Als je een van die mensen bent die met plezier esoterische titels als 'Boek der Doden', 'Boek van Eibon' of 'Necronomicon' herkennen, dan zou je je helemaal thuis moeten voelen bij Malefique, een film die ook een occult boek bevat, een boek met de macht om het lot van alle betrokkenen te veranderen. Het afschrikwekkende voorwerp is ontdekt door vier Franse gevangenen die een cel delen en is daar in de muur geplaatst door Danvers, een seriemoordenaar die in de jaren twintig gevangenzat; een man die geobsedeerd was door verjonging en de zwarte kunsten voordat hij plotseling verdween. De auteurs van het boek zijn Carrère (Gérald Laroche) een bedrijfsverduisteraar die door zijn vrouw wordt verlinkt, Lassalle (Philippe Laudenbach), die graag een vrouw wil zijn maar tegelijkertijd een ontsnappingsplan uitwerkt, de halve gare Pvonquerette (Dimitri Rataud) die ooit zijn kleine zusje heeft opgegeten, en de 'bibliothecaris' Marcus (Clovis Cornillac) die tot waanzin wordt gedreven door het lezen en zijn vrouw heeft vermoord. Lassalle doet de lezer van Fight Club (1999) denken aan de al even bizarre man met de grote boezem van Meatloaf, die ook het dominante lid van het kwartet is en vooral de kinderlijke Pvonquerette in bescherming neemt. Maar met de komst van het boek en de steeds groter wordende behoefte om de gevaarlijke inhoud te ontcijferen, krijgt Marcus steeds meer betekenis. Aanvankelijk is Carrère verzekerd van een vroege borgtocht, maar intussen heeft hij weinig meer dan academische belangstelling voor de gebeurtenissen. Plotseling heeft ook hij dringend een ontsnappingsmogelijkheid nodig, en terwijl de gevangenen aan het experimenteren zijn, begint het boek van Danvers een paar van zijn angstaanjagende krachten te onthullen...<br /><br />De film speelt zich grotendeels af in een gevangeniscel, met vier of vijf personages, en Malefique heeft een claustrofobische sfeer die helemaal past bij het onderwerp (en bij het beperkte budget van de filmmakers). Pas aan het begin en aan het eind mogen we de cel verlaten, een noodzakelijke uitweg die alleen maar dient om de verdoemde, gesloten aard van de gang van zaken elders te benadrukken. Meer dan wat ook is dit een film over in de val zitten, als slachtoffer van je criminele verleden of van occulte gebeurtenissen die zich nu ontvouwen. 'Ik ga ontsnappen,' zegt Carrère aan het begin van de film, die meer dan wat ook zou willen dat hij zich weer bij zijn vrouw en zoon kan voegen. Of hij dat al dan niet doet, zal tegen een verschrikkelijke prijs zijn, en de grote ironie van de film is dat de uiteindelijke vorm van een 'ontsnapping' misschien niet de vorm is die een man zich zou kunnen voorstellen.<br />Met al zijn budgetbeperkingen is het een grote eer voor de eerste keer werkende regisseur Eric Vallette dat zijn film zo goed slaagt. Zoals de critici al hebben opgemerkt, is het een film met sterke freudiaanse boventonen <0xE2><0x80><0x93> Lassalles opvallende borsten en de borstvoeding van een volwassene, het beeld van een vagina die tot leven komt en een oog ontwikkelt, de volwassen man die weer in een foetus verandert, Danvers' oorspronkelijke placentafetisj, de donkere cel als een primitieve baarmoeder waaruit 'bevalling' wordt afgewacht, enzovoort. Met zoveel interessante aspecten aan het script doet Vallette nauwelijks een misstap, en hij slaagt erin een werkelijk verontrustende sfeer te creëren in wat, als puntje bij paaltje komt, niet meer is dan een kwestie van vier mannen, vier kooien, een klaptafel en een boek. Een of twee momenten <0xE2><0x80><0x93> de voornoemde knipperende vagina, of wat er uiteindelijk met Malefique gebeurt <0xE2><0x80><0x93> zijn onthutsend gedenkwaardig. Het tempo van veel van de duistere gebeurtenissen in Malefique is opzettelijk en verwerpt de snelle montage van veel Hollywood-producties: een benadering van de videocultuur die de ontzette blik vaak verdringt ten gunste van snelle actie en bloed. Misschien is dit wel een bijzonder Europese aanpak, aangezien men zich een soortgelijke, afgemeten benadering herinnert van een schokkende hallucinatie in films als _The Fourth Man_ van Verhoeven (1983) <0xE2><0x80><0x93> een film die toevallig ook een bijzonder akelig beeld bevat rond een verwijd oog.<br />Lensde goed in 1. 85:1 Malefique kan bogen op uitstekende producties, en al was de conclusie voor deze kijker misschien niet zo verklaarbaar als hij had kunnen zijn, de reis naar het laatste shot was de moeite waard. Zo snel na de release van de al even goed ontvangen Haute Tension (ook wel bekend als Switchblade Romance, 2003), is dit nog een reden om dankbaar te zijn dat er weer goede horrorfilms uit de Franse industrie komen, en dat na een tijd waarin het enige produkt dat de moeite waard leek uit Azië te komen was.
