Nadat Serling de kijkers met drie totaal verschillende afleveringen op het verkeerde been had gezet, ging hij verder met het op een heel vreemde manier introduceren van de kijkers bij 'The Twilight Zone' door de vierde aflevering te laten beginnen met de grootste kwekers. 'The Sixteen-Millimeter Shrine' is een van de minder opvallende afleveringen, die zich richt op het onvermogen van een oudere filmster om de veranderende tijden het hoofd te bieden en alleen in de slotminuten een bovennatuurlijk element introduceert. Vanwege deze benadering is de aflevering in het begin nogal verwarrend, maar na de uitzending blijkt het een door en door chic en prachtig geschreven kort verhaal te zijn.<br />Beide hoofdrolspelers, Ida Lupino als Barbara Jean Trent en Martin Balsam als haar gefrustreerde maar zorgzame agent, stralen in hun optredens. Het grootste probleem met deze episode is dat de zogenaamd vijfentwintig jaar oude beelden van de actrice niet overtuigend zijn. Lupino ziet er precies hetzelfde uit als ze de jonge Trent speelt, zoals ze er ook precies zo uitziet als ze de middelbare Trent speelt, en dat doet de tragedie van de situatie aanzienlijk afnemen. Gelukkig speelt Lupino haar rol tot in de puntjes om ons ervan te overtuigen dat ze wanhopig naar het verleden wil terugkeren. Het is een situatie die de meeste mensen kunnen begrijpen, en toch is Trent verre van een sympathiek personage. Ze is een prima-donna die weinig aandacht besteedt aan de gevoelens van de mensen om haar heen, zoals de rampzalig verschrompelde co-star die ze tactloos kleinert omdat hij haar eraan herinnert hoe lang geleden haar glorietijd was. Het is dan ook enigszins verrassend dat ze wordt beloond met een gelukkige afloop. Het is duidelijk wat er gaat gebeuren vanaf het moment dat we het enorme projectiescherm zien en het wordt op een slimme manier in de eerste momenten al afgedekt, wanneer Trent haar dienstmeisje de stuipen op het lijf jaagt door achter het scherm vandaan te komen. Wat echter in het begin niet duidelijk is, is of het feit dat we in de projector worden gezogen een beloning zal blijken te zijn of een harde les in het waarderen van wat we hebben en in het moment leven. Het blijkt dat Trent toestemming krijgt om terug te keren naar het verleden waar ze zo naar verlangde, een bewijs van hoe sterk de wensgedachte van mensen kan zijn.<br />'Het Zestien-Millimeter Heiligdom' wordt met elke keer dat we het bekijken beter. De beste combinatie van schrijven en acteren zorgt voor een korte voorstelling van enorme macht, die de aard van de mens weerspiegelt die naar het verleden verlangt, ook al kunnen we nooit terugkeren. Behalve in de Twilight Zone.
After hitting the viewers with three very different episodes right off the bat, Serling continued to go about introducing viewers to 'The Twilight Zone' in a very strange way by scheduling one the series biggest growers as the fourth episode. 'The Sixteen-Millimeter Shrine' is one of the more understated episodes, focusing on an aging movie star's inability to cope with the changing times and only introducing a supernatural element in the closing minutes. Because of this approach, the episode is under whelming at first but subsequent viewings reveal it to be a thoroughly classy and beautifully written short story.<br /><br />Both the leads, Ida Lupino as Barbara Jean Trent and Martin Balsam as her frustrated but caring agent, shine in their performances. The main problem with the episode is that the supposedly 25 year old footage of the actress is unconvincing. Lupino looks identical when playing the young Trent as she does when playing the middle aged Trent and this diminishes the tragedy of the situation significantly. Fortunately, Lupino acts her socks off in convincing us of her desperation to return to the past. It's a situation most can sympathise with, and yet Trent is far from a sympathetic character. She is a prima-donna who gives little thought to the feelings of those around her, such as the disastrously withered co-star who she tactlessly belittles because he reminds her of just how long ago her glory days were. It is somewhat surprising, then, that she is rewarded with a happy ending. It is clear what is going to happen from the moment we see the huge projection screen and it is cleverly pre-empted in the opening moments when Trent scares her maid by stepping out from behind the screen. What is not clear at the beginning, however, is whether being sucked into the projector will prove a reward or a harsh lesson in appreciating what we have and living in the moment. As it turns out, Trent is allowed to return to the past she longed for, a testament to how strong the wishful thinking of humans can be.<br /><br />'The Sixteen-Millimeter Shrine' gets better with each viewing. The top notch writing and acting combine to create a short play of enormous power which reflects the nature of humans to long for the past, even though we can never return. Except in the Twilight Zone.