Ik weet dat films niet noodzakelijkerwijs de werkelijkheid moeten weerspiegelen, maar deze werkte me op de zenuwen. Hij bestendigt onwetende stereotypen over 'psychologisch trauma' en geestesziekte. Dat 'psychomoeder'-gedoe is al te vaak gedaan (en meestal beter gedaan) en veel van de rest van de plot is ook vergezocht. Het acteren was niet afschuwelijk, maar niet iets om over te jubelen.<br />Eén hoogtepunt: ik ben al heel lang een fan van General Hospital en het was een genoegen om een van de rollen te zien spelen van de voormalige vaste patiënt van het ziekenhuis, Jon Lindstrom. Maar goed, als je het zogenaamde psychoanalytische deel ervan door de vingers kunt zien, op dezelfde manier als waarop je de werkelijkheid/het oordeel moet opschorten wanneer je naar een heleboel films kijkt, dan zou deze film draaglijk kunnen zijn. Als je niets beters te doen hebt en redelijk lage normen hebt.<br />Het spijt me dat ik er zo lang naar heb zitten kijken.
I know that movies aren't necessarily supposed to mirror reality, but this one got on my nerves. It perpetuates ignorant stereotypes about "psychological trauma" and mental illness. The "psycho mom" thing has been done too many times before (and usually done better) and much of the rest of the plot is far-fetched as well. The acting was not horrible but nothing to rave about.<br /><br />One highlight: I am a long-time fan of General Hospital and it was a trip to see one of the roles played by former GH regular, Jon Lindstrom.<br /><br />Anyway, if you can overlook the bogus psychoanalytical part of it, in the same way a person must suspend reality / judgment when watching a lot of movies, then this movie might be tolerable. If you have nothing better to do and fairly low standards.<br /><br />I'm sorry I spent my time watching it.