Samuel Fuller geeft zijn gebruikelijke speelse en stijlvolle invulling aan dit slonzige, slappe verhaal en slaagt erin een van de onontdekte juweeltjes van de jaren vijftig te creëren.<br />Richard Widmark speelt een stoere dief (een rol die hij in de loop van vele films heeft geperfectioneerd), die in de metro van New York de portefeuille van een jongedame (Jean Peters) meegrist en daarmee een microfilm die hij heel graag terug wil hebben. Het is 1953, dus de microfilm is natuurlijk het eigendom van communistische spionnen die voor niets terugdeinzen om hem terug te krijgen. Als het meisje bij de hut aan de waterkant van Widmark opduikt, gestuurd door een vriendje dat haar mishandelt, ziet Widmark zijn kans schoon om haar en haar 'kameraden' voor veel geld te grazen te nemen. De plot wordt ingewikkelder, er gaan mensen dood en Widmark en Peters worden verliefd.<br />Fuller schrijft het liefdesverhaal onhandig, maar meer uit een gevoel van onverschilligheid dan omdat het niet goed geschreven is. Het is alsof hij onder dwang een liefdesverhaal heeft ingevoegd en het daardoor opzettelijk ongeloofwaardig heeft gemaakt, zoals dat zo vaak gebeurt in Hollywood-films. Peters speelt een opmerkelijke rol als een stoere new-yawk, deels gangstermeisje en deels jonkvrouw in nood. Als er geweld tegen haar wordt gebruikt, geven we oprecht om haar welzijn, en het is typerend voor Fullers rebelse, vooruitstrevende stijl dat een happy end niet noodzakelijkerwijs een uitgemaakte zaak is. De wereldvermoeiende schouders van Thelma Ritter, die Moe speelt, een pittige dame die op alle mogelijke manieren geld verdient, of het nu gaat om het verkopen van stropdassen of het optreden als politie-informante. Ritter geeft de voorstelling van haar carrière; in een adembenemende monoloog vertelt ze, zonder er ooit rechtstreeks over te spreken, het hele trieste traject van haar personage en de hopeloosheid die ze elke ochtend voelt als ze wakker wordt in een wereld van strijd, misdaad en ontberingen. Het is alsof elk personage dat Ritter ooit heeft gespeeld in één kort moment alle emoties die ze in die andere films niet de kans hebben gekregen te uiten. De scène is het hoogtepunt van Fullers film en een hoogtepunt van de jaren vijftig-cinema, punt. <br />Een ster: Een ster.
Samuel Fuller brings his customary playful and stylish direction to this seedy, pulpy story and manages to create one of the undiscovered gems of 1950s cinema.<br /><br />Richard Widmark plays a petty thief tough guy (a role he perfected over the course of many movies), who snatches a young lady's (Jean Peters) wallet on a New York subway and with it a piece of much-wanted microfilm. This is 1953, so of course the microfilm is property of Commie spies who will stop at nothing to get it back. When the girl shows up at Widmark's waterfront shack, sent by an abusive boyfriend to reclaim the film, Widmark senses the opportunity to shake her and her "comrades" down for big money. The plot thickens, people start dying, and Widmark and Peters fall in love.<br /><br />Fuller handles the love story clumsily, but more from a sense of indifference than bad writing or direction. It's as if he included a love story under duress, and so made it intentionally unbelievable, as love stories so frequently were and still are in Hollywood films. Peters gives a remarkable performance as a tough New Yawk cookie, part gangster moll and part damsel in distress. When violence occurs against her, we genuinely care about her well being, and it's typical of Fuller's renegade, ahead-of-his-time style that a happy ending is not necessarily a foregone conclusion.<br /><br />But the ultimate success of "Pickup on South Street" rests squarely on the world-weary shoulders of Thelma Ritter, who plays Moe, a feisty lady who makes money any way she can, whether that be selling neckties or acting as a police informant. Ritter gives the performance of her career; in a breathtaking monologue, she conveys without ever directly addressing it the entire sad trajectory of her character's life, and the hopelessness she feels waking up every morning to a world of struggle, crime and hardship. It's as if every character Ritter ever played converges for one brief instant to give vent to all of the emotions they weren't given a chance to vent in those other movies. The scene is the highlight of Fuller's film, and a highlight of 50s cinema, period.<br /><br />Grade: A+