Dit was gewoon weer zo'n fantastische film van het festival in Berlijn. Maar in tegenstelling tot 'Ja' van Sally Potter, die ik een paar dagen eerder had gezien, toen ik na het verlaten van de bioscoop een sterk verlangen voelde om de hele wereld te omhelzen en gewoon blij was dat ik leefde, gebeurde er dit keer precies het tegenovergestelde: er was iets wat me omlaag trok, en de lucht voelde plotseling koud en moeilijk om in te ademen. Het was alsof er plotseling niets meer over was, alle hoop, alle toekomst was weggenomen naar een dode plek. Het leven van Toni leek somber en gesloten, maar dan, op een mooie dag, verschijnt er zo'n soort licht dat de horizon opent en haar doet geloven in de vervulling van haar dromen. Er was niemand aan haar zijde, maar plotseling vindt ze een metgezel, uit het niets, iemand die in staat was de meest verborgen gevoelens van haar leven te delen. Die persoon was Toni, een zwerfster die geen wortels lijkt te hebben, net als zijzelf.<br />Maar de titel van de film is 'Ghosts'. '... en geesten verschijnen en verdwijnen zoals ze willen, er is geen manier om ze vast te houden... Geesten vertegenwoordigen ook de verborgen fantasieën van mensen, vreemde ideeën die je geest in beslag nemen en alleen door jezelf worden waargenomen, verborgen voor alle andere mensen. Fran<0xC3><0xA7>oise, een Franse vrouw, is het slachtoffer van zulke geesten. Ze heeft ooit haar dochtertje verloren in Berlijn, dat kennelijk in een supermarkt van haar was beroofd, in één moment van onoplettendheid. Nu is de tijd verstreken en Fran<0xC3><0xA7>oise is terug in Berlijn, nog steeds op zoek naar het vermiste kind. <br />Nina zou dat kind kunnen zijn, ze heeft tenslotte hetzelfde litteken op haar enkel en de hartvormige moedervlek tussen haar schouderbladen die haar ware identiteit lijkt te bewijzen.<br />En Nina neemt dat idee over, ze heeft niet alleen dringend behoefte aan gezelschap, ze verlangt ook naar een moeder. Maar uiteindelijk is ze met lege handen, Toni is verdwenen met een man en haar zogenaamde moeder blijkt een zieke vrouw te zijn. 'Marie is dood,' concludeert Fran<0xC3><0xA7>oises man, en die uitspraak had niet desillusieter kunnen zijn. Nina is gewoon een 'nitona', een meisje zonder naam, er is geen hoop op goddelijke vervulling. Er is geen Marie in deze wereld om ons eenzame leven te vergezellen. Daarom zien we Nina uiteindelijk helemaal alleen, op het punt om de weg te volgen die zich voor haar heeft geopend, naar een toekomst die vreugdeloos en onzeker lijkt.
This was just another marvelous film of the Berlin Festival. But unlike "Yes", by Sally Potter, which I had seen some days before, where after leaving the cinema I felt a strong desire of wishing to embrace the whole world and was just happy to be alive, this time quite the opposite thing happened: there was something that dragged me down, and the air suddenly felt cold and hard to breathe. It was as if, all of a sudden, there was nothing left, all hope, all future had been taken away to a dead place.<br /><br />Nina's life seemed to be dismal and locked, but then, one lovely day, there appears that kind of luminosity that opens up the horizon and makes her believe in the fulfillment of her dreams. There was nobody at her side but suddenly she finds a companion, just out of nothing, someone who was able to share the most hidden feelings of her life. That person was Toni, a vagabond girl who does not seem to have any roots, just like herself.<br /><br />But the film's title is "Ghosts", and ghosts appear and disappear as they wish, there is no way to retain them Ghosts also represent the hidden fantasies of people, strange ideas that occupy your mind and are only perceived by yourself, hiding away from all other people. Françoise, a French woman, is a victim of such ghosts. She once lost her child daughter in Berlin, who apparently had been robbed from her in a supermarket, in just one moment of inattentiveness. Now time has passed, and Françoise is back in Berlin, still looking for the missing child.<br /><br />Nina could be that child, after all she has got that same scar at her ankle and the heart-shaped birthmark between her shoulder blades which seems to prove her true identity.<br /><br />And Nina adopts that idea, after all she is not only in desperate need of a companion, she also longs for a mother. But in the end she is empty-handed, Toni has disappeared with a man, and her supposed mum turns out to be a sick woman. "Marie is dead," concludes Françoise's husband, and the statement could not be more disillusioning. Nina is just a "niña", a girl without name, there is no hope for any divine fulfillment. There is no Marie in this world to accompany our lonely lives. Therefore, in the end, we see Nina all alone, about to walk along the road that has opened up before her, into a future that seems joyless and uncertain.