Een vervolg op (in feite een remake van) Disney's live-action remake van 101 Dalmations uit 1996. Cruella deVil (Glenn Close) wordt uit de gevangenis vrijgelaten nadat ze 'genezen' is van haar obsessie met bont door een psycholoog genaamd dr. Pavlov (ugh!). Maar de 'genezing' wordt onderbroken als Cruella de tol van de Big Ben hoort, en ze gaat weer eens als een gek op zoek naar de perfecte jas van dalmatiehuiden.<br />Deze film is op zoveel manieren slecht, te beginnen met het feit dat het een 'Thanksgiving familie-klucht' is, bedoeld om elke laatste cent uit de Disney-marketingmachine te zuigen. Met alles wat ze in deze film heeft moeten doorstaan <0xE2><0x80><0x93> het slappe scenario, de eindeloze make-up, de taart aan het eind <0xE2><0x80><0x93> hoop ik dat ze haar een buitengewoon hoog salaris hebben gegeven.<br />(Nu we het daar toch over hebben, waar vind je in vredesnaam een bontjassenfabriek, een bakkerij met een Rube Goldberg-slagerij en een restaurant met kaarslicht, allemaal in hetzelfde gebouw <0xE2><0x80><0x93> net als in de climax van deze film?) Natuurlijk worden de echte sterren van de film de honden genoemd. Ze dienen als de 'Macaulay Culkin's' van deze film, die al die stomme 'Home Alone'-grappen over de schurken uitkramen. Ik moet toegeven dat de honden redelijk goede acteurs waren - veel beter dan de mensen.<br />Gerard Depardieu is in deze film een volslagen krankzinnige Franse bonthandelaar. De twee menselijke 'hondenminnaars' - zoals ze in de vorige film werden genoemd, maar met andere acteurs - zijn volkomen saai. Als ze spaghetti eten in een Italiaans restaurant, gaat de film heen en weer tussen de twee geliefden en hun honden thuis, terwijl ze naar de scène van 'Lady and the Tramp' kijken. Ik dacht bij mezelf: o, alsjeblieft, ga daar niet naar kijken! Ik verwachtte min of meer dat de mensen een satire zouden geven op de scène van de 'Lady and the Tramp'-maaltijd <0xE2><0x80><0x93> zoals Charlie Sheen deed in 'Hot Shots: Part Deux' <0xE2><0x80><0x93> waarbij ze de'spaghettislierten-kus' deden, het gehaktballetje met zijn neus wegduwden, enzovoort.<br />En begin nou niet over die irritante papegaai met de stem van Eric Idle.<br />De kostuums werden genomineerd voor een Oscar, en de kostuums in de film zijn _goed_. Maar ze zijn het enige _goede_ in de film. De rest is ondraaglijke troep.
A sequel to (actually a remake of) Disney's 1996 live-action remake of 101 Dalmations. Cruella deVil (Glenn Close) is released from prison after being "cured" of her obsession with fur by a psychologist named Dr. Pavlov (ugh!). But the "cure" is broken when Cruella hears the toll of Big Ben, and she once again goes on a mad quest to make herself the perfect coat out of dalmation hides.<br /><br />This movie is bad on so many levels, starting with the fact that it's a "Thanksgiving family schlock" movie designed to suck every last available dime out of the Disney marketing machine. Glenn Close over-over-over-over-acts as Cruella. With all that she had to put up with in this movie -- the lame script, the endless makeup, getting baked in a cake at the end -- I hope they gave her an extremely-large paycheck.<br /><br />(Speaking of which, where in the world are you going to find a fur coat factory, a bakery with a Rube Goldberg assembly line, and a candlelight restaurant all located within the same building -- as you do in the climax of this film?) Of course, the real stars of the movie are supposed to be the dogs. They serve as the "Macaulay Culkin's" of this movie, pulling all the stupid "Home Alone" gags on the villains. (Biting them in the crotch, running over their hands with luggage carts, squirting them with icing, etc., etc., etc., ad nauseum.) I have to admit, the dogs were fairly good actors -- much better than the humans.<br /><br />Gerard Depardieu is completely wasted in this movie as a freaked-out French furrier. The two human "dog lovers" -- rehashed from the earlier film, but with different actors -- are completely boring. When they have a spaghetti dinner at an Italian restaurant, the movie cuts back and forth between the two lovers, and their dogs at home, watching the dinner scene from "Lady and the Tramp." I thought to myself, "Oh please, don't go there!" I half-expected the humans to do a satire on the "Lady and the Tramp" dinner scene -- as Charlie Sheen did in "Hot Shots: Part Deux" -- doing the "spaghetti strand kiss," pushing the meatball with his nose, etc.<br /><br />And don't get me started on the annoying parrot with Eric Idle's voice.<br /><br />The costumes were nominated for an Oscar, and the costumes in the movie *are* good. But they are the only good thing in the movie. The rest of it is unbearable dreck.