Op een dag zal iemand een essay schrijven waarin hij Paul Naschy's _Fury of the Wolfman_ vergelijkt met de grote Spaanse surrealistische films _L'age D'or_ en _Un Chien Andelou_. De film van Naschy is van begin tot eind een meesterwerk van delirium tremens. Dali en Bunuel vonden hem waarschijnlijk prachtig en genoten ervan om iemand met zo'n ogenschijnlijk gemak te zien doen wat zij met hun hersens moesten doen.<br />De film mist samenhang, ook al is er een verhaallijn die van A naar B naar C gaat. Een beetje een mengelmoes over een 'professor Walterman' <0xE2><0x80><0x93> let wel, zijn voornaam <0xE2><0x80><0x93> die tijdens een expeditie naar Tibet door een Yeti-monster werd gebeten en sindsdien niet meer dezelfde is, wat begrijpelijk is. Een van zijn jaloerse collega's, de krankzinnige dochter van de beroemde dokter Wolfstein, weet van zijn toestand en ontdekt dat zijn vrouw hem bedriegt. Maar het is een valstrik voor een verknipt wetenschappelijk experiment om zijn innerlijke beest te ontketenen.<br />'Walterman.' Hij wordt naar een kasteel gebracht dat vol zit met circusgekken, wordt aangesloten op verschillende machines, wordt bestookt met allerlei elektronische effecten, krijgt een injectie met krachtige elixers, wordt vastgeketend, verandert in een weerwolf, wordt gegeseld door een vrouw in een avondjurk met nazi-fetisjlaarzen die tot aan haar dijen komen, hij ontsnapt, helpt de knappe vrouwelijke dokter een uitweg uit het kasteel te vinden, weert de circusgekken af met een strijdbijl, verandert uiteindelijk weer in een weerwolf en moet zich doodvechten tegen de vrouwelijke weerwolf-incarnatie van zijn ontrouwe vrouw. De dame met de nazilaarzen schiet hem neer met zilveren kogels uit haar Luger-pistool, ze sterven samen, en de knappe dokter loopt de ochtend in met de knappe verslaggeefster, die niets doet. 'Kijk eens! Wat een prachtige dag!'<br />'La furia del Hombre Lobo' werd inderhaast geschreven door Paul Naschy. De oorspronkelijke regisseur Enrique Eguilez werd ontslagen en vervangen door José Mar Bergera Zabalza, een dronkenlap die gedurende de hele productie berucht was om zijn dronkenschap. Hij kon vaak niet werken (hoewel hij wel tijd vond om zijn veertienjarige neefje opdracht te geven wat veranderingen in het script aan te brengen) en Naschy regisseerde uiteindelijk een groot deel van de film zonder de goedkeuring van de regisseur. Zabalza kreeg genoeg bij elkaar om een paar actiescènes te monteren uit een van Naschy's vorige films, 'Mark of the Wolfman'. De scènes waren gelukkig goed genoeg om twee keer te worden gebruikt, zelfs als de kostuums anders waren, en ze hielpen de opnametijd te bekorten nadat Zabalza had geweigerd uit bed te komen om de film af te maken. De postproductie was een nachtmerrie. Niemand wist wie de montage deed, het geld raakte op, de hoofdfilm verdween een tijdje en toen, bij een voorvertoning voor een filmdistributiemaatschappij, kwam de directeur en trof Zabalza urinerend in de goot voor het theater aan. Toch werkt de film op de een of andere manier, als je hem de kans geeft. Hij roept die atavistische herinneringen op die we hebben over duistere kastelen, gewelfde catacomben, kettingen, zwepen, sombere heidevelden. Fans van dat soort dingen zullen het fascinerend vinden om ernaar te kijken, ook al is het verhaal als geheel niet erg begrijpelijk vanwege de onderbroken onderbrekingen van de executie. In het ene tafereel giet het van de regen en huilt de wolfman tegen de bliksem; in het volgende spat het bot droog en huilt hij tegen de volle maan. Dan regent het weer. En toch zie je het niet als een blunder. Het is net een zich ontvouwende droom waarin tegenstrijdigheden mogelijk zijn, tegenstellingen hetzelfde zijn, en effecten oorzaken voortbrengen; Eerst pakt de wolfman de elektriciteitskabel op en begint te schreeuwen, en dan begint de kabel te vonken van de elektriciteit. De mensen zeggen dat het lage budget ten koste gaat van de algehele effectiviteit - ik zeg dat de film onbruikbaar zou zijn geweest als ze een cent meer hadden kunnen uitgeven. Het is een wonder om van niets iets te maken, en het lukt niet door wat het had kunnen doen, maar door wat het doet. Het is gemakkelijk om om dit soort dingen te lachen en nog gemakkelijker om het van je af te zetten. De truc is om door de chaos heen te kijken, of liever de chaos te beschouwen als een deel van het effect. <br />Paul Naschy is vorige week op vijfenzeventigjarige leeftijd overleden. Hij had al meer dan een jaar alvleesklierkanker en werkte tot aan zijn laatste dagen aan filmprojecten, maar overleed in Madrid, Spanje, met zijn gezin, terwijl hij chemotherapie onderging. Zijn rijke, gevarieerde en verrassend lange carrière is een erfenis voor een man die koppig zijn artistieke visie nastreeft, ondanks het feit dat de meeste mensen daar niet in geïnteresseerd zijn. En toch is er in ons allemaal een elfjarige jongen die vol ontzag naar zijn films als Fury of the Wolfman kijkt. Net als bij Euro Horror zul je in deze film iets ontdekken om je over te verwonderen, al is het maar voor een paar minuten. Je kunt hem gratis vinden in het Archief.Org of hem zelfs voor een stuiver op een dvd kopen. Hij is veel, veel meer waard.<br />Naschy vond het grappig dat hij tot zijn schrik ontdekte dat veel anderen zoals ik dit gestoorde, zieke, gestoorde filmpje als een klassieker beschouwden, zo niet als een regelrecht meesterwerk van Cinema Dementia. De problemen die hij tijdens de productie en de chaos van de film die erop volgde tegenkwam, waren misschien te persoonlijk <0xE2><0x80><0x93> een artistieke teleurstelling voor Naschy om te vergeven. Ik zou het nooit voor hem durven vergeven, maar ik zal dit zeggen: ik.' Ik kijk liever naar _Fury of the Wolfman_ in zijn sjofelste, meest uitgeknipte en gedegenereerde openbare filmuitgave dan dat ik ook maar één keer ga zitten in de aanmatigende, onhebbelijke troep die op dit of welk ander weekend in de Swine Flu-bioscoop naar buiten komt kolken.<br /><br />De wereld heeft deze maand een groot kunstenaar verloren. Kijk naar zijn films en onthoud ze.<br /><br />9/10/10.
