Als je websites over Bette Davis leest, kun je voorbeelden vinden van schrijvers die beweren dat er niets bijzonders aan haar acteerwerk is. Ik vond zelfs een site die beweerde dat het succes van Bette Davis waarschijnlijk te danken was aan haar geluk. Maar de films van mevrouw Davis uit 1934 vertellen het tegenovergestelde. Het meest opvallende voorbeeld zijn twee films die ze maar een paar weken na elkaar maakte: _Misg over Frisco_ en _On Human Bondage_. De personages die ze in die films speelde, zijn weliswaar allebei negatief, maar heel verschillend. Arlene is in de eerste film een mooie, glamoureuze en frivole erfgename en een veel sympathieker personage dan Mildred in de laatste, een bleke, onontwikkelde en brutale Cockney-serveerster. Het behoeft geen betoog dat mevrouw Davis beide personages zeer authentiek en met hetzelfde enthousiasme speelde. Maar zelfs dat is niet alles. Het punt is dat de eerste rol, die de meeste actrices van die tijd zouden wensen, de rol was die ze gedwongen werd te spelen. De laatste rol, die de meeste actrices als onaantrekkelijk, carrièrevernietigend beschouwden, was de rol waarvoor ze maandenlang fel had gevochten. En het was de laatste rol die haar tot een van de grootste sterren maakte. Het lijdt dus geen twijfel dat mevrouw Davis vanaf het begin wist wat ze deed. <br /><br />De film, die gaat over een medische student, Phillip Carey (Leslie Howard), die ongelukkig verliefd wordt op Cockney-serveerster Mildred Rogers (Bette Davis), heeft een paar weekpunten, maar veel meer sterke punten. Het verhaal is gewoon te groot om in slechts 83 minuten verteld te worden. Het is bijvoorbeeld heel onduidelijk waarom de verfijnde student <0xC3><0xBC>berhaupt belangstelling had voor een onbeschaamde serveerster. Nou, er is één scène waarin we worden blootgesteld aan de ogen van juffrouw Davis, maar dat is wanneer zijn emoties al volledig ontwikkeld zijn. Niettemin wordt de integriteit van het verhaal gewaarborgd door superieur acteerwerk van Howard en Davis en door de fantastische Steiner.' De film is in feite een mengeling van Phillips wandelingen vanaf de rug, aangevuld met huiverende tweetonige herhalingen. Elk detail is goed doordacht <0xE2><0x80><0x93> Max Steiner heeft een prachtig leitmotif voor elke vrouw in Phillips leven geschreven, dat consequent in de film wordt gebruikt. En een prachtige scène waarin we Sally's gezicht voor de kalender zien staan, is een van de mooiste scènes die ik ooit heb gezien, en dat komt door de adembenemende schoonheid van Francis Dee (juffrouw Dee werd tussen twee haakjes te mooi gevonden om de hoofdrol in _Gejaagd door de wind_ te spelen) en door Steiners betoverende muziek. De camerabewegingen tussen sommige scènes zijn ook origineel en verfrissend.<br />Maar mijn grootste bezwaar is dat de gebeurtenissen te tweedimensionaal worden weergegeven, waardoor de kijker het idee krijgt dat Mildred een absolute slet is. De meest walgelijke personages zouden mannen moeten zijn die haar tot een relatie verleiden, hoewel ze heel goed weten dat ze haar in de steek zullen laten nadat ze gebruik van haar hebben gemaakt, maar vreemd genoeg werden ze als sympathieke personages afgeschilderd. Per slot van rekening laat Mildred Phillip altijd <0xE2><0x80><0x93> op haar eigen specifieke, maar nog steeds eerlijke manier <0xE2><0x80><0x93> weten dat ze hem veracht en geen belangstelling voor hem heeft. Wat hij gewoon weigert te horen. Het is Phillips masochistische aard, die in verband wordt gebracht met zijn horrelvoet en zijn kinderlijke ervaringen, die de voornaamste reden zijn voor zijn liefdesprobleem. Hij is evenzeer de slaaf van zijn horrelvoet als van Mildred, en misschien moet hij van beide bevrijd worden om een normaal leven te kunnen leiden. Natuurlijk heeft de egoïstische en onbeschaamde Mildred, nadat ze had ontdekt dat Phillip zich vrijwillig aan haar had overgeleverd, zijn eigen aandeel geleverd om zijn leven tot een hel te maken. Zelfs als je in aanmerking neemt dat ze uit haar vel sprong toen ze besefte dat de slavernij was opgeheven, is het niet helemaal duidelijk waarom ze Phillips geld zou verbranden (Maugham had het anders bedoeld in zijn roman). Ze kon het immers net zo goed stelen en liters champagne drinken. Naar moderne maatstaven is de film een beetje ouderwets, maar elke keer dat je hem opnieuw bekijkt, kun je door het superieure acteerwerk, de fascinerende muziek en de originele montage nieuwe interessante details ontdekken, dus hij verdient het hoogst mogelijke cijfer.
