Om te beginnen mijn oprechte deelneming aan iedereen die een kaartje voor de bioscoop heeft gekocht in de hoop een film te zien in dezelfde stijl als Gregory's Meisje en Held, maar die uiteindelijk het theater verliet met een teleurgesteld en vaag bedrogen gevoel. Het is waar dat vervolgen meestal, op een paar opvallende uitzonderingen na, een vergissing zijn en alleen bestaan om studiobazen de kans te geven het succes van een vorige film te verzilveren door ons ofwel een nauwelijks verhulde heropvoering van het oorspronkelijke verhaal te bieden ofwel een plotlijn die zo ver afstaat van de bedoelingen van het origineel dat de film die daaruit voortkomt onzinnig is. Bill Forsyth, die twee meisjes heeft, heeft de dubieuze eer dat hij in staat is beide zonden te begaan <0xE2><0x80><0x93> aan de ene kant herbeleeft hij de plot van Gregory's Meisje, terwijl hij aan de andere kant een eerlijk gezegd ongelooflijk en achterlijk verhaal opdist over Schotse wapenhandelaars. De schooljongen Gregory is nu leraar op dezelfde school waar hij op de prille leeftijd van zestien jaar een hopeloze hartstocht koesterde voor het voetballen van Dorothy. Hoewel Gregory nu vijfendertig is, koestert hij nog steeds een hopeloze hartstocht, maar nu voor het voetballen van Frances, ook zestien, en ondanks het feit dat ze muzieklerares is, heeft Bel duidelijk gemaakt dat ze zich tot hem aangetrokken voelt. Zijn passie voor Frances en zijn verlangen om indruk op haar te maken, leiden tot zijn betrokkenheid bij een plan om een wapenhandelaar uit de buurt te ontmaskeren, die toevallig ook een oude schoolvriend van hem is. Het heeft geen zin om verder te gaan, want de rest van het verhaal is te vergeten en het einde slaat helemaal nergens op. Het grootste probleem is het karakter van Gregory zelf, in die zin dat er geen spoor is van de innemende en charmante zestienjarige Gregory, die Dorothy op een komische manier achtervolgt in de overtuiging dat hij haar uiteindelijk voor zich zal winnen. Op zijn vijfendertigste wordt Gregory aan ons gepresenteerd als een nogal triest en vriendloos schepsel wiens leven noch actief noch komisch is. Buiten zijn werk brengt hij zijn tijd door met het kijken naar video's van Noam Chomsky en het lezen van tijdschriften over internationale onrechtvaardigheden. Zijn vrienden en familie van de vorige film lijken te zijn verdwenen, op twee zinloze scènes met zijn jongere zus na, die hem geen advies meer geeft en niet meer in zijn leven geïnteresseerd lijkt te zijn. We weten niet meer wat Gregory nu eigenlijk wil, wie hij is en waarom hij is zoals hij is. Waarom heeft hij bijvoorbeeld geen vrienden? Waarom ziet hij zijn vader, die duidelijk nog leeft, nooit meer? Waarom geeft hij weer les op de school waar hij vroeger op zat? Waarom is hij zo geïnteresseerd in Noam Chomsky en onrecht? Waarom is hij zo apathisch geworden? Waarom voelt hij zich aangetrokken tot Frances? Waarom voelt hij zich niet aangetrokken tot Bel tot de laatste twintig minuten van de film? Wat zien Bel en Frances in godsnaam in hem, terwijl hij noch adembenemend mooi, noch zelfs interessant is? Waarom blijft hij proberen indruk te maken op Frances, zelfs nadat hij en Bel een stel zijn geworden en hun relatie zijn leven volledig dreigt te ontwrichten? Moeten we echt geloven dat een Schotse wapenhandelaar die openlijk martelwapens aan onderdrukkende regimes verkoopt erin slaagt de aandacht van de media te ontwijken, maar in de problemen komt met een paar schoolkinderen? Denkt Gregory echt dat hij iets kan veranderen door een handjevol computers in zee te dumpen? Tot overmaat van ramp probeert acteur John Gordon Sinclair zijn optreden als de puberende Gregory te reconstrueren, tot en met de gezichtsuitdrukkingen en de onbeholpen lichaamstaal. Helaas komt dat op een jongen van vijfendertig vreemd en een beetje eng over. Bovendien is het moeilijk om medelijden te hebben met een leraar die erotische dromen heeft waarin hij seks heeft met een van zijn leerlingen die een uniform draagt terwijl ze allebei op een stapel matten liggen. In plaats van amusant is het gewoon pedofilie. Het is moeilijk te zeggen wat er door Bill Forsyth heen ging. Ik kan alleen maar aannemen dat het plan was om een film te maken over een man die weigerde volwassen te worden en zich aan zijn volwassen leven te binden, en wiens gelukkigste herinnering misschien was dat hij zestien was en achter het knapste meisje van de school aan zat, maar die geleidelijk aan moest accepteren dat een leven dat in het verleden was geleefd, helemaal geen leven was. Dat had in elk geval de basis kunnen zijn van een film die thematisch interessant en intelligent was. s Two Girls telt 116 verspilde en zinloze minuten die niets zeggen en nog minder betekenen. Gregory's Meisje was verantwoordelijk voor de start van de carrière van Bill Forsyth, en nu maar hopen dat Gregory's Two Girls niet verantwoordelijk is voor de ondergang van die carrière.
