Misschien is het na elf jaar wel de remake van _Autumn's Tale_ uit 1987, zoals de regisseur Mabel Tsjeoeng beweerde. Mabel gebruikt in deze film rockmuziek als medium om haar persoonlijke houding ten opzichte van het leven uit te drukken, waarin liefde, verlangen en de daaruit voortvloeiende frustratie een cruciale rol spelen. Rockmuziek is misschien niet het beste middel om het diepe gevoel over te brengen, maar het is ook weer niet te ongepast om er gebruik van te maken omdat het leven van underground-rockmuzikanten veel intenser is dan dat van gewone mensen. De regisseur concentreert zich op de vertolking van subtiele genegenheid en de ultieme ijdelheid van het leven in plaats van op rockmuziek. De liefde tussen vader en zoon, geliefden en vrienden wordt door middel van deze prachtige vertolking delicaat en ontroerend verwoord. Mabel doet geen enkele poging om rockmuzikanten als artiesten te verheerlijken. In plaats daarvan probeert ze een echt leven op het witte doek na te bootsen, waarbij ze zich in de loop der jaren enorm inspant om aan dit project te werken en in de ondergrondse pubs van Beijing informatie verzamelt.<br />Daniel heeft tot nu toe waarschijnlijk de beste vertolking gegeven van al zijn tot nu toe gemaakte films. Zijn aangeboren ontmoediging en terughoudendheid passen perfect bij de sombere stemming van de film.
It may be the remake of 1987 Autumn's Tale after eleven years, as the director Mabel Cheung claimed. Mabel employs rock music as the medium in this movie to express her personal attitude to life, in which love, desire and the consequential frustration play significantly crucial roles. Rock music may not be the best vehicle to convey the profound sentiment, and yet it is not too inappropriate to utilize it as the life of underground rock musicians is bitterly more intense than an ordinary one. The director focuses on the depiction of subtle affection and ultimate vanity of life rather than mere rock music. The love between father and son, lovers, and friends is delicately and touchingly delivered through the fine performance. Mabel does not attempt to beautify rock musicians as artists at all, instead, she tries to reproduce a true life on screen, making huge efforts of years' working on this project and gathering information in Beijing underground pubs.<br /><br />Daniel has given probably the best performance in all his movies made so far. His innate dispiritedness and reticence fit the blue mood of the film perfectly.