Ik ben momenteel op vakantie in Israël en kon dus deze ongelooflijke film zien. Een kleine waarschuwing voordat ik ga schrijven: ik spreek vloeiend Hebreeuws en dus waren de Hebreeuwse delen geen probleem, maar ongeveer een kwart (iets minder) van de film is in het Arabisch en ik kon een deel van dit ondertitelde deel niet verstaan. Dit deed geen afbreuk aan mijn begrip van de film, maar zorgde er wel voor dat ik een paar moppen miste die in het theater nogal wat opschudding veroorzaakten. Na een jaar Amerikaanse cinema, dat door velen werd beschouwd als een van de beste jaren voor homoseksuele cinema en relaties, is er echt iets bijzonders nodig om met kop en schouders boven de rest uit te steken; toch overtreft 'The Bubble' alle andere met zijn mengeling van uitstekend acteerwerk, geestige dialogen en relevant politiek klimaat.<br />De film begint bij een controlepost aan de Israëlisch-Palestijnse grens. De eerste paar minuten zijn we niet zeker van het soort film waar we op zijn gestuit. Toch is dit een belangrijk element van de kracht van deze film. De politieke situatie en de extreme spanning in de lucht zijn voortdurend op de achtergrond aanwezig. Het belangrijkste is dat Tel Aviv in deze film als een geheel eigen personage optreedt. Er wordt voortdurend naar verwezen. Straat- en restaurantnamen worden voortdurend uitgewisseld. De skyline en de stadsontwikkeling worden nogal streng bekritiseerd en uiteindelijk ontwikkelt de stad zich samen met de film. De film concentreert zich op de liefde tussen Noam (Ohad Knoller) en een Palestijnse immigrant, Ashraf (Yousef 'Joe' Sweid), waarbij de gemeenschappen van Tel Aviv en Palestina als een constante katalysator fungeren. We weten altijd dat hun relatie verboden is en dat creëert een gevoel van urgentie dat in de film zelden voorkomt. De liefde is ongelooflijk sterk en staat centraal in de film. De secundaire relaties en vriendschappen zijn net zo sterk: de flamboyante restauranteigenaar Yelli's (Yousef 'Joe' De verhouding met de superslanke Golan (zohar Liba) is vooral een bron van vermaak. De liefdesscènes die in deze film veelvuldig voorkomen, zijn stuk voor stuk prachtige, verfijnde kunstwerken, en de cinematografie is verbluffend: in de eerste liefdesscène van de film kantelt de camera naar beneden als een mannelijk personage orale seks heeft met Lulu (Daniela Virtzer), en lost op in een shot van Noam en Ashraf. Dit shot en nog een paar andere doen de kijker beseffen dat al deze relaties uitdrukkingen zijn van dezelfde vorm van liefde. Het zou tragisch zijn om meer van de verhaallijn prijs te geven, maar weet dat er veel politieke spanningen en tragedies zijn die te maken hebben met het huidige politieke klimaat in de wereld, dus concentreer ik me in plaats daarvan op de geestige dialoog. Zelfs toen ik deze film in mijn tweede taal keek, kon ik niet ophouden met lachen. Vooral de grappige regels over de vraag of homoseksuele zelfmoordterroristen maagdelijke vrouwen of mannen in de hemel krijgen, zijn heel grappig. En dan is er een analogie van Sampson uit de bijbel als's werelds eerste zelfmoordterrorist. Deze dialoog toont een bepaald gevoel van zuiverheid en realiteit dat je zelden in de bioscoop ziet. De muziek die in de film wordt gebruikt, is ook bijzonder krachtig. Muziek wordt alleen gebruikt in tijden waarin personages er legitiem naar zouden kunnen of moeten luisteren, en in de ene scène verzwakt de muziek wanneer een personage de ene koptelefoon afzet en houdt op wanneer hij de andere afzet. Kleine elementen zoals dit tillen de film werkelijk naar een hoger plan.<br />Ik zou geen betere aanbeveling voor een film kunnen doen; dit is een uitnemend werk van filmkunst dat zowel kathartisch is als buitengewoon goed gemaakt.
I am currently on vacation in Israel for summer, and so was able to see this incredible film. A bit of a warning before I begin writing: I speak fluent Hebrew, and so the Hebrew parts were no problem; however, about a quarter (a bit less) of the film is in Arabic, and I was unable to understand a bit of this subtitled bit. This did not detract from my understanding of the film, but did cause me to miss a few jokes which evoked some strong laughs in the theater.<br /><br />After a year of American Cinema which many hailed as one of the greatest years for homosexual cinema and relationships, it takes something truly special to stand head and shoulders above the rest; yet, "The Bubble" surpasses all others with its blend of excellent acting, witty dialogue, and relevant political climate.<br /><br />The film opens on a checkpoint on the Israeli-Palestinian border; For the first few moments, we are unsure about the type of movie we have walked in on. Yet, this is an important element of this film's strength. The political situation, and the extreme tension in the air is constantly in the background. Most importantly, Tel Aviv serves as a character of its own in this film. It is constantly referenced. Street names and restaurant names are constantly exchanged. The skyline and city development is critiqued quite harshly, and ultimately the city evolves along with the film The film focuses on the love between Noam (Ohad Knoller) and a Palestinian immigrant, Ashraf(Yousef 'Joe' Sweid), with the societies of Tel Aviv and Palestine serving as a constant foil. We always know that their relationship is forbidden, and this creates a sense of urgency rarely present in cinema. The love is incredibly strong, and stands as the centerpiece of the film. The secondary relationships and friendships are equally strong: flamboyant restaurant owner Yelli's ( Yousef 'Joe' Sweid) relationship with the ultra-butch and grating golani solider, Golan (Zohar Liba), is particularly a source of amusement. The love scenes which abound in this film are all exquisite, fine crafted works of art, and the cinematography is astounding: In the first love scene of the film, the camera pans down as a male character gives oral sex to Lulu (Daniela Virtzer), and dissolves into a shot of Noam and Ashraf. This shot any many others lead the viewer to realize that all of these relationships are expressions of the very same form of love.<br /><br />To give away more of the storyline would be a tragedy, but know that there is a lot of political tension and tragedy which touches onto the current world political climate, so I will instead focus on the witty dialogue. Even when watching this movie in my second language, I could not stop laughing throughout. Lines of particular amusement include the question of whether gay suicide bombers receive virgin women or men in heaven, and an analogy of Sampson from the bible as the worlds first suicide bomber. This dialogue shows a particular sense of purity and reality which is rarely seen in Cinema. The music used in the film is also particularly powerful. Music is only used in times when characters legitimately could or should be listening to it, and in one scene the music weakens when a character removes one earphone and stops when he removes the other. Little elements like this truly elevate the film.<br /><br />I could not give greater recommendation to a film; this is a superb work of cinema which is catharthic as well as extremely well crafted.