Geniaal gesproken is Fay Grim een uiterst onderhoudende thriller met twee van de meest onontkoombaar plezierige namen in Amerikaanse films: de onwankelbare schoonheid en de gracieuze energieke Parker Posey en de eindeloos charismatische en onvermijdelijk hilarische Jeff Goldblum. Ze hebben veel scènes in de eerste helft van de film waarin we zien hoe deze twee onverzadigbare persoonlijkheden op elkaar afstormen en zelfs charme uitstralen als Goldblum Hartleys schaamteloos epische infodumps afrolt. Niettemin, als je Fay Grim zou deconstrueren, zou je veel gevallen tegenkomen waarin talloze scènes met veel meer voordeel hadden kunnen worden gedraaid dan ze uiteindelijk zijn geworden.<br />Dit soort ingeblikte grappen is het vervolg op Henry Fool van Hal Hartley, dat tien jaar eerder is gemaakt. Het titelpersonage Posey wordt door CIA-agent Goldblum gedwongen de notitieboekjes op te sporen die de kostbare bezittingen waren van haar vermiste voortvluchtige echtgenoot, de titulaire antiheld van de voorganger. In de boekjes is informatie te vinden die de veiligheid van de Verenigde Staten zou kunnen waarborgen. Fay reist eerst naar Parijs om ze in handen te krijgen, maar wordt overspoeld door een bonafide viering van spionageclichés die alles omvatten van autobommen tot ambigue helpers tot _Volg het meisje_, van dubbelkruisen tot driedubbelkruisen.<br />De voornaamste aantrekkingskracht van dit alles voor mij is dat het zo'n nieuwe benadering is van het vervolg op een film over een vuilnisman en een worstelende romanschrijver in een kleine stad. In de originele Henry Fool speelde Posey een eenvoudige vrouw die een heel eenvoudig leven leidde. Hartleys talent bereikt niet de hoogten van veel van de andere onafhankelijke nieuwkomers uit de jaren negentig, maar ik heb wel bewondering voor zijn wilde creativiteit toen hij van haar een onbedoelde zus uit Nearne maakte, wat haar in een vreselijke situatie bracht, zoals hij ook deed met de broer van haar personage, gespeeld door James Urbaniak, in Henry Fool, aangezien ze gevangenzit tussen de vraag of ze nog steeds van haar overweldigende, gevluchte echtgenoot houdt en de problematische, maar krachtige plannen van Goldblum.<br />Hartley, echter, hangt alleen maar aan dat fragmentarische idee. Zijn plot, hoewel complex en labyrintisch, getrouw aan de vorm van de spionagefilm, lijkt volkomen grillig. De reden dat ik me niet verveelde was voornamelijk te danken aan het tempo waarin het verhaal zich ontvouwt, om nog maar te zwijgen van de aanwezigheid van Posey en Goldblum. Het probleem met de rest van Hartleys cast is dat ik maar niet op de rest van hen kan gesteld raken. Dat heeft niets te maken met hoe obscuur ze zijn vergeleken met de relatieve stermacht van de twee genoemde tovermeesters, maar met het feit dat ze zich naast hen niet staande lijken te kunnen houden, hoewel Saffron Burrows zeker in de buurt komt. De meeste scènes waar Posey of Goldblum niet bij betrokken zijn, zijn veel te lichtvoetig en houden ons aan het lijntje met info-dumps waar we wel naar moeten luisteren of anders volledig opgaan in de reeks scènes die erop volgt. Ze zijn bijna helemaal in betegelde hoeken opgenomen, alsof Hartley dat onverzoenlijke gevoel van een gebrek aan materiaal probeert te compenseren.<br />Liam Aiken, die nu de tienerzoon van Fay en Henry speelt, heeft echter een zekere aantrekkingskracht. Hij lijkt wijs voor zijn leeftijd en in ieder geval veel wijzer dan de andere volwassen personages. Misschien bedoelde Hartley dat, of misschien is het gewoon Aikens aanwezigheid. Het probleem met een Hartley-film is dat je nooit precies weet wat de bedoeling was en wat er nu precies gebeurt. Zoals Scorsese zei: 'Cinema is een kwestie van wat er in het beeld zit en wat eruit komt.' Je moet erop kunnen vertrouwen dat wat we zien een bewuste beslissing van de filmmaker is om in de voltooide film te blijven.
Generically speaking, Fay Grim is a highly entertaining thriller featuring two of the most inexorably enjoyable names in American movies, unshakably beautiful and gracefully spunky Parker Posey and endlessly charismatic and unavoidably hilarious Jeff Goldblum. They have many scenes in the first half of the film in which we see these two insatiable presences volleying off of each other, even radiating with charm when Goldblum rolls off Hartley's shamelessly epic info-dumps. Nevertheless, if one were to deconstruct Fay Grim, one would see many instances in which countless scenes could've been squeezed for much more benefit than they have resulted in being.<br /><br />This sort of filmed in-joke is the sequel to Hal Hartley's Henry Fool, which was made ten years earlier. It has title character Posey forced by CIA agent Goldblum to track down the notebooks that were the precious possessions of her missing fugitive husband, the predecessor's titular anti-hero. Available within them is information that could concede the safety of the United States. Fay first makes for Paris to get a hold of them but becomes engulfed in a bona fide celebration of espionage clichés featuring everything from car bombs to ambiguous helpers to Following the Girl to double-crosses to triple-crosses.<br /><br />The primary appeal of it all for me is that it's such a novel approach to the sequel of a movie about a garbageman and a struggling novelist in a small town. In the original Henry Fool, Posey played a simple woman leading a very simple life. Hartley's talents do not reach the heights of many of the other independent newbies from the 1990s, but I do admire his wild creativity in making an inadvertent Nearne sister out of her, giving her a terrific predicament, as he did to her character's brother, played by James Urbaniak, in Henry Fool, as she is trapped between whether or not she may still love her overwhelming refugee husband and the problematic but forceful plans of Goldblum.<br /><br />Hartley, however, is simply riding on that fragmentary idea. His plot, though complex and labyrinthine, true to the form of the spy film, it seems as if to be entirely capricious. The reason I was not bored was mostly due to the pace at which the story unfolds, not to mention the presence of Posey and Goldblum. The problem with the remainder of Hartley's cast is that I cannot seem to become fond of the rest of them. It has nothing to do with how obscure they are compared to the relative star power of the two said charm masters, but with how they don't seem to hold their own alongside them, though Saffron Burrows certainly comes close. Most of the scenes not involving Posey or Goldblum are far too light on their feet, stringing us along with info-dumps we have no choice but to listen to or else be totally lost in the ensuing sequence of scenes. They are shot almost entirely in tiled angles, as if Hartley is compensating for that implacable feeling of a lack of material.<br /><br />Liam Aiken, however, playing the now teenage son of Fay and Henry, has a certain allure about him, seeming wise beyond his years, certainly much wiser than any of the adult characters. Perhaps Hartley intended that, or maybe it's simply Aiken's presence. The problem with a Hartley film is that you never quite know what was intended and what just happens to be there. As Scorsese said, "Cinema is a matter of what's in the frame and what's out." One has to be able to trust that what we see is a conscious decision by the filmmaker to remain in the finished film.