Hoewel het verhaal mooi is en het dansen en zingen in het grootste deel van de film een genot zijn, is het unieke van de film (en wat hem tot een meesterwerk maakt) de droomsequentie. Hij bevat de combinatie van de hoogste vorm van werkelijk Amerikaanse muziek (Gershwin), de innemende schoonheid van Franse impressionistische kunst, Kelly's betoverende choreografie (inclusief zijn hartstochtelijke 'pas de deux d'amour', eigenlijk een apart genre), met het schitterendste kleurenpalet dat ooit voor de set is ontworpen. De combinatie van de opzwepende muziek en de visuele explosie was een waarlijk werk van een creatief genie en een groot kunstenaar.
While the story is sweet, and the dancing and singing in the main part of the film are a joy, the uniqueness of the film (and what makes it a masterpiece) is the dream sequence. It features the combination of the highest form of truly American music (Gershwin), the engaging beauty of French impressionistic art, Kelly's enthralling choreography (including his rapturous "pas de deux d'amour", really a separate genre), with the most magnificent palette of color ever devised for the set. Matching the surging music and the visual explosion with those dances was a true work of a creative genius and a great artist.