Ik ben gisteravond naar een van de premières geweest en heb de volgende opmerkingen:<br />1. Alleen het feit dat je een ton muziekvideo's hebt geregisseerd, maakt je nog niet geschikt om films te maken. De film bevatte een overdaad aan shots die nergens op sloegen, afschuwelijke hoeken en vreselijke belichting. Het monteren heeft helemaal niet geholpen. Als 'Dixie' te laat komt voor de herdenkingsdienst, zegt haar moeder iets over haar hand, maar het is nooit duidelijk waar ze het in godsnaam over heeft.<br />2. De plot was veelbelovend, maar het script was dun en zat vol gaten zo groot als een Ford Truck. We komen er nooit achter wat de personages drijft, wat ze drijft. Zestien jaar afstand wordt in 4 dagen weggevaagd, schijnbaar door tovenarij. De diepe gesprekken werden ontsierd door stomme clichés. (In feite was de hele stad één groot cliché van het leven in het zuiden.) De helft van het publiek kreunde toen Toby lijzig 'Mijn bloed stroomde door je aderen' zei... en we werden getrakteerd op die banale regel, niet één keer, maar TWEE KEER! De onthullingen waren slaapverwekkend, en de dramatische bekentenissen kwamen neer op 'Ik was stom en koppig'.<br />3. Het acteren was oké, gezien de puinhoop van een script waar ze mee moesten werken. Toby was het grootste deel van de film donker en somber, maar als hij glimlachte en vrolijk werd, was hij charmant. Het is jammer dat hij niet meer tijd op het witte doek heeft doorgebracht. Kelly Prestons acteertalent is behoorlijk roestig en dat is te zien. Lindsay Haun is getalenteerd en het is zeker niet haar schuld dat de schrijvers haar personage in het begin zo afstotelijk maakten dat je het haar vader niet kwalijk kunt nemen dat hij haar niet is komen zoeken. Burt Reynolds en Tess Harper hebben meer van deze film gemaakt, maar zagen er toch min of meer verloren uit. (En hun personages gaan inderdaad verloren in deze film!)<br />4. Als je een Toby-fan bent, zul je de liedjes prachtig vinden. Maar vaak voelde de film aan alsof er een scène was ingelast zodat ze een van zijn songs konden laten horen <0xE2><0x80><0x93> of de artiesten van zijn platenmaatschappij. Het officiële liefdesliedje van de film is bijvoorbeeld 'Crash Here Tonight'. Je zou denken dat dat zou passen bij een tedere liefdesscène, maar nee... we horen er ongeveer 45 seconden van terwijl hij op weg is naar een herdenkingsdienst. Het was alsof ze zeiden: 'Nou, we moeten dit nummer toch ergens gebruiken.' Het nummer 'Broken' is spookachtig en het beste wat uit deze film is voortgekomen.<br />In het kort... een veelbelovende plot ontwikkelt zich nooit helemaal en de film is afschuwelijk onevenwichtig omdat hij dwingend probeert een voertuig te zijn voor Toby Keiths muziek en product placement voor Ford Trucks. Het gaat van over mensen die gebroken bruggen weer opbouwen tot over de kracht van muziek maar het verhaal wordt zo slecht verteld dat beide punten verloren gaan in deze uit zijn krachten gegroeide muziekvideo. Ik vind Toby leuk en ik had echt graag 'Gebroken bruggen' willen zien maar de mensen op wie hij rekende om deze film te maken laten hem in de steek en verdienen een van zijn beroemde laarzen je weet wel waar.
I attended one of the premieres last night and have the following observations: <br /><br />1. Just because you've directed a ton of music videos DOES NOT make you qualified to make movies. The movie had an overabundance of lingering shots that made no sense, horrible angles, and terrible lighting. The editing didn't help this mess at all. When "Dixie" shows up late for the memorial service her mother remarks about her hand but it's never clear what the heck she's talking about.<br /><br />2. The plot had promise, but the script was thin and full of Ford Truck sized holes. We never get to understand what drives the characters, what's really behind the conflicts they all have with each other or exactly how they resolve them. Sixteen years of distance is wiped out in 4 days seemingly by magic. The deep conversations were marred by stupid clichés. (In fact, the whole town was one big cliché of southern life.) Half the audience groaned when Toby drawled "Ya got my blood runnin through your veins gurl"...and we were treated to that insipid line not once, but TWICE! The revelations were yawn inducing, and the dramatic confessions boiled down to "I was stupid and stubborn".<br /><br />3. The acting was okay considering the wreck of a script they had to work with. Toby was dark and brooding most of the film, but when he smiled and lightened up he was charming. It's a shame he didn't have more screen time like that. Kelly Preston's acting chops are pretty rusty and it shows. Lindsay Haun is talented and it's certainly not her fault the writers made her character so unlikeable in the beginning that you don't blame her father for not coming to look for her. Burt Reynolds and Tess Harper were able to make more of this movie but still looked more or less lost. (And indeed, their characters get lost in this film!) <br /><br />4. If you're a Toby fan you'll love the songs. But often the movie felt like a scene was forced in just so they could feature one of his songs--or the artists on his record label. For instance, the movie's official love song is "Crash Here Tonight". You'd think that would play around a tender love scene, but nope...we hear about 45 seconds of it as he's heading to a memorial service. It was as if they said "well, we gotta use this song somewhere". The song "Broken" is haunting and the best thing to come out of this movie.<br /><br />In summary...a promising plot never fully develops and the movie is horribly uneven as it forceably tries to be a vehicle for Toby Keith's music and product placement for Ford Trucks. It goes from being about people rebuilding broken bridges to trying to be about the power of music but the story is told so poorly that both points get lost in this overgrown music video. I like Toby and really wanted to like "Broken Bridges" but the people he counted on to make this movie let him down and deserve one of his famous boots you know where.