Een met veel liefde herinnerd melodrama gaat voornamelijk over Ronald Colmans voortreffelijke, met een Oscar bekroonde centrale voorstelling, en over een veelbesproken thema: de aard van het acteren en hoe die je waarneming van de werkelijkheid kan overschaduwen. In dit geval hebben we te maken met een bekende toneelspeler die Shakespeares _Othello_ tackelt, zodat het laatste deel van de film effectief het thrillergenre induikt met persagent Edmond O'Brien (die toevallig echt verliefd is op Colmans medespeelster en ex-vrouw Signe Hasso) die 'onderzoek doet' naar de mogelijke betrokkenheid van de acteur bij de Desdemona-achtige wurging van een beroemdheid-zoekende serveerster (een heel slanke Shelley Winters). De theatrale en New Yorkse sfeer van het naoorlogse New York wordt levendig geschetst door het scenarioteam van Garson Kanin en Ruth Gordon en de legendarische 'acteursregisseur' Garson Kanin. George Cukor (die allemaal met nominaties door de Academy werden erkend); tussen haakjes, de film kreeg een tweede Oscar voor de eclectische score van Miklos Rozsa. Colman, voor altijd de beminnelijke hoofdrolspeler, gezegend behalve met een fluwelen stem, doet het goed genoeg door zijn geloofwaardigheid te vergroten naarmate zijn personage afglijdt naar obsessieve jaloezie, moordzuchtige woede en, uiteindelijk, paranoia; maar hij wordt niet teleurgesteld door een ondersteunende cast, onder wie ook regisseur Ray Collins, verslaggever Millard Mitchell, rechercheur Joe Sawyer en lijkschouwer Whit Bissell. Hoewel het middenstuk een beetje gespannen is, maakt de film alle tekortkomingen goed met een opmerkelijk beheerste expressionistische ontknoping.
A fondly-remembered melodrama  thanks chiefly to Ronald Colman's fine Oscar-winning central performance  about an oft-treated theme: the nature of acting and how it can overtake one's perception of reality. In this case, we have a well-known thespian tackling Shakespeare's "Othello", so that the film's last third delves effectively into the thriller genre  with press agent Edmond O'Brien (who happens to really be besotted with Colman's co-star and ex-wife Signe Hasso) 'investigating' the actor's possible involvement in the Desdemona-like strangling of a celebrity-seeking waitress (a very slim Shelley Winters). The theatrical/New York atmosphere of the immediate post-war era is vividly captured by the husband-and-wife screen writing team of Garson Kanin and Ruth Gordon and legendary "actor's director" George Cukor (all of whom were recognized by the Academy with nominations); incidentally, the film nabbed a second Oscar for Miklos Rozsa's eclectic score. Colman, forever the suave leading man blessed besides with a velvety voice, does well enough by Shakespeare  gaining conviction the farther his character slips into obsessive jealousy, a murderous rage and, eventually, paranoia; however, he is not let down by a supporting cast which also includes director Ray Collins, reporter Millard Mitchell, detective Joe Sawyer and coroner Whit Bissell. Though the mid-section is a bit strained, the film makes up for any deficiencies with a remarkably-handled Expressionist denouement.