Nou, misschien zie je in deze film niet echt een verliefde vrouw, maar je hoort zeker vrouwen praten over liefde, en mannen praten over liefde, en vrouwen praten over mannen, en mannen praten over vrouwen, en mannen praten over mannen, en iedereen praat over de dood, en praten, en praten, tot je zelf wilt schreeuwen en iets wilt doen waarvoor je helemaal niet hoeft te praten, zoals je slaapkamer schilderen of je planten water geven.<br />Welkom in de wereld van D.H. Lawrence, waar de psychobabbel de boventoon voert, en waar niemand een productief leven kan leiden omdat iedereen het te druk heeft met praten over hoe onproductief zijn leven is. De roman van Lawrence is net zoiets als opgesloten zitten in een kast met een groep van je meest egocentrische kennissen van wie je zou weglopen als je ze op een feestje tegenkwam. Toen ik 'Vrouwen in de liefde' las, wilde ik niets liever dan alle personages in het boek wurgen, maar omdat dat niet kon, hoopte ik dat ze elkaar in elk geval zouden wurgen. Helaas sterft slechts één van hen, niet door wurging, en ik zal het niet voor je bederven door te vertellen wie, voor het geval dit verhaal of een van deze mensen je ook maar iets kan schelen.<br />Om regisseur Ken Russell te citeren: hij maakt deze gefilmde versie zo onderhoudend als maar mogelijk is om deze in wezen onfilmbare roman te maken. Hij gooit veel van de psychologische hocus pocus waar Lawrence zo dol op was eruit en concentreert zich in plaats daarvan op alle ondeugende gedeelten, dus krijgen we een heleboel theatrale vrijpartijen in bed en op het land, twee poedelnaakte mannen die worstelen bij het licht van een vuur, en een g<0xC3><0xAA>nante scène waarin Alan Bates (jep, weer poedelnaakt) rondzwerft in een weide en de liefde bedrijft met struiken en gras (ik maak geen grapje). Glenda Jackson won een Oscar voor haar rol als Gudrun, de dominante van de twee zussen in het middelpunt van het verhaal, en ze doet haar uiterste best om iets met dit materiaal te doen; iedereen zou een Oscar verdienen, alleen al omdat hij of zij de rol van Russell moest spelen. Oliver Reeds besluit om haar een scène te geven waarin ze wild moet dansen voor een kudde verbijsterd kijkende koeien. Oliver Reed heeft maar één gezichtsuitdrukking, een intense, boze blik. Het hele verhaal is overdreven geschreven en geregisseerd, en het is uitzinnig kitscherig. Inderdaad, dit kleregedoe met 'Mammie Liefste' is misschien wel de meest onbedoeld hysterische film die ik ooit heb gezien.<br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E>
Well, you might not actually SEE any women in love in this movie, but you'll certainly hear women TALKING about love, and men talking about love, and women talking about men, and men talking about women, and men talking about men, and everyone talking about death, and talking, and talking, until you yourself will want to scream and do something that requires no talking at all, like paint your bedroom or water your plants.<br /><br />Welcome to the world of D.H. Lawrence, where psycho-babble reigns supreme, and where no one can get down to living a productive life because everyone is too busy talking about how unproductive their lives are. Spending time with the characters in a D.H. Lawrence novel is like being locked in a closet with a group of your most self-absorbed acquaintances who you would run away from if you met them at a party. When I read "Women in Love," I so desperately wanted to strangle every single character in it, but since I couldn't, I was hoping they would at least strangle each other. Alas, only one of them dies, not by strangulation, and I won't spoil it for you by telling which one, in case you actually give a damn about this story or any of these people.<br /><br />To give director Ken Russell his due, he makes this filmed version about as entertaining as it's possible to make this essentially unfilmable novel. He throws out much of the psychological mumbo-jumbo that Lawrence adored, and focuses instead on all of the naughty parts, so we get lots of histrionic lovemaking in beds and fields, two buck naked men wrestling by firelight, and one embarrassing scene featuring Alan Bates (yup, buck naked again) roaming around in a meadow making love to bushes and grass (I'm not kidding). Glenda Jackson won an Oscar for her performance as Gudrun, the more dominant of the two sisters at the story's focus, and she certainly tries her hardest to do something with this material; anyone would deserve an Oscar simply for having to bear Russell's decision to give her a scene where she has to dance wildly in front of a herd of mystified-looking cattle. Oliver Reed has one expression, an intense glower. The whole thing is over-written and over-directed, and it's deliriously campy. Indeed, this vies with "Mommie Dearest" as perhaps the most unintentionally hysterical movie I've ever seen.<br /><br />Grade: D