Met een fascinerende prestatie van Will Smith en een verhaal dat harder aan je hart trekt dan een rockgitarist halverwege een solo, racet Seven Pounds langs de vorige samenwerking van de regisseur met de acteur (The Pursuit of Happiness), een film waar ik ook dol op was. Vergeet de naam Gabriele Muccino niet, want sommige van zijn films gaan misschien onopgemerkt voorbij als de acteur die bij het project betrokken is niet zo in de belangstelling staat.<br />Jammer dat ik al in een vroeg stadium achter het plan van Will Smith kwam. Ik heb één en één bij elkaar opgeteld als hij in de eerste scène zijn eigen zelfmoord aankondigt en de scène waarin Rosario Dawsons personage wordt geïntroduceerd als iemand met een ongeneeslijke hartziekte. Maar ik denk nog steeds dat de schrijver/regisseur er goed aan heeft gedaan om de boekensteunen (de boekensteunen zijn de eerste en de laatste scène) op die manier te plaatsen. Dat is de bron van urgentie en spanning in de film, de manier waarop geleidelijk wordt ontdekt hoe een man tot dat ultieme offer kan worden gedreven, en het was hartverscheurend om te zien hoe de relatie tussen het personage van Smith en dat van Dawson groeide en zich ontwikkelde, omdat je in je achterhoofd altijd wist wat er voor die twee ongelukkige mensen in het verschiet lag.<br /><br />Een van mijn vrienden met wie ik de film heb gezien, dacht dat Smith's vader de schrijver was. Zijn personage zou een goddelijke gave kunnen hebben, en ik begrijp waarom: zijn optreden is bijna engelachtig in de aanwezigheid van zijn zeven uitverkorenen, maar op andere momenten kan hij hard en angstaanjagend zijn, en als hij alleen is, wordt het volle gewicht van zijn situatie hem te veel en stort hij volledig in. Het is een vrij veelzijdige voorstelling.<br />Ten slotte kan ik niet vergeten de heropvoering van de crash-scène te noemen, die werkelijk verbluffend was in termen van cinematografie in combinatie met muziek. Zet dit op je lijst.
Featuring a fascinating performance by Will Smith and a story that tugs at your heartstrings harder than a rock guitarist mid-solo, "Seven Pounds" races past the director's previous collaboration with the actor (The Pursuit of Happiness), a flick which I also loved. Remember Gabriele Muccino's name because some of his movies may skip by unnoticed if the actor attached to the project isn't quite so high-profile. <br /><br />Too bad I figured out Will Smith's scheme early on, I put two and two together when he calls in his own suicide in the first scene and the scene when Rosario Dawson's character is introduced as having an incurable heart-disease.<br /><br />However, I still think the writer/director made the right choice putting the bookends (bookends are the first and the last scene) in that way, it's the source of urgency and tension in the movie, finding out gradually how exactly a man can be driven to that ultimate sacrifice, and it was heartbreaking to see the relationship between Smith's and Dawson's character flourish and develop, knowing in the back of the mind always what was in store for these unlucky two.<br /><br />One of my friends with whom I saw the movie thought Smith's character could have a divine gift, and I understand why: his performance is almost angelic when in the presence of his seven elected ones, yet at other times he could be harsh and scary, and when he's alone the full weight of his situation got too much for him and he breaks down completely. It's quite a versatile performance.<br /><br />Lastly I can't forget to mention the crash scene re-enactment, which was really quite stunningly done in terms of cinematography paired with music. Put this on your list.