Ik heb deze film op sxwz gezien, met de regisseur erbij. Er liepen nogal wat mensen naar buiten en het publiek kon aan het eind nauwelijks een beleefd applausje opbrengen. Van de 60 of 70 films die ik op dit festival heb gezien, is Frownland een van de slechtste.<br />Op 106 minuten is het minstens 95 minuten te lang. Je ziet de mislukte en uitgelokte pogingen van de hoofdpersoon om te communiceren, in verlengde realtime. Dezelfde grimassen, handbewegingen, kinetische en verwoed herhaalde woorden en lettergrepen, steeds maar weer opnieuw <0xE2><0x80><0x93> WE KRIJGEN HET PUNT.<br />Eén site vergelijkt dit werk zelfs met het werk van de vroege Mike Leigh. Wat voor drugs zou je moeten gebruiken om die uitspraak te doen? Gezien het feit dat Frownland een nummer van Captain Beefheart is, moet je misschien wel kunnen genieten van Trout Mask Replica op het hoogtepunt van de opname om deze film te kunnen waarderen. Het is niet te geloven, maar deze film heeft een juryprijs gewonnen op het festival. En ik durf te wedden dat hij geen publieksprijs heeft gewonnen.
I saw this film at SXSW with the director in attendance. Quite a few people walked out, and the audience could barely muster even polite applause at the end. Of the 60 or 70 films I've seen at this festival, Frownland is among the worst.<br /><br />At 106 minutes, it is at least 95 minutes too long. You get to watch the main character's failed and drawn out attempts to communicate, in extended real time. The same grimaces, hand over mouth motions, kinetic and frantically repeated words and syllables over and over and over again - WE GET THE POINT.<br /><br />One site actually compares this work to early Mike Leigh. What drugs would you have to be on to make that statement? Given that Frownland is a Captain Beefheart song, maybe you'd have to be able to enjoy Trout Mask Replica on heavy rotation to appreciate this film. Unbelievably, this won a jury award at the festival. You can bet it did not win an audience award.