Dit eerste deel van de BRD-trilogie heeft meer passie en plot dan Lola, maar minder van de magie van Veronica Voss. De politieke overpeinzingen wijzen erop: we zien de tekorten na de oorlog, hoe de zwarthandelaars zo'n groot deel van het dagelijks leven konden beheersen (heerlijk moment als Fassbinder, die een zwendelaar speelt, een compleet stel Kleist probeert te verkopen aan Schygulla, die opmerkt dat het verbranden van boeken niet veel warmte geeft: ze wil echt brandhout).<br />Het eerste uur is er enige onhandigheid. De scène in Maria's kamer met de zwarte soldaat, onderbroken door het verschijnen van Hermann, zou sneller moeten gaan. De scène in de trein waarin Maria Karl Oswald beledigt en de GI in elkaar zakt <0xE2><0x80><0x93> ik kromp ineen, zo erg was het. Maar naarmate het verhaal zich ontwikkelt en de jaren verstrijken, werd ik steeds meer aangetrokken tot deze glanzende, koude wereld.
This first part of the BRD Trilogy has more passion and plot density than Lola, but less of the magic of Veronica Voss. The political musings have point to them: we see the shortages after the war, how the blackmarketers were able to control so much of the day-to-day life (delicious moment when Fassbinder, playing a grifter, tries to sell a complete set of Kleist to Schygulla, who remarks that burning books don't provide much warmth: she really wants firewood).<br /><br />There's some clumsiness in the first hour. The scene in Maria's room with the black soldier, interrupted by Hermann's appearance should go quicker. The train scene when Maria meets Karl Oswald falls flat when she insults the GI--I cringed, it was so bad. But as the story develops and the years go by, I was drawn more and more into this glossy, cold world.