Het zien van deze film was de leukste die ik in lange tijd in de bioscoop heb gezien. Ik kan echter niet zeggen of dit een goede of een slechte film is, omdat zulke eenvoudige kwalificaties eenvoudigweg niet kunnen worden toegepast. Deze film heeft alles wat een film ooit zou kunnen hebben. Hij heeft de kenmerken van een romantische komedie, een politiek commentaar, een thriller, een drama, een actiefilm, een musical en een absurdistische, zelfbewuste kunstfilm. Het zit er allemaal in, alles bij elkaar opgeteld bij een mythe.<br />Het basisidee gaat over een Indiaas echtpaar, Nandini (Karishma Kapoor) en Shekhar (Sanjay Kapoor), die gelukkig in Canada wonen en zich na een verontrustend nieuwsbericht naar India haasten om de ouders van de echtgenoot te bezoeken. De rest van het verhaal speelt zich af in India, waar het stel midden in een complot van broederlijk geweld zit. Op een gegeven moment komt het verhaal over als 'Niet zonder mijn baby', maar het zou onrechtvaardig zijn om Shakti een remake van wat dan ook te noemen.<br />De ogenschijnlijke verhaallijn wordt op de achtergrond gedrongen door een aantal verbazingwekkende onderbrekingen, waaronder Shah Rukh Khans droom over Aishwarya Rai, die uit een andere film lijkt te komen. In feite staan de twee sterren op alle affiches, maar ze verschijnen pas heel laat in de film, en uiteindelijk is alleen Shah Rukh een echt personage. Toch maakt hij dat goed met een levendige en werkelijk onverwachte voorstelling. In deze film is Karishma Kapoor degene die het meeste werk te doen heeft, en ze levert een bewonderenswaardige prestatie door de kronkels en wendingen van de film met een vertoon van geloofwaardige emotie te verbinden. Een andere opvallende aanwezige is Nana Patekar, die Narsimha speelt, de tirannieke vader van de echtgenoot Shekhar. Nana Patekar domineert elke scène waarin hij voorkomt met een eng maar genuanceerd personage.<br />De film heeft ook zijn portie realisme. Geweld tiert welig, maar is werkelijk verontrustend in de mishandeling van de meeste vrouwelijke personages, waarbij Karishma een aantal keren flink in elkaar wordt geslagen. Soms is dit geweld duidelijk verontrustend, maar uiteindelijk wordt het surrealistisch, want elke dramatische scène wordt meestal gevolgd door zulke komische en spectaculaire wendingen dat het algehele effect niets anders is dan louter catharsis.<br />Ik heb een aantal Bollywoodfilms gezien, en de vermenging van genres en ongelooflijke plotwendingen is beslist hun norm. Maar 'Shakti' tilt de lat nog hoger door een nog grotere masala te absorberen zonder belachelijk te worden. Het is een film die de grandeur van een Shakespeariaans drama bereikt, waar het publiek van het gepeupel en de koninklijke hoogheden net zo wordt vermaakt. Het is pure, gratis film, en de regisseur Krishna Vamsi moet hebben gedroomd van een leuke avond door alle trucs uit het boek in te zetten. Misschien waren de allesoverheersende boodschap van geweld dat geweld kweekt en de inspirerende omvang van moederlijke liefde niet de gedachten die door mijn hoofd gingen, maar ik was opgetogen toen ik 'Shakti' uit had. Films maken kan het leukste ter wereld zijn!
Seeing this movie was the most fun I've had at the cinema in a long time. However, I am not able to say whether this is a good or a bad film, because such simple qualifications simply cannot be applied. This picture has everything any movie could ever have. It has characteristics of a romantic comedy, a political commentary, a thriller, a drama, an action movie, a musical, and an absurdist self-conscious art film. It's all in there, adding up to a myth.<br /><br />The basic premise is about an Indian couple, Nandini (Karishma Kapoor) and Shekhar (Sanjay Kapoor), happily living in Canada, who rush to India to visit the husband's parents after a disturbing news report. The rest of the story takes place in India, where the couple find themselves in the midst of a plot of fratricidal violence. At one point, the story borrows from "Not without my baby," but to call Shakti a remake of anything would be an injustice.<br /><br />The ostensible story line takes a backseat to a number of astonishing interruptions, including Shah Rukh Khan's dream of Aishwarya Rai which comes as if out of another movie. In fact, the two stars are on all the posters, but they appear really late in the film, and only Shah Rukh ends up being a real character. Yet he makes up for it with a spirited and truly unexpected performance.<br /><br />Karishma Kapoor is the one with most work to do in this film, and she does an admirable job, having to link up the film's twists and turns with a show of believable emotion. Another notable presence is Nana Patekar, who plays Narsimha, the tyrannical father of the husband Shekhar. Nana Patekar dominates every scene he's in with a scary but nuanced character.<br /><br />The movie is not without its share of realism. Violence is rampant, but truly disturbing in the abuse received by most of the female characters, with Karishma getting soundly beaten on a number of occasions. At times, this violence is clearly disturbing but ultimately it becomes surreal as every dramatic sequence is usually followed by such comic and spectacular turns that the overall effect is nothing but cathartic.<br /><br />I have seen a share of Bollywood releases, and the mixing of genres and incredible plot resolutions are certainly their norm. But "Shakti" raises the bar by absorbing an even greater masala without becoming ridiculous. It is a film that achieves the grandeur of a Shakespearian tragedy, where the audience of the rabble and royalty is equally entertained. It is pure, gratuitous cinema, and the director Krishna Vamsi must have had a dream of a good time by throwing in every trick in the book. Perhaps, the all-important message of violence begetting violence and the inspiring extents of motherly love were not the thoughts on my mind, but I came out of watching "Shakti" exhilarated. Making movies can be the most fun in the world!