De man in het witte pak, die vaak wordt beschouwd als een komedie, laat hier en daar veel meer zien dan alleen gegrinnik.<br />Sidney Stratton is een excentrieke uitvinder die niet de kans krijgt om zijn uitvindingen op de wereld los te laten, omdat niemand hem aandacht schenkt. Hij is alleen maar de excentrieke klusjesman van het dorp, als het ware. Nadat hij zich toegang heeft verschaft tot de textielfabriek van Birnley, gebruikt hij hun laboratorium om een stof uit te vinden die niet alleen nooit slijt, maar ook nooit hoeft te worden schoongemaakt! Eerst wordt hij uitgeroepen tot een genie en degenen die hem eerst hebben genegeerd, willen plotseling een groot deel van hem, maar dan steken de onheilsvoortekenen van een bedrijf dat failliet gaat de kop op en de bijval verandert al snel in iets veel angstaanjagenders.<br />Ja, de film is heel grappig, sommige scènes zijn zelfs hilarisch, maar het is de satirische inslag van de film die hem voor mij ver boven het gewone uit tilt. De tegenstellingen over de komst van de technologie zijn hier een cruciaal thema, willen we uitvindingen die ons fortuinen besparen terwijl we de industrieën sluiten? Je hoeft alleen maar te zien wat er met de kolenindustrie in Engeland is gebeurd om te weten waar ik het over heb. Het decennium waarin de film werd gemaakt is een cruciaal punt om te vermelden, het maken van kernwapens werd meer dan alleen maar uit de tweede hand, de wetenschap ontwikkelde zich tot angstaanjagende nieuwe proporties. Als je deze film bekijkt, zie je de snelle ommekeer van de hoofdfiguur Stanley, van held tot vijand in één gemene uitval, een slachtoffer van zijn eigen streven naar het heil van de mensheid! Het is zo donker dat de film The Man In The Black Suit had moeten heten.<br />Ik kan werkelijk niets verkeerds vinden in deze film, het script van Roger MacDougall, John Dighton en regisseur Alex Mackendrick zou vandaag nog gefilmd kunnen worden en het zou niet misplaatst zijn, zo scherpzinnig en verstandig is het. Het geluid en de setting zijn geweldig, de richting is naadloos, en de toonverandering wordt handig door Mackendrick geregeld. Sommige scènes zijn gewoon geweldig, vooral eentje die je aan het denken zet over een bepaalde scène in David Lynch' _Elephant Man_, zo'n 29 jaar later, en toch slaagt de film er na zo'n neergang nog steeds in om een knipoog te geven als het genie Alec Guinness de film afsluit om de kijkers niet alleen te laten nadenken over de toekomst van Stanley, maar ook over de rest van ons in deze snel veranderende wereld.<br />Een tijdloos meesterwerk, thematisch en als kunstwerk, 10/10.
Often tagged as a comedy, The Man In The White Suit is laying out far more than a chuckle here and there.<br /><br />Sidney Stratton is an eccentric inventor who isn't getting the chances to flourish his inventions on the world because nobody pays him notice, he merely is the odd ball odd job man about the place as it were. After bluffing his way into Birnley's textile mill, he uses their laboratory to achieve his goal of inventing a fabric that not only never wears out, but also never needs to be cleaned!. He is at first proclaimed a genius and those who ignored him at first suddenly want a big piece of him, but then the doom portents of an industry going bust rears its head and acclaim quickly turns to something far more scary.<br /><br />Yes the film is very funny, in fact some scenes are dam hilarious, but it's the satirical edge to the film that lifts it way above the ordinary to me. The contradictions about the advent of technology is a crucial theme here, do we want inventions that save us fortunes whilst closing down industries ?, you only have to see what happened to the coal industry in Britain to know what I'm on about. The decade the film was made is a crucial point to note, the making of nuclear weapons became more than just hearsay, science was advancing to frighteningly new proportions. You watch this film and see the quick turnaround of events for the main protagonist Stanley, from hero to enemy in one foul swoop, a victim of his own pursuit to better mankind !, it's so dark the film should of been called The Man In The Black Suit.<br /><br />I honestly can't find anything wrong in this film, the script from Roger MacDougall, John Dighton, and director Alex Mackendrick could be filmed today and it wouldn't be out of place such is the sharpness and thought of mind it has. The sound and setting is tremendous, the direction is seamless, with the tonal shift adroitly handled by Mackendrick. Some of the scenes are just wonderful, one in particular tugs on the heart strings and brings one to think of a certain scene in David Lynch's Elephant Man some 29 years later, and yet after such a downturn of events the film still manages to take a wink as the genius that is Alec Guinness gets to close out the film to keep the viewers pondering not only the future of Stanley, but also the rest of us in this rapidly advancing world.<br /><br />A timeless masterpiece, thematically and as a piece of art, 10/10.