Ik weet niet wat het was aan deze film waardoor ik er zo instinctief tegen was. Misschien waren het de personages die zo onsympathiek waren en niet overtuigend genoeg om me iets te kunnen schelen. Misschien was het de ongeorganiseerde verhaallijn. Misschien was het het feit dat Rob Lowe een lange, bungelende oorbel en eyeliner droeg. Misschien was het omdat ze op een bepaald moment in de film allemaal in gezang uitbarsten. Misschien was het omdat de jaren tachtig nooit die jaren tachtig waren geweest. Misschien was het omdat alles een opzichtige hyperbool was. Ik weet niet waarom ik er zo'n hekel aan heb, maar als het betekent dat ik het nog een keer moet zien, ben ik niet bereid dat uit te zoeken.
I don't know what it was about this film that made me react so viscerally against it. Perhaps it was the characters who so unlikable and were not compelling enough to care about. Perhaps it was the disorganized storyline. Perhaps it was the fact that Rob Lowe wore a long dangly earring and eyeliner. Perhaps it was because at some point in the movie they all break out in song. Perhaps it was because the 1980s were never that 80s. Perhaps it was because everything was a garish hyperbole. Perhaps it was because a character pumps his fist while driving away from the camera during a fade out. I don't know what it was that made me hate it so, but if it means trying to watch it again I'm not willing to find out.