Simon Pegg speelt de rol van Sidney Young, een jonge amusementsschrijver die aan het begin staat van een carrière als schrijver voor een berucht tijdschrift dat zich specialiseert in het aan de kaak stellen van de oppervlakkigheid en oppervlakkigheid van de rijken en beroemden. Hij maakt een carrière van het aan de kaak stellen van beroemdheden, hoewel hij wanhopig graag zelf beroemd wil worden. De film is gebaseerd op de zeer bizarre carrière van Toby Young, die ook de leiding had over een klein tijdschrift in Groot-Brittannië, de Modern Review, dat vernietigende kritiek leverde op zo'n beetje alles wat je je maar kunt voorstellen, tot hij het tijdschrift sloot in een regen van verbale kogels met zijn mederedacteur, en vervolgens een spectaculair mislukte carrière als schrijver voor Vanity Fair opbouwde, wat zo'n beetje het deel van zijn leven is dat in deze film wordt verteld.<br />Hij is in het begin dolblij dat hij voor een belangrijke uitgever mag werken (in de film heet dat Sharp's Magazine), en ondanks zijn gespannen zenuwen straalt hij op zijn eerste dag. Hij ontmoet de hoofdredacteur, Clayton Harding (gespeeld door Jeff Bridges), die zo hard is als een spijker, maar ook precies het soort redacteur is dat hij moet zijn voor een sukkel als Young om zijn baan bij het tijdschrift te houden. Hij biedt weinig in de vorm van onmiddellijke acceptatie van Young, maar hij heeft ook iets wat alleen maar kan worden omschreven als een royale tolerantie voor Youngs buitenissige capriolen en ongepaste gedrag.<br />De komedie in de film is grotendeels gebaseerd op Youngs onbegrip of onverschilligheid voor de algemeen aanvaarde gedragscode en de eigenaardige etiquette in de omgang met de rijken en beroemden. De reden waarom hij zich op zo'n vreemde manier gedraagt en zo openlijk beledigende interviews geeft, is omdat hij gelooft dat hij de hele celebritycultuur verafschuwt en, zo lijkt het, gelooft in dat eeuwenoude gezegde: 'Als je ze niet kunt verslaan, voeg je dan bij hen en DOE HET dan.'<br />Twee heel verschillende vrouwen maken de zaak nog ingewikkelder. Er is een charmant, gewoon meisje bij het tijdschrift dat Alison Olsen (Kirsten Dunst) heet en dat aanvankelijk schrikt van Sidneys overduidelijke arrogantie en rokkenjagende gedrag, en er is een oogverblindend fotomodel dat Sophie (Megan Fox) heet en dat de celebritycultuur vertegenwoordigt. Het behoeft geen betoog dat Sidneys eindeloze aanval van oppervlakkigheid en beroemdheid een oppervlakkige lust naar Sophie is, het meisje dat eruitziet als een ster. <br />Sophie is inderdaad verbluffend mooi, maar ze komt ook over als iemand die geen enkele gedachte in haar hoofd heeft. Alison is een gewoon meisje, niet erg interessant of aantrekkelijk, maar door Dunsts acteerwerk wordt ze een echt mens. Een relatie met haar zou de realiteit van een huwelijk met Britney Spears hebben, en toch houdt de film iets van geloofwaardigheid omdat we, hoe voor de hand liggend dat ook is, ook Sidneys pijn voelen omdat ze niet achter haar aan zit (dat gevoel had ik in elk geval). <br />How to Lose Friends and Alienate People heeft een behoorlijk interessante premisse en zit vol eerlijke, bevredigende optredens, en hoewel het bij het derde optreden een beetje op je gebruikelijke romantische komedie begint te lijken, heeft het een verscheidenheid aan goed ontwikkelde en interessante personages. Danny Huston bijvoorbeeld geeft ons een geweldig optreden als Alisons andere geliefde, die The Big Lebowski (ook met Bridges) eer bewijst met zijn altijd aanwezige White Russian, een van mijn persoonlijke lievelingsdrankjes. Het kopen van Absolute en Kahlua hier in China kost het equivalent van ongeveer 350 dollar, maar mijn keuken staat er nooit zonder. Ik verheug me op de dag dat Simon Pegg zich een beetje zal uitbreiden, want ik ben dol op zijn films, maar ik weet niet precies wat zijn bereik is. Hij speelde een serieuze rol in Hot Fuzz, maar alleen serieus in relatie tot de waanzin om hem heen, en uiteindelijk is hij weer zichzelf geworden, wat hij zo'n beetje was in Shaun of the Dead, Run, Fat Boy, Run, en nu How To Lose Friends. Hij is een rijzende ster, het zal interessant zijn om te zien wat hij nog meer kan.
