Ik was me nauwelijks bewust van de periode in de geschiedenis die wordt uitgebeeld in deze Braziliaanse zwarte komedie uit 1971, maar dat wil niet zeggen dat ik er geen toegang toe heb, want de film maakt dat heel duidelijk. Hij speelt in het zestiende-eeuwse Brazilië, waar rivaliserende Franse en Portugese kolonisten de indigokleurige mensen uitbuiten als medeplichtigen in hun strijd om dominantie. Het interessante aan de film is dat hij door de Portugezen is gemaakt vanuit het standpunt van de Fransen. De held is een sympathieke Fransman, de Portugezen zijn barbaren en de rest van de Fransen is onderdrukkend en hebzuchtig. De Portugese makers zijn objectief, want als puntje bij paaltje komt, zien we dat het geen verschil maakt wie aan welke kant staat. Het gaat om erfelijkheid die in een tijd waarin stammen de dienst uitmaken wordt overheerst door het milieu. Er worden vijanden gemaakt en in stand gehouden, en op die manier komt er nooit een eind aan de milieu-integratie.<br />Een Fransman die door de Portugezen gevangen wordt genomen, wordt vervolgens gevangengenomen door een inheemse stam, de Tupinambas, nadat ze een groep Portugezen hebben afgeslacht. De sjamaan van de stam voorspelde dat ze een sterke Portugees zouden vinden om te kannibaliseren, als wraak voor de broer van het stamhoofd die door een Portugese musketkogel werd gedood. Omdat ze denken dat de Fransman een Portugees is, denken ze dat ze er nu een hebben. Niettemin mag de Fransman ongehinderd het dorp doorkruisen, krijgt hij vroeg of laat een vrouw en neemt hij hun gebruikelijke uiterlijk aan, in plaats van zijn westerse kleren, of welke kleren dan ook. Een andere Fransman komt naar het dorp en vertelt de stam dat hun gevangene inderdaad een Portugees is, en verzekert de woedende Fransman dan dat hij hun de waarheid zal vertellen als de Fransman een geheime schat vindt die een andere Europeaan in de buurt heeft verborgen.<br />Ik vond de openingsscène grappig, omdat het verhaal met zijn tegenstrijdigheden op het scherm als grote satire werkt, ook al leek de film die toon niet veel vaker aan te willen houden. Het is eigenlijk geen erg boeiende film. De overvloedige, essentiële lokatie, de onstuimige manier van leven en de rijpe inlandse vrouwen doen niet alleen de Fransman, maar ook ons, elke dreiging vergeten en we hebben het gevoel dat hij een vrij man is. Het zou niet zo verschrikkelijk moeilijk moeten zijn om eraan te ontsnappen. Het kannibalisme is even schaars van verlangen als de frontale naaktheid van de cast, die in plaats daarvan wordt voorgesteld als de representatieve kern van Pereira dos Santos' droge politieke spotprent van de mythologie van de Nieuwe Wereld en de onontwikkelde sociale samenhang. Hoe dan ook, dit sociale commentaar uit 1500, opgenomen op locatie in een baai met 365 eilanden, bijna helemaal naakt gespeeld en bijna helemaal geschreven in het Tupi, moedigt effectieve afbraak aan van gevestigde gewoonten die algemeen zijn omdat ze zich eeuwenlang hebben herhaald.
I was hardly aware of the time in history depicted in this 1971 Brazilian black comedy, however that is not to say it wasn't accessible to me because the movie makes it very clear. It's set in 16th century Brazil, where rival French and Portuguese settlers are exploiting the indigineous people as confederates in their battle to assert dominance. What is particularly interesting about the movie is that it is made by the Portuguese from the point of view of the French. The hero is a likable Frenchman, the Portuguese are barbarians, and the rest of the French are oppressive and greedy. The film's Portuguese makers are objective because when all is said and done, we see that it makes no difference whose side one takes. It's about heredity overpowered by environment in a time starkly defined by tribes. Enemies are made and perpetuated, and like so, the environmental integration never progresses.<br /><br />A Frenchman is captured by the Portuguese is then captured by an indigenous tribe, the Tupinambas, after they massacre a group of Portuguese. The tribe's shaman predicted they would find a strong Portuguese man to cannibalize as revenge for the chief's brother being killed by a Portugeuse musket ball. Thinking the Frenchman is Portuguese, they believe they now have one. Nevertheless, the Frenchman is granted unrestrained course of the village, is sooner or later given a wife, and assumes their accustomed appearance rather than his Western clothes, or any clothes. Another Frenchman comes to the village and tells the tribe that their prisoner is indeed Portuguese, then assures the incensed Frenchman that he will tell them the truth when the Frenchman finds a secret treasure trove that another European has hidden nearby.<br /><br />I found the opening scene funny, because its narration apposed with its contradictions on- screen serve as great satire, even if the movie didn't seem to want to maintain that tone very much more often. It's actually not a terribly riveting film. The bountiful, essential locale, fierce way of life and ripened native women make not only the Frenchman, but us, too, forget any threat, and we have the feeling of him as a free man. It should not be that terribly hard to escape. The cannibalism is as scarce of desire as the full-frontal nudity of the cast, suggested in lieu as the representative core of Pereira dos Santos's dry political cartoon of New World mythology and undeveloped social coherence. At any rate, this 1500s-era social commentary, shot on location at a bay with 365 islands, played almost entirely nude and almost entirely written in Tupi, encourages effective breakdown of established ways which are topical because they've repeated themselves for centuries.