De film had 'Balderdash' moeten heten. Er zit weinig waarheid in, behalve de naam van het eiland en het feit dat er onderzeeërs bij betrokken waren. Weinig meer dan een trainingsfilm met slecht camerawerk, modderige achtergrondbeelden en misschien het dieptepunt van het stereotiepe beeld van 'Jappen' met lachende Japanse infanterie, lachende Japanse gevechtspiloten en eendimensionale Amerikanen met vierkante kaken die links en rechts sterven. Zestig jaar later is het onbedoeld grappig als een vreemd artefact en als een gelegenheid om te zien wat er mogelijk is als je de oorlogskoorts hebt. De plot en de dialoog doen me denken aan een zomermiddag op een kinderpartijtje, toen ik door de heg van de buren gluurde om mijn beste vriend Steve en mijn kleine broertje een fatale voorsprong te geven. In werkelijkheid was de overval op Makin Island een totale mislukking. Carlson en zijn mannen zwierven rond in het donker en schoten met schaduwen, totdat ze uiteindelijk dorstig en totaal gedesoriënteerd op zoek gingen naar iemand aan wie ze zich konden overgeven, waarna ze op een stel al even verwarde Japanse soldaten stuitten die zich prompt aan hen overgaven! Tijdens de aftocht belandden verscheidene van Carlsons mariniers op een ander eiland, waar ze werden achtergelaten! Natuurlijk kon de film dat verhaal niet vertellen, niet in 1943, dus dit staaltje van grilligheid werd in elkaar geflanst en met tromgeroffel de wereld in gestuurd. Met Randolph Scott, en zijn kaak, als kolonel Thorwald (Carlson) die een eenheid aanvoert die bijna geheel bestaat uit karikaturen, de groene rekruut (Harry Landon, Robert Mitchum), de grijze veteraan (J. Carroll Naish, Milburn Stone, Sam Levene), de boerenkinkel (Rod Cameron), de geheel Amerikaanse jongen (Alan Curtis) en tientallen spottende 'Jappen' (als ze niet lachten). En toch overstijgt het beeld het materiaal bijna. Bijna. Randolph Scotts beperkte bereik is goed geschikt voor zijn rol van ernstige commandant en hij wordt gesteund door een hechte groep professionals die hun best doen met dunne pap. Maar uiteindelijk wint het eenlettergrepige doel van de oefening. Aan het eind van de film wordt elke schijn volledig opgegeven als Randy Scott gewoon recht in de camera kijkt en een roerende (nou ja, roerende) oproep tot de strijd doet. De cast was beter dan dit materiaal. Het publiek ook. Je zou ze moeten zien met Reefer Madness en een fles redelijk geprijsde merlot.
Should have been titled 'Balderdash!' Little in the film is true except the name of the island and the fact submarines were involved. Little more than training film quality with poor camera work, muddy stock footage and perhaps the low point of stereotyping 'Japs' with laughing Japanese infantry, laughing Japanese fighter pilots and one-dimensional square-jawed Americans dying left and right. Sixty years later it is unintentionally funny as an odd artifact and as an opportunity to see what is possible when the war fever is upon you. The plot and the dialogue remind me of playing guns on a summer's afternoon in my childhood, peering through the neighbor's hedge to gain a fatal advantage on my best friend Steve and my little brother. In actual fact, the Makin Island raid was a near total failure with Carlson and his men wandering around in the dark exchanging gunfire with shadows until finally, thirsty and completely disoriented, looking for someone to surrender to, before they happened upon some equally confused Japanese soldiers who promptly surrendered to them! In the withdrawal several of Carlson's Marines ended up on another island and were abandoned! The film, of course, couldn't tell that story, not in 1943, so this bit of whimsy was fabricated and rushed into release to the beating of drums. With Randolph Scott, and his jaw, as Colonel Thorwald (Carlson) leading a unit comprised almost entirely of stock caricatures, the green recruit (Harry Landon, Robert Mitchum), the grizzled veteran (J. Carroll Naish, Milburn Stone, Sam Levene), the country-bumpkin (Rod Cameron), the all-American boy (Alan Curtis), and scores of sneering (when they weren't laughing) 'Japs'. And yet the cast nearly overcomes the material. Almost. Randolph Scott's narrow range is well suited to his role of earnest commander and he is supported by a solid group of professionals who do their best with thin gruel. But in the end, the one-note object of the exercise wins. Any pretense is totally abandoned at the close when Randy Scott simply looks directly into the camera and delivers a stirring (well sorta stirring) call to arms. The cast was better than this material. So was the audience. Should be viewed with Reefer Madness and a bottle of moderately priced Merlot.