Schrijven op de wind, geregisseerd door Douglas Sirk en uitgebracht in 1956, is net als alle andere films uit het midden van de jaren vijftig van Sirk: puur melodrama. Toch is het een boeiend, rijk ontwikkeld melodrama, en Sirks kenmerkende lugubere kleurgebruik, kloppende, nauwelijks onderdrukte emoties, symboliek en combinatie van klassen maken dit een film om naar te snakken.<br />De film begint briljant, met de vier hoofdpersonen en de plot die worden geïntroduceerd terwijl de aftiteling nog aan de gang is. Sirk gebruikt een slimme flashbackstructuur om ons mee te nemen in zijn wereld...<br />Robert Stack en Dorothy Malone zijn schitterend als de twee Hadley-'kinderen' Kyle en Marylee. Hij drinkt en gaat met vrouwen naar bed. Zij drinkt en gaat met mannen naar bed. Ze zijn allebei miljoenen waard, dankzij de Hadley-oliehandel. De knappe, maar arme Mitch Wayne (Rock Hudson) is al zijn hele leven Kyles vriend, en Marylees droomminnaar. In deze smerige puinhoop treedt Lucy Moore (Lauren Bacall) op, een slanke, aantrekkelijke jonge vrouw die voor Kyles charmes valt nadat hij op een avond de telefoon heeft gepakt en haar over het platteland heeft laten vliegen. Mitch houdt ook van haar, maar Kyle wint haar voor zich. Ze trouwen snel en Kyle stopt met drinken. Maar het lot lijkt zich op de wind te laten meevoeren, en het duurt niet lang voor een samenzweerderige Marylee (die 'Mitch krijgt', huwelijk of geen huwelijk), een heimelijk verliefde Mitch, de verwarde Lucy en de trieste dronken Kyle aan de slag gaan... <br />Malone is fantastisch als Marylee Hadley, en verdient haar Oscar voor de Beste Bijdragende Actrice. Ze steelt elke scène waarin ze optreedt. Stack is bijna net zo goed, hij voert het melodrama op, terwijl hij tegelijkertijd een subtiele en stille wanhoop in stand houdt. Hudson en Bacall zijn een stuk ingetogener dan die twee, en toch past het bij de rollen die ze spelen.<br />Dus wat heeft al dat melodrama er eigenlijk mee te maken? Nou, een heleboel. Stacks krachtige portret van mannelijke ontoereikendheid en angst, om maar iets te noemen. Sirk omringt Stack door de hele film door met fallische symbolen: zijn kleine pistooltje, de olieboortorens en het ultieme fallische symbool, Kyles schijnbaar onvermogen om kinderen te krijgen. Stack lijkt te lijden aan een enorm mannelijk superioriteitscomplex, dat nog verergerd wordt door zijn vaders voorkeur voor Hudson, het verlangen van zijn zus naar Hudson en zijn vermoeden dat zijn vrouw iets met Hudson heeft. Met al die rijkdom belandt Kyle Hadley nog steeds aan de verkeerde kant van de stad, waar hij als een 'drol' goedkope maïsdrank koopt.<br />Het gaat over onmogelijke dromen, en dat je ze moet loslaten. De rivier waar Kyle, Marylee en Mitch vroeger speelden toen ze nog kinderen waren, wordt in de film voortdurend genoemd, als symbool voor Kyle en (vooral) Marylees verlangen naar de onschuld en eenvoud van de jeugd. In een uitstekende melodramatische scène, perfect gespeeld door Malone, speelt Marylee de rol van Marylee. Sirk slaat een emotionele snaar bij de kijker aan. Wie heeft er in zijn jeugd niet van gedroomd terug te gaan naar die speciale plek? Wie heeft er niet op een bepaald moment geleefd op een gekoesterde herinnering? Wie heeft er niet iets gewild wat hij niet kon krijgen? En Hudsons laatste regel van de film (ja, hij krijgt de laatste tien minuten geen dialoog, alleen close-ups) herinnert aan 'hoe ver we van de rivier zijn gekomen, Marylee'. Verbazingwekkend.
WRITTEN ON THE WIND, directed by Douglas Sirk and released in 1956, is like all of Sirk's mid 50's films- pure melodrama. Yet it is engrossing, richly developed melodrama, and Sirk's trademark lurid colour expressionism, throbbing, barely repressed emotions, symbolism and juxtaposition of the classes make this a film to crave.<br /><br />The film opens brilliantly, with the four central characters and the plot being introduced as the credits are still rolling. Sirk uses a clever flashback structure to take us into his world...<br /><br />Robert Stack and Dorothy Malone are magnificent as the two Hadley "kids", Kyle and Marylee. He drinks and sleeps around with women. She drinks and sleeps around with men. They both are worth millions, thanks to the Hadley oil business. Hunky, yet poor, Mitch Wayne (Rock Hudson) is Kyle's lifelong friend, and Marylee's dream lover. Enter into this sordid mess Lucy Moore (Lauren Bacall), a slim, attractive young woman who falls under Kyle's charms after he picks up a phone and flies her across the countryside one evening. Mitch loves her too, but Kyle wins her. They quickly marry, and Kyle stops drinking. But fate seems to be written on the wind, and it is not long before a conniving Marylee (who will "have Mitch", marriage or no marriage), a secretly smitten Mitch, the confused Lucy and the sad drunk Kyle come to blows....<br /><br />Malone is just wonderful as Marylee Hadley, thoroughly deserving her Best Supporting Actress Oscar. She steals every scene she is in. Stack is almost just as good, amping up the melodrama, while still maintaining subtly and quiet desperation. Hudson and Bacall are a lot more restrained than those two, yet it is in keeping with the characters they play.<br /><br />So, what's all this melodrama really about it? Well, a lot of things. Stack's powerful portrait of male inadequacy and fear, for one thing. Sirk surrounds Stack with phallic symbols throughout the film- note his tiny little gun, the oil derricks and the ultimate phallic symbol, Kyle's seeming inability to conceive children. Stack seems to be suffering from a massive male superiority complex, made worse by his father's preference for Hudson, his sister's desire for Hudson, and his suspicion that his wife is carrying on with Hudson. With all this wealth Kyle Hadley still ends up at the wrong end of town, buying cheap corn liquor like a "bum".<br /><br />It's about impossible dreams, and having to let go of them. The river where Kyle, Marylee and Mitch used to play when they were kids is constantly referenced throughout the film, symbolising Kyle and (especially) Marylee's wish for the innocence and simplicity of youth. In an excellent melodramatic scene, perfectly pulled off by Malone, Marylee's stands by the river and imagines herself again as a child, with voice-over of Mitch telling Marylee that she will always be his girl. This is where Sirk strikes a huge emotional chord with the viewer. Who hasn't dreamed about going back to that special place in childhood? Who hasn't, at some point, lived on a treasured memory? Who hasn't wanted something they couldn't have? And Hudson's last line of the film (yes, he gets no dialogue in the last 10 or so minutes, only close-ups) recollects on how "far we've come from the river, Marylee". Amazing.