The Wayward Cloud is een frustrerende film om naar te kijken. Hij is om razend van te worden, zo mysterieus, en behandelt elk shot als een kunstwerk. Je krijgt de indruk dat de compositie van elk shot is ontworpen en voorbereid met een mate van exquise zorg die grenst aan obsessie. De camera imiteert de bouw van de eerste films die in de negentiende eeuw werden gemaakt en laat zien hoe ver de cinema is gevorderd sinds de allereerste films in de negentiende eeuw werden uitgebracht. De camera beweegt zich hier bijna nooit van het kamp en de kleurrijke muzieknummers af. Het geluid van de omgeving wordt tot een minimum beperkt en er wordt nauwelijks een woord gesproken. Dit merkwaardige, maar effectieve apparaat dwingt het publiek zijn aandacht te richten op visuele prikkels, zodat we, zelfs als het verhaal zich in een slakkengang voortsleept, het gevoel krijgen dat we erin ondergedompeld raken. Helaas, althans voor mij, begint die onderdompeling ergens rond het uur te vervagen. Ik begon het gevoel te krijgen dat de film me uitdaagde om te blijven kijken, terwijl het steeds moeilijker werd naarmate de minuten verstreken, zodat alleen al het kijken een strijd op wilskracht werd.<br />Als de inhoud van deze film niet zo seksueel was geweest, zou hij ongetwijfeld voor het westerse publiek nog duisterder zijn geweest. Het is een overvloed aan vrouwelijke naaktheid en een daad van seksueel misbruik van een bewusteloze (of misschien dode) vrouw die zo weerzinwekkend is dat het boekdelen kan spreken over de degradatie van zowel mannen als vrouwen in pornografie, zowel de gebruikers als de gebruikers, maar dat het zo overijverig is in de manier waarop het zijn doel wil bereiken en het effectief ineffectief maakt. Natuurlijk zullen de ergste en meest enthousiaste deelnemers aan de explosie in de beschikbare pornografie deze film om de verkeerde redenen opzoeken en hem bekijken met hun kleverige vinger op de snel vooruitspoelen-knop van de afstandsbediening. Ondanks alle problemen is de film beslist blijvend, en hoe meer je erover nadenkt, des te logischer bepaalde aspecten ervan lijken te zijn. Ironisch genoeg zou de kijker voor een film waarin zo weinig gebeurt, waarschijnlijk gelijkelijk worden beloond door een tweede of zelfs derde keer te kijken. Maar voor mij was één keer genoeg.
The Wayward Cloud is a frustrating film to watch. Infuriatingly enigmatic, it treats each shot like a work of art. You get the impression that the composition of each shot has been designed and prepared with a degree of exquisite care that borders on obsession; Expressing how far cinema has progressed since the very first films were cranked out in the nineteenth century and mimicking their construction, the camera here hardly ever moves  apart from during the camp and colourful musical numbers. Ambient noise is kept to a minimum and barely a word is spoken. This curious but effective device forces the audience to focus their attention on visual stimuli alone so that, even as the story progresses at a snail-like pace we feel ourselves becoming immersed. Unfortunately, for me at least, this immersion begins to unravel somewhere around the hour mark. I began to feel as if the film was challenging me to keep watching while becoming more difficult as the minutes dragged so that the mere act of watching became a battle of wills.<br /><br />Had the content of this film not been as sexual as it is it would no doubt been even more obscure to Western audiences. As it is, there's an abundance of female nudity and an act of sexual abuse on an unconscious (or possibly dead) woman that is so repugnant that, while it may speak volumes about the degradation to which pornography subjects both men and women (the users and the used) it is so over-zealous in the manner in which it chooses to make its point as to effectively render it ineffective. Of course the worst and most enthusiastic participants of the explosion in available pornographic content will seek this film out for all the wrong reasons and watch it with their sticky finger on the fast-forward button of the remote.<br /><br />For all its problems, the film is definitely a stayer, and the more you think about it the more sense certain aspects of it seem to make. Ironically, for a film in which so little happens, the viewer would probably be proportionately rewarded by watching a second or even third time. For me, however, once was enough