Ik zal je een verhaal vertellen over de zomer van 1994. Een vriend en ik gingen naar een concert op Canada Day in Barrie, en het was een wie is wie van de beste Canadese bands van die tijd. We kwamen er rond vier uur aan, wachtten het grootste deel van de ochtend in de rij, en toen de deuren om negen uur opengingen, waren we een van de eersten binnen de hekken. Daarna wachtten we en wachtten we in de hete zon, die langzaam brandde, maar dat kon ons niet schelen, want de hoofdact was een van onze favorieten. Op een gegeven moment, vroeg in de middag, ging ik zitten en dommelde in met mijn rug tegen de slagboom. Ik werd tot mijn schrik en ontzetting gewekt door een gillend meisje in een Rheostatics-t-shirt. Dit is de reden waarom ik de Rheostatics tot op de dag van vandaag heb gehaat. Er is niets redelijks, noch iets met een bepaalde smaak, of eigenlijk niets, behalve hun fandom. Verwaand van me, hè? Dus heb ik, in mijn haat voor de band, mezelf de verrukking ontzegd die Walvismuziek is.<br />Desmond Howl had het allemaal. Het is moeilijk te zeggen wat hij kwijt is, aangezien hij in een fantastisch landhuis woont, ingeklemd tussen de oceaan en de bergen (het BC-gebied waar de film werd opgenomen is adembenemend). Het leven waarvan de meesten van ons dromen wordt ontmanteld door dromen, fantomen en zijn eigen verleden, tot de dag dat een tienercrimineel inbreekt... en hem, hoe afgezaagd het ook klinkt, uit de weg ruimt.<br />De Canadese filmindustrie heeft verschillende problemen. Over het algemeen leidt een gebrek aan geld en een onuitstaanbaar gebrek aan hulp (alsof de film op de een of andere manier niet langer Canadees zou zijn) tot een lagere productiewaarde dan Amerikaanse of Britse films, en de meeste mensen kijken niet graag naar iets wat klinkt of eruitziet als, nou ja, niet als een Amerikaanse film. Vervolgens lijken Canadese scenarioschrijvers vaak zo op te gaan in hun vreemde gedrag dat ze het zicht verliezen op hoe ze een goed verhaal moeten vertellen, en goed ook. Ten derde lijken ze te denken dat gratuite naaktheid (vaak frontaal) iets artistieks maakt. Ik weet zeker dat iedereen die genoeg Canadese films kijkt, vooral's avonds laat op de CBC, precies weet waar ik het over heb. Er moet ergens een handboek bestaan en de Canadese filmmakers hebben het al heel lang geleden weggegooid.<br />Maar in de jaren negentig en honderd hebben sommige films (zoals het werk van Bruce McDonald en de briljante C.R.A.Z.Y.) deze vorm gebroken en weten vast te houden wat hen Canadees maakte, terwijl ze vasthielden aan kijkbare productiewaarden en geweldige verhalen. Walvismuziek is zo'n film, aan de oppervlakte. Het is een diep ontroerend verhaal over een man die zijn greep heeft verloren, door verdriet en overdaad, die wordt gered door muziek en dan door liefde. En dat redt zelfs de reostatica.)
I'll tell you a tale of the summer of 1994. A friend and I attended a Canada Day concert in Barrie, and it was a who's who of the top Canadian bands of the age. We got there about 4am, waited in line most of the morning, and when the doors opened at 9am, we were among the first inside the gates. We then waited and waited in the hot sun, slowly broiling but we didn't care, because the headliners were among our favourites. At one point, early in the afternoon, I sat down and dozed off with my back to the barrier. I was awakened to my shock and dismay by a shrieking girl wearing a Rheostatics t-shirt. This is the reason I have hated the Rheostatics to this day. There's nothing reasonable, nor taste-determined, nor really anything except their fandom. Snotty of me, isn't it? So, I, in my hatred of the band, have denied myself the delight that is Whale Music.<br /><br />Desmond Howl had it all. It's hard to say what he's lost, since he lives in a fantastic mansion wedged between the ocean and the mountains (the BC region where the movie was shot is breathtaking). The life most of us dream of is dismantled by dreams, phantoms, and his own past, until the day a teenaged criminal breaks in...and, trite as it sounds, breaks him out.<br /><br />Canadian cinema suffers from several problems. Generally, a lack of money, as well as an insufferable lack of asking for help (as if somehow the feature would cease to be Canadian) leads to lower production values than American or British films, and most people don't like to watch anything that sounds or looks like, well, not like an American film. Next, Canadian screenwriters often seem so caught up in being weird that they lose sight of how to tell a good story, and tell it well. Third, they seem to think that gratuitous nudity (often full-frontal) makes something artistic. I'm sure anyone who watches enough Canadian movies, especially late at night on the CBC, knows exactly what I'm talking about. It's almost like a "don't do this" handbook exists out there somewhere and Canadian film-makers threw it out a long time ago.<br /><br />In the 90s and 00s, however, some films (such as Bruce McDonald's work and the brilliant C.R.A.Z.Y.) have broken this mold, and managed to maintain what makes them Canadian, while holding onto watchable production values and great stories. Whale Music is such a film, on the surface. Deeper than just its Canadian-isms, it's a deeply moving story of a man who's lost his grip, through grief and excess, who is redeemed by music then by love. And that redeems even the Rheostatics. :)