Een van de populairste video's in mijn plaatselijke videotheek is niet Borat of The Departed, maar een documentaire uit 2005 over Jezus Christus, getiteld The God Who Wasn't There, gemaakt door regisseur Brian Flemming, een ex-christelijke Fundamentalist. In zijn tweeënzestig minuten durende documentaire beweert Flemming dat Jezus geen historische figuur was, maar een legende die uitsluitend gebaseerd was op heidense tradities. In interviews met schrijvers, filosofen en historici onthult Flemming de lang gekoesterde christelijke overtuiging dat Jezus, de zoon van God, onder de mensen leefde, gekruisigd en herrezen is. Flemming vergelijkt het verhaal van Jezus met die van cultfiguren als Isis en Osiris in Egypte, Dionysus en Adonis in de Griekse mythologie en Romeinse mysteriecultussen zoals het mithraïsme, en vindt veel verrassende overeenkomsten. Naast zijn getuigenis over Heidense culten verklaart hij ook dat de vroegste bronnen voor het verhaal van Christus, de vier evangeliën, veertig of vijftig jaar na de datum van Jezus' kruisiging werden geschreven en dat de brieven van Paulus weinig aanwijzingen bevatten dat Jezus een vleesgeworden figuur was. Helaas is Flemming er echter niet op uit om een gedegen onderzoek naar de waarheid over Jezus' leven in te stellen, maar gebruikt hij het onderwerp alleen als vertrekpunt voor een volledige aanval op het christendom en alle religies. De meeste interviews zijn filosofisch op één lijn met de regisseur, onder wie gezworen atheïsten als bioloog Richard Dawkins en schrijver Sam Price. De enige christenen die worden geïnterviewd, zijn mensen uit de marge, zoals Scott Butcher, de maker van de website Rapture Letters.com, en Ronald Sipus, directeur van de fundamentalistische Village Christian School, waar Flemming als jongen op zat.<br />Net als Michael Moores interview met Charlton Heston in Bowling for Columbine is zijn interview met Sipus zo controversieel dat Sipus in het midden staat. Op sarcastische toon vertelt Flemming hoe verkeerd het christendom het had toen het zei dat de zon om de aarde draaide, en dan wijst hij op wreedheden die in naam van het christendom zijn begaan, zoals die van sekteleider Charles Manson, die 11 mensen vermoordde, en Dena Schlosser, die de arm van haar baby afhakte voor God. Hij haalt ook een uitspraak aan uit een boek van LaHaye en Jenkins waarin staat dat christenen 'uitkijken naar de dag waarop alle niet-christenen in een meer van vuur worden gegooid, brullend en krijsend'. Om ons nog verder tegen het christendom te keren, laat Flemming ons verlengde opnamen zien uit Mel Gibsons The Passion of the Christ, waarin elke scène van geweld en marteling tot in de kleinste details wordt beschreven. Wat een serieuze discussie over een heel interessant onderwerp had kunnen zijn, wordt uiteindelijk een kinderlijke tirade en een polemiek tegen alle religies. Terwijl hij bezig is mensen te veroordelen die het christendom hebben gebruikt om onuitsprekelijke daden te plegen, negeert hij mensen als de socialistische Muriel Lester, een beroemde christelijke pacifist, Rigoberta Menchdun Tum, een Maya-indiaan uit Guatemala die heeft geholpen de revolutionaire christenen te vinden en de Nobelprijs voor de vrede heeft gekregen als erkenning voor haar werk voor sociale rechtvaardigheid, en Moeder Teresa, wier werk draaide om respect voor ieders waarde en waardigheid.<br />Zijn meest veelzeggende argument is zijn vergelijking van de christelijke doctrine met de Heidense culten en hij maakt een paar goede punten, maar Flemming vertelt ons niet dat hoewel sommige aspecten van deze culten misschien op de christelijke doctrines lijken, er voor 300 na Christus, lang na het Nieuwe Testament, geen teksten of bronnenmateriaal voor deze culten zijn. Het is ook belangrijk om één belangrijk verschil op te merken. Het directe doel van de ingewijden was een mystieke ervaring die hen het gevoel gaf dat ze een eenheid met hun god hadden bereikt. Dit is een vloek voor het christendom, dat gelooft dat een kerkelijke hiërarchie, met priesters en bisschoppen tot en met de paus, nodig is om Gods wil voor de mensheid te interpreteren.<br />Hoewel ik geen christen ben en er enige twijfel over heb of Jezus Christus wel of niet een historische figuur was, is de waarheid dat het er in het grote geheel der dingen misschien niet toe doet. Wat er wel toe doet, is dat er een boodschap aan de mensheid werd doorgegeven en over de hele wereld werd verspreid die bijdroeg aan de geestelijke evolutie van de mensheid. Ongeacht de verdraaiingen en misdaden die later in naam van het christendom werden begaan en waarvan er vele waren, was het christendom zoals het was bedacht een doctrine van mededogen en liefde, en een morele en ethische code die het respect voor onze medemens vergrootte.<br />Hoewel ik het toejuich dat de film werd gemaakt en dat er een taboeonderwerp werd besproken, is het niet nodig om opnieuw een verdeelde strijd te voeren om religie te gebruiken als een strijdveld, maar om het te zien als een gemeenschappelijke draad die de mensen van de wereld bij elkaar kan brengen. 'Alleen degenen wier idee van plezier maken bestaat uit het vernielen van de godsdienst van anderen, wordt geadviseerd zich ermee bezig te houden.
