In de eerste 30 minuten van Tinseltown balanceerde mijn vinger op de afstandsbediening, klaar om heen en weer te flitsen om naar iets anders te kijken. De premisse van twee schrijvers die de pech hadden dat ze in een 'opslagruimte' woonden, was lichtelijk amusant, maar pijnlijk saai.<br />De introductie van het personage, gespeeld door Joe Pantoliano <0xE2><0x80><0x93> de grote filmfanaat, die in het park woont en op een wc slaapt <0xE2><0x80><0x93> bood hoop en ik besloot er nog een paar minuten aan te besteden. En toen nog een paar minuten tot Kristy Swansons introductie als ontluikende filmregisseur en borderline-nymfomane, er een beetje pit aan toevoegde. Haar degelijke acteerprestaties verhoogden haar aanwezigheid meer dan alleen maar een zeer welkome toevoeging. Uiteindelijk zijn de overduidelijke lowbudget-effecten op de film, met slecht gefilmde scènes, vertraagde tempo en slapstick-bewerkingen van bepaalde momenten, het ergst. Sommige van mijn favoriete films aller tijden zijn lowbudget geweest, Whithnail & I bijvoorbeeld, die ook gaat over twee jongens met een droom, maar die niet veel geluk hebben.<br />Maar ik durf te wedden dat de acteurs Tinseltown uit de 'Verschrikkelijke film'-archieven redden en hem zo ongeveer in de 'Had een cultfilm kunnen zijn'-archieven stoppen. Ik moest hardop lachen om sommige scènes met Joe Pantoliano's personage. Vooral de voorlaatste scènes in de vreselijk clichématige, maar nog steeds grappige, rijke-maar-verknipte-personages-woning, waar het verhaal zich ontvouwt naar de laatste momenten. Ik kan me voorstellen dat Tinseltown een geweldig toneelspel was en hoewel de filmmakers hun best deden om dit naar celluloid te vertalen, werkte het gewoon niet, en hoewel ik hardop lachte om sommige scènes en één opvoering, denk ik dat de eerste 30 minuten mijn zintuigen en verwachtingen zo hebben afgestompt dat ik om alles had kunnen lachen.<br /><br />Als je niet aan een nieuw koffiedik kunt komen, moet je dit niet oppakken als je het in een koopjesemmer ziet liggen.
The first 30 minutes of Tinseltown had my finger teetering on the remote, poised to flick around to watch something else. The premise of two writers, down on their luck, living in a self-storage-space "bin" was mildly amusing, but, painfully bland.<br /><br />The introduction of the character, played by Joe Pantoliano - the big deal movie guy, that lives in the park and sleeps in a lavatory, offered hope and I decided to give it a few more minutes. And then a few more until Kristy Swansons introduction as a budding film director & borderline nymphomaniac, added a bit of spice. Her solid acting performance raised her presence above and beyond just a very welcome eye-candy inclusion.<br /><br />Ultimately, the obvious low-budget impacts on the film with poorly shot scenes, stuttured pace and slapstick handling of certain moments. Some of my favourite movies of all time have been low budget, Whithnail & I being one that also deals with 2 guys with a dream, but down on their luck.<br /><br />However, for my money, the actors save Tinseltown from the "Terrible movie" archives and just about nudges it into the "could have been a cult movie" archives. I laughed out loud at some of the scenes involving Joe Pantoliano's character. In particular, the penultimate scenes in the terribly clichéd, but still funny, rich-but-screwed-up characters house, where the story unravels towards it's final moments.<br /><br />I can see how Tinseltown was a great stage play and while the film-makers did their best to translate this to celluloid, it simply didn't work and while I laughed out loud at some of scenes and one liners, I think the first 30 minutes dulled my senses and expectations to such a degree I would have laughed at anything.<br /><br />Unless you're stuck for a novelty coffee coaster, don't pick this up if you see it in a bargain bucket.