Rating: 4 van de 10<br /><br />Naarmate deze miniseries dichterbij kwamen en we ons er het afgelopen halfjaar, terwijl Sci-Fi Channel hun programma's bleef bestoken met advertenties voor BG, steeds meer van doordrongen raakten, moet ik bekennen dat ik me steeds ongemakkelijker ging voelen naarmate ik meer te weten kwam.<br />Zoals bij elk filmkunstwerk dat de tand des tijds heeft doorstaan, gaan verschillende mensen ernaar toe om verschillende dingen te zien. In dit opzicht herinneren mensen zich, als ze aan Battlestar Galactica denken, verschillende dingen. Voor sommigen zijn het de chroomkleurige krijgers met het flikkerende rode licht in hun vizier. Voor anderen is het de voorliefde voor speciale effecten die voor hun tijd heel evolutionair was. Velen vergeten de toestand van de special effects aan het eind van de jaren zeventig, vooral die op de televisie. Voor sommigen lossen de herinneringen zich op rond de boog van het verhaal. Anderen herinneren zich nog de relaties, hoe die relaties zelf de uitdagingen die ze het hoofd moesten bieden hielpen overwinnen.<br />Eerlijk gezegd kom ik uit de laatste groep. De kern van de _Strijdster Galactica_ bestond uit de mensen die zich verenigden om elkaar te redden van een rijk van kwaad. Ja, kwaad. De Cylons hadden niets te winnen behalve de vernietiging van het menselijk ras, en toch deden ze het. Ze overleefden het niet omdat ze over betere technologie of meer vuurkracht beschikten. Ze overleefden het omdat ze om elkaar gaven en erop vertrouwden dat ze de volgende show zouden halen.<br />De show had zijn tekortkomingen en was soms sentimenteel, maar het waren mensen om wie je kon geven.<br />De schrijvers van deze huidige versie leken dat nooit te begrijpen. In sommige opzichten nam hij het minst belangrijke deel van de oorspronkelijke show, de namen van de personages en een visie op de verhaallijn over en schiep hij wat zij niet minder dan een heruitvinding van de sciencefictiontelevisie noemden. Aangezien dat hun doel was, kunnen ze beoordeeld worden aan de hand van hoe goed ze het hebben bereikt: falen. Het was verre van een heruitvinding. In feite was het in veel opzichten een van de meest verwante science-fictionprojecten in lange tijd. Het leent zich royaal voor ST.TNG, ST.DS9, Babylon 5 en zelfs Battlefield Earth. Dat vind ik jammer.<br />Ronald D. Moore is al meer dan tien jaar een leverancier van populaire science-fiction, en hij heeft een bijdrage geleverd aan een van de populairste tv-series die je je maar kunt voorstellen. Een van de problemen die hij schijnt te hebben gehad, was dat er geen conflict kon ontstaan tussen de brugbemanning van de Enterprise D&E. Dat was de onschendbare regel van Roddenberry's ST.TNG. Zoals velen die onder de regels van anderen hebben geleefd en vervolgens elke gelegenheid aangrijpen om de regels te overtreden als ze niet meer onder die autoriteit vallen, lijkt Ron Moore sommige van de lessen te zijn vergeten die hij onder de erkende meester in de sciencefiction heeft geleerd: Gene Roddenberry. In plaats van het best mogelijke verhaal te schrijven, heeft hij hier een disfunctionele cast gecreëerd, zoals ik nog nooit heb gezien, met de bedoeling zoveel mogelijk conflicten te creëren als hij maar kon. Behalve dat de cast disfunctioneel was, was een deel ervan niet in het minst geloofwaardig. Iedereen die ooit in het leger heeft gezeten, weet dat iemand die zonder enige aanleiding een hogere officier slaat niet zomaar een paar dagen 'in de bak' krijgt. Het zou niet gebeurd zijn, punt uit, vooral niet in oorlogstijd.<br />Wat ik me van Ron Moores eerdere werk het meest herinnerde, was dat hij degene was die de dood van kapitein James Kirk op schrift heeft gesteld. Hij heeft kapitein Kirk gedood, en helaas voor mij heeft hij ook slagschip Galactica gedood.
Rating: 4 out of 10<br /><br />As this mini-series approached, and we were well aware of it for the last six months as Sci-Fi Channel continued to pepper their shows with BG ads, I confess that I felt a growing unease as I learned more.<br /><br />As with any work of cinematic art which has stood up to some test of time, different people go to it to see different things. In this regard, when people think of Battlestar Galactica, they remember different things. For some it is the chromium warriors with the oscillating red light in their visor. For others, it is the fondness that they held for special effects that were quite evolutionary for their time. Many forget the state of special effects during the late 70s, especially those on television. For some the memories resolve around the story arc. Others still remember the relationships how how the relationships themselves helped overcome the challenges that they faced.<br /><br />Frankly, I come from the latter group. The core of Battlestar Galactica was the people that pulled together to save one another from an evil empire. Yes, evil. The Cylons had nothing to gain but the extermination of the human race yet they did it. While base stars were swirling around, men and women came together to face an enemy with virtually unlimited resources, and somehow they managed to survive until the next show. They didn't survive because they had better technology, or more fire power. They survived because they cared for and trusted each other to get through to the next show.<br /><br />The show had its flaws, and at times was sappy, but they were people you could care about.<br /><br />The writers of this current rendition seemed to never understand this. In some ways he took the least significant part of the original show, the character's names and a take on the story arc and crafted what they called nothing less than a reinvention of television science fiction. Since that was their goal, they can be judged on how well they accomplished it: failure. It was far from a reinvention. In fact it was in many ways one of the most derivitive of science fiction endeavors in a long time. It borrows liberally from ST:TNG, ST:DS9, Babylon 5, and even Battlefield Earth. I find that unfortunate.<br /><br />Ronald D. Moore has been a contributor to popular science fiction for more than a decade, and has made contribution to some of the most popular television Science Fiction that you could hope to see. One of the difficulties that he appears to have had was that there could be no conflict in the bridge crew of the Enterprise D & E. That was the inviolable rule of Roddenberry's ST:TNG. Like many who have lived under that rules of others who then take every opportunity to break the rules when they are no longer under that authority, Ron Moore seems to have forgotten some of the lessons he learned under the acknowledged science fiction master: Gene Roddenberry. Here, instead of writing the best story possible, he has created a dysfuntional cast as I have ever seen with the intent of creating as much cast conflict as he could. Besides being dysfunctional, some of it was not the least bit believable. Anyone who has ever been in the military knows that someone unprovokedly striking a superior officer would not get just a couple of days "in hack," they could have gotten execution, and they never would have gotten out the next day. It wouldn't have happened, period, especially in time of war.<br /><br />The thing that I remembered most of Ron Moore's earlier work was that he was the one who penned the death of Capt. James Kirk. He killed Capt. Kirk, and, alas for me, he has killed Battlestar Galactica.