De Notenkraker is altijd al een ietwat problematisch ballet geweest. Het vertoont weinig gelijkenis met het oorspronkelijke verhaal van ETA Hoffman, waarop het gebaseerd is.<br /><br />In het ballet is het verhaal in wezen al voorbij aan de tweede helft als Clara (of Marie in deze versie) naar het Koninkrijk der Zoetjes reist om een reeks karakterdansen te zien.<br />Er is een oneindige verscheidenheid aan toneelproducties die het verhaal op talloze manieren (niet altijd met succes) herinterpreteren om het zwakke libretto van het ballet te compenseren.<br />De versie van Balanchine heeft eigenlijk helemaal geen gevoel voor drama of verhaal (ondanks het feit dat er meer dan genoeg drama en mysterie in Tsjaikovski's prachtige eerste aktemuziek zit). Het resultaat is een volkomen vergeten eerste helft van een kerstfeestje waar nauwelijks iets gebeurt en waar zelfs het dansen (het weinige dat ervan over is) niet bijzonder gedenkwaardig is.<br /><br />De pantomime, vooral die van Drosselmeier, die op het toneel redelijk zou kunnen zijn, ziet er op het witte doek alleen maar stom uit.<br />Helaas wordt het er niet veel beter op als we bij het Koninkrijk der Zoetjes komen (tweede bedrijf in de toneelversie). Hoewel er een paar choreografische hoogtepunten zijn, is het grootste deel van de choreografie saai en weinig inspirerend. Dit is beslist geen Balanchine van de oude stempel.<br />Balanchine wordt alom beschouwd als een meester in de abstracte dans, maar ik heb altijd het gevoel gehad dat hij als schepper van verhalenballetten minder succesvol was. Deze filmversie van zijn toneeluitvoering van De Notenkraker heeft dit beeld alleen maar bevestigd.
The Nutcracker has always been a somewhat problematic ballet. It bears little resemblance to ETA Hoffman's original story on which it is based.<br /><br />In the ballet, the story is essentially over by the second-half when Clara (or Marie in this version) travels to the Kingdom of Sweets to watch a series of character dances.<br /><br />There's an infinite variety of stage productions that re-interpret the story in myriad ways (not always successfully) to compensate for the ballet's weak libretto.<br /><br />Balanchine's version doesn't really have any sense of drama or story at all (despite the fact that there is plenty of drama and mystery in Tchaikovsky's wonderful first-act music). The result is a completely forgettable first-half Christmas party where hardly anything happens and where even the dancing (the little that there is of it) isn't particularly memorable.<br /><br />The pantomime over-acting, particularly of Drosselmeier, which might look passable on the stage, just looks silly filmed for the big screen.<br /><br />Unfortunately, things aren't much better when we get to the Kingdom of Sweets (Act II in the stage version). Although there are a few choreographic highlights, most of the choreography is bland and uninspiring. This certainly isn't vintage Balanchine.<br /><br />Balanchine is widely regarded as a master of abstract dance, but I have always felt he was less successful as a creator of narrative ballets. Watching this film version of his stage production of The Nutcracker has only re-affirmed this view.