Ik heb die film gezien op het filmfestival van Chicago. Om de opmerkingen van de vorige recensent op te vangen, het claustrofobische gevoel en de kleurloosheid van de film zijn naar mijn idee opzettelijk en geven blijk van het gevoel van beperkte ruimte, saaie architectuur, algehele saaiheid dat de stedelijke omgeving van de meeste mensen in Oost- en Midden-Europa vormt. Een beetje sjofele woningbouwstijl, zo zou ik het omschrijven, en zo veel mensen wonen aan de rand van grotere steden. Ik kan niet zeggen dat ik bekend ben met Boekarest, Roemenië, waar de gebeurtenissen zich afspeelden, maar ik heb zes maanden in Oost-Europa gewoond. Toen ik als student een semester in Rusland was, moest mijn hele groep hun bagage zeven verdiepingen de trap op sjouwen van een sjofel studentengebouw, net zoals de heldin doet wanneer ze bij een vrouw intrekt, omdat de liften het niet deden. Maar ik ben het met de recensent eens dat de claustrofobie en gedempte kleuren overdreven zijn, want er zijn natuurlijk prachtige historische gebouwen, parken en pleinen die je in Boekarest of in welk historisch centrum van Oost-Europa dan ook kunt vinden, en in Boekarest hebben we niet veel beelden van deze film gehad. Als ik naar deze film kijk, komt de claustrofobie die ik tijdens mijn halve jaar daar zou voelen goed tot uiting: ik voel me opgesloten en beperkt. (Het doet je inzien waarom iemand zou willen immigreren en een beter leven zoeken, net zoals mensen hopen te ontsnappen uit een stedelijk getto van de Verenigde Staten.)<br />Ook zijn, gezien het klimaat van homofobie, laten we zeggen in de jaren tachtig, de twee jonge vrouwen die verliefd op elkaar worden, gedwongen hun liefde heel privé te houden; vandaar de focus op hun interactie in het appartement.<br />Het is opmerkelijk en prijzenswaardig naar mijn mening dat deze vreemde, theatrale film zelfs in Roemenië is gemaakt, en ik vind de klacht van de vorige recensent over de slechte kwaliteit van de film heel weinig informatief en neerbuigend. Het is onwaarschijnlijk dat de regisseur en producent veel overheidssteun en fondsen voor hun film bij elkaar hebben geschraapt, en ze hebben hun best gedaan met hun waarschijnlijk beperkte middelen. De acteurs waren redelijk goed en geloofwaardig; de dialoog was over het geheel genomen goed en ik kon me met deze vrouwen identificeren.<br />De film geeft een extra draai aan de verboden liefde tussen twee jonge vrouwen, Kiki, een energieke, vrolijke vrije geest met een duister, verontrustend geheim (haar bewondering en liefde voor een gewelddadige, incestueuze broer, Sandu), die verliefd wordt op Alexandra, een intelligente, boekenwurmachtige, idealistische jonge vrouw die naar Boekarest verhuist om aan haar studie te beginnen. Tegenpolen trekken elkaar aan en hun persoonlijkheden lijken elkaar aan te vullen, hoewel er enige spanning bestaat tussen de ambitieuze, leergierige, intellectuele Alexandra en Kiki, die naar de universiteit schijnt te gaan om haar ouders een plezier te doen. Het lijkt hanteerbaar hun liefde voor hun ouders verborgen te houden, hoewel we geen idee hebben van de spanning die daarvoor nodig is, en we zien of ontmoeten nooit andere studenten <0xE2><0x80><0x93> moeilijk te geloven <0xE2><0x80><0x93> en de spanning die het geheimhouden van hun liefde met zich mee zou hebben gebracht. De voornaamste bedreiging voor hun liefde is Kiki's broer en haar moeite om haar relatie met hem te verzwakken. Maar Kiki's liefde voor Alexandra schijnt haar de kracht te geven die ze nodig heeft om eindelijk deze band te verzwakken, of niet? Het is waar de spanning van de film zich op richt naarmate het verhaal zich ontwikkelt, en ik zal niet zeggen hoe het afloopt.<br />Ironisch genoeg is Kiki's liefde 'ziekte' geen liefde voor een andere vrouw, maar haar ongeoorloofde, incestueuze liefde voor haar broer. Zodoende biedt de liefde voor een vrouw een mogelijke remedie tegen de ziekte van de liefde voor een broer of zus.<br />Hoewel dit gevoel van deze film verstikkend en claustrofobisch is, en te zeer beperkt tot de interactie tussen Kiki en Alexandra, was het toch onderhoudend en ontroerend om te zien, dus geef ik het een 7.
I saw this film at the Chicago Reeling film festival. To pick up on the previous reviewer's remarks, the claustrophobic feel and off colors of the film is I sense quite intentional and conveys the sense of limited space, drab architecture, overall drabness that constitutes the urban environment of most people in Eastern and Central Europe. A bit shabby housing project style is how I'd describe it, and this is how many people live on the outskirts of larger cities. I can't say that I'm familiar with Bucharest, Romania where the action unfolded, but I have visited and lived in Eastern Europe for six months. <br /><br />When I visited Russia as a student for a semester, my entire group had to drag their luggage seven stories up the staircase of a shabby student dorm building, just as the heroine does when moving in with a woman, because the elevators weren't working. But, I do concur with the reviewer, that the claustrophobia and muted colors, it's overdone, for there are, to be sure, beautiful historic buildings, parks, squares you can find in Bucharest or in any historic city center of Eastern Europe, and Bucharest's didn't get much of any footage in this film. For me watching this film conveys well the claustrophobia that I would feel during my half-year stay there, feeling trapped and limited. (It makes you see why someone would want to immigrate and find a better life, just as people if hope to escape from a United States urban ghetto.) <br /><br />Also, given the climate of homophobia, say, circa, US in the 1980s, the two young women who fall in love with one another are forced to keep their love a very private matter; hence, the focus on their interaction in the apartment.<br /><br />It's remarkable and commendable in my view that this queer themed film was even made in Romania, and I find the complaint of the previous reviewer about the poor film quality quite uninformed and patronizing. It's unlikely that the director and producer drummed up much government support and funding for their film, and they did the best they could with their likely limited resources. The actors were fairly good and believable; the dialog was overall well done, and I could identity with these women.<br /><br />The film offers an added twist to that of forbidden love between two young women, Kiki, an energetic, fun-loving free spirit with a dark, troubling secret (her admiration and love for an abusive, incestuous brother, Sandu) falls in love with Alexandra, a bright, bookish, idealistic young woman who moves to Bucharest to begin her college studies. Opposites attract, and their personalities seem to complement one another, though there is some tension between the ambitious, studious, intellectual Alexandra and Kiki, who seems to be attending college to please her parents. Keeping their love hidden from their parents seems manageable, though we don't get any sense of the tension it requires, nor do we ever see or meet any other students--hard to believe--and the tension keeping their love secret would have entailed. The chief threat to their love is Kiki's brother and her difficulty in trying to severe her relation to him. But Kiki's love for Alexandra seems to give her the strength she needs to finally severe this bond, or does it? That's what the suspense of the film focuses on as the narrative develops, and I won't say how it concludes.<br /><br />Ironically, Kiki's love "sickness" isn't love for another woman, but her illicit, incestuous love for her brother. Thus, loving a woman offers the potential cure to the sickness of loving a sibling. <br /><br />Though this feel of this film is stifling and claustrophobic, overly confined to interactions between Kiki and Alexandra, it was still engaging and moving to watch, so I'll give it a 7.