Dit is een docudrama over de zaak Lindy Chamberlain en een blik op de impact ervan op de Australische samenleving. Het gaat vooral in op het probleem van insinuaties, roddels en verwachtingen als het om echte drama's gaat.<br />Een van de problemen waar het verhaal mee te maken heeft, is de manier waarop verwacht wordt dat mensen allemaal dezelfde emotionele reactie zullen geven op gelijksoortige situaties. Niet iedereen stort zich in een wilde melodramatische hysterie bij elke grote crisis. Alleen het feit dat de personages in films en op tv op een bepaalde manier acteren, is geen reden om te verwachten dat echte mensen dat ook doen. Dit is vooral van belang voor journalisten en nieuwsredacteuren die op zoek lijken te zijn naar de grote huilscène die de kijkcijfers zal opkrikken. Het is een kwestie die voortdurend ter sprake moet worden gebracht.<br />De hoofdrollen spelen de personages met diepgang, persoonlijkheid en gevoeligheid. En ze worden kundig ondersteund door een grote cast die allemaal op individuen gebaseerde rollen spelen. Sommige kijkers zullen misschien verbaasd zijn als ze horen dat veel van de bijrollen in dit verhaal door mensen worden gespeeld die in Australië beter bekend zijn als komische acteurs. Het versterkt mijn idee dat komische acteurs een van de beste steunpilaren zijn in drama's, omdat ze met komedie weten hoe ze snel een indruk van individuen kunnen geven.<br />(Spoiler-waarschuwing! Ik moet hier iets heel persoonlijks zeggen: in feite ben ik een ex-adventist die als praktiserend lid in Australië was in de tijd dat dit voorval plaatsvond, dus ik heb een iets andere indruk van het verhaal dan de meeste mensen. Ik denk dat het met een verbazingwekkende creativiteit en persoonlijkheid en met een emotioneel hart wordt verteld. Ik denk dat de beste scène die is waarin het stel door de nieuwe helikopters wordt achtervolgd. Die heeft de thema's van het verhaal op een briljante manier gevangen.<br />Ik heb Fred Schepsi eens in een interview horen zeggen dat hij de acteurs had opgedragen 'de beste partij voor hun personage te spelen die ze konden'. Hoewel dit bijzonder toepasselijk is voor dit verhaal, denk ik dat het ook een algemeen principe is dat op alle acteurs van toepassing is.
This is a docudrama story on the Lindy Chamberlain case and a look at it's impact on Australian society. It especially looks at the problem of innuendo, gossip and expectation when dealing with real-life dramas.<br /><br />One issue the story deals with is the way it is expected people will all give the same emotional response to similar situations. Not everyone goes into wild melodramatic hysterics to every major crisis. Just because the characters in the movies and on TV act in a certain way is no reason to expect real people to do so. This is especially apt for journalists and news editors who appear to be looking for the the big sob scene that will pull the ratings. It's an issue that has to be constantly addressed.<br /><br />The leads play the characters with depth, personality and sensitivity. And they are ably supported by a large cast all playing based-on-fact individuals. Some viewers may be surprised to learn that many of the supporting cast in this story are people better known in Australia as comic actors. It re-enforces my idea that comic actors make some of the best supports in dramas because with comedy they know how to establish quick impressions of individuals.<br /><br />(Spoiler warning!)<br /><br />I have to say something very personal here; in that I am actually an ex-Adventist who was a practicing member in Australia at the time this incident occurred; so I have a slightly different impression of the story than most. I think it is handled with amazing creativity and personality, and emotional heart. I think the best scene is the one where the couple are hounded by the new choppers. It captured the themes of the story brilliantly.<br /><br />I once heard Fred Schepsi say in an interview that he told the actors to "play the best case for their character they could". While this is especially apt for this story, I think it is also a general principle that should apply to all acting as well.