L'Hypothèse du tableau volé/The Hypothesis of the Stolen Painting_ (1979) begint op de binnenplaats van een oud, drie verdiepingen tellend appartementengebouw in Parijs. Binnen ontmoeten we de Verzamelaar, een oudere man die zijn leven blijkbaar heeft gewijd aan de bestudering van de zes bekende bestaande schilderijen van een obscure impressionistische schilder, Tonnerre. Een verteller reciteert diverse epigrammen over kunst en schilderkunst, en begint dan een dialoog met de Verzamelaar, die de schilderijen aan ons beschrijft, ze aan ons laat zien, ons iets vertelt over de schilder en het schandaal dat hem ten val heeft gebracht, en ons dan vertelt dat hij ons iets gaat laten zien... Als hij door een deuropening loopt, betreden we een andere wereld, of werelden, of misschien, om de grenzen te verleggen, andere mogelijke werelden. De Verzamelaar leidt ons door zijn schijnbaar grenzeloze huis, waaronder een grote tuin vol bomen met een heuvel; binnen deze grenzen zijn de 6 schilderijen tot leven gekomen, of halverwege het leven, terwijl hij ons langs diverse tableaus leidt en ons de mogelijke betekenissen van elk schilderij beschrijft, van het werk als geheel, van een hele geheime geschiedenis achter de schilderijen, het schandaal, de mensen op de schilderijen, de roman die de schilderijen geïnspireerd kan hebben. Enzovoort, enzovoort. Elke kamer, elke beschrijving, leidt ons dieper een labyrint in, en al die tijd houden de Verzamelaar en de Verteller zich bezig met hun afzonderlijke monologen, die af en toe aan een dialoog toe zijn, maar meestal apart en anders blijven.<br />Ik keek hier een tweede keer naar, zo bizar en krachtig en onbeschrijflijk was het, en zo uitdagend om over na te denken of over te schrijven. Als ik een vermoeden heb waar het allemaal op neerkomt, zou het een sluwe satire zijn op de hele aard van de artistieke interpretatie. In twee van de meest amusante en onverklaarbare scènes plaatst de Verzamelaar een paar seksloze plastic beeldjes <0xE2><0x80><0x93> in de tweede kijkt hij ook naar foto's van de beeldjes die de poses op de schilderijen weerspiegelen <0xE2><0x80><0x93> en dan gaat hij door zijn verzameling, die nu voor een deel bestaat uit levensgrote versies van de figuren. Als we er te veel over nadenken en er niet gewoon van genieten, wordt het allemaal gewoon gezichtloos plastic...<br />Of ik nu een definitieve conclusie heb getrokken over 'L'Hypothèse du tableau volé' of niet, ik kan zonder meer zeggen dat ik, afgezien van de vroege (en contemporaine) werken van Peter Greenaway als 'Een wandeling door H' Ik ben zelden zo in de ban geweest van iets wat zo diep, zo serieus, zo compact is... en in het diepst van mijn hart zo ondeugend en leuk.
L'Hypothèse du tableau volé/The Hypothesis of the Stolen Painting (1979) begins in the courtyard of an old, three-story Parisian apartment building. Inside, we meet The Collector, an elderly man who has apparently devoted his life to the study of the six known existing paints of an obscure Impressionist-era painter, Tonnerre. A narrator recites various epigrams about art and painting, and then engages in a dialogue with The Collector, who describes the paintings to us, shows them to us, tells us a little bit about the painter and the scandal that brought him down, and then tells us he's going to show us something....<br /><br />As he walks through a doorway, we enter another world, or worlds, or perhaps to stretch to the limits, other possible worlds. The Collector shows us through his apparently limitless house, including a large yard full of trees with a hill; within these confines are the 6 paintings come to life, or half-way to life as he walks us through various tableaux and describes to us the possible meanings of each painting, of the work as a whole, of a whole secret history behind the paintings, the scandal, the people in the paintings, the novel that may have inspired the paintings. And so on, and so on. Every room, every description, leads us deeper into a labyrinth, and all the while The Collector and The Narrator engage in their separate monologues, very occasionally verging into dialogue, but mostly staying separate and different.<br /><br />I watched this a second time, so bizarre and powerful and indescribable it was, and so challenging to think or write about. If I have a guess as to what it all adds up to, it would be a sly satire of the whole nature of artistic interpretation. An indicator might be found in two of the most amusing and inexplicable scenes are those in which The Collector poses some sexless plastic figurines -- in the second of them, he also looks at photos taken of the figurines that mirror the poses in the paintings -- then he strides through his collection, which is now partially composed of life-size versions of the figures. If we think too much about it and don't just enjoy it, it all becomes just faceless plastic....<br /><br />Whether I've come to any definite conclusions about "L'Hypothèse du tableau volé", or not, I can say definitely that outside of the early (and contemporaneous) works of Peter Greenaway like "A Walk Through H", I've rarely been so enthralled by something so deep, so serious, so dense....and at heart, so mischievous and fun.