De charme van Otto Preminger's grandioze, visionaire film noir is dat hij tweeslachtige bedoelingen heeft en de sombere essentie van de hoofdpersoon verraadt, die nog steeds gekweld wordt door het leven in de schaduw van zijn misdadige vader. Dana Andrews' gedreven, wraakzuchtige agent wordt getoond als een buitenstaander, irrationeel en destructief, die misschien kan veranderen omdat hij misschien een goede vrouw heeft gevonden om voor hem te zorgen. De gekwelde man eist zichzelf weer op met zijn eigen verwarde indruk van rechtschapenheid. De verontrustende stemming die voorgoed in de tweede helft van het verhaal wordt opgenomen door de scenarioschrijver Ben Hecht, weergalmt in Andrews' gespannen optreden als Preminger de film verzadigt met een relevant prozaïsche stijlstof. 's Nachts zien en horen we de stad; we voelen haar omdat Preminger ons zelfs de meest oppervlakkige en verre factoren ervan laat zien en horen.<br />Dana Andrews geeft een complexe figuur weer, ontvouwd door zijn sporen van geweld en de haat die hem altijd kwelt. Naarmate de plot zich ontwikkelt, raakt hij in het geheim verstrikt in situaties, maar hij wordt vernieuwd door de uiterlijke daden die te zien zijn in de instinctieve gelaatsuitdrukkingen van de noir-held voordat hij ze uitvoert. <br />Deze weerspiegeling van een specifieke fase in de ontwikkeling van het genre is een boeiende, woeste en louche film noir die zich afspeelt in het dubbelhartige klimaat van de onderwereld, waar de held zo van zijn omgeving vervreemd is dat hij altijd opzwelt van woede, en hoewel hij zijn rationele weerstand, beroepsprincipe en ethische grenzen verliest, is hij nog steeds een goede politieman. Het is een existentiële reis van persoonlijke implicaties over een man met een oedipale fixatie, die steeds meer vervreemd raakt van zijn omgeving, ondanks de steeds kleiner wordende invloed van de wet aan zijn kant en zijn eeuwigdurende besef van goed en kwaad.<br /><br />De productiemaatschappijen in het begin van de jaren vijftig waren beducht voor de problemen van de maatschappij en maakten thrillers met een laag budget en een laag risico, zoals deze, kennelijk in een poging de uitbarstingen van conservatieve critici en maatschappelijke betweters te ontwijken. Maar Preminger's onnavolgbare aanpak heeft iets zakelijks. Hij geeft elke scène een gevoel van alledaagse dramatiek als achtergrond voor de plot. Elke hoofdpersoon moet zijn eigen gewicht in de schaal leggen door iets interessants te doen, maar geen van hen zijn cartoons of deprimerende komische illustraties. Voor hem denkt iedereen dat hij de ster is, zoals Karl Malden met rechte schouders en de zelfverzekerdheid van een inspecteur van de zending en een ervaren serveerster in een cafetaria. Maar degenen die de sterren zijn <0xE2><0x80><0x93> Andrews en Gene Tierney, beiden gekweld door hun vergeefse pogingen hun emotionele intensiteit te onderdrukken <0xE2><0x80><0x93> willen dat niet zijn.
The charm of Otto Preminger's grandiose, visionary film noir is that it has ambiguous intentions, betraying the gloomy essence of the central character, who is still vexed by living in the shadow of his criminal father. Dana Andrews' driven, vindictive cop is shown as an outsider, irrational and destructive, who maybe can change because he might've found a good woman to look after him. The troubled man reclaims himself with his own tangled impression of rectitude. The distressing mood permanently circuited into the latter half of the story by screenwriter Ben Hecht reverberates in Andrews' tense performance as Preminger saturates the film in a relevantly prosaic substance of style. We don't just see and hear the city at night; we feel it because Preminger lets us see and hear even the most peripheral and distant factors of it.<br /><br />Dana Andrews furnishes a complex character unfolded through his streaks of violence and the hatred that always infests him. As the plot develops, he is secretly entangled in situational snares, yet he is renewed by the outward acts that can be seen in the vintage noir protagonist's visceral facial expressions before he executes them.<br /><br />This reflection of a specific phase in the development of the genre is an engrossing, feral and shady film noir that is set in the double-dealing climate of the underworld, where the hero is so estranged that he is always swelling with rage, and even though he loses his rational resistance, occupational principle, and ethical limits, he's still a good cop. Preminger just winks at telling a social-conscience drama about a corrupted community within the sprawling cityscape, rather keeping the thriller riding on Andrews' shoulders as an existential journey of personal ramifications about a man with an Oedipal fixation who is becoming disconnected though with the ever-shrinking influences of the law on his side and an undying perception of right and wrong.<br /><br />The production companies in the early 1950s pussed out on the social-problem picture, and rather made "low-budget, low-risk thrillers" such as this, apparently in an attempt to evade the conniptions of conservative critics and social busybodies. But there is an expressionistic matter-of-factness to Preminger's inimitable approach. He injects each scene with a sense of everyday drama as a backdrop for the plot. Each supporting character must pull their own weight by doing something interesting, but none of them are cartoons or depressing comic reliefs. To him, every character thinks they're the star, as per the straight-from-the-shoulder self-assertion of Karl Malden as a missionary police inspector and a veteran waitress at a lunch counter. It is those who are the stars---Andrews and Gene Tierney, both anguished by their futile attempts to subdue their emotional intensity---who don't want to be.