Ik herinner me een bepaalde dinsdag, de ochtend van 18/6/02 om precies te zijn. Ik was ingedommeld en probeerde uit bed te komen toen er een verschrikkelijke explosie klonk. Ik ging naar de keuken waar ik uitzicht heb op verschillende buurten in het zuiden van Jeruzalem en zag een rookzuil opstijgen uit een ver punt, de aanblik van de rook werd een minuut later gevolgd door het geloei van sirenes. Ik herinner me dat ik naar mijn slaapkamer rende, mijn verrekijker pakte, terugrende naar de keuken en het beeld van een verbrijzelde bus zag. De bus stond nog bij het busstation, waar een terrorist instapte en met een enkele klik op een tnt-apparaat vijfentwintig passagiers vermoordde, van wie velen op weg waren naar school. De vrouw van een goede vriend van me zat op de achterste rij in de bus, een schijnbaar willekeurige en zinloze beslissing die haar het leven redde.<br />Ik weet zeker dat iedere Israëliër minstens één herinnering aan terreur heeft waarvan hij zou willen dat hij die nooit had gehad, en het was slechts een kwestie van tijd voordat iemand er een film over zou maken. De film bleek op het punt te staan een eigen, verdrongen herinnering te worden. De film gaat over een droogscript voor een nieuwe film, _Haim Buzaglo_ (verfilmd door, hmmm, Haim Buzaglo, die de film ook schreef en regisseerde). Hij brengt het grootste deel van de dag door met het houden van staarwedstrijdjes met zijn blanco tekstverwerker. Ondertussen besluit zijn vriendin, een verslaggeefster voor het Israëlische commerciële kanaal, een artikel te schrijven over een door schulden geplaagde ex-militair. Buzaglo, die zich verveelt en een beetje paranoïde is vanwege wat medisch bekendstaat als het 'wat heeft dit lekkere ding in vredesnaam met mij'-syndroom, vraagt een privédetective om zijn vriendin in de gaten te houden. Als de rechercheur zijn onderzoek voortzet, dringen zijn observaties door in het toneelstuk en later in de levens van de acteurs. Intussen verandert het toneelstuk van een komisch stuk in een aanklacht tegen de afstandelijkheid van de Israëlische samenleving. Wat de film betreft, tja, de film wordt een oefening in koortsachtige montage, ingekapseld in zijn onbenullige kartonnen personages en onbetrouwbare dialogen, terwijl hij mijlenver afdrijft van het onderwerp waarmee hij eigenlijk te maken had moeten hebben.<br />Als ik 'kartonnen personages' zeg, bedoel ik de personages die onder de obsessie van de schrijver/regisseur voor een 'nuttige' film, verstoken waren van echte dialogen en elk greintje betrouwbaarheid. Ik zal er niet te veel over uitweiden. Laat ik volstaan met te zeggen dat ik er zeker van ben dat dakloze, blootsvoetse mannelijke prostitués zelden naar het theater gaan. Dat wil zeggen, met de bedoeling een toneelstuk te zien.<br />Deze film is, volgens Haim Buzaglo zelf, het eerste deel van een lopende agendatrilogie. Ik hoop oprecht dat de andere twee films zijn afgeleid van ervaringen zoals die waarover ik in het begin van mijn recensie heb geschreven, in tegenstelling tot de afgezonderde wereld van personages die allesbehalve bestaan en een plot dat allesbehalve meeslepend is.<br />4 van de 10 in mijn FilmOmeter.<br />P.S. Deze film was een mijlpaal in soberheid. Het werd in tien dagen opgenomen, de hele cast werkte voor niets en de totale kosten van de film waren ongeveer 12.000 dollar (nee, ik heb geen nul of twee, 12.000 dollar weggelaten). Dan ga je je toch afvragen waarom het 34.000 dollar kostte om het Blair-heksproject te voltooien.
I remember a certain Tuesday, the morning of 18/6/02 to be exact. I was dozed off, trying to convince myself to get out of bed when a horrific explosion was heard. I went to the kitchen where I have a view of several neighborhoods in the southern Jerusalem and saw a pillar of smoke rising from a distant point, the sight of the smoke was followed a minute later by the waling of sirens. I remember rushing to my bedroom, taking out my binoculars, racing back to the kitchen and spotting the image of a glass shattered bus. The bus was still near the pick up station where a terrorist boarded on it and with a single click on a TNT device, murdered 25 passengers, many of whom were on their way to school. The wife of a good friend of mine, sat on the bus at the back row, a seemingly arbitrary and meaningless decision that saved her life.<br /><br />I'm sure that every Israeli has at least one terror-related memory he wishes he never would have had and it was only a matter of time before someone made a film about it. As it turned out, the movie was about to become a repressed memory of its own.<br /><br />The film is about a play-write on a dry run, Haim Buzaglo (portrayed by, hmmm, Haim Buzaglo who also wrote and directed the film) that spends the better part of his day conducting staring contests with his blank word processor page. In the meantime, his girlfriend, a field reporter for the Israeli commercial channel, decides to make a piece about a debt ridden ex-army officer. Buzaglo, bored and a bit paranoid due what is medically known as the "what on earth this hot babe is dating me" syndrome, asks a private eye to conduct a stakeout on his girlfriend.<br /><br />As the detective progresses in his investigation, his observations are permeating into the play and later on, to the lives of its actors. In the meantime, the play metamorphoses from a comic play into an indictment against the aloofness of the Israeli society. As for the movie, well, the movie becomes an exercise in frenzy editing, ensconced in its petty cardboard characters and unreliable dialogs while drifting miles away from the subject it was supposed to deal with in the first place.<br /><br />When I say "cardboard characters" I refer to the characters that under the writer/director's obsession for a "meaningful" film, were devoid of any genuine dialogs and any shred of reliability. I won't elaborate too much about it. Suffice to say that I'm sure that homeless barefoot male prostitutes rarely go the theater. With the intention to see a play, that is.<br /><br />This movie, according to Haim Buzaglo himself is the first part of a current agenda trilogy. I sincerely hope that the other two films will be derived from the experiences like the one I wrote about in the beginning of my review as opposed to the secluded world of characters that are anything but existent and a plot that is anything but compelling.<br /><br />4 out of 10 in my FilmOmeter.<br /><br />P.S. This movie was a landmark in austerity. It was shot in ten days, all the cast worked for free and the entire cost of the film was about 12,000$ (no, I didn't omit a zero or two, twelve thousand dollars). Makes you wonder why it took 34,000$ to complete Blair witch project.