Ik had nog nooit van die film gehoord tot ik er een artikel over las op de website van Unknown Movies, wat me nieuwsgierig maakte. Als cartoonist en illustrator ben ik een bewonderaar van het werk van Richard Williams <0xE2><0x80><0x93> ik heb Ziggy's werk hoog zitten. Gift is een van de beste kerstspecials aller tijden, en hoewel _Who Framed Roger Rabbit_ niet meer een van mijn favoriete films was toen ik zestien was, heb ik nog steeds het grootste respect voor de hoeveelheid werk, zorg en aandacht voor detail die in het creëren van de beelden is gestoken <0xE2><0x80><0x93> maar het lijkt erop dat de man zijn fouten heeft, met name een neiging om over budget en schema heen te kijken, en deze film is een bewijs van hoe ver zelfs een supergetalenteerd individu als Williams onder de juiste omstandigheden kan gaan. <br />Raggedy Ann and Andy is een vreemde creatie die probeert vreemd en experimenteel te zijn en buiten de grenzen van de kindertekenfilm te blijven. Het probeert ook een musical te zijn. Het probeert ook duizend-en-een andere dingen te zijn <0xE2><0x80><0x93> is het een freakout? Is het een geestverruimer? Is het een lofzang op de onschuld van de verbeelding van de kindertijd? <0xE2><0x80><0x93> tot het uiteindelijk bezwijkt onder het gewicht van zijn eigen grenzeloze ambities en aspiraties. Het is voor het grootste deel prachtig geanimeerd, hoewel de saaie achtergronden wat meer aandacht hadden kunnen gebruiken, maar zelfs dat telt niet als je wordt geconfronteerd met de hallucinogene absurditeit die een groot deel van de 'actie' hier vormt. <br /><0x3E> Er zijn een aantal problemen met de film, maar laten we beginnen met Lappen Lijs en Andy zelf. Ze zijn de sterren van de show, maar ze hebben geen eigen persoonlijkheid. In feite krijgen we de boodschap dat Andy een stoere bink wil zijn ('Ik ben geen speeltje voor meisjes', zingt hij) en dat Ann een uniek perspectief op de dingen heeft omdat haar eigenares, een klein meisje dat Marcella heet, haar ondersteboven houdt, maar dat is alles wat we te weten komen over deze oersaaie personages, want niet lang daarna slaat de overweldigende vreemdheid van deze film toe. Ik gebruik het woord 'vreemdheid' met opzet, want sommige vreemde films kunnen heel onderhoudend zijn, maar dit is gewoon ronduit vreemd. Het speelgoed en de poppen in de speelkamer worden geacht schattig en aanbiddelijk te zijn, maar in werkelijkheid zijn ze bizar en verontrustend. De twee marionetten die alles synchroon doen en zeggen, zijn daar een goed voorbeeld van. Maar zelfs zij zijn betrekkelijk normaal vergeleken met de voortdurend niezende piratenkapitein wiens snor rechtop gaat staan en wiens kruis zichtbaar opzwelt als hij voor het eerst een mooie Franse pop in het oog krijgt. Ja, dit moet een kinderfilm zijn! Dan is er de muziek, die geen van alle memorabel is, en die allemaal wordt gezongen door acteurs die niet kunnen zingen. En om het nog erger te maken, zingt er heel wat in deze film. Als Ann en Andy eindelijk uit de speelkamer komen, zingen ze eerst een lang nummer in het bos over hoe bang ze zijn, over dat ze altijd bij elkaar zullen zijn en... ja, we snappen de boodschap. Dit lijkt eindeloos door te gaan, maar het geeft de film in elk geval iets van normaliteit terug. Maar niet voor lang, want de Camel met de gerimpelde knieën voert ons een bizarre wereld in waar alles eruitziet alsof het gemaakt is van versleten en verschoten spijkerstof, en <0xE2><0x80><0x93> het is al erg genoeg dat hij duidelijk paranoïde schizofreen is <0xE2><0x80><0x93> hij begint ook te hallucineren. Maar dat is niets vergeleken met de scènes die volgen. De Hebzuchtige, een levende, ademende. Boeren, winden laten, voortdurend toffees eten <0xE2><0x80><0x93> het is allemaal zo eng, griezelig en uiteindelijk verontrustend dat je je ogen nauwelijks kunt geloven <0xE2><0x80><0x93> dat ik nog nooit zo dicht bij een psychedelische ervaring zonder drugs ben geweest. En dan, na een tijd met de Greedy te hebben doorgebracht, komen de psychotische Sir Leonard Looney en zijn meester Koning KooKoo, wiens troon op een urinoir lijkt. Ik kan niet geloven dat ik hier echt een korte beschrijving van een echte film aan het schrijven ben <0xE2><0x80><0x93> ik hoefde alleen maar in mijn ogen te wrijven en mezelf eraan te herinneren dat ik niet zit te bloggen over een overweldigend gestoorde nachtmerrie die ik heb gehad. Een deel van de scène in Looney Land lijkt op een van de oude tekenfilms van Winsor McCay en Little Nemo, waarschijnlijk om geen andere reden dan dat iemand er zin in had. Dit zou allemaal prima zijn als er een soort rijm of reden achter zat, maar die is er niet. Deze scènes zijn gewoon vreemd, en heel, heel lang. Surrealisme werkt alleen als er een sterk idee achter zit, of als het plaatsvindt tegen een schijn van de werkelijkheid in. Maar niets in deze scènes wijst op een of andere vorm van werkelijkheid. Neem dit element weg, en je blijft zitten met pure zelfverwennerij. Als de laatste scènes zich ontvouwen, begint zelfs de animatiefilm er minder indrukwekkend uit te zien (het piratenschip, bespottelijk gedetailleerd, dobbert op het water op een manier die doet vermoeden dat sommige cels tijdens de productie verdwenen zijn) en er is een niet-gebeurtenis in de afloop die alleen maar aangeeft dat er geen geld meer is. Zelfs na een krappe 86 minuten voelt de film aan als een nooit eindigende beproeving, en het is begrijpelijk waarom hij op zijn oorspronkelijke vertoning is blijven hangen. De animatiefans zullen zich waarschijnlijk op het hoofd krabben en zich afvragen hoe Williams het voor elkaar heeft gekregen om deze zo spectaculair te verknoeien, maar het is hem gelukt, en niemand kan er iets aan doen.
