Een Turks bad-scène in een film noir uit de jaren vijftig in New York, dat moet iets te betekenen hebben! Iets dat vreemd genoeg, in alle eerdere commentaren, door niemand is genoemd, maar dat mij essentieel lijkt voor het begrijpen van deze film.<br />de Turks bad-scène: een achterafstraatje bij nacht, de ingang van een smerige sauna, en Scalise die, gewikkeld in een laken, zijn dijen laat masseren. Steve, de masseur, is een jonge ruige bokser (Beefcake!) en een andere vent, een lijfwacht, is klaar met zijn verkleedpartij. Dixon heeft duidelijk een hekel aan wat hij daar ziet en wordt meteen ruw. We weten dat hij de reputatie heeft verdachten ruw te behandelen. Goede agent, maar hij raakt gemakkelijk de kluts kwijt. Waarom haat hij hen zo?<br />Zou het kunnen dat hij zichzelf haat? Dit deel van zichzelf dat hij van zijn vader heeft geërfd? Die donkere kant die hem helemaal aan het eind van de straat de goot in kan leiden? Stel dat die donkere kant in een 'kast' op de loer lag? Denk eraan: telkens als Dixon Scalise ontmoet (3 keer), ligt de man op een bed, en heeft hij alleen mannen om zich heen als gezelschap (de ironie van de 'Meisjes'-poster die aan de muur naast zijn bed hangt!). <br />Scalise gedraagt zich vreemd: geaffecteerde manieren, arrogant zijn nek verdraaiend, uitdagend, zijn inhalator (poppers?) in zijn neusgaten stekend, elke keer dat hij met Dixon praat. Dixon is er op gebrand Scalise, die het niet schijnt te begrijpen, de duimschroeven aan te draaien: 'Ik heb nog nooit een man gezien die zo vol haat is als jij. Ik vind het bijna grappig zoals je alleen achter me aan kwam.' 'Vier jaar lang heb je me besprongen alsof ik een bijzonder iemand was! Waarom?'<br />Omdat Scalise inderdaad een bijzonder iemand is: hij is de directe erfgenaam van Dixons vader: 'Je vader mocht me graag', 'Je vader heeft me in de zaak gezet'. Hij staat bekend als Dixons criminele broer, zijn duistere kant de belichaming. En als klap op de vuurpijl geeft hij de voorkeur aan het gezelschap van mannen. Dat weet Dixon maar al te goed: 'Wie heeft hem (Paine) vermoord? Jij of een van je speelkameraadjes?' _Spelkameraadjes!_ Het valt op hoe Dixon elke keer dat ze elkaar ontmoeten Scalise ruw aanpakt: hij haalt het adresboekje uit zijn jasje, slaat hem in het gezicht, stompt hem. Scalise: 'Ik waarschuw je dat je me niet aanraakt!'... Dixons homofobie is duidelijk. Of anders gezegd: zijn nog niet uitgesproken homoseksualiteit. Dixon, alias Dixons zoon, is de zoon van een dief. Als reactie daarop besloot hij politieman te worden, een goede politieman, maar hij heeft iets van een crimineel in zich, een duistere kant: hij is een gewelddadige politieman, een moordenaar, een leugenaar. Bovendien is hij niet getrouwd en brengt hij zo nu en dan een 'duizelingwekkende blondine' mee naar zijn vertrouwde eettentje, maar verder niets. De serveerster spot met hem omdat hij niet weet hoe hij met een vrouw moet vrijen. Dixon voelt zich diep schuldig en haat zichzelf om die redenen. Een gangster en een maffiabaas, net als zijn vader. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Ten slotte besluit Dixon, om verlossing te krijgen, zichzelf op te offeren: als hij zijn alter ego Scalise zover krijgt dat hij hem doodt, zal hij zichzelf bevrijden van de schuld en ook het meisje en haar vader bevrijden. Het einde van de film brengt ons terug bij de eerste scène: Scalise wordt in de goot geduwd en Dixon verdient het recht om over het trottoir te lopen en de liefde van de dame te winnen. Eindelijk is hij het rechte pad opgegaan.<br />Het onuitgesproken thema van de film zou heel goed dat van een man kunnen zijn die, om zijn onderdrukte gevoelens te verbergen, de liefde van een vrouw (Jean Douchet) wil ervaren.<br />(Deze aantekeningen zijn voor een groot deel te danken aan het commentaar van Jean Douchet in de Franse dvd onder regie van Carlotta.
A Turkish Bath sequence in a film noir located in New York in the 50's, that must be a hint at something ! Something that curiously, in all the previous comments, no one has pointed out , but seems to me essential to the understanding of this movie <br /><br />the Turkish Baths sequence: a back street at night, the entrance of a sleazy sauna, and Scalise wrapped in a sheet, getting his thighs massaged. Steve, the masseur is of the young rough boxer ( Beefcake!) type , and another guy, a bodyguard? finishes dressing up. Dixon obviously hates what he sees there and gets rough right away. We know he has a reputation for roughing up suspects. Good cop but getting out of control easy. Why is it that he hates them so much ? <br /><br />Could it be that he hates himself. This part of himself he inherited from his father ? That dark side that could lead him right at the end of the sidewalk, into the gutter ? What if that dark side lurked within a "closet" ? Remember : whenever Dixon meets Scalise ( 3 times), the guy is lying on a bed, and he only has men around him for company ( the irony of the " Girls" poster pinned up on the wall near his bed !).<br /><br />Scalise acts funny: affected manners, cranking his neck arrogantly, defiant, shoving his inhalator ( poppers ?) into his nostrils each time he talks to Dixon. Dixon, with a vengeance, is bent on pinning down Scalise who seems not to understand : "I never saw a man so full of hate as you. I consider it almost humorous the way you came after me alone. " Four years jumping at me as if I was somebody special! Why? "<br /><br />Because Scalise is someone special indeed : he is the direct inheritor of Dixon's father : " Your father liked me", "Your father set me up in business". He stands as Dixon's criminal brother, his dark side incarnate. And to top it all, he prefers the company of men. Dixon knows it well :" Who killed him (Paine)? You or one of your playmates?" Playmates ! Notice how each time they meet, Dixon manhandles Scalise: he picks the address-book out of his jacket, slaps his face, punches him. Scalise : "I warn you not to touch me! " . Dixon's homophobia is obvious. Or put it different : his unexpressed homosexuality . Dixon, aka Dixon's kid, is the son of a thief. In reaction to this, he decided to become a cop, a good one, but there is something of the criminal in him, a dark side: he is a violent copper, a murderer, a liar. Besides, he is not married, brings "a dizzy blonde" to his familiar eat-out place every now and then, but nothing else. The waitress scoffing says that he doesn't know how to make love to a woman. Dixon has a deep feeling of guilt and hates himself for those reasons." A hood and a mobster like his old man. Blood will tell". Finally, in order to achieve redemption, Dixon decides to sacrifice himself : if he gets his alter ego Scalise to kill him, he will free himself from the guilt and free the girl and her father too.<br /><br />The end of the movie brings us back to the opening sequence : Scalise is pushed in the gutter and Dixon deserves the right to walk the sidewalk and wins the love of the dame. He is straight at last.<br /><br />The unspoken theme of the movie could very well be that of a man who in order to cover his repressed feelings, wants to experience a woman's love ( Jean Douchet)<br /><br />(These notes owe a lot to the film commentary by Jean Douchet in the French DVD edited by CarlottaI