Sublimatie is de manier waarop we naar De Schoonheid moeten grijpen. En sublimatie is waar deze film van gemaakt is. Het is misschien niet zijn beste film, maar het is wel mijn meest geliefde Bogdanovich-film.<br />Dit unieke meesterwerk herinnert ons, net als de meeste andere films van de regisseur, waar het in het leven om gaat (of zou moeten gaan): liefde, verlies (of mislukking) en hoop, geloof en barmhartigheid. De eerste tien minuten, waarin de detectives de dames volgen, is de film bijna zonder dialoog opgebouwd naar het uiterlijk en de houding van de personages <0xE2><0x80><0x93> met die 'Bogdanovich-touch', gebaseerd op het gezichtspunt <0xE2><0x80><0x93> een les in cinematografische taal, iets wat P.B. goed heeft geleerd van zijn bewonderde regisseurs uit de Gouden Eeuw van de film). Met een uitmuntende cast en een schitterende soundtrack (met inbegrip van het beste van Sinatra's 'Trilogy' Deze film, vol zelfbewustzijn en mededogen, en ver verwijderd van genotzucht en leegte (zoals sommige recensenten schrijven), verdient een betere plaats in de geschiedenis van de Amerikaanse cinema dan waar hij tot nu toe is geplaatst. Hij is niet 'langs de stijl, langs de inhoud': hij is complex in zijn eenvoud, en mooi, absoluut mooi.
Sublimity is the way we have to reach for The Beauty. And sublimity is the stuff this film is made of. If not his best, it's my most loved of all Bogdanovich movies.<br /><br />This unique masterpiece remind us, as most of the other films from the director, what life is (or should be) about: love, lost (or failure) and hope and faith and charity. As the song from whom the films takes its title (Gershwin's well known composition) the film makes the impossible true, and tries to make us aware that no-one is able to judge anybody; all this with the lightness of a comedy and the timing of a masterful direction (the first ten minutes, with the detectives following the ladies, almost without a line of dialogue, constructed upon the looks and views of the characters --with that "Bogdanovich touch" based on the point-of-view-- is a class on Cinema Language, something that P.B. learned well from his admired directors from the Golden Age of the Movies). With a superb cast and a glorious soundtrack (including the best of Sinatra's "Trilogy"), this movie, full of self-consciousness and compassion, and far away from self-indulgence and emptiness (as some critics wrote), deserves a better place on the History of American Cinema than where it have been placed. It's not "long on style, short on substance": it is complex in its simplicity, and beautiful, absolutely beautiful.