Het beste wat je over deze film kunt zeggen, is dat als je een fan van Sonny Chiba bent, deze film je veel van hem laat zien. Chiba houdt toespraken; Chiba poseert; Chiba grijnst; Chiba kijkt boos in de camera; Chiba stompt en schopt de levende sushi uit een heel stel slechteriken; Chiba zit op banken en stoelen en ziet er bedachtzaam en duur uit; Chiba rijdt in zijn auto...<br /><br />Ik vind Chiba een goede acteur en een goede vechtsporter... maar zelfs voor een fan van Chiba heeft deze film misschien iets te veel van Sonny Chiba. Het is duidelijk een soort ijdeltuiterij voor hem. En nee, ik zou 'Street Fighter' niet in dezelfde categorie onderbrengen, want in 'SF' is hij een echte vechtsporter. Hij speelt een meedogenloze, amorele antiheld en hij deelt de camera met een intrigerende cast van vrienden en vijanden. Hier staat hij bijna de hele tijd vooraan en probeert hij Batman, Captain America en Bruce Lee in één te zijn. Toshiro Mifune en Chow Yun Fat zouden dit niet voor elkaar kunnen krijgen voor de lengte van een hele speelfilm, en Sonny maakt het zichzelf niet gemakkelijk. Hij had zijn pak in elk geval af en toe uit kunnen trekken.<br />De film wordt nog verder verknoeid door een volkomen overbodige en slecht uitgevoerde intro (kennelijk op de voorkant van de film geplakt voor de Amerikaanse versie) en een idioot gejuich (' _Viva!! Chiba!! '... dat de zaken op het verkeerde been zet. Er is een verbluffend amateuristische en ongepaste nabootsing <0xE2><0x80><0x93> Sonny (of zijn gebruikelijke Engelse stand-in) kon blijkbaar niet de moeite nemen om de vocalen voor de Amerikaanse versie te doen, dus hebben ze een of andere arme sloeber met een heel andere en gladdere stem en een dialect dat nogal schokkend is, omdat het afkomstig is van het gezicht dat we allemaal kennen en waar we allemaal dol op zijn uit _Street Fighter_.<br />'<br />Ondanks al die tekortkomingen en de overbelichting zou dit nog steeds een kleine klassieker kunnen zijn, maar het camerawerk en de vechtscènes zijn hopeloos goedkoop. Ik ben bereid te geloven dat Karate echt werkt als iemand zo verbazingwekkend is als Chiba.' Het personage dat Chiba moet spelen, doet het, maar de regisseur en de cameraman hebben zich ingedekt door vechtscènes te knippen en te monteren met een onkruidverdelger, zodat je meestal niet goed kunt zien wat er gebeurt. Het is niet allemaal slecht: er zijn een paar redelijke opnamen en composities, en er is ten minste één gedenkwaardig en nachtmerrieachtig moment waarop de slechteriken op een oprecht inventieve manier in de slaapkamer van de klant verschijnen.<br />En wat de plot betreft... ach, laat ook maar. Voor een 'bodyguard' is Chiba's personage een beetje een idioot. Het scenario is afhankelijk van zijn fouten en vergissingen, die hem (en zijn 'cliënt') keer op keer in een kwaad daglicht stellen. ) in gevaarlijke situaties, zodat hij zich een weg naar buiten kan vechten, en na 30 minuten kost het zelfs de meest goedgelovige kijker moeite om te denken dat die vent ergens goed in is. (En als zijn personage er echt op uit was om de Japanse drugshandel te vernietigen, zou hij zijn cliënte 10 minuten na het begin van het script bij de nek hebben gegrepen en haar door elkaar hebben geschud tot haar tanden klapperden als een castanet en ze haar geheimpjes prijsgaf... en dan zou een heleboel zinloze dood en conflicten zijn voorkomen.)<br />Maar toch, als geheel is deze film nog lang niet uitgespeeld. Het is nog steeds Sonny Chiba, en het is nog steeds leuk om naar hem te kijken. Ik heb een dollar betaald om dit van het dvd-rek in de buurtsuper te halen, en ik vond het de moeite waard om het een keer te bekijken.
The best thing you can say about this movie is that if you are a fan of Sonny Chiba, this movie gives you lots of him. Chiba makes speeches; Chiba poses; Chiba sneers; Chiba glares at the camera; Chiba punches and kicks the living sushi out of a whole bunch of bad guys; Chiba sits around on couches and chairs and looks thoughtful/pensive; Chiba drives his car...<br /><br />I enjoy Chiba as an actor and a martial artist...but even for a Chiba fan, this movie may have a little too much Sonny Chiba. It's obviously something of a vanity vehicle for him. And no, I wouldn't put "Street Fighter" in the same category, because in "SF" he plays a ruthless, amoral anti-hero and he shares the camera with an intriguing cast of friends and foes. Here, he's front and center almost all the time, and he tries to be Batman, Captain America and Bruce Lee rolled into one. Toshiro Mifune and Chow Yun Fat couldn't pull this off for the length of an entire feature film, and Sonny just kind of wears out his welcome. At least he could have changed out of his suit once in a while.<br /><br />The movie is further messed up by an entirely gratuitous and badly done introductory sequence (apparently tacked on to the front of the film for the American version) and a goofy cheer "("Viva!! Chiba!! Viva!! Chiba!!) that starts things on the wrong foot. There is some astoundingly amateurish and inappropriate dubbing - Sonny (or his usual English stand-in) apparently couldn't be bothered to do the vocals for the American version, so they got some poor dope with an entirely different and smoother voice and dialect that is quite jarring coming from the face we all know and love from "Street Fighter". <br /><br />Even with all those flaws and the overexposure, this could still be a minor classic, but the camera work and the fight scenes are hopelessly cheesy. I'm willing to believe that Karate actually works if someone as amazing as Chiba's character is supposed to be does it, but the director and cameraman hedged their bets by chopping and editing fight scenes with a weed whacker so you can't really see what's going on most of the time. It's not all bad: there are some decent shots and compositions, and there's at least one memorable and nightmarish moment when the bad guys appear in the client's bedroom in a genuinely inventive way. <br /><br />And as for the actual plot...forget it. For a "bodyguard", Chiba's character is something of an idiot. The screenplay depends on his making mistakes and oversights that repeatedly place him (and his "client") in perilous situations so he can fight his way out of them, and after 30 minutes, it strains even the most credulous judgment to think that this guy is supposed to be any good. (Also, If his character was really out to destroy the Japanese drug trade, he'd have taken his client by her neck 10 minutes into the screenplay and shaken her until her teeth chattered like a castanet until she spilled her little secrets...and a whole lot of pointless death and conflict would have been avoided.) <br /><br />Still, as a whole this movie is a long way from the bottom of the barrel. It's still Sonny Chiba, and he's still fun to watch. I paid a buck to get this off the bargain DVD rack at a local mega mart, and I feel it was worth watching once.