Als je gaat zitten om _Unhinged_ te zien, is dat waarschijnlijk omdat de advertenties, videodozen, wat dan ook, schreeuwen dat de film al meer dan twintig jaar verboden is in Groot-Brittannië (zoals vrijwel alle video's). Het is waar: mensen raken opgewonden van uitbuiting en taboes en trekken hen naar zich toe met hun belofte van controverse. Maar omdat ik een fan van uitbuiting ben, was dit allemaal niets nieuws voor me. De advertenties die schreeuwen dat de film in Groot-Brittannië verboden is, maken niet noodzakelijkerwijs dat ik ernaar wil kijken; het eerste wat er meestal bij me opkomt, is hoe walgelijk paranoïde Britse censuurambtenaren zijn. Hoe ik dit toen heb kunnen zien, is eenvoudig: het beloofde bloed en het was maar 46,99. De prijs alleen al waarschuwde me dat ik geen enkele hoop hoefde te koesteren dat dit de volgende Halloween zou zijn, maar een goedkope opvulling van je dvd-verzameling kan nooit kwaad. Ik dwong mezelf echter wel om alles in één keer af te kijken, want ik heb gemerkt dat als je besluit om de rest voor een andere dag te bewaren, je nog minder gemotiveerd bent om hem af te maken. Hoe dan ook, na 90 minuten _Unhinged_ ontdekte ik dat ik het goedkoopste slaapmiddel had gevonden dat er bestond. Ik denk dat de distributeurs een fortuin zouden kunnen verdienen als ze gewoon hun marketingtechniek veranderden.<br />De indeling van _Unhinged_ is die van elke ordinaire slasher uit de jaren tachtig. Er zijn onnodige douchescènes en uitbuiterij. Dat is het wel zo'n beetje. Hoe dan ook, het begint met een groepje van drie aantrekkelijke studentes die op weg naar een concert hun auto in de prak rijden. Twee van hen (Terry en Nancy) mankeren niets, maar een van hen (Gloria) is ernstig gewond en is de rest van de film uitgeschakeld. Ze worden gered en krijgen onderdak in een herenhuis (dat toevallig geen telefoon heeft, natuurlijk) met nogal vreemde bewoners: Marion is een vrouw van middelbare leeftijd met een mannenhatende moeder die Marion er voortdurend van beschuldigt dat ze mannen het huis in smokkelt om met hen naar bed te gaan (echo's van Psycho?). Ze heeft toevallig ook nog een gestoorde broer Carl die in het bos woont, omdat haar moeder in het bos woont. Terry's haat voor mannen is zo intens dat ze hem niet in huis wil hebben. Nadat ze een tijdje bij Marion hebben rondgehangen, besluiten Terry (onze 'held') en Nancy dat ze contact moeten opnemen met hun ouders. Ondanks de waarschuwingen van iedereen trotseert Nancy het gevaarlijke bos om bij een telefoon te komen (haar lot is niet moeilijk te voorspellen). Daarna zien we Gloria weer, die vervolgens prompt met een bijl wordt afgeslacht. Als Terry hoort dat Gloria uit haar kamer is verdwenen, besluit ze dat er iets niet klopt aan deze foto en gaat ze op zoek naar haar vermiste vriendinnen. Dat is misschien gemakkelijker gezegd dan gedaan, maar met die gekke Carl in de buurt was dat misschien niet zo moeilijk.<br />Nadat ik _Unhinged_ had gezien, las ik een overweldigend aantal recensies waarin werd beweerd dat _Unhinged_ perfect werkte omdat het tijd kostte om een onderwerp op te bouwen dat tot echte spanning leidde tegen de tijd dat het moment van de waarheid aan het eind aanbreekt. Normaal gesproken trek ik de mening van anderen niet in mijn recensies (vooral niet als die mijn mening tegenspreekt), maar in dit geval was ik zo verbaasd over hun reacties dat ik dacht dat het relevant zou zijn om het te vermelden. Dat komt omdat de film in werkelijkheid krioelt van de insecten. Normaal gesproken moet het publiek het sterke gevoel hebben dat de personages in gevaar zijn als de traagheidstactiek wordt toegepast. O, zeker, we zien dat twee van hen vermoord worden, maar daartussenin zijn er eindeloze gesprekken en verveling. We zijn ons ervan bewust dat er een moordenaar vrij rondloopt, maar dat is slechts drie keer in de film te zien; dat betekent dat er geen reden is om bang te zijn voor de slachtoffers. In plaats daarvan worden de gebeurtenissen in de film niet verklaard door de handelingen van de personages, maar worden ze voor ons uitvergroot door het voortdurende praten. Als er één ding is dat ik je van het kijken kan verzekeren, is het dat scènes van personages die vijfenzeventig minuten lang alleen maar met elkaar praten erg saai zijn. Niets van dit alles wordt geholpen door het afschuwelijke acteerwerk. Het lijkt erop dat de regisseur ook in dit geval acteurs nodig had en besloot zijn vrienden om zich heen te verzamelen in plaats van iemand met ervaring te zoeken.<br />Natuurlijk zou ik liegen als ik zei dat ik van geen enkel deel van de film heb genoten. Om precies te zijn, het einde was een van de beste die ik ooit in een slasherfilm heb gezien; dat verwacht je gewoon niet. Alleen al de wetenschap dat de regisseur het lef had om zoiets te doen, is spectaculair. Ach, ik zal het niet voor je bederven, en ik zal ook niet zeggen dat het einde de rest van de langzaam bewegende film helemaal goedmaakt, maar het zal beslist je aandacht trekken. Afgezien daarvan brengen de andere twee moordscènes in elk geval wat sneller tempo in het materiaal, maar het is niet zo dat je niet precies kon zeggen wie er binnen een kwartier zou sterven. Maar iedereen die een bloedbad zoekt, zal teleurgesteld zijn; dat zijn de enige scènes met bloed. Dat, en natuurlijk kan geen enkele scène een hele film redden. Gewoonlijk predik ik de doctrine dat hoe meer actie er is, hoe slechter een film wordt, hoe beter. Onsamenhangend is maar een deel van dit concept. De hele film voelt gewoon Luke-warm aan; er zit zeker potentie in, maar de regisseur had ofwel niet genoeg ervaring om er iets van te maken, of hij wist gewoon niet wat hij deed.