Simon Pegg plays the part of Sidney Young, a young entertainment writer who has begun the beginnings of a career writing for a grassroots magazine that specializes in badmouthing the shallowness and superficiality of the rich and famous. He is making a career out of lampooning celebrities, although he has a desperate wish to be a celebrity himself. The movie is based on the very bizarre career of Toby Young, who also ran a small magazine in Britain called the Modern Review, which offered scathing criticism of pretty much everything imaginable, until he closed the magazine in a hail of verbal bullets with his co-editor, and then went on to a spectacularly failed career as a writer for Vanity Fair, which is pretty much the part of his life told in this movie. <br /><br />He is at first thrilled to go work for a major publication (called Sharp's Magazine in the movie), and despite active nerves he is positively beaming on his first day. He meets the chief editor, Clayton Harding (played by Jeff Bridges), who is hard as nails but who is also exactly the kind of editor he needs to be for a goof-off like Young to keep his job at the magazine. He offers little in the form of immediate acceptance of Young, but he also has what can only be described as a liberal tolerance of Young's off-the-wall antics and inappropriate behavior. <br /><br />Much of the comedy in the movie is derived from Young's misunderstanding of or indifference to the generally accepted code of public behavior and the peculiar etiquette involved in dealing with the rich and famous. But Sidney's reasons for acting in such a weird way and for giving outwardly offensive interviews is because he believes that he loathes the entire celebrity culture and, it would seem, he believes in that age-old saying  'If you can't beat 'em, join 'emand THEN beat 'em."<br /><br />Complicating matters are two very different women. There is a charming, regular girl at the magazine named Alison Olsen (Kirsten Dunst) who at first is appalled by Sidney's obvious arrogance and womanizing ways, and a stunning model named Sophie (Megan Fox), who represents the celebrity culture. Needless to say, Sidney's endless attack of superficiality and stardom is a superficial lust for Sophie, the one with the look of a star.<br /><br />Sophie is stunningly beautiful, it's true, but also comes across as having not a single thought rattling around in her head. Alison is a regular girl, not very interesting or attractive, but Dunst's performance makes her a real person. A relationship with her would have all the reality of a Britney Spears marriage, and yet the movie retains some level of believability because, despite how obvious this is, we also feel Sidney's pain in not pursuing her (I felt it, anyway).<br /><br />How To Lose Friends and Alienate People has a pretty interesting premise and is full of honest, satisfactory performances, and although it turns into a bit of your standard romantic comedy by the third act, it has a variety of well-developed and interesting characters. Danny Huston, for example, gives us a great performance as Alison's other love interest, who pays homage to The Big Lebowski (also starring Bridges) with his ever-present White Russian, one of my personal favorite drinks. Buying Absolute and Kahlua here in China costs the equivalent of about $350, but my kitchen is never without them. <br /><br />I am looking forward to the day when Simon Pegg will branch out a little bit, because I love his films but I am completely unsure about his range. He played a serious character in Hot Fuzz, but only serious in relation to the lunacy surrounding him, and ultimately went back to being himself again, which he has pretty much been in Shaun of the Dead, Run, Fat Boy, Run, and now How To Lose Friends. He's a rising star, it will be interesting to see what else he can do.