Tony Scott vernietigt alles wat interessant had kunnen zijn in Richard Kelly's clichématige, slordige, overspannen scenario. Domino Harvey (Kiera Knightley) was een fotomodel dat ermee ophield en premiejager werd. Dit is haar verhaal... 'zo'n beetje'.<br />Het probleem met deze onzin is dat er helemaal geen verhaal in zit, en Scotts extreme grafische gestileerde foto's werken als een afstandelijk mechanisme dat ons onverschillig maakt voor alles in Harveys chaotische leven.<br />Je geeft gewoon niets om Harvey. Knightley speelt haar als een onhebbelijke, cynische snotaap die niets heeft gedaan om ons respect te verdienen. Ze stompt mensen die ze niet mag en ontdoet zich van haar kleren en remmingen als de situatie erom vraagt, maar ze is...' En Knightly is ook niet bepaald overtuigend.<br />De film is saai. Hij is ook luid, en zit vol met een van de meest irritante bronmuzieksongs die ik in lange tijd heb gehoord. De laatste twintig minuten zijn een slechte herhaling van Scotts 'True Romance'-troef met Domino's bende die op weg is naar een ontmoeting met twee groepen ruziënde slechteriken die <0xE2><0x80><0x93> verrassing! verrassing! <0xE2><0x80><0x93> voorbestemd zijn om het met elkaar te doen boven in een casino in Las Vegas.<br />Helaas wordt deze potentieel opwindende vuurzee volledig verknald door Scott en wordt het een verwarrende, pretentieuze, zinloze oefening in celluloid masturbatie. Dit is geen artistiek moedig of experimenteel stuk; het is op elk niveau een mislukking omdat het ons geen inkijkje geeft in de levens en dilemma's van de personages.<br />Mickey Roarke ziet er goed uit als een grijze premiejager, maar hij verdwijnt naar de achtergrond naarmate het'verhaal' vordert. Chris Walken levert weer een g<0xC3><0xAA>nante cameo en Dabney Coleman, altijd solide, wordt ondergesneeuwd.<br />Laat je niet misleiden door het veelgelaagde, met gimmicks doorspekte oppervlak van deze film. Het blijft een drol, hoe hard je hem ook poetst.
Tony Scott destroys anything that may have been interesting in Richard Kelly's clichéd, patchy, overwrought screenplay. Domino Harvey (Kiera Knightley) was a model who dropped out and became a bounty hunter. This is her story... "sort of".<br /><br />The problem with this rubbish is that there isn't much of a story at all and Scott's extreme graphic stylization of every shot acts as a distancing mechanism that makes us indifferent to everything in Harvey's chaotic life.<br /><br />You just don't care about Harvey. Knightley plays her as an obnoxious, cynical brat who has done nothing to warrant our respect. She punches people she doesn't like and sheds her clothes and inhibitions when the situation calls for it, but she isn't the least bit real and Knightly isn't the least bit convincing, either.<br /><br />The film is boring. It's loud, too, and shackled with one of the most annoying source music scores I've heard in a long time. The final twenty minutes are a poor re-run of Scott's "True Romance" climax with Domino's gang going to meet two sets of feuding bad guys who are -- surprise! surprise! -- destined to shoot it out with each other at the top of a Las Vegas casino.<br /><br />Unfortunately, this potentially exciting conflagration is totally botched by Scott and becomes a confusing, pretentious, pointless exercise in celluloid masturbation. This is not an artistically brave or experimental piece; it is a failure on every level because it gives us no entry point to the lives and dilemmas of its characters.<br /><br />Mickey Roarke looks good as a grizzled bounty hunter, but he disappears into the background as the "narrative" progresses. Chris Walken turns in another embarrassing cameo and Dabney Coleman, always solid, is underutilized.<br /><br />Don't be fooled by this film's multi-layered, gimmick-ridden surface. It is still a turd no matter how hard you polish it.