In het begin komt deze film uit Engeland, dus had ik natuurlijk achtennegentig procent kans dat het een intelligente en heel goede film zou zijn. Ik had nog nooit van deze film gehoord. Vanaf het moment dat ik Helena Bonham-Carter zag, zei ik tegen mezelf: O! Hier komt de vrouwelijke versie van My Left Foot. Ik had gelijk, maar ik had ook ongelijk. Ik had ongelijk omdat de twee films heel verschillend zijn. My Left Foot was een film van John Ford en deze is een film van Chaplin (niet omdat hij grappig is, maar Chaplin met dat geweldige gevoel voor melodrama dat je tranen in je ogen bezorgt). Ik had gelijk, want in 1990 werd de knappe Daniel Day-Lewis een beetje lelijk door een invalide te spelen, en dat deed hij met een groot gevoel voor realiteit. Hier deed de heel mooie Bonham-Carter precies hetzelfde, maar met heel vrouwelijke emoties. Het verhaal is goed geschreven en heel intelligent. Voor mij is miss Bonham-Carter een van de beste vrouwenrollen van de jaren negentig, met Emily Lloyd in Breaking The Waves. Goh! En moet je haar ogen zien! Ze had de mooiste ogen van de film sinds Jobyna Ralston, Louise Brooks, Michele Morgan en Ava Gardner! Ze is ook een echt talent, zoals in veel andere films. Als je deze ziet, zul je er geen spijt van krijgen! En Branagh heeft het ook heel goed gedaan!
At the start, this one is from England, so, of course, I had 98 % chances that it will be intelligent and very good cinema. I never heard of this film before. From the minute I saw Helena Bonham-Carter, I said to myself : Oh! Here's comes the feminine version of My Left Foot. I was right, but I was also wrong. Wrong because the two movies are very differents. My Left Foot was a John Ford alike movie and this one is a Chaplin alike movie (not because this is funny, but Chaplin at that great sense of melodrama that brings tears to your eyes.) I was right because in 1990 handsome Daniel Day-Lewis turn a little bit ugly by playing an crippled person and he did it with a great sense of reality. Here, very beautiful Bonham-Carter did exactly the same thing, but with very feminine emotions. The story is well written and it's very intelligent. For me, miss Bonham-Carter gives one of the greatest woman's part of the 1990's, with Emily Lloyd in Breaking The Waves. Gee! And look at her eyes! She had the most beautiful eyes of cinema since Jobyna Ralston, Louise Brooks, Michele Morgan and Ava Gardner! She's also a true talent, as seen on many other movies. See this one, you won't regret it! And a very fine job by Branagh too!