Nadat ik twee van zijn korte films had gezien, is 'Elena en haar man' mijn eerste lange film van de Franse regisseur Jean Renoir, en ik heb ervan genoten. Maar ik heb de film niet gezien voor Renoir, maar voor ster Ingrid Bergman, die op 41-jarige leeftijd nog steeds onovertroffen schoonheid, elegantie en charme uitstraalde. In het begin van de jaren vijftig, na haar schandalige huwelijk met de Italiaanse Roberto Rossellini, raakte Bergman tijdelijk uit de gratie bij het publiek. Haar volgende vijf films, geregisseerd door haar man, waren geen succes in de Verenigde Staten, en ik vermoed dat de laatste vertoning van Renoir Bergmans populariteit bij Engelssprekende toeschouwers niet heeft vergroot. Ze speelt Elena Sokorowska, een Poolse prinses die zichzelf als een soort beschermengel beschouwt. Ze brengt overal succes en erkenning voor veelbelovende mannen, om ze vervolgens prompt in de steek te laten. Terwijl ze haar charmes in de strijd gooit om de politieke aspiraties van de eminente generaal Fran<0xC3><0xA7>ois Rollan (Jean Marais) te helpen verwezenlijken, valt ze voor een man van wie ze niet kan weglopen. Deze vage politieke film werkt goed als satire of romantische komedie, zolang je hem maar niet te serieus neemt. Het is een luchthartige, romantische vertoning.<br />'Elena en haar mannen', in levendige technicolor, ziet er ook geweldig uit, een wirwar van felle kleuren, personages en kostuums. De Poolse prinses is dromerig en nogal egocentrisch, niet op een onsympathieke manier, maar ook niet bepaald een vrouw met hoogstaande principes en overtuigingen. Ze wordt door een groep stuntelige samenzweerders van de regering overgehaald om generaal Rollan over te halen een staatsgreep te plegen, waarbij ze bewust zijn liefde voor haar uitbuit om haar eigen waanideeën als'beschermengel' te bevredigen. Misschien is de enige deugdzame figuur in de film wel Henri de Chevincourt (Mel Ferrer, dan de echtgenoot van Audrey Hepburn), die de egoïstische secundaire motieven van alle anderen negeert en Elena uit liefde najaagt, en alleen maar uit liefde. Dit, suggereert Renoir trots, is wat de echte Fransen het beste doen. Ook deed Renoir, zij het met matig succes, pogingen, de oppervlakkigheid van de Franse liaisons uit de hogere kringen aan het licht te brengen door het onhandige gescharrel van Eugène (Jacques Jouanneau), die de liefde niet kan bedrijven met zijn ma<0xC3><0xAE>tresse zonder dat zijn verloofde hen betrapt. Voor deze scènes zocht Renoir kennelijk naar het krankzinnige soort humor dat je in een film van de Marx Brothers aantreft, maar de film zelf is zo ontspannen en ontspannen dat de energie er gewoon niet is.
After watching two of his silent shorts, 'Elena and her Men (1956)' is my first feature-length film from French director Jean Renoir, and I quite enjoyed it. However, I didn't watch the film for Renoir, but for star Ingrid Bergman, who  at age 41  still radiated unsurpassed beauty, elegance and charm. Throughout the early 1950s, following her scandalous marriage to Italian Roberto Rossellini, Bergman temporarily fell out of public favour. Her next five films, directed by her husband, were unsuccessful in the United States, and I suspect that Renoir's latest release did little to enhance Bergman's popularity with English-speaking audiences {however, she did regain her former success with an Oscar in the same year's 'Anastasia (1956)'}. She stars as Elena Sokorowska, a Polish princess who sees herself as a guardian angel of sorts, bringing success and recognition to promising men everywhere, before promptly abandoning them. While working her lucky charms to aid the political aspirations of the distinguished General Francois Rollan (Jean Marais), she finds herself falling into a love that she won't be able to walk away from. This vaguely-political film works well as either a satire or a romantic comedy, as long as you don't take it too seriously; it's purely lighthearted romantic fluff.<br /><br />Filmed in vibrant Technicolor, 'Elena and her Men' looks terrific as well, a flurry of bright colours, characters and costumes. Bergman's Polish princess is dreamy and somewhat self-absorbed, not in an unlikable way, but hardly a woman of high principles and convictions. She is persuaded by a team of bumbling government conspirators to convince General Rollan to stage a coup d'état, knowingly exploiting his love for her in order to satisfy her own delusions as a "guardian angel." Perhaps the film's only legitimately virtuous character is Henri de Chevincourt (Mel Ferrer, then Audrey Hepburn's husband), who ignores everybody else's selfish secondary motives and pursues Elena for love, and love alone. This, Renoir proudly suggests, is what the true French do best. 'Elena and her Men' also attempts, with moderate success, to expose the superficiality of upper-class French liaisons, through the clumsy philandering of Eugène (Jacques Jouanneau), who can't make love to his servant mistress without his fiancè walking in on them. For these sequences, Renoir was obviously trying for the madcap sort of humour that you might find in a Marx Brothers film, but the film itself is so relaxed and laid-back that the energy just isn't there.