De enige reden dat ik dit een 9 geef, is dat de andere jonge acteurs die Tadashi's kwelgeesten speelden, het werk niet aankonden. Ik neem aan dat het gewoon kinderen waren die toevallig de juiste leeftijd hadden en handig waren, maar ze waren niet goed gecoacht en hun scènes waren een kleine ergernis.<br />Ik zeg dat ik dit niet naar Amerikaanse maatstaven moet beoordelen, omdat het vol dubbelzinnigheden en het soort dubbelzinnigheden zit die de Japanse cultuur maar al te graag omarmt, en niet gebonden is aan de zwarte hoed/witte hoed morele beperkingen waar Amerikaanse kinderfilms aan onderworpen worden. Shojo <0xE2><0x80><0x93> de vaderlijke heraut van Kirin <0xE2><0x80><0x93> doet wat menig gestreste Japanse volwassene zou doen. Hint: dit zou niet gebeuren in een Disney-film. Deze film heeft ook de beste plaatsing van bier in een kinderfilm die je ooit zult zien.<br />In het begin is er een moment waarop een schooljuffrouw een paar bullebakken een klap op hun hoofd geeft met haar presentieboek. Een paar jaar voordat deze film uitkwam, was er een tv-reclame in Japan. Het was een animatiefilm in stop-motion over een jongen die depressief is, gitaar speelt en de blues zingt in zijn kamer. Zijn moeder roept van beneden dat hij zijn kop moet houden. Dan geeft iemand hem een reep en hij vrolijkt op en zingt een vrolijk deuntje, maar zijn moeder komt binnen en zegt weer dat hij zijn kop moet houden en geeft hem een klap met een dope-reep die een deuk in zijn voorhoofd achterlaat. Ik noem die reclame, omdat hij als grappig werd beschouwd, en ik heb er geen bezwaren tegen gehoord toen ik er was. Er is veel meer bloedvergieten en fysieke wreedheid op het scherm in 'De Grote Yokai Oorlog' dan je in een Disneyfilm zou vinden. Als ouder, als dit een Amerikaanse film was. Als ik een Japanse film zou maken, zou ik me druk maken over dat soort dingen, hoewel niet noodzakelijkerwijs over de morele lessen die aan het eind van de film worden gegeven, die natuurlijk ook niet zwart-wit zijn. Aangezien het een Japanse film is, accepteer ik dat die culturele normen beeldmateriaal toestaan dat niet aan de normen en praktijken van politiemensen in een Amerikaanse productie zou voldoen. Maar ik zou waarschijnlijk een beetje ongemakkelijk zijn als ik jonge kinderen mee zou nemen om ze de film te laten zien zonder ze voorafgaand aan de show een soort briefing en/of na de show een debriefing te geven over het geweld en andere pikante dingen, of ik zou wachten tot ze ouder zijn om ze de film te laten zien.
The only reason I'm giving this a 9 is that the other kid actors who played Tadashi's tormentors were not up to the job. I presume they were just kids who happened to be the right age and handy, but they were not well coached, and their scenes were a minor annoyance. <br /><br />I say not to judge this by U.S. standards because it's full of ambiguities and the kinds of equivocations that Japanese culture readily embraces, and is not beholden to the black-hat/ white-hat moral constraints U.S. kids' films are routinely subjected to. For example, there is a preciously funny moment when Tadashi's small band of yokai companions finds themselves let down and abandoned by the other yokai, and Shojo--the avuncular Kirin herald--does what many a stressed-out Japanese adult would do. Hint: this would not happen in a Disney film. This picture also has the best product placement for beer you will ever see in a kids' movie. <br /><br />Early on, there's a moment where a school teacher smacks a couple of bullies on the head with her attendance book. There was a TV commercial in Japan a couple years before this movie came out. It was a stop-motion clay animation about a kid who's depressed and playing guitar and singing the blues in his room. His mother yells at him from downstairs to shut up. Then, someone gives him a candy bar and he cheers up and sings a happy tune, but his mother comes in and tells him to shut up again and gives him a dope slap that leaves a dent in his forehead. I mention this commercial, because it was considered funny, and I didn't hear any objections to it while I was there. There is a lot more bloodshed and physical cruelty on screen in "The Great Yokai War" than one would find in a Disney movie. As a parent, if this were a U.S. film, I would be up in arms about such things, although not necessarily the moral lessons drawn at the end of the picture, which, of course, are also not black and white. Since it's a Japanese movie, I accept that those cultural norms allow for imagery that would not get past the standards and practices cops in a U.S. production. However, I'd probably be a little uneasy taking young kids to see it without giving them some sort of pre-show briefing and/or post-show debriefing about the violence and other off- color stuff, or I'd wait till they're older to show it to them.