Dit werd vertoond in het kader van het 59ste Internationaal Festival van Edinburgh, maar om redenen die het beste kunnen worden overgelaten aan de huidige machthebbers. Er schijnt nogal wat op af te gaan van het feit dat het de eerste Thaise taalfilm is, gemaakt met Thaise acteurs & crew, maar geregisseerd door een westerling. Had niet de moeite hoeven nemen om eerlijk te zijn, want deze film is saai, saai, saai. Waarom zou je ergens op zinspelen, waarom zou je een idee in geheimzinnigheid hullen, waarom zou je op subtiele wijze een gevoel oproepen, als je de boodschap kunt overbrengen met vreselijke stembuigingen, voor de hand liggende shots en over de top-scènes? Er wordt niets aan de verbeelding overgelaten terwijl regisseur Spurrier keer op keer onhandig eindeloze clichés uitbraakt. Het is allemaal op het scherm te zien, we hoeven onze verbeelding niet te gebruiken. Ik vraag me af wanneer het enge gedeelte komt. Nee, dat hoef je niet, want de soundtrack wordt steeds angstaanjagender en stijgt op naar een crescendo van onheilspellende geluiden. Verdomme, ik verzin woorden om te beschrijven hoe erg dit is. Ik vraag me af of de getoverde demon echt of denkbeeldig is. Waarom zou je jezelf belasten <0xE2><0x80><0x93> het is echt een slang, en ja, het bijt echt in zijn kruis, en er spettert overal bloed. Het is om verschillende redenen een vreemde, ongemakkelijke film. Het is zogenaamd een horrorfilm, maar het is niet eng <0xE2><0x80><0x93> de schokken zijn duidelijk te zien. Het mag dan een vernietigende aanval zijn op de sjofelere kant van Thailand, maar de regisseur heeft een slonzige, wellustige stijl als het gaat om het laten zien van amper puberende tieners. Misschien was het zijn rol als maagdelijke westerling die het zaad van de twijfel in mijn hoofd plantte. Of misschien was het allemaal gewoon klef. Ongeïnspireerd, banaal, herhalingen, afgezaagd <0xE2><0x80><0x93> allemaal kandidaten voor de beste beschrijving, maar saai lijkt het meest passend en eerlijk. Het is allemaal al eens eerder gezien, waarschijnlijk beter, vaak met meer aandacht, zelden met minder fantasie of vuur. Sorry. Duimen omlaag op elk punt. Echt vreselijk.
This was shown as part of the 59th Edinburgh International Festival, though for reasons best left to the powers that be. A lot seems to have been made of the fact that it's the first Thai language film, made with Thai actors & crew, but directed by a westerner. Needn't have bothered to be honest, as this film is dull, dull, dull. Why hint at something, why shroud an idea in mystery, why subtly invoke a feeling, when you can hammer the point home with terrible voice overs, obvious shots and over the top scenes> Nothing is left to the imagination as time and time again director Spurrier clumsily churns out endless clichés. No hinting, no guessing, it's all up on screen, no need to use our imaginations. Wonder when the 'scary' bit is coming? No you wont, 'cause the soundtrack will get more and more intimidating, rising to a crescendo of ominously. Hell, I'm making up words to describe how bad this is. Wonder whether the conjured demon is real or imaginary? Why tax yourself - it's really is a snake, and yes it's really is biting his crotch, and there's blood splattering everywhere. it's a strange, uneasy film for several reasons. It's supposed to be a horror film, but it's not scary - the jolts are signposted & obvious. It might be a scathing attack on the seedier side of Thailand, yet the director has a sleazy, lubricious style when it comes to showing barely pubescent teens. Maybe it was casting himself as the virginity-taking westerner that planted the seeds of doubt in my head. Or maybe the whole thing was just pants. Uninspired, insipid, repetitive, hackneyed - all candidates for best description, but dull seems most appropriate and honest. It's all been seen before, probably better, often with more thought, rarely with less imagination or flare. Sorry. Thumbs down on every count. Truly dire.