Magnolia presenteert zich als een muurschildering van schreeuwende, krijsende, overspannen, hysterische trutten die allemaal gekweld worden door spijt, schuldgevoelens en pijn. PT Anderson is zeker een begaafd filmmaker, maar misschien moet hij het schrijven aan iemand anders overlaten of in elk geval iemand vinden die het lef heeft hem te vertellen dat hij deze veel te lange puinhoop moet redigeren.<br />Een blik op de cast zal je vertellen dat de voorstellingen uitstekend waren, en dat waren ze ook. Ik zou alleen willen dat elke scène niet gepaard ging met een overdreven schreeuwpartij of een lange uitweiding over de zonden die zijn begaan en de pijn die ze hebben veroorzaakt. Ik denk ook dat Anderson er niet in slaagt een verhaal te creëren dat parallel loopt aan de bizarre tableaus die het begin van de film vormen. De openingsscènes zijn prachtig om te zien hoe het lot mensen en omstandigheden bij elkaar kan brengen waar zelfs de meest optimistische gelovige in een kosmische poppenspeler die aan de touwtjes trekt de spot mee zou drijven. Maar het verhaal dat zich vervolgens ontwikkelt, mist de dingen die deze openingsfabels laten zien. Ik bleef maar wachten op een of andere vorm van kosmische convergentie die zich zou openbaren, maar in plaats daarvan krijgen we alleen maar golven van spijt van moreel uitgedaagde personages die hun verleden voor zich uitgespreid zien en nu om absolutie vragen. Als je er tegen het eind een ongebreidelde bijbelse plaag bij haalt, heb je alleen maar een kader van Anderson-aanhangers die zich over zijn genialiteit zullen verwonderen, terwijl het eigenlijk alleen maar bewijst dat hij het Oude Testament heeft gelezen.<br />Ik zal zeggen dat de muziek van Aimee Mann geweldig was en ik zal op zoek gaan naar de Soundtrack-cd. Kortom, een goede film om naar te kijken en naar te luisteren (dat wil zeggen, de muziek) als de acteurs er hun mond over hadden gehouden of hem wat zachter hadden gezet, zou het misschien een goede film zijn geweest.
Magnolia presents itself as a wall to wall canvas of screaming, shrieking, overwrought, hysterical twits who are all bedeviled by regret, guilt and pain. PT Anderson is certainly a gifted filmmaker but perhaps he should leave the writing to someone else or at least find someone with the balls to tell him he needed to edit this overlong mess.<br /><br />A look at the cast will tell you that the performances were excellent, and they were. I just wish that every scene didn't involve an over the top shouting match or long digression into the sins that have been committed and the pain that they have caused.<br /><br />I also think that Anderson fails miserably to create a story that parallels the bizarre tableaus that open the film. The opening sequences are wonderful in showing how fate can bring together people and circumstances that even the most optimistic believer in a cosmic puppeteer pulling our strings would scoff at. But the story that then develops lacks any of the stuff that these opening fables display. I kept waiting for some form of cosmic convergence to display itself, but instead all we get is waves of regret from morally challenged characters who see their past spread out before them and now seek absolution. Throw in an out of left field biblical plague near the end and all you end up with is a cadre of Anderson devotees who will marvel at his genius when all it really proves is that he has actually read the Old Testament.<br /><br />I will say that the music by Aimee Mann was great and I'll be looking for the Soundtrack CD. In short, a good movie to look at and listen to (the music, that is) if the actors would have shut up or toned it down it may have been