Ik had gemengde gevoelens bij 'Les Valseuses' (1974), geschreven en geregisseerd door Bertrand Blier, toen ik er voor het eerst naar keek, maar uiteindelijk vond ik het wel leuk. Ik zou het niet vulgair noemen ('Dom en domkop' is vulgair, 'Het liefste' is zowel vulgair als onvergeeflijk dom); ik zou het schokkend en aanstootgevend noemen. Ik kan begrijpen waarom veel kijkers, vooral de vrouwen, het niet leuk vonden of zelfs maar haatten. Het is het toppunt van vrouwenhaat (zo lijkt het althans), en de manier waarop twee antihelden elke vrouw die ze tegenkomen behandelen, lijkt onbeschrijflijk. Maar hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik besef dat het op de een of andere manier een verrukkelijk juweeltje is. Het fascineert me dat Blier ermee weg kon komen. De film is heel onderhoudend en aangenaam om te zien: hij is goed geschreven, de acteurs zijn stuk voor stuk klasse, en de muziek is lieflijk en melancholiek. Als ik erover nadenk, hadden twee vrienden eigenlijk iets goeds gedaan voor de vrouwen die ze tegenkwamen: ze hadden een vrouw in de trein voorbereid (de lieftallige, gedweeë blonde Brigitte Fossey die haar filmcarrière begon met een van de indrukwekkendste debuten in René Cléments _Forbidden Games_ ). (1952) op 6-jarige leeftijd voor de ontmoeting met haar echtgenoot, die ze al twee maanden niet had gezien; ze vonden een man die eindelijk in staat was een frigide Marie-Ange (Miou-Miou) te laten gaan en tevreden te stellen; ze verlichtten en voedden de jonge en zeer gewillige Isabelle Huppert (in een van haar eerste optredens op het witte doek). Hun ontmoeting met Jeanne Moreau tilt deze komedie naar het tragische niveau. Kortom, ik weet niet of ik Jean-Claude en Patrick Dewaere de Pierrot van Gérard Depardieu in het echte leven zou willen ontmoeten en hen voor een etentje zou willen uitnodigen, maar ik vond het leuk om naar de film te kijken en twee uur waren bijna om <0xE2><0x80><0x93> het was nooit saai.
I had mixed feelings for "Les Valseuses" (1974) written and directed by Bertrand Blier when I started watching it but I ended up liking it. I would not call it vulgar ("Dumb and Dumber" is vulgar, "The Sweetest Thing" is both vulgar and unforgivably stupid); I would call it shocking and offensive. I can understand why many viewers, especially, the females would not like or even hate it. It is the epitome of misogyny (or so it seems), and the way two antiheroes treat every woman they'd meet seems unspeakable. But the more I think of it the more I realize that it somehow comes off as a delightful little gem. I am fascinated how Blier was able to get away with it. The movie is very entertaining and highly enjoyable: it is well written, the acting by all is first - class, and the music is sweet and melancholic. Actually, when I think of it, two buddies had done something good to the women they came across to: they prepared a woman in the train (the lovely, docile blonde Brigitte Fossey who started her movie career with one of the most impressive debuts in René Clément's "Forbidden Games"(1952) at age 6) for the meeting with her husband whom she had not seen for two months; they found a man who was finally able to get a frigid Marie-Ange (Miou-Miou) exited and satisfied; they enlightened and educated young and very willing Isabelle Huppert (in one of her early screen appearances.) Their encounter with Jeanne Moreau elevates this comedy to the tragic level. In short, I am not sure I'd like to meet Gérard Depardieu's Jean-Claude and Patrick Dewaere's Pierrot in real life and invite them over for dinner but I had a good time watching the movie and two hours almost flew - it was never boring.