Waarom hou ik zo van VERMISTE CRISIS? Waarom moet ik grinniken of hardop lachen als ik denk aan een stuk of tien scènes uit deze film? Het is een beetje moeilijk uit te leggen, maar ik zal het proberen. Ten eerste is het echt heel grappig <0xE2><0x80><0x93> in tegenstelling tot wat veel 'officiële' recensenten je willen laten geloven. Maar dat hangt helemaal af van je gevoel voor humor, dus het heeft geen zin om daarover te discussiëren. Vaak zit de humor in de dialoog, en vaak is het een situatiekomedie. Er is bijvoorbeeld een heel hilarische scène waarin de 4 bendeleden een lift krijgen achter in een vrachtwagen. Als de boer ze laat vallen, staan ze daar gewoon langs de weg, helemaal bedekt met koeienvla of wat dan ook. Ze zijn totaal van hun stuk gebracht; dan beseffen ze de humor van de scène en beginnen ze een voor een om zichzelf te lachen, en Ruben Blades (als Carlos) die er verschrikkelijk uitziet (en beslist stinkt) haalt nonchalant wat mondspray tevoorschijn om in elk geval iets aan zijn adem te doen (eenvoudigweg de scène hier beschrijven maakt me weer aan het grinniken!). Wat leidt tot het tweede punt: het acteren. Fred Gwynne, Lou Diamond Phillips, William Russ, Ruben Blades en Corbin Bernsen (oké, de laatste doet soms een beetje te veel zijn best) zijn allemaal fit en spelen hun rol uitstekend <0xE2><0x80><0x93> je krijgt zelfs het gevoel dat ze zich ook hebben geamuseerd tijdens de opnamen van de film. En dan is er nog de plot. Jim Kouf, de regisseur en scenarist, is erg ontspannen; hij neemt de tijd om de plot te laten ontvouwen en de afzonderlijke personages tot hun recht te laten komen. Meestal is er geen echte actie, en toch geniet je van deze 4 heel verschillende mensen <0xE2><0x80><0x93> die proberen een bank te beroven hoewel hun baas (Bernsen) niet komt opdagen <0xE2><0x80><0x93> die over elkaar mopperen en elkaar zelfs een beetje, zij het met tegenzin, mogen. De film is een fantastische parodie op de typische bankoverval <0xE2><0x80><0x93> volkomen onmogelijk met al zijn kronkels en toevalligheden, en toch uiterst overtuigend in zijn liefde voor ironische details. Tussen twee haakjes, de titel van de film is een van de beste die ik ooit ben tegengekomen, omdat hij de plot volkomen op een zeer ironische manier samenvat. Neem daarom mijn advies aan: kijk naar deze film, maar als je de eerste 10 minuten niet grinnikt, grijnst of glimlacht, vergeet het dan <0xE2><0x80><0x93> het is niet jouw soort film. P.S. Het enige negatieve aan deze film is dat er geen manier lijkt te zijn om het scenario te pakken te krijgen <0xE2><0x80><0x93> als je toevallig weet hoe, zeg het me dan.
Why do I like DISORGANIZED CRIME so much? Why do I chuckle or laugh out loud any time I think of a dozen or more scenes from this movie? It's kind of hard to explain, but I'll give it a try. First of all, it's very funny indeed - in contrast to what lots of "official" reviews want you to believe. But then again, that depends entirely on your sense of humour, so there is no sense in arguing about that. Often the humour is in the dialogue, and often it is situational comedy. There is for instance this very hilarious scene in which the 4 gang members have been given a lift in the back of a truck. When the farmer drops them, they just stand there by the road, covered all over with cow s*** or whatever. They are totally unnerved; then, realizing the humour of the scene, they one by one start laughing about themselves, and Ruben Blades (as Carlos), looking (and certainly smelling) terrible, nonchalantly takes out some mouth spray to at least do something about his breath (simply describing the scene here makes me chuckle again!). Which leads to the second point: the acting. Fred Gwynne, Lou Diamond Phillips, William Russ, Ruben Blades and Corbin Bernsen (okay, the latter overdoes it a bit at times) all fit and play their parts beautifully - in fact, you get the feeling they must have been enjoying themselves too when shooting the film. Thirdly, there is the plot . Jim Kouf, the director and screenwriter, is very laid-back; he takes his time to let the plot unfold and have the individual characters establish themselves. More often than not, there is no real action, and yet you enjoy these 4 very different people - who attempt to rob a bank although their boss (Bernsen) does not seem to turn up - grumble about each other and even-tually, grudgingly, like each other. The movie is a fantastic parody of the typical bank robbery plot - totally impossible with all its twists and coincidences, yet utterly convincing in its love for ironic details. Incidentally, the title of the film is one of the best I have ever come across, because it per-fectly summarizes the plot in a very ironic way. Therefore, take my advice: watch this film, but if you don't chuckle, grin or smile during the first 10 minutes, forget it - it's not your type of film. PS. The only negative thing about this movie is that there seems to be no way to get hold of the screenplay - if you happen to know how, do tell me.