First of all my heartfelt commiserations to anyone who bought a cinema ticket in the hope of seeing a film in the same mould as the fantastic Gregory's Girl and Local Hero but ended up leaving the theatre feeling disappointed and vaguely cheated. While it's true that sequels are usually, bar a few notable exceptions, a mistake and exist merely to provide studio executives with an opportunity to cash in on the success of a previous film by offering us either a thinly disguised retread of the original story or a plot line so far removed from the intentions of the original that the resulting film makes no sense. In the case of Gregory's Two Girls, Bill Forsyth has the dubious honour of managing to commit both sins - on the one hand revisiting the plot of Gregory's Girl, while at the same time serving up a frankly incredible and moronic storyline involving Scottish arms dealers. Schoolboy Gregory is now a teacher at the same school where at the tender age of sixteen, he harboured a hopeless passion for the football playing Dorothy. Although now thirty five, Gregory still harbours a hopeless passion but now for the football playing Frances, also sixteen, despite the fact that music teacher, Bel has made it clear that she is attracted to him. His passion for Frances and his desire to impress her lead to his involvement in a scheme to expose a local arms dealer who also happens to be an old schoolfriend. There's no point in going any further as the rest of the story is forgettable and the ending makes no real sense at all. The main problem lies with the character of Gregory himself, in that there is no sign of the endearing and charming sixteen year old Gregory who actively and comically pursues Dorothy convinced that he would eventually win her over. At thirty five, Gregory is presented to us as a rather sad and friendless creature whose life is neither active nor comic. Outside of work his time is spent watching videos of Noam Chomsky and reading magazines about international injustices. As his friends and family from the previous film have seemingly vanished, save two pointless scenes with his younger sister, who no longer offers him advice or seems at all interested in his life, we are left confused about what it is Gregory really wants, who he is and why he is the way he is. Why for example is he friendless? Why does he never see his father, who is clearly still alive? Why has he returned to teach at the school he once attended? Why is he so interested in Noam Chomsky and injustice? Why has he become so apathetic? Why is he attracted to Frances? Why isn't he attracted to Bel until the last twenty minutes of the film? What in heaven's name do Bel or Frances see in him as he is neither drop dead gorgeous or even interesting? Why does he continue to try and impress Frances even after he and Bel have become an item and when their association threatens to completely disrupt his life? Are we really to believe that a Scottish arms dealer openly selling weapons of torture to oppressive regimes could manage to evade media scrutiny but fall foul of a couple of school-kids? Does Gregory really think that dumping a handful of computers into the sea will change anything? To make matters worse, actor John Gordon Sinclair attempts to rehash his performance as the adolescent Gregory right down to the facial expressions and awkward body language. Unfortunately on a thirty five year old it just comes across as odd and vaguely creepy. On top of that, it's hard to feel any sympathy for, or empathy with a teacher who has erotic dreams involving sex with one of their uniform wearing pupils while they both lie on a pile of gym mats. Rather than being amusing it simply smacks of paedophilia. It's hard to know what was going through Bill Forsyth's head when he wrote this script or why he thought fans of the original film would embrace a story so completely lacking in the charm, wit and warmth that turned the first movie into a classic. I can only assume that the plan was to craft a film about a man who was refusing to grow up and commit to adult life and perhaps whose happiest memory was of being sixteen and pursuing the best looking girl in the school but who by degrees is forced to accept that a life lived in the past is no life at all.That at least could have been the basis of a film which was thematically interesting and intelligent. As it is Gregory's Two Girls adds up 116 wasted and pointless minutes saying nothing and signifying even less. Gregory's Girl was responsible for launching Bill Forsyth's career, here's hoping that Gregory's Two Girls won't be responsible for sinking it.