Tom Wolfes lijvige, briljant geïllustreerde satirische roman over het leven te midden van het New Yorkse snobisme krijgt hier een glossy uitstraling, maar wordt desondanks niet goed gedocumenteerd. De film lijdt niet alleen aan de misplaatste rolverdeling: Tom Hanks als een onverschillige yuppie, Melanie Griffith als een manipulatieve zuidelijke belle en Bruce Willis (?!) als de lieveling van de New Yorkse literatuur. De ernstigste misplaatste rolverdeling was die in de regisseursstoel. Robert Altman had deze onsympathieke personages misschien leven ingeblazen en ze interessant gemaakt, maar Brian De Palma heeft ondanks al zijn visuele verfijning nooit oog gehad voor de nuances van de menselijke ervaring. De film die daaruit voortkomt, ziet er goed uit, maar lijkt te blaten over zijn onderwerp van ontmenselijking ten gunste van status. Werkelijk, als een satire de kijker niet kwaad maakt, wat heeft het dan voor zin?
Tom Wolfe's sprawling, brilliantly observed satiric novel of life among New York snobbery gets a glossy look here but is nevertheless not well served. The film suffers not merely from the miscasting of everyman Tom Hanks as an uncaring Yuppie, Kewpie-doll Melanie Griffith as a manipulative southern belle and Bruce Willis (?!) as the darling of New York's literati. The most serious miscasting was in the director's chair. Robert Altman might have breathed life into these unlikeable characters and made them interesting, but Brian De Palma, for all of his visual sophistication, has never had an eye for the nuances of the human experience. The resulting film looks good but seems blah toward its subject of dehumanization in favor of status. Honestly, if a satire does not make the viewer angry, what is the point?