Ik groeide op (1965) en keek en hield van de Thunderbirds. Al mijn vriendjes op school keken ernaar. We speelden 'Thunderbirds' voor schooltijd, tijdens de lunch en na schooltijd. We wilden allemaal Virgil of Scott zijn. Niemand wilde Alan zijn. Het aftellen vanaf 5 werd een kunstvorm. Ik nam mijn kinderen mee naar de film in de hoop dat ze een glimp zouden opvangen van waar ik als kind van hield. Wat een bittere teleurstelling. Het enige hoogtepunt was de flitsende herkenningsmelodie. Niet dat die kon wedijveren met de oorspronkelijke muziek van de Thunderbirds. Gelukkig draait op zaterdagochtend een van de televisiezenders nog steeds herhalingen van de serie die Gerry Anderson en zijn vrouw hadden gemaakt. Jonatha Frakes zou zijn directeurszetel moeten afstaan, zijn versie was volkomen hopeloos. Een verspilling van film. Volslagen onzin. Een remake van de CGI mag dan acceptabel zijn, maar het vervangen van marionetten door Homo sapiens subsp. sapiens was een enorme beoordelingsfout.
I grew up (b. 1965) watching and loving the Thunderbirds. All my mates at school watched. We played "Thunderbirds" before school, during lunch and after school. We all wanted to be Virgil or Scott. No one wanted to be Alan. Counting down from 5 became an art form. I took my children to see the movie hoping they would get a glimpse of what I loved as a child. How bitterly disappointing. The only high point was the snappy theme tune. Not that it could compare with the original score of the Thunderbirds. Thankfully early Saturday mornings one television channel still plays reruns of the series Gerry Anderson and his wife created. Jonatha Frakes should hand in his directors chair, his version was completely hopeless. A waste of film. Utter rubbish. A CGI remake may be acceptable but replacing marionettes with Homo sapiens subsp. sapiens was a huge error of judgment.