'Dnate desu ka den' is de eerste kleurenfilm van meester Akira Kurosawa, en verrassend genoeg gaat hij niet over samoerai, ronins, krijgsheren of slagvelden. De film speelt zich af in een heel arme gemeenschap in een sloppenwijk in Tokio, waar de bewoners dakloze dronkaards, bedelaars, zwervers, mishandelde vrouwen en losers zijn. Ik weet niet waarom Kurosawa voor dit tragische thema en de omgeving kleuren heeft gekozen, maar het zijn inderdaad heel trieste verhalen, waarvan sommige hartverscheurend zijn. Persoonlijk vind ik het ontroerende verhaal van de jongen en zijn vader, die dromen van een eigen huis dat door hen wordt gebouwd, het verhaal van de achterlijke jongen die denkt dat hij een trein bestuurt, het verhaal van de man die vijf kinderen grootbrengt alsof het hun eigen zoons en dochters zijn, en het verhaal van de jonge vrouw die door haar stiefvader wordt mishandeld.<br />Titel (Brazilië): 'Dodeskaden ner O Caminho da Vida' ('Dodeskaden ner The Way of the Life')
"Dô desu ka den" is the first colored movie of Master Akira Kurosawa, and surprisingly is not about samurais, ronins, warlords or battlefields. It is inside a very poor community in a slum in Tokyo, where the dwellers are homeless drunkards, beggars, tramps, abused women, losers. I do not know the reason why Kurosawa selected this tragic theme and environment to put colors, but indeed they are very sad stories, some of them heart-breaking. I personally like the touching story of the boy and his father that dream with a house of their own and built by them; the story of the retarded boy that believes he pilots a train; the story of the man that raises five children as if they were their own sons and daughters; and the story of the young woman abused by her stepfather. My vote is nine.<br /><br />Title (Brazil): "Dodeskaden  O Caminho da Vida" ("Dodeskaden  The Way of the Life")