Je zou een versie van Charles Dickens' _A Christmas Carol_ kunnen opvoeren met sokpoppen en ik zal er waarschijnlijk naar kijken. Al sinds ik een kind was, is dit een van mijn lievelingsverhalen. Misschien komt het door het idee dat er in iedereen iets goeds is en dat daarom niemand onherstelbaar is, maar om de een of andere reden laat ik nooit een gelegenheid voorbijgaan om naar een van de vele versies van deze tijdloze klassieker op het witte doek te kijken, zoals dat in deze tijd van het jaar onvermijdelijk het geval is.<br />Wat deze versie zo bijzonder maakt, is de sombere ernst die de acteurs in hun respectievelijke rollen leggen. In het verleden heb ik tientallen keren een heel nieuwe intensiteit gehoord, en elk personage wordt in de handen van dit prachtige ensemble reëler en geloofwaardiger.<br />George C. Scott werd in 1985 genomineerd voor een Emmy voor deze rol. Het strekt hem tot eer dat hij in plaats van te slaapwandelen in deze vaak geciteerde rol van Scrooge, er een nieuwe interpretatie aan gaf die naar mijn mening een van zijn beste optredens ooit was. Hij was zo verstandig geen Brits accent te gebruiken en sprak zijn zinnen met die beroemde knarsende stem. Zijn Scrooge is niet alleen maar een chagrijnige oude man (zoals hij zo vaak wordt afgebeeld), maar een man die een diepe woede tegen de wereld koestert. Terwijl hij op zijn beurt door alle drie de Geesten wordt bezocht, begrijpen we hoe deze woede wortel schoot, groeide en uiteindelijk zijn ziel wurgde. Terwijl hij gedwongen wordt zijn leven te overdenken, zien we hem beurtelings vermurwen en dan weer terugvallen in een onverzoenlijke koppigheid. En in de grote dramatische scène waarin hij, knielend en huilend aan zijn eigen graf, om genade smeekt terwijl hij de derde geest probeert te overtuigen van zijn berouw en zijn verlangen om zijn leven te veranderen, zien we een man die volkomen gebroken is en letterlijk en figuurlijk op zijn knieën is gebracht. Scott heeft Scrooge volkomen geloofwaardig en pijnlijk menselijk gemaakt.<br /><0x3E> Hoe indrukwekkend Scotts voorstelling ook is, het ensemble van ondersteunende acteurs levert een belangrijke bijdrage aan deze versie. De donkere schoonheid van Scrooge. Fred Holywell, de neef van Scrooge, is daar een uitstekend voorbeeld van. Hij wordt vaak beschreven als een innemende hansworst, maar hier wordt hij gespeeld door Roger Rees, met een emotionele intensiteit die hij in eerdere films niet had. Als hij Scrooge smeekt: 'Ik vraag niets van je. Ik wil niets van je. Waarom kunnen we geen vrienden zijn?' zien we niet alleen zijn frustratie, maar ook zijn verdriet over Scrooges zelfopgelegde scheiding van zijn enige nog levende familielid. Het is een ontroerende vertoning en een van de meest dramatische scènes van de film.<br />Nog indrukwekkender is de vertolking door de geweldige Engelse acteur Frank Finlay als de overleden partner van Scrooge, Jacob Marley. In de meeste versies van dit verhaal is de scène met Marley een beetje een dieptepunt in de film, gewoon omdat het moeilijk is om een dode man overtuigend neer te zetten, en het resultaat is meestal gewoon belachelijk (ooo, kijk, het is een enge geest... niet!). In deze versie is het misschien wel de meest aangrijpende scène van de hele film. Marley's entree, terwijl de sloten op Scrooges deur uit zichzelf openspringen en het geluid van rammelende kettingen door het hele huis galmt, is heerlijk eng. Maar Finlays Marley is geen etherische geest. Hij is een gekwelde ziel die zowel afschuw als medelijden opwekt. Marley mag dan een geest zijn, maar zijn woede en spijt over een leven dat verspild is aan het najagen van rijkdom, en zijn wanhoop over het besef dat zijn zonden niet meer ongedaan gemaakt kunnen worden, zijn nog steeds heel menselijk. Zoals Finlay hem beschrijft, hebben we er geen moeite mee te geloven dat zelfs de keiharde Scrooge van zijn stuk gebracht zou zijn door deze nachtmerrieachtige verschijning. Finlay steelt de scène hier echt, iets wat niet gemakkelijk is als je tegenover George C. Scott staat.<br />En zo gaat het maar door, de ene opmerkelijke vertoning na de andere, waardoor het lijkt alsof je dit verhaal voor het eerst meemaakt. Edward Woodward (ken je hem nog van de gelijkmaker?) is bij tijd en wijle zowel joviaal als dreigend als de Geest van het Kerstfeest. Als hij de beroemde zin uitspreekt: 'Het is heel goed mogelijk dat u in de ogen van de hemel nog waardelooser en minder geschikt bent om te leven dan MILLIONS, zoals het kind van deze arme man', is hij niet langer een jolige surrogaat-Sinterklaas, maar een wrekende engel die Scrooge het hoognodige verbale pak slaag geeft.<br />Susannah York is een prachtige mevrouw Cratchit met een scherpe tong, en David Warner brengt een geweldige diepte in de lange lijdensweg van Bob Cratchit, een man die door het leven gaat met de drievoudige kruisen van armoede, een ziek kind en een onuitstaanbare baas. Zijn gezicht toont afwisselend zijn opgewekte moed en, soms, zijn vermoeidheid in het aangezicht van ondraaglijke omstandigheden. Later, in de scène waarin Scrooge wordt getoond door de Geest van de Komende Kerstdagen, de familie Cratchit, na de dood van Tiny Tim, zal Warners vertolking je tot tranen toe roeren, hoewel hij nauwelijks een woord zegt.
