Ik dacht dat ik ergens had gelezen dat dit de laatste Monogram-productie was, maar of dat waar is of niet doet er niet toe, want als dat niet zo was, had het wel zo moeten zijn. Het is een dodelijk saaie vertoning, met in de hoofdrol John Carradine met wat grijs in zijn haar om de indruk te wekken dat hij een oudere wetenschapper is die experimenteert met de hulp van zijn jonge leerling (Robert Shayne) om de doden weer tot leven te wekken. Telkens als hun subjecten weer tot leven worden gewekt, lijken ze een witachtig, marmeren gezicht te hebben als ze op de laboratoriumtafel liggen vastgebonden (niet zo best). Carradine slaagt erin zijn trouwe hond weer tot leven te wekken nadat die tot leven is gewekt.' De hond is dood, en het beest krijgt de ongebruikelijke gave om op een spookachtige manier door muren te lopen (wooooooohhh). Dat is zo'n beetje alles wat ze heeft opgeschreven.<br />Voor een ultragoedkope Monogram-sneaker is dit ding in elk geval voorzien van een chiquer laboratorium dan gewoonlijk het geval is. De grappigste grap in de film is dat de 'oudere' dokter Carradine voortdurend over zijn 'jonge' assistent Shayne praat als 'jongen', terwijl Carradine in werkelijkheid veertig was en Shayne vijfenveertig toen ze dit maakten!
I thought I read somewhere that this was the last Monogram production, but whether that's true or not it doesn't matter, because if it wasn't, then it should have been. It's a deadly dull affair starring John Carradine with some gray in his hair to make himself appear like an older scientist who is experimenting with the aid of his young apprentice (Robert Shayne) in bringing the dead back to life. Every time their subjects are revived, they seem to have a whitish face like marble as they are lying strapped to the laboratory table (big deal). Carradine manages to restore his faithful dog to life after it's dead, and the mutt gains an unusual ability to walk through walls in a ghostlike fashion (wooooooooohhhh). That's about all she wrote.<br /><br />For an ultra-cheap Monogram quickie, this thing at least actually utilizes a more fancy-schmancy lab setup than is usually allotted. The funniest running joke in the movie is that the "older" doctor Carradine constantly refers to his "young" assistant Shayne as "m'boy" when, in fact, Carradine was actually 40 and Shayne was 45 when they made this!