Net als Talk Radio is The Box eigenlijk een beetje voorspelbaar ( Talk Radio omdat we weten wat er werkelijk is gebeurd, The Box omdat <0xE2><0x80><0x93> laten we eerlijk zijn <0xE2><0x80><0x93> het genre en de opzet van het verhaal dat doen). Dat hoeft in dit geval niet per se slecht te zijn. Het betekent in wezen dat de filmmakers er niet aan het eind vandoor gaan zoals ze dat in, laten we zeggen, een Amerikaanse versie van dit verhaal zouden hebben gedaan. THE BOTH beweegt zich onverbiddelijk naar zijn (uitgebreide) slot, maar is op elk niveau zo prachtig in elkaar gezet dat je van de rit kunt genieten zoals je van een bekende cruise over een goed bereisde (heel schilderachtige) weg zou kunnen doen. Het doet me denken aan Harlan Ellisons griezelige korte verhaal FLOP SWEAT. De claustrofobie is soms bijna tastbaar. De moeite van het bekijken waard.
Like TALK RADIO, THE BOOTH is actually kinda predictable (TALK RADIO because we know the truth of what happened going in, THE BOOTH because of- let's face it- the genre and the basic set-up). That's not necessarily a bad thing, in this case. It means, in essence, that the filmmakers don't punk out in the end the way they might've in, say, an American version of this story. THE BOOTH moves inexorably toward its (foregone) conclusion, but is so beautifully crafted on every level that one can enjoy the ride the way one might a familiar cruise along a well-travelled stretch of (very scenic) road. It reminds me of Harlan Ellison's spooky short story, FLOP SWEAT. The claustrophobia is, at times, almost palpable. Worth a nice long look.