Oscar Wilde's komedie van de goede manieren, misschien wel het geestigste stuk dat ooit is geschreven, is bijna aan gruzelementen geslagen door de handen van een tweederangs cast. Sanders is, zoals je zou verwachten, nonchalant, sloom en briljant in de rol van Lord Darlington, maar de rest van de cast maakt van de hele procedure een verspilling van tijd. Jean Crain probeert in andere zinnen een toneelaccent te gebruiken en de andere leden van de cast schijnen te geloven dat dit een melodrama is en geen komedie; de hele productie heeft zelfs boekensteunen die het tot een tragedie maken - zoals het kantoor van Hay ongetwijfeld heeft beweerd. Preminger's aanwijzingen lijken er voornamelijk op te gericht te zijn ervoor te zorgen dat er genoeg bedienden in de buurt zijn en zelfs de muziek lijkt banaal. Houd het bij de visueel volmaakte, zwijgende klucht van Lubitsch of zelfs de filmversie uit 2004 met Helen Hunt als mevrouw Erlynne; of probeer het toneelstuk te lezen voor het plezier van de woorden.
Oscar Wilde's comedy of manners, perhaps the wittiest play ever written, is all but wrecked at the hands of a second-rate cast. Sanders is, as one would expect, casually, indolently brilliant in the role of Lord Darlington, but the rest of the cast makes the entire procedure a waste of time. Jean Crain attempts a stage accent in alternate sentences and the other members of the cast seem to believe this is a melodrama and not a comedy; indeed, the entire production has bookends that reduce it to tragedy -- doubtless the Hays office insisted. Preminger's direction seems to lie mostly in making sure that there are plenty of servants about and even the music seems banal. Stick with the visually perfect silent farce as directed by Lubitsch or even the 2004 screen version with Helen Hunt as Mrs. Erlynne; or try reading the play for the pleasure of the words. But skip this version.