Von Trier heeft eens uitgelegd hoe hij de kijker zo sterk bij zijn films betrok door zijn filmwereld ongeveer in het midden van de echte wereld en de denkbeeldige wereld te plaatsen. Dus als kijkers denken we dat we naar een 'echt' verhaal kijken, terwijl we in werkelijkheid grondig gemanipuleerd worden, vaak tot op het punt dat de film verontrustend werkt (Danser in het Donker) of pijnlijk (De idioten/Idioterne). Natuurlijk fungeerden de Dogme-films alleen als voertuig voor deze theorie (behalve als een welkome spotlight op Von Trier). Het verhaal is typerend voor Von Trier: onze held is idealistisch, lijkt zijn relatie met alle anderen in evenwicht te houden, maar wordt al snel het slachtoffer van de problemen die anderen in het verleden voor zichzelf hebben gecreëerd. De idealist moet onvermijdelijk de samenleving afwijzen om idealistisch te blijven en wordt de terrorist. De mensheid wordt verwend en zuiverheid leidt alleen maar tot (zelfvernietiging). (Deze elementen waren ook alomtegenwoordig in _Breaking the Waves_ en _Danser in the Dark_.) De film zit ook vol met cynische (zelfs humoristische) ondertonen over de rol van de Duitsers en Amerikanen in het naoorlogse Duitsland. Als technische prestatie is de film prachtig ontworpen: verspringende en vervagende, verbleekte kleuren, schermoverlays, actie op verschillende overlays (met de opname van de toekomstige burgemeester als de interessantste). In deze film kunnen we zien hoe goed Von Triers handen filmen als technisch medium. In zijn latere werken lijkt hij dit af te zweren (alsof hij niet langer geïnteresseerd is in technische prestaties omdat die zo gemakkelijk beschikbaar komen).
Von Trier once explained how he created such strong involvement from the viewer with his movies by placing his movie world in about the middle of the real world and the imagined world. So as viewers we think we watch a "true" story while in fact we are thoroughly manipulated, often to the point that the movie works disturbing (Dancer in the Dark) or painful (The Idiots/ Idioterne). Of course the Dogme-films acted only as a vehicle for this theory (besides creating some welcome spotlight on Von Trier).<br /><br />The story is typical for Von Trier: our hero is idealistic, seems to balance his relations with everybody else, but soon becomes the victim of the problems others have created in the past for themselves. The idealist inevitably has to reject society in order to stay idealistic and becomes the terrorist. Mankind is spoiled and purity only leads to (self-)destruction. (These elements were also very omnipresent in Breaking the Waves and Dancer in the Dark.) The movie is also full of cynical (even humorous) undertones about the role of the Germans and Americans in post-war Germany.<br /><br />As a technical achievement the movie is wonderfully designed: shifting and fading washed-out colors, screen overlays, action on different overlays (with the shooting of the soon-to-be mayor as the most interesting). In this movie we can see how good Von Trier's handles film as a technical medium. In his later works he seems to step down from this (as if he is not longer interested in technical achievements because they become so easily available).