O, wat een neerbuigende film! Deze film, die zich afspeelt in Los Angeles, het middelpunt van het universum door de pov van Hollywoodfilmers, probeert een diepzinnig sociaal commentaar te zijn op hedendaagse Amerikaanse angst.<br /><br />Getypeerde, gladde figuren met sterk uiteenlopende sociaal-economische achtergronden kruisen elkaar in hun alledaagse, saaie leventjes. De plot is onsamenhangend en onsamenhangend. Talloze fantasieloze plottrucs houden de film gaande, zoals: een schietpartij vanuit een rijdende auto, een in het onkruid achtergelaten baby, een bende schurken die een advocaat intimideren, een vent die door de nachtelijke hemel boven de stad vliegt, een kind op zomerkamp. De personages vergelijken hun levenservaringen en de een zegt tegen de ander: 'Als je op de rand van dat ding (de Grand Canyon) zit, besef je wat een grap wij mensen zijn; die rotsen lachen me uit, dat kon ik zien, mij en mijn zorgen; het is echt grappig voor die Grand Canyon.'<br />En een ander personage orakelt over de betekenis van dit alles: 'Er is een kloof in dit land, een steeds wijder wordende afgrond tussen de mensen die dingen hebben en de mensen die geen... het is alsof er een groot gat in de grond is ontstaan, zo groot als de... Grand Canyon, en wat eruit komt stromen... is de Grand Canyon.' Het is een uitbarsting van woede, en die woede creëert geweld...'<br />Afgezien van de afschuwelijk onnatuurlijke en geforceerde dialoog, afgezien van de oppervlakkige, slijmerige personages, afgezien van de stompzinnige plot, is het tempo van het verhaal tergend langzaam. Het acteren is ongeïnspireerd en plichtmatig. De toon van de film is zelfvoldaan en zelfvoldaan, in de minachting voor de kijkers die het script oproept.<br />Dit was een filmproject dat werd goedgekeurd door Hollywood-pakken die zichzelf zien als almachtige goeroes die vanuit de hoogte op ons neerkijken. Ze denken dat hun film een verbijsterende openbaring zal zijn voor ons nederige, onwetende bioscoopbezoekers, die graag willen weten wat de werkelijke betekenis van de Amerikaanse maatschappelijke verandering is.
Oh what a condescending movie! Set in Los Angeles, the center of the universe from the POV of Hollywood filmmakers, this movie tries to be a deep social commentary on contemporary American angst.<br /><br />Stereotyped, smarmy characters of widely varying socio-economic backgrounds cross paths in their everyday, humdrum lives. The plot is disjointed and desultory. Numerous unimaginative plot contrivances keep the film going, like: a drive-by shooting, an abandoned baby left in the weeds, a gang of thugs intimidating a lawyer, a guy flying through the night sky over the city, a kid at summer camp.<br /><br />And through all these events, the one constant is the generous helping of sociological "insights" imparted through the dialogue, as characters compare notes on their life experiences. One character tells another: "When you sit on the edge of that thing (the Grand Canyon), you realize what a joke we people are; ... those rocks are laughing at me, I could tell, me and my worries; it's real humorous to that Grand Canyon".<br /><br />And another character pontificates about the meaning of it all: "There's a gulf in this country, an ever widening abyss between the people who have stuff and the people who don't have ... it's like this big hole has opened up in the ground, as big as the ... Grand Canyon, and what's come pouring out ... is an eruption of rage, and the rage creates violence ...".<br /><br />Aside from the horribly unnatural and forced dialogue, aside from the shallow, smarmy characters, aside from the dumb plot, the story's pace is agonizingly slow. Acting is uninspired and perfunctory. The film's tone is smug and self-satisfied, in the script's contempt for viewers.<br /><br />This was a film project approved by Hollywood suits who fancy themselves as omnipotent gurus, looking down from on high. They think their film will be a startling revelation to us lowly, unknowing movie goers, eager to learn about the real meaning of American social change.