I hadn't heard of this film until I read an article about it on the Unknown Movies website, which made me curious. As a cartoonist and illustrator myself, I'm an admirer of Richard Williams's work - I rate Ziggy's Gift as one of the finest Christmas specials of all time, and even though Who Framed Roger Rabbit stopped being one of my favourite films when I got past the age of sixteen, I still have the highest of regard for the amount of work, care and attention to detail that went into creating the visuals - but it seems the man has his faults, most notably a propensity for going over budget and over schedule, and this film is a testament of just how far wrong even a super-talented individual like Williams can go, given the right circumstances.<br /><br />Raggedy Ann and Andy is a strange confection that tries to be weird and experimental and off the wall within the confines of a children's cartoon. It tries also to be a musical. It tries to be a thousand and one other things as well - is it a freakout? Is it a mind-blower? Is it a paean to the innocence of childhood imagination? - until it finally collapses under the weight of its own limitless ambitions and aspirations. It's beautifully animated, for the most part, though the bland backgrounds could have used a little more attention, but even that doesn't count for much when you're confronted with the hallucinogenic absurdity that constitutes much of the 'action' here.<br /><br />There are a number of problems with the film, but let's start with Raggedy Ann and Andy themselves. They're the stars of the show, yet they have no personalities. Actually, we get the message that Andy is a wannabe tough guy ("I'm no girl's toy", he sings) and that Ann has a unique perspective on things because her owner, a little girl called Marcella, carries her upside down, but that's all we get to find out about these dull-as-mud characters because the overwhelming weirdness of this film kicks in not long after. I use the word "weirdness" advisedly, because some weird films can be hugely entertaining, but this is just flat-out strange. The toys and dolls in the playroom are supposed to be cute and lovable, but they're actually bizarre and disturbing. The two marionettes who do and say everything in sync are a prime example of this. But even they're relatively normal compared to the constantly sneezing pirate captain, whose moustache becomes erect and whose groin visibly swells when he first catches sight of a glamorous French doll. Yes, this is supposed to be a children's film! Then there's the music, none of which is memorable, and all of which is sung by actors who can't sing. And to add insult to injury, there's a lot of singing in this film. When Ann and Andy finally make it out of the playroom, the first thing they do is sing a LONG number in the woods about how scared they are, about how they'll always have each other and...yes, we get the message. This seems to go on forever, but at least it brings some semblance of normality back to the film. Not for long, though, because the Camel with the wrinkled knees leads us into a bizarre world where everything looks like it's made from worn and faded denim, and - bad enough that he's clearly a paranoid schizophrenic - he also starts hallucinating. But this is nothing compared to the scenes that follow. The Greedy, a living, breathing. belching, farting, constantly eating pool of taffy, is so trippy, creepy and ultimately disturbing, you'll hardly believe what you're seeing - this is as close to a drug-free psychedelic experience as I've ever seen on film. Then, after a l-o-n-g time spent with the Greedy, along comes the psychotic Sir Leonard Looney and his master King KooKoo, whose throne resembles a urinal. I can't believe I'm actually writing a capsule description of a real film here - I just had to rub my eyes and remind myself that I'm not blogging about an overwhelmingly whacked-out nightmare I had. Part of the sequence in Looney Land resembles one of the old Winsor McCay / Little Nemo cartoons, for no good reason other than somebody felt like doing it, probably. All this would be fine if there was some kind of rhyme or reason behind it, but there isn't. These scenes are just strange, and very, very long. Surrealism only works when there's a strong idea behind it, or takes place against some semblance of reality. But NOTHING in these scenes points towards any kind of reality. Take away this element, and you're left with pure self indulgence.<br /><br />As the final scenes unravel, even the animation begins to look less impressive (the pirate ship, ludicrously detailed, jerks about on the water in a manner that suggests some of the cels went missing during the production) and there's a non-event of an ending that simply suggests money ran out. Even at a meagre 86 minutes in length, the film feels like a never-ending ordeal, and it's understandable why it flopped on its original release. Animation buffs will probably scratch their heads and wonder just how Williams managed to flub this one so spectacularly, but he did, and there's nothing anyone can do about it.