Dit is een hervertelling van Tarzan in het tijdperk van de Soloflex en Apocalypse Now. Er is in wezen niets mis met het gebruik van films die de morele beperkingen versoepelen om een erotische kant van de Tarzan-legende af te beelden. Er is in wezen niets mis met de premisse dat Tarzan niet spreekt. Er is veel mis met de suggestie dat een vrouw die in 1910 naar een Afrikaanse jungle zou kunnen gaan, zo aanstootgevend dom en plasticachtig zou kunnen zijn. Bo heeft zo weinig mogelijk regels als er lichamen worden onderzocht, omdat deze film alleen maar een video-centerfold is, zo neutraal mogelijk, zodat je jezelf en je wellustige fantasieën in het project kunt projecteren. In de insinuatie dat National Geographic invloed heeft gehad op de manier waarop de beelden van een Tarzan-film zijn geconstrueerd.<br />Het zou belachelijk zijn om te beweren dat films de seksuele plaaggeest niet zouden moeten gebruiken als een van de vele instrumenten om kijkers te trekken. Sommige echt geweldige filmmomenten maken er wel gebruik van. Maar deze zet is aan het andere eind van het spectrum <0xE2><0x80><0x93> de plaaggeest is het enige wat hier gebeurt; op het moment dat hij werd uitgebracht en nu. Je zit naar afschuwelijke, stomme scènes te kijken die geen enkele belangstelling wekken, en kilometers film met slecht acteerwerk om bij de volgende blik op een van beide lichamen te kwijlen. Ja... Bo Derek en Miles O'Keeffe zijn prachtig (um, gefeliciteerd met je werkende libido). ) maar als dat je excuus is om die hufter een goede recensie te geven, moet je echt eens een pornowinkel bezoeken en je voorraad aanvullen. Er is maar een haarbreed verschil tussen de twee formats en (ik gok er maar wat op) een geile kijker zou waarschijnlijk echt van het laatste genieten. De vraag is of een mainstreamfilm de beste plek op de markt is voor kijkers om producten te zoeken die alleen lust bevredigen.<br />Als showman maakte John Derek met succes gebruik van de seksuele mystiek die zich in de film '10' ten opzichte van vrouw Bo ontwikkelde, en creëerde een media-evenement op basis van een oppervlakkig project waarvan de enige verdienste was dat de twee hoofdrollen zo goed waren. De film zelf deed er niet toe. Hij was zijn tijd ongeveer 20 jaar vooruit met de gedachte dat het publiek hem zou toejuichen omdat hij een nietszeggende, oppervlakkige film had gemaakt die alleen maar over oppervlakkigheid ging.<br />Als regisseur lijkt John Derek er alleen maar voor te hoeven zorgen dat mevrouw Derek er in elke scène aangenaam, leeg en mollig uitziet. Het is afschuwelijk gefotografeerd. De plaatsing van de camera's is irritant. Wat de montage betreft is de hele catalogus van'spoelfilms' uitgeput. De credits zijn opzichtig. En het is de vraag wie de ergste filmdelict pleegt: Bo Derek, die zo'n dom blondje is dat ze niet eens weet hoe ze een dom blondje moet spelen, of Richard Harris, die elke regel uitschreeuwt (zoals hij graag doet) tot je hem zou willen neerschieten. In elk geval kun je je bij Bo voorstellen dat ze een of andere geile schrijver de schuld geeft van het feit dat hij haar te kort heeft gedaan.
This is a re-imagining of Tarzan in the era of the Soloflex and Apocalypse Now. There's nothing inherently wrong with using films eased moral constraints to portray an erotic side to the Tarzan legend. There's nothing inherently wrong with the premise that Tarzan doesn't speak. There's plenty wrong with suggesting a woman who could get herself to an African jungle in 1910, could be this offensively stupid and plastic. Bo has as few lines as possible when bodies are explored because this movie is merely a video-centerfold, as neutral as possible so that you can project yourself and your lecherous fantasies into the project. If it succeeds anywhere it's in the implication that National Geographic has influenced the way the imagery of a Tarzan movie might be constructed.<br /><br />It would be ridiculous to argue that movies shouldn't employ the sexual tease as ONE of many tools to draw in viewers. Some really great film moments incorporate it. But this move is at the opposite end of the spectrum - the tease is the only thing going on here; at the time of its release and now. You sit through awful, dumb scenes that offer no interest, and miles of footage of bad acting to drool over the next peek at either of two bodies. Yes... Bo Derek and Miles O'Keeffe are beautiful (um, congratulations on having a working libido.) but if that's your excuse for giving this schlock a good rating you really should visit a porn store and stock up. There's only a hairs-breadth difference between the two formats and (I'm just guessing here) a horny viewer would probably really enjoy the latter. The question is whether a mainstream movie is the best venue in the marketplace for viewers to seek out products that satisfy lust alone.<br /><br />As a showman, John Derek successfully capitalized on the sexual mystique developed over wife Bo in the movie "10"; and created a media event out of a shallow project whose only merit was the hotness of the two leads. The movie itself was beside the point. He was about 20 years ahead of his time in thinking audiences would applaud him for making an insipid, shallow movie that was only about showcasing superficiality.<br /><br />As a director, John Derek appears to require only that Mrs. Derek look pleasant, empty and hump-able in every scene. It's hideously shot. The camera placement is annoying. In terms of editing, the entire 'wipe' catalog is exhausted. The credit sequence is garish. And it's a toss-up as to who commits the worse screen offense; Bo Derek who's such a bimbo that she can't even figure out how to play a bimbo, or Richard Harris who shouts every line (as he likes to do) until you want to shoot him. At least with Bo you can imagine her blaming some horny writer for shortchanging her.