Vanaf de eerste scène was ik echt opgewonden. Ik weet nu al dat dit geweldig wordt, dacht ik. Het acteerwerk was zo goed dat ik het gevoel had dat ik het leven van deze mensen aan het afluisteren was. De muziek was ook buitengewoon verwarrend. De plot begon met een plotselinge gebeurtenis en dreef toen naar voren (je kon het voelen) naar een of ander onherroepelijk lot. De opbouw was traag, maar persoonlijk hou ik van dat soort dingen, zolang de stille spanning maar op het juiste spoor blijft en niet ontspoord wordt voordat het zijn vruchten afwerpt.<br />Dus alles gaat goed, en dan begint het vuurwerk en voor je het weet, is de aftiteling aan het rollen. 'WAT?!!!' was het enige wat ik en mijn filmavondmaatje konden uitbrengen. Als u de bedoelingen van de regisseur begrijpt, is de botte afloop logisch (voor diegenen onder u die de film al hebben gezien, kijk eens naar het zeer fascinerende en hilarische interview met Larry Fessenden op filmcritic.com), maar ik kan het niet helpen dat ik moet zeggen dat het niet helemaal klopte.<br />Dit had waarschijnlijk opgelost kunnen worden met nog maar tien minuten materiaal voor de climax. Hoe dan ook, het is jammer. Die tien minuten hadden alle verschil van de wereld kunnen maken. (Als diegenen onder u die dat niet doen...) Als je films schrijft of maakt, zou je moeten weten dat het smeden van een verhaallijn met de juiste timing een enorme ellende is, en ik schrijf deze kritiek zeker niet vanaf een of ander voetstuk!)<br />Wendigo voelt voor mij aan als een meesterwerk dat al was opgegeven voordat het af was. Maar ja, ik zou elke dag een afgestompt meesterwerk nemen boven een overproductie van hondenpoep die overcompenseert met te veel digitale effecten (zoals de meeste horrorfilms tegenwoordig).<br />Nog één opmerking. Bij sommige monsterscènes wist ik niet of ik nu bang moest zijn of lachen. Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen, maar dit monster had iets typisch Monty Python-achtigs in zijn wat luidruchtiger'monster'-gedaanten. Hoewel dit misschien als verschrikkelijke kritiek op een horrorfilm klinkt <0xE2><0x80><0x93> ik weet het niet, voor mij werkte het op een of andere manier nog steeds. Ik zal nooit meer op dezelfde manier naar een hertengewei kijken!:)
From the first scene, I was really excited. "I can tell this is going to be awesome!" I thought. The acting was so good, I felt as though I was eaves-dropping on these peoples' lives. The music too was exquisitely unsettling. The plot started with a sudden event and then drifted forward (one could sense) toward some irrevocable fate. The build was slow, but I personally love that kind of thing, as long as the quiet tension stays on track and doesn't get derailed before it's ready to pay off.<br /><br />So everything's going fine, and then the fireworks begin, and before you know it, the credits are rolling. "WHAT?!!!" was all I and my movie-night companion could say. If you understand the director's intentions, the blunt ending does make sense (for those of you who have seen the movie already, check out the very fascinating and hilarious interview with Larry Fessenden at filmcritic.com), but I can't help saying it was not pulled off quite right.<br /><br />This probably could have been resolved with as little as ten more minutes of material before the climax. In any case, it's too bad. Those ten minutes could have made all the difference in the world. (But for those of you who don't write or make films, you should know that crafting a story arc with the proper timing is a HUGE pain in the butt, and I am certainly not making this critique from any kind of pedestal!)<br /><br />Wendigo feels to me like a masterpiece that was given up on before it was finished. But hay, I'd take a blunted masterpiece any day over an over-produced piece of dog-poo over-compensated with too many digital effects (like most horror movies these days).<br /><br />One other comment. Some of the monster scenes left me confused as to whether I should be scared or laughing. I don't know how to explain it, but there was a distinctively Monty Python feel about this monster in his more blatent "monster" forms. Although this may sound like a terrible criticism for a horror movie--I don't know, it still worked for me in some crooked way. I will never look at deer antlers in the same way again! :)