Een van de meest ondoordachte remakes van een klassieker in de filmgeschiedenis, vooral sinds de belofte van de titelrol <0xE2><0x80><0x93> 'De mooiste vrouw van onze tijd in het meest erotische avontuur aller tijden' <0xE2><0x80><0x93> is niet eens behoorlijk uitgebuit! Hoewel deze film sinds mijn kindertijd regelmatig op tv werd vertoond in mijn uithoek van het bos, hield de beruchtheid ervan (let wel, niet vanwege de erotische inhoud, maar vanwege de gruwelijkheid ervan) me er tot nu toe van weg, en ik liet me alleen vermurwen omdat ik onlangs heb genoten van Bo Derekns vorige film, 10 (1979), en in de kersttijd ook veel fantasyfilms heb gezien. <br /><br />Leidster-producer Bo Derek speelt nogal belachelijk het schoolmeisjesachtige seksuele onschuldige meisje (getuige de onbeholpen bananenscène) en zoals te verwachten was, moet ze een paar keer haar kleren uittrekken, maar hoe welkom deze scènes ook waren, ze kwam in 10 net zo sensueel over als hier; Richard Harris kauwt dan onophoudelijk op het decor als Jane's geobsedeerde ontdekkingsreiziger-vader, maar John Philip Law komt nauwelijks over als zijn assistent die gedwee enige aanvankelijke belangstelling voor Jane zelf toont; de nieuweling Miles O'Keeffe krijgt de titelrol en hij maakt pas na 45 minuten zijn entree, is de hele tijd volkomen stil op zijn beroemde gejodel na (dat waarschijnlijk toch al van Johnny Weissmuller is overgenomen! en is bovendien even onuitsprekelijk als een van de bomen waaraan hij in de tweede helft van de film met regelmatige tussenpozen bungelt!; voor de goede orde: hij speelde later de hoofdrol in twee ATOR-films (of would-be CONAN-imitators) voor Joe D.Amato en het koningsdrama _ZORD OF THE VALIANT_ (1984). De Mille, William Dieterle en Robert Rossen) en een paar groten (Otto Preminger, Nicholas Ray en Don Siegel), maar hij heeft er duidelijk niets van opgestoken, want zijn regie van deze is een groot probleem: afschrikwekkend pretentieus soms (getuigt van de afgrijselijke python-aanval) met een zinloze overdaad aan slowmotiontechniek en smakeloze overgangen; dit was Dereks zevende film als regisseur (en zijn tweede van vier met vrouw Bo) en uiteindelijk zou hij er nog maar twee kunnen maken. De totale mislukking van de film hoeft alleen maar te worden ingeschat door het feit dat de Tarzan-legende nog een keer in de film werd verwerkt in GREYSTOKE: DE LEGENDE VAN TARZAN, HEER VAN DE APES (die ik verrassend genoeg nog niet heb gezien) nog geen drie jaar later!! Genomineerd voor zes Razzie Awards (waaronder die van John Derek, Richard Harris en Miles O.Keeffe) en een gewonnen voor Bo Derek zelf, TARZAN, DE APE MAN was mede geschreven door Gary Goddard, de toekomstige regisseur van een andere veelbesproken, maar uiteindelijk teleurstellende verfilming van een heldhaftige figuur, MASTER OF THE UNIVERSE (1987), waar ik op dit moment ook weer naar zal kijken (yay). Ondanks een charmante slotcreditsscène waarin Tarzan en Jane spelen met een orang-oetan en een muziekscore die eigenlijk helemaal niet slecht is en af en toe zelfs heel opwindend, worden al mijn goede voornemens tenietgedaan door een buitengewoon dwaze climax waarin de inboorlingen Bo helemaal wit schilderen en John Derek tot overmaat van ramp duidelijk desinteresse toont voor het personage van Tarzan zelf, waardoor hij een onbelangrijke bijrol krijgt in zijn eigen film!
Surely one of the most ill-advised remakes of a classic in film history – especially since the promise of its tag-line, “The most beautiful woman of our time in the most erotic adventure of all time”, isn’t even properly exploited! Although this film was regularly shown on TV in my neck of the woods since my childhood days, its notoriety (for awfulness not erotic content, mind you) kept me away from it until now – and I only relented because I have recently enjoyed Bo Derek’s previous film, 10 (1979), and have been watching a lot of fantasy stuff as well over the Christmas period.<br /><br />Lead actress/producer Bo Derek is rather ridiculous playing the schoolgirl-ish sexual innocent (witness the inept banana scene) and, as was to be expected, she is made to get her clothes off a few times but, as welcome as these scenes were, she came off as far more sensual in 10 than she does here; Richard Harris, then, chews the scenery incessantly as Jane’s obsessed explorer father, but John Philip Law barely registers as his aide who meekly shows some initial interest in Jane herself; newcomer Miles O’Keeffe has the title role and he only makes his entrance 45 minutes into the movie, is completely silent throughout except for his famous yodel (which is probably lifted from Johnny Weissmuller anyway!) and, furthermore, is as inexpressive as one of the trees he dangles from at regular intervals throughout the film’s second half!; for the record, he later starred in two ATOR movies (or would-be CONAN imitators) for Joe D’Amato and the King Arthur-era set, SWORD OF THE VALIANT (1984).<br /><br />When still an actor, director John Derek (who also serves as his own cinematographer here) had worked with some good film-makers (Cecil B. De Mille, William Dieterle and Robert Rossen) and a few great ones (Otto Preminger, Nicholas Ray and Don Siegel) but he clearly learned zilch from them as his direction of this one is a major liability: appallingly pretentious at times (witness the perfectly horrid python attack sequence) with a senseless overuse of the slow motion technique and cheesy transitions; this was Derek’s seventh film as a director (and his second of four with wife Bo) and, eventually, he would only get to make two more.<br /><br />The film’s utter failure only needs to be gauged by the fact that the Tarzan legend was tackled once more on film – in GREYSTOKE: THE LEGEND OF TARZAN, LORD OF THE APES (which, surprisingly enough, I haven’t watched myself yet) – a mere three years later!! Nominated for six Razzie Awards (including John Derek, Richard Harris and Miles O’Keeffe) and winning one for Bo Derek herself, TARZAN, THE APE MAN was co-written by Gary Goddard, the future director of another highly anticipated but ultimately disappointing transposition to the silver screen of a (this time animated) heroic figure, MASTER OF THE UNIVERSE (1987) which I will be revisiting presently as well (yay)! Despite a charming closing credit sequence showing Tarzan and Jane playing with around with an orang-utan and a music score that is not half bad actually and quite rousing on occasion, any belated good intentions are defeated by an extremely silly climax involving natives painting Bo completely white and, fatally, John Derek’s clear disinterest in the character of Tarzan himself which makes him come off as an unimportant supporting character in his own self-titled movie!!