Toen ik deze film in de bioscoop zag toen hij in 1995 werd uitgebracht, via een gratis voorvertoning voor gevorderden, was ik helemaal in de wolken en zou ik graag betaald hebben gekregen om hem te zien. Het speet me toen ik naderhand met veel mensen praatte die hem ook hadden gezien en die totaal teleurgesteld waren over hoe het afliep. Ik, daarentegen, voelde precies het tegenovergestelde. Ik was volkomen tevreden over het resultaat en al het andere. Mensen met wie ik praatte, zeiden dat er te veel gepraat werd! Bovendien waren ze ongelukkig omdat ze het gevoel hadden dat het einde je aan het denken zette over het lot van de twee personages. Ik vond deze observaties absurd en ook pijnlijk bewijs van het feit dat de meerderheid van het Amerikaanse filmpubliek de neiging lijkt te hebben om gemakkelijk te volgen films te willen met niet al te ingewikkelde en intelligente dialogen om niet in de war te raken. Ze willen ook graag een keurig einde <0xE2><0x80><0x93> gelukkig of verdrietig. Daar walg ik van. Wil niemand meer uitgedaagd worden??? En wat het einde betreft (en ik wil geen spoiler zijn), ben ik volkomen tevreden omdat ik in mijn hart weet dat deze twee personages elkaar terug zullen zien. Het gaat allemaal om je persoonlijke geloof in romantiek en lotsbestemming. Het is een heel persoonlijke film die niet tot alle mensen spreekt. Maar het sprak wel tot me. Geef het een kans! Heb geduld! Richard Linklater heeft een heel mooie film gemaakt met een prachtig verhaal tegen een prachtige achtergrond van de stad Wenen. Als je ernaar kijkt, krijg je het gevoel dat je zelf door de straten van de stad loopt, samen met de personages. Alsof je zelf door Europa reist met een Eurail-pas. Het is heel intiem. Bovendien brengen Ethan Hawke en Julie Delpy het complexe script prachtig tot leven. Ze moeten tijdens sommige scènes improviseren en dat werkt goed. Ze hebben een geweldige chemie in hun rollen. Hun onbeholpenheid als vreemden elkaar in het begin leren kennen is heel geloofwaardig en je voelt de romantiek en de band tussen hen groeien naarmate de film vordert. Ik krijg het gevoel dat dit een heel persoonlijk karwei was voor Linklater en ik heb groot respect voor hem dat hij deze film heeft laten maken. Het raakte me absoluut en ik hoop dat het anderen net zo raakt. Bravo voor de romantiek.
When I saw this movie in the theater when it came out in 1995 via a free advanced screening, I was totally enchanted and would have gladly paid to see it. I was sorry when I talked to many people afterwards who had also seen it and who were totally disappointed with it and how it ended. I, on the other hand, felt completely the opposite. I was totally satisfied with the outcome and everything else. People I talked to said there was too much talking! Plus they were unhappy because they felt that the ending left you wondering about the fate of the two characters. I found these observations to be absurd and to also be painful evidence of how the majority of the American movie-going public seems to have a tendency to want easy-to-follow stories in films with not too much complex and intelligent dialogue lest they get confused. They also like to be spoon-fed tidy endings--happy OR sad. This disgusts me. Nobody wants to be challenged anymore??? And as for the ending (and I don't want to be a spoiler), I am totally content because I know in my heart that these two characters WILL see each other again. It's all about your own personal faith in romance and destiny. It's a very personal film that doesn't speak to all people. But it certainly spoke to me. Give it a chance! Be patient with it! Richard Linklater has crafted a very lovely film with a beautiful story set against the beautiful background of the city of Vienna. Watching it makes you feel as if you yourself are strolling through the city streets along with the characters. As if you yourself were tripping through Europe on a Eurail pass. It's very intimate. Plus, Ethan Hawke and Julie Delpy do an exquisite job of bringing the complex script to life. They must have improvised during some parts and it works well. They have a great chemistry in their roles. Their awkwardness as strangers getting to know each other in the beginning is very believable and you can truly feel the romance and bonding develop between them as the movie progresses. I get the feeling that this was a very personal work for Mr. Linklater and I deeply respect him for getting this film made. It definitely touched me and I hope it touches others just as much. Bravo for romance!!!