Ik moet bekennen dat Emma naar mijn mening de grootste roman is die ooit is geschreven. Dichter bij perfectie kan een sterfelijke creatie niet komen. Jane Austen bereikt hier het toppunt van haar kunst.<br />Helaas is dit op zijn best een palimpsest.<br />Vergelijking met de Gwyneth Paltrow-versie is onvermijdelijk: die versie is veel trouwer aan de geestige geest van het boek en veel leuker om te zien.<br />Er zitten een paar goede elementen in: Kate Berkinsale (die eerder Flora Poste speelde in Cold Comfort Farm, duidelijk Emma's slimmere spirituele tweelingzus) is een fantastische Emma. Raymond Coulthard is een passend decoratieve Frank Churchill. De productie is fraai, maar het interieur is veel te donker.<br />Er zijn echter een aantal De eerste is Mark Strong <0xE2><0x80><0x93> om te beginnen ziet hij er niet goed uit voor meneer Knightley. Dat komt misschien doordat hij de rol speelt als een kritische victoriaanse predikant. Het is helemaal uit de toon vallend.<br />Het tweede probleem is de lengte. Simpel gezegd is de film veel te kort <0xE2><0x80><0x93> om het juiste gevoel te krijgen, moet hij twee keer zo lang zijn.<br />Ten slotte, en dat is het belangrijkste, is er de kwaliteit van de aanpassing. Austen is de droom van de adapter <0xE2><0x80><0x93> alle dialogen zitten er al in. Hij hoeft alleen nog maar te worden gesnoeid en op de juiste manier te worden gerangschikt. Andrew Davies lijkt daar anders over te denken. Ten eerste is dit een nogal sombere film, en het laatste wat Emma zou moeten zijn, is somber. En wat nog belangrijker is: Davies heeft het nodig gevonden om het einde te herschrijven als een soort idyllisch feestmaal. Van welke planeet, of van het kleine werk van Thomas Hardy, komt dit? Het past totaal niet bij de stijl en de sfeer van het boek. En ik vind het enorm aanmatigend om te proberen verbeteringen aan te brengen in <0xE2><0x80><0x93> perfectie.<br />Kijk naar de Paltrow-versie of naar Kate in Cold Comfort Farm.
I confess--Emma, in my opinion, is the single greatest novel ever written. It is as close to perfection as any mortal creation can be. Jane Austen reaches the pinnacle of her art here.<br /><br />Unfortunately, this is at best a palimpsest.<br /><br />Comparison to the Gwyneth Paltrow version is inevitable--that version is far more faithful to the witty spirit of the book and far more enjoyable to watch.<br /><br />There are some good elements here--Kate Berkinsale (having previously played Flora Poste in Cold Comfort Farm, clearly Emma's smarter spiritual twin) is a wonderful Emma. Raymond Coulthard makes an appropriately decorative Frank Churchill. The production is handsome, but the interiors are far too dark.<br /><br />However, there are several major problems. The first is Mark Strong--first of all, he doesn't look right for Mr. Knightley. This is perhaps because he plays the role like a censorious Victorian parson. It's badly out of tune.<br /><br />The second problem is one of length. Simply put, the film is much too short--to get the right kind of feel, it would need to be twice as long.<br /><br />Finally, and most significantly, there is the quality of the adaptation. Austen is an adapter's dream--all the dialogue is there already. It only needs to be pruned down and arranged properly. Andrew Davies seems to think otherwise. First, this is a rather gloomy film, and the last thing Emma should be is gloomy. More significantly, Davies has seen fit to rewrite the ending as some sort of bucolic feast. What planet, or minor work of Thomas Hardy, is this come from? It is utterly out of the style and spirit of the novel. And I believe that it is hugely presumptuous to try to make improvements upon--perfection.<br /><br />Watch the Paltrow version, or watch Kate in Cold Comfort Farm.