Ik vroeg me af waarom ik Peggy Sue Got Married niet leuker vond dan Peggy Sue Got Married zelf, toen het in 1986 voor het eerst werd uitgebracht, met al die hype eromheen. Op de een of andere manier vond ik het personage van Nic Cage afstotelijk. Heel afstotelijk. Daarna leek de plot nergens op te slaan. En toen de aftiteling was afgelopen, kwam de vraag bij me op: wat was de bedoeling van deze film? Wat wilde hij zeggen? Het antwoord was helaas niet veel, als het al iets was. Ik geloof echt niet dat deze film bedoeld was om iets duidelijk te maken; tenzij het was: 'Je leven is je leven, je zult hoe dan ook dezelfde fouten maken, dus let op de donut, en niet op het gat'. Geen erg diepzinnige uitspraak, en ik vind het ook geen goede.' Het spijt me, maar het verhaal is niet echt diepzinnig. Het is gewoon niet zo goed geschreven. De verhaallijn is ongelijkmatig en soms vreemd overdreven. Kathleen Turner was het beste, en naar mijn mening het enige, in deze film wat de moeite waard was, en ze heeft een soort wonder verricht door een heel personage te creëren, ondanks de bizarre, onverklaarbare omstandigheden, met een script dat kennelijk niets te vertellen had.<br />Ze heeft ook eindelijk het mysterie voor me opgehelderd van de belangrijkste reden waarom ik niet meer van deze film heb genoten. Ze zegt in haar autobiografie dat Cage zich er altijd voor heeft ingespannen om zich tegen de aanwijzingen van zijn oom Coppola te verzetten, 'op zijn eigen manier'. (geen goed idee voor een nieuwe acteur) en hij zette een stomme stem op die ze'stom' noemde. Zijn stem was irritant, schurend en onnatuurlijk, en zijn personage was onhebbelijk en aanmatigend als jonge vent. Ik begrijp wat hij probeerde te doen: een jonge vent spelen die een 'hotshot' is, die niet zo hot is als hij denkt, en zijn eigen karma opstellen voor toekomstige mislukkingen. Maar hij gaat te ver, de manier waarop hij het doet is schurend, niet effectief, en als hij naar zijn oom had geluisterd in plaats van 'de man bevechten', zouden we een aangenamer film hebben gehad. Cage glipt een beetje met zijn irritante stembuigingen door de film heen en klinkt af en toe als een echt mens, en die scènes zijn beter om naar te kijken dan andere. Maar als ik de film in zijn geheel zou moeten bekijken, zou ik iemand in L.A. willen betalen om een emmer water over zijn hoofd te gooien tijdens een paar van zijn meer gekunstelde scènes.<br />De film is niet bedoeld om iets duidelijk te maken, maakt niets duidelijk, is geweldig om naar te kijken, behalve wanneer Cage een gestoorde Elvis-imitatie doet (maar dan zonder stem), en is uiteindelijk verwarrend en tijdverspilling. Gezien dit alles verdiende Kathleen Turner beslist een Oscar in deze chaotische film. Ik kan niemand aanbevelen om hier twee uur naar te kijken, tenzij je van Turner houdt en een afstandsbediening hebt om al haar scènes op te pikken. Geloof me, je zult niets van de plot missen als je de andere scènes overslaat, en het is net zo logisch.<br />Kathleen Turner krijgt veel kritiek van de critici vanwege haar commentaar op Cage, wat bewijst dat ze sterk genoeg is om eerlijk te zijn, en de commentaren van andere mensen kunnen de pot op. Ga jij maar, Turner! Ik ben net zomin een fan van deze actrice als van elke andere eersteklas acteur of actrice, maar haar openhartigheid is verfrissend. Cage' acteerwerk kan heel irritant zijn, en hier werkt het niet. In deze film weten we tenminste waarom.
I wondered why I didn't like Peggy Sue Got Married more than I did, when it first came out in 1986, with all the hype. Somehow I found Nic Cage's character off-putting. Way off-putting. Then the plot didn't seem to make sense. Then by the end of the credits, the question came to mind: What point was this movie making? What was it saying? The answer, unfortunately, was not much, if anything. I really don't think this movie aimed at making a statement; unless it was "your life is your life, you're gonna make the same mistakes no matter what, so keep your eye upon the doughnut, and not the hole". Not a very profound statement, and I'm sorry, not profoundly made in this movie. The writing simply isn't that good. The direction is uneven, and is strangely overblown at times. Kathleen Turner was the best, and in my opinion, only worthwhile thing in this movie, and performed something of a miracle creating a whole character despite bizarre, unexplained circumstances, with a script that had no apparent statement to make. <br /><br />She also finally cleared up the mystery for me of the main reason I didn't enjoy this movie more. She states in her autobiography that Cage made a point of fighting his uncle Coppola's direction every step of the way, doing it "his own way" (not a good idea for a new actor), and putting on a goofy voice she called "stupid". His voice was annoying, abrasive and unnatural, and his character was obnoxious and overbearing as a young guy. I understand what he was attempting to do: play a young-guy "hot shot" who is not as hot as he thinks he is, setting up his own karma for future failure. But he goes overboard, the way he does it is abrasive, not effective, and if he had listened to his uncle instead of "fighting the Man", we would have had a more enjoyable film. Cage slips a little with his obnoxious voice stylings in the movie and occasionally sounds like a real person, and those scenes are more watchable than others. But if I had to watch the movie through in its entirety, I would find myself wanting to pay someone in L.A. to pour a bucket of water over his head during some of his more affected (put-on) scenes. <br /><br />The movie doesn't aim for a statement, doesn't make a point, is great to look at except when Cage is doing a demented Elvis impression (but without the voice), and is, ultimately, confusing and a waste of time. Given all this, Kathleen Turner surely deserved an Oscar in this flailing mess of a movie. I can't recommend anyone spending two hours watching this, unless you like Turner and have a remote to pick out all her scenes. Believe me, you will miss nothing plotwise by skipping the other scenes, and it will make just as much sense. <br /><br />Kathleen Turner is getting a lot of flak from critics regarding her Cage comments, which proves that she's strong enough to be honest, and to hell with other people's comments. You go, Turner! I'm not particularly a fan of this actress any more than I am of any other first-rate actor or actress, but her candor is refreshing. Cage's acting can be good to annoying, and here it doesn't work. At least, in this film, now we know why.