Ik heb veel commentaren gelezen over de film en dat mensen maar moeilijk kunnen geloven dat het een vervolg is op Henry Fool, en ook al is het dat formeel gezien wel, ik denk dat Fay Grim als een heel andere film moet worden gezien. Dat het een vervolg is, wil nog niet zeggen dat het een rechtstreekse voortzetting van het eerste deel moet zijn, en daar heb ik erg van genoten. Het hele idee van de film was om van het eerste deel een vervolg te maken, en dat is ook logisch, want de film heet niet Henry Fool 2, maar Fay Grim. Afgezien daarvan was de film, vond ik, zo goed gemaakt en zo doordacht dat ik er echt van stond te kijken. Ik had verwacht dat ik weer een bijna-rechtstreekse-naar-videofilm zou moeten huren en 2 uur slechte montage zou moeten doorstaan en een bijna moeilijk te volgen verhaallijn (de laatste rechtstreekse animatiefilm van een filmproducent in Ohio) maar deze was zo verrassend goed gefocust dat het bijna niet zo lijkt, wat ik absoluut geweldig vond. Er zitten zoveel nuances in het maken en schrijven van de film die ik graag in films zou willen zien, maar nooit zie. De cinematografie was briljant vanwege de eenvoud, waardoor de film de hele tijd 'griezelig' leek <0xE2><0x80><0x93> in termen van setting. Het schrijven was ook zo goed gedaan, degene die deze film heeft geschreven is niet zo geestig als Henry Fool, die moet je echt nog eens bekijken en luisteren; ik kan het bijna niet geloven.' De scène waarin Fool en Jalal in het donker zaten te praten was zo fascinerend en emotioneel. En ik vond de spionage in de hele film zo hilarisch en raak (achteraf gezien, want ik ben het met je eens dat je je af en toe een beetje verloren voelde). Het belangrijkste wat me zo trof aan de film, en ik geloof dat dat ook de bedoeling was van de film, was Parkers liefde en naïviteit ten opzichte van Fool, die zo vertederend waren en die, ja, heel snel, omsloegen van ontkenning naar regelrechte hartstocht. De laatste vijf minuten van de film waren perfect. Er waren duidelijk dingen die niet klopten.' Het was niet geweldig, maar niets is volmaakt; sommige rollen waren slecht, en soms vond ik het nieuwe achtergrondverhaal en de dialoog over het terrorisme een beetje moeilijk te volgen en uit de hand lopen, maar uiteindelijk begreep je het en vond je het niet eens erg dat het op het moment zelf uit je gezichtsveld was verdwenen. (Dit heeft misschien ook te maken met Goldblums neiging om extreem snel te praten.) Over het geheel genomen zou ik zeggen dat het waarschijnlijk een van de beste films was die ik dit jaar heb gezien; stylistisch aangenaam, slim en geestig geschreven, prestaties die zo indrukwekkend waren dat ik nu nieuw respect heb gekregen voor sommige acteurs, en een werkelijk ontroerende film, en ga zo maar door. Vergeet niet dat hij helemaal niet op de Dwaas leek. En daar ging het om.
I've read a lot of comments about the film and how it's so hard for people to believe that it is a sequel to Henry Fool, and even though it technically is, I think that Fay Grim needs to be looked at as an entirely different film. Just because it is the sequel doesn't mean that it has to be a direct continuation of the first, and I enjoyed that so much about it. The whole point of the film was to change direction from the first, which makes sense because the movie isn't called Henry Fool 2, it's Fay Grim. All that aside, the film, I thought, was so well made and thought out that it actually surprised me. I was expecting to rent another nearly-released-straight-to-video film and have to endure 2 hours of bad editing and an almost hard to follow story-line (aka parker's last direct to video feature the Oh in Ohio) but this was so surprisingly well focused that it almost doesn't seem so, which I absolutely loved. There are so many nuances in the film making and writing that I crave to see in films, but never do. The cinematography was brilliant due to it's simplicity and truly making the film seem 'Grim' throughout - in terms of setting. The writing was so well put together as well, whoever said this movie isn't as witty as Henry Fool needs to watch again and actually listen; I almost can't even begin to explain how actually hilarious it was, and pertinent. And well, Parker Posey, who could complain? The scene in which Fool and Jalal were talking in the dark was so captivating and emotional. And I thought the spy-ness throughout the film was just so hilarious and spot on (in hindsight because i do agree that at times during you kind of felt lost). The main thing that struck me so powerfully about the film, and i believe the point of the film, was Parker's love and naivety about Fool, which was so endearing and turned, yes very quickly, from denial to outright passion. The last five minutes of the film were perfect. Obviously there were things that weren't excellent, but nothing is perfect; some of the acting was poor, and at times I did think that some of the new back story and dialogue about terrorism got a little hard to follow and out of hand, but in the end you got it and didn't even mind that at the time it may have slipped from your comprehension. (This may also have to do with Goldblum's tendency to talk extremely fast) On the whole I would say that it was probably one of the best films I've seen this year; stylistically pleasing, clever and witty writing, performances that were so impressive I now have gained new respect for some of the actors, and a truly touching film, and don't forget, a complete departure from Fool. Which was the point.