Ik had deze film waarschijnlijk al 35 jaar niet meer gezien, dus toen het me onlangs opviel dat hij voor het eerst in heel lange tijd weer op televisie (via de kabel) te zien zou zijn (hij is niet op video verkrijgbaar), zorgde ik ervoor dat ik hem niet miste. En in tegenstelling tot zo veel andere films die hun glans lijken te verliezen als je ze eindelijk weer bekijkt, merkte ik dat de visuele beelden van de 'Pride of the Marines' net zo levendig en effectief waren als ik me herinnerde. Wat maakt deze film trouwens zo bijzonder?<br />'Alles. Gebaseerd op het ware verhaal van Al Schmid en zijn mede-marinier-machinegeweerbemanning.' Na de beproevingen tijdens de Slag om de Tenaru-rivier op Guadalcanal in november 1942, blijft het scenario voor 95 procent identiek aan het boek waarop het is gebaseerd, 'Al Schmid, Marinier' door Roger Butterfield, met een afwijking die net genoeg is om aan de tijdsdruk van een film te voldoen. Dit is geen typische 'oorlogsfilm' waarin de actie centraal staat, en de oorlogsscène duurt inderdaad ongeveer 10 minuten in het midden van de film. Maar het is een gedenkwaardige 10 minuten, opgenomen in het laagst mogelijke licht om een nachtelijke veldslag te laten zien, en verstoken van de namaak-heroïek of valsheid die het genre gewoonlijk teistert. In zekere zin was de film zijn tijd waarschijnlijk vooruit, want het natuurlijke drama van wat daar gebeurde was meer dan voldoende om het publiek de grimmige, lelijke, wrede aard van de strijd te laten zien, en waarschijnlijk ook het geschokte publiek toen de film vlak na de oorlog werd vertoond. Deze film gaat niet over een 'glorieuze' oorlog; ik kan me niet voorstellen dat iemand die gevechtsscène heeft gezien en in het leger had willen gaan. In elk geval niet meteen.<br />Waar deze film echt over gaat, is de nasleep van de strijd, en hoe beschadigde mensen kunnen leren hun leven opnieuw op te eisen. Er is een uitstekende ziekenhuisscène waarin een stuk of tien mannen dit bespreken, en ik heb het gevoel dat dat nog een reden is waarom de film zo goed is ontvangen: hij was uitzonderlijk goed geschreven. Het is een film die in omgekeerde volgorde (negatieve film) is opgenomen en bijna experimenteel aandoet, en het acteerwerk is ook goed, onder leiding van John Garfield. Garfield was geknipt voor de rol omdat zijn natuurlijke temperament en dat van Schmid bijna hetzelfde waren, en Garfield ontmoette Schmid en heeft zelfs een tijdje met hem samengewoond om zo veel mogelijk over de man en zijn rol te weten te komen. Acteurs doen dat tegenwoordig niet veel meer, maar als je het zo bekijkt, is dat nog een reden waarom deze film zo'n moeilijk, onaantrekkelijk verhaal weet te vertellen.
I hadn't seen this film in probably 35 years, so when I recently noticed that it was going to be on television (cable) again for the first time in a very long time (it is not available on video), I made sure I didn't miss it. And unlike so many other films that seem to lose their luster when finally viewed again, I found the visual images from the "Pride of the Marines" were as vivid and effective as I first remembered. What makes this movie so special, anyway?<br /><br />Everything. Based on the true story of Al Schmid and his fellow Marine machine gun crew's ordeal at the Battle of the Tenaru River on Guadalcanal in November, 1942, the screenplay stays 95% true to the book upon which it was based, "Al Schmid, Marine" by Roger Butterfield, varying only enough to meet the time constrains of a motion picture. This is not a typical "war movie" where the action is central, and indeed the war scene is a brief 10 minutes or so in the middle of the film. But it is a memorable 10 minutes, filmed in the lowest light possible to depict a night battle, and is devoid of the mock heroics or falseness that usually plagues the genre. In a way probably ahead of its time, the natural drama of what happened there was more than sufficient to convey to the audience the stark, ugly, brutal nature of battle, and probably shocked audiences when it was seen right after the war. This film isn't about "glorifying" war; I can't imagine anyone seeing that battle scene and WANTING to enlist in the service. Not right away, anyway.<br /><br />What this film really concerns is the aftermath of battle, and how damaged men can learn to re-claim their lives. There's an excellent hospital scene where a dozen men discuss this, and I feel that's another reason why the film was so so well received--it was exceptionally well-written. There's a "dream" sequence done in inverse (negative film) that seems almost experimental, and the acting is strong, too, led by John Garfield. Garfield was perfect for the role because his natural temperament and Schmid's were nearly the same, and Garfield met Schmid and even lived with him for a while to learn as much as he could about the man and his role. Actors don't do that much anymore, but added to the equation, it's just another reason why this movie succeeds in telling such a difficult, unattractive story.