Obsessie komt in vele smaken en bestaat om een verscheidenheid van redenen; voor sommigen is het niets meer dan een dwangneurose, maar voor anderen kan het een manier zijn om te overleven. Gebrek aan voeding, gecombineerd met het onvermogen om zelfs maar te onderhandelen over de eenvoudigste dingen van het dagelijks leven of de basisbehoeften van het sociale leven, kan zelfs een genie ertoe brengen enthousiast datgene te omarmen wat een persoonlijk comfortzone biedt. En in extreme gevallen kan het voorwerp van die voldoening een gemanifesteerde obsessie worden, die het individu voortdrijft tot datgene wat als een middel om te overleven de drijfveer wordt van zijn ondergang, en zoals we in _De verdediging van Loezjin_ ontdekken' Onder leiding van Marleen Gorris zal een hoog intelligentieniveau niet leiden tot een bevredigende oplossing van het probleem, en in feite kan het de situatie zelfs verergeren. Obsessie, zo lijkt het, kent geen vooroordelen of voorkeur, en geeft bovendien geen genade.<br />In een Italiaans vakantieoord in de jaren twintig van de twintigste eeuw is Alexander Loezjin (John Turturro) een van de velen die zich daar hebben verzameld voor een schaaktoernooi, waarvan de winnaar Wereldkampioen zal worden. Luzhin is een meester in het spel, maar hij is kwetsbaar omdat schaken voor hem allang geen spel meer is; het is eerder een obsessie voor hem, dat ene dat hij als kind ontdekte en waardoor hij zijn totale onbekwaamheid op schijnbaar alle terreinen van het leven inzag en waardoor hij in staat was de subtiele onrechtvaardigheden van zijn naaste familie het hoofd te bieden. Dus is Luzhin een genie met een achilleshiel, een fout waar misschien maar één ander persoon van weet en begrijpt, en die bovendien beseft dat hij tijdens ditzelfde toernooi voor zijn eigen persoonlijk gewin kan worden uitgebuit. Die man is Valentinov (Stuart Wilson), Luzhins voormalige mentor, die na een afwezigheid van enkele jaren plotseling weer is opgedoken en zich aan Luzhin heeft voorgesteld. Voor Loezhin is Valentinov een onwelkome, verontrustende aanwezigheid, en opnieuw dreigt het leven hem te overweldigen. Niet alleen staat hij op het punt een formidabele tegenstander in het toernooi tegen te komen, Turati (Fabio Sartor), tegen wie hij in een vorige wedstrijd na veertien uur een gelijkspel speelde, maar hij probeert ook een nieuw element in zijn leven op te lossen: zijn gevoelens voor een jonge vrouw die hij net in het resort heeft ontmoet, Natalia (Emily Watson). En hoe geniaal hij ook mag zijn, boven hem verzamelen zich donkere wolken die Loezhin misschien nog dieper in de obsessie kunnen duwen die zowel de zegen als de vloek van zijn hele leven is geweest.<br /> In zijn verhaal maakt Gorris gebruik van flashbacks om geleidelijk de elementen van zijn jeugd te onthullen, die al heel snel leidden tot zijn obsessie voor schaken. En naarmate zijn achtergrond duidelijk wordt, biedt die de inzichten die het publiek beter in staat stellen te begrijpen wie Loezjin is en hoe hij op dit punt in zijn leven is gekomen. Voor de scènes uit zijn jeugd geeft Gorris er een passende, donkere sfeer aan en een subtiel voorgevoel dat doorwerkt in de huidige, meer pastorale omgeving van het vakantieoord. De overgangen waardoor ze het verleden met het heden verweeft, worden mooi weergegeven, en in het tempo dat Gorris aanhoudt, levert dat een boeiende, maar ongehaaste presentatie op die bijzonder goed werkt. Ze onderschat ook de dreiging die de aanwezigheid van Valentinov met zich meebrengt en concentreert zich meer op het drama dan op de spanning, wat uiteindelijk de algehele impact van de film verhoogt, wat Loezjins tragedie des te geloofwaardiger en verontrustender maakt.<br />Het enige element dat deze film echter zo gedenkwaardig maakt, is de ontroerende vertolking van John Turturro. Om deze film te laten slagen moet Loezjin absoluut geloofwaardig zijn; één vals of geveinsd moment zou rampzalig zijn, omdat de kijker dan onmiddellijk uit het verhaal zou verdwijnen. Maar dat gebeurt niet, en de film slaagt, omdat de Loezjin die Turturro creëert onberispelijk eerlijk en waarachtig is. En als je zijn werk hier vergelijkt met andere personages die hij heeft gecreëerd, van Sid Lidz in _Unstring Heroes_ tot Pete in _O Brother Where Art Thou?