Hoe ongelooflijk het ook mag lijken, _Gojoe_ is een samoerai-actiefilm met een pacifistische boodschap, gebaseerd op een anime- en een Hongkong-verhaal. Deze enkel van de film wordt goed geportretteerd door de hoofdpersoon (een geweldige acteerprestatie van Daisuke Ryu), een moordenaar die tot boeddhistische monnik is geworden, Benkei. Benkei heeft gezworen nooit meer te doden, maar toch pakt hij zijn zwaard om te vechten tegen wat hij beschouwt als een demoneninvasie...<br />_Gojoe_ is een film die moeilijk te waarderen is. Het beeldmateriaal is verbluffend goed en mooi, maar er zijn te veel trucjes voor nodig (een cirkelende camera en hoge snelheden, expressionistische opnamen, vervaagde kleuren, digitale effecten enzovoort), dus het eindresultaat is enigszins vermoeiend. Dat neemt niet weg dat het begin en het eind van de film niettemin elegant en krachtig zijn. Als de regisseur Sogo Ishii maar verstandig genoeg was geweest om niet te veel gebruik te maken van zijn trukendoos.<br />Een ander probleem met Gojoe is de hoeveelheid geweld. Voor een film met zo'n anti-geweld boodschap verspilt Gojoe veel te veel energie en filmtijd om de eindeloze strijdscènes uit te beelden. Bovendien is de manier waarop het geweld wordt getoond altijd op het randje van genotzuchtig; in feite lijkt een bloedregen tegen de nachtelijke hemel een van de kenmerkende beelden van de film te zijn. Gelukkig is Ishii verstandig genoeg om ook de lelijke, tragische kant van het geweld te laten zien. Toch lijkt het erop dat Ishii niet zeker weet of hij een traditionele actiefilm maakt of een diepe morele allegorie. En daar zal hij ook niet zeker van zijn tot het einde van de film. Het krachtige (zij het cynische) einde is wat Gojoe redt; het benadrukt duidelijk dat deze film meer is dan alleen maar een bloederige vertoning.
As incredible as it may seem, Gojoe is an anime- and Hong Kong-inspired samurai action flick with a pacifistic message. This ankle of the film is effectively portrayed through the protagonist (a great acting job done by Daisuke Ryu), a killer-turned-to-boddhist-monk Benkei. Benkei has sworn never to kill again, but he still takes up the sword to fight what he thinks is a demon invasion...<br /><br />Gojoe is a film difficult to rate. It's visual imagery is stunningly crafted and beautiful, but it uses too much trickery (circling camera and high speed drives, expressionistic shots, leeched colors, digital effects etc.), so the end result is somewhat tiring. That said, the beginning and the ending of the film are nevertheless both elegant and powerful. If only the director Sogo Ishii would have been wise enough not to overuse his bag of tricks.<br /><br />Other problem with Gojoe is the amount of violence. For a film with such an anti-violent message Gojoe wastes way too much energy and screen time to depict the endless battle scenes. Also, the way the violence is shown is always on the edge of being self-indulgent; in fact, a blood shower against the night sky seems to be one of the films signature images. Luckily, Ishii is wise enough to show the ugly, tragic side of violence as well. Still, it seems that Ishii is not sure whether he's making a traditional action film or a deeply moral allegory. The audience can't be sure of this, either, until the very end of the film. The powerful (albeit cynical) ending is what saves Gojoe; it clearly emphasizes that this film is something more than a mere gore-fest.