Deze film heeft een duidelijke verhaallijn, wat heel ongewoon is voor het musicalgenre. 'Cats', 'Phantom of the Opera' en andere musicals van Andrew Lloyd Webber kunnen als metaforisch worden beschouwd, omdat ze gebruik maken van literaire werken als kader. De verhaallijn van 'Biarkan Bintang Menari' (BBM) raakt de kern van de menselijke relaties, vooral die van het Indonesische volk. Hoewel de film gebaseerd was op een'vermoedelijk' sprookje, is het in werkelijkheid een fantasie over het 'kind' bij Indonesische volwassenen. De danssequenties zijn niet perfect, maar de liedjes vertegenwoordigen de manier waarop Indonesiërs zich uiten. Ik vind dat de choreograaf de Indonesische dansstijl moet onderzoeken, door niet te wijzen op het feit dat de Indonesische dansontwikkeling meer westers is. De dansscènes lijken in sommige opzichten onhandig en niet gesynchroniseerd met de liedjes en/of de muziek. Toch hou ik nog steeds van deze film en beschouw hem als een nieuwe golf van het Indonesische filmgenre die ik in de toekomst hoop te verbeteren.
This film has a clear storyline, which is quite unusual to the musical genre. "Cats", "Phantom of the Opera", and other Andrew Lloyd Webber's musicals can be considered metaphorical, as they use literary works as their framework. "Biarkan Bintang Menari" (BBM)'s storyline touches the very core of human relationships, especially that of Indonesian people. Despite the fact the film was based on a "supposedly" fairytale, it's actually a fantasy of the 'child' in Indonesian adults. The dance sequences are not perfect, yet the songs represent how Indonesians express themselves. I reckon the choreographer should explore Indonesian way of dancing, by not dismaying the fact that Indonesia's dance development tends to be more westernized. The dance sequences seem awkward in some ways and not synchronized with the songs and/or music. Yet, I still love this movie and regard it as a new wave of Indonesian film genre which I hope to improve in the future.