Antonioni's films zijn niet erg oud geworden. Wat me er altijd aan heeft verbaasd, is dat ze, behalve een onmiskenbare plastic schoonheid, een saaie en didactische 'psychologie' hebben van de personages en de situaties. Denk bijvoorbeeld aan de gesprekken tussen Mastroianni en de'verdorven kapitalistische' die hem in 'La notte' het bloed onder de nagels vandaan moet halen, of Monica Vitti die in 'La aventura' lacht om de boeren die in de trein met elkaar flirten, of Ferzetti die aan het eind van dezelfde film een glas inkt laat vallen.<br />Gisteren heb ik 'Zabriskie Point' bekeken. In deze film zitten een heleboel mooie en gedetailleerde opnamen van het kantoor van Rod Taylor, de straten en snelwegen van L.A., de publiciteitsadvertenties, de woestijnen, enzovoort. <0xE2><0x80><0x93> die op dezelfde manier de fascinatie van de auteur toont tijdens zijn Amerikaanse reis, als Wim Wenders jaren later. Helaas zijn er te veel hippie-linkse clichés die de film bederven: <0xE2><0x80><0x93> De jongen verlaat de bijeenkomst, steelt een vliegtuig en vliegt door de woestijn om zichzelf te bevrijden en 'iets anders' te vinden. <0xE2><0x80><0x93> De managers in grijze suites praten de hele tijd over speculatie. <0xE2><0x80><0x93> Het meisje kijkt naar de 'objectvrouwen' in het zwembad en vertrekt omdat ze niet zo wil zijn als zij. En ten slotte, niet in de laatste plaats, een heleboel stelletjes die de liefde bedrijven in de woestijn. Wat een hippie- platitude!<br />Sorry, maar vandaag de dag, een halve eeuw na de'revolutie' van 'La Aventura', kunnen we zien dat de koning naakt is, en zijn films (behalve 'Le amiche' en misschien 'Il grido') zijn slechts een handvol esthetiek en gemeenplaatsen.
Antonioni's movies have aged not well. What always surprised me about them is that, besides an unquestionable plastic beauty, there is a dull and didactic "psychology" of the characters and situations. Remember, for instance, the conversations between Mastroianni and the "wicked capitalistic" that wants sing up him in "La notte", or Monica Vitti laughing at the peasants flirting in the train in "La aventura", or Ferzetti dropping the glass of ink at the end of the same film. <br /><br />I have reviewed yesterday "Zabriskie Point". In this film there are a lot of nice and elaborate shots of the Rod Taylor office, the streets and highways of L.A., the publicity advertisements, the deserts,etc., that show the fascination of the author in his American journey, in the same way than Wim Wenders years later. Unfortunately, there are too a lot of hippie-leftist clichés that spoil the movie: - The boy leaves the meeting, steals an aeroplane and flies over the desert in order to liberate himself and find "something different". - The executives in grey suites speak all the time about speculation. - The girl looks at the "object women" in the swimming pool and leaves because she wants not to be like them. - The couple of fat middle-class in the caravan speak, in front of the beauty of the nature, of building a hotel and earning a lot of money. - Last but not the least, a lot of couples making love in the desert. What a hippie platitude!<br /><br />Sorry, today, half a century after the "revolution" of "La Aventura" we can see that the king is naked, and his films (except "Le amiche" and perhaps "Il grido") are only a handful of aestheticism and commonplaces.