Jeopardy is een spannende thriller, iets beter dan een B, maar niet echt een grote productie. Het is bijna een experimentele film te noemen, want de studio die hem produceerde, Metro, was wanhopig op zoek naar nieuwe soorten films, sterren en regisseurs die konden concurreren met het toenmalige nieuwe medium televisie. De regisseur, John Sturges, was een veelbelovende jongen die zijn beste jaren nog voor zich had. Hij was net begonnen met het regisseren van A-films en had al bewezen dat hij een zeer bekwaam vakman was. De sterren Barbara Stanwyck, Barry Sullivan en Ralph Meeker bevonden zich in heel verschillende fasen van hun carrière. Stanwycks glorietijd lag achter haar en toch kon ze nog steeds een film maken, zoals ze hier bewijst. Barry Sullivan, als haar echtgenoot, was een van de ongeveer tien hoofdrolspelers die in de jaren veertig met films waren begonnen en die nooit het succes hadden bereikt waarop velen van hen hadden gehoopt. Hij was een goede, onopvallende acteur, evenwichtig, maar meer in de bovenklasse dan in de hogere kringen, wat hem tot een uitmuntend acteur maakte. Als de ontsnapte gevangene die de enige persoon is die Sullivans leven kan redden (hij zit vast onder een pier en het tij komt opzetten), is Ralph Meeker energieker dan anders. Deze uitstekende acteur had de pech dat hij na Brando en Clift naar de film was gegaan. Hij was op zijn manier net zo'n goede acteur als zij, maar het ontbrak hem aan charisma. Zijn onderhandelingen met Stanwyck, die neerkomen op zijn veeleisende sekse in ruil voor het redden van haar man (althans als we ervan uitgaan dat het 1953 is), leidt tot een intrigerende hypothese die, als dit een ander soort film was geweest, allerlei interessante vragen over Stanwycks karakter had kunnen oproepen. Meeker is inderdaad een opwindender personage dan Sullivan; en in haar scènes met hem is Stanwyck levendiger dan ze met haar man en zoon is. Maar aangezien dit een basisfilm is, geen toneelstuk van Strindberg, blijft de mogelijkheid dat Stanwyck een avontuurtje zou willen <0xE2><0x80><0x93> afgezien van de hachelijke situatie van haar man <0xE2><0x80><0x93> onaangeroerd. Het effect is niet helemaal wat je zou willen, hoewel de film gespannen en zeer onderhoudend blijft, dankzij uitstekend acteerwerk, uitstekende locatiefotografie, bijna alles buitenshuis, en uitstekende regie van de betreurenswaardig ondergewaardeerde meneer Sturges.
Jeopardy is a tense, satisying thriller, a cut above a B but not really a major production. It qualifies as almost an experimental film, as the studio that produced it, Metro, was desperately looking for new kinds of films, stars and directors to compete with the then new medium of television. The director, John Sturges, was an up-and-comer whose best years lay ahead. He had just recently begun directing A level films, and had already proved himself a most capable craftsman. Stars Barbara Stanwyck, Barry Sullivan and Ralph Meeker, were at very different phases of their careers. Stanwyck's glory years were behind her, and yet she could still carry a film, as she proves here. Barry Sullivan, as her husband, was one of a dozen or so leading men who got started in films in the forties who never quite achieved the success many had hoped for him. He was a fine, low-key actor, poised, but in an upper middle rather than upper class way, which made him excellent in professional roles. As the escaped convict who is the only person around who can save Sullivan's life (he is trapped under a pier, and the tide is rising), Ralph Meeker is more energetic than usual. This excellent actor had the misfortune of having come to films after Brando and Clift. He was in his way as good an actor as either of them, but he lacked charisma. His bargaining with Stanwyck, which comes down to his demanding sex in exchange for saving her husband (by implication only, as this is 1953), makes for an intriguing premise which, had this been a different kind of film, could all raised all sorts of interesting questions about Stanwyck's character. Meeker is indeed a more exciting character than Sullivan; and in her scenes with him Stanwyck is livelier than she is with her husband and son. But as this is a formula picture, not a Strindberg play, the possibility that Stanwyck might want want to have a fling,--leaving aside the question of her husband's predicament,--remains unexplored. In this sense the incoming tide doesn't quite have the effect one might have wished, though the movie remains tense and highly entertaining thanks to excellent acting, fine location photography, nearly all of it outdoors, and excellent direction by the woefully underrated Mr. Sturges.