Hoewel niet echt beledigend, is de versie uit 1967 van 'The Perils of Pauline' beslist debiel. De titel zou je tot een hulde aan Pearl White (de oorspronkelijke Pauline in de zwijgende 20-delige serie uit 1914) kunnen brengen, maar daarvoor zou je beter af zijn met de versie uit 1947 met Betty Hutton in de hoofdrol. Deze versie uit 1967 is een mengeling van 'Casino Royale' en de zwakste Elvis-film. Het ergste is nog dat het geen mengeling is, maar meer alsof iemand met whisky aan elkaar geplakte delen van beide films aan elkaar heeft geplakt, zodat het ding heen en weer springt tussen de twee stijlen. De eenheid in de productie komt tot stand door de koppeling van Pamela Austin (Pauline) en Pat Boone (George Steadman), een goede combinatie omdat ze allebei niet eens de meest elementaire acteervaardigheden bezitten (stel je voor dat Mandy Moore de tegenspeelster is van Dan Quayle).<br />Austin zou later de tegenspeler zijn van John Aston in _Evil Roy Slade_, en het verschil in talent tussen hen was ronduit pijnlijk om te zien. In het midden van de jaren zestig was ze het meisje uit _Dodge Rebellion_, en als zodanig speelde ze een rol in een soortgelijke reeks gevaarlijke situaties <0xE2><0x80><0x93> stel je Sandra Dee in een donkerblauwe jumpsuit voor. Toen ze door het reclamebureau van de autofabrikant werd vervangen door het meisje uit _Dodge Fever_, kwam iemand op het lumineuze idee om haar in een speelfilm te laten optreden. Het verhaal begint met Pauline die opgroeit in het Baskerville Foundling Home, geleid door de actrice die mevrouw Chatsworth Osborne sr. speelde in 'Dobie Gillis'. George wordt verliefd op haar (Pauline, niet mevrouw Osborne) en saboteert een aantal kansen dat ze geadopteerd moet worden. George vertrekt om zijn fortuin te zoeken en de 19-jarige Pauline krijgt een baan als privé-lerares van een jonge, olierijke prins uit het Midden-Oosten. Als hij probeert de aantrekkelijke blondine aan zijn harem toe te voegen, loopt ze weg en gaat van het ene gevaar naar het andere. Daaronder vallen Afrikaanse pygmeeën, een 991-drieënnegentig-tweejarige miljonair die haar wil bevriezen tot zijn eenjarige kleinzoon oud genoeg is om te trouwen, de filmindustrie en het Russische ruimtevaartprogramma. Dit alles is bedoeld om dwaas en charmant te zijn, maar alleen het dwaze deel werkt. Er is enige moeite gedaan om de actiescènes de look van een stomme film te geven door het onderstellen van een camera te simuleren (wat de actie versnelt). Jammer genoeg is al het andere (filmvoorraad, productieontwerp, montage) deprimerend 1960. Niets komt zelfs maar in de buurt van de beelden van Pearl White die op een boomstronk zit vastgesnoerd, op weg naar een cirkelzaag of vastgeketend aan een spoorbaan, wachtend op de naderende trein.<br />Maar ja, wat weet ik ervan? Ik ben nog maar een kind.
While not exactly offensive, the 1967 version of "The Perils of Pauline" is certainly moronic. The title might lead you to expect a tribute to Pearl White (the original Pauline in the 1914 silent 20 episode serial) but for that you would be better served by the 1947 version starring Betty Hutton. This 1967 version is like a mix of "Casino Royale" and the weakest of the Elvis movies. Worst of all it is not a blend of these but more like someone scotch-taped together segments from each so that the thing skips back and forth between the two styles. <br /><br />What unity there is in the production comes from the pairing of Pamela Austin (Pauline) and Pat Boone (George Steadman), a good match because both lack even the most basic of acting skills (imagine Mandy Moore playing opposite Dan Quayle). <br /><br />Austin would later play opposite John Aston in "Evil Roy Slade", with the talent disparity between them actually painful to watch. In the mid-60's she was the "Dodge Rebellion" girl, as such she was featured in a similar series of perilous situations-imagine Sandra Dee in a dark blue jumpsuit. When the automaker's ad agency replaced her with the "Dodge Fever" girl someone got the bright idea to showcase her in a feature film. <br /><br />What story there is here begins with Pauline growing up in the Baskerville Foundling Home run by the actress who played Mrs. Chatsworth Osborne Sr. on "Dobie Gillis". George falls in love with her (Pauline-not Mrs Osborne) and sabotages several opportunities she has to be adopted. George leaves to seek his fortune and 19 year old Pauline gets a job tutoring a young oil rich Middle Eastern prince. When he tries to add the attractive blonde to his harem she runs away and goes from peril to peril. These include African pygmies, a 99½ year-old millionaire who wants to freeze her until his one year-old grandson is old enough for marriage, the movie industry, and the Russian space program.<br /><br />All this is intended to be silly and charming but manages only the silly part. There is some effort to incorporate a silent film look to the action sequences by simulating the under- cranking of a camera (which speeds up the action). Unfortunately everything else (film stock, production design, editing) is depressingly 1960's. Nothing here even approaches the images of Pearl White strapped to a log moving toward a buzz-saw or tied to railway track waiting for the approaching train.<br /><br />Then again, what do I know? I'm only a child.