De tot nu toe meest toegankelijke film van John Waters is een van zijn betere, omdat hij alle stijfheid en regelrechte vulgariteit die het grootste deel van zijn eerdere werk lijken te bezoedelen, wegneemt. Zeker, de naaktheid en de seksuele referenties zijn er nog steeds, maar hij wordt tenminste gepresenteerd op een manier die niet als te smerig of te walgelijk kan worden beschouwd.<br />Door een paar geweldige castingkeuze bracht deze film in feite de dwaasheid aan het licht die wordt geassocieerd met moderne kunst en de subjectieve aard van de moderne kunstenaar. Grappig en enigszins luchthartig (als dat voor Waters mogelijk is) is dit een van die films die ik op een regenachtige dag zou bekijken.
John Waters most accessible film to date is one of his better ones, considering it cut down on all of the campiness and outright vulgarity which seem to litter most of his previous work. Sure, the nudity and the sexual references are still there, at least it is presented in a fashion<br /><br />that cannot be deemed too foul or disgusting. Due to some great casting choices, this film really brought out the silliness associated with modern art and the subjective nature of your modern artist. Funny and somewhat lighthearted (if that is possible for Waters), this is one of those films I would watch on a rainy day.