Er zijn elementen die voorkomen dat deze film een totale catastrofe wordt, maar die worden overschaduwd door slecht acteerwerk, gaten in de plot, _deus ex machina_, stomme dialogen, zwak script en voorspelbare clichés...<br />Wat we hier hebben, is een horrorfilm met een verhaal dat het grootste deel van de tijd nergens over gaat. Een groep onwaarschijnlijke helden, onder wie een zwarte jongen die het als eerste te pakken krijgt (ja, dat cliché schijnt zelfs in Finland nog steeds heel levend te zijn) lijken moeite te hebben om een mysterieus leeg ziekenhuis te verlaten. Er zijn krijsende geesten (heel fantasievol), zombies (op een gegeven moment dacht ik dat ze tenminste geen zombies gebruikten, maar ze kwamen wel), en een Finse glamrockband met demonische make-up die hen voor de voeten loopt. Er zijn ook wat tekeningetjes van de tijdsverschuiving aanwezig, maar die zeggen niets over het verhaal. Een autistisch meisje en een zwerver lijken een of ander dieper begrip van een situatie te hebben, maar ze vertellen dat nooit aan de kijker, of aan hun verwarde vrienden. Hun zinnen bestaan alleen maar uit diepe levenslesgedachten als: 'Wat gebeurt, zal gebeuren...' of 'Licht kan niet in het donker leven...' of het onheilspellende 'Ik heb een rood potlood nodig... rood potlood.' Dus al die personages (waaronder een bezorgde vader en een lieve dokter in nood-types) rennen uiteindelijk om die donkere vloeren heen, en van of naar de demonen. Af en toe duikt er een geest of een groep zombies op, en als het erop lijkt dat een demonische keyboardspeler dat kan...' Er komt een groepje van zes mensen op af, ze zwaaien met een zaklamp en praten met elkaar, het was maar een toneelstukje. En blijkbaar kan deze demon zonder veel gedoe door muren heen breken, maar het openen van een liftdeur gaat zijn vermogens te boven.<br />Uiteindelijk krijgen we zelfs een 'het was allemaal een droom'-sequentie. Of misschien ook niet. O, man, ik wou dat deze film dat wel was, en van het soort dat de tijd sneller laat gaan zodat het allemaal in een minuut of 10 voorbij is...
There are some elements that save this movie from being a total catastrophe, but are overshadowed with bad acting, plot holes, deus ex machina thrown ins, stupid dialogs, weak script, and predictable clichés...<br /><br />What we have here is a horror movie with a storyline that goes nowhere for most of the time. A group of unlikely heroes including a black guy that gets it first (yeah, that cliché seems to be still very much alive even in Finland), seem to have trouble trying to exit a mysteriously empty hospital. There are shrieking ghosts (very imaginative), zombies (at one point I thought at least they didn't use zombies, but they came), and Finnish glam-rock band with demonic make-up on, getting in their way. There is also some time-shift doodle present, but it adds up nothing to the storyline. Autistic girl and a hobo seem to have some deeper understanding of a situation, but they never spell it out to the viewer, or their confused friends. Their lines consist only of profound life lesson thoughts like: "What happens will happen..." or "Light can't live in the darkness..." or the ominous "I need a red crayon... red crayon." So all this characters (including worried father and sweet doctor in distress types) end up doing is running around them dark floors, and from or mistakenly to the demons. Occasionally a ghost or a group of zombies show up, and if it seems a demon keyboardist can't spot a group of six people coming towards it, waving a flashlight and conversing, it was just pretending. And apparently this demon can break through walls without much hassle, but opening elevator door is beyond its capabilities.<br /><br />In the end we even get a "it was all a dream" sequence twist. Or maybe it wasn't. Oh, boy I wish this movie was, and that kind that makes time seem to move faster so it all plays out in just 10 minutes or so...