Men komt in de verleiding het genre van de film van Gert de Graaff te definiëren als 'de gebeurtenis van de gedachte', naar het voorbeeld van Merab Mamardashvili. De verhaallijn is een zekere Bart Klever's kwellende zoektocht naar die vluchtige substantie die de essentie van de persoonlijkheid vormt. Het script voor zijn nieuwe film neemt tegelijkertijd op zijn computer en in zijn eigen verbeelding vorm aan. Deze filmmonologue is ontstaan als reactie op Fellini's _Rentmeester_, en heeft Gert de Graaff 13 jaar werk gekost. Het is een opwindend spel met zowel echte als fictieve personages als met het publiek, en het onthult de grillige samenhang van het echte en het denkbeeldige, het paradoxale samenleven in twee verschillende melkwegstelsels: dat van Guttenberg en dat van MacLhuen. We zijn al enige tijd geneigd de kant van de schrijver van het script te kiezen, die van mening is dat de oorzaak van alle ellende de verdomde stereotypen van de massamentaliteit zijn ('de soldaat, de fascist, de ruitenwasser'). En samen met hem lopen we in een val als de schrijver-schepper eindelijk voor het onoplosbare dilemma komt te staan: hoe kan hij zich van de toekomstige film distantiëren? Bart Klever? Nog maar vijf minuten voor de finale, dank zij de onbeduidende verwijten van de vrouw van de schepper, die volledig opgaat in zijn werk, beseffen we dat we samen met de hoofdfiguur opnieuw zijn ingeperkt. Werkelijk, wat is de prijs van de kunst, waarvan het acceptabel is er afstand van te doen?' 's morgens zijn eigen naam en de dagelijkse zorg voor de jonge dochter?<br />Wie is hij dan, die Bart Klever? Is hij een briljant profeet of iemand die bezeten is zoals Frenhoffer uit het meesterwerk van Balzac (zoals de schrijver van het script uiteindelijk ook alles uit het computergeheugen wist wat hij heeft geschreven?)? Gert de Graaff stelt voor dat we deze vraag zelf beantwoorden.<br /><br />
One is tempted to define the genre of Gert de Graaff's movie as `event of the thought' following the example of Merab Mamardashvili. The nominal storyline is a certain Bart Klever's torturous quest for that ephemeral substance which constitutes the essence of personality. The script for his new movie is taking shape simultaneously on his computer and in his own imagination. This film-monologue originated as a response to Fellini's `8 ½' and cost Gert de Graaff 13 years of work. Excitedly playing with real and fictional characters as well as with the audience, it reveals the whimsical interconnection of the real and imaginary, the paradoxical co-existence in two different galaxies: that of Guttenberg and that of MacLhuen. For some time we are apt to side with the script writer, who believes that the cause of all misfortune is the damned stereotypes of mass mentality (`man', `catholic', `window washer'). And together with him we fall into a trap when the author-creator is finally faced with the insoluble dilemma: how can one eliminate from the future movie. Bart Klever? Just five minutes before the finale thanks to the common petty reproaches of the wife of the creator, who is deeply immersed in work, we realize that together with the main character we have again been `framed'. Really, what is the price of the art for the sake of which it is acceptable to renounce one's own name and the day-to-day care for the young daughter?<br /><br />So who is he, this Bart Klever? Is he a brilliant prophet or someone possessed like Frenhoffer from Balzac's masterpiece (just like the latter the script writer in the end erases from the computer memory everything has written)? Gert de Graaff suggests that we answer this question ourselves.<br /><br />