De voorlaatste aflevering van het derde seizoen van _Star Trek_ is uitstekend en een hoogtepunt van het veelbesproken laatste seizoen. Het komt erop neer dat Spock, McCoy en Kirk naar Sarpeidon afdalen en ontdekken dat de bevolking van de planeet volledig verdwenen is, op de aanwezigheid van een reusachtige bibliotheek en meneer Atoz, de bibliothecaris, na. Alle drie de personages van _Star Trek_ lopen al snel per ongeluk een tijdreismachine in die hen naar verschillende perioden in het verleden van Sarpeidon brengt. Spock speelt een overtuigende rol als een IJstijdvulkaan die verliefd wordt op Zarabeth, terwijl Kirk zijn ongelukkige ervaring met tijdreizen opnieuw beleeft <0xE2><0x80><0x93> zie de 'Stad aan de Rand van de Eeuwigheid' <0xE2><0x80><0x93> wanneer hij van hekserij wordt beschuldigd en in de gevangenis belandt, waarna hij ontsnapt en de doorgang terug in de tijd naar het heden van Sarpeidon vindt. Uiteindelijk worden alle 3 Trek-personages nog maar een paar minuten gered voordat de ster Bèta Niobe rond Sarpeidon een supernova wordt. De Enterprise vergaat op het moment dat de ster explodeert.<br />Ironisch genoeg, zoals William Shatner opmerkt in zijn boek 'Star Trek Herinneringen', was deze show de bron van een of andere discussie omdat Leonard Nimoy had opgemerkt dat er in Lisettes script geen reden werd gegeven waarom Spock zich op zo'n emotionele manier gedroeg. Nimoy gaf zijn twijfels hier rechtstreeks door aan de hoofdproducent van de show, Fred Freiberger, dat Vulcans niet geacht werden verliefd te worden. 272) Maar, zo redeneerde Freiberger, de ijstijd stelde Spock in staat emoties te ervaren, aangezien dit een tijd was waarin de Vulcans nog niet tot hun volkomen logische huidige staat waren geëvolueerd. Dit was een geweldig voorbeeld van improvisatie van de kant van Freiberger om een script te redden dat voor deze specifieke aflevering ver boven het gemiddelde lag. Hoewel Shatner opmerkt dat de achteruitgang van de kwaliteit van het script voor het derde seizoen Spock artistiek kwetste omdat zijn personage in 'Plato's Stapkinderen' gedwongen werd te balken als een ezel, muziek te maken met Hippies in 'De weg naar het paradijs' of soms emotie te tonen, was het script hier geloofwaardiger. Spock speelde uitstekend, zoals Freiberger eerlijk aan Shatner toegaf. 272) Het enige duidelijke plotgat is het feit dat, aangezien zowel Spock als McCoy duizenden jaren terug in de tijd zijn gereisd, ook McCoy in een primitievere menselijke staat had moeten terugkeren, niet alleen Spock. Maar dit is een vergeeflijke fout, gezien de slechte kwaliteit van veel andere afleveringen van seizoen 3, de briljante voorstelling van Spock/McCoy en de originaliteit van dit script. Wie had kunnen denken dat de huidige bewoners van Sarpeidon aan het lot van hun gedoemde planeet zouden ontsnappen door naar hun verleden te reizen? Dit is in ieder geval wat we van het beste van 'Klassieke Trek' konden verwachten <0xE2><0x80><0x93> een werkelijk geïnspireerd verhaal.<br /><0x3E> In 'Herinneringen' noemde Shatner enkele van zijn beste 'ongebruikelijke en van hoge kwaliteit'-programma' '(p. 273)_ Hoewel mijn persoonlijke mening is dat'_En de kinderen zullen leiden' een heel slechte aflevering is, terwijl'_Is er in waarheid geen schoonheid_'problematisch is, hoort'_All Our Yesterdays'_ zeker op de lijst van de top drie van Star Trek-films. Ik geef 9 van de 10 voor'_All Our Yesterdays_ '.
The penultimate episode of Star Trek's third season is excellent and a highlight of the much maligned final season. Essentially, Spock, McCoy and Kirk beam down to Sarpeidon to find the planet's population completely missing except for the presence of a giant library and Mr. Atoz, the librarian. All 3 Trek characters soon accidentally walk into a time travel machine into different periods of Sarpeidon's past. Spock gives a convincing performance as an Ice Age Vulcan who falls in love for Zarabeth while Kirk reprises his unhappy experience with time travel--see the 'City on the Edge of Forever'--when he is accused of witchcraft and jailed before escaping and finding the doorway back in time to Sarpeidon's present. In the end, all 3 Trek characters are saved mere minutes before the Beta Niobe star around Sarpeidon goes supernova. The Enterprise warps away just as the star explodes.<br /><br />Ironically, as William Shatner notes in his book "Star Trek Memories," this show was the source of some dispute since Leonard Nimoy noticed that no reason was given in Lisette's script for the reason why Spock was behaving in such an emotional way. Nimoy relayed his misgivings here directly to the show's executive producer, Fred Freiberger, that Vulcans weren't supposed to fall in love. (p.272) However, Freiberger reasoned, the ice age setting allowed Spock to experience emotions since this was a time when Vulcans still had not evolved into their completely logical present state. This was a great example of improvisation on Freiberger's part to save a script which was far above average for this particular episode. While Shatner notes that the decline in script quality for the third season hurt Spock artistically since his character was forced to bray like a donkey in "Plato's Stepchildren," play music with Hippies in "the Way to Eden" or sometimes display emotion, the script here was more believable. Spock's acting here was excellent as Freiberger candidly admitted to Shatner. (p.272) The only obvious plot hole is the fact that since both Spock and McCoy travelled thousands of years back in time, McCoy too should have reverted to a more primitive human state, not just Spock. But this is a forgivable error considering the poor quality of many other season 3 shows, the brilliant Spock/McCoy performance and the originality of this script. Who could have imagined that the present inhabitants of Sarpeidon would escape their doomed planet's fate by travelling into their past? This is certainly what we came to expect from the best of 'Classic Trek'--a genuinely inspired story. <br /><br />Shatner, in 'Memories', named some of his best "unusual and high quality shows" of season 3 as The Enterprise Incident, Day of the Dove, Is there in Truth no Beauty, The Tholian Web, And the children Shall Lead and The Paradise Syndrome. (p.273) While my personal opinion is that 'And the children Shall Lead' is a very poor episode while 'Is there in Truth no Beauty' is problematic, "All Our Yesterdays" certainly belongs on the list of top season three Star Trek TOS films. I give a 9 out of 10 for 'All Our Yesterdays.'