In de jaren dertig was er veel vraag naar documentaires over verre uithoeken van de wereld, met de nadruk op wilde dieren, exotisch terrein en primitieve mensen met ongebruikelijke culturen. Ondanks de logistiek van het vervoeren van een filmploeg naar een verre, gevaarlijke plek en hen dan levend terug te brengen (met de filmbeelden), waren zulke films vaak veel goedkoper te maken dan de conventionele Hollywood-films... omdat er geen dure decors, kostuums of dure filmsterren waren.<br />De meest succesvolle makers van dergelijke films (artistiek en financieel) waren het team van Martin E. Johnson en zijn vrouw Osa, die verscheidene documentaires (soms met schaamteloos geënsceneerde gebeurtenissen) in Afrika en Azië maakten. De safarifilms van de Johnsons waren buitengewoon populair en leverden verschillende parodieën op. 'So This is Africa' van Wheeler & Woolsey, waarin de zeer sexy Esther Muir een personage speelt dat Mrs. Johnson-Martini heet (in plaats van Martin E. Johnson, gelul!). Hoewel er in die tijd nog andere filmmakers waren die safaridocumentaires maakten, waren de films van de Johnsons het populairst in dit genre, omdat ze zwaar leunden op humor. Vanuit ons eigen, verlichte (hoop ik) standpunt gezien, is dat een ernstige tekortkoming in de documentaires van de Johnsons: er zijn te veel scènes waarin de grappige, kleine, bruine of gele mensen voor volslagen idioten worden uitgemaakt, die gemakkelijk te slim af zijn bij de slimme, blanke bwana Johnson en zijn vrouw.<br />Eén duidelijk kenmerk van deze films is de aanwezigheid van Osa Johnson. Ze is tien jaar jonger dan haar man en slaagt erin jong genoeg te lijken om zijn dochter te kunnen zijn. Hoewel ze zeker niet zo aantrekkelijk was als de welgevormde blonde Esther Muir, was Osa Johnson een parmantige brunette die voor de camera innemende vertoningen gaf in alle films die ze samen met haar man produceerde.<br />'Congorilla' is waarschijnlijk de beste van de Johnsons. De opnamen van de Kongo zijn interessant en hebben enige historische waarde als bewijs van hoe deze omgeving er in 1930 uitzag. De opnamen van de Pygmeeën en andere inboorlingen zijn ook interessant, hoewel die lijden aan de neiging van de Johnsons om gebeurtenissen op het toneel op te voeren op een manier waardoor de inboorlingen er 'wild' en buitenaards uitzien.<br />De beste (en grappigste) scène in 'Congorilla'. Het is een geïmproviseerde dans waarin Osa Johnson probeert een jazzdans te leren aan een paar Pygmeeënvrouwen. (De dans heet de Black Bottom, niet minder... dezelfde dans die Bob Hope beroemd maakte bij Daisy en Violet Hilton, de tweelingzusjes.) Osa Johnson draagt een rijbroek, rijlaarzen en een tropenhelm, en ze begint te scat-zen terwijl ze hoge stappen maakt en op haar knieën slaat in haar poging deze dans aan de Afrikaanse vrouwen te leren. Intussen staan ze haar alleen maar aan te staren, zich kennelijk afvragend wat deze gestoorde blanke vrouw probeert te bereiken. Het is een heel grappig tafereel, maar het heeft een onaangename ondertoon. Osa Johnson doet een dans die door zwarte Amerikanen is uitgevonden: de bedoeling lijkt te zijn dat zwarte Afrikanen deze dans instinctief kunnen uitvoeren na een korte demonstratie (met natuurlijk ritme, neem ik aan) omdat het in hun bloed zit of zoiets.<br />Ik geef 'Congorilla' 4 punten van de 10. Deze film zegt iets over het Afrikaanse leven in de jaren dertig en meer over de Amerikaanse culturele opvattingen in datzelfde decennium.
The 1930s saw a vogue for documentary films about remote corners of the world, with an emphasis on wild animals, exotic terrain and primitive people with unusual cultures. Despite the logistics of transporting a film crew to a distant and dangerous place, and then bringing 'em back alive (with the film footage), such films were often much cheaper to make than were conventional Hollywood features ... because there were no expensive sets, costumes, or high-priced movie stars.<br /><br />The most successful makers of such films (artistically and financially) were the team of Martin E. Johnson and his wife Osa, who made several documentaries (sometimes with blatantly staged events) in Africa and Asia. The Johnsons' safari films were extremely popular, inspiring several parodies ... most notably Wheeler & Woolsey's "So This is Africa", in which the very sexy Esther Muir plays a character named Mrs. Johnson-Martini (instead of Martin E. Johnson, geddit?). Although several other filmmakers were producing safari documentaries at this time, the Johnsons' films were the most popular in this genre because they relied heavily on humour. Viewed from our own more enlightened (I hope) standpoint, this is a serious flaw in the Johnsons' documentaries: there are too many scenes in which the funny little brown or yellow people are made to look complete idiots who are easily outsmarted by the clever white bwana Johnson and his wife.<br /><br />One definite asset of these movies is the presence of Osa Johnson. Ten years younger than her husband, she manages to seem young enough to be his daughter. While certainly not as attractive as the shapely blond Esther Muir, Osa Johnson was a pert brunette who gave ingratiating performances in front of the camera in all the films she co-produced with her husband.<br /><br />'Congorilla' is probably the best of the Johnsons' films. The shots of the Congo are interesting and have some historical value as evidence of what this environment looked like in 1930. The shots of the Pygmies and other natives are also interesting, although these suffer from the Johnsons' penchant to stage events in a manner that makes the natives look 'wild' and alien.<br /><br />The best (and funniest) scene in 'Congorilla' is an improvised sequence in which Osa Johnson attempts to teach a jazz dance to some Pygmy women. (The dance is the Black Bottom, no less ... the same dance which Bob Hope famously taught to Daisy and Violet Hilton, the conjoined twins.) Wearing jodhpurs, riding boots, and a pith helmet, Osa Johnson starts scat-singing while she does high steps and slaps her knees in her attempt to teach this dance to the African women. Meanwhile, they just stand there staring at her, apparently wondering what this crazy white woman is trying to accomplish. It's a very funny scene, but it has unpleasant undertones. Osa Johnson is doing a dance that was invented by black Americans: the implication seems to be that black Africans should instinctively be able to perform this dance after a brief demonstration (using natural rhythm, I guess) because it's in their blood, or something.<br /><br />I'll rate 'Congorilla' 4 points out of 10. This film says a little bit about African life in the 1930s and rather more about American cultural perceptions in that same decade.