'Magnolia' is een bespottelijke, verbijsterende acteerklus die tot weinig leidt. Net als 'Eyes Wide Shut' is 'Magnolia' een doelloze reeks episodes zonder enige aandacht voor samenhang. De camera zoomt in op gangen en gangen en vangt glimpen op trieste personages. Waar is de reden om om deze mensen te geven? Het algemene thema lijkt te zijn dat het mensen zijn die veel schreeuwen, die niet om anderen kunnen geven (behalve de personages van John C. Reilly en Philip Seymour Hoffman) en dat het zelfdestructieve klootzakken zijn die instorten of sterven. Ik werd eraan herinnerd dat ik een hekel had aan 'Shine' vanwege het onherstelbare monster van een vader dat door Armin Mueller-Stahl werd gespeeld. Er zijn hier zo veel onaantrekkelijke, onaantrekkelijke personages, waarom zouden we tijd met hen willen doorbrengen?<br />Dat gezegd hebbende, wordt er niets achtergehouden over 'Magnolia'. De ideeën van Paul Thomas Anderson worden vol overgave op zijn doek uitgestort. Er zijn twee ideeën in het bijzonder, die bom. Beide gebeuren in het laatste uur van deze film van 188 minuten. Bij het ene draait de camera van het ene personage naar het andere terwijl ze allemaal een van Aimee Manns koffiehuisliedjes zingen. Lief, maar ineffectief omdat we niet kunnen zien wat ze allemaal aan elkaar rijgt. Het andere idee waar ik het over heb, kan alleen maar worden onthuld door te zeggen dat het volkomen onverwacht en volkomen belachelijk is.<br />'Magnolia' heeft veel geweldig acteerwerk. Vooral Tom Cruise die een voorstelling geeft waarvan ik niet wist dat hij die in zich had. En John C. Reilly die misschien wel de meest fatsoenlijke en echt goede agent speelt die ik me de laatste tijd kan herinneren. Maar dat alles bij elkaar levert niets op. Toen de geheime, onverwachte gebeurtenis plaatsvond, kon een meisje achter me in de bioscoop het niet meer binnenhouden en zei: 'Dit is stom!' Ik denk dat de meerderheid van de bioscoopbezoekers het met me eens zal zijn.
"Magnolia" is a preposterous, bewildering acting showcase that adds up to very little. Like "Eyes Wide Shut," "Magnolia" is an aimless series of episodes without any concern for coherence. The camera swoops through hallways and corridors, catching glimpses of sad characters. Where is the reason to care for these people? The common theme seems to be people who yell a lot, who can't care for others (except for John C. Reilly's and Philip Seymour Hoffman's characters), and are self-destructive jerks who are either falling to pieces or dying. I was reminded of how much I disliked "Shine" because of the irredeemable monster of a father played by Armin Mueller-Stahl. There are so many unattractive, unappealing characters here, why would we want to spend time with them?<br /><br />Having said that, there is nothing held back about "Magnolia." Paul Thomas Anderson's ideas are splashed onto his canvas with abandon. There are two ideas in particular that bomb. Both happen in the last hour of this 188-minute film. One has the camera flipping from one character to another while each one sings one of Aimee Mann's coffeehouse folk songs. Sweet, but ineffectual since we can't see what strings them all together. The other idea I refer to cannot be revealed other than to say it is completely unexpected and completely ridiculous.<br /><br />"Magnolia" has a lot of great acting. Particularly Tom Cruise who unleashes a performance I didn't know he had in him. And John C. Reilly plays maybe the most decent and truly good cop in recent memory. But it all adds up to nothing. When the secret unexpected event happened, a girl behind me in the theatre couldn't hold it in any more and said, "This is stupid!" My feeling is the majority of moviegoers will agree.