Popeye en de grote voet; Popeye's autofabriek; Popeye's geit **1/2**<br />Toen ik nog klein was, vond ik dat altijd grappig, maar nu ik een aflevering heb gezien van de serie met drie cartoons die nu rug aan rug staan (dat is een paar jaar na de vertoning van de piratenstrip RAIDERS OF THE SEAS OF THE ZEVEN SEAS van 1953) zie ik wel in dat ze niet zo goed overeind blijven staan! Het personage Popeye is om te beginnen al niet erg sympathiek, Olive Oyl is duidelijk dominant en Bluto's capriolen hebben geen van beide veel belangstelling gewekt. Om kort te gaan, de scenario's waren schrikbarend dun, tamelijk afschuwelijk en over het algemeen niet grappig. Het is alleen maar kinderwerk, maar ik betwijfel of de kinderen van tegenwoordig het geduld zouden hebben om ze te lezen! Bovendien is de tekenfilmstijl onaantrekkelijk.<br />Als je de ene tekenfilm per se kort wilt houden, denk ik dat ze van de ene op de andere overgingen: na de eerste schok werd de ene als het ware aangepast aan zijn middelmatige kwaliteit, zodat de derde tekenfilm al snel de leukste van het hele stel werd. Popeye kreeg een mascottegeit die met zijn enorme eetlust een heleboel kattenkwaad uithaalt (niet echt origineel, dat weet ik, maar altijd een amusante truc). Een interessant element was dat de korte films werden afgesloten met Popeye die moralistische wijsheden uitkraamde voor de kinderen in het publiek.
POPEYE AND BIG FOOT **; POPEYE'S ENGINE COMPANY **; GETTING POPEYE'S GOAT **1/2<br /><br />I used to lap these up as a kid but, catching an episode of the series comprising three cartoons back-to-back now i.e. several years later (they preceded the theatrical screening of the pirate yarn RAIDERS OF THE SEVEN SEAS [1953]), I can see how they don't hold up all that well! The character of Popeye isn't exactly sympathetic to begin with, Olive Oyl distinctly overbearing and Bluto's antics failed to elicit much interest either  in short, the scripts were alarmingly thin, fairly awful and generally unfunny to boot. They're strictly juvenile fare, yet I doubt today's kids would even have the patience to stick with them!; furthermore, the animation style is unattractive.<br /><br />Taking each short per se, I guess they improved from one to the other: after the initial shock, one adapted to its mediocre quality as it were, so that the third cartoon easily results in being the most enjoyable of the lot  Popeye is entrusted with a mascot army goat whose immense appetite causes him no end of mischief (hardly original, I know, but always an amusing ploy). One interesting element here was that the shorts were bookended with Popeye delivering moralistic bits of wisdom to the kids in the audience.