You could stage a version of Charles Dickens' "A Christmas Carol" with sock puppets and I'll probably watch it. Ever since I was a child, this has been one of my favorite stories. Maybe it's the idea that there is good in everyone, and that therefore no one is beyond redemption, that appeals to me, but for whatever reason I never miss an opportunity to watch one of the many screen adaptations of this timeless classic when they're on TV as they inevitably are this time of year.<br /><br />What makes this version really stand out is the somber gravitas that the cast bring to their respective roles. Lines we've heard dozens of times in the past take on a whole new intensity, and each character becomes more real and believable in the hands of this wonderful ensemble.<br /><br />George C. Scott was nominated for an Emmy in 1985 for this role. It is to his everlasting credit that rather than sleepwalking through this oft-portrayed role of Scrooge, he instead gave it a fresh interpretation that was, in my opinion, one of his finest performances ever. He wisely did not attempt a British accent, instead delivering his lines in that famous gravelly voice. His Scrooge is not merely a cranky old man (as he is so often portrayed), but a man who harbors a profound anger against the world. As he is visited in turn by each of the Three Spirits, we understand how this anger took root, grew, and ultimately strangled his soul. As he is forced to review his life, we see him alternately softening, and then relapsing again into unrepentant obstinacy. And in the great dramatic scene when he, kneeling and weeping at his own grave, begs for mercy as he attempts to convince the third spirit of his repentance and desire to alter his life, we see a man who has been utterly broken and brought to his knees literally and figuratively. Scott has made Scrooge utterly believable and painfully human.<br /><br />Impressive as Scott's performance is, the ensemble of supporting actors contributes significantly the this version's dark beauty. Fred Holywell, Scrooge's nephew, is an excellent example of this. Often portrayed as an affable buffoon, here he is played by Roger Rees with an emotional intensity missing from earlier portrayals. When he implores Scrooge, "I ask nothing of you. I want nothing from you. Why can't we be friends?", we see in his face not only his frustration, but his pain at Scrooge's self-imposed separation from his only living relative. It is a moving performance, and one of the movie's most dramatic scenes.<br /><br />Even more magnificent is the performance given by the wonderful English actor Frank Finlay as Scrooge's late partner, Jacob Marley. In most versions of this tale, the scene with Marley tends to be a bit of a low point in the film, simply because it's difficult to portray a dead man convincingly, and the results are usually just plain silly (ooooh, look, it's a scary ghost.......not!) In this version, it is perhaps the most riveting scene in the whole movie. Marley's entrance, as the locks on Scrooge's door fly open of their own accord and the sound of chains rattling echo throughout the house, is wonderfully creepy. But Finlay's Marley is no ethereal spirit. He is a tortured soul, inspiring both horror and pity. Marley may be a ghost, but his rage and regret over a life wasted on the pursuit of wealth, and his despair at his realization that his sins are now beyond redress, are still very human. As portrayed by Finlay, we have no problem believing that even the flinty Scrooge would be shaken by this nightmarish apparition. Finlay really steals the scene here, something not easy to do when you're opposite George C. Scott.<br /><br />And it just goes on and on, one remarkable performance after another, making it seem like you're experiencing this story for the first time. Edward Woodward (remember him from the Equalizer?) is by turns both jovial and menacing as the Ghost of Christmas Present. When he delivers the famous line, "it may well be that in the sight of Heaven you are more worthless and less fit to live than MILLIONS like this poor man's child" he is no longer a jolly Santa Claus surrogate, but an avenging angel who gives Scrooge a much needed verbal spanking.<br /><br />Susannah York is a wonderfully tart tongued Mrs. Cratchit, and David Warner brings marvelous depth to the long suffering Bob Cratchit, a man who goes through life bearing the triple crosses of poverty, a sick child, and an insufferable boss. His face alternately shows his cheerful courage, and also, at times, his weariness, in the face of intolerable circumstances. Later, in the scene in which Scrooge is shown by the Ghost of Christmas Yet to Come the Cratchit family after the death of Tiny Tim, Warner's performance, while hardly uttering a word, will move you to tears.