Interessante personages, veel spanning. Dicht bij zwart-wit zonder zwart-wit te zijn. Ik vond het maar niets hoe nonchalant het zogenaamd sympathieke hoofdpersonage, een rustige, bijna dove secretaresse, in staat was zich tot de misdaad te wenden om collega's te ruïneren, mensen op haar manier af te tuigen en uiteindelijk deel te nemen aan een overval, en iemand in de val te laten lopen als lokaas voor haar eigen ontsnapping. Ik ben een beetje afkerig van de trend voor andere kwaliteitsfilms om misdadigers op een sympathieke manier af te schilderen zonder de schade die ze anderen hebben berokkend anders aan te pakken dan door hun directe tegenstanders als klootzakken af te schilderen. En wat gebeurt er met de onschuldige vrouw die door de sympathieke doofstomme secretaresse gebruikt wordt om de sjofele bareigenaar te laten opdraaien voor de gestolen buit? Jammer, die film had geweldig kunnen zijn.
Interesting characters, lots of tension. As close to black and white without being black and white. I was turned off by how casually the supposedly sympathetic mainstream character, a quiet, near deaf secretary, was able to turn to crime to ruin colleagues, rough up people in her way and finally participate in a heist, and set up someone to be bumped off as a decoy to her own get-away. I'm a little put off by the trend for otherwise quality movies to portray criminals in a sympathetic way without addressing the injury they've done to others other than to portray their immediate opponents as jerks. In this film we never know who's money it really is they abscond with, or what happens to the innocent wife who the sympathetic deaf-secretary uses to set up the of the sleazy bar owner to take the fall for the missing loot. Too bad, the film could have been great.