Ik herinner me dat ik deze film zag toen hij werd uitgebracht, in een bioscoop in Palo Alto, en dat ik er niet veel van verwachtte. Ik bedoel: een Australische film? Maar uiteindelijk werd ik erdoor gegrepen. Hier is een scène. Richard Chamberlain zit in kleermakerszit op de vloer van een sjofel appartement in Sidney, tegenover een Australische inboorling die Charlie heet.<br />Chamberlain: 'Je stond gisteravond voor mijn huis. Je hebt mijn vrouw bang gemaakt. Wie ben je?' En Charlie antwoordt in een weloverwogen tempo: 'Wie ben je? Wie ben je? Wie ben je? Wie ben je?... Ben je een vis? Ben je een slang? Ben je een man?... Wie ben je? Wie ben je? Wie ben je?' Het is een verbluffende scène, helemaal in close-ups, met Chamberlains vriendelijke, knappe gezicht dat het scherm vult in tegenstelling tot Charlies zwarte, brede, bebaarde gezicht.<br />De twee mannen kunnen niet meer van elkaar verschillen en deze film vertelt hoe Chamberlain per ongeluk van zijn saaie advocatenbestaan in de onverklaarbare, bijna onuitsprekelijke mysteries van Charlies wereld belandt.<br />Ik denk niet dat ik veel over de plot zal vertellen. Het is een soort apocalyptisch verhaal. Maar ik moet zeggen dat degene die het onderzoek naar de Australische inheemse geloofssystemen heeft gedaan, een tien zou moeten krijgen. Ze hebben hier alles, van de verwijzing naar de droomtijd tot een soort parallel universum waarin dromen echt zijn. Het is een buitengewoon griezelige film zonder muzikale bijsmaak of schitterende special effects. Charly's wereld begint eenvoudigweg in Chamberlains dromen binnen te dringen, om redenen die nooit helemaal duidelijk worden.<br />Als er een probleem is met het script, dan is dat dat. Niets wordt ooit helemaal duidelijk. Gaat Chamberlain, die een uitzonderlijk goed contact lijkt te hebben met de inboorlingen, in de laatste golf dood? En de inboorlingen? En Sidney in zijn geheel? Het basisprincipe is ook een beetje moeilijk te accepteren, hoewel ik moet toegeven dat dit een fantasie is. De aboriginals zijn begiftigd met het soort spirituele kracht dat de Amerikanen aan de Amerikaanse indianen toekennen, terwijl het een feit is dat mythologie een mythologie is, en hoewel een mythologie complexer of bevredigender kan zijn <0xE2><0x80><0x93> eleganter en mooier, zo je wilt <0xE2><0x80><0x93> is ze nog steeds een poging om een gewoon, veeleisend en soms teleurstellend fysiek bestaan te overstijgen. De mystiek van Charlie is overtuigender dan de wonderen van Mozes in 'De tien geboden' van Cecil B. DeMille, maar het zijn onderhuidse broeders.<br />Maar dat kan me niet schelen. Als film is deze vrij goed, en vooral belangrijk om de beroemdheid van de regisseur, Peter Weir, en de Australische filmindustrie te benadrukken. Dit was de eerste van een grote golf films van de tegenvoeters, sommige rauw, zoals _Mad Max_, en andere subtiel en dramatisch, zoals _Lantana_. Ik hou van de films van Weir, die lijken op die van Nicholas Roeg, die zwanger is van subliminale angst. Probeer _Picnic at Hanging Rock_ maar eens, als voorbeeld van hoe je een echt huiveringwekkende film kunt maken zonder een druppel bloed.
I remember seeing this when it was released, in a theater in Palo Alto, and not expecting much. I mean -- an Australian movie? But it finally got to me. Here's a scene. Richard Chamberlain is sitting cross legged on the floor of a shabby apartment in Sidney, facing an Australian aborigine elder named Charlie.<br /><br />Chamberlain: "You were outside my house last night. You frightened my wife. Who are you?" And Charlie at a deliberate pace replies, "Who are you? Who are you? Who are you? Who are you? Who are you?. . . . Are you a fish? Are you a snake? Are you a man? . . . . Who are you? Who are you? Who are you?" It's a stunning scene, shot all in close ups, with Chamberlain's blandly handsome face filling the screen in opposition to Charlie's black, broad-nosed, bearded visage.<br /><br />The two guys couldn't be more different and this film is the story of how Chamberlain accidentally stumbles from his humdrum lawyerly existence into the inexplicable, almost unspeakable, mysteries of Charlie's world.<br /><br />I don't think I'll go on much about the plot. It's kind of an apocalyptic tale. But I must say, whoever did the research on Australian aboriginal belief systems should get an A plus. They've got everything in here, from pointing the bone to the dream time, a kind of parallel universe in which dreams are real. It's an extremely spooky movie without any musical stings or splendiferous special effects. Charly's world simply begins to intrude into Chamberlain's dreams, for reasons never made entirely clear.<br /><br />If there's a problem with the script, that's it. Nothing is ever made entirely clear. Does Chamberlain, who seems to have some extraordinary rapport with the aborigines, die in the last wave? Do the aborigines? Does the entirety of Sidney? The basic premise is a little hard to accept too, though granted that this is a fantasy. The aborigines are invested with the kind of spiritual power that Americans bestow on American Indians, whereas the fact is that mythology is mythology and while one may be more complex or satisfying -- more elegant and beautiful, if you like -- mythology is still an attempt to transcend an ordinary, demanding, and sometimes disappointing physical existence. The mysticism of Charlie is more convincing that the miracles of Moses in Cecil B. DeMille's "The Ten Commandments," but they're brothers under the skin.<br /><br />But I don't care about that. Taken as a film, this one is pretty good, and it's especially important for marking the celebrity of the director, Peter Weir, and the Australian film industry. This was the first of a great wave of films from the antipodes, some of them raucous, like "Mad Max," and some subtle and dramatic, like "Lantana." I like Weir's stuff, which resembles Nicholas Roeg's in being pregnant with subliminal dread. Try "Picnic at Hanging Rock" for an example of how to make a truly chilling movie with not a drop of blood.