Waarschijnlijk mijn lievelingsfilm, een verhaal over onbaatzuchtigheid, opoffering en toewijding aan een nobele zaak, maar het is niet prekerig of saai. Het wordt gewoon nooit saai, ook al heb ik hem de afgelopen 25 jaar wel 15 of meer keer gezien. Ik krijg tranen in mijn ogen van Paul Lukas, en Bette Davis, in een van haar weinige echt sympathieke rollen, is een genot. De kinderen lijken, zoals oma zegt, meer op 'geklede dwergen' dan op kinderen, maar dat maakt het alleen maar leuker om naar te kijken. En het langzame ontwaken van de moeder over wat er in de wereld en onder haar eigen dak gebeurt, is geloofwaardig en opzienbarend. Als ik tien duimen had, zouden ze allemaal 'op' zijn voor deze film.
Probably my all-time favorite movie, a story of selflessness, sacrifice and dedication to a noble cause, but it's not preachy or boring. It just never gets old, despite my having seen it some 15 or more times in the last 25 years. Paul Lukas' performance brings tears to my eyes, and Bette Davis, in one of her very few truly sympathetic roles, is a delight. The kids are, as grandma says, more like "dressed-up midgets" than children, but that only makes them more fun to watch. And the mother's slow awakening to what's happening in the world and under her own roof is believable and startling. If I had a dozen thumbs, they'd all be "up" for this movie.