Ik weet nog dat toen dit stuk vuiligheid uitkwam, alle kranten sputterden dat het Barbra Streisand jaren had gekost om de film te maken. Nou, zo lang had het niet kunnen duren; het stuk was pas in 1975 in première gegaan, acht jaar eerder. De grote actrice Tovah Feldshuh, die waarschijnlijk in de film had moeten spelen, was een Broadway-ster geworden, maar NOOOOO... de grote ster Barbra had het op haar manier moeten doen. EN MET MUZIEK NIET MEER! Deze film is van het begin tot het eind een totale ramp. Barbra was bijvoorbeeld veertig jaar toen ze hem maakte en ze had er elke minuut van gekeken. Als jong meisje dat naar de thora wilde studeren, kon je haar onmogelijk slikken. En als ze zich dan als jongen kleedt, wordt het kitscherig. Ik krijg de indruk dat Streisand het niet kon verdragen om onaantrekkelijk te zijn en dat ze daarom met haar make-up speelde; als jongen is ze knapper dan als meisje. En alsof dat nog niet erg genoeg is, krijgt ze ook nog een verhouding met haar schoolkameraad Avigdor (Mandy Patinkin, wiens beste moment het shot van zijn naakte achterwerk is) EN met zijn verloofde (Amy Irving, die haar gebruikelijke slaapwandelaarsact opvoert, een beetje truttig, waar de arme vrouw altijd haar toevlucht toe neemt als de regisseur haar negeert en ze niet weet wat ze doet). Yentl gaat zelfs zover dat ze met het meisje trouwt; ik zal niet eens de moeite nemen de 'huwelijksnacht' te noemen.<br />Dan is er nog de muziek. Negen totaal oninteressante nummers, allemaal gezongen door Streisand via de voice-over (vermoedelijk als een blik in haar geest), en stuk voor stuk zo opdringerig en irritant als vingernagels op een schoolbord.<br /> Ik kan niet zeggen dat Streisand hier als regisseur ook maar een greintje belofte toont; sommige beelden zijn prachtig (met name Patinkins achterwerk) en ze heeft een goed oog voor evenwicht. Het probleem met deze film is dat ze niet uit de weg gaat. Ik geloofde haar geen seconde in de titelrol; ze had de liedjes nóóit moeten toevoegen, en bovendien gaat de hele toestand twee uur en een kwartier door. Na drie kwartier had ik schoon genoeg van die ellendige toestand.<br />Afschuwelijk, afschuwelijk, afschuwelijk.
I remember when this piece of trash came out, all the newspapers were squawking about how it had taken Barbra Streisand years to get the film made. Well it couldn't have taken that many years; the play only opened in 1975, eight years previously. It made a Broadway star of the great actress Tovah Feldshuh, who probably should have been cast in the film, but NOOOOO...the Great STAR BARBRA HAD TO DO IT HER WAY. AND WITH MUSIC NO LESS! This film is a total disaster from start to finish. For one thing, Barbra was FORTY YEARS OLD when she made it and she looked every minute of it. There was no way anyone could possibly swallow her as a young girl yearning to study Torah. And then when she dresses up as a boy it gets campy. I get the impression that Streisand could not bear to be unattractive so she played around with the make-up; she is prettier as a boy than she is as a girl. And as if that is not bad enough, she gets involved with both her schoolmate Avigdor (Mandy Patinkin, whose best moment is the shot of his naked rear end) AND his fiancée (Amy Irving, who does her usual sleepwalker routine, a bit of schtick the poor woman always resorts to when the director ignores her and she does not know what she is doing). Yentl even goes so far as to marry the girl; I won't even bother to mention the "wedding night" scene.<br /><br />Then there is the music. Nine totally forgettable songs, all sung by Streisand via voice-over (presumably as a look inside her mind), and each one as intrusive and irritating as fingernails on a blackboard.<br /><br />I won't say that Streisand does not show a glimmer of promise as a director here; some of the visuals are lovely (Patinkin's backside especially), and she has a good eye for balance. The problem with this movie is that she won't get out of her own way. I did not believe her for one second in the title role; she should NEVER have added the songs, and on top of that the whole mess goes on for two hours and fifteen minutes. I was sick of the whole sorry mess after forty-five minutes.<br /><br />Awful, awful, awful.