Terwijl de hardgekookte detectiveverhalen van Dashiell Hammett en Raymond Chandler in de film passen als een vos in een kippenhok <0xE2><0x80><0x93> ja, in feite het onomstotelijk moderne Amerikaanse genre en stijl vormen <0xE2><0x80><0x93> hebben die van wat je de Gouden Eeuw-fictie zou kunnen noemen nauwelijks enige indruk gemaakt. Van Dine (op wiens werk deze film is gebaseerd) is dat ze weinig actie of variatie hebben <0xE2><0x80><0x93> terwijl Sam Spade of Philip Marlowe door de armoedige straten van L.A. loopt, door huurkazernes, bars, kantoren, rijke herenhuizen, en allerlei opwindende gevaren en geweld tegenkomt, is de Golden Age-fictie over het algemeen gebaseerd op locatie, de plaats van de moord, meestal een weelderig landhuis, en de actie beperkt zich tot het onderzoeken van aanwijzingen en het ondervragen van verdachten. Dat is een zeer statische procedure, een plot dat is teruggebracht tot een raadsel. Dit is natuurlijk evenzeer ideologisch als iets anders. De verhalen uit het Gouden Tijdperk gaan over een samenleving die zich vijandig opstelt tegenover verandering en beweging; de hardgekookte romans beschrijven een stedelijke werkelijkheid die zich steeds verder verwijderd van een centrum (van zowel gezag als van een stad) en die zich opdeelt in vijandige, altijd onbeheersbare en wetteloze kampen. Een ander groot probleem met de verhalen uit het Gouden Tijdperk is het karakter <0xE2><0x80><0x93> omdat we pas aan het eind het antwoord op de misdaad weten, kunnen we ons niet toegang verschaffen tot de motieven en emoties van de personages, die uitsluitend worden bepaald door hun potentiële behoefte om te moorden. In tegenstelling tot de bezorgde, van vooroordelen doordrenkte privédetective, is de detective er alleen maar om briljant te zijn, en misschien een beetje excentriek. Het probleem met de meeste films uit de boeken van de Gouden Eeuw is dat ze een tijdsbeeld proberen te geven van de school van Merchant Ivory/Jane Austen, en dat ze er uiteindelijk belachelijk uitzien. Er zijn wel successen geboekt, zoals de radicale herzieningen van Ellery Queen en andere boeken van Claude Chabrol. In de Engelssprekende wereld zijn er eigenlijk maar twee geweest. De klassieker van Alistair Sim, 'Green For Danger', werkt omdat hij de vorm bijna tot een parodie maakt, zonder de integriteit of belangstelling van het mysterie te verraden.<br />Daarvoor kwam Michael Curtiz' briljante 'De Kennelmoorden'. Het verhaal is puur Gouden Eeuw. Er wordt een weerzinwekkende figuur geïntroduceerd die een aantal potentiële verdachten een reden geeft om hem te vermoorden. Hij wordt naar behoren vermoord op een ogenschijnlijk onfeilbare manier, wat wijst op zelfmoord, in elkaar gezakt in een afgesloten kamer. De karikaturen van de politiemannen happen hopeloos in het aas. Het is aan Philo Vance, gentleman en amateur-detective, oud noch dik, om de aanwijzingen beter te doorgronden, de zaak buiten de muren van de kamer te openen en uiteindelijk de zaak op te lossen, aangezien het lijk weinig meer is dan een voorwendsel voor intellectuele stimulans.<br />Wat niet interessant is, is dit detectiveverhaal <0xE2><0x80><0x93> dat alleen maar onbevredigend kan zijn, zoals alle oplossingen <0xE2><0x80><0x93> hoewel het zelden minder dan vermakelijk is en vol komische stukjes zakelijkheid zit. Er is zelfs niet echt een poging om 'ondermijnd' te worden. Het beeld van de volmaakte rechercheur <0xE2><0x80><0x93> er is één alarmerende scène waarin een brute brigadier dreigt een verdachte in elkaar te slaan, zonder protest van Vance, maar dat is het wel zo'n beetje.<br />Wat 'Kennel' als een klassieker kenmerkt, is de moderniteit ervan. Curtiz wordt over het algemeen niet als een groot auteur beschouwd, omdat hij geen consistente thema's of bewijzen van artistieke ontwikkeling heeft. Maar hij was Hollywoods grootste vakman en hij is hier in sensationele vorm. Als het detectiveverhaal uit de Gouden Eeuw niet meer is dan een puzzel, gaat Curtiz tot het uiterste van de logische benadering en creëert hij een abstracte variatie op zijn bron, waarbij hij verhaal, karakter en locatie verkleint tot geometrie, een reeks lijnen, van de prachtige art-decomeubels tot de schitterende camerabewegingen die plotseling losbreken uit een statische compositie en, terwijl ze woest onder een hoek heen en weer glijden, het dode decor tot leven wekken.<br />Deze behandeling is passend voor een verhaal dat resoluut weigert realisme te zijn, het is een patroon dat het detectiveverhaal in een spiegelzaal verandert, net als de twee middelste broers of de oorspronkelijke misdaad zelf, geleend uit een boek met de titel 'Onopgeloste mysteries'. De maansteen?), ondoorgrondelijke Chinese bedienden, ex-gevangenen die butler zijn geworden, hondenliefhebbers, Runyoneske agenten, is de perfecte omgeving voor Vance, een man die een cruise naar Europa zal maken op basis van een fantasie, die de sociale wereld van deze mensen kent en toch bezoedeld wordt door zijn belangstelling voor misdaad en zijn connectie met de politie, of dat zou zijn als hij niets meer was dan een denkmachine, William Powell, de grootste Amerikaanse komiek van de afgelopen tien jaar, die zijn eigenzinnige menselijkheid dapper opslorpt.<br />Maar als de behandeling verfijnd is, is de climax spectaculair bruut, met gemene honden en een poging tot moord. De politie en de rechercheur, die geacht worden misdaad te voorkomen, zijn schuldig aan het aanzetten tot misdaad.
