Deze film heeft verschillende dingen in zich. Het is een 'gevoelsmatig' verhaal. De personages en acteurs zijn sympathiek, realistisch en geven tegenwoordig uitstekende voorstellingen. Het belangrijkste, geloof ik, is dat Dennis Quaid weet hoe hij een honkbal moet vangen en gooien. Robert Redford zag er goed uit toen hij in 'The Natural' een knuppel gooide en ermee zwaaide, en Kevin Costner ook in 'For Love of the Game' en 'Bull Durham'. In 'Major League' zagen Tom Berenger en Charlie Sheen eruit alsof ze wisten wat ze deden, maar veel anderen wisten dat niet, en dat was pure dwaasheid <0xE2><0x80><0x93> en niet erg grappig. In dat opzicht waren de eerdere honkbalfilms, zelfs als de verhalen interessant waren, zo slecht dat de hoofdrolspelers er niets van konden. In 'The Stratton Story' en 'Strategic Air Command' zag Jimmy Stewart er ongeveer even geloofwaardig uit als een professionele honkballer als je dikke, niet-atletische, oudere oom tijdens de softbalwedstrijd op de familiere<0xC3><0xBC>nie. Andere viriele en fysiek sterke sterren (zoals Gary Cooper als Lou Gehrig, Robald Reagan als Grover Cleveland Alexander, en Dan Dailey als Dizzy Dean) vertoonden ook een mate van honkbalvaardigheid die hen in de late rondes bij de 'keuzerondes' zou brengen. Voor een wedstrijd tijdens de zondagse picknick (zelfs als je een meisje bent, en zelfs als je oom erbij betrokken was).<br />De scènes van het schoolteam waarin Quaid coacht, de scènes waarin hij zijn try-out met de Devil Rays bijwoont, en de scènes waarin hij meespeelt in twee minor leagues en in de American League, klinken allemaal geloofwaardig. De spelers zijn geloofwaardig en capabel. Bovendien is hij een innemende acteur die altijd een getalenteerde en passende rol weet te spelen (behalve, tot op zekere hoogte, in sommige van zijn 'over de top'-scènes, en zijn geforceerde accent in zijn vertolking van Jerry Lee Lewis). Maar hier is hij duidelijk op zijn best, en deze film is een '9', net zo goed of beter dan alle andere in dit genre, op 'The Natural' na.
This movie has several things going for it. It is a "feel good" story. The characters and actors are likable, realistic and present fine performances. Most important, I believe, is that Dennis Quaid knows how to grip and throw a baseball. Robert Redford looked good both throwing and swinging a bat in "The Natural, and so did Kevin Costner in "For Love of the Game" and "Bull Durham." In "Major League," Tom Berenger and Charlie Sheen looked like they knew what they were doing, but many of the others did not, and that picture was pure silliness - and not very funny. <br /><br />So many earlier baseball movies, even where the stories might be interesting, presented such a lack of baseball ability on the part of the leads, they were ludicrous in this respect. In "The Stratton Story" and "Strategic Air Command," Jimmy Stewart looked about as believable as a professional baseball player, as your overweight, non-athletic, elderly uncle in the softball game at the family reunion. Other virile and physically robust stars (e.g., Gary Cooper as Lou Gehrig; Robald Reagan as Grover Cleveland Alexander; and Dan Dailey as Dizzy Dean) also exhibited a degree of baseball ability that would put them in the late rounds while "choosing-up" for a game at the Sunday picnic (even if coed, and even if your uncle were involved). <br /><br />The scenes of Quaid's high school team he coached, the ones where he attends his tryout with the Devil Rays, and those with him playing in two minor leagues and in the American League, all ring true. The participants are believable and capable. In addition, he is an engaging actor who always delivers a talented and appropriate characterization (except, to a degree, some of his "over-the-top" scenes, and his forced accent, in his portrayal of Jerry Lee Lewis). But he's definitely on-target here, and this movie is a "9," as good, or better, as any others of this genre, except for "The Natural."