Nou, om te beginnen geef ik toe dat ik geen fan van John Ford ben. (Ik heb _The Informer_ alleen maar gezien omdat ik een lijst met 'groten' probeer af te werken.) Dus als je dat wel bent, ga dan vooral je gang, want je zult het niet met me eens zijn.<br />Wat een overspannen en gedateerd stuk dwaasheid is dit! Ik wil wel zeggen dat het een goed idee is om een film te maken (het deed me eraan denken hoe weinig films er zijn over de Ierse Revolutie), maar zoals gewoonlijk is Ford vastbesloten het te begraven onder overacting en goedkoop sentiment. Ik denk dat het wel interessant is om een tijdje te kijken om de niet-meer-te-volgen overgang te zien die werd gemaakt van de stilte naar de 'talkies'. De acteerstijlen van sommige hoofdrolspelers hebben dat overdadige dat zo kenmerkend is voor vroege films en de film geeft je het gevoel dat hij beter zou kunnen werken met titelkaarten dan met gesproken dialogen. (Natuurlijk zouden titelkaarten voorkomen dat Ford elk greintje emotie zes keer zou herschrijven.) De weinige dialogen die er zijn, hebben meestal iets van 'Ze zitten altijd achter me aan, Lucky Charms!', wat nog wordt verergerd door het feit dat elke acteur zijn of haar eigen persoonlijke versie van een Iers accent lijkt te mogen gebruiken. Natuurlijk, hoe slecht ze ook zijn, de accenten helpen ons er wel aan herinneren dat we er niet alleen voor staan. De film is in Ierland opgenomen, omdat de sets er meestal uitzien alsof ze hierheen zijn gesleept door een of ander Duits expressionistisch stuk dat in de volgende geluidsstudio wordt opgenomen. (Het voelt alsof je, met een arendsoog, op de achtergrond een paar dorpelingen ziet die op weg zijn om dr. Frankenstein in de fik te steken.)<br />Techniek verandert. Smaken veranderen. Ik zal dus niet gaan uitweiden over hoe krankzinnig het lijkt dat deze film in zijn tijd zo populair was. Maar het is niet een van de klassieken die overeind blijven <0xE2><0x80><0x93> het is meer een 'eerlijke waarschuwing' over het soort te vereenvoudigde onzin waaraan Ford zijn carrière zou wijden.
Well, I'll start by admitting I'm not a John Ford fan. (I watched "The Informer" only because I'm trying to work my way through a list of the "greats.") So if you are, just move along, 'cause you're not going to agree with me.<br /><br />What an overwrought and dated piece of silliness this is! I will say that there is a good idea for a movie here (it made me think about how few films there are about the Irish Revolution) but, as usual, Ford is determined to bury it under over-acting and cheap sentiment. I suppose it's somewhat interesting to watch for a while in order to see the less-than-seamless transition that was being made from the silents to the "talkies" -- the acting styles of some of the principals have that overbroad quality endemic to early films and movie does feel as if it might play better with title cards than spoken dialogue. (Of course, title cards would prevent Ford from restating every bit of emotion six times.) What dialogue there is usually has a "They're always after me Lucky Charms!" quality that is aggravated by the fact that each actor seems to have been allowed to use his or her own personal version of an Irish accent. Of course, as bad as they are, the accents are helpful in reminding us we're in Ireland because the sets mostly look as if they were dragged in from from some German expressionist piece being filmed on the next soundstage over. (It feels as if, with an eagle eye, you might see some villagers off to torch Dr. Frankenstein in the background.)<br /><br />Techniques change. Tastes change. So I won't go off on how crazy it seems that this film was so acclaimed in its day. But it's not one of the classics that hold up --- more just "fair warning" about the kind of over-simplified malarkey to which Ford was going to devote his career.