Ik heb een regel van 5 minuten (soms laat ik de leemte 10 minuten duren). Als een film in de eerste 5 of 10 minuten niet goed is, wordt hij waarschijnlijk nooit beter. Ik heb nog geen enkele film meegemaakt die deze theorie aanvecht. Dan in het Echte Leven is beslist geen uitzondering. Ik keek naar die kalkoen en dacht: wauw, dit is niet grappig, niet ontroerend, niet triest, en ik vind geen van de personages leuk.<br />Het verhaal van een adviescolumnist/weduwe die drie jonge dochters opvoedt, die verliefd wordt op zijn vriendin. Ik neem aan dat de titel 'adviescolumnist die advies kan geven' is? Ik weet het niet. Dans personage leek me absoluut niet geschikt om advies te geven. Is dat de ironie? Ik weet het niet. Hij gaat op bezoek bij zijn ouders, broers, zussen en hun kinderen in een of ander huiselijk retraitehuis, wat heel lief lijkt, en potentieel voer voor een goede komedie, verhaallijnen... maar geen van alle komen er ooit uit. Het centrale verhaal is in wezen hoe hij van deze vrouw houdt, maar haar niet kan krijgen. Iedereen met een greintje gezond verstand zal beseffen dat hij haar uiteindelijk zal krijgen, maar je moet je door pijnlijk weinig grappige, afgezaagde, levenslange dialoog 'Moordenaar van de liefde' heen worstelen om tot de onvermijdelijke happy ending te komen.<br />Dit is echt een van de slechtste films die ik ooit heb gezien.
I have a 5 minute rule (sometimes I'll leave leway for 10). If a movie is not good in the first 5 or 10 minutes it's probably not going to ever get better. I have yet to experience any movie that has proved to contest this theory. Dan in Real Life is definitely no exception. I was watching this turkey and thought; wow, this is not funny, not touching, not sad, and I don't like any of the characters at all.<br /><br />The story of an advice columnist/widower raising three young daughters, who falls in love with his brothers girlfriend. I suppose the tagline would be "advice columnist who could USE advice"? I don't know. Dans character in no way struck me as someone qualified to give advice. I guess THAT'S the irony? I don't know. He goes to see his parents, brothers, sisters and their kids at some sort of anual family retreat, which seems very sweet, and potential fodder for good comedy, story lines...none which ever emerge. The central story is basically how he loves this woman, but can't have her. Anyone with a pulse will realise that eventually he WILL get her, but you have to suffer through painfully unfunny, trite, lifetime movie network dialogue "murderer of love" to get to the inevitable happy ending.<br /><br />This is truly one of the worst movies I've ever seen.