Sommige nietsvermoedende films bevatten een boodschap die in de uren en dagen na het zien van de film weerklinkt. Dat is het geval met CAROL'S JOURNEY (EL VIAJE DE CAROL), een prachtig in elkaar gezette Spaanse film uit 2002, gebaseerd op de roman 'A boca de noche' van nngel Garc Graafa, die het boek ook als scenario heeft aangepast. Oorlog en de gevolgen ervan zijn geen nieuw onderwerp voor films, maar als dat oorlogsthema op de achtergrond een subtiele stuwende kracht is om personages (vooral kinderen) te ontwikkelen die het volwassen leven, beïnvloed door de spelletjes van volwassenen, onder ogen moeten zien, is het resultaat een ander en gevoeliger onderzoek naar de opkomst van het leeftijdsfilmgenre. <br /><br />Carol (Clara Lago) is een 12-jarige Amerikaanse van Spaanse afkomst uit New York, die in 1938, op het hoogtepunt van de Spaanse Burgeroorlog, met haar diepbedroefde moeder Aurora terugkeert naar het huis van haar moeder, een huis dat na de dood van haar moeder door haar vader Don Amalio (Verlvaro de Luna) is verlaten. Carols vader Robert (Ben Temple) is gevechtspiloot die de kant van de republikeinen tegen Franco heeft gekozen en zelden bij zijn gezin is. Aurora heeft een verleden: ze heeft haar minnaar Alfonso (Alberto Jiménez) verlaten om met Robert te trouwen, en Alfonso is op zijn beurt getrouwd met Aurora's kille zus Dolores (Lucina Gil). Carol is een onafhankelijk meisje dat zich afzijdig houdt van iedereen behalve haar grootvader Don Amalio, tot ze andere mensen van haar leeftijd ontmoet, maar niet uit haar 'klasse': Tomiche (Juan José Ballesta) en zijn twee vrienden nemen het Carol in het begin kwalijk, maar naarmate de gebeurtenissen zich ontwikkelen, krijgen Carol en Tomiche een band door wat voelt als het eerste ontwaken van de liefde. Als Aurora sterft aan haar ziekte, moet Carol bij Alfonso en Dolores en hun dochter Blanca (Luna McGill) intrekken, maar ze vraagt steun aan haar grootvader en aan haar moeders beste vriendin en lerares Maruja (de altijd stralende Rosa Maria Sard) om het verschil te begrijpen tussen de klassen en de zinloze oorlog die haar geliefde vader van haar zijde houdt. Door middel van een reeks incidenten leren Carol en Tomiche de ontberingen van het volwassen worden, waarbij ze in een korte periode van de oorlog meer trauma's ondergaan dan de meesten van ons in een heel leven meemaken. Het einde, hoe triest ook, is opbeurend nu Carols reis naar de volwassenheid is voltooid.<br />De film is opgenomen in Galicië en Portugal en bevat een aantal buitengewoon mooie scènes, vastgelegd met een zachte, gevoelige belichting door Gonzalo F. Berridi en versterkt door de muziek van Bingen Mendizábal. Directeur Imanol Uribe begrijpt de dunne lijn tussen pathos en bathos, en door het verhaal te concentreren op de kinderen die erbij betrokken zijn, geeft hij een nog sterkere boodschap af over de zinloosheid en wreedheid van de oorlog. De bezetting is uitzonderlijk: de sterren zijn duidelijk de jonge Clara Lago en Juan José Ballesta, maar ze worden ondersteund door de ervaren veteranen in de volwassen rollen. Dit is een visueel verbluffend werk met een blijvende boodschap en moet een veel groter publiek aanspreken dan tot nu toe.
Some unsuspecting films carry a message that resonates in the hours and days after viewing. Such is the case for CAROL'S JOURNEY (EL VIAJE DE CAROL), a beautifully crafted 2002 film from Spain based on the novel 'A boca de noche' by Ángel García Roldán who also adapted the book as a screenplay. War and its consequences are not new subject matter for films, but when that war theme plays in the background as a subtle driving force to develop characters (especially children) who must face adult life influenced by the games of adults, the result is a different and more tender examination of the coming of age film genre.<br /><br />Carol (Clara Lago) is a 12-year-old Spanish American youngster from New York who with her critically ill mother Aurora (María Barranco) returns to her Aurora's home in 1938 at the height of the Spanish Civil War, a home that has been left deserted by her father Don Amalio (Álvaro de Luna) since his wife's death. Carol's father Robert (Ben Temple) is a fighter pilot who has sided with the Republicans against Franco and is rarely with his family. Aurora has a past: she left her lover Alfonso (Alberto Jiménez) to marry Robert, and Alfonso in turn married Aurora's cold sister Dolores (Lucina Gil). Carol is an independent girl who remains aloof to all but her grandfather Don Amalio until she meets others her age but not of her 'class': Tomiche (Juan José Ballesta) and his two friends at first resent Carol, but as events develop Carol and Tomiche are bonded by what feels like the first awakenings of love. When Aurora dies of her illness, Carol must live with Alfonso and Dolores and their daughter Blanca (Luna McGill), yet turns to her grandfather for support and to her mother's best friend and teacher Maruja (the always radiant Rosa Maria Sardà) to understand the disparity between classes and the senseless war that keeps her beloved father from her side. Through a series of incidents Carol and Tomiche learn the rigors of becoming adults, facing more traumas in a brief period of the war than most of us experience in a lifetime. The ending, though sad, is uplifting as Carol's journey to maturity is complete.<br /><br />The film is shot in Galicia and Portugal and contains some extraordinarily beautiful settings captured with gentle sensitive lighting by cinematographer Gonzalo F. Berridi and enhanced by the musical score by Bingen Mendizábal. Director Imanol Uribe understands the fine line separating pathos from bathos, and in electing to concentrate the story on the children involved, he makes an even stronger statement about the futility and cruelty of war. The cast is exceptional: the stars clearly are young Clara Lago and Juan José Ballesta, but they are supported by the fine veteran actors in the adult roles. This is a visually stunning work with a lasting message and should find a much larger audience than it has to this date. Grady Harp