Julian Noble (Pierce Brosnan) is een huurmoordenaar. Of een 'facilitator van dodelijke ongelukken', zoals hij liever wordt genoemd. Hij is ook een zuiplap, een rokkenjager, en hij zit midden in een midlifecrisis. Tijdens een klus in Mexico City loopt hij Danny White (Greg Kinnear) tegen het lijf, een onbetrouwbare zakenman die denkt dat hij net een klus heeft geklaard, maar daar niet zeker van is. Ze ontmoeten elkaar laat op een avond in de hotelbar, nadat ze allebei een paar margarita's te veel op hebben.<br />Het klinkt als de opzet voor een door-de-klok-thriller, nietwaar? Maar dat is het niet. In plaats daarvan is De Matador een grappige en soms ontroerende karakterstudie. Het vermijdt elke wending die de bovengenoemde samenvatting zou suggereren, en zet ze soms zelfs in scène om ze vrolijk neer te halen. Het is een film die genoeg personages respecteert om ze gewoon hun gang te laten gaan, zonder de behoefte te voelen om ze tot nodeloze plotwendingen te dwingen.<br />Brosnans huurmoordenaar zal onvermijdelijk worden vergeleken met zijn Bond, maar dat is niet eerlijk tegenover beide prestaties. Bond is een half gevormd idee, een produkt van alles wat eraan vooraf is gegaan; terwijl Julian een volledig gevormd personage is met zijn eigen motieven en gebreken. Hij heeft zo lang in zijn eigen schimmige, slonzige wereld geleefd dat hij is vergeten hoe hij met een ander menselijk wezen moet praten. Als hij Danny in de bar van het hotel ontmoet, ziet hij zijn tegenpool: een gewone man met een gewone baan en gewone problemen. Hij benijdt Danny; de huurmoordenaar heeft genoeg van zijn leven en ziet zichzelf steeds dichter in de buurt komen van zijn onvermijdelijke'verbranding', zoals hij het uitdrukt. Maar als Danny begint over de dood van zijn enige zoon, probeert Julian met een schuine mop van onderwerp te veranderen. Hij is een man die, in zijn eigen woorden, 'voor elke emotie op de vlucht is'. Kinnear staat tegenover Brosnans optreden en bestookt Danny White met zijn ongedwongen charme. Hij is de perfecte tegenhanger van Julian; terwijl de laatste uitblinkt in dronken bravoure en hedonisme, is Danny nuchter en een tikkeltje excentriek. Maar ook hij gaat dieper dan zijn gevestigde imago en laat ons zien hoe ver de gewone man zal gaan wanneer hij geconfronteerd wordt met financiële en familiefaillissementen.<br />Er is een ware chemie tussen Brosnan en Kinnear. Die is het duidelijkst zichtbaar in de drie belangrijkste scènes van de film: de bar van het hotel, een stierengevecht, waarin Julian Danny vertelt wat hij voor de kost doet en hem meeneemt naar een generale repetitie van een moordaanslag, en een scène waarin Julian zes maanden later bij Danny's huis opduikt. Deze scène stelt ons ook netjes voor aan Danny's vrouw, Bean (ja, Bean). In een ander voorbeeld van hoeveel respect De Matador voor zijn personages heeft, vraagt Bean (Hope Davis) in plaats van in paniek te raken door de aanwezigheid van een huurmoordenaar in haar huis, alleen maar met geforceerde kalmte: 'Heb je je pistool bij je?' Het script is niet zo goed als het had kunnen zijn na misschien nog een herschreven versie. Een of twee zinnen lijken een beetje geforceerd, en een paar moppen moeten nog wat bijgeschaafd worden. Maar in de scènes waarin Julian en Danny (en later Bean) alleen maar praten, is het schrijven subliem. De film vindt het niet nodig om de personages in vreemde situaties te plaatsen (behalve dan een ontmoeting met een huurmoordenaar, en genoemde huurmoordenaar die bij je op de stoep staat). Ze kunnen er alleen maar over praten, ze zachtjes in de richting van de noodzakelijke plotpunten duwen.<br />Er is wel sprake van actie, maar alleen als die betrekking heeft op de personages. Een opvallend voorbeeld is wanneer Julian een klus in Boedapest verprutst omdat hij zichzelf steeds door zijn vizier ziet. De rest van de film gaat over de personages, hoe ze met elkaar omgaan, hoe ze elkaar beïnvloeden. En uiteindelijk gaat het over vriendschap, zelfs op de meest onwaarschijnlijke plaatsen. Op een gegeven moment zegt Julian tegen Danny dat hij zijn enige vriend is. En dat meent hij echt.
Julian Noble (Pierce Brosnan) is a hit-man. Or a "facilitator of fatalities", as he prefers to be called. He is also a drunk, a womaniser, and in the middle of a mid-life crisis. On a job in Mexico City, he bumps into Danny White (Greg Kinnear), an unconfident businessman who thinks he's just nailed a recent pitch, but is unsure. They meet in the hotel bar late one night, after they've both had a few too many margaritas.<br /><br />Sounds like the set-up for a by-the-numbers comedy thriller, doesn't it? But it isn't. Instead, The Matador is a funny and sometimes touching character study. It avoids every twist that the above summary would suggest, sometimes even setting them up just to gleefully tear them down. It is a film that respects it characters enough to just let them get on with it, without feeling the need to shove them into needless plot contrivances.<br /><br />Brosnan's hit-man will inevitably be compared to his Bond, but this is unfair to both performances. Bond is a half-formed idea, a product of all that has gone before; while Julian is a fully-formed character with his own motivations and flaws. He has existed in his own shadowy, seedy world for so long that he has forgotten how to talk to another human being.<br /><br />When he meets Danny in the hotel bar, he sees his opposite: a normal guy with a normal job and normal problems. He envies Danny; the hit-man has become fed up with his life, sees himself edging ever closer to his inevitable "burn out", as he puts it. But when Danny opens up about the death of his only son, Julian tries to change the subject with a dirty joke. He is a man who has, in his own words, been "running from any emotion." Kinnear holds his own opposite Brosnan's performance, and injects Danny White with his effortless everyman charm. He is the perfect foil to Julian; while the latter is drunken bravado and hedonism, Danny is down to earth, with just a hint of eccentricity. But he too goes deeper than his established persona, showing us how far the everyman will go when faced with financial and familial ruin.<br /><br />There is real chemistry between Brosnan and Kinnear. It is most visible in the film's three key scenes: the hotel bar; a bullfight, during which Julian tells Danny what he does for a living, and takes him through a dress rehearsal of an assassination; and a scene in which Julian turns up at Danny's house six months later. This scene also introduces us properly to Danny's wife, Bean (yes, Bean). In another example of how much The Matador respects its characters, Bean (Hope Davis), instead of panicking at the presence of a hired killer in her house, merely asks with forced calm, "Did you bring your gun?" The script isn't quite as good as could have been after maybe another rewrite. One or two lines seem a little forced, and a couple of the jokes need a little more work. But in the scenes where Julian and Danny (and later Bean) just talk, the writing is superb. The film feels no need to put the characters in any outlandish situations (other than meeting a hit-man, and said hit-man turning up on your doorstep). It just lets them talk, gently nudging them toward necessary plot points.<br /><br />There is action, but only when it reflects on the characters. One notable instance is when Julian botches a job in Budapest because he keeps seeing himself through his rifles scope. The rest of the film is about the characters, how they interact, how they each affect one another. And, ultimately, it is about friendship, even in the most unlikely of places. At one point Julian tells Danny that he is his only friend. And he really means it.