maar het is de moeite waard om uit te kijken naar Boyer, Lorre en Paxinou. Greenes amusementsfilms die tijdens de oorlog werden gemaakt, vereisten ofwel verplaatsing naar Amerikaanse kusten, zoals in This Gun for Hire, ofwel het gebruik van Amerikaanse acteurs in rollen die niet bij hen pasten. Bacall past hier in dat laatste opzicht. Ik bleef maar wachten tot ze zou fluiten en Bogie tot leven zou wekken; haar toon is gewoonweg helemaal verkeerd voor een Engelse uit de hogere kringen. Maar moet je de dialoog eens horen! Nee, zo praten mensen alleen in boeken, maar Greene stuurde een boodschap over een Engeland dat wakker moest worden voor de gevaren van de wereld. Nog een positieve noot: Greenes personages bleven intact. Mukerjee leek meer op een Brahamin, zijn nationaliteit is tenminste bewaard gebleven, en zijn laatste gesprek met Paxinou is van onschatbare waarde.
but it's worth watching for Boyer, Lorre and Paxinou. Greene's entertainments that were filmed during the war either required transplanting to American shores, as in This Gun for Hire, or the use of American actors in roles where they did not fit. Bacall fits that part here. I kept waiting for her to whistle and bring Bogie to life; her tone of voice is simply all wrong for an upper class Englishwoman. But listen to the dialogue! No, people don't talk that way except in books, but Greene was sending a message about an England that needed to wake up to the dangers of the world. One other positive note: Greene's range of characters were kept whole. While Mr. Mukerjee resembled more a Brahamin, at least his nationality was kept, and his final conversation with Paxinou is priceless.