Het is heel moeilijk te zeggen wat er precies aan de hand was met 'The Lady from Shanghai' en wat de film zonder tussenkomst van de studio geweest zou zijn. Orson Welles' voornaamste belangstelling voor film was op dat moment het vergaren van geld voor zijn theater; in feite was het de financiering van zijn eigen projecten die hem ertoe bracht een acteerbaan te zoeken. Hij maakte 'Lady from Shanghai' voor zijn binnenkort ex-vrouw, Rita Hayworth. Harry Cohn was bang voor Rita's imago en heeft de première van deze film een jaar uitgesteld.<br />De plot gaat over een Ierse zeeman, Michael O'Hara, die verliefd wordt op Else (Hayworth, oogverblindend mooi met kort blond haar). Haar echtgenoot is een bekende strafpleiter, Arthur Bannister (Everett Sloane), die vanbinnen net zo verminkt is als vanbuiten. Hij huurt O'Hara in om op zijn jacht te werken, en daar wordt O'Hara steeds dieper in een web van moord en bedrog getrokken.<br />'The Lady from Shanghai' beweegt zich met een slakkengang, hoewel ik het eens ben met een van de posters waarop wordt geklaagd dat films tegenwoordig de tijd nemen om een plot op te bouwen. Toch sleept deze film zich voort. De scène in de lachspiegel is fantastisch <0xE2><0x80><0x93> maar Welles wilde het zonder muziek, en ik geloof dat de studio het heeft geschrapt. Het is jammer. De hele film is oogverblindend, sfeervol, brutaal en heel stijlvol. <br />Welles was een uitstekend acteur, knap in zijn jeugd, charismatisch en met een prachtige stem en techniek, maar in veel films is het bijna alsof hij zichzelf niet vertrouwt of niet de tijd neemt om een personage te ontwikkelen. In plaats daarvan vertrouwt hij op uiterlijke kenmerken als accenten en nepneuzen. Een van de weinige keren dat hij dat niet deed, was in 'Tomorrow is Forever', waar de regisseur hem een voortreffelijke, diep doorvoelde uitvoering ontlokt. Vergelijk dat met 'Dwang', waarin hij laat zien dat hij een meester is in puur technisch acteren terwijl hij tijdens zijn optreden opbelt. Hier doet Welles een viervoudige plicht <0xE2><0x80><0x93> als regisseur, ster, co-schrijver en verteller. Een totaal onnodig accent en een intense blik waren een snelle manier om hem te karakteriseren. Niettemin is hij altijd fascinerend.<br />De bijrollen zijn uitstekend, met inbegrip van Sloan en Glenn Anders. Hayworth, beeldschoon en met een zachte stem (haar zang werd opnieuw getypeerd door Anita Ellis) is zoals gewoonlijk een godin en een van de hoofdrolspelers op het witte doek. Wat een triest leven voor zo'n levendige schoonheid.<br />Elke film die door Orson Welles is geregisseerd, is de moeite van het bekijken waard, en 'The Lady from Shanghai' is geen uitzondering. Maar deze film maakt de kijker gefrustreerd, net als 'The Magnificent Ambersons' <0xE2><0x80><0x93> net als al het werk dat Welles in de studio deed. Hij was een groot kunstenaar die vrijer had moeten regeren; dat deed hij niet. Hij was een vreemde tegenstrijdigheid <0xE2><0x80><0x93> hij had meer vrijheid nodig, maar zoals blijkt uit sommige van zijn latere werk, had hij de structuur van de studio nodig. Helaas, hij kon het niet allebei hebben.
It's very hard to say just what was going on with "The Lady from Shanghai" and what the film could have been without studio interference. Orson Welles' prime interest in film at this point was to raise money for his theater; indeed, funding his own projects is what drove him to seek out acting jobs. He made "Lady from Shanghai" for his soon to be ex-wife, Rita Hayworth. Harry Cohn was fearful for Rita's image and held back the release of this movie for one year.<br /><br />The plot concerns an Irish sailor, Michael O'Hara, who falls in love with Else (Hayworth, stunning with short blond hair). Her husband is a well known criminal attorney Arthur Bannister (Everett Sloane) who is as crippled on the inside as he is out. He hires O'Hara to work on his yacht, and there O'Hara is drawn deeper and deeper into a web of murder and deceit.<br /><br />"The Lady from Shanghai" moves at a snail's pace, though I agree with one of the posters that films today are criticized for taking time to build a plot. Still, this movie drags. The scene in the fun house is fantastic - Welles wanted it without music, though, and I believe the studio cut it down. It's a shame. The photography throughout is stunning, atmospheric, bold, and very stylish.<br /><br />Welles was an excellent actor, handsome in his youth, charismatic and possessing a magnificent voice and technique, but in many films, it's almost as if he doesn't trust himself or doesn't take the time to develop a character. Instead he relies on externals such as accents and fake noses. One of the only times he didn't do this was "Tomorrow is Forever," where the director gets an excellent, deeply felt performance out of him. Contrast that with "Compulsion" where he shows he is a master of pure technical acting as he phones in his performance. Here Welles is doing quadruple duty - as director, star, co-writer and narrator. Sporting a completely unnecessary accent and looking intense was a fast way to a characterization. Nevertheless, he is always compelling.<br /><br />The supporting players are excellent, including Sloan and Glenn Anders. Hayworth, gorgeous and soft-voiced (her singing was again dubbed by Anita Ellis) is as usual a complete goddess and one of the great screen presences. What a sad life for such a vibrant beauty.<br /><br />Any film that Orson Welles directed is worth seeing, and "The Lady from Shanghai" is no exception. But this one leaves the viewer frustrated, as does "The Magnificent Ambersons" - as does any work that Welles did within the studio system. He was a great artist who should have been given a freer reign; he wasn't. He was a strange dichotomy - he needed more freedom, but as is evidenced by some of his later work, he needed the structure of the studio. Alas, he couldn't have both.