Er valt niet veel goeds te zeggen over _Ondergronds_, Soderberghs onware streven naar neo-noir. Soderbergh reconstrueert Robert Siodmaks fatsoenlijke film _Criss-Cross_ trouw, zonder de plot ook maar enigszins te veranderen, hoe de aanpassing ook elk greintje van zijn hypermoderne film noir-sfeer wegzuigt, waardoor het eenzelfde verhaal wordt dat zich afspeelt op de minst aantrekkelijke plaatsen, levensstijlen en anachronismen. Soderbergh, die later geweldige misdaadfilms als _Out of Sight_ en de _Ocean's series_ met grote stijl en sfeer zou maken, volgt de gevaarlijk voor de hand liggende weg naar modernisering door het verhaal te reconstrueren met de lelijkste, saaiste en vlakste mode van het begin van de jaren negentig. In nachtclubs spelen afschuwelijke, weerzinwekkend geklede garagebands, Peter Gallaghers oninteressante versie van _Burt Lancaster_. De antiheld wordt door zijn femme fatale-vriendin achtergelaten omdat hij dwangmatig filmisch levenloze moderne apparaten koopt, zoals stereo-installaties, tv's en andere moderne apparatuur die de reactie uit de film zuigt.<br />Het had amusanter en minder saai kunnen zijn als er een paar hoogtepunten in zaten, zoals een goede score, meer vlees op de botten van de personages, meer dan alleen William Fichtner die voorstellingen geeft die niet houterig zijn, een beter tempo. Jammer genoeg heeft _Ondergrondse_ niets van dat alles. Hij zet een misdaadfilm op met meer humor dan de eerder genoemde foto's van George Clooney, of een sociaal of karakterdrama zoals Traffic of seks, leugens en videotape. Met een film als _Underneath_ wordt de verveling van de kijker nog intenser.
There aren't many good things to say at all about Underneath, Soderbergh's untrue endeavor into neo-noir. Soderbergh remakes Robert Siodmak's decent noir Criss-Cross faithfully, not altering the plot very much at all, however the adaptation drains it of every ounce of its state-of-the-art film noir atmosphere, giving it the same story set in the very least appealing places, lifestyles and anachronisms. Soderbergh, who would later make wonderful crime films like Out of Sight and the Ocean's series with great style and atmosphere, takes the dangerously obvious route to modernization by renovating the story with the ugliest, dullest and flattest fashions of the early 1990s. Nightclubs have terrible, revoltingly dressed garage bands, Peter Gallagher's uninteresting version of Burt Lancaster's anti-hero is left by his femme fatale girlfriend for compulsively buying cinematically lifeless modern appliances like stereos, TVs, and other up to date pieces of equipment that suck the reaction out of the film.<br /><br />It could've been more entertaining and less boring had it a few saving graces like a good score, more flesh to its characters, more than just William Fichtner giving performances that aren't wooden, a crisper pace. Unfortunately, Underneath has none of these things. Soderbergh, a fine director, does not utilize his dry detachment to the benefit of his film this time. That disposition works wonderfully when he's helming a crime movie with more tongue in its cheek like the George Clooney pictures previously mentioned, or a social or character drama like Traffic or sex, lies and videotape. With a movie like Underneath, it intensifies the boredom experienced by the viewer.