Deze film, hoewel ogenschijnlijk een komedie, is dodelijk serieus. Het onderwerp is imperialisme (met een hoofdletter I): hoe Groot-Brittannië, dwaas en vernederend, zichzelf ervan probeert te overtuigen dat het nog steeds een grote macht is na de Tweede Wereldoorlog. Thuis wordt het Empire geleid door beminnelijke uilskuikens, welwillende tory's die zo ingeburgerd zijn dat ze geen naaste verwanten kunnen onderscheiden; de ambten van regering bestaan uit reeds lang vergeten archieven (een steek onder water naar Orwells paranoia?), bewoond door luie ratten, en wachtkamers waarin verveelde synacieten zitten te lezen in populaire romans.<br />In het buitenland klampt Groot-Brittannië zich vast aan de oude pracht en praal; maar praal buiten de context ziet er sleets en dwaas uit, vooral wanneer het be Carlton-Browne is een onsentimentele film over verval, zonder de huilerige verrotting die het zogenaamd anti-imperialistische Juweel in de Kroon ontsierde.<br />De film gaat ook over de Koude Oorlog, en geeft dapper toe dat het een gevaarlijke klucht is, waarvan de deelnemers spot en minachting verdienen, geen angst en respect. Hij gaat over het kolonialisme, dat meer gekenmerkt wordt door verwaarlozing dan door tirannie, dat de kolonies vernietigt, ze berooft van alle gemakken, macht en vooral zelfrespect, waardoor ze kwetsbaar worden voor de machinaties van gevaarlijke cowboys.<br />Het is natuurlijk de ernst die hem doodt. Dat wil niet zeggen dat gewichtige onderwerpen niet in een komedie behandeld kunnen worden <0xE2><0x80><0x93> The Miracle of Morgan's Creek, Dr. Strangelove en The Life of Brian hebben dat allemaal bewezen. Je zou zelfs kunnen stellen dat serieuze thema's alleen door komedie kunnen worden behandeld <0xE2><0x80><0x93> komedie geeft een helderder blik.<br />Het probleem met Carlton-Browne is dat elke situatie een betekenis moet hebben die verder gaat dan alleen maar komisch, zodat hij zwaarwichtig en niet grappig wordt. In de drie genoemde films komt een groot deel van de komedie voort uit de reactie van het personage op een extreme situatie, niet de extreme situatie zelf. Hier is het script te armzalig voor komische karakteriseringen, en sommige van de grootste komieken die er ooit zijn geweest <0xE2><0x80><0x93> Peter Sellers, Terry-Thomas, Raymond Huntley en John le Mesurier <0xE2><0x80><0x93> zijn misdadig dronken.<br />Terry-Thomas, zo vaak subliem, toont aan dat hij het niet kon. De muziek is gemaakt om een groot deel van de komedie te dragen, maar de zware ironie vestigt alleen maar de aandacht op het gebrek aan hilariteit op het witte doek. (Om eerlijk te zijn, in tegenstelling tot de meeste Britse komedies uit die periode, die onecht en ondergeproduceerd waren, proberen de Boultings vaak hun punt te maken door de film zelf, door montage en montage.) Alleen Huntley slaagt erin oprechte hilariteit op te wekken, en dat is door een personage op te voeren dat hij in zijn slaap had kunnen spelen.<br />Geen van de kluchten van de Boultings is gedateerd <0xE2><0x80><0x93> ze zijn nooit doordacht genoeg. Hoewel Carlton-Browne geniet van het verval van het Imperium, lijkt het ook antidemocratisch en militaristisch te zijn. Ik weet zeker dat dit niet de bedoeling was, maar dit soort blunders moet je nu eenmaal maken als je goede bedoelingen belangrijker vindt dan komische informatie en filmvorm.
This film, though ostensibly a comedy, is deadly serious. Its subject is Imperialism (with a capital I): how Britain, foolishly, humiliatingly, tries to convince itself that it's still a great power after World War II. At home, the Empire is run by amiable dolts, benevolent Tories who are so in-bred that they can't distinguish close relatives; the Offices of Government consist of long forgotten archives (a dig at Orwellian paranoia?), inhabited by indolent rats, and ante-rooms wherein lounge bored synacures, reading popular novels.<br /><br />Abroad, Britain clings to the old pomp; but pomp out of context looks threadbare and silly, especially when its embodied in bumbling twits. Carlton-Browne is an unsentimental picture of decline, with none of the lachrymose rot that marred the supposedly anti-imperialist Jewel in the Crown.<br /><br />The film is also about the Cold War, bravely admitting that it's a dangerous farce, whose participants deserve mockery and contempt, not fear and respect. It's about how colonialism, characterised more by neglect than tyranny, destroys the colonies it deserts, robbing them of amenities, power, and, most importantly, self-respect, leaving them vulnerable to the machinations of dangerous cowboys.<br /><br />It's the seriousness, of course, that kills it. That's not to say that weighty subjects can't be treated in comedy - The Miracle Of Morgan's Creek, Dr. Strangelove and The Life Of Brian have all proved that. Indeed, one might suggest that serious themes should only be treated by comedy - it allows for a clearer-eyed view.<br /><br />The problem with Carlton-Browne is that every situation must have a significance beyond the merely comic, so that it becomes weighed down and unfunny. In the three films mentioned above, much of the comedy arises from character reaction to an extreme situation, not the extreme situation itself. Here, the script is too poor to sustain rich comic characterisations, and some of the greatest comedy talent ever assembled - Peter Sellers, Terry-Thomas, Raymond Huntley and John le Mesurier - are criminally wasted.<br /><br />Terry-Thomas, sublime so often, shows that he couldn't handle lead parts, and that he needed to play sneering, arrogant bounders, not brainless toffs. The music is made to carry much of the comedy, but its heavy irony only draws attention to the lack of hilarity on screen. (To be fair, unlike the majority of British comedies of the period, which were stagy and underproduced, the Boultings often try to make their points through film itself, by montage and composition) Only Huntley manages to raise genuine laughs, and that's by essaying a character he could have played in his sleep.<br /><br />None of the Boultings' farces have dated well - they're never thought through enough. Although Carlton-Browne revels in the decline of the Empire, it also seems to be anti-democratic and militaristic. I'm sure this wasn't intended, but these blunders are bound to happen if you allow worthy intentions to take precedence over comic intelligence and film form.