'The Last Wave' is veel meer dan de som van de delen. Het is niet zomaar een rampenfilm, niet zomaar een verkenning van de spiritualiteit van de Australische Aboriginals, en zeker niet zomaar een hofdrama. Schrijver/regisseur Peter Weir slaagt erin deze elementen naar een hoger niveau te tillen en een werkelijk effectieve en tot nadenken stemmende film te produceren met dezelfde griezelige sfeer die hij twee jaar eerder aan 'Picnic At Hanging Rock' gaf, en die je je jaren later zult blijven herinneren. Als advocaat David Burton (Chamberlain) wordt opgeroepen om Chris Lee (Gulpilil) te verdedigen over de dood van een aboriginal waarvoor hij al dan niet rechtstreeks verantwoordelijk is, merkt hij dat hij niet alleen moeite heeft om de waarheid uit Lee te krijgen, maar ook om wijs te worden uit wat hij te horen krijgt. Net als bij de aboriginal overtuiging dat er twee werelden zijn <0xE2><0x80><0x93> het alledaagse en de Droomtijd <0xE2><0x80><0x93> bestaat de waarheid op twee totaal verschillende niveaus, met gevolgen die rampzaliger zijn dan Burton zich ooit had kunnen voorstellen.<br />Ongetwijfeld is de reden waarom 'Picnic at Hanging Rock' beter in de herinnering blijft, dat het een blijvend mysterie is. 'The Last Wave'' kunnen we aan het eind van de film alles bij elkaar puzzelen. Maar zelfs met alle informatie moeten we kiezen hoeveel we ervan willen geloven, want de film brengt ons buiten de grenzen van onze normale realiteit.<br />Aan de productiekant gebruikt Weir zijn budget met groot succes en bouwt hij geleidelijk aan een gevoel van onheil op in alles, van zachte belichting, zware regen, goed gebruik van geluid. De muziek is onopvallend en probeert nooit groots te zijn. Richard Chamberlain slaagt erin de verbijstering over te brengen die het publiek ongetwijfeld zou voelen als hij het mysterie probeert te ontrafelen. David Gulpilil geeft een uitstekende voorstelling van een man die gevangenzit tussen twee werelden, die het juiste wil doen, maar bang is omdat hij het einde al kent.<br />Als je al die dingen bij elkaar optelt, heb je een perfect voorbeeld van de reden waarom dertig jaar na dato David Weir nog steeds een bekende naam is in de filmwereld.
'The Last Wave' is far more than the sum of its parts. It's not merely a disaster film, not simply an exploration into Australian Aboriginal spirituality, and certainly more than a simple court drama. Writer/Director Peter Weir manages to take these elements to the next level to produce a truly effective and thought-provoking film with the same eerie atmosphere he gave to 'Picnic At Hanging Rock' two years earlier, that you will continue to remember years later.<br /><br />When lawyer David Burton (Chamberlain) is called to defend Chris Lee (Gulpilil) over the death of an Aboriginal for which he may or may not be directly responsible, he finds himself not merely struggling to get the truth from Lee, but making sense of what he hears when it does come. As with the Aboriginal belief that there are two worlds - the everyday and the Dreamtime, the truth exists on two completely different levels, with ramifications more disastrous than Burton could ever have imagined.<br /><br />No doubt the reason why 'Picnic At Hanging Rock' is better remembered is because of its enduring mystery. We are led along the same path but forced to find answers for ourselves. In 'The Last Wave', we can piece everything together by the end of the film. However, even with all the information, we have to choose how much of it we want to believe, because the film takes us beyond the borders of our normal realities.<br /><br />On the production side, Weir uses his budget to great effect, progressively building a sense of doom in everything from soft lighting, to heavy rain, to good use of sound. The incidental music is unobtrusive, never trying to be grandiose. Richard Chamberlain manages to convey the bafflement the audience would doubtless feel as he tries to unravel the mystery. David Gulpilil excellently portrays a man trapped between two worlds, wanting to do the right thing, but afraid because he already knows the ending.<br /><br />Put all these things together, and you have a perfect example of why David Weir is a familiar name in cinema thirty years on. Strongly recommended.