Ik begin inderdaad te denken dat er sprake is van een samenzwering: een samenzwering waarbij iemand die toegang heeft tot kranten-, film- en kunsttijdschriften een bom duiten betaald krijgt om ervoor te zorgen dat deze of gene film, ondanks zijn onbekendheid, een hogere status bereikt door middel van een waarderingscijfer dat hem een 'universele bijval' toekent of iets in die trant, zodat nietsvermoedende mensen (zoals ik) de theaters in zullen gaan of het ding zullen huren, in de verwachting dat ze verrast zullen worden, om vervolgens naar de wc te moeten rennen om te kotsen.<br />Deze film is er een van. Hij heeft ervoor gezorgd dat ik elk artikel dat ik tegenkom oversla, omdat hij...' Het is vrij duidelijk dat er twee dingen gebeurd kunnen zijn: of ik heb de boodschap niet begrepen die zo diep onder de oppervlakte van deze film verborgen ligt dat je er onmogelijk toegang toe hebt, of zij en ik hebben twee totaal verschillende films gezien die toevallig dezelfde naam hebben. 4 is een smerige truc voor het publiek. Het is geen wonder dat het sneller verscheen en verdween dan je'smorsgabord' kunt zeggen, en dat ondanks de waardering op de weegschaal, niemand er ooit van had gehoord. Het is verschrikkelijk met suiker erbovenop.<br />Ten eerste is er het altijd aanwezige nummer 4 van begin tot eind. Hoewel het oké is om hier en daar een beetje symboliek te gebruiken, en het is...' Als er in veel bekende films al verschillende gradaties van succes zijn behaald, dan is dit er een van. Vier honden aan het begin van de film, kijkend naar de camera in een tot dan toe lege straat, als plotseling machines op de voorgrond vallen en het asfalt openscheuren. Vier mensen in een bar, hoewel een van hen een nul is. Drie van hen gaan hun eigen weg, maar zijn niettemin met elkaar verbonden, niet alleen met elkaar, maar ook met wat hun leven niet is. Hoewel dit concept kan werken, is de film zo bizar <0xE2><0x80><0x93> met name het verhaal van het zogenaamde model dat door Marina Vovchenko wordt gespeeld, dat in het domein van de uiterst bizarre, en niet op een goede manier <0xE2><0x80><0x93> dat het beginthema in vertaling verloren gaat. Of misschien, zoals ik al zei, heb ik het gewoon 'niet begrepen'. Het probleem is ook dat er zoveel tijd wordt besteed aan Marina's verhaal (dat draait om de dood van haar zus, van brood kauwen nog wel, en de daaropvolgende, schrille rouw) dat elke belangstelling voor het inherente surrealisme als sneeuw voor de zon verdwijnt. Dus wat maakt het uit dat dezelfde afschuwelijke verhalen die de drie vreemdelingen in een bar met elkaar uitwisselden, een eigen waarheid lijken te hebben? De regisseur besteedt er niet veel tijd aan om ze echt met elkaar in verband te brengen, of om een strakker verhaal te weven dat op een David Lynch-achtige manier hetzij in het heden, hetzij binnen andere dimensies zou kunnen liggen, of zelfs als een rechttoe rechtaan, alledaags science-fictionverhaal. Dit is een strijd tegen een onoverkomelijke muur die alleen een heilige (of iemand die zich in bizarre zaken verdiepte om bizarre redenen) zou kunnen verdragen.
I'm starting to think that there's a conspiracy, all right: one that involves a wallop of money paid to those who have access to published columns in newspapers and film and art magazines to ensure that this or that film, despite its obscurity, will reach a higher status via a ratings point which will tag it with a "universal acclaim" or something within that range, thus ensuring unsuspecting folk (like me) will wander into theatres or rent the bloody thing, expecting a surprise, only to find myself racing to the bathroom to upchuck.<br /><br />This movie is one of them. It has definitely make me bypass any and every posted article I come across because it's rather clear that two things might have happened: either I didn't get the message that is so hidden beneath this film's inner realms as to be impossible to access, or they and I watched two entirely different movies that happen to share the same name. 4 is a dirty trick on the audience. It's no wonder that it appeared and disappeared faster than you can say "smorsgabord" and that despite the rating it got on Metacritic, no one had heard of it. It's terrible with sugar on top.<br /><br />Firstly, there is the ever-present number four from start to finish. While having a little symbolism here and there is okay, and it's been done with various degrees of success in many well-known movies, this movie is panting with it. Four dogs at the start of the movie, looking at the camera in a heretofore empty street when suddenly, machinery drops onto the foreground and proceeds to rip open the asphalt. Four people in a bar, although one of them is a non-entity. Three of them go their separate ways but are linked nevertheless, not only to each other but to what their lives are not. While this concept may work, the movie meanders so much -- particularly with the story of the would-be model played by Marina Vovchenko which goes into the territory of the extremely bizarre, and not in a good way -- that the initial theme gets lost in translation. Or maybe, like I said before, I just "didn't get it." The problem also lies in that so much time is spent on Marina's story (which revolves on the death of her sister, from bread-chewing, no less, and the subsequent, shrill mourning which follows) that any interest in the inherent Surrealism dissipates without a trace. So what if the same horrifying tales that the three strangers interchanged in a bar seem to have a truth of their own? The director doesn't invest much time in truly tying them together, or weaving a tighter story that could, in a David Lynchian way, intersect either with the past-present, or within alternate dimensions, or even as a straightforward, mundane science-fiction story. This is an uphill battle against an insurmountable wall that only a saint (or someone into the weird for weird's sake) could endure.