Reading web sites on Bette Davis one can find instances where authors claim that there is nothing special about her acting. I even found a site which claimed that Bette Davis' success was probably due to her luck. But Ms Davis films of 1934 tell quite the opposite. The most evident example are two films that she did only few weeks apart: Fog over Frisco and On Human Bondage. Characters she played in these movies, though both being negative, are quite different. Arlene in the former is a beautiful, glamorous and frivolous heiress and much more likable character than Mildred in the latter, which is a pale, uneducated and impudent Cockney waitress. Needless to say that Ms Davis played both characters very authentic and with the same enthusiasm. But even that is not all. The point is that the former role, which would be wished by most actresses of the day, was the one she was forced to play. The latter role, which seemed to most actresses as undesirable, career destroying role, was the one she fought for ferociously for months. And it was the latter role that launched her among the greatest stars. So there is no question that Ms Davis knew from the start what she was doing.<br /><br />The film, which tells about a medical student Phillip Carey (Leslie Howard) which falls unhappily in love with Cockney waitress Mildred Rogers (Bette Davis), has a few week points, but many more strong ones. The story is simply too big to be told in mere 83 minutes. For example, it is quite unclear why refined student found any interest in an impudent waitress in the first place. Well, there is one scene in which we are exposed to Ms Davis captivating eyes, but this is when his emotions are already fully evolved. Nevertheless, the integrity of the story is preserved by superior acting from Howard and Davis as well as fantastic Steiner's music which tells tons of emotions even when we do not see characters' faces. In fact the film is amalgamated by Phillip's walking sequences showing him from the back supplemented with shuddering two-tone repetition. Every detail is well thought - Max Steiner wrote a beautiful leitmotif for each women in Phillip's life, which is consistently used through the film. And a beautiful scene in which we see Sally's face in front of calendar is one of the sweetest scenes I've ever seen exactly due to Francis Dee's breathtaking beauty (Ms Dee was by the way considered to be too beautiful to play leading role in Gone with a Wind) as well as Steiner's captivating music. Camera movements between the some scenes is also original and refreshing.<br /><br />But my strongest objection is that events are presented too two-dimensionally, which induce viewer that Mildred is an ultimate slut. The most disgusting characters ought to be men which lure her into relationship, despite well knowing that they will abandon her after taking use of her, but they, curiously, finished portrayed as likable characters. After all, Mildred always - in her own specific, but still a honest way - lets Phillip know that she despises him and had no interest in him. Which he just refuses to hear. It is Phillips masochistic nature connected to his club foot and infantile experiences that is the principal reason of his love problem. He is enslaved to his club foot as much as to Mildred and perhaps has to be free of both to start a normal life. Of course, selfish and impudent Mildred, after discovering voluntary Phillip's bondage to her, did its own share to make his life hell. Even taking into account that she exploded after realizing that the bondage has loosen, it is less than clear why would she burn Phillip's money (Maugham intended different in his novel). After all, she could as well steal it and drunk gallons of champagne.<br /><br />For modern standards the film is a bit outdated, but each subsequent time you watch it, you can reveal new interesting details due to superior acting, fascinating music and original editing, so it does deserve the highest possible mark.