Als mensen aan expressionistische cinema denken, denken ze meestal aan de Duitse stomme films uit het begin van de twintigste eeuw <0xE2><0x80><0x93> films die schuine hoeken benadrukten, extreme contrasten tussen licht en donker, overdreven acteerwerk en af en toe gebruik maken van het surrealisme om een droomachtige sfeer te creëren, teneinde af te wijken van de traditionele, naturalistische manier van cinematografie. Als we bereid zijn te accepteren dat de Duitsers niet de enige filmmakers waren die expressionistische cinema schiepen (en dat die bovengenoemde kenmerken niet noodzakelijk zijn voor expressionistische films), dan zou ik willen stellen dat Dodes'ka-den (DKD) een uitstekend voorbeeld is van een dergelijk soort film.<br />Net als Dreams is DKD een beetje onsamenhangend voor een Kurosawa-film, omdat het treuzelt in het onwerkelijke. Maar DKD is, in tegenstelling tot Dreams, ook een geweldige film en waarschijnlijk mijn favoriete Kurosawa-film. Waarom? Voornamelijk vanwege de kleuren, denk ik. Dit was, geloof ik, Kurosawa's eerste kleurenfilm, en de man verzadigt de film met levendige primaire kleuren, waardoor er een volkomen onwerkelijk Japan ontstaat. We zijn gewend aan de neonlichten en de glanzende wolkenkrabbers van Tokio; we zijn niet gewend aan een stad die met kleurpotloden lijkt te zijn gekleurd.<br />DKD is, zoals ik al zei, een bijzondere film, omdat veel van de personages op een schroothoop leven, alsof ze in een ander universum leven. Dat is, denk ik, waar het om gaat: dit zijn de buitenstaanders van Tokio, de mensen die zijn achtergebleven tijdens de grote ommekeer na de Tweede Wereldoorlog. De film vertegenwoordigt ook een van Kurosawa's meer hartgrondige films; er is hier sprake van oprechte emotie en oprechte tragiek (zoals wanneer de vader van de jongen hun droomhuis beschrijft). Het is een verbazingwekkend ontroerende film over een man die bekendstond om zijn adembenemende, John Ford-achtige panorama's en samoerai. Iedereen had moeten weten dat Kurosawa een film in zich had die zo ontroerend en ontroerend was (Ikiru weerspiegelt in veel opzichten de emotionele resonantie van deze film).<br />Ik zal ook tot het laatst toe blijven volhouden dat dit Kurosawa's grootste prestatie is. Zijn samoeraifilms zijn weliswaar goede films, maar verbleken bij de werken van Kobayashi (Hara-kiri is de grootste, meest intelligente samoeraifilm die ooit op celluloid is uitgebracht). Rashomon, Hidden Fortress, Seven Samurai, Yojimbo, Sanjuro, Kagemusha en Ran zijn allemaal mooie films, maar ze zijn alleen maar goed (en eerlijk gezegd vind ik dat woord te ruim van toepassing op Hidden Fortress en Kagemusha). DKD is een geweldige film, net als Ikiru. Het zijn de kroonjuwelen waaruit blijkt dat Akira geen eendags-samoeraipony was. Ze tonen zijn artisticiteit en meesterschap op het gebied van film.
Most people, when they think of expressionist cinema, look to the b&w German films of the silent and early sound eras--films that emphasized canted angles, extreme contrasts of light and dark, exaggerated performance, and occasional uses of surrealism to create a dreamlike atmosphere in order to diverge from traditional, naturalistic modes of cinematic representation. If we're willing to accept that the Germans were not the only filmmakers to create expressionist cinema (and that those above-mentioned characteristics are not prerequisites for expressionist film), then I would argue that Dodes'ka-den (DKD) is a prime example of this type of film. <br /><br />Like Dreams, DKD is a little unhinged for a Kurosawa film, dabbling, as it does, in the unreal. However, DKD is also, unlike Dreams, a great film and probably my favorite Kurosawa picture. Why? Mostly, I think, it's the colors. This was, I believe, Kurosawa's first color film, and the man saturates the movie with vibrant primary colors, creating a completely unreal contemporary Japan. We are used to the neon lights and gleaming Tokyo skyscrapers; we are not used to a city that appears to have been colored with crayons. <br /><br />DKD is, as I said, a peculiar film inasmuch as many of its characters live in a junkyard, appearing to live in an alternate universe. That is, I think, the point--these are the Tokyo outsiders, the people left behind during the great move forward following World War II. The film also represents one of Kurosawa's more heartfelt movies; there is genuine sentiment here and genuine pathos (such as when the boy's father describes their dream home). It's an amazingly moving film from a man better known for stunning, John Ford-like vistas and samurais. Everyone should have known Kurosawa had in him a movie as touching and thought provoking as this (Ikiru foreshadows the emotional resonance of this film in many ways). <br /><br />I will also argue, to the last, that this is Kurosawa's greatest achievement. His samurai films, though capable pictures, pale in comparison to works by Kobayashi (Hara-kiri is the greatest, most intelligent samurai film committed to celluloid). Rashomon, Hidden Fortress, Seven Samurai, Yojimbo, Sanjuro, Kagemusha, and Ran are all fine films, but they're merely good (and, frankly, I think that word is too generous for Hidden Fortress and Kagemusha). DKD is a great movie, as is Ikiru. They are the crown jewels that show Akira was not a one-trick samurai pony. They reveal his artistry and mastery of cinema.