Clint Eastwood zou weer de rol van de vermoeide rechercheur Harry Callahan spelen, maar hij zou ook de vierde aflevering van de 'Dirty Harry'-serie regisseren. 'Sudden Impact' zou, net als de andere afleveringen, zijn eigen stijl en toon hebben, maar het zou waarschijnlijk het meest op het origineel lijken omdat het donkerder en slonziger was (en een klassieke regel als 'Ga je gang. Maak mijn dag' had gekregen), maar iets van de humor ervan moest worden geloofd. Een buldogkuil met de naam vleeskop die pist en scheten laat. O ja. Hoe interessant deze aflevering ook was, hij was de enige in de serie die niet helemaal in San Francisco speelde. Het verhaal volgt op dat van rechercheur Callahan, die probeert de puzzelstukjes in elkaar te passen van een moord waarbij het slachtoffer in het kruis en vervolgens tussen de ogen is geschoten. Nadat hij wat moeilijkheden heeft gekregen met meerderen op het bureau en een opschudding heeft veroorzaakt die de een of andere schurkenbende achter zijn bloed heeft aangestuurd. Hij krijgt bevel verlof op te nemen, maar het wordt een werkverlof, waarbij hij naar een kustplaatsje gaat, San Paulo, waar een soortgelijke moord is gepleegd (kogel in het kruis en tussen de ogen) als bij zijn zaak. Daar begint hij vuil op te graven, wat leidt tot het idee dat iemand op wraak uit is.<br />'Om eerlijk te zijn, ik was helemaal niet zo'n hotemetoot op Eastwood.' Na vele herhalingen is het beeld me zo vertrouwd geworden dat het waarschijnlijk op één lijn ligt met het eerste vervolg, 'Magnum Force'. Deze goed geconstrueerde plot geeft Eastwood een nieuwe invalshoek om mee te werken (ook al lijkt het meer op een geavanceerde kijk op de burgerwachten die in die tijd rondliepen), en het heeft iets letterlijks, maar ook iets lugubers. Het is alsof hij met noir-thrillers experimenteert met karaktereigenschappen om te helpen bij het ontwikkelen van het emotioneel borrelende en uiteindelijk moralistische raamwerk. Zijn gebruik van beelden is blijvend, vanwege de gladde, onheilspellende atmosfeer ervan. Het is een treffend beeld dat angst opwekt! Het vermengt de griezelige kilte met pure bruutheid en een vleugje humor. Het leek te lukken. Een groot pluspunt van deze films zijn de dialogen, hoewel ik 'Sudden Impact' niet eersteklas zou willen noemen, het levert ruim voldoende bijtende dialogen en gedenkwaardig geloofwaardige zinnen op, zoals 'You're a legend in your own mind'. Vind je het niet heerlijk om te horen hoe Harry een amusante kwinkslag ontketent voordat hij zijn wapen trekt? De afstraffing wanneer die plaatsvindt is opwindend en intens - de enige manier om te gaan - en het heen en weer geloop gaat voorbij met weinig vlakke passages. De film brengt een methodische funky schop mee, die nog steeds die sombere signalen afgeeft voor een ritmische, luchtige score die van het begin af aan klikte. Bruce Surtees (een vaste klant van Eastwood) krijgt de rol achter de camera (waar hij 'Dirty Harry' heeft nageaapt) en geeft de film veel reikwijdte door de achtergrond prachtig te omlijsten in een paar onberispelijke achtervolgingsscènes, maar ook in instrumentenscherpe hoeken in die dramatische momenten.<br />Eastwood als de dinosaurus Callahan heeft nog steeds een vuist in zijn hand, gaat verder dan alleen die staalharde blik om de klus te klaren en toont waarschijnlijk iets meer moed dan je van een jongere Callahan zou verwachten. Ik vind het alleen vreemd dat hij zo plotseling van mening is veranderd. Tegenover hem staat een verbijsterende prestatie van zijn liefje in de tijd van Sondra Locke. Haar traumatische marteling (waarin ze samen met haar jongere zusje zinloos wordt verkracht) gaat schuil achter een glazige, stille intensiteit. Als de woede is uitgeraasd, is het resultaat tactisch juist. Paul Drake is volmaakt dreigend en smerig als een van de beoogde misdadigers en Audrie J. Neenan zet een weerzinwekkende, schuimbekkende voorstelling in. Die mensen zijn echt een lelijk stelletje sukkels. Pat Hingle is stoer als het hoofd van het kleine kustplaatsje. Op kleinere schaal zie je Bradford Dillman en de sympathieke, potente Albert Popwell (een vaste klant in de serie 1-4, maar onder andere namen). Hoe kun je hem in 'Dirty Harry' vergeten terwijl hij toch een bankovervaller is die aan het eind van het bekende citaat staat: 'Voel ik me een geluksvogel? Nou, voel je je een geluksvogel?'
