De grootste fout in deze film is dat je onmogelijk kunt geloven dat een van deze mensen ooit zou worden gecast voor een professionele productie van Macbeth. Toen ik David Lansbury's zachte stem moeizaam hoorde worstelen met de beroemde 'Tomorrow, Tomorrow, and Tomorrow'-toespraak, kon ik onmogelijk geloven dat iemand hem ooit voor de rol zou overwegen. Daarom bleef ik geloven dat hij de rol niet kreeg omdat hij een waardeloze acteur was; niet omdat er een grotere naam beschikbaar was. Als we dan tijdens de repetitie gedeelten van het stuk zien, is het moeilijk te geloven dat de regisseur de dingen niet parodieert met een hopeloos misplaatste, misleide karikatuur van acteurs die niet in staat zijn het vers te verwoorden of het zelfs maar te begrijpen, en regisseurs die het stuk door hun eigen idiote interpretaties zien. Soms willen regisseurs zo graag dat hun film wordt gemaakt (en schrijvers denken dat ze in staat zijn hun eigen werk te regisseren) dat ze met minder genoegen nemen. Dit lijkt zo'n voorbeeld te zijn.
The major fault in this film is that it is impossible to believe any of these people would ever be cast in a professional production of Macbeth. Hearing David Lansbury's soft voice struggling laboriously with the famous "Tomorrow, Tomorrow, and Tomorrow" speech made it impossible to believe anyone would ever consider him for the role. I kept believing therefore that he didn't get the part because he was a lousy actor; not because a bigger name was available. Then when we see portions of the play in rehearsal it is difficult to believe the director is not parodying things with a hopelessly miscast, misdirected travesty of actors who are unable to articulate or even understand the verse and directors who see the play through their own screwball interpretations. Sometimes directors are so anxious to have their films done (and writers think they have the ability to direct their own works)that they settle for less. This appears to be such an example.