Dit is een soort genredingetje, wat betekent dat je de musicals uit de jaren vijftig mooi vindt of niet. Als je ze mooi vindt, vind je dit prachtig. Persoonlijk geef ik de voorkeur aan de jaren dertig en de meeste musicals uit de jaren veertig met de danstalenten van Astaire en Rogers, en Eleanor Powell, Bill Robinson, Ruby Keeler, James Cagney, Shirley Temple enzovoort, maar de songs uit de jaren vijftig, de tragere dansnummers en de melodramatische melodrama's van het decennium stoten me allemaal af.<br />Deze film is een gevalsbeschrijving. Het eerste nummer was oké, maar de volgende drie deden me niets. Tegen die tijd had het verhaal ook niet veel aantrekkingskracht meer. Ik heb een film gezien waarin ze de hoofdrol speelde die ik goed vond, waaronder deze, waarin de brave lerares Engels die ze speelt de helft van de film dreigt weg te gaan uit Siam. (Ik die ze had!).<br />Maar als ik afga op wat ik wel en niet leuk vind, kan ik niet ontkennen dat deze Rogers & Hammerstein-productie veel mensen aanspreekt, vooral degenen die tien jaar later van 'The Sound of Music' hielden. Er zijn overeenkomsten tussen de musicals van R&H. Dus als je de film met Julie Andrews leuk vond, zou je deze ook leuk moeten vinden.<br />Dit is een Lavish-productie met, ja, een hoofdletter L. Dit zijn het soort grote producties die je na die generatie zelden meer zag. Je krijgt ook de zogenaamde zangers en zangeressen, in tegenstelling tot tegenwoordig, waar de actrice niet echt kan zingen en dus komt Marnie Nixon Kerr redden, net als Natalie Wood in 'West Side Story' en Audrey Hepburn in 'My Fair Lady'.<br />Yul Brynner is 'King Mongkut' en is de stereotiepe traditionalist, het soort dat filmmakers altijd op een negatieve manier afschilderen. Hij is niet 'progressief', zoals de linkse vleugelleden graag zeggen, maar de lerares onderwijs (Kerr, als 'Anna Leonowens') zal hem uit de droom helpen. Seculier-progressievelingen van tegenwoordig plaatsen leraren altijd hoger dan mensen die proberen kanker te genezen! Maar Yul is goed in deze rol en maakt zelfs een soort komedie van zijn meer-bask-dan-beet personage. Hij is terecht de grote ster van deze film. Brynner had een magnetische aantrekkingskracht. Zelfs in 'The Magnificent Seven' was Yul de enige cowboy die het publiek in zijn ban hield.<br />Kortom, het is een prima film voor zijn tijd en miljoenen mensen hebben ervan genoten. Daar laat ik het bij.
This is a kind of genre thing, meaning you either like the 1950s musicals or you don't. If you do, you'll love this. Personally, I prefer the 1930s and most of the '40s musicals with the dancing talents of Astaire and Rogers, and Eleanor Powell, Bill Robinson, Ruby Keeler, James Cagney, Shirley Temple and so forth but the songs of the '50s, the slower dance numbers and the soapy melodramas of the decade all turn me off.<br /><br />This film is a case-in-point. The first song was okay but the next three did nothing for me. By then, the story didn't have much appeal, either. The presence of Deborah Kerr is another minus. I don't think I've seen a movie she starred in that I liked, including this one, where the goody two-shoes English teacher she portrays spends half the movie threatening to leave Siam. (I which she had!). <br /><br />However, divorcing myself from likes-and-dislikes, there is no denying this Rogers and Hammerstein production has a lot of appeal to many folks, particularly those who liked "The Sound Of Music" a decade later. There are similarities in the R&H musicals. Thus, if you liked the Julie Andrews flick, you should like this, too. <br /><br />This is a Lavish production with, yes, a capital "L." This is the kind of big-production musicals you rarely saw after that generation. You also get the dubbed singers, unlike today, where the actress isn't able to really sing so Marnie Nixon comes to rescue of Kerr, as she did with Natalie Wood in "West Side Story" and Audrey Hepburn in "My Fair Lady." <br /><br />Yul Brynner is "King Mongkut" and is the stereotypical traditionalist, the kind filmmakers always portray in a negative way. He isn't "progressive," as the left wingers like the say, but the education teacher (Kerr, as "Anna Leonowens") will set him straight. Secular-progressives of today always place teachers higher than people trying to cure cancer! However, Yul is good in this role and even employs some comedy along with his more-bark-than-bite character. Justifiably, he is the big star of this film. Brynner had magnetism. Even in "The Magnificent Seven," Yul was the one cowboy who mesmerized the audience.<br /><br />In summary, it's a fine movie for its day and millions of people enjoyed it. I'll leave it at that.