Ik heb maar één verontschuldiging voor deze film: er zijn veel, veel te veel close-ups met een grote hoek, en als ze je ondraaglijk irriteren, dan moet dat maar. De eerste tien minuten werd ik er stapelgek van. Maar daarna sloot ik een soort wapenstilstand met de verschrikkelijke cinematografie; en lang voor het einde van de film kon het me niets meer schelen. Dit is een te rijke komedie om zo gemakkelijk te vernietigen. Het is hilarisch, het is geestig, de komische vertolking van de hele cast is vlekkeloos, en hoeveel Usher ook door een koude, vissenooglens naar zijn personages tuurt <0xE2><0x80><0x93> hij geeft misschien niet veel om ze <0xE2><0x80><0x93> hij slaagt erin ze met warmte te presenteren. In feite is het niet alleen grappiger, niet alleen slimmer, maar ook dieper dan iedereen denkt dat het is. De grappen in de Austin Powers-films zijn bijvoorbeeld niet alleen minder grappig dan de grappen hier, ze zijn ook veel tandelozer. De satire van de 'Mystery Men' bijt als er iets is dat het bijten waard is en knaagt voorzichtig als dat niet zo is. Het bespot niet zomaar elk oud ding. En dat is de reden dat het, in tegenstelling tot wat sommige (ik moet ze als onopmerkzame) critici hebben gezegd, nooit zonder ideeën komt te zitten.<br />De 'nasuper'-helden zijn een aantrekkelijk stel. Zeker, ze zijn tweederangs, maar ze zijn niet alleen tweederangs. De Blauwe Rajah doet bijvoorbeeld niets anders dan bestek naar mensen gooien, en daar is hij niet zo goed in. Aan de andere kant is hij ook niet zo komisch slecht. Hij is beter in zijn beperkte vakgebied dan de meeste mensen, en hij oefent ijverig. Hij is geen hansworst, en dat maakt hem een veel grappiger personage dan als hij dat wel was. Als Superman Christus in een cape is, dan zijn de Mystery Men alle kleine halfgoden uit de uitlopers van de Olympus, in capes. Veel grappiger, en ook veel innemender.
I make just one apology for this film: there are far, far, too many wide angle close-ups, and if they irritate you beyond endurance, fair enough. They drove ME barmy for the first ten minutes or so. But after that I made a kind of a truce with the terrible cinematography; and long before the end of the film, I had ceased to care. This is too rich a comedy to be destroyed so easily. It's hilarious, it's witty, the comic delivery of ALL of the cast is flawless, and however much Usher peers at his characters through a cold, fish-eye lens - HE may not care for them much - he manages to present them with warmth. `Mystery Men' is, in fact, not only funnier, not only more clever, but also deeper, than anyone seems to have given it credit for being. The jokes in the Austin Powers movies, for instance, as well as being less funny than the jokes here, are also much more toothless. The satire of `Mystery Men' bites when there's something worth biting and gnaws gently when there isn't. It doesn't mock just any old thing. Which is why, contrary to what some (I must regard them as unobservant) critics have said, it never runs out of ideas.<br /><br />The `super' heroes are an attractive bunch. Sure, they're second-rate, but they're not merely second rate. The Blue Rajah, for instance, does nothing but throw cutlery at people, and he isn't THAT good at it. On the other hand, neither is he comically bad. He's better in his limited field than most people, and he DOES practise diligently. He's not a buffoon, which makes him a much funnier character than if he was. If Superman is Christ in a cape, the Mystery Men are all the minor demigods from the foothills of Mount Olympus, in capes. Much funnier; also much more endearing.