Ik vind 'Hoe dan ook...' een geweldige film. Echt waar. Tom Barman heeft er jaren aan gewerkt, en je ziet het: elke scène is gepolijst, heeft een betekenis... Ik denk dat de meeste mensen het daarover eens zijn. Een van de dingen die veel mensen bekritiseren is het 'gebrek' aan verhaal. Ik ben bang dat dat het gevolg is van het feit dat we de hele tijd overspoeld worden door 'traditionele' verhalen. Ik bedoel: wat je met een boek kunt bereiken, kun je niet bereiken met een film, wat je met een film kunt bereiken, kun je niet bereiken door het alleen maar aan een vriend te vertellen. Het probleem is dat we zo gewend zijn aan films en series... We verwachten van een film dat hij een visuele weergave is van gebeurtenissen <0xE2><0x80><0x93> net als wanneer je naar het nieuws kijkt <0xE2><0x80><0x93> dat hij die epische kenmerken heeft: een sterke verhaallijn met veel ongewone gebeurtenissen. En ik beklemtoon het idee van 'ongewone gebeurtenissen': de meeste mensen zien op tv in het nieuws, in films, series... heel ongewone dingen, situaties die je maar één keer in je leven meemaakt. En hier, in 'hoe dan ook...', zijn er ongewone gebeurtenissen, maar niet op de manier van 'hollywood-grote explosie': man wordt ontslagen, stel komt weer bij elkaar, auto wordt gestolen... en natuurlijk heel gewone dingen. En dat is sterk: alleen al in staat zijn om dat allemaal te waarderen, dat universum, dat is kunst. En ik ben het met je eens dat, vooral wat je alleen in films kunt bereiken, die sfeer die wordt gecreëerd door de rollen en de fotografie, centraal staat. Maar niet zoals in traditionele visuele films (visuele kaskrakers zoals de Matrix); het dient de personages en blijft diep menselijk. Ik bedoel, bij elke opname voel je de liefde die Tom Barman heeft voor Antwerpen en de levensstijl in de grote stad. En hij heeft geen enkele bedoeling met deze film, hij wil ons niet 'iets leren' en hij heeft geen groot verhaal te vertellen met ongelooflijke scenario-verwikkelingen. Hij toont alleen maar gewone mensen met gewone levens, hij toont een stad, allemaal met hun goede en slechte kanten en hij zegt: dit zijn wij, dat is onze stad, dat is het leven, laten we ervan genieten. Dus in feite: 'Hoe dan ook...' Het is niet alleen zo'n superhippe film, maar hij heeft ook een veel sterker 'bericht' (het is niet expliciet, misschien zelfs niet bedoeld) dan de meeste films die echt de bedoeling hebben om een boodschap over te brengen. Eén nadeel: nu zullen we vijf jaar moeten wachten op de volgende Barman-film, en iedereen zal er zoveel van verwachten...
I think "Anyway..." is a kick-ass movie. Really. Tom Barman spent like years making it, and it shows: every scene is polished, has a meaning,... I guess most agree on that. One thing many people tend to criticize is the "lack" of story. I'm afraid that that's an effect of us being overwhelmed with "traditional" storytelling, all the time. I mean: what you can achieve with a book, you can't achieve with a movie, what you can achieve with a movie, you cannot achieve it by just telling it to a buddy. The problem is that we're so used to movies, series,... to be just a filmed version of a story; a visual recording of events -just like when you watch the news- that we expect every movie to have this epic characteristics: a strong storyline with a lot of unusual events. And I stress the idea of "unusual events": most people see on TV in the news, in movies, series,... very unusual things, once-in-a-lifetime situations. And here, in "Anyway...", there are unusual events, but not in the same "hollywood big explosion" kind of way: guy gets fired, couple back together, car gets stolen... and of course very usual things. And that's strong: just being able to appreciate all of that, that universe, that's art. And I agree that especially what can only be achieved in movies, that atmosphere created by the score and the photography is put central. But not like in traditional visual movies (visual blockbusters such as the Matrix); it serves the characters and remains deeply human. I mean, in every shot you feel the love that Tom Barman has for Antwerp and urban lifestyle. And he has no point with this movie, like to "learn" us something; and he has no big story to tell with incredible scenario twists. He just shows everyday people with everyday lives, he shows a city, all with their good and bad sides and says: this is us, that's our city, that's life, let's enjoy it. So basically, "Anyway..." is not only that super groovy movie, it also has a much stronger "message" (it's not explicit, maybe even not intended) than most movies how really intend to pass a message. One drawback: now, we'll have to wait five years to see the next Barman pic, and everyone will expect so much of it...