Stadsmeisje Meg Tilly krijgt een afgrijselijk telefoontje van haar moeder en keert, begrijpelijkerwijs geschokt, terug naar haar ouderlijk huis op het platteland, om daar geconfronteerd te worden met een mysterie: waarom gedragen alle eenvoudige inwoners zich op een bizarre en verontrustende manier? Een stralingsthriller, met nauwelijks een verwijzing naar de ecologie, maakt de inwoners van de kleine stad helemaal gek, wat (belachelijk genoeg) ook inhoudt dat twee vrouwen elkaar in een openbare ruimte begerig aanstaren en dat Tim Matheson orale aandacht krijgt van een meisje op een bank in een kantoor. De film is te mal voor woorden en verspilt Tilly's weemoed en stille intensiteit aan rotzooi, terwijl hij zichzelf in een hoek dwingt waar hij onmogelijk uit kan komen. Een deel van de cinematografie van Thomas Del Ruth is goed (vooral een scène over een brand in een garage), maar hij wordt teleurgesteld door de rommelige montage en een nogal slap einde. Simplistisch scenario heeft geen verrassingen en geen greintje originaliteit in zich.
City girl Meg Tilly receives a horrifying phone call from her mother and, understandably shaken, returns home to her family's rural digs, only to be faced with a mystery: why are all the homespun residents acting out in bizarre and unsettling ways? Radiation thriller, with barely a nod to ecology, has small town residents going berserk, which (laughably) includes two women gazing at each other with desire in a public place and Tim Matheson receiving oral attention from a girl on an office bench. The picture is too silly for words, wasting Tilly's wistfulness and quiet intensity on trash while forcing itself into a corner it can't possibly hope to get out of. Some of the cinematography by Thomas Del Ruth is good (particularly a fire sequence set inside a garage), though he is let down by the scrappy editing--and a fairly bathetic finale. Simplistic screenplay has nary a surprise nor a shred of originality up its sleeve. *1/2 from ****