_ tot Al Fountain in _Box of Moonlight_, besef je wat een ongelooflijke allure Turturro heeft als acteur, en wat een opmerkelijke kunstenaar hij werkelijk is.<br />Als Natalia is Emily Watson ook uitstekend. Ze geeft een vrij gereserveerde voorstelling weg, waardoor ze haar personage heel mooi ontwikkelt en presenteert. Hoewel ze een beetje extravert moet zijn om met Luzhin om te gaan, slaagt Watson erin dat te doen op een introspectieve manier die heel effectief is. Het belangrijkste is dat haar optreden door de details geloofwaardig wordt door haar versnelde relatie met Luzhin en het verhaal volkomen geloofwaardig maakt. Je hoeft Watson maar in de ogen te kijken om te weten dat de gevoelens die ze overbrengt echt zijn. Het is een geweldig stukje werk van een getalenteerde en begaafde acteur.<br />De bijrollen zijn onder meer Geraldine James (Vera), Christopher Thompson (Stassard), Peter Blythe (Ilya), Orla Brady (Anna), Mark Tandy (Luzhins vader), Kelly Hunter (Luzhins moeder), Alexander Hunting (Jonge Luzhin) en Luigi Petrucci (Santucci). Het is een film met een emotionele lading, die wordt gepresenteerd met een ingehouden mededogen dat een gevoel van verdriet oproept en misschien een weerspiegeling is van de onmenselijkheid van de mens ten opzichte van de mens. We hebben natuurlijk geen film nodig om ons te vertellen dat er wreedheid in de wereld is; maar het medium van de film is ons goed van pas als het ons herinnert aan iets wat we nooit mogen vergeten, aangezien we allemaal het vermogen hebben om positieve veranderingen tot stand te brengen en een verschil te maken in het leven van de mensen om ons heen. Ik geef deze film een 9/10.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><0x3E><0x3E> We hebben natuurlijk geen film nodig om ons te vertellen dat er wreedheid in de wereld is; maar we hebben veel aan het medium van de film als het ons herinnert aan iets wat we nooit mogen vergeten, aangezien we allemaal het vermogen hebben om positieve veranderingen tot stand te brengen en een verschil te maken in het leven van de mensen om ons heen.
Obsession comes in many flavors, and exists for a variety of reasons; for some it may be nothing more than a compulsive disorder, but for others it may be an avenue of survival. Lack of nurturing, combined with an inability to negotiate even the simplest necessities of daily life or the basic social requirements, may compel even a genius to enthusiastically embrace that which provides a personal comfort zone. And in extreme cases, the object of that satisfaction may become a manifested obsession, driving that individual on until what began as a means of survival becomes the very impetus of his undoing, and as we discover in `The Luzhin Defence,' directed by Marleen Gorris, a high level of intelligence will not insure a satisfactory resolution to the problem, and in fact, may actually exacerbate the situation. Obsession, it seems, has no prejudice or preference; moreover, it gives no quarter.<br /><br />	At an Italian resort in the 1920's, Alexander Luzhin (John Turturro) is one of many who have gathered there for a chess tournament, the winner of which will be the World Champion. Luzhin is a Master of the game, but he is vulnerable in that chess has long since ceased to be a game to him; rather, it is his obsession, that one thing discovered in childhood that saw him though his total ineptness in seemingly all areas of life, and enabled him to cope with the subtle disenfranchisements of his immediate family. So Luzhin is a genius with an Achilles heel, a flaw which perhaps only one other person knows about and understands, and furthermore realizes can be exploited for his own personal gain at this very tournament. That man is Valentinov (Stuart Wilson), Luzhin's former mentor, who after an absence of some years has suddenly reappeared and made himself known to Luzhin.