Als ik in een videotheek werk, krijg ik heel wat films te zien en af en toe probeer ik een paar van de niet zo grote films te bekijken. Trots was er toevallig een van. Het aanvankelijke idee om het verhaal te vertellen van een in hoofdzaak zwart schip tijdens de Tweede Wereldoorlog had wel iets. Maar na minder dan 10 minuten naar de film te hebben gekeken, kom je erachter dat het primaire doel van de film was om te vertellen over de raciale spanningen in de Tweede Wereldoorlog. Het onderliggende verhaal gaat over het schip, de bemanning en hun heldendaden in de oorlog. Dit primaire doel wordt je gedurende de hele film tot op het buitensporige af ingehamerd. Ik prijs de mannen die op de USS Mason dienden voor hun triomf in weerwil van tegenspoed en voor de ontberingen die ze leden. Er had een film gemaakt moeten worden die zich richtte op de prestaties die deze mannen voor zichzelf, de marine en hun land verrichtten, in plaats van een film te maken die zich richt op racisme tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Working at a video store I get to see quite a few movies and on occasion I try to watch some of the not so big movies. Proud happened to be one of them. The initial idea of telling of the story of a primarily black crewed ship during WWII had some merit. However in less than 10 minutes of watching the movie you find out that the primary point of the movie was to tell about racial tension in WWII. The underlying story is about the ship, the crew and their exploits in the war. This primary point is hammered at you to the point of excessiveness all throughout the movie. I commend the men that served on the USS Mason for their triumph in the face of adversity and for the hardships that they endured. A movie should have been made focusing on the accomplishments these men did for themselves, the Navy and for their country and not making a movie whose focus is racism during WWII.