Deze film doet me denken aan 42nd Street met Bebe Daniels en Ruby Keeler in de hoofdrollen. Als ik deze film kijk, doet hij me vaak denken aan 42nd Street, vooral het personage Eloise, een temperamentvolle ster die uiteindelijk valt en haar enkel breekt, net als Bebe Daniels in 42nd Street en een andere artiest de rol krijgt en een ster wordt. Deze film houdt, net als de meeste racefilms, mensen vast vanwege het geweldige entertainment. Racefilms toonden altijd Black Entertainment zoals het werkelijk was, zoals het populair was in die tijd. The Dancing Styles, The Music, Dressing Styles, You'll Love It. Deze film had groot kunnen worden als hij in Hollywood was gemaakt, dan zou hij betere decors hebben gehad, betere filmopnamen en meer geld, wat elke film beter zou maken. Maar het is de moeite waard om naar te kijken, want hij is goed en Micheaux doet het goed met het beetje dat hij heeft. Ik moet zeggen: van alle films van Micheaux is _Swing_ de beste! In de film spelen zangers, danseressen, actrices en acteurs die vroeger populair waren, maar nu vergeten zijn. Doli Armena, een geweldige trompetspeelster die zo goed op de trompet kan blazen dat je denkt dat Gabriel op een trompet blaast. De sexy, sexy danseres Consuela Harris zou Ann Miller en Gyspy Rose Lee in de schaduw kunnen stellen.<br /><0x3E><0x3E> Verdere informatie... Cora Green, een populaire blueszangeres uit de jaren twintig en dertig, is het middelpunt van de film, ze is Mandy, een goede, hardwerkende vrouw met een slechte man die haar geld aanpakt en het aan andere vrouwen uitgeeft. Een nieuwsgierige buurvrouw, gespeeld door Amanda Randolph, vertelt Mandy wat ze heeft gezien en gehoord en Mandy gaat naar de club en betrapt haar man met een aantrekkelijke, welgevormde vrouw die Eloise heet (gespeeld door Hazel Diaz, een Hot-Cha entertainer in de jaren dertig) en er breekt een gevecht uit. Dan gaat Mandy naar Harlem, waar ze herenigd wordt met een enigszins beschermengel Lena, gespeeld door een van de mooiste vrouwen in films, Dorothy Van Engle. Lena voorziet Mandy van een huis, een baan, en helpt haar een ster te worden als de temperamentvolle Cora Smith (gespeeld door Hazel, ik denk dat ze twee rollen speelt of misschien heeft ze haar toneelnaam veranderd) de show probeert te verpesten met haar slechte gedrag. Als Cora dronken wordt en haar been breekt, overtuigt Lena iedereen ervan dat Mandy geschikt is voor de rol en Lena heeft gelijk en er wordt een ster geboren in Mandy. Lang, lang, slungelig, maar knappe Carman Newsome is de coole, ambitieuze producent naar wie Lena ook omkijkt. Knappe jongen Larry Seymour speelt de slechte man, maar als Lena hem bedreigt, wordt hij misschien wat beter. Er zijn een paar hoogtepunten, maar het hoogtepunt dat me het meest opvalt is het deel waarin Cora Smith (Hazel Diaz) laat voor de repetitie komt binnenstappen en tegen iedereen tekeergaat en dan komt haar man binnen en stompt haar tegen haar kaak maar dat is niet genoeg, ze krijgt bijna weer ruzie met Mandy. In de tussentijd wordt er geweldig vermaakt door koormeisjes, tapdansers, shakersdansers, swingmuziek en blueszangers. Er zijn zelfs blanken die naar het vermaak kijken, ik vraag me af waar Micheaux ze vandaan heeft, er is zelfs een scène waarin zwarten en blanken bij elkaar zitten in de club, Micheaux verwerkt vaak zwarten en blanken in zijn films, hij zou geprezen moeten worden voor zo'n gewaagde zet. Deze film was de eerste racefilm waar ik echt van genoot en het hielp me om Oscar Micheaux te leren kennen. Deze film is een van de beste van het racefilmgenre, het is een verhaal achter de schermen over de ups en downs van de showbusiness.