Zoals veel recensenten hier hebben opgemerkt, verschilt de filmversie nogal van de toneelversie van het verhaal. Ik heb de toneelversie van het verhaal nooit gezien, en daarom heb ik een gunstiger recensie over de film dan veel andere recensenten. Misschien was Richard Attenborough niet de beste regisseur voor de film, maar de film is nog steeds een onderhoudend verslag van verscheidene dansers die proberen de grote ster te worden in de show van choreograaf Michael Douglas. De film doet dat goed door geen beroemde acteurs of artiesten te selecteren voor de laatste try-outgroep. Op deze manier is onze aandacht gericht op de dansers. 'Het is een van de zwakste scènes van de film. De bewegingen en individuele verhalen en worstelingen die zich ontvouwen tijdens een marathondag van try-outs. Douglas is waarschijnlijk ook niet de beste keus voor de rol. Blijkbaar zijn er een paar nummers weggelaten om plaats te maken voor een nieuw nummer, en is het clichématige verhaal van een romantische verhouding tussen een danseres en de choreograaf toegevoegd. Ik moet in alle eerlijkheid zeggen dat dit het zwakste deel van de film was. De herhaalde inbreuken die Cassie maakte tijdens try-outs lijken de bijna wanhopige smeekbeden te weerspiegelen die je vaak moet doen wanneer je je in de artistieke beroepen begeeft bij gebrek aan talent en/of geluk. Maar dit aspect van de film is in het verleden al tot de dood erop volgde, en het...' De onthullingen van de dansers zelf begonnen veelbelovend genoeg met het 'Dat kan ik ook'-nummer, maar daarna ploeterden ze op verschillende punten een beetje voort terwijl de dansers hun verhalen vertelden. Eerlijk gezegd verschilden hun verhalen niet veel van de verhalen van mensen in het echte leven die nooit zo'n kans krijgen.
As many reviewers here have noted, the film version differs quite a bit from the stage version of the story. I have never seen the stage version of the story, and therefore I have a more favorable review of the film than many other reviewers. Perhaps Richard Attenborough was not the best choice for director of the film, but the film is still an entertaining account of several dancers trying to make the big time in choreographer Michael Douglas' show. The film does right by not selecting any famous actors or performers to wind up in the final try-out group. This way our attention is focused on the dancers' movements and individual stories and struggles as they unfold during a marathon day of try-outs. Douglas is also probably not the best choice for the part. Apparently some songs were cut out in favor of a new one, and the backstage cliché-ridden story of a romantic liaison between a dancer and the choreographer was added. I have to say in all fairness this was the weakest part of the film. The repeated intrusions Cassie made during try-outs appear to mirror the almost desperate pleas one often has to make when engaging in the artistic professions in the absence of talent and/or luck. However, this aspect of the film has been done to death in the past, and it's curious to see this tired old shoe kicking its heel up once again. The revelations of the dancers themselves began promisingly enough with the "I can do that" number, but then it plodded a little at various points while the dancers were telling their stories. Frankly, their stories differed little from real life folks who never get a chance like this. *** of 4 stars.