If you're one of those who recognise with pleasure such arcane titles as 'Book of the Dead', 'Book of Eibon' or 'Necronomicon', then you should feel right at home with Malefique, a film which also features an occult tome, one with the power to change the destinies of all involved. Discovered by four French prisoners sharing a cell, the fearsome object has been placed in the wall there by Danvers, a serial killer incarcerated back in the 1920s; a man obsessed with rejuvenation and the black arts before he abruptly vanished. Finders of the book are Carrère (Gérald Laroche) a company embezzler shopped by his wife, Lassalle (Philippe Laudenbach) who aspires to be a woman but at the same time body-builds to execute an escape plan, the halfwit Pâquerette (Dimitri Rataud) who once ate his baby sister, and the 'librarian' Marcus (Clovis Cornillac), supposedly driven mad by reading, who murdered his wife. Reminding the viewer of Meat Loaf's equally bizarre, bosomy male in Fight Club (1999), Lassalle begins as the dominant member of the quartet, one who is especially protective of the infantile Pâquerette. With the coming of the book however, and the overarching need to decipher its dangerous contents, Marcus assumes greater and greater significance. At first assured of an early bail, meanwhile Carrère takes little more than academic interest in events. Suddenly he too needs an urgent escape option and, as the prisoners experiment, Danvers' book starts to reveal some of its terrifying powers...<br /><br />Staged for the most part within a prison cell, and between four or five characters, Malefique has a claustrophobic air entirely suited to its subject matter (as well as the limited budget of the filmmakers). Only at the start and then at the conclusion do we get to leave the confines of the cell, a necessary opening out which only serves to emphasise the doomed, closed-in nature of proceedings elsewhere. More than anything, this is a film about being trapped, either as a victim of your criminal past or of occult events now unfolding. "I'm going to escape," says Carrère at the start of the film, wishing more than anything to be able to rejoin his wife and son. Whether or not he does it will be at a terrible price, and the great irony of the film is that the ultimate form of an 'escape' may not be one a man might imagine.<br /><br />With all its budget limitations it is greatly to the first-time feature director Eric Vallette's credit that his film succeeds as well as it does. As critics have noticed, it is a film with strong Freudian overtones - Lassalle's distinctive mammaries and adult breast feeding for instance; the picture of a vagina which comes to life and develops an eye; the grown man who dissolves back into a foetus; Danvers' original placenta fetish; the dark cell as a primitive womb from which 'delivery' is awaited, etc. With so many interesting aspects to the script Vallette hardly puts a foot wrong, and he succeeds in creating a genuinely unsettling atmosphere out of what, when one comes down to it, is just a matter of four guys, four bunks, one folding table and a book. There's a genuine, growing, Lovecraftian frisson as the men summon up the unnameable darkness from within its pages, while one or two moments - the aforementioned blinking vagina, or what ultimately happens to Pâquerette - are unsettlingly memorable. The pacing of many of the dark events in Malefique is deliberate, rejecting the rapid cutting of many Hollywood productions: a video culture approach that often subverts the horrified gaze in favour of quick-fix action and gore. Perhaps this is a particularly European manner, as one recalls a similar, measured approach to shocking hallucination taken in such films as Verhoeven's The Fourth Man (1983) - a film that incidentally also shares a particularly nasty image based around a prolapsed eye.<br /><br />Lensed well in 1.85:1, Malefique benefits from excellent performances and, if for this viewer at least, the conclusion was not as explainable as it might have been, the journey to the final shot was worth taking. Coming so soon after the release of the similarly well-received Haute Tension (aka: Switchblade Romance, 2003), this is another reason to be grateful that good horror films are once again emerging from the French industry, this after a time when it seemed the only worthwhile product came from Asia