Toen ik klein was, namen mijn ouders me mee naar de bioscoop om Interiors te zien. Het was een van de vele films die ik samen met mijn ouders keek, maar dit was de enige waar we uit liepen. Sindsdien had ik Interiors nooit meer gezien, tot voor kort, en ik had de rest van mijn leven zonder kunnen. Wat een pretentieus, zwaarwichtig en pijnlijk saai stuk 70's wijn-en-kaaspap. Woody Allen is een van mijn favoriete regisseurs, maar Interiors is verreweg het slechtste stuk stront uit zijn carrière. In de onmiskenbare stijl van Ingmar Berman geeft Allen ons een duister, hoekig, gedempt inzicht in het leven van een gezin dat wordt geteisterd door de psychologische schade die wordt veroorzaakt door scheiding, vervreemding, carrière, liefde, niet-liefde, onwelzijn, wat dan ook. De film heeft opzettelijk geen komisch effect, geen muziek, en is doordrenkt van schimmig pathos. Deze filmstijl kan het best omschreven worden als expressionistisch van aard, waarbij een improvisatiemethode van dialogen wordt gebruikt om een'meer uitgesproken diepte van betekenis en waarheid' te ontduiken. Maar Woody Allen is geen Ingmar Bergman. De film is pijnlijk traag en saai. Maar afgezien daarvan had ik eenvoudigweg geen enkele band met of sympathie voor een van de personages. In plaats daarvan voelde ik alleen maar minachting voor deze optocht van schuifelen, jammeren, nicotinevlekken, martelaren in een eeuwig zoeken naar identiteit. Te midden van kosmopolitische welstand en gebakken brie intelligentsia doemt het verhaal op als een scheet in de kamer. Iedereen spreekt tussen de sigaretten door in geaffecteerde platitudes en verheven taal. Iedereen is'verloren' en'strijdt', wanhopig op zoek naar richting of begrip of wat dan ook, en het gaat maar door en door tot het punt waarop je ze allemaal een klap wilt geven. Het gaat nooit om een oplossing, het gaat alleen om eindeloos introspectief geklets. Het is niets meer dan een psychologisch drama dat tot het uiterste wordt doorgevoerd, buiten het bereik van het publiek om. Woody Allen koos ervoor om personages zo in zichzelf op te laten gaan dat ze zich buitengesloten voelen. En om die reden vond ik deze film pijnlijk toegeeflijk en geestelijk uitputtend. Ik begrijp wat hij bedoelde, maar zijn hardnekkige pogingen om zijn boodschap door middel van Prozac-proza en vervormde filmtechnieken over te brengen, doen afbreuk aan de relevantie. Ik kan deze film ten zeerste aanbevelen als je je een beetje te gelukkig voelt en iets nodig hebt om je aan de dood te herinneren. Anders kunnen we beter doen alsof deze film nooit heeft plaatsgevonden.
When I was little my parents took me along to the theater to see Interiors. It was one of many movies I watched with my parents, but this was the only one we walked out of. Since then I had never seen Interiors until just recently, and I could have lived out the rest of my life without it. What a pretentious, ponderous, and painfully boring piece of 70's wine and cheese tripe. Woody Allen is one of my favorite directors but Interiors is by far the worst piece of crap of his career. In the unmistakable style of Ingmar Berman, Allen gives us a dark, angular, muted, insight in to the lives of a family wrought by the psychological damage caused by divorce, estrangement, career, love, non-love, halitosis, whatever. The film, intentionally, has no comic relief, no music, and is drenched in shadowy pathos. This film style can be best defined as expressionist in nature, using an improvisational method of dialogue to illicit a "more pronounced depth of meaning and truth". But Woody Allen is no Ingmar Bergman. The film is painfully slow and dull. But beyond that, I simply had no connection with or sympathy for any of the characters. Instead I felt only contempt for this parade of shuffling, whining, nicotine stained, martyrs in a perpetual quest for identity. Amid a backdrop of cosmopolitan affluence and baked Brie intelligentsia the story looms like a fart in the room. Everyone speaks in affected platitudes and elevated language between cigarettes. Everyone is "lost" and "struggling", desperate to find direction or understanding or whatever and it just goes on and on to the point where you just want to slap all of them. It's never about resolution, it's only about interminable introspective babble. It is nothing more than a psychological drama taken to an extreme beyond the audience's ability to connect. Woody Allen chose to make characters so immersed in themselves we feel left out. And for that reason I found this movie painfully self indulgent and spiritually draining. I see what he was going for but his insistence on promoting his message through Prozac prose and distorted film techniques jettisons it past the point of relevance. I highly recommend this one if you're feeling a little too happy and need something to remind you of death. Otherwise, let's just pretend this film never happened.