Deze vrouw houdt de hele film lang aan één stuk door haar mond open. Ze heeft elke regel uit haar hoofd geleerd en alles zonder een spoortje natuurlijke emotie uitgesproken. Ze lispelt ook heel oncharmant en de toonhoogte van haar stem klinkt als spijkers op een schoolbord. Deze film heeft WAY te veel weg van Betsy Drake en te weinig van Cary Grant, die het weinige dat er nog van de film over was helemaal in zijn eentje heeft gedragen.
This woman never stops talking throughout the movie. She memorized every line, and delivered all without a bit of natural emotion. She also has a most uncharming lisp, and the pitch of her voice sounds like nails on a blackboard. This film has WAY too much Betsy Drake, and not enough Cary Grant, who carried what little was left of the film entirely on his own.