Joe Buck (Jon Voight) besluit zijn kleine leventje in Texas achter zich te laten en het groot te maken in de Grote Stad. De vrouwen zijn er om te vragen en de mannen zijn voornamelijk 'tutti-frutti'. Met grote ogen komt hij naar New York, niet voorbereid op de reeks vernederende ongelukjes die hij meemaakt, het ene nog erger dan het andere. Te midden van die chaos ontmoet hij en raakt hij bevriend met Rico 'Ratso' Rizzo (Dustin Hoffmann), een dakloze man die in een gebouw woont dat blijkbaar niet meer te koop is.<br />Er is niet veel voor nodig om het verhaal van Middernacht Cowboy te vertellen: een reeks beelden die voorbestemd is om niet alleen Joe Bucks verhaal te vertellen. De film wordt bijna vanaf het weemoedige begin beheerst door pessimisme, want Nilsson speelt zijn bedrieglijk bloemrijke 'Everybody's Talking'. We hebben het gevoel dat zelfs als we willen dat Joe uiteindelijk zijn stempel op de City zal drukken, de kans dat hij dat zal doen groot is, ook al willen we dat hij zijn stempel op de stad zal drukken.' En uiteindelijk zal hij voor een hongerloontje moeten werken in een uitzichtloze baan <0xE2><0x80><0x93> in een meesterlijk shot vanuit zijn gezichtspunt later in de film, als hij door een raam een man in een gaarkeuken als bordenwasser ziet werken en zichzelf ziet. We zien aan de blik in zijn ogen dat hij niet op deze manier wil eindigen.<br />Een duister verhaal van vervlogen hoop. John Schlesinger creëert spookachtige beelden van verloren zielen aan het eind van de jaren zestig, en in het midden de overbekende vriendschap tussen twee mannen die hun uiterste best doen om hun leven zin te geven te midden van de ongrijpbare troost van een waardig leven. Er is de impliciete gedachte dat ze misschien wel geliefden waren <0xE2><0x80><0x93> Ratso die zijn armen uitstrekt om Joe te omhelzen in de partyscène en hun laatste omhelzing aan het eind wijst daar zeker op <0xE2><0x80><0x93> maar dit is in wezen een buddyfilm, een die het overleeft, letterlijk, tot aan de dood, en die Joe enige hoop geeft, die aan het eind in Florida veel veranderd lijkt, ouder, wijzer.
Joe Buck (Jon Voight) decides he's going to leave his small life in Texas and make it big in the Big City. The women are there for the asking and the men are mainly "tutti-fruttis." Wide-eyed, he comes to New York City, not prepared for the series of humiliating misadventures he experiences, one worse than the other. In the middle of that chaos, he meets and befriends Rico "Ratso" Rizzo (Dustin Hoffmann), a homeless-looking man who lives in an apparently condemned building.<br /><br />There isn't much of a story as MIDNIGHT COWBOY is a series of vignettes destined to bring forth not only Joe Buck's plights in the City, but also inter-cut to his past and show us in shock cuts and semi-psychedelic dream sequences snippets of his past: his failed relationship with his girlfriend Annie (Jennifer Salt) who was gang-raped, his abandonment by his mother, and his apparent abuse by his grandmother, who also had a habit of hustling men for money. An air of pessimism dominates the film almost from the wistful beginning as Nilsson plays throughout the opening credits his deceptively flowery "Everybody's Talking'"; we feel that even while we want Joe to eventually make his mark in the City, the odds are high he won't and will end up working for pennies in a dead-end job -- shown in a masterful shot from his outside point of view later in the film as he watches a man work as a dishwasher in a soup kitchen through a window and sees himself. We know from the look in his eyes he does not want to end like this.<br /><br />A dark story of dashed hopes, John Schlesinger creates haunting images of lost souls at the end of the 60s, and at the center, the prevailing friendship between two men as they struggle to make some sort of meaning to their lives amidst the elusive comfort of a dignified life. There is the implied notion that they may have been lovers -- Ratso's reaching out to hug Joe in the party scene and their the final embrace at the end certainly points at this -- but this is essentially a buddy film, one that manages to survive, literally, to the death, and bring some form of hope to Joe who at the end in Florida seems much changed, older, wiser.