Het FBI-verhaal (1959) was een 149 minuten durend epos ter ere van het beroemde detectivebureau! Uit een boek van Don Whitehead kwam een nogal omslachtig scenario van Richard L. Green en John Twist, dat met slechts een klein beetje flair werd geregisseerd door Mervyn LeRoy. Maar het bevatte wel schitterende kleurencinema van Joseph Biroc en een hulpvaardige score van de muzikale goochelaar Max Steiner!<br />De film beschrijft de geschiedenis van het Bureau vanaf het prille begin in de jaren twintig tot aan de moderne tijd, en alles wordt belicht door de herinneringen van de oude, kieskeurige agent Chip Hardesty (James Stewart) als hij <0xE2><0x80><0x93> in een flashback <0xE2><0x80><0x93> zijn onderzoekservaringen vertelt aan een klasse van jonge agenten in de dop. Het is allemaal erg langdradig en episodisch! En naarmate de film vordert, begint hij meer op een miniserie dan op een grote filmproductie te lijken, want de jonge Hardesty neemt het Amerikaanse misdaadgamma voor zijn rekening. Hij neemt het op tegen beruchte misdadigers als 'Baby Face' Nelson, Ma Barker, Dillinger enz., tot en met misdadige organisaties als de Ku Klux Klan, de spionnenkringen van de nazi's en het Rode Gevaar. En hier moet gezegd worden dat alleen al vanwege de aanwezigheid op het witte doek en de aantrekkingskracht van zijn ster THE FBI STREET waarschijnlijk een vergeten ramp zou zijn geworden. Bovendien is dit een ander probleem met de film: Stewart moet de hele film bijna in zijn eentje dragen! Met uitzondering van Vera Miles <0xE2><0x80><0x93> die de ondankbare rol vervult van zijn lange lijdende maar toegewijde vrouw <0xE2><0x80><0x93> wordt hij omringd door een hele cast van figuranten! Al die tijd verwacht je half en half dat iemand als Robert Ryan, Jack Palance of zelfs Raymond Burr een welkome entree zal maken als gangster of korpschef of wat dan ook. Maar er gebeurt nooit iets zo fantasierijk als dat! Jammer!<br />De film slaagt er echter wel in een goed beeld te geven van hoe het er bij de FBI aan toegaat! Met behulp van Stewarts relaas komen we meer te weten over de duizenden mannen en vrouwen die voor de organisatie werken, waaronder de honderden agenten te velde. En we worden ook getrakteerd op een blik in het hoofdkwartier, waar de gigantische archiefafdeling is gehuisvest, en we krijgen ook een glimp te zien van de chemici en vingerafdrukexperts die nauwgezet hun dagelijkse werk doen.<br />Een ander pluspunt voor de film is de opmerkelijke score van Max Steiner! Boven de titels wordt een krachtige, opwindende en vastberaden mars gehoord, terwijl er voor de zachtere momenten van de film een aantrekkelijk liefdesthema is. Maar heel vernuftig is het dreigende en onheilspellende marsthema voor de Ku Klux Klan-episode. En nog beter is de ritmische Latijns-Amerikaanse muziek die de componist voor de Zuid-Amerikaanse scènes schreef - vooral de opwindende Fandango-orkestraties voor de komst van de federale troepen te paard. Het FBI-verhaal was een van de vijf nummers die de componist in 1959 schreef, waaronder Samuel Bronstons marine-epos 'John Paul Jones', de charmante 'Cash McCall' van Rom-com, Delmer Daves' historische western 'The Hanging Tree' en Daves' 'A Summer Place', waaruit hij het liefdesthema ontleende <0xE2><0x80><0x93> dat een grote hit zou worden voor Steiner, beter bekend als 'Theme From A Summer Place'.<br />Het FBI-verhaal kan net als een film worden beschouwd, dankzij Birocs rijke kleurencinema, Steiners prachtige muziek en natuurlijk Jimmie Stewart, die alles kijkbaar maakt!<br />Klassieke maar onwaarschijnlijke regel uit het FBI-verhaal... Terwijl de nietszeggende Nick Adams (die zojuist een vliegtuig heeft opgeblazen met 43 mensen aan boord, onder wie zijn moeder) geboeid wordt weggeleid, wendt hij zich tot de agent die hem arresteert en flapt eruit: 'Als ik post krijg, kun je die de komende maand of zo naar de gevangenis in Canyon City sturen <0xE2><0x80><0x93> en daarna naar de hel.'
THE FBI STORY (1959) was Warner Bros. 149 minute epic tribute to the famous criminal investigation agency! From a book by Don Whitehead came a somewhat laborious screenplay by Richard L. Green and John Twist and was directed with only a modicum of flair by Mervyn LeRoy. However it did have splendid colour Cinematography by Joseph Biroc and a helpful score by the studio's musical magician Max Steiner!<br /><br />The movie charts the history of the Bureau from its lowly beginnings in the twenties to modern times and its all seen through the recollections of aging fastidious agent Chip Hardesty (James Stewart) as he relates his investigative experiences - in flashback - to a class of budding young agents. But it's all very long-winded and episodic! And as it progresses it begins to look like a TV mini series instead of a major movie production as the young Hardesty runs the American crime gamut from taking on such notorious criminal figures as "Baby Face" Nelson, Ma Barker, Dillinger etc. to sorting out nefarious organisations like the Ku Klux Klan, Nazi spy rings and the Red Menace. And here it has to be said that only for the screen presence and appeal of its star THE FBI STORY would probably have ended up a forgotten disaster. Moreover, this is another problem with the picture - Stewart is left to carry the entire movie almost on his own! With the exception of Vera Miles - who has the thankless role of being his long suffering but devoted wife - he is surrounded by a cast of minor players! Throughout you find yourself half expecting someone like Robert Ryan, Jack Palance or even Raymond Burr to make a welcome entrance as a mobster or a police chief or whatever. But nothing quite as imaginative as that ever occurs! Pity!<br /><br />The film does however manage to give a good look inside the workings of the Bureau! With the help of Stewart's narration we learn about the thousands of men and women who work for the organisation which includes the hundreds of agents in the field. And we are also treated to a peek inside headquarters which houses the gigantic records section and we also get a glimpse of the chemists and fingerprint experts meticulously going through their daily chores.<br /><br />Another plus for the movie is Max Steiner's remarkable score! Heard over the titles is a powerful, rousing and determined march while for the picture's gentler moments there is an attractive love theme. But quite ingenious is the menacing and ominous march theme for the Ku Klux Klan sequence. And better still is the rhythmic Latin-American music the composer wrote for the South American scenes especially the exciting Fandango like orchestrations for the arrival of the Federal troops on horseback. THE FBI STORY was one of five scores the composer wrote in 1959 which included Samuel Bronston's naval epic "John Paul Jones", the charming Rom-com "Cash McCall", Delmer Daves' seminal western "The Hanging Tree" and Daves' "A Summer Place" from which derived the Young Love Theme - which was to become a major hit tune for Steiner better known as "Theme From A Summer Place".<br /><br />THE FBI STORY just about passes muster as a movie thanks to Biroc's rich colour Cinematography, Steiner's wonderful music and of course Jimmie Stewart who makes anything watchable!<br /><br />Classic but implausible line from THE FBI STORY............. As the bland Nick Adams (who has just blown up a plane with 43 people on board, including his mother) is being led away handcuffed he turns to the arresting officer and blurts: "In case I get any mail you can send it to Canyon City prison for the next month or so - after that you can send it to HELL". Wow!