Dit verhaal begon me op te beuren. Ik ben dol op de R.D. Burman-muziek en ondanks de grovere elementen van het verhaal vond ik veel ontroerends in de film. De plot van broer en zus is krachtig, vond ik; er zijn waarschijnlijk ook obligate dingen, zoals kroeggevechten, een gestoord misdaadverhaal, enzovoort, die alleen maar afleiden. (Hoewel vanuit een bepaald gezichtspunt niet onaardig.) De Engelse vertaling is ook beslist van iemand voor wie het een beetje te veel van het goede was, en hoe gestoord het ook is, ik ben hem dankbaar dat hij het heeft gedaan.<br /><0x3E> Zoals veel Bollywood-films ben ik. Zoals ik al heb gezien, is dit melodramatisch en opera-achtig, met inbegrip van hier en daar een lied dat eerst wordt gezongen door een kleine jongen om zijn mishandelde en ongelukkige zusje op te vrolijken, en vervolgens hetzelfde lied, zo'n 12 jaar later, door de man die naar Kathmandu is gereisd om weer contact te zoeken met dit meisje, dat volwassen en in de war is (ze hadden haar verteld dat haar broer en moeder dood waren), en die haar pijn verdooft met drugs. Het geweldige van deze film uit 1971 is dat hij gaat over de hippiebeweging, die hordes zoekers naar India heeft gebracht, vanuit Indiaans oogpunt gezien, en die hen ziet als mensen die naar India worden gedreven door een geestelijke honger die wordt opgewekt door de tekortkomingen van hun eigen samenleving, maar die in India niettemin alleen leven voor de genoegens van het moment. De scènes waarin de hippies zingen en dansen en stampen zijn echt fantastisch, en hun toon is accuraat (ik ben oud genoeg om me dat te herinneren), en ik ben er vrij zeker van dat de massa's jonge, blanke, verdwaasde kinderen echte hippies zijn, zoals ik heb gehoord over kinderen die met de caravan naar het oosten gingen en in Bollywood dit soort werk kregen. <br />(Het gaat niet over de echte Hare Krishna-beweging, hoewel de filmhippies een Krishna/Rama-song zingen, net als een groep echte Indiase volgelingen, die niets met de hippies te maken hebben, in de openingsscène van de film.)<br /><br />Virginia.
This one grew on me. I love the R.D. Burman music and in spite of the cruder elements of the story I found much to be moved by as I kept re-watching the movie. The brother-sister plot line is powerful, I thought; there's also more probably obligatory stuff, like bar fights, a loony crime story, etc. that are just distracting. (Though not unfunny from a certain point of view.) Also the English translation is definitely by someone for whom it was a bit of a stretch, and as loony as it is I am grateful to him for doing it.<br /><br />Like many of the Bollywood movies I've seen, this one is melodramatic and opera-like, including here notably a song sung first by a little boy to cheer up his abused and unhappy sister, and then the same song sung 12 or so years later by the man who has travelled to Kathmandu seeking to re-connect with this girl, grown up and troubled (she had been told her brother and mother were dead), numbing her pain with drugs.<br /><br />A super thing about this 1971 movie is that it is about the hippie movement, which brought hordes of seekers to India, from an Indian point of view, that sees them as people driven to India by a spiritual hunger aroused by the failings of their own societies, but nonetheless, in India, living only for the pleasures of the moment. The hippie singing-dancing-drugging scenes are truly wonderful, and accurate in their tone (I'm old enough to remember), and I feel pretty sure that the masses of young white zoned-out kids are actual hippie extras, as I remember hearing about kids on the caravan to the East getting this kind of work in Bollywood.<br /><br />(It is not about the actual Hare Krishna movement, though the movie hippies sing a Krishna/Rama chant, as do a group of actual Indian devotees, unrelated to the hippies, in the opening scene of the movie.)<br /><br />~Virginia