<br />Nee, deze vroege racefilms zijn misschien niet de beste, ze zijn niet te vergelijken met Halleluja, Green Holsteiners, Stormy Weather, Cabin in the Sky, Carmen Jones of andere Hollywoodfilms, maar ze zijn geweldig om naar te kijken omdat hun vroege tekenen van het maken van zwarte films, plus deze films, een glimp bieden van het zwarte leven en het zwarte amusement door de ogen van een zwarte. Deze films gaven zwarten de kans om mensen uit alle rangen en standen te spelen, om mooi, stijlvol en elegant te zijn, en niet alleen maar om stereotypen te spelen of om zwarten te spelen zoals ze in Hollywood zouden moeten worden gespeeld. De meeste acteurs en actrices in deze rassenfilms waren niet de besten, maar ze waren de enigen die ze zich in die tijd konden veroorloven. Micheaux en Spencer Williams konden zich Nina Mae McKinney, Josephine Baker, Ethel Waters, Fredi Washington, Paul Robeson, Rex Ingram en nog meer van de grotere sterren niet veroorloven, dus Micheaux en andere zwarten en blanken die rassenfilms maakten, gebruikten nachtclubartiesten in hun films. Sommigen waren goed, anderen waren geen grote acteurs of actrices, maar ik denk dat Micheaux en anderen wisten dat de meesten dat wel waren.' Het waren goede acteurs en actrices, maar ze werden meer voor experimenten gebruikt dan voor echt talent, ze wilden alleen maar hun verhaal vertellen, en in ruil daarvoor mochten veel zwarte acteurs hun echte talent in de films laten zien. Voor sommige echte acteurs/actrices waren rassenfilms de enige soort films die ze konden krijgen, vooral als ze geen Hollywood-ster wilden spelen, dus ik denk dat je de echte acteurs/actrices van de nachtclubartiesten wel zult herkennen. Die rassenfilms zijn heel historisch, ze hadden voor altijd verloren kunnen gaan, veel zijn verloren gegaan, misschien zijn rassenfilms niet het mooiste voorbeeld van film, maar zelfs Hollywood begon in het begin niet zo geweldig. Ik denk dat als het renfilmgenre was doorgegaan, het beter zou zijn geweest. Als je op zoek bent naar geweldig acteerwerk, zijn de meeste renfilms dat niet, maar als je op zoek bent naar een echt voorbeeld van zwart amusement en hoe zwarten in films geportretteerd hadden moeten worden, dan kijk je beter naar renfilms. Er zijn een paar onderhoudende renfilms met een goede cast, Moon Over Harlem, Body and Soul, Paradise In Harlem, Keep Punching, Sunday Sinners, Dark Manhattan, Broken Strings, Boy! What A Girl, Mystery In Swing, Miracle In Harlem en Sepia Assepoester, die niet alleen goed toneelspel hebben, maar ook goed acteerwerk.
This film reminds me of 42nd Street starring Bebe Daniels and Ruby Keeler. When I watch this film a lot of it reminded me of 42nd Street, especially the character Eloise who's a temperamental star and she ends up falling and breaks her ankle, like Bebe Daniels did in 42nd Street and another performer gets the part and become a star. This film, like most race films, keeps people watching because of the great entertainment. Race films always showed Black Entertainment as it truly was that was popular in that time era. The Dancing Styles, The Music, Dressing Styles, You'll Love It. This movie could of been big if it was made in Hollywood, it would of had better scenery, better filming, and more money which would make any movie better. But its worth watching because it is good and Micheaux does good with the little he has. I have to say out of all Micheaux's films, Swing is the best! The movie features singers, dancers, actresses, and actors who were popular but forgotten today. Doli Armena, a awesome female trumpet player who can blow the horn so good that you think Gabriel is blowing a horn in the sky. The sexy, hot female dancer Consuela Harris would put Ann Miller and Gyspy Rose Lee to shame.