Mijn favoriete griezelfilm. Vanaf de lange eerste achtervolgingsscène tot aan de laatste verhaallijn is dit Carpenters meesterwerk.<br />Op de avond van Halloween 1963 vermoordt de kleine Michael Meyers zijn oudere zus. Op de avond van Allerheiligen 1978 ontsnapt Michael uit het sanatorium in Smith's Grove. Op de avond van Halloween is Michael thuisgekomen om opnieuw te moorden.<br />Het verhaal is volkomen simpel: Michael besluipt en vermoordt babysitters. Geen toeters of bellen, alleen de basisfeiten. Het is Carpenters bijna overweldigende sfeer van angst die de spanning veroorzaakt. Zoals bij elke grote griezelfilm worden gebeurtenissen lang van tevoren aangekondigd, maar lijken ze toch willekeurig te gebeuren, waardoor het publiek nooit de kans krijgt om de film te raden. De donkere belichting, de lange shots in slow motion en (het allerbelangrijkste) die verrekte griezelige muziek zorgen voor de claustrofobischste en ongemakkelijkste scènes die ik ooit in een film heb gezien. Er vallen doden, maar vergeleken met de slachtpartij hierna is het een vrij klein aantal. Dat en de meeste moorden zijn vrijwel zonder bloedvergieten verlopen. De angst ligt niet in de dood, maar in het niet-weten.<br />De acteerprestaties zijn rondweg goed. PJ Soles zorgt voor veel van de beperkte humor in de films (en een van de beste sterfgevallen), Nancy Loomis levert een fatsoenlijke prestatie en dan is er nog de jonge (in die tijd) Jamie Leigh-Curtis. In het begin lijkt haar optreden verlegen en onzeker, maar je beseft al snel dat het perfect is voor het personage, dat zelf verlegen en onzeker is en totaal niet voorbereid op wat haar te wachten staat. En dan is er natuurlijk nog de perfect gecaste Donald Pleasence als de vastberaden (misschien een beetje instabiele) dokter Sam Loomis. Rust in vrede, meneer Pleasence.<br />Als de film een nadelige tekortkoming heeft, zou dat het verstrijken van de tijd zijn. Sinds de première van deze film, zo veel jaren geleden, zijn er talloze klonen, kopieën, namaak en imitators langsgekomen die de beste stukjes uit de film stelen (meestal slecht) tot bijna alles eraan vertrouwd is geworden. Gecombineerd met de veranderingen in de verwachtingen van het publiek en de smaak van het publiek, zijn veel van de films pure kracht. Om die vandaag de dag echt te kunnen waarderen, moet je hem zien zoals hij ooit was, als iets unieks.<br />Toch heb ik er geen enkele moeite mee om deze film aan te bevelen aan iedereen die op zoek is naar een goede, enge tijd. Hoogste Reguards.<br /><br />10/10/10.
My personal favorite horror film. From the lengthy first tracking shot to the final story twist, this is Carpenter's masterpiece.<br /><br />Halloween night 1963, little Michael Meyers murders his older sister. All-hallows-eve 1978, Michael escapes from Smith's Grove sanitarium. Halloween night, Michael has come home to murder again.<br /><br />The story is perfectly simple, Michael stalks and kills babysitters. No bells or whistles, just the basics. It's Carpenter's almost over-powering atmosphere of dread that generates the tension. Like any great horror film, events are telegraphed long in advance, yet they still seem to occur at random, never allowing the audience to the chance to second guess the film.<br /><br />The dark lighting, the long steady-cam shots, and (most importantly) that damn eerie music create the most claustrophobic and uncomfortable scenes I have yet to see in film. There is a body count, but compared to the slew of slashers after this it's fairly small. That and most of the murders are nearly bloodless. The fear is not in death, but in not knowing.<br /><br />The acting is roundelay good. PJ Soles provides much of the films limited humor (and one of the best deaths), Nancy Loomis turns in a decent performance and then there is the young (at the time) Jamie Leigh-Curtis. Her performance at first seems shy and un-assured, yet you quickly realize that it is perfect for the character, who is herself shy and un-assured and not at all prepared for what she is to face. And of course there is the perfectly cast Donald Pleasence as the determined (perhaps a little unstable) Dr. Sam Loomis. Rest in peace Mr. Pleasence.<br /><br />If the film has a detrimental flaw, it would be the passage of time. Since the release of this film so many years ago nearly countless clones, copies, rip-offs, and imitators have come along and stolen (usually badly) the films best bits until nearly everything about it has become familiar. Combined with the changes for audience expectations and appetites, one finds much of the films raw power diluted. To truly appreciate it in this day and age, it must be viewed as it once was, as something unique.<br /><br />Never the less, I have no reservation with highly recommending this film to anyone looking for a good, scary time. Highest Reguards.<br /><br />10/10