Het zou gemakkelijk zijn om Guys and Dolls geweldig te noemen. Het heeft Frank Sinatra en Marlon Brando (en, in tegenstelling tot Sinatra's oorspronkelijke wens, de casting werkt), het heeft een echt coole jaren vijftig-sfeer, ook al is het in wezen van podium naar scherm getransformeerd met slechts een kleine onderbreking. En de meeste liedjes zijn vaak heel leuk, en pakkend, en worden uitgevoerd met die knipoog en knik naar het prachtige escapisme dat inherent is aan de vorm zelf. Als het niet helemaal zo geweldig is als sommige andere van zijn soort, zou het niet de schuld moeten zijn van de filmmaker Joseph L. Mankiewicz. Niet alle liedjes klikken helemaal, en een klein deel van de dialoog voelt alsof het zo is.' Het is moeilijk te zeggen <0xE2><0x80><0x93> Brando en Sinatra lopen zo vaak schrijlings over de lijn dat je goed moet kijken om te zien of je voor de camera of voor het 'podium' speelt, terwijl de actrice Adele beter speelt voor het toneel dan op het witte doek.<br />De plot is een van die winnaars die goed werkt voor zijn tijd, ook al vraag je je af of de invloed ervan zich heeft uitgestrekt tot iets als 'She's All That' uit 1999 (nou ja, niet helemaal, maar het komt in de buurt). Een gokker (met een verloofde van 14 jaar), gespeeld door Sinatra, wil een belangrijke wedstrijd organiseren, maar krijgt te horen dat de 'hitte aan is', wat betekent dat de politie op wacht staat. Dus heeft hij maar één keus om gastheer van het spel te zijn, met een vergoeding van duizend dollar. De enige manier waarop hij dat kan krijgen is door een grote weddenschap met medegokker Brando, die een zendingswerker in het wilde weg het hof wil maken. Het zorgt voor de voorspelbare wendingen in het verhaal, in de plotselinge ommekeer van de charmes van het personage, van de eigenaardigheden van mensen van de straat (gangsters en danseressen en de'saitn' gespeeld door Jean Simmons die voor Brando valt). Het gaat, in zijn basisconcept, over deze hele wereld van jongens en poppen, en hoe je het een of het ander in evenwicht kunt brengen <0xE2><0x80><0x93> uiteraard zonder te trouwen of al te veel te compromitteren. <br />Mankiewicz brengt veel energie in het stuk, zelfs als hij stilstaat met de camera bij het onderwerp, en zijn sterren worden op de juiste manier binnengehaald. Verdomme, zelfs Brando doet het uitstekend voor een musical, want hij wordt niet alleen DE methode-acteur, maar laat ook zien dat hij kan zingen en dat hij een grote ster is. Het verhaal en de personages komen uiteindelijk uit op wat je hoopt dat er zal gebeuren, en dat is prima. Het enige wat we vragen <0xE2><0x80><0x93> en krijgen <0xE2><0x80><0x93> is amusement in de vorm van geestige momenten, dialogen en een paar liedjes en dansnummers die het huis naar beneden halen (mijn favorieten waren het nummer met de dameskatten in de club, _Luck be a Lady_ en de twee nummers in Havana, Cuba).
It'd be easy to call Guys and Dolls great. It's got Frank Sinatra and Marlon Brando (and, contrary to Sinatra's original wishes, the casting works), it's got a really cool 1950s feel, even if it is basically transposed from stage to screen with only a little interruption. And most of the songs are often a lot of fun, and catchy, and performed with that wink and nod to the wonderful escapism inherent in the form itself. If it's not entirely as great as some others of its ilk, it shouldn't be any fault of the filmmaker Joseph L. Mankiewicz. Not all the songs entirely click, and a little of the dialog feels like it's being performed for the stage as opposed to film (it's hard to tell at times- Brando and Sinatra straddle the line so often that one has to watch carefully to tell when one plays for the camera or for the "stage", while the actress playing Adele is better for stage than screen).<br /><br />The plot is one of those winners that works well for its period, even if one wonders if its influence has stretched to the likes of 1999's She's All That (well, not quite, but close). A gambler (and 14-year betrothed), played by Sinatra, wants to host a big-time game, but is told that the "heat is on", meaning the cops are on watch. So, he has only one choice to host the game, with a thousand dollar tab. The only way he can get it is through a big-time bet with fellow gambler Brando, who's put on to make a wild wooing job of a mission worker. It allows for the predictable twists in the story, in the sudden turn-on-turn-off of the charms of the character, of the idiosyncrasies of people from the streets (gangsters and dancers and the "saitn" played by Jean Simmons who falls for Brando). It is, in its basic concept, about this whole world of guys and dolls, and how to balance one or the other- obviously without getting married or too compromised.<br /><br />Mankiewicz brings a lot of energy to the piece, even when keeping still with the camera on the subject, and his stars are properly reeled in. Hell, even Brando works excellently for a musical as he goes beyond being simply THE method actor and shows his chops for singing and big-star quality. The story and characters eventually wind down to what you'd hope will happen, and that's fine. All we ask for- and what we get- is entertainment in good spurts of witty, involving dialog, and a few songs and dances that bring the house down (my favorites were the number with the lady-cats at the club, Luck be a Lady, and the two numbers down in Havana, Cuba). A-