Het feit dat het grootste deel van het budget voor deze productie waarschijnlijk opgaat aan de figuranten en figuranten, zou er niet toe doen als het was geënsceneerd met flair en verbeeldingskracht en enige sympathie voor de satirische bedoelingen van het origineel. In plaats daarvan krijgen we belachelijk slechte liedjes en dansscènes met pittoreske bedelaars en hoeren, en de uiteindelijke vervreemding wordt bewerkstelligd door zich terug te trekken en te onthullen dat de handeling heeft plaatsgevonden op een muziekpodium, passend genoeg voor een productie die meer lijkt op die van Lionel 'Oliver' Blair dan op die van Brecht. Het acteertalent wordt schandelijk misbruikt: Migenes en Walters zijn goed, maar hoeven niet erg hun best te doen: Migenes heeft in elk geval een geweldige stem en gevoel voor het materiaal. Julia ziet er perfect uit als Mack, maar worstelt met het personage, in een dwangbuis van een geaffecteerd accent. Peachum van Harris is g<0xC3><0xAA>nant ongemanierd en Polly is afschuwelijk. De aanpassingen van tekst, scenario en muziek zijn vaak onhandig: het was een slechte zet om de film te baseren op Marc Blitzsteins gekuiste Broadway-versie, maar zijn woorden waren in elk geval zingbaar, in tegenstelling tot de meeste dingen die in gebaren van trouw zijn verweven. En de poging om het lage budget te overtreffen door claustrofobisch te filmen op in mist gehulde sets, verlicht in opzichtige blauwe en oranje tinten, alsof Vittorio Storaro een koopje heeft gekregen, faalt volkomen: de film ziet er gewoon goedkoop, prullerig en gedachteloos uit.
The fact that most of the budget for this presumably went on the heavy-duty cast list shouldn't have mattered if it had been staged with flair and imagination and some sympathy for the original's satirical intent. Instead we get risibly bad song and dance sequences featuring picturesque beggars and whores, and the final alienation is accomplished by pulling back to reveal the action has taken place on a music-hall stage, appropriately enough for a production that's more Lionel 'Oliver' Blair than Brecht. The acting talent is shamefully misused: Migenes and Walters are good but don't have to try very hard: Migenes at least has a great voice and some feel for the material. Julia looks perfect as Mack, but struggles with the character, straitjacketed by a fake plummy accent. Harris's Peachum is embarrassingly mannered and Polly is atrocious. The adaptations of lyrics, script and music are often awkward: it was a bad move to base the film on Marc Blitzstein's bowdlerised Broadway version, but at least his words were singable, unlike most of what's been interpolated in gestures of faithfulness. And the attempt at overcoming the low budget by filming at claustrophobic angles on mist-shrouded sets lit in garish blues and oranges as if by some bargain-basement Vittorio Storaro fails utterly -- the film just looks cheap, shoddy and thoughtlessly made. Disgraceful.