Hoewel ik had gehoord dat 'Cama de Gato' de slechtste Braziliaanse film van de afgelopen tien jaar was, heb ik hem toch gezien om hem een kans te geven; per slot van rekening was het Alexandre Stockler, de eerste keer regisseur/producer/schrijver, gelukt om zijn debuutfilm (op video opgenomen) voor slechts 4.000 dollar te maken en <0xE2><0x80><0x93> hoewel hij er nog goedkoper uitziet <0xE2><0x80><0x93> ik kan me niet voorstellen wat hij allemaal heeft moeten doen om hem eindelijk in bioscopen te krijgen zonder grote sponsors of productiemaatschappijen erachter (en toen ik ernaar keek, besefte ik waarom). Maar hoeveel kansen je 'Cama de Gato' ook wilt geven, ze slinken binnen 10 minuten tot nul: het is niets.' Het is een ongelooflijk belachelijke, breedsprakige, ideologisch fanatieke en technisch catastrofale poging om de jeugd van de hogere middenklasse in Brazilië af te schilderen als een stelletje verwende neonazi's die verslaafd zijn aan slechte seks, drugs en geweld (en ze zien eruit als homo's die in een cel zitten opgesloten), zonder enig zichtbaar spoor van talent, verbeelding, deskundigheid of structuur. Visueel en auditief doet het je denken aan de ergste amateurspulletjes die je op YouTube kunt vinden <0xE2><0x80><0x93> alleen duurt het hier dertig minuten (tel ze) van niet-aflatende hysterie en onhandigheid, en het is niet eens grappig.<br />We hebben het verhaal allemaal al eens eerder gezien: verveelde jonge kerels willen lol maken, feesten, drugs gebruiken, en dan gaat alles mis <0xE2><0x80><0x93> groepsverkrachting, billenkoek, moord, de dood door een ongeluk (van de trap vallen!! ) van de moeder van een van de jongens, culminerend in het besluit van de jongens om de lijken van het meisje en de moeder op een vuilnisbelt te verbranden. Moreel verwerpelijk afval, snap je? De film is sterk beïnvloed door Larry Clark (vooral 'Kids' en 'Bully'), maar Clarks films zijn, hoewel ook moralistisch en seksistisch, meesterwerken in vergelijking met deze troep.<br />Ik geloof niet dat er ooit zo'n monomane drang in een filmmaker heeft gezeten om zijn ideeën op het publiek over te brengen. Stockler grijpt ons bij de kraag en probeert zijn non-stop moralistische tirade in onze hersenen te persen door herhaling en uitputting - je raakt wel versuft van al dat gebrabbel, geschreeuw, onbeholpen gedoe met de camera, de beverige camera en dat afschuwelijke acteren. Stockler geeft niets om techniek (de kwaliteit van de beelden, de belichting, de geluidsopname, de soundtrack, de dialogen, de sets, de montage, et cetera is allemaal even weerzinwekkend), maar hij is een narcistische controlfreak: hij anticipeert op de kritiek die hij onvermijdelijk krijgt door ondertitels toe te voegen met slimme/cutie commentaren, en door de hoofdrolspelers op een gegeven moment te laten zeggen hoe vergezocht en nep het allemaal is (daar kan ik inkomen). <br />Ondanks zijn megalomane ambities schijnt Stockler niet in staat te zijn ons een minimum aan visuele of verhalende structuur te geven - hij kan niet eens beslissen of hij korrelig realisme wil (met de hand gefilmde videocamera etc.) of gestileerd (herhaling van scènes, gebruik van alternatieve takes etc.). Verdomme, hij kan niet eens beslissen WAAR hij zijn camera wil hebben (er wordt gebruik gemaakt van een subjectieve camera voor de DRIE camera's)! De dialogen bevatten de meest banale taal die ik ooit heb gehoord; de plot bestaat eenvoudigweg om de diepe haat van de regisseur voor zijn personages en waar ze voor staan te rechtvaardigen. Het enige wat je ziet is een filmmaker die haatdragend, prekerig, veroordelend, moraliserend is zonder het voordeel van een minimum aan talent (of techniek) dat erbij hoort. Het is heel teleurstellend om Caio Blat in deze puinhoop aan te treffen. Blat is een van de meest veelbelovende jonge filmacteurs van Brazilië, met zijn slaperige puppy-achtige uiterlijk en de emotionele scherpte die vaak aan Sal Mineo doet denken, en hij kan heel effectief zijn als hij goed wordt geleid (zoals in 'Carandiru', 'Lavoura Arcaica', 'Proibido Proibir'). Hier moet hij over de top gaan en spelen met een paar van de meest g<0xC3><0xAA>nant slecht toegeruste 'acteurs' uit de recente geschiedenis. Hij betreedt ook het riskante rijk van de beeldende seksscènes (zo goddeloos dat ze op webcamporno lijken).<br />De film begint en eindigt met echte interviews met 'typische' (?) jeugd uit de middenklasse <0xE2><0x80><0x93> Stockler wil dat we die interviews opvatten als 'bewijs' van wat hij heeft gedaan. Stockler probeert te bewijzen dat Braziliaanse jongens uit de middenklasse alle huidige of toekomstige fascisten zijn omdat ze uit de middenklasse komen en recreatieve drugs gebruiken (zegt hij dat alle neofascisten aan de drugs zijn? Of dat drugs fascistisch gedrag in de hand werken? Ik zou het niet kunnen zeggen).<br />Met zijn dogmatische zelfingenomenheid, techniek om hoofdpijn te veroorzaken en hersenverlammende verveling is 'Cama de Gato' om duizend redenen slecht, maar bovenal is het op een heel verraderlijke manier schadelijk: het geeft aanstokers van de Braziliaanse cinema een sterk argument. 'Cama de Gato' is het beste ongezien, ongenoemd, begraven en vergeten.
