In een jaar van pretentieuze troep als 'Synecdoche, New York', een film die is voortgekomen uit Charlie Kaufmans eigen genotzucht, komt een film die net zo moeilijk te zien is, maar ongeveer drie keer zo belangrijk. 'Frownland' is een liefdeswerk van de crew, de acteurs en de filmmaker, in de loop der jaren door vrienden opgenomen. Het volgt een man die niet kan communiceren via zijn door en door authentieke, echte Brooklyn-wereld. De mensen die je ziet zijn zelfs de gestileerde'mumblecore'-beweging een stap te boven. Het zijn echte mensen, pijnlijk gevangen in hun eigen, in zichzelf besloten neurosen, onwillig om te veranderen, niet in staat. De echte wereld is voor hen een aaneenschakeling van waanvoorstellingen, en omdat dit een film is over mensen die zo ver van de werkelijkheid af staan, is het heel moeilijk om ernaar te kijken. Het is het maken van 16mm-films zonder het juiste licht, het juiste geld of een van de andere factoren die een film 'glad' maken, maar de eerlijkheid ervan kan niet onderschat worden, een feit dat een zaal vol mensen ertoe zou aanzetten om hem af te keuren en dat Richard Linklater ertoe zou brengen er een prijs voor uit te loven, zoals hij bij SXSW deed. Dit doet wel denken aan films als 'Naked' of het beste van de'mumblecore'. Het is een film die niet voor iedereen is weggelegd, maar die je uitdaagt om ernaar te kijken en die je steeds meer fascineert naarmate je er langer over nadenkt.
In a year of pretentious muck like "Synecdoche, New York" a film born out of Charlie Kaufman's own self-indulgence, comes a film that is similarly hard to watch but about three times as important. "Frownland" is a labor of love by the crew, the actors and the filmmaker, shot over years by friends. It traces a man who cannot communicate through his thoroughly authentic, REAL Brooklyn world. The people that you see are a step beyond even the stylization of the "mumblecore" movement. They are real people, painfully trapped in their own self-contained neuroses, unwilling to change, unable. The real world to them is their own set of delusions and because this is a film about people who are so profoundly out of touch, it is very difficult to watch. It is 16mm film-making without proper light, money or any of the other factors that would make a film "slick", but its honesty can not be understated, a fact that would cause a room full of people to dismiss it and for Richard Linklater to give it an award as he did at SXSW. This does remind of films like "Naked" or the best of the "mumblecore". It is a film that is not for everyone, but one that challenges you to watch and grows on you the longer you think about it.