whereas the hard-boiled detective stories of Dashiell Hammett and Raymond Chandler have fitted to cinema like a fox in a chicken coop - indeed creating the definitively modern American genre and style in the process - those of what might be called Golden Age fiction have made barely any impression whatsoever. The problem with books like those of Agatha Christie, Dorothy L. Sayers or S.S. Van Dine (on whose work this film is based), is that they are low on action or variety - whereas Sam Spade or Philip Marlowe traverse the mean streets of LA, working class tenements, bars, offices, wealthy mansions, and meet all sorts of exciting dangers and violence, Golden Age fiction is generally fixed in location, the scene of the murder, usually a lavish country house, and the action is limited to investigating clues and interviewing suspects. This is a very static procedure, plot reduced to puzzle.<br /><br />This, of course, is as much ideological as anything else, the Golden Age stories dealing with a society hostile to change and movement; the hard-boiled novels recording an urban reality increasingly moving away from a centre (both of authority, and of a city), dividing itself up into hostile, ever uncontrollable and lawless camps. Another major problem with Golden age fiction is character - because we cannot know the answer to the crime until the end, we cannot gain access to characters' motivations or emotions, being defined solely by their potential need to murder. The detective, unlike the anxious, prejudice-ridden private eyes, are simply there to be brilliant, and maybe a little eccentric.<br /><br />The problem with most films from Golden Age books is that they try to be period recreations of the Merchant Ivory/Jane Austen school, and end up looking silly. There have been successes, for example the radical reworkings of Ellery Queen and others by Claude Chabrol. In the English-speaking world, there have really only been two. The Alistair Sim classic, 'Green For Danger', works because it pushes the form almost into parody, while never betraying the integrity or interest of the mystery.<br /><br />Before that came Michael Curtiz's brilliant 'The Kennel Murder Case'. The narrative is pure Golden Age. A repulsive character is introduced who gives a number of potential suspects reason to kill him. He is duly murdered in a seemingly foolproof manner, indicating suicide, slumped in a locked room. The caricatured policemen fall hopelessly for the bait. It is up to Philo Vance, gentleman and amateur detective, neither old nor fat, to read the clues more insightfully, open the case out of the confines of the room, and eventually solve the case, the corpse being little more than the pretext for intellectual stimulation.<br /><br />What is interesting is not this detective plot - which can only ever be unsatisfying as all solutions are - although it is rarely less than entertaining, and full of comical bits of business. There isn't even really an attempt to 'subvert' the image of the perfect detective - there is one alarming scene where a brutal sergeant threatens to rough up a suspect, with no protest from Vance, but that's about it.<br /><br />What marks 'Kennel' as a classic is its modernity. Curtiz is not generally considered a great auteur, because he has no consistent themes or evidence of artistic development. But he was Hollywood's greatest craftsman, and he is on sensational form here. if the Golden Age detective story is mere puzzle, Curtiz takes this idea to is logical extreme, creating an abstract variation on his source, reducing narrative, character and location to geometry, a series of lines, from the beautiful art-deco sets to the glorious camera movements which suddenly break from a static composition , and, as they glide furiously at an angle, jolt the dead decor to life.<br /><br />This treatment is appropriate to a story that resolutely refuses realism, it is a pattern that turns the detective plot into a hall of mirrors, like the two central brothers, or the original crime itself, borrowed from an 'Unsolved Mysteries' book. This fantasy world of nasty rich men who collect Oriental relics (shades of 'The Moonstone'?), inscrutable Chinese servants, ex-cons turned butlers, dog-loving fops, Runyonesque cops, is the perfect habitat for Vance, a man who will drop a cruise to Europe on a fanciful hunch, who knows the social world of these people, and yet is tainted by his interest in crime and association with the police, or would be if he wasn't anything more than a thinking machine, William Powell, the greatest American comedian of the decade, bravely subsuming his idiosyncratic humanity.<br /><br />But if the treatment is rarefied, the climax is spectacularly brutal, involving vicious dogs and attempted murder. The police and the detective, supposed to be preventing crime, are guilty of inciting one.