De Matador is beter in reflectie omdat hij, als je ernaar kijkt, zo licht lijkt. De humor is altijd middelmatig, nooit grappig maar nooit hartverscheurend. Het verhaal is een heel eenvoudige draad. De kenmerken van de plot zijn vaak gerecyclede elementen, namelijk de gewetenloze slechterik die een maatje nodig heeft en de rechtgelijnde, glasdragende goeierik die veiligheid nodig heeft in zijn leven en van elkaar leert en op de een of andere manier elkaars levensstijl aanvult. Ik vind de stierengevechten parallel aan het verhaal ook onnodig, want het is gewoon iets wreeds en de symboliek is nauwelijks krachtig genoeg om zichzelf te dragen. Maar het is echt een goede film, want hoewel hij op het moment zelf zo dun en onaandoenlijk leek, is dat niet zo. Hij heeft een subtiele manier van contact maken met het publiek.<br />Ik geloof dat de reden waarom het publiek langzaam maar zeker iets meekrijgt, is dat het, hoewel het een formule is die niets nieuws bevat, zelfs het grootste deel van de humor erin zit, dat beide hoofdpersonen, praktisch de enige personages die erin voorkomen, op de een of andere manier met elkaar in contact komen en elkaar leren kennen. Vergeet dat ze echt zijn. Dat is helemaal niet wat ik bedoel. Wat ik bedoel is dat, hoewel Pierce Brosnans smerige, rokkenjagende, zuipende huurmoordenaar een afstandelijk, komisch personage is, hij...' Ze worden stevig vastgegrepen door de schrijver en zeker door Brosnan, die op agressieve wijze duidelijk maakt hoezeer hij geniet van de frisse lucht van de James Bond-loze film. Het personage van Greg Kinnear lijkt in zijn afstandelijke script precies op elkaar, maar hij heeft een paar zeer onverwachte voetnoten gegeven die, vanwege de lichtvoetigheid van de film, even aan ons voorbij gaan, maar ons een ogenblik later weer treffen. Dan beseffen we dat de film niet simpelweg een vervolg is op _Analyseer dit_ of _Planes, Trains and Automobiles_, dat we al zo vaak hebben gehoord. De film zegt echt iets.<br />De climax van de film is van het soort dat gedeeltelijk een thriller met wendingen wil zijn. Maar hoe kan dat, met zijn luchtige toon, het middelpunt van de film zijn, ook al is de plot erop gericht? Nee, het middelpunt is wat Brosnan en Kinnear opdoen uit hun onwaarschijnlijke relatie met elkaar. Vreemd genoeg is De Matador een film over spijt en eenzaamheid. Brosnan heeft elke dag te maken met eenzaamheid en spijt, en hoewel we niet begrijpen waarom Kinnear zo toegeeflijk en tolerant is terwijl Brosnan hem voortdurend in zijn leven stoort, begint het langzaam tot ons door te dringen dat Brosnan Kinnear redt van een meer nuchtere versie van zijn eigen gevoelens als middel om verlossing te vinden. De allerlaatste scène van de film blijft me bij. Dat is het moment, denk ik, waarop de subtiele zijsprongen van de film eindelijk beginnen door te dringen.
The Matador is better upon reflection because at the time one is watching it, it seems so light. The humor is always medium-gauge, never unfunny but never gut-busting. The story is a very simple thread. The characteristics of the plot are often recycled features, namely the unscrupulous bad guy in need of a pal and the straight-laced glass-wearing good guy in need of security in life team up and learn from each other and somehow complement each other's lifestyles. I also find the bullfighting parallel to the story unnecessary, as it is a simply cruel thing and the symbolism is hardly potent enough to carry itself. However, it really is a good film, because though it seemed so thin and unaffecting at the time, it wasn't. It has a subtle way of connecting with the audience.<br /><br />I believe the reason it slowly but surely gives the audience something to take with them is because though it's a formula that is nothing new, even most of the humor, both main characters, virtually the only characters in it, are somehow met and gotten to know. Forget calling them real. That's not at all what I mean. What I mean is that though Pierce Brosnan's filthy, womanizing, boozing hit man is a detached comical character, he's grasped firmly by the writer and definitely by Brosnan, who is aggressively communicating how much he enjoys his breath of fresh James Bondless air. Greg Kinnear's character seems quite the same in his detached scriptedness, but he's given certain very unexpected footnotes that for a moment due to the film's lightfootedness pass us by but then hit us only a moment later. We then realize the film is not simply Analyze This or Planes, Trains and Automobiles told stalely over again. Its truly saying something.<br /><br />The film's climax is of a sort that wants to partially be a thriller with twists. But with its lightness, how can that possibly be the focus of the film, though the plot has been leading up to it? No, the focus is what Brosnan and Kinnear get out of their unlikely relationship to each other. Strangely, The Matador is a film about regret and loneliness. Brosnan deals with loneliness and regret every day, and though we don't understand why Kinnear is so lenient and accepting with Brosnan continually interrupting his life, it's slowly understood that Brosnan is salvaging Kinnear from a more down-to-earth version of his own feelings as a means of redemption. The very last scene of the movie stays with me. It, I think, is where the film's subtle side-stepping impact finally begins to seep.