De late jaren dertig en vroege jaren veertig waren een gouden tijd voor avonturenfilms, met de verhoging van de budgets tijdens het economische herstel, de veranderingen in het filmaanbod sinds de produktiecode werd opgelegd en het algehele zorgeloze optimisme van die tijd. Hoewel de meeste van die films bulderende, bulderende razziafilms waren over de wilde, bovenmenselijke en vaak ronduit vrouwenhatende heldendaden van hartenbrekers als Errol Flynn en Tyrone Power, is Gunga Din heel anders in focus, bereik en toon.<br />Een deel van Gunga Dins geheim is de verdeling van het werk in het schrijversteam. Het oorspronkelijke verhaal is van Ben Hecht en Charles MacArthur, twee van de meest bekwame en gevierde schrijvers van de gouden eeuw van Hollywood. Maar het feitelijke scenario was het werk van Joel Sayre en Fred Guiol, die allebei, vooral Guiol, een komedieachtergrond hadden. Wat we van deze vier krijgen, is een plot dat evenwichtig en onderhoudend is, maar ook knap gekruid met komische trekjes. De meeste avonturenfilms van deze tijd waren op zijn minst gedeeltelijk komedies, meestal met een of twee komische acteurs die de hoofdrol speelden, maar ze gebruikten geen lachsalvo's zoals Gunga Din dat doet. Hier zijn alle hoofdpersonen in staat om objecten of bedenkers van grappen te zijn. We zien de sinistere dreiging van de slechteriken plotseling verdwijnen als de scène overgaat in een luchthartige vechtpartij. De eerste hoofdscène van de strijd is een gelijkmatige mengeling van actie en kletspraat, in de stijl van de zwijgende vechtersbazen van Douglas Fairbanks sr., iets dat de toestellen van Flynn en Power grotendeels niet hebben kunnen nabootsen. Tegen het midden van Gunga Din moet de actie noodzakelijkerwijs even pauzeren en zijn er een heleboel spraakzame scènes ter wille van de plot. Maar de voortdurende uitstapjes naar de komedie, zoals de gepunte stootroutine, maken dit 'langzame' gedeelte draaglijk.<br />George Stevens, regisseur en regisseur, was een natuurtalent als het op dit soort dingen aankwam, aangezien hij zelf zijn tanden had geknipt in de studio's van Hal Roach en tot op dit moment bijna uitsluitend komedie had geregisseerd. Dit was zijn eerste volledige actiefilm en hij doet het verbluffend goed. Vooral het gebruik van bewegende shots van het slagveld maakt de gevechtsscènes extra spannend. Hij brengt ook iets wat je zelden ziet in actiefilms uit deze tijd: een gevoel van echte angst. Hij zorgt ervoor dat die grimmige, onheilspellende bergen veel shots domineren en de personages in het niet laten verdwijnen. Het beeld van het verlaten dorp en de Thuggee-aanhangers die 'Kali!' roepen, is echt spookachtig. Deze dimensie van angst speelt een rol in alle andere emoties die hier spelen, waardoor we ons zorgen gaan maken over deze sympathieke personages en de komedie de spanning nog groter maakt. De manier waarop de held met die naam aan het publiek wordt voorgesteld, is werkelijk geniaal. We worden ons visueel bewust van Din, omdat hij een prominente rol speelt in een aantal scènes voordat een van de personages hem daadwerkelijk aanspreekt of hem verbaal aanspreekt. Hierdoor krijgen we de indruk dat Din geen belangrijke figuur is binnen het regiment, maar hij wordt al snel een opvallende figuur voor ons, en cruciaal ook een sympathieke, wanneer we hem zijn leven zien wagen en stervende mannen water zien geven.<br />Maar de beste inspanningen van schrijvers en regisseurs zijn voor niets zonder een bekwame cast. Vrees niet, want Gunga Din heeft een eersteklas cast! Victor McLaglan en Cary Grant waren ideaal voor de rol, omdat hun beste rollen over het algemeen ergens tussen drama en komedie in lagen. Grant in het bijzonder is op zijn best, grotendeels geloofwaardig, maar zo nu en dan barst hij uit in dat overdreven gejoel en gehuppel dat zijn handelsmerk was. Douglas Fairbanks jr. voldoet niet helemaal aan de norm van zijn zwaargewichten, maar hij is zeker niet slecht. En dan is er natuurlijk Sam Jaffe, die door zijn uiterlijk gedoemd is om deze verschrompelde kleine zonderlingen altijd te spelen, maar wie anders zou ze met zoveel waardigheid en menselijkheid kunnen spelen? Ik ben er niet op uit geweest om de stoere avonturen van Errol Flynn en Tyrone Power te verslaan, en inderdaad zijn veel van hun films absolute klassiekers die ik absoluut geweldig vind. Maar Gunga Din doet dingen die zelfs de beste van die stoere kerels nooit zouden kunnen bereiken. Niet alleen vervangt het de zwierige mannelijke hoofdrol of de clichématige uitdagende dame, maar het weet het actiegenre met succes te combineren met komedie en ontroering, op een manier zoals maar weinig films daarvoor of daarna hebben gedaan.
