Elke film uit de jaren dertig is gedateerd, maar als je alleen films van John Ford zou bekijken, zou het meer gedateerd lijken dan wanneer je andere zou bekijken. Dat wil zeggen dat Grand Hotel een betrekkelijk modern melodrama is. Bij Ford is er altijd de harde verkoop van iemands adel (Abe, The Joads). Altijd de overdreven nadruk op de slechtheid van een of andere zwaargewicht. Altijd de slecht uitgedachte, onhandige en voor de hand liggende scripts. Dit is geen uitzondering. Het is gewoon een nogal bewerkelijke methode om gevoel over te brengen. En gevoel is het enige wat hier voorhanden is.<br />Wat Ford hier doet, maakt me niet blij met Lincoln, ik vraag me alleen af hoe de Verenigde Staten ooit zijn gesticht door de bevolking van volslagen debielen die hier wordt afgeschilderd. Ford ging verder met het maken van behoorlijke films. Dit is te gedateerd om iets anders dan slecht te zijn. Het voelt helemaal vals aan.<br />Henry Fonda met een nepneus is bizar. En niemand in Illinois zou de 'S' uitspreken, of 'Shonuff!'
Every movie from the thirties is dated, but if you were to watch only John Ford movies it would seem more dated than if you watched others. i.e. Grand Hotel is comparatively modern melodrama. With Ford, there's always the hard-sell of someone's nobility (Abe, The Joads). Always the over-emphasis of some heavy's badness. Always the poorly crafted, awkward and obvious scripts. This is no exception. It's just a rather belabored device to deliver sentiment. And sentiment is all this has going for it.<br /><br />What Ford does here doesn't make me appreciative of Lincoln, it just makes me wonder how the States were ever settled by the population of complete morons depicted here. Ford went on to make decent movies. This is too dated to be anything but bad. It feels entirely false. <br /><br />Henry Fonda with a fake nose is bizarre. And no one from Illinois would pronounce the trailing 'S,' or say "Shonuff!"