Sommige mensen waren dol op 'De Aristocraten' en anderen hadden er een hekel aan en liepen er vaak tussenin. Het is niet waarschijnlijk dat Eddie Izzard zo extreem zal reageren <0xE2><0x80><0x93> als je een travestiet kunt verdragen (die zegt dat hij van meisjes houdt) en een vocabulaire hebt dat, laten we zeggen, genoeg gebruik maakt van het 'f'-woord, zou zijn programma een lange pieptoon zijn als het op de televisie werd uitgezonden. Veel fans van Izzard zijn zo toegewijd dat ze geen enkele tekortkoming in zijn optredens zien. Aan de andere kant vond ik deze show soms platter dan de borstkas van Izzard, maar ook vaker wel dan niet grappig en op sommige momenten absoluut hilarisch. Hij heeft een manier om verwijzingen van routines in het begin van de show met zijn latere routines te verbinden. Hij is geen verhalenverteller. Hij is geen grappenmaker. Hij is geen fanatieke fantast zoals Robin Williams. Hij speelt met ideeën, waarvan sommige werken en sommige <0xE2><0x80><0x93> een routine met de kabeltram in San Francisco en Alcatraz bijvoorbeeld <0xE2><0x80><0x93> helemaal niet grappig zijn. Maar hij heeft een manier om elegant langs de mislukte routines te komen en de verbindingen uit te breiden. Ik gaf deze voorstelling een 7 en zou misschien overgehaald kunnen worden om het tot een 8 te verhogen. Maar een 10? Geen denken aan.
Some people loved "The Aristocrats" and others hated it, frequently walking out in the middle. Reactions to Eddie Izzard aren't likely to be that extreme -- if you can handle a transvestite comedian (who says he likes girls) and has a vocabulary that makes, shall we say, enough use of the "f" word that his program would be one long beep if presented on network television. Many of Izzard's fans are so devoted that they see no flaws whatsoever in his performances. On the other hand, I thought this show was occasionally flatter than Izzard's chest but also more often than not funny and, in spots, absolutely hilarious. He has a way of connecting references from routines early in the show to his later routines. He's not a story teller. He's not a joke maker. He's not a frenetic fantasist like Robin Williams. He plays around with ideas, some of which work and some of which -- a routine with the San Francisco cable car and Alcatraz, for instance -- are completely unfunny. He has a way, however, of moving gracefully past the flopped routines and extending the ones that connect. I gave this performance a 7 and might be persuaded to raise it to an 8. But a 10? No way.