Ik weigerde ernaar te kijken toen het voor het eerst werd uitgezonden, omdat ik de herinnering aan de laatste, betreurde serie uit de jaren zestig van de vorige eeuw met Mike Pratt en Kenneth Cope wilde koesteren, maar ik kan nooit weerstand bieden aan een uitdaging. Ik had beter moeten weten. Het was niet echt een remake, meer een parodie dan een eerbetoon, en deze serie wist niet goed hoe het gespeeld moest worden, en zat vol met kinderlijke komedies en komische scènes en personages. De drie hoofdpersonen waren weinig meer dan karikaturen van de acteurs, en alleen Emilia Fox kon acteren (Bob Mortimer is pijnlijk in een echte rol). De bijrollen waren niet meer dan komische voorbeelden van Vic en Bob die deel wilden uitmaken van de in-grap, en die zich veel te zeer van de situatie bewust waren om overtuigend te zijn. En hoewel de effecten niet konden voorkomen dat de beelden een verbetering waren ten opzichte van die van 30 jaar eerder, verblindden ze de kijker alleen maar met licht en camerawerk, en deden ze weinig om de slechte kwaliteit van de scripts en de dialogen te maskeren. Een en al stijl en geen inhoud. (En terwijl de show uit de jaren zestig wordt bespot omdat die zo'n groot deel van zijn tijd in beslag nam, is deze 'update' nu ook erg gedateerd, met 'Matrix'-achtige modes, verplichte 'girl power'-scènes en een niet al te subtiele spanning tussen de twee hoofdrolspelers.)
I refused to watch this when it originally aired, treasuring the memory of the late, lamented 1960s series with Mike Pratt and Kenneth Cope, but I can never resist a challenge. I should have known better. Not quite a remake, and more of a parody than a homage, this show didn't quite know how to play it, and plumped with infantile comedy and cartoon plots and characters. The three main characters were little more than caricatures of the actors, and only Emilia Fox could act (Bob Mortimer is painful in a straight role). The supporting cast were merely comedian-acquaintances of Vic and Bob's wanting to be part of the in-joke, and far too aware of the situation to be convincing. And the CGI, though the effects couldn't help be an improvement on those available 30 years earlier, merely dazzled the viewer with lights and camera work, and did little to mask the poor quality of the scripts and dialogue. All style and no substance. (And whereas the 1960s show is mocked for being very much of its time, this 'update' is now also very dated, with 'Matrix'-style fashions, obligatory 'girl power' scenes, and less than subtle tension between the two living leads.)