Ik hou van goede, langzaam bewegende drama's. Kerstmis in augustus, Chungking Express, Virgin Stripped Bare by Her Bachelors, The Way Home, Lente in een kleine stad, Hana bi, Eat Drink Man Woman, Dolls, In the Mood for Love, en Spring Summer Fall Winter Spring zijn allemaal prettige films, om er maar een paar te noemen.<br />Jammer genoeg bestaat er een subset van films binnen het toneelgenre die proberen mee te liften op de jaspanden van goede films zonder zelf iets interessants te bieden. Dit zijn wat ik IAN-films noem: 'Onbegrijpelijke Artistiek Nonsens'. Tsai Ming-liang is de koning van deze subgenre, en Vive L'Amour is zijn'meesterwerk'. In feite is dit de crème de la crème van van rotzooi vergeven afval onder het mom van 'kunst'. Mensen lopen rond in hun appartement, drinken water, slenteren heen en weer in afwachting van het moment dat de telefooncellen leeg zullen zijn, hangen posters op, hangen papieren aan elkaar, gaan naar de wc, eten, doen push-ups, hebben seks, slaan naar muggen, enzovoort. Ik maak geen grapje als ik zeg dat dit een nauwkeurige samenvatting is van de hele film, die het toonbeeld is van zinloos kunstsnoeiwerk. Er is geen plot, geen verhaal, geen interessante of gedenkwaardige gebeurtenissen, geen emotie, geen zinvolle dialoog, en het allerbelangrijkste: er is geen drama.<br />De meest aangrijpende scène is die waarin twee mensen 'bonken' op een bed terwijl iemand onder het matras ligt te masturberen <0xE2><0x80><0x93> ironisch genoeg is die scène ook volkomen smakeloos en onnodig. De relatie tussen de personages op het bed is praktisch nihil. Tsai had kennelijk geen zin om de kijker iets anders over deze mensen te vertellen dan het voor de hand liggende feit dat ze van 'bonken' houden. De persoon onder het bed is net zo eendimensionaal en oninteressant. Hij houdt ervan om water te drinken, zichzelf te versieren met meloenen en zichzelf te strelen. Dat is Tsais idee van 'karakterontwikkeling'. Een waarlijk misplaatste 'entertainer'.<br />Tsais ware bijdrage aan Vive L'Amour is misschien wel de gruwelijkste scène uit de geschiedenis van de filmkunst. Eerst laat hij de hoofdrolspeelster 285 seconden lang helemaal van de ene kant van een park naar de andere lopen, om haar vervolgens nog eens 356 seconden lang hysterisch te laten gillen dat er helemaal geen reden voor was. Dan eindigt de film abrupt. Het heeft geen zin. Geen vermaak. Alleen maar pure, geconcentreerde marteling die de kijker wordt opgelegd.<br />In een poging een dood paard te slaan. Het onderliggende thema van eenzaamheid is zo misplaatst dat het enige echte gevoel dat deze film oproept verveling is. In feite geeft Kiyoshi Kurosawa in zijn horrorfilm Kairo een veel betere uiteenzetting over eenzaamheid. En raad eens? Het is eigenlijk heel interessant! Die film bewoog zich zo traag voort als stroop in januari, maar er zijn betere manieren om het concept van eenzaamheid te benaderen dan de totale verspilling die bekendstaat als Vive L'Amour. Kairo is daar een perfect voorbeeld van. <br /><br />Filmfanaten mogen Tsai Ming-liang dankbaar zijn voor het regisseren van deze film, aangezien hij onweerlegbaar bewijs heeft geleverd dat art-housefilms net zo slecht kunnen zijn als B-klasse horrorfilms die voor de televisie zijn gemaakt. Art-housesnobs hebben nu officieel hun voetstuk van eigendunk verloren. De kwaliteitsniveaus van uw dierbare genre overlappen nu films als Army of Darkness en ril! ril Showgirls. Hoe vindt u die appels?
I enjoy a good, slow-moving drama. Christmas In August, Chungking Express, Virgin Stripped Bare By Her Bachelors, The Way Home, Springtime in a Small Town, Hana bi, Eat Drink Man Woman, Dolls, In the Mood for Love, and Spring Summer Fall Winter Spring are all enjoyable films  just to name a few. <br /><br />Unfortunately, there is a subset of films within the drama genre that attempt to ride the coattails of good films while providing nothing of interest themselves. These are what I call IAN films  "Incomprehensible Artistic Nonsense." Tsai Ming-liang is the king of this subgenre, and Vive L'Amour is his "masterpiece." In fact, this is the crème de la crème of crap-infested garbage under the guise of "art." People walk around in their apartments, drink water, stroll back and forth waiting for pay phones to become vacant, hang posters, staple papers together, go to the bathroom, eat, do pushups, have sex, slap at mosquitoes, etc. I'm not joking when I say that is an accurate synopsis of the entire film, which is the quintessential posterchild for pointless art-house trash. There is no plot, no storyline, no interesting or noteworthy events, no emotion, no meaningful dialogue, and most importantly  no drama.<br /><br />The most eventful scene has two people "banging" on a bed with a person masturbating underneath the mattress  ironic that it's also totally tasteless and gratuitous. The relationship of the characters on the bed is practically non-existent. Tsai apparently didn't feel like communicating anything to the viewer regarding these people other than the obvious fact that they like to "bang." The person under the bed is just as one-dimensional and uninteresting. He likes to drink water, makeout with melons, and stroke himself. This is Tsai's idea of "character development." A truly misguided "entertainer" indeed.<br /><br />Tsai's true contribution in Vive L'Amour is perhaps the most atrocious scene in art-house film history. He first shows the lead actress walk all the way from one end of a park to the other for 285 consecutive seconds, only to then show her cry hysterically  for absolutely no reason whatsoever  for another 356 consecutive seconds. The film then abruptly ends. No point. No entertainment. Just pure, concentrated torture inflicted on the viewer. <br /><br />In an effort to beat a dead horse. The underlying theme of loneliness is mishandled so greatly that the only true feeling of this film is that of boredom. In fact, Kiyoshi Kurosawa provides a much better exposition on loneliness in his horror film Kairo. And guess what? It's actually INTERESTING! That film moved as slow as molasses in January, but there are better ways of addressing the concept of loneliness than the utter waste known as Vive L'Amour. Kairo is a perfect example of that.<br /><br />Fans of cinema may thank Tsai Ming-liang for directing this film, as he has provided irrefutable evidence that art-house cinema can be just as poorly made as B-grade, made-for-television horror flicks. Art-house snobs have now officially lost their pedestal of self-righteousness. The quality level of your precious genre now overlaps films like Army of Darkness and  gasp!  Showgirls. How do you like them apples?