Als de scenarist en de regisseur van plan waren de harten te openen voor de film zoals de musicus dat met zijn muziek wilde doen, dan slaagden ze daarin met mij. Gewone menselijke situaties werden origineel, persoonlijk en direct, zodat ik me persoonlijk door elke situatie geraakt voelde. Ik geloof dat ik de kracht van muziek in combinatie met het standpunt van de persoon die de film schreef, zou kunnen waarderen. Zonder te overdrijven kan ik zeggen dat ik erg geroerd was door de manier waarop de film het leven benaderde. Ik heb al heel lang niet meer gehuild van <0xE2><0x80><0x93> wat <0xE2><0x80><0x93> vreugde? empathie? diepe emotie? Ik zou graag een manier vinden om het aan anderen te laten zien. Ik heb het gezien op het Seattle International Film Festival.
If the screenwriter and director intended to open hearts with the movie as the musician wanted to do with his music, they succeeded with me. Commonplace human situations became original, personal and immediate so that I personally felt touched by each situation. I believe I would credit the power of music combined with the point of view of the person writing the movie. Without spoiling, I can say that I was very moved by the movie's approach to living. Haven't actually cried out of-what- joy? empathy? just deep emotion? in a very long time. I would love to find a way to show it to others. Saw it at Seattle International Film Festival.