Ik heb eindelijk DE INCUBUS gezien nadat ik 20-nog-wat jaar heb gewacht om hem te zien en tja, het was zeker niet de moeite waard om al die tijd te wachten om hem te zien. DE INCUBUS is strikt volgens het boekje griezelfilm: onzichtbare moordenaar/monster verkracht en vermoordt vrouwen in een kleine stad.<br />De film gaat als volgt: de film begint met moord; dan blah blah blah; nog meer blah blah blah; dan nog een moord; nog meer blah blah blah; dan gaat hij verder met blah blah blah; weer een moord (verrassend, hè?); blah blah blah, enzovoort...<br />De film is van begin tot eind volkomen voorspelbaar. Zelfs de stomme 'grote' ezel die in de hele film wordt gebruikt, zou een 5-jarige nog niet kunnen overtuigen. En ik ontdekte de geheime identiteit van de incubus op het moment dat ik het personage zag, dus toen het'shockerende' einde kwam, was ik niet geschokt of verrast. Het was zelfs zo grappig dat ik nog dagen na het zien van de film bleef grinniken. Het is zo mal!<br />Hoe dan ook, de film is zo incompleet dat de 'rockband'-sequentie een van de weinige uitmuntende momenten in deze saaie film is. Het is een uitmuntende scène, niet zozeer omdat hij goed is, maar omdat hij het is.' Het is allemaal zo grappig en zinloos: de film die op het grote scherm wordt vertoond, toont een rockvideo-achtig moment met een jongen in een roodleren broek die zijn duidelijk nep-lang haar laat knippen, en dat wordt allemaal geïllustreerd met scènes van een meisje dat in het toilet van de bioscoop door de incubus wordt aangevallen. Het beste wat ik over deze film kan zeggen, is dat het een film is die ik echt goed vond. Maar afgezien daarvan is er bijna niets wat de moeite van het vermelden waard is over THE INCUBUS, behalve dat het onbedoeld hilarisch is.
I've finally seen THE INCUBUS after waiting 20 something odd years to see it and well, it surely wasn't worth waiting all this time to see it. THE INCUBUS is strictly by-the-number horror film: unseen killer/monster is raping and murdering women in a small town. <br /><br />The film goes like this: movie opens with killing; then blah blah blah; more blah blah blah; then another killing; even more blah blah blah; continuing with blah blah blah; yet another killing (surprising, huh?); blah blah blah, etc...<br /><br />The film is totally predictable from beginning to end. Even the stupid "big" red-herring used throughout the movie wouldn't convince a 5 year old. And I figured out the secret identity of the incubus the moment I saw the character, so when the "shocking" surprise ending arrived, I wasn't shocked or surprised. In fact, it was so funny that I kept on chuckling days after I saw the movie. It's so silly!<br /><br />Anyway, the film is so by-the-number that the "rock band" sequence is one of the few stand-out moments in this dreary flick. It's a stand-out scene not necessarily because it's good but because it's so funny and pointless: the movie playing on the big screen shows a rock video-like moment with a guy in red leather pants getting his obviously fake long hair cut, all of this edited with scenes of a girl who is being attacked in the movie theater's washroom by the incubus. The best thing I could say about this film is the cinematography, which I actually liked. But aside from that, there's almost nothing worth mentioning about THE INCUBUS, except that it's unintentionally hilarious.