Dit had de vrolijke tegenhanger van _Gejaagd door de wind_ kunnen zijn, met zijn epische lading, maar in plaats daarvan bevredigde het zichzelf door een enorme keten van lege afleveringen te zijn waarin absoluut niets gebeurt. De personages zijn eendimensionaal en hebben geen andere ontwikkeling in het verhaal (er is eigenlijk ook geen verhaal) dan dat ze naar elkaar zoeken en elkaar kussen. Het is jammer dat een interessante esthetische kwestie als het hebben van bijna geen dialoog in een film volkomen verspild wordt, omdat hij geen enkele poging doet om de psychologie van zijn personages met enige waardigheid te onderzoeken en een ware emotionele resonantie te bereiken. Bovendien doet het zich voor als een 'kunstfilm' door de ergste naïeve clichés van het snobisme van de filmwereld te gebruiken. Maar goed, als iemand zich kan identificeren met de banaliteit ervan, dan vind ik dat prima.
This could have been the gay counterpart to Gone With The Wind given its epic lenght, but instead it satisfied itself by being a huge chain of empty episodes in which absolutely nothing occurs. The characters are uni-dimensional and have no other development in the story (there's actually no story either) than looking for each other and kissing. It's a shame that an interesting aesthetic proposition like having almost no dialog is completely wasted in a film than makes no effort in examining the psychology of its characters with some dignity, and achieving true emotional resonance. On top of that, it pretends to be an "art" film by using the worst naive clichés of the cinematic snobbery. But anyway, if someone can identify with its heavy banality, I guess that's fine.