Directeur F.W. Murnau was zo verstandig om zich te beperken tot de stomme film, die hij zo goed kende, om dit verhaal te vertellen over het leven van de eilandbewoners in de Stille Zuidzee. De documentairestijl werkt uitstekend voor de eerste helft van de film. De landschappen zijn prachtig en de dagelijkse activiteiten van de eilandbewoners zijn interessant om naar te kijken. De film verliest echter zijn vaart als hij zich meer gaat concentreren op het verhaal van twee gedoemde geliefden. De verhaallijn wordt gewoon nooit zo interessant, ondanks het feit dat Murnau er goed mee omging. Hij won een Academy Award voor de beste film, hoewel de prijs eigenlijk voor het beste landschap had moeten zijn. Je kunt het de DP niet echt kwalijk nemen dat hij op zo'n prachtige locatie kon filmen.
Director F.W. Murnau wisely stuck with the silent film medium he knew so well to cover this story of native islander life in the South Seas. The documentary style works very well for the first half of the movie. The landscapes are beautiful, and the daily life activities of the islanders are interesting to watch. The film loses momentum, though, when it begins to concentrate more on the narrative story of two doomed lovers. The storyline just never gets that interesting, despite being handled well by Murnau. Won an Academy Award for best cinematography, although the award probably should have been for best scenery. You can't really credit the DP for getting to shoot in such a beautiful location.