<br /><br />	Valentinov is an unwelcomed, disconcerting presence to Luzhin, and once again life threatens to overwhelm him. Not only is he about to face a formidable opponent in the tournament, Turati (Fabio Sartor), against whom in a previous match he emerged with a draw after fourteen hours, but he is also attempting to resolve a new element in his life-- his feelings for a young woman he's just met at the resort, Natalia (Emily Watson). And, genius though he may be, dark clouds are gathering above him that just may push Luzhin even deeper into the obsession that has been the saving grace, as well the curse, of his entire life.<br /><br />	To tell Luzhin's story, Gorris effectively uses flashbacks to gradually reveal the elements of his childhood that very quickly led to his obsession with chess. And as his background is established, it affords the insights that allow the audience to more fully understand who Luzhin is and how he got to this point in his life. For the scenes of his childhood, Gorris textures them with an appropriately dark atmosphere and a subtle sense of foreboding that carries on into, and underlies, the present, more pastoral setting of the resort. The transitions through which she weaves the past together with the present are nicely handled, and with the pace Gorris sets it makes for a riveting, yet unrushed presentation that works extremely well. She also underplays the menace produced by the presence of Valentinov, concentrating on the drama rather than the suspense, which ultimately serves to heighten the overall impact of the film, making Luzhin's tragedy all the more believable and unsettling.<br /><br />	The single element that makes this film so memorable, however, is the affecting performance of John Turturro. For this film to work, Luzhin must be absolutely believable; one false or feigned moment would be disastrous, as it would take the viewer out of the story immediately. It doesn't happen, however, and the film does work, because the Luzhin Turturro creates is impeccably honest and true-to-life. He captures Luzhin's genius, as well as his inadequacies, and presents his character in terms that are exceptionally telling and very real. It's a performance equal to, if not surpassing, Geoffrey Rush's portrayal of David Helfgott in `Shine.' And when you compare his work here with other characters he's created, from Sid Lidz in `Unstrung Heroes' to Pete in `O Brother Where Art Thou?' to Al Fountain in `Box of Moonlight,' you realize what an incredible range Turturro has as an actor, and what a remarkable artist he truly is.<br /><br />	As Natalia, Emily Watson is excellent, as well, turning in a fairly reserved performance through which she develops and presents her character quite nicely. Though she has to be somewhat outgoing to relate to Luzhin, Watson manages to do it in an introspective way that is entirely effective. Most importantly, because of the detail she brings to her performance, it makes her accelerated relationship with Luzhin believable and lends total credibility to the story. You have but to look into Watson's eyes to know that the feelings she's conveying are real. It's a terrific bit of work from a talented and gifted actor.<br /><br />	The supporting cast includes Geraldine James (Vera), Christopher Thompson (Stassard), Peter Blythe (Ilya), Orla Brady (Anna), Mark Tandy (Luzhin's Father), Kelly Hunter (Luzhin's Mother), Alexander Hunting (Young Luzhin) and Luigi Petrucci (Santucci). Well crafted and delivered, `The Luzhin Defence' is an emotionally involving film, presented with a restrained compassion that evokes a sense of sorrow and perhaps a reflection upon man's inhumanity to man. We don't need a movie, of course, to tell us that there is cruelty in the world; but we are well served by the medium of the cinema when it reminds us of something we should never forget, inasmuch as we all have the ability to effect positive change, and to make a difference in the lives of those around us. I rate this one 9/10. <br /><br /> <br /><br /> <br /><br />