Dit is een van de meest irritante, onzinnige films die ik ooit heb moeten aanschouwen. Telkens als het erop begon te lijken dat het een goede film zou worden, kwamen er flashbacks in sepiatinten uit, gevolgd door paranoïde idiotie, vermomd als sociaal commentaar. De hoofdfiguur, Maddox, is een manipulatieve, zogenaamde rebel die in een villa woont en schijnbaar geen ouders of verantwoordelijkheden heeft. De bijrollen zijn allemaal veel sympathieker en interessanter, maar helaas zijn ze nooit ontwikkeld. Ook begrijpen we nooit echt de rol van John Stanton, die Maddox zou hebben beïnvloed om de rebellie te plegen. Op een gegeven moment dacht ik: Aha! Maddox is gewoon gek en verzint in het geheim al die berichten van ontsnapte psychiatrische patiënt Stanton! Maar natuurlijk blijkt dat uiteindelijk niet het geval te zijn en de hele film blijkt zinloos, zowel vanuit Maddox' perspectief als dat van de kijker. Waar is Ferris Bueller als we hem nodig hebben?
This is one of the most irritating, nonsensical movies I've ever had the misfortune to sit through. Every time it started to look like it might be getting good, out come more sepia tone flashbacks, followed by paranoid idiocy masquerading as social commentary. The main character, Maddox, is a manipulative, would-be rebel who lives in a mansion seemingly without any parents or responsibility. The supporting cast are all far more likeable and interesting, but are unfortunately never developed. Nor do we ever really understand the John Stanton character supposedly influencing Maddox to commit the acts of rebellion. At one point, I thought "Aha! Maddox is just nuts and is secretly making up all those communications from escaped mental patient Stanton! Now we're getting somewhere!" but of course, that ends up to not be the case and the whole movie turns out to be pointless, both from Maddox's perspective and the viewer's. Where's Ferris Bueller when we need him?