Tjonge, wat een waardeloze film was dit! Hoewel ik niet alle samenwerkingen tussen Burton en Taylor heb gezien, kan ik met zekerheid zeggen dat dit de ergste is. Deze rijke maar zieke vrouw (Taylor, natuurlijk) is eigenares van dit prachtige eiland in de Meditteranean en heerst over een verongelijkt personeel als ze plotseling bezoek krijgt van deze rondreizende dichter, die platitudes uitkraamt. In feite is de hele film alleen maar een praatjesfestijn, waarbij veel van de praatjes nergens op slaan. Zelfs in 1968 kon niemand een touw vastknopen aan deze pretentieuze onzin, en het verstrijken van de tijd maakt dat nog duidelijker. Als er geen prachtige cinematografie en decors waren geweest, zou het een negatieve recensie hebben verdiend. Het enige waar deze film goed voor is, is zijn onbedoelde gelach ten koste van de sterren.
Boy, this was one lousy movie! While I haven't seen all of the Burton/Taylor collaborations, I can say with confidence that this is the worst. This rich but ill woman (Taylor, of course) owns this beautiful island in the Meditteranean, ruling over a put-upon staff when she's suddenly visited by this traveling poet, who mouths platitudes. In fact, the whole film is just a talk fest, with much of the talk making no sense. Even in 1968, no one could make heads or tails of this pretentious nonsense, and the passage of time makes that even more clear. If it weren't for the beautiful cinematography and scenery, it would deserve a negative rating. The only thing this film is good for is its unintentional laughs at the expense of the stars.