Ik heb dit een paar jaar geleden gehuurd, de videotheek had toen nog alleen VHS. Rechtstreeks naar video was een stap in de goede richting (je weet wel, waar de hoesjes dezelfde lettertypes en kleurenschema's van succesvolle films gebruiken). Ik wist niet wat ik kon verwachten, behalve wat er werd afgedraaid. Het eerste wat ik dacht terwijl ik keek was: 'Wat is er in godsnaam mis met het geluid?' <0xE2><0x80><0x93> er werd duidelijk geen dialoog nagesynchroniseerd. Woorden echoden, dus hield ik op met kauwen op wat ik om me heen zag <0xE2><0x80><0x93> let wel, er is hier geen Shakespeare! <0xE2><0x80><0x93> gewoon eenvoudige woorden. Het verhaal is eenvoudig genoeg, jongen ontmoet meisje en zo. Wat me als humoristisch en oprecht opviel was dat de mensen in de film...' Het lijken in het verhaal geschreven karikaturen, maar het zijn eigenlijk niet-acteurs die tijdelijk uit hun echte baan worden geplukt (inclusief uniformen). Al die tijd begin je te voelen waar de filmmaker naar op zoek is, en dan zie je dat er geen pogingen worden gedaan tot goedkope humor (mensen die hun edele delen bezeren, vulgariteiten gebruiken die geen kwaad konden voor de marketing). Het had iets eerlijks. Ik dacht dat het beter zou zijn geweest als ze een groter budget hadden gehad, wat ze ongetwijfeld dagelijks overwogen, maar ze gingen hun gang en maakten het. Dit, dacht ik, is waar het onafhankelijke filmen om draait. Het woord 'Indy' wordt rondgestrooid alsof het een Genre is... Ha!... dat is grappig!
I rented this some years ago, the video store had only VHS at the time. Straight to video was hitting it's strides (you know, where the box covers use the same font and color schemes of successful films).I didn't know what to expect other than what was printed. First thing I thought while watching was "what the hells' wrong with the sound?"-Obviously there was no dialogue dubbing. Words echoed, so I stopped munching on whatever I had to pay closer attention-mind you there's no Shakespeare here!,just simple talk. The story is simple enough, boy meets girl etc.. What struck me as humorous and heartfelt was, the people in the movie didn't seem like caricatures written into the story,but rather non-actors plucked temporarily from their real jobs(uniforms included). All the while, you begin to sense what the filmmaker is after,then see that there are no attempts at cheap humor(people hurting their privates,using vulgarities this couldn't have hurt the marketing. There was something honest about it. I thought if they'd have a bigger budget then it would have been better, which i'm sure they considered daily,but, they went ahead and made it. This, I felt, was what independent film-making is all about.The word "Indy", is thrown around as if it's a Genre..Ha!..that's funny!