De meeste mensen kennen Paul Verhoeven als de regisseur van veel goede (en slechte) sciencefictionfilms in Hollywood. Maar lang daarvoor was hij in zijn geboorteland al bezig met het vervaardigen van goedkope thrillers. Het verhaal is een femme fatale-voorbeeld, niets nieuws of boeiends. Verhoeven denkt dat hij het beter kan maken door er een aantal droomsequenties aan toe te voegen, die in plaats van onze hoofdfiguur en zijn situatie te definiëren, alleen maar worden gebruikt als een manier om de voorspelbare plot door te zetten. Het scenario was solide, de dialoog droeg bij aan de uitwerking van het saaie verhaal. Wat de film in elk geval goed maakte, was het acteerwerk. Jereone Krabbe was verbazingwekkend als de 'gefolterde kunstenaar'. en de medestanders waren ook heel goed. Bovendien geeft de filmografie van Jan De Bont de film in elk geval een beetje leven, waardoor Verhoeven er in elk geval als regisseur capabel uitziet.
Most people know Paul Verhoeven as the director of many good (and bad) sci-fi movies in Hollywood. But long before that he was churning out generic thrillers in his native land. The story is a basic femme fatale premise, nothing new or enthralling. Verhoeven thinks he can make it better by adding in a series of dream sequences, which instead of defining our main character and his situation, are just used as a way to drive forward the predictable plot. The screenplay was solid, the dialogue helping to pad the effects of the bland story. What really made the movie at at least good was some terrific acting. Jereone Krabbe was amazing as the "tortured artist", and the supporters were very good as well. Also, Jan De Bont's cinematography adds at least some life to the film, helping to make Verhoeven look at least capable as a director.<br /><br />6.5/10<br /><br />* * 1/2 / * * * *