The late 30s and early 40s were a golden age for adventure movies, what with the rise in budgets during the economic recovery, the changes to screen entertainment since the production code became enforced and the general carefree optimism of the times. While most of these were rip-roaring swashbucklers about the wild, superhuman and often frankly misogynistic exploits of heartthrobs like Errol Flynn and Tyrone Power, Gunga Din is very different in its focus, scope and tone.<br /><br />Part of Gunga Din's secret is the division of labour in its writing team. The original story is by Ben Hecht and Charles MacArthur, two of the most skilled and celebrated writers of Hollywood's golden age. However the actual screenplay was the work of Joel Sayre and Fred Guiol, both of whom, Guiol especially, had a background in comedy. What we get from these four is a plot that is well-balanced and engaging, yet also cleverly spiced up with comical touches. Most of the adventure flicks of this time were at least partly comedies, usually featuring one or two comic-relief supporting players, but they didn't use laughs in the way Gunga Din does. Here, all the main characters are capable of being objects or originators of jokes. We see the sinister menace of the bad guys suddenly diffused as the scene dissolves into a light-hearted brawl. The first main battle scene is an even-handed blend of action and gags, in the style of the silent swashbucklers of Douglas Fairbanks, Sr., something which the Flynn and Power vehicles largely failed to replicate. Towards the middle of Gunga Din the action must necessarily take a break and there are lots of talky scenes for the sake of the plot. However the continual forays into comedy  such as the spiked punch routine  make this "slow" portion bearable.<br /><br />Producer-director George Stevens was a natural when it came to this sort of thing, himself having cut his teeth at the Hal Roach studios, and almost exclusively having directed comedy up to this point. This was his first full-on action feature, and he does a startlingly good job. In particular his use of moving point-of-view shots make the battle scenes extra exhilarating. He also brings something you seldom see in action pictures of this era  a sense of real dread and fear. He sets this up with those stark and foreboding mountains dominating many of the shots and dwarfing the characters. The portrayal of the abandoned village and the Thuggee cultists cry of "Kali!" is genuinely haunting. This dimension of fear plays into all the other emotions that are at work here, causing us to worry for these likable characters, and making the comedy a greater relief of tension.<br /><br />A real touch of genius is in the way the eponymous hero is introduced to the audience. We are made aware of Din visually, as he is prominent in a number of scenes before any of the characters actually address him or verbally refer to him. Because of this, we are given the impression that Din is not an important figure within the regiment, but he quickly becomes a notable character to us, and crucially a sympathetic one, as we see him risking his life and giving water to dying men.<br /><br />But the best efforts of writers and directors are all for nought without a capable cast. Fear not, for Gunga Din has a top-notch one! Victor McLaglan and Cary Grant were ideally suited to the material, since their best roles were generally found somewhere on the spectrum between drama and comedy. Grant in particular is at his best, largely believable but just occasionally breaking into that over-the-top whooping and capering that was his trademark. Douglas Fairbanks, Jr. is not quite up to the standard of his heavyweight companions, but he is by no means bad. And of course there is Sam Jaffe, cursed by his looks to forever play these wizened little oddballs, but who else could play them with such dignity and humanity? I have not set out to bash the swashbuckling adventures of Errol Flynn and Tyrone Power, and indeed many of their pictures are absolute classics that I love absolutely. But Gunga Din does things that even the best of those swashbucklers could never achieve. Not only does it dispense with the dashing male lead or the clichéd defiant damsel, it successfully merges the action genre with comedy and poignancy, in a way that few pictures have done before or since. And that's fabulous.