Though I'd heard that "Cama de Gato" was the worst Brazilian movie of the decade, I watched it giving it a chance; after all, first-time director/producer/writer Alexandre Stockler managed to make his debut feature (shot in video) for just US$ 4,000 and -- though it looks even cheaper -- I can't begin to imagine all he went through to finally get it exhibited in theaters with no big sponsors or production companies behind it (then as I watched it I realized why). But whatever chances you're ready to give to "Cama de Gato", they shrink to zero within 10 minutes: it's an unbelievably preposterous, verbose, ideologically fanatical and technically catastrophic attempt to portray Brazilian upper-middle class youth as a bunch of spoiled neo-Nazis hooked on bad sex, drugs and violence (and they're made to look like closeted gays too), made with no visible trace of talent, imagination, expertise or notion of structure. Visually and aurally, it recalls the worst amateur stuff you can find on YouTube -- only here it lasts NINETY TWO (count'em) minutes of unrelenting hysteria and clumsiness, and it's not even funny-bad.<br /><br />We've all seen the story before: bored young guys want to have fun, go partying, take drugs and everything goes wrong -- there's gang-rape, spanking, murder, the accidental death (falling down the staircase!!) of the mother of one of the boys, culminating with the boys deciding to burn the corpses of the girl and the mother in a garbage landfill. Moral and literal garbage, get it? The film is heavily influenced by Larry Clark (especially "Kids" and "Bully"), but Clark's films -- though also moralist and sexploitative -- are high-class masterworks compared to this crap.<br /><br />I don't think there was ever such monomaniacal drive in a filmmaker to stick his ideas down the audience's throat: Stockler grabs us by the collar and tries to force his non-stop moralist rant into our brains by repetition and exhaustion -- you DO get numb-minded with so much babbling, yelling, inept direction, shaky camera and terrible acting going on. Stockler doesn't care a bit about technique (the quality of the images, framing, sound recording, soundtrack songs, dialog, sets, editing, etc is uniformly appalling), but he's a narcissistic control-freak: he anticipates the criticisms he's bound to get by adding subtitles with smartie/cutie comments, and by making the protagonists comment at one point how far-fetched and phony it all is (I could relate to THAT). <br /><br />Despite his megalomaniac ambitions, Stockler seems incapable of giving us a minimum of visual or narrative structure -- he can't even decide if he wants gritty realism (hand-held video camera etc) or stylization (repetition of scenes, use of alternate takes, etc). Damn, he can't even decide WHERE to put his camera (there's use of subjective camera for the THREE leads)! The dialog features some of the most stupefyingly banal verbosity ever; the plot exists simply to justify the director's profound hatred for his characters and what they stand for. All you see is a filmmaker being hateful, preachy, condemning, moralizing without the benefit of a minimum of talent (or technique) to go with it.<br /><br />It's very disappointing to find Caio Blat in this mess. Certainly one of the most promising young film actors in Brazil, with his sleepy-eyed puppy dog looks and emotional edge that often recall Sal Mineo's, Blat can be highly effective under good direction (as in "Carandiru", "Lavoura Arcaica", "Proibido Proibir"). Here, he's told to go over the top and he has to play with some of the most embarrassingly under-equipped "actors" in recent memory. He also enters the risky realm of graphic sexploitation scenes (so goddawful they look rather like web-cam porn).<br /><br />The film opens and ends with real interviews with "typical" (?) middle-class youth -- Stockler wants us to take those interviews as "proof" of what he's trying to preach in fiction. But he blatantly despises and makes fun of his interviewees, selecting a highlight of abject, racist, sexist, stupid statements (which only shows assholes exist everywhere). Stockler wants to prove that Brazilian middle-class youths are ALL present or future fascists BECAUSE they're middle-class and enjoy recreational drugs (is he saying all neo-fascists are on drugs?? Or that drugs potentialize fascist behavior?? I couldn't tell). <br /><br />With its dogmatic self-righteousness, headache-inducing technique and mind-bending boredom, "Cama de Gato" is bad for a 1,000 reasons but, above all, it's harmful in a very insidious manner: it gives detractors of Brazilian cinema a powerful case of argument. "Cama de Gato" is best unwatched, unmentioned, buried and forgotten.