Ik heb een paar recensies over deze tv-film gelezen die allemaal zeiden dat de film te lang duurde en dat het eigenlijk alleen maar sensationeel amusement was. Ik geef toe dat de film misschien een beetje te lang duurt (2.30 zou genoeg zijn geweest...), maar ik denk zeker niet dat hij het onderwerp sensationeel maakt. Jim Jones' uitgebreide machtsspel en langzame aftakeling tot geestesziekte, paranoia en drugsmisbruik worden nooit op een voyeuristische manier behandeld. De film neemt de tijd om te laten zien hoe Jones volgelingen rekruteerde (het personage van Brenda Vaccaro en Brad Dourif is in dat opzicht een outsider) maar ook om een griezelige verschuiving in Jones' waarneming van de werkelijkheid te laten zien. Het is verbijsterend om een egalitaire, linkse en barmhartige prediker zo'n destructieve en wrede dictator te zien worden. Misschien gaat de film niet ver genoeg in op Jones' motieven, waardoor de hele beproeving soms een beetje oppervlakkig wordt (misschien heeft het ook te maken met censuur...). Maar Powers Boothes hypnotiserende optreden maakt het allemaal waar. Ik ben niet op de hoogte van de details van het echte leven van Jim Jones, maar Boothe maakt het monster dat hij speelt geloofwaardig en echt. De film bevat veel sterke scènes, onder andere de prekende puinhoop van Jones, Jones' ontmoeting met pater Divine (een wedergeboren James Earl Jones), het bezoek van congreslid Leo Ryan (Ned Beatty) aan het kamp in Guyana en natuurlijk de zelfmoordscène. Het is een nogal sombere, grillige scène, en Boothe is in die laatste ogenblikken behoorlijk indrukwekkend. Madge Sinclair speelt een van de plotseling sceptische volgelingen, net als Veronica Cartwright (als de vrouw van Jones) en Brad Dourif, vooral wanneer het hun tijd wordt om het moorddadige drankje te drinken. De relatieve rust aan het eind van de scène, de smaakvolle regie en de contrasterende schoonheid van de natuurlijke omgeving maken het onmogelijk om die beelden uit je hoofd te zetten. Een verontrustende weergave van de menselijke natuur en zijn zwakheden. De moeite van het bekijken waard, al was het alleen maar om een van de werkelijk afgrijselijke gebeurtenissen van de twintigste eeuw niet te vergeten. Zoals, ironisch genoeg, de inscriptie in het kamp van Jim Jones: 'Zij die het verleden niet kennen, zijn verplicht het te herhalen.'
I read a few reviews of this TV movie which all said that the film dragged on for too long and that it was basically only sensationalistic entertainment. I agree that perhaps, the film goes on a bit too long (2h30 would have been enough...) but I certainly do not think it sensationalize the subject matter. Jim Jones' expansive power trip and slow degradation into mental illness, paranoia and drug abuse are never treated in a voyeuristic manner. The movie takes its time in showing how Jones recruited followers (Brenda Vaccaro's and Brad Dourif's character are stand-outs in that matter) but also in observing an uncanny shift in Jones' perception of reality. It is mind-boggling to see an egalitarian, left-wing and compassionnate preacher become such a destructive and cruel dictator. Perhaps the movie doesn't explore Jones' motivations enough, which can make the whole ordeal a bit superficial at times (may have to do with censorship as well...) But Powers Boothe's mesmerizing performance makes it all come true. I am not familiar with the details of the real Jim Jones' life, but Boothe sure makes the monster he plays believable and real. The movie features many strong scenes, among them the preaching messes of Jones, Jones's meeting with Father Divine (a remarquable James Earl Jones), Congressman Leo Ryan (Ned Beatty)'s visit to the Guyana camp and of course, the suicide scene. It is quite a gloomy spectable to watch and Boothe is quite commanding in those last moments. Madge Sinclair shines in this scene as one of the suddenly sceptic follower, and so do Veronica Cartwright (as Jones' wife) and Brad Dourif, especially when their time comes to drink the murderous potion. The relative calm of the end of this scene, the tasteful direction and the contrasting beauty of the natural surroundings all work in making those images quite impossible to erase from one's mind. A disturbing reflection on human nature and its weaknesses. Worth watching, if only to keep in mind one of the truly horrific events of the 20th century. Not to let it be repeated again. Like, ironically, the inscription in Jim Jones' camp: "Those who do not know the past are bound to repeat it".