Ik geef toe dat ik de eerste 20 minuten van de film niet zeker wist of ik het hele filmpje zou uitzitten. Net als veel andere mensen vond ik het behoorlijk saai, en ik keek er niet echt naar uit om anderhalf uur lang die vent in ijspegels te zien bijten en ze aan elkaar te zien plakken. Maar als je de creatie van zijn eerste werk lang genoeg uitzit om het eindproduct te zien, krijg je een idee hoe indrukwekkend de rest van de film is. Ik vind het echt triest dat zoveel mensen dit onmogelijk saai vonden, of een herhaling van ideeën van andere kunstenaars. <br />Rivers and Tides is een rustige studie van een aantal kunstwerken en methoden van Andy Goldsworthy, die zijn kunst volledig maakt van dingen in de natuur, meestal resulterend in stukken die door de natuur worden verteerd door het normale proces van entropie. Het is traag bewegend en zonder glamour, maar ik denk dat de film vooral bedoeld is om te laten zien dat Goldsworthy's kunst geen begeleiding nodig heeft om te worden gewaardeerd. Ik heb zelfs mensen horen klagen dat hij de hele film door praat in plaats van dat hij de natuur en zijn kunst voor zichzelf laat spreken, wat volgens mij gewoon waanzin is. Aan de andere kant klagen veel mensen over cd's met teksten die erin staan geschreven. Veel musici denken ook dat hun muziek alles moet betekenen wat de luisteraar wil horen zonder dat de musicus precies de tekst laat horen. Ik denk dat ik gewoon iemand ben die gelooft dat ik graag zou willen weten wat de kunstenaar met zijn of haar kunstwerk wilde bereiken. Ik kan het nog steeds zo opvatten, zelfs als ik weet wat de bedoeling was. Ik kan begrijpen dat ik hem niet door de film heen wil horen praten. Hij raakt per slot van rekening meer dan eens de draad van zijn verhaal kwijt en kan zijn werk niet goed uitleggen, maar als je niet wilt dat Goldsworthy over zijn werk praat terwijl je naar de film kijkt, zet dan gerust het geluid uit. Dat is net zoiets als de tekst niet lezen als je niet wilt weten wat een musicus zingt en de woorden liever zelf interpreteert.<br />Ik vind het werk van Andy Goldsworthy, waarvan ik voor ik deze film zag geen idee had dat het bestond, ongelooflijk indrukwekkend, en ik ben blij dat deze film is gemaakt om het te laten zien. Aangezien zijn werk over het algemeen niet het soort werk is dat naar een studio kan worden overgebracht, is fotografie, afgezien van film, het enige medium waarin het tot uitdrukking kan worden gebracht, en ik waardeerde het zeer dat ik het werk kon zien dat in zijn kunst wordt verwerkt en de manier waarop alleen dingen uit de natuur worden gebruikt. Of je nu bepaalde aspecten van de manier waarop deze film wordt gepresenteerd nu wel of niet waardeert, Goldsworthy's werk is zo ontroerend dat je over het hoofd ziet dat Goldsworthy's kunst ontroerend genoeg is omdat de film niet de ster is, maar Goldsworthy zelf. En gezien het gebrek aan muziek of zelfs maar de kleinste special effects en de traagheid van de film, lijkt het me dat regisseur Thomas Riedelsheimer dat weet.
I admit that for the first 20 minutes or so of this film I wasn't entirely sure I was going to sit through the whole thing. Like many other people, I found it pretty boring, and I wasn't entirely looking forward to an hour and a half of watching this guy bite icicles and stick them together. However, if you sit through the creation of his first work long enough to see the finished product, you get an idea of how impressive the rest of the film is. I really think it's sad that so many people found this impossibly boring or a retread of ideas done by other artists. <br /><br />Rivers and Tides is a quiet study of some of the artwork and methods of Andy Goldsworthy, who makes his art entirely out of things in nature, generally resulting in pieces that will be consumed by nature through the normal process of entropy. It is slow moving and unglamorous, but I think that a lot of the point of the movie is to show that Goldsworthy's art does not need any accompaniment in order for it to be appreciated. I've even heard people complain about how he is always talking throughout the movie, rather than just letting nature and his artwork speak for themselves, which I just think is madness.<br /><br />On the other hand, lots of people complain about CDs coming with the lyrics written out inside them. A lot of musicians as well think their music should mean whatever the listener wants it to mean without the musician showing the exact lyrics, I guess I'm just the kind of person that believes that I'd like to know what the artist was trying to accomplish with his or her artwork. I can still take it how I want to even if I know what it was meant to do. I can understand not wanting to hear him talk through the movie. He does, after all, lose his train of thought and find himself unable to explain some of his work at more than one occasion, but if you don't want Goldsworthy talk about his art while you're watching the film, feel free to turn the sound off. That's like not reading the lyrics if you don't want to know what a musician is singing and would rather interpret the words yourself.<br /><br />I think that Andy Goldsworthy's work, which I had no idea existed before I watched this movie, is incredibly impressive, and I'm glad that this film was made in order to showcase it. Indeed, since his work is generally not the kind that can be transported into a studio, photography is the only medium other than film that can express it, and I really appreciated being able to see the work that goes into his art, and the way that only things from nature are used. Whether or not you appreciate certain aspects of how this film is presented, Goldsworthy's work is moving enough to overlook that, because the film is not the star, Goldsworthy's art is. And given the lack of any music or even the smallest special effects and the slow-moving nature of the film, it seems to me that director Thomas Riedelsheimer knows that.