SAS AT SEA is kennelijk een woordspeling op een film van Gary Cooper, SOULS AT SEA. De titel beschrijft het team van hoofdrolspelers, Stan Laurel en Oliver Hardy, die op een oceaanreis gaan om Ollies zenuwen te kalmeren en dan de ontsnapte moordenaar Nick Grainger tegen het lijf lopen. Zoals gespeeld door Rychard Cramer, is deze misdadiger zowel amusant als huiveringwekkend, wat hem tot een prima tegenspeler van de komische personages van de Jongens maakt. Ondanks zijn krachtige verschijning haalt Cramer de Jongens nooit naar de achtergrond, een eerbetoon aan het bekoorlijke charisma van Stan en Ollie. Zo hoort het ook, aangezien de Jongens de hoofdpersonen in deze film zijn.<br />De charme van de personages van Laurel en Hardy is zo groot dat ze het gemiddelde materiaal naar boven halen. Want SAPS AT SEA heeft zijn zwakke punten. Bijvoorbeeld, zoals een vorige commentator opmerkte, een stukje waarin een dokter (de verrukkelijk geagiteerde James Finlayson) een ballon die 'longtester' heet op Ollie uitprobeert, zonder succes. Het scenario is heel episodisch, met het eerste deel, dat zich afspeelt in het appartement van de Jongens, dat vrijwel niets te maken heeft met het tweede deel, waarin ze naar zee gaan. Maar over het geheel genomen is de film een zeer aangenaam vermaak met een voldoende korte speeltijd zodat hij niet slijt, en hij is welkom.<br />Er is een zekere schrijnendheid in het bekijken van de laatste samenwerking tussen Laurel en Hardy en producent Hal Roach. Ik heb niet alle post-1940-films van Laurel en Hardy gezien, maar de films die ik heb gezien zijn dat wel.' Zelfs de zwakste Hal Roach-produkten voldoen niet. In deze latere films lijken Laurel en Hardy zich in een vreemde omgeving te bevinden, verstoken als ze zijn van kleurrijke bijrollen als Finlayson en Charlie Hall en Marvin Hately en LeRoy Shields levendige muzikale arrangementen. Ze zijn ook niet de goedbedoelende en optimistische branieschoppers die we kennen en liefhebben, maar in de latere films zijn het óf ergerlijke sufferds óf zielige mislukkelingen.<br />Het is jammer dat veel Hal Roach-films met Laurel en Hardy tegenwoordig niet meer voor het publiek beschikbaar zijn. Zelfs in een kleine rol als SAPS AT SEA kun je zien dat Laurel en Hardy geweldige komieken waren. Dat kwam doordat Hal Roach Stan Laurel, de leidende kracht achter het team, volledige artistieke vrijheid gunde. Toen Laurel zijn autonomie in andere studio's verloor, verloor het team veel van zijn uniekheid.
SAPS AT SEA is evidently a pun on a Gary Cooper film, SOULS AT SEA. The title aptly describes the starring team, Stan Laurel and Oliver Hardy. who go on an ocean voyage to soothe Ollie's nerves only to run into escaped killer Nick Grainger. As played by Rychard Cramer, this criminal is both amusing and chilling, making him a fine foil for the Boys' comedic characters. Despite his powerful presence, Cramer never upstages the Boys, a tribute to Stan and Ollie's beguiling charisma. That is as it should be, since the Boys are supposed to be the protagonists in this film.<br /><br />Such is the charm of Laurel and Hardy's personas that they elevate average material. For SAPS AT SEA has its slow spots. For instance, as a previous commentator has noted, a bit where a doctor (the delightfully flustered James Finlayson) tries a balloon called "lung tester" on Ollie, lacks punch. The scenario is very episodic, with the first part, taking place in the Boys' apartment, almost completely unrelated to the second part where they go off to sea. But on the whole, the film is highly pleasant entertainment with a sufficiently brief running time so that it doesn't wear out it's welcome.<br /><br />There's a certain poignancy viewing the final collaboration between Laurel and Hardy and producer Hal Roach. I haven't seen all of Laurel and Hardy's post-1940 films but those that I have seen don't measure up to even the weakest Hal Roach products. In these later movies, Laurel and Hardy seem to be in an alien environment, deprived of such colorful supporting players like Finlayson and Charlie Hall and Marvin Hately and LeRoy Shield's sprightly musical scores. They also aren't the well-meaning and optimistic bumblers we know and love but in the later films, are either exasperating blockheads or pathetic misfits.<br /><br />It is a pity that many Hal Roach Laurel and Hardy films are now generally unavailable to the public. Even in a minor entry like SAPS AT SEA, one can see that Laurel and Hardy were great comedians. This was because Hal Roach, for the most part, allowed Stan Laurel, the guiding force behind the team, complete artistic freedom. Once Laurel lost his autonomy at other studios, the team lost much of its uniqueness.