If one sits down to watch Unhinged, it is probably because its advertisements, video boxes, whatever, scream that it was banned in the UK for over 20 years (as virtually every video nasty does). It's true; exploitation and taboo excites people and draws them in with their promise of controversy. Being an exploitation fan, however, none of this was new to me. The advertisements that scream that the film was banned in the UK don't necessarily make me want to watch it; in fact, the first thing that usually pops into my head is how disgustingly paranoid British censors are. How I came to viewing this then is simple: it promised gore and it was only $6.99. The price alone alerted me not to have any hopes of this being the next Halloween, but a cheap padding of your DVD collection never hurts. I did force myself, however, to watch it all in one sitting, because I find that deciding to save the rest for another day makes you even less inspired to finish it. So anyway, after 90 minutes of Unhinged, I found that I had come across the cheapest sleeping aid in existence. I think the distributors could make a fortune if they simply changed their marketing technique.<br /><br />The layout of Unhinged is of any common slasher from the 80s. There's unnecessary shower scenes and exploitative gore. That's about it. Anyway, it starts with a group of three attractive co-eds crashing their car on the way to a concert. Though two of them (Terry and Nancy) are okay, one (Gloria) is severely injured and is out of commission for the rest of the movie. They are rescued and receive shelter at a mansion (that happens to have no phone, of course) with rather strange occupants: Marion is a middle-aged woman with a man-hating mother who constantly accuses Marion of sneaking men into the house in order to sleep with them (echoes of Psycho?). She also happens to have a crazy brother Carl who lives in the woods, because her mother's hatred for men is so intense that she refuses to let him stay in the house. After hanging with Marion for awhile, Terry (our "hero") and Nancy decide they must contact their parents. Despite everyone's warnings, Nancy braves the dangerous woods to make it to a phone (her fate is not hard to predict). After that, we see Gloria again, who is then promptly butchered with an ax. When Terry discovers that Gloria has disappeared from her room, she decides something isn't right with this picture and sets out to find her missing friends. That may be easier said than done, however, with crazy Carl lurking around <br /><br />After viewing Unhinged, I read an overwhelming number of reviews declaring that Unhinged worked perfectly because it took its time to build its subject matter that created real tension by the time the moment of truth comes at the end. Normally, I do not drag other people's opinions into my reviews (especially when they contradict my views), but in this case, I was so puzzled by their reactions that I thought it would be relevant to mention. This is because in actuality, the film crawls. Normally for the slow-building tactic to work, the audience must have a strong sense that the characters are in danger. Oh sure, we see two of them get murdered, but between that are endless scenes of conversation and boredom. We are aware that there's a killer on the loose, but this is only focused on three times in the film; that means there's no reason to fear for the victims. Instead, the film's events are explained not by the actions of the characters, but are drawn out for us by perpetual talking. If there's one thing I can assure you from watching this, it's that scenes of characters merely conversing with each other for 75 minutes are very tedious. None of this is helped by the atrocious acting. It seems that this was another case of the director needing actors and decided to gather his friends around instead of finding anyone with experience.<br /><br />Of course, I'd be a liar if I said there wasn't one part of the movie that I enjoyed. Specifically, the ending was one of the best I've ever seen in a slasher film; you just do not expect that to happen. Just knowing that the director had the balls to do something like that is spectacular. Ah, I won't spoil it for you, nor will I say that the ending completely makes up for the rest of the slow-moving film, but it definitely will get your attention. Other than that, the other two murder scenes bring at least some faster paced material, but it's not like you couldn't tell exactly who was going to die fifteen minutes into the film. Anyone looking for a bloodbath will be disappointed, however; those are the only scenes of gore present. That and, of course, no one scene can save an entire movie. I normally preach the doctrine that as long as there's action, the worse a movie is, the better it gets. Unhinged only grasps one part of this concept. The whole film just feels Luke-warm; there's potential alright, but the director either wasn't experienced enough to make it work or just didn't know what the hell he was doing.