Ik heb persoonlijk het gevoel dat je deze film niet los kunt zien van zijn politieke/historische basis, zoals veel (Amerikaanse) recensenten geneigd zijn te doen. Dit gaat niet over opgroeien in Main Street, USA. Het gaat over opgroeien in Joegoslavië in een tijd dat het verscheurd werd tussen het Oosten en het Westen. Net zoals de jongens verscheurd worden tussen Esther en alle anderen, en Esther verscheurd wordt tussen de 'Tovarisj Joe' en de jongens. Er is schaamte in bepaalde situaties die niet opgaat voor een publiek dat nooit onder Tito heeft geleefd. Ik heb het gevoel dat de film ondergewaardeerd wordt en het is jammer dat we de regisseur kwijt zijn. Films als deze geven vrijheid een belangrijker gevoel. '... het is een gevoelig portret van tieners die een smalle lijn volgen die hen uiteindelijk naar de echte vrijheid zou kunnen leiden.
My personal feeling is that you cannot divorce this movie from its political/historical underpinnings like so many (American) reviewers tend to do. This is not about growing up on Main Street, USA. It is about growing up in Yugoslavia at a time when it was torn between the East and the West. Just like the guys are torn between Esther and everybody else, and Esther is torn between the "Tovarish Joe" and the guys. There is shame in certain situations that is lost on an audience that has never lived under Tito. I feel the movie is under-rated and it is too bad we have lost the director. Movies like this make freedom feel more important. It is not just "another Eastern European coming of age film"...it is a sensitive portrayal of teenagers walking a fine line that might eventually lead them to real freedom.