One of the most popular rentals at my local video store is not Borat or The Departed but a 2005 documentary about Jesus Christ called The God Who Wasn't There by director Brian Flemming, an ex-Christian Fundamentalist. Flemming, in his 62-minute documentary, asserts that Jesus was not a historical figure but a legend based solely on Pagan traditions. Using interviews with authors, philosophers, and historians to debunk the long-held Christian belief that Jesus, the son of God, lived among men, was crucified, and was resurrected, Flemming compares the Christ story with those of cult figures Isis and Osiris in Egypt, Dionysus and Adonis in Greek mythology, and Roman mystery cults such as Mithraism and finds many surprising similarities.<br /><br />In addition to his evidence about Pagan cults, he also states that the earliest sources for the Christ story, the four gospels, were written forty or fifty years after the date given for Jesus' crucifixion and that the letters of St. Paul show little evidence of Jesus being a flesh and blood figure. Flemming, unfortunately however, is not out to conduct a solid investigation of the truth about Jesus' life but to use the subject only as a point of departure for a full throttle attack on Christianity and all religion. Most of the interviews are with those philosophically aligned with the director including avowed atheists such as Biologist Richard Dawkins and author Sam Price. The only Christians interviewed are those on the fringe such as Scott Butcher, the creator of the website Rapture Letters.com, and Ronald Sipus, principal of the fundamentalist Village Christian School, which Flemming attended as a boy.<br /><br />Like Michael Moore's interview of Charlton Heston in Bowling for Columbine, his interview with Sipus is so contentious that Sipus walks out in the middle. In a sarcastic tone, Flemming tells us how wrong Christianity was wrong about the sun revolving around the earth, then points to atrocities committed in the name of Christianity such as those by cult leader Charles Manson who killed 11 people and Dena Schlosser, who cut her baby's arm off for God. He also lifts a statement from a book by LaHaye and Jenkins that says that Christians "look forward to the day when all non-Christians are thrown into a lake of fire, howling and screeching." To further turn us against Christianity, Flemming shows us extended clips from Mel Gibson's The Passion of the Christ, detailing in minute detail each scene of violence and torture. What could have been a serious discussion on a very interesting subject eventually becomes a childish rant and a polemic against all religion. In the process of condemning those who used Christianity to commit unspeakable acts, he ignores such people as socialist Muriel Lester, a famous Christian pacifist, Rigoberta Menchú Tum, a Mayan Indian of Guatemala who helped found the Revolutionary Christians and received the Nobel peace prize in recognition of her work for social justice, and Mother Teresa, whose work was about respect for each individual's worth and dignity.<br /><br />His most telling argument is his comparison of Christian doctrine with the Pagan cults and he makes some good points, yet Flemming does not tell us that while some aspects of these cults may resemble Christian doctrines, there are no texts or source materials for these cults before 300AD, long after the New Testament. Also it is important to note one major difference. The immediate goal of the initiates was a mystical experience that led them to feel they had achieved union with their god. This is anathema to Christianity which believes that a Church hierarchy including priests and bishops all the way up to the Pope are required to interpret God's will to mankind.<br /><br />Although I am not a Christian and have some doubts about whether or not Jesus Christ was in fact a historical figure, the truth is that, in the long scheme of things, it may not matter. What matters is that a message was introduced to mankind and spread around the world that contributed to mankind's spiritual evolution. Regardless of the distortions and crimes later committed in its name and there were many, Christianity as conceived was a doctrine of compassion and love, and a moral and ethical code that furthered respect for our fellow man.<br /><br />While I applaud the fact that the film was made and that a taboo topic was discussed, what is sorely needed is not another divisive attempt to use religion as a field of combat but to see it as a common thread that can bring the world's people together. While there is room for debate and discussion on religious subjects, in the words of Annie Besant, "spiritual truths are best seen in the clear air of brotherhood and mutual respect. The God Who Wasn't There is recommended only for those whose idea of a good time is to trash the religion of others.