Someday somebody is going to write an essay comparing Paul Naschy's "Fury of the Wolfman" to the great Spanish surrealist films, "L'age D'or" and "Un Chien Andelou". The Naschy film is a masterpiece of delirium from beginning to end. Dali and Bunuel probably loved it, and ate their hearts out seeing someone do with such apparent ease what they had to rack their brains to pull off.<br /><br />The film lacks cohesive structure even though it does have a plot that moves from A to B to C. Some mishmash about a "Professor Walterman" -- his first name, mind you -- who was bitten by a Yeti monster during an expedition to Tibet and hasn't been the same since, which is understandable. One of his jealous colleagues, the insane daughter of the noted Doctor Wolfstein, knows about his condition and reveals that his wife has been cheating on him. But its a setup for a twisted scientific experiment to unleash his inner beast.<br /><br />"Walterman" flips out, turns into a werewolf, kills a few people, is electrocuted, dies, is buried, unburied, taken to a castle filled with circus freaks, wired to various machines, zapped with assorted electronic effects, injected with potent elixirs, is chained up, turns into a werewolf, a woman in an evening gown with thigh-high Nazi fetish boots whips him, he escapes, helps the pretty female doctor find her way out of the castle, fends off the circus freaks with a battle axe, eventually turns back into a werewolf, and has to fight to the death against the female werewolf incarnation of his cheating wife. The lady with the Nazi boots shoots him with silver bullets from her Luger pistol, they die together, and the pretty doctor walks off into the morning with the studly reporter, who did nothing. "Look! What a beautiful day it is!" <br /><br />"La furia del Hombre Lobo" was written by Paul Naschy in a hurry. Original director Enrique Eguilez was fired and replaced by José María Zabalza, a drunk who was infamously intoxicated throughout the production. He was often unable to work (though he did find time to instruct his 14 year old nephew to make some alterations to the script) and Naschy ended up directing much of the film uncredited. Zabalza did rally enough to clip some action scenes from one of Naschy's previous movies, "Mark of the Wolfman". The scenes were fortunately good enough to use twice even if the costumes were different, and helped pad out the runtime after Zabalza refused to get out of bed to finish the movie. Post production was a nightmare. Nobody knew who was doing the editing, the money ran out, the master print disappeared for a while, and then at a pre-release screening for a film distributor the executive arrived to find Zabalza urinating into the gutter in front of the theater. He was too drunk to find the restroom but at least he made it to the curb.<br /><br />Yet somehow the film works, if you let it. It keys into those atavistic memories we have about murky castles, vaulted catacombs, chains, whips, gloomy moors. Fans of those sort of things will find it hypnotically watchable even if the story as a whole doesn't make much sense due to the fractured discontinuity of the execution. In one scene its pouring rain and the wolfman howls at the lightning; in the next shot its bone dry and he's howling at the full moon. Then its raining again. And yet you don't look at it as a gaffe. Its like an unfolding dream where contradictions are possible, opposites are the same, and effects proceed causes; First the wolfman picks up the power cable and screams, and then the cable starts sparking with electricity. People say its low budget hurts the overall effectiveness -- I say the film would have been unwatchable if they had a dime more to spend. It is a marvel of making something out of nothing, and succeeds not because of what it could of had, but because of what it does. It's easy to laugh at stuff like this and even easier to dismiss it. The trick is being able to see through the mayhem, or rather to regard the chaos as part of the effect.<br /><br />Paul Naschy died last week at the age of 75. He had been ill with pancreatic cancer for a year or more, was working on film projects right up until his last days, but passed away in Madrid, Spain, with his family while receiving chemotherapy treatment. His rich, varied, and surprisingly lengthy career is a legacy to a man stubbornly pursuing his artistic vision in the face of universal mainstream disinterest. And yet in all of us there is an eleven year old kid who will watch his movies like "Fury of the Wolfman" in rapt awe. Even people who don't like Euro Horror will discover something in this movie to marvel at, if only for just a minute in a couple spots. You can find it for free at Archive.Org or even buy it on a DVD for a nickel. It's worth far, far more.<br /><br />Amusingly, Naschy was horrified to learn that many others like myself regard this twisted, sick, demented little movie as a classic, if not an outright masterpiece of Cinema Dementia. The problems he encountered during the production and the mess of a film that was left after were perhaps too personal an artistic disappointment for Naschy to forgive. I would never presume to dare to forgive it for him, but I will say this: I'd rather watch "Fury of the Wolfman" in its dingiest, most cut and degraded fullscreen public domain print than ever sit though the overbearing, obnoxious crap churning out up at the Swine Flu cineplexes this or any other weekend.<br /><br />The world lost a great artist this month. Watch his films, and remember.<br /><br />9/10