In Any Way the Wind Blow speelt Tom Barmans (die ook bekendstaat als de frontman van de rockgroep DEUS) de hoofdrol. De film, die in Antwerpen (België) is opgenomen, begint op een zonnige vrijdagochtend en springt nogal oppervlakkig heen en weer tussen de gebeurtenissen die de dag van een stuk of tien hoofdpersonen vullen. Aan het eind van de film heb je een heleboel om over na te denken, omdat de meeste verhaallijnen nog open zijn.<br />De film heeft een (zuiver instrumentale) soundtrack die je de stuipen op het lijf jaagt. In de meeste scènes verhoogt de muziek werkelijk de sfeer en het gevoel, waardoor de film op bepaalde momenten echt gaat hallucineren. De hoofdscène van de film, het feest, is heel goed gefilmd.<br />De regisseur aarzelde niet om video-opnametechnieken te gebruiken, en zijn hoofdpersonen dansen op een van de beste geluidstracks die ik de laatste tijd heb gehoord.<br />Het script is geweldig. De camerahoeken en kleuren zijn heel goed gekozen. De 'kostuums' zijn heel sexy en ook heel '70's'. En ik hield van (het grootste deel van) acteren.<br />Wat ik het leukst vond aan de film, zijn de subtiele accenten van absurde, surrealistische, heel droge of zelfs cynische humor die elkaar afwisselen. Zonder te beweren dat het een komedie is (deze film is zeker geen komedie, maar eerder een alternatief stuk kunst), slaagt de film er toch in om het publiek aan het lachen te maken en soms zelfs in lachen uit te barsten.<br />Dit is nog een regisseursdebuut dat geen einde zou moeten zijn. Ik hoop in de toekomst meer Tom Barman-films te zien, want ik heb me prima geamuseerd. Proost.
Any Way the Wind Blows is Tom Barmans (who is also know as front man of the rock formation 'dEUS') debut movie. Entirely shot in Antwerp (Belgium), the movie starts on a sunny friday morning and skips rather superficially between the events that fill the day of a dozen of main characters. When the movie ends, you have a lot of stuff to think about, because most of the different story-lines are left wide open.<br /><br />The movie has a (purely instrumental) sound track that will rock your socks off. In most scenes, the music truly enhances the general atmosphere and feel, really making the movie hallucinating to watch at certain points of time. The main scene in the film, the party, is very well shot.<br /><br />The director didn't hesitate to use video clip techniques, having his main characters dancing on one of the best sound tracks I've heard lately.<br /><br />The screenplay is great stuff. Camera angles and colors are very well chosen. The 'costumes' are very hot and very 'seventies' too. And I loved (most of the) acting.<br /><br />The thing I liked most about the movie, are the subtle touches of absurd, surreal, very dry or even cynical humor that interleave.<br /><br />Without claiming to be a comedy (this movie certainly is not a comedy but rather an alternative piece of art), it still manages to have its audience giggling and even burst into laughter at some times.<br /><br />This is one more directors' debut that shouldn't be an ending. I hope to see more Tom Barman movies in the future because I had a good time. Cheers.