Clint Eastwood would star again as the battle-weary Detective Harry Callahan, but would also direct the fourth entry in the 'Dirty Harry' series. 'Sudden Impact' again like the other additions, brings its own distinguishable style and tone, but if anything it's probably the most similar to the original in it's darker and seedy moments (and bestowing a classic line "Go ahead. Make my day") but some of its humor has to been seen to believe. A bulldog named meathead that pisses and farts. Oh yeah. However an interesting fact this entry was only one in series to not have it set entirely in San Francisco.<br /><br />The story follows that of detective Callahan trying to put the pieces together of a murder where the victim was shot in the groin and then between the eyes. After getting in some trouble with office superiors and causing a stir which has some crime lord thugs after his blood. He's ordered to take leave, but it falls into a working one where he heads to a coastal town San Paulo, where a murder has occurred similar in vein (bullet to groin and between eyes) to his case. There he begins to dig up dirt, which leads to the idea of someone looking for revenge.<br /><br />To be honest, I wasn't all that crash hot on Eastwood's take, but after many repeat viewings it virtually has grown on me to the point of probably being on par with the first sequel 'Magnum Force'. This well-assembled plot actually gives Eastwood another angle to work upon (even though it feels more like a sophisticated take on the vigilante features running rampant at that time), quite literal with something punishing but luridly damaging. It's like he's experimenting with noir-thriller touches with character-driven traits to help develop the emotionally bubbling and eventual morality framework. His use of images is lasting, due to its slickly foreboding atmospherics. Dark tones, brooding lighting like the scene towards the end akin to some western showdown of a silhouette figure (Harry with his new .44 automag handgun) moving its way towards the stunned prey on the fishing docks. It's a striking sight that builds fear! Mixing the hauntingly cold with plain brutality and dash of humor. It seemed to come off. A major plus with these films are the dialogues, while I wouldn't call 'Sudden Impact' first-rate, it provides ample biting exchanges and memorably creditable lines "You're a legend in your own mind". Don't you just love hearing Harry sparking an amusing quip, before pulling out his piece. The beating action when it occurs is excitingly jarring and intense the only way to go and the pacing flies by with little in the way of flat passages. Lalo Schfrin would return as composer (after 'The Enforcer" had Jerry Fielding scoring) bringing a methodical funky kick, which still breathed those gloomy cues to a texturally breezy score that clicked from the get-go. Bruce Surtees (an Eastwood regular) gets the job behind the camera (where he did a piecing job with 'Dirty Harry') and gives the film plenty of scope by wonderfully framing the backdrops in some impeccable tracking scenes, but also instrument edgy angles within those dramatic moments.<br /><br />Eastwood as the dinosaur Callahan still packs a punch, going beyond just that steely glare to get the job done and probably showing a little more heart than one would expect from a younger Callahan. This going by the sudden shift in a plot turn of Harry's quest for justice by the badge even though he doesn't always agree with it. I just found it odd a real change of heart. Across from him is a stupendous performance by his beau at the time Sondra Locke. Her turn of traumatic torment (being senselessly raped along with her younger sister), is hidden by a glassily quiet intensity. When the anger is released, it's tactically accurate in its outcome. Paul Drake is perfectly menacing and filthy as one of the targeted thugs and Audrie J. Neenan nails down a repellently scummy and big-mouthed performance. These people are truly an ugly bunch of saps. Pat Hingle is sturdy as the Chief of the small coastal town. In smaller parts are Bradford Dillman and the agreeably potent Albert Popwell (a regular in the series 1-4, but under different characters). How can you forget him in 'Dirty Harry' yes he is bank robber that's at the end of the trademark quote "Do I feel lucky? Well, do ya, punk?"