De Stenen Jongen is een bijna vergeten drama uit de jaren tachtig. Als je bedenkt hoeveel beroemde of binnenkort beroemde mensen er in de film spelen, vraag je je af hoe het mogelijk is dat het zo over het hoofd is gezien. Dit is een traag, somber, maar ontroerend verslag van een tragedie die een boerengezin treft. De film is min of meer een aanklacht tegen de stoïcijnse normen en waarden van het Midden-Westen en de onderdrukking van emoties. De film is niet voor iedereen geschikt, maar iedereen die echt menselijk drama kan waarderen, zal hem wel kunnen waarderen.<br />In het begin van de film zien we twee broers die's ochtends vroeg op pad gaan om erwten te plukken en misschien een paar eenden te schieten als ze geluk hebben. Terwijl ze door een prikkeldraadversperring klimmen, gaat het pistool per ongeluk af en schiet de jongste zijn oudere broer dood. Deze jongens hebben blijkbaar nooit een veiligheidscursus voor jagers gevolgd. De manier waarop twee mannen met één pistool door zo'n prikkeldraadversperring kunnen komen, is als volgt: de eerste man klimt erdoorheen. De tweede man geeft hem dan het pistool door het hek. De eerste man legt het pistool dan neer en helpt de ander door het hek. Geen van beide mannen mag het pistool en het hek aanraken.<br />Hoe dan ook, als zijn broer eenmaal is gedood, gaat de 12- Hij plukt gewoon de erwten en vertelt zijn familie later over het ongeluk. Op geen enkel moment tijdens de begrafenis of de lijkschouwing lijkt Arnold ook maar enige spijt of verdriet te tonen. Zijn familie lijkt hem te mijden. Misschien zijn ze zelfs boos op hem omdat hij zijn broer heeft vermoord. Een chagrijnige oom, gespeeld door Frederick Forrest, is uiterlijk boos op Arnold, hoewel de dood van de oudere broer hem in staat stelt de vriendin van de jongen te versieren. Arnolds ouders lijken niet te weten hoe ze met hun zoon moeten omgaan. Ze proberen niet eens met hem te praten. Zo'n beetje de enige met wie hij kan communiceren is zijn grootvader, die door Wilford Brimley op de typische grootvaderlijke manier wordt gespeeld. Na een tijdje trekt Arnold zelfs bij de oude baas in.<br />Niets lijkt Arnold zover te krijgen dat hij zijn mond opendoet, tot hij een bizarre reis naar Reno Nevada maakt om om onverklaarbare redenen de ex-vrouw van zijn oom op te zoeken. Zodra hij haar ontmoet, begint hij uit zijn schulp te kruipen, nadat hij zich tegenover haar heeft verontschuldigd voor het feit dat hij haar huwelijk kapot heeft gemaakt door het hele gezinsgebeuren met het ongeluk te beginnen. Vanaf dat moment wordt de film een snel voorbeeld van verzoening en ontwaken.<br />De acteerprestaties zijn in de meeste gevallen griezelig afstandelijk. Robert Duvall en Glenn Close zijn de perfecte stoïcijnse boerenouders. Forrest is goed, maar doet misschien te veel zijn best om Paul Newmans optreden in Hud in beeld te brengen. De filmografie is ook uitzonderlijk. Als je van sombere plaatjes over gewone mensen houdt, is dit misschien wel iets voor jou. Sommige mensen wordt zelfs aangeraden om een paar tissues mee te nemen.<br />De Hond.
The Stone Boy is an almost forgotten drama from the 1980s. Considering how many famous or soon to be famous people are in the film, one wonders how it could have been so overlooked. This is a slow, moody, but touching account of a tragedy that befalls a farm family. The film is more or less an indictment of Midwestern stoic values and suppression of emotion. The film will not be for all tastes, but anyone who can appreciate real human drama should like it OK.<br /><br />In the early moments of the film, we see two brothers head off in the early morning hours to pick some peas and maybe shoot a duck or two if they're lucky. While climbing through a barbed wire fence, the gun accidentally discharges and the younger boy fatally shoots his older brother. These boys have apparently never taken a hunter safety course. The way for two men to properly go through a fence like this with one gun would be as follows: First man climbs through. Second man then passes him the gun through the fence. The first man then sets the gun down and helps the other through the fence. At no time should either man have his hands on both the gun and the fence.<br /><br />Anyway, once his brother is killed, 12-yr-old Arnold regresses into his own world. He does not even run for help after his brother is shot. He simply goes ahead and picks the peas and tells his family about the accident later. At no point during the funeral or inquest does Arnold seem to show any regret or sorrow at all. His family seems to shun him. Perhaps they are even angry at him for killing his brother. An ornery uncle played by Frederick Forrest is outwardly upset with Arnold, even though the older brother's death allows him to hit on the kid's girlfriend. Arnold's parents don't seem to understand how to deal with their son. They really don't even try to talk to him. About the only person he can communicate with is his grandfather who is played in typical grandfatherly skill by Wilford Brimley. After a while, Arnold even moves in with the old timer.<br /><br />Nothing seems to get Arnold to open up until he takes a bizarre road trip to Reno Nevada to inexplicably look up his uncle's ex-wife. Once he meets her, he begins to emerge from his shell after apologizing to her for breaking up her marriage by starting all of the family's turmoil with the accident. From here on, the film becomes a quick study in reconciliation and reawakening.<br /><br />The acting is hauntingly distant in most cases. Robert Duvall and Glenn Close make the perfect stoic farm parents. Forrest is good, but maybe trying too hard to channel Paul Newman's performance in Hud. The cinematography is exceptional, too. If you like moody pictures about common folk, this one may be for you. Some even may be advised to bring some tissues. 8 of 10 stars.<br /><br />The Hound.