Merry madcaps in Londen voeren een speurtocht uit, waarbij een jonge vrouw per ongeluk haar getrouwde vader, een politicus, koppelt aan een sterke, onafhankelijke rokkenjager die nog nooit verliefd is geweest. Een intrigerend vroeg voertuig voor Katharine Hepburn, die een Amelia Earhart-achtige vliegenierster speelt die te veel met zichzelf bezig is om zich aan een man te geven. De regisseur (Dorothy Arzner) en de scenarist (Zoe Akins, die het boek van Gilbert Frankau heeft aangepast) zijn duidelijk aan dit project toegewezen om het vrouwelijke standpunt te krijgen, maar waarom worden alle oude clichés als bevroren artefacten bewaard? Billie Burke speelt het soort onnozele, huilerige vrouw dat haar bed in duikt als er iets misgaat, en de laatste scène van Hepburn is ook al zo'n afknapper. Een merkwaardig kunstvoorwerp, maar geen klassieker voor Kate-kijkers.
Merry madcaps in London stage a treasure hunt, with one young woman inadvertently fixing up her married politician father with a strong, independent lady-flier who's never been in love. Intriguing early vehicle for Katharine Hepburn, playing an Amelia Earhart-like aviatrix who's been too self-involved to give herself over to any man. The director (Dorothy Arzner) and the screenwriter (Zoe Akins, who adapted Gilbert Frankau's book) were obviously assigned to this project to get the female point of view, but why are all the old clichés kept intact like frozen artifacts? Billie Burke plays the type of simpering, weepy wife who takes to her bed when thing go wrong, and Hepburn's final scene is another bummer. A curious artifact, but not a classic for Kate-watchers. ** from ****