<br /><br />Adding further info... Popular blues singer of the 20's and 30's Cora Green is the focus of the film, she's Mandy, a good, hard working woman with a no good man who takes her money and spend it on other women. A nosy neighbor played by Amanda Randolph tells Mandy what she seen and heard and Mandy goes down to the club and catches her man with an attractive, curvy woman by the name of Eloise (played Hazel Diaz, a Hot-Cha entertainer in the 30's) and a fight breaks out. Then Mandy goes to Harlem where she reunites with a somewhat guardian angel Lena played by one of the most beautiful women in movies Dorothy Van Engle. Lena provides Mandy with a home, a job, and helps her become a star when temperamental Cora Smith (played by Hazel, I guess she's playing two parts or maybe she changed her stage name) tries to ruin the show with her bad behavior. When Cora gets drunk and breaks her leg, Lena convinces everyone that Mandy is right for the job and Lena is right and a star is born in Mandy. Tall, long, lanky, but handsome Carman Newsome is the cool aspiring producer who Lena looks out for as well. Pretty boy Larry Seymour plays the no good man but after Lena threatens him, he might shape up. There are a few highlights but the one that sticks out to me is the part where Cora Smith (Hazel Diaz) struts in late for rehearsal and goes off on everyone and then her man comes in and punches her in the jaw but that's not enough, she almost gets into a fight with Mandy again. In between there's great entertainment by chorus girls, tap dancers, shake dancers, swing music, and blues singing. There's even white people watching the entertainment, I wonder where Micheaux found them, there's even a scene where there's blacks and whites sitting together at the club, Micheaux frequently integrated blacks and whites in his films, he should be commended for such a bold move.<br /><br />This movie was the first race film I really enjoyed and it helped introduced me to Oscar Micheaux. This movie is one of the best of the race film genre, its a behind the scenes story about the ups and downs of show business.<br /><br />No these early race films may not be the best, can't be compared with Hallelujah, Green Pastures, Stormy Weather, Cabin In The Sky, Carmen Jones, or any other Hollywood films but their great to watch because their early signs of black film-making and plus these films provide a glimpse into black life and black entertainment through a black person's eyes. These films gave blacks a chance to play people from all walks of life, be beautiful, classy, and elegant, and not just be stereotypes or how whites felt blacks should be portrayed like in Hollywood. Most of the actors and actresses of these race films weren't the best, but they were the only ones that could be afforded at the time, Micheaux and Spencer Williams couldn't afford Nina Mae McKinney, Josephine Baker, Ethel Waters, Fredi Washington, Paul Robeson, Rex Ingram, and more of the bigger stars, so Micheaux and other black and white race film-makers would use nightclub performers in their movies, some were good, some weren't great actors and actresses, but I think Micheaux and others knew most weren't good actors and actresses but they were used more as apart of an experiment than for true talent, they just wanted their stories told, and in return many black performers got to perform their true talents in the films. For some true actors/actresses race films were the only type of films they could get work, especially if they didn't want to play Hollywood stereotypes, so I think you'll be able to spot the true actors/actresses from the nightclub performers. These race films are very historic, they could have been lost forever, many are lost, maybe race films aren't the greatest example of cinema but even Hollywood films didn't start out great in the beginning. I think if the race film genre continued, it would have better. If your looking for great acting, most race films aren't the ones, but if your looking for a real example of black entertainment and how blacks should have been portrayed in films, than watch race films. There are some entertaining race films with a good acting cast, Moon Over Harlem, Body and Soul, Paradise In Harlem, Keep Punching, Sunday Sinners, Dark Manhattan, Broken Strings, Boy! What A Girl, Mystery In Swing, Miracle In Harlem, and Sepia Cinderella, that not only has good entertainment but good acting.