Goede film. Vertelt een jongensachtig fantasieverhaal, vertelt ons hoe we gevangenzitten in sociale situaties en wat voor extreme maatregelen je moet nemen om je anders te gedragen. Of in elk geval het gevoel: dat je elke regel moet overtreden om er een te kunnen overtreden. Als je liefde wilde uitdrukken voor iemand die je niet kent, hoe zou je dat dan doen zonder een dringende sociale situatie te creëren? Ook gaat het over het fascisme om te moeten beslissen over het culturele leven van anderen, over het soort cultuur dat ons door de strot wordt geduwd. Wat geeft Disney of FOX of de zelfmoordterrorist het recht om te beslissen wat onze keuze is? Zijn iemand die de ochtendkoffie niet door één persoon mogen drinken. Moeten we naar het geschreeuw van het NRJ luisteren, de stomme koppen van de boulevardbladen en de straatreclames zien voordat we zelfs maar onze ochtendkoffie hebben gehad?
Good film. Tells a boyish fantasy story, telling us how trapped we are in social situations and what kind of extreme measures one has to take to behave differently. Or at least the feeling: that you have to break every rule if you are to break one. If you wanted to express love for someone you don't know, how would you do it without creating a pressing social situation? Also it's about the fascism of deciding over others cultural life, of what kind of culture that is jammed down our throats. What gives Disney or FOX or the suicide bomber the right to decide what is our choice. Are one not allowed to drink the morning coffee by one self. Do we have to listen to the NRJ shouting, see the stupid tabloid headlines and the street commercials before we even have had our morning coffee?