction", Ishii's cast was up to the task of carrying the story, and the entire film crackled with energy. The scenes between ASANO Tadanobu and GASHUIN Tatsuya were particularly engaging. There was action, intrigue, bizarre characterizations, enough sex to keep things interesting, and an utterly unpredictable story line.<br /><br />So it was with a certain amount of anticipation and optimism that I began to watch "Party 7". And my enthusiasm was certainly piqued with the opening credits, which left my wife and I actually stunned by how dynamic and exciting they were; the mix of anime and live-action work was brilliant! Then, the actual movie started. Actually, it didn't so much "start" as sort of shuffle in the side door and stand there, fumbling through its pockets, looking uncomfortable.<br /><br />The entire film takes place in three rooms. One is a futuristic voyeur's paradise (borrowed a bit from "Shark Skin Man..."), another is a travel agent's office, and the third (and far the most used) is a seedy hotel room. In that room, a cast of seven characters meets and...does approximately nothing. Really. I'm no stranger to "talking" films. One of my all-time favorites is "My Dinner with Andre", the talkiest of all talking films. "My Dinner with Andre" is far more exciting, and it just has two middle-aged men discussing their lives over dinner. The key is that Andre Gregory and Wallace Shawn tell interesting stories. The cast of "Party 7" literally just whine at each other for the entire film. "No, you don't!" "Yes, I do!" "No, you really don't!" "Yes, I really do!" "No, you really, really don't!" Yes, I really..." you get the idea, I hope. I wish the directer had.<br /><br />"Party 7 is an unbelievably unengaging film. There is only the flimsiest of plots (money stolen from the Yakuza, just like in "Shark Skin Man..."), accompanied by almost no action. There is no interesting dialog. The characters are largely uninteresting. It was as if Ishii took the throwaway conversational moments from Tarentino's films and built an entire film around them. But Tarentino's conversations always have their own internal logic and wit ("They call it a 'Royale, with cheese'"). Not so with the dialog here, which is duller than you can imagine. If it weren't for the brief, hilarious cameo from Gashuin (who is always marvelous) and a low-key performance from the awesome ASANO Tadanobu, I would've given "Party 7" a single star. It really was chore to make it all the way through.