Als we Hollywood mogen geloven, is de marine niets anders dan een knuppel in het hoenderhok. Hoewel de matrozen in koor klagen over de monotonie van de oceaan, lijkt het erop dat hun oceanische plichten volkomen afwezig zijn, en op de een of andere manier vindt Fred Astaire overdag genoeg vrije tijd om een vloot aan would-be romantici dansles te geven. Zo is de wereld van Astaire en Rogers. De vorige film van Mark Sandrich, 'Top Hat' (1935), negeerde de Grote Depressie die Amerika op de knieën dwong, en bood het publiek een schitterende wereld van rijk en beroemd; het was de optimistische kijk op het leven die misschien bijdroeg aan het succes van de film. Ook hier vergeet Sandrich met opzet dat het leven van een marineofficier zwaar en uitputtend is, en vervangt hij in plaats daarvan de plichten van een zeeman door een assortiment pakkende, lichtgewicht musicalnummers.<br />'Bake' Baker (Astaire) en Sherry Martin (Rogers) zijn twee voormalige danspartners wier romantische relatie op de klippen is gelopen nadat laatstgenoemde een huwelijksaanzoek had afgewezen. Als Bake na een aantal jaren bij de marine terugkeert, treft hij Sherry als dansdame aan in een eenvoudige balzaal in San Francisco. Terwijl de twee voormalige geliefden beurtelings proberen elkaar het hof te maken en af te wijzen, krijgt Sherry's onopvallende, muziekleraresachtige zuster (Harriet Hilliard, die er echt heel knap uitziet) een complete make-over en probeert ze de oppervlakkige zeeman Bilge 'Bilgey' Smith (Randolph Scott) te charmeren. Er zijn meer dan genoeg van de gebruikelijke maffe komedietrucs, een paar momenten van persoonsverwisseling en zelfs een hilarisch afgerichte aap die elke scène steelt. Vooral amusant is de scène waarin Bake een auditie van een artiest saboteert om een raam te creëren voor zijn van hem vervreemde meisje; helaas voor hen beiden is het een ongelukkige Sherry die het bicarbonaat van soda drinkt en haar vermogen om te zingen verliest.<br />'Follow the Fleet (1936)' was de vijfde winnende samenwerking tussen Fred Astaire en Ginger Rogers, en de derde (van de vijf) waarin Sandrich het paar regisseerde. Irving Berlin zorgde voor de muziek en de tekst van de film, en elk muzikaal nummer is aangenaam luchtig en onderhoudend, ook al zijn ze dat niet.' Astaire probeert zich zonder veel succes te ontworstelen aan zijn typische rijkeluispersonage, maar het is moeilijk je de artiest voor te stellen zonder de jongensachtige, zorgeloze charme die alleen maar gepaard kan gaan met het feit dat hij aanzienlijk rijk is. Het bijrolletje van de romance tussen Connie en Bilge past goed bij de capriolen van de twee grote sterren, en Harriet Hilliard (die een brunettepruik draagt om niet te vloeken met Gingers blonde haar) heeft een paar emotionele solonummers, waaronder 'Get Thee Behind Me Satan', dat oorspronkelijk voor 'Top Hat' is geschreven.
If Hollywood is to be believed, being in the the Navy is nothing but a bludge. Though the sailors may complain in chorus about the monotony of the ocean, it seems that their oceanic duties are completely non-existent, and somehow Fred Astaire finds enough free time during the day to offer dancing classes to a fleet of would-be romantics. Such is the world of Astaire and Rogers. Mark Sandrich's previous film, 'Top Hat (1935),' completely ignored the Great Depression that was then bringing America to its knees, and presented audiences with a glittering world of the rich and famous; it was the film's optimistic outlook on life that perhaps contributed to its success. Likewise, here Sandrich deliberately forgets that the life of a Naval officer is difficult and draining, and instead substitutes the duties of a sailor with an assortment of catchy lightweight musical numbers.<br /><br />"Bake" Baker (Astaire) and Sherry Martin (Rogers) are two former dance partners whose romantic relationship fell apart after the latter rejected a marriage proposal. After Bake returns from several years of duty in the Navy, he finds Sherry as dance hostess in an unsophisticated San Francisco ballroom. While the two former lovers alternately attempt to woo and rebuff each other, Sherry's plain, music-teacher sister (Harriet Hilliard, looking really quite pretty) receives a complete makeover and tries to charm superficial sailor Bilge "Bilgey" Smith (Randolph Scott). There are plenty of the usual screwball comedy shenanigans, a few moments of mistaken identity, and even a hilarious trained monkey that steals every scene it's in. Particularly amusing is the scene in which Bake sabotages a performer's audition in order to create a window for his estranged girl; unluckily for both of them, it is an unfortunate Sherry who drinks the bicarbonate of soda and loses her ability to sing.<br /><br />'Follow the Fleet (1936)' was the fifth winning collaboration between Fred Astaire and Ginger Rogers, and the third (of five) in which Sandrich directed the pair. Irving Berlin provided the film's music and lyrics, and each musical number is enjoyably lighthearted and entertaining, even if they aren't quite as memorable as those in 'Top Hat (1935),' 'Swing Time (1936)' or 'Shall We Dance (1937).' Astaire attempts to break free from his typical rich-man-about-town persona, without much success, but it's hard to imagine the performer without the boyish carefree charm that could only accompany being considerably wealthy. The side-plot of the romance between Connie and Bilge works well with the antics of the two main stars, and Harriet Hilliard (wearing a brunette wig to avoid clashing with Ginger's blonde hair) has a couple of emotional solo numbers, including "Get Thee Behind Me Satan," which was originally written for 'Top Hat.'