Er schijnen in de jaren zeventig heel wat van dit soort films uitgebracht te zijn. En het feit dat ik me van geen enkele film de titel kan herinneren, is een maatstaf voor de impact die ze hadden. Dit zijn wat romanschrijvers 'kookpannenkoeken' zouden noemen. Ze zijn nauwelijks meer dan een middel om filmsterren in de schijnwerpers te houden.<br />We hebben Micheal Caine, Peter Ustinov, Omar Sharif, Rex Harrison en William Holden; meer dan genoeg namen om zwervers op bioscoopstoelen te krijgen. Voor elke smaak in helden is gezorgd. Hoewel ik vermoed dat het grootste deel van het publiek toch teleurgesteld vertrok. Hun talenten worden eenvoudigweg weggegooid, en het verbaast me dat sterren met zo veel geld en zo'n reputatie toch zo wanhopig kunnen zijn en zo weinig gezond verstand hebben. Dit soort films voegt nauwelijks iets toe aan een cv. Soms moeten acteurs misschien hun regisseur kiezen in plaats van andersom.<br />Het was al vrij duidelijk dat het vanaf het begin een flop zou worden. Die bespottelijk slecht bij elkaar passende vrolijk-jazzmuziek, die ook steeds weer opborrelde als er een beetje lawaai nodig was, had de sfeervolle overtuiging van liftmuzak. Wie had zich voorgesteld dat hij een jazzband zou inhuren als een scène de broeierige oerwouden van Centraal-Afrika afbeeldde, of de eindeloze Sahara met kamelen en palmen als achtergrond? Absoluut een lachertje. Ennio Morricone zou geweten hebben wat hij moest doen; en zijn resultaten zouden genoeg sfeer en spanning hebben opgeroepen om mijn score met twee punten te verhogen. Deze regisseur had de moeite moeten nemen om 'Lawrence of Arabia' te zien, of zelfs de westerns van Sergio Leone; hij zou misschien een paar dingen te weten zijn gekomen. Maar dat zou hij waarschijnlijk niet.<br />Alfred Hitchcock speelde het thema van de verdwijnende vrouw goed in zijn film 'Frantic'. Die werd later met evenveel zwier herschreven en toonde Harrison Ford. In beide gevallen was de verwarring rond haar verlies en de spanning van de achtervolging voelbaar. Hier, waar Michael Caine anders misschien een beetje hersens en bravoure zou hebben aangewend, dook Rex Harrison steeds op uit het niets, als een sluwe oude geniale geest, om hem weer op het juiste spoor te zetten zodra het verhaal haperde.<br />De foto's waren in elk geval vrij goed, met een uitstekend gebruik van de vaak prachtige omgeving. Maar dan moest die stomme muziek het beetje sfeer dat daardoor werd gecreëerd ook nog aan flarden blazen.<br />Actiescènes waren ook gekunsteld en gekunsteld, met zo'n onbeholpen gechoreografeerde vechtsequenties dat ze in een eerstejaars dramaklas gesitueerd hadden kunnen zijn. En natuurlijk moesten de spelers vechten onder jazzbegeleiding <0xE2><0x80><0x93> net als jij.<br />En dat is zo ongeveer het enige commentaar dat dit stuk verdient. Behalve dan dat het script er ook niet best uitzag.<br />Hou het bij je hobby. Zelfs als je favoriete filmsterren erin voorkwamen, zul je vast en zeker ook teleurgesteld zijn.
There seem to have been any number of films like this released during the 70's. And the fact that I cannot recollect the title to a single one of them off-hand is a measure of their impact. These are what novelists would call 'pot-boilers'. They are scarcely more than a vehicle for keeping movie-stars in the public eye.<br /><br />We have Micheal Caine, Peter Ustinov, Omar Sharif, Rex Harrison and William Holden; more than enough names to get bums on cinema seats. Every taste in hero is catered for. Though one suspects that most of the audience still went away disappointed.<br /><br />Their talents are simply thrown away, and I wonder that stars with so much money and such reputation can be yet so desperate or lacking in good sense. This sort of movie hardly adds gilding to a CV. Sometimes maybe actors should choose their director instead of the other way round.<br /><br />It was pretty obvious that it would be crap even from the outset. That ludicrously mismatched jaunty-jazz theme music, which also percolated up every time some incidental noise is needed, had all the atmospheric conviction of elevator Muzak. Who imagined employing a jazz band when a scene depicted the steamy jungles of central Africa, or the endless Sahara with camels and palms as a backdrop? Definitely a serious goof-ball. Ennio Morricone would have known what to do; and his results would have oozed enough atmosphere and tension to raise my rating a good two points. This director should have taken the trouble to watch 'Lawrence of Arabia', or even Sergio Leone's westerns; he might have learnt a few things. But then again, probably he wouldn't.<br /><br />Alfred Hitchcock played the disappearing wife theme to good effect in his film 'Frantic'. It was later remade with equal panache staring Harrison Ford. In each case the confusion surrounding her loss and the tension of the chase was tangible. Here, when Michael Caine might be otherwise compelled to employ a little brain and bravado, Rex Harrison kept popping-up out of no-where like some wily old genii, to put him back on track whenever the narrative stumbled. <br /><br />At least the photography was rather good, with excellent use of the often beautiful environment. But then the dumb music must pipe-up and blow to atoms what little ambiance this created.<br /><br />Action scenes were also contrived and stilted, with such ineptly choreographed fight sequences that they might have been staged in a first-year drama class. And, of course, the players must fight to a jazz accompaniment - as you do.<br /><br />And that's about as much comment as this item deserves. Except to say that the script was pretty wretched as well.<br /><br />Stick with your hobby on this one. Even if it contained your favourite movie-stars, you're sure to be disappointed too.