CITY HALL is een beetje een rommeltje. Deels beelden van het politieke leven in New York en deels moraliserende verhalen. Al Pacino, een Dukakis-achtige Boss met presidentiële dromen, geeft vaak een stuurse of ingetogen voorstelling. Een paar keer is het decor hem te veel, en in het geval van CITY HALL is dit het moment waarop hij op zijn best is. John Cusack geeft een ingetogen en over het algemeen vlekkeloos optreden, zonder in een karikatuur van een New Orleans-dialect te vervallen of tijdens de climax van de film in een melodrama te verzinken. Danny Aiello als een bezadigde politieke leider is ook heel goed. Ik ben ook dol op showtunes.<br />Het grootste probleem met CITY HALL, en het is in veel opzichten een goede film, is het gevoel van een gebrek aan vaart. Het lijkt meer op een documentaire dan op een film. We zien de actie of volgen het verhaal vanuit een afstandelijk perspectief, en natuurlijk raakt de kijker er niet bij betrokken. Als de kijker er niet tot op zekere hoogte bij betrokken raakt, wordt hij apathisch ten opzichte van de personages, en uiteindelijk ten opzichte van de plot.<br />Dit heeft de neiging om vervreemdend te werken, en wat een boeiende, gedetailleerde finale had moeten zijn, kwam over als een 'Hmmm... uh... oké.' Ze zeggen dat je 'het stadhuis niet aankunt', zoals het versleten cliché luidt. Toch kan het je niet weerhouden om te denken aan hoe het had kunnen zijn als ze het scenario en het tempo van de film wat hadden opgevoerd.
CITY HALL is a somewhat mixed bag. Part vignettes of NYC political life, and part moralizing tale. Al Pacino, a Dukakis-esque Boss with Presidential dreams, gives an oft times sullen or subdued performance. There's a couple times when he chews the scenery, and in the case of CITY HALL, this is where he shines. John Cusack gives a subdued and generally flawless performance, without going into caricature of a New Orleans dialect, or sliding into melodrama during the films climax. Danny Aiello as a burrough political chief, is also very good. I love showtunes, too.<br /><br />The major problem with CITY HALL, and it is a good movie in many ways, is the general feeling of a lack of momentum. It comes off more like a documentary, than a motion picture. We see the action or follow the story from a detached perspective, and naturally, the viewer doesn't become involved. When the viewer doesn't get involved to a certain degree, they become apathetic towards the characters, and eventually, the plot.<br /><br />This tends to alienate, and what should have been a riveting, detail divulging finale, came off as a "Hmmm...uh...okay." They say you "Can't fight city hall," as the tread worn cliche goes. Yet, it still can't stop you from thinking what might have been, if they had just tightened up the screenplay and pacing of this movie.