Afgezien van de rol van Meryl Streep, die zoals altijd van belang is, zou ik deze film mijden omdat hij een gedateerd 'film van de week'-karakter heeft. Maar hij is de moeite van het kijken waard als je de verschillende ondertitels in gedachten houdt: hoe een stel de kritische blik van de media doorstaat en hoe de verschillen worden behandeld.<br />In de hele film gaat het om de geloofwaardigheid van de verschillen. Australiërs zijn anders dan 'wij' (het grootste deel van de rest van de wereld) en dus komen wij (de meesten van ons) er automatisch mee op de proppen met een air van 'vreemdheid'. Het betrokken stel is religieus (anders dan de meeste culturen) en ook nog eens anders dan de adventisten. Hun levensstijl en mentaliteit zijn dus om te beginnen al verdacht. Dingo's zijn andere dieren dan andere honden, dus we worden weer geconfronteerd met vreemde vragen. Het echte verhaal is dus dat de maatschappij (en de wereld) anders omgaat met de dingen die anders zijn, die andere accenten hebben, andere overtuigingen, dan wij, en dat we dingen die ze zeggen als verdacht beschouwen.<br />Het is moeilijk om de zin 'Een dingo heeft mijn kindje meegenomen!' te horen zonder te lachen, en er zijn helaas overal op het internet grappige berichten over te vinden. Maar in de jaren na het verhaal en de film is ontdekt (zoals je op internet kunt vinden) dat veel grotere kinderen door dingo's zijn gestalkt. Onderzoek door deskundigen op het gebied van dingo's heeft aangetoond dat het niet alleen mogelijk, maar zelfs zeer waarschijnlijk is dat de baby door dingo's (misschien wel een paar) is meegenomen, deskundig uit de kleren is gehaald en binnen enkele ogenblikken is opgegeten, zonder een spoor achter te laten.<br />Toch blijft de vraag over waarom mensen dingo's verdedigden toen ze ontdekten dat ze kinderen in gevaar brachten in plaats van de dingo te doden om de kinderen te redden, waarom de affect (expressie) van een vrouw zo koud is dat ze ervan wordt verdacht schuldig te zijn, enzovoort, enzovoort.<br />Razende vragen, met of zonder de film.
Except for the acting of Meryl Streep, which is of note as always, I'd avoid this film because it has a dated "Movie of the Week" quality about it. But it is worth watching if you keep the several understories in mind: How a couple endures media scrutiny, and how the different are treated.<br /><br />Throughout the movie the issue is the credibility of the different. Australians are different than "us" (most of the rest of the world), so we (most of us) automatically come at it with an air of "oddness" about them. The couple involved is religious (different than most of culture) and Adventists (different) at that. So their lifestyle and mindset are suspect to begin with. Dingos are different animals than other dogs, so again we're faced with oddness questions. The real story, then, is how society (and the world) treats the different, those who have different accents, different beliefs, than we do and how we treat what they say as suspect.<br /><br />It's difficult to hear the phrase "A dingo took my baby!" without laughing and there are humorous posts, sadly, all over the web about it. But in the years that followed the story and the movie it has been discovered (as you'll find in web searches) that much larger children have been stalked by dingos. Research by experts in dingos have shown that it was not only possible but most probable that the baby was taken by dingos (maybe a pair), extracted expertly from the clothing and eaten within moments without a trace.<br /><br />Yet what is left behind is the question of why people defended dingos when they were found to be endangering children rather than killing the dingo to save the children, why because a woman's affect (expression) is so cold she is assumed to be guilty, and on and on.<br /><br />Haunting questions, with or without the film.