Ik sta versteld van de hoeveelheid lof die andere commentatoren over deze film uitstorten. Voor mij was het nogal een teleurstelling, vooral omdat de combinatie van historische feiten, fantasie en de innerlijke beroering van de hoofdpersoon helemaal niet werkt (in Vonneguts boek _Slaughterhouse Five_ en zelfs in George Roy Hills bewerking voor het witte doek werkt het wel). De geloofwaardigheid wordt vaak te zeer op de proef gesteld. Er blijven te veel vragen open. Heb ik een paar belangrijke punten over het hoofd gezien? Of heb ik de lijnen die de puntjes met elkaar zouden moeten verbinden niet gezien?<br />Een jongen, Campbell jr., groeit op in het noorden van de staat New York. Zijn vader heeft thuis veel vakliteratuur en één boek. Daarin staan foto's van bergen lijken. De jongen bladert door het boek, zijn vader vindt het niet leuk dat hij dat doet. Wat moet ik hieruit opmaken? Het gezin verhuist van het noorden van de staat New York naar Berlijn. BANG. Het is 1938, de jongen is getrouwd en toneelschrijver in Berlijn. Wat voor toneelstukken schrijft hij? In welke taal? Is hij succesvol? Zijn vrouw is actrice en ziet er aantrekkelijk uit. De ouders verhuizen terug naar de Verenigde Staten en nodigen hun zoon uit hetzelfde te doen. Dat doet hij niet. Waarom niet? Omdat hij in Duitsland is opgegroeid en zich meer Duits dan Amerikaans voelt? Omdat hij succesvol is? Omdat zijn vrouw dat is? Omdat hij het daar naar zijn zin heeft? Omdat hij van de nazi's houdt? 'Hou je niet van verandering? Dat moet je mij niet vragen.'<br />Misschien kan het de man gewoon niet schelen, is hij niet geïnteresseerd in politiek, is hij een soort existentialist. Hij zegt dat hij smoorverliefd is op zijn vrouw. Hij heeft het over zijn Republiek Twee (hij en zijn vrouw). Er is weinig tot geen bewijs dat hij in de film van zijn vrouw houdt, het lijkt veel meer op een Republiek Een.<br />Op verzoek van een Amerikaanse agent stemt Campbell jr. erin toe antisemitische nazi-haatpropaganda aan Amerikaanse luisteraars te zenden als een middel om versleutelde berichten te versturen naar Amerikaanse autoriteiten die tussen de regels door lezen. De cruciale ontmoeting met de agent op een Berlijns parkbankje is kort, oninteressant en een anticlimax, de beslissing om mee te spelen komt vrij gemakkelijk, zonder enige uitleg, en de stijging van de zendfrequentie lijkt rustig en schijnbaar snel te verlopen.<br />Nu hebben we dus Campbell jr. die zich via de radio presenteert als de Laatste Vrije Amerikaan. Het plan om geheime boodschappen uit te zenden is redelijk realistisch en opwindend <0xE2><0x80><0x93> hoewel je je afvraagt wat er gebeurde toen Campbell jr. echt en oprecht moest hoesten, hikken enz. (moet de boodschappen verschrikkelijk verdraaid hebben). Hoe dan ook, de nazi's verliezen, de vrouw sterft (omdat ze op de Krim een rondreis maakt voor Duitse troepen <0xE2><0x80><0x93> ik heb nog nooit gehoord dat zulke rondreizen werkelijk plaatsvonden in de Duitse frontlinies in WO II), Campbell jr. <0xE2><0x80><0x93> hij zegt dat hij naar het Russische front gaat, maar dat doet hij niet, hij wordt gevangengenomen door een Amerikaanse soldaat die zijn smoel herkent (hoezo?), hij wordt meegesleept voor een rondleiding door Auschwitz, wordt vervolgens vrijgelaten en met de hulp van de Crucial Agent ergens in de stad New York opnieuw gehuisvest.<br />En hier begint het verhaal werkelijk.<br />_Bang_. Van nu af aan is het als een kort verhaal van Paul Auster. Het is 1961, Campbell jr. woont als oudgediende in een huurkazerne in New York en rouwt om het verlies van zijn vrouw. Het kan niemand echt iets schelen <0xE2><0x80><0x93> of wel? Ja, op de een of andere manier wel, en zijn buren zorgen voor een soort afleiding. Maar goed, uiteindelijk komt Campbell jr. op het Israëlische consulaat aan, en ze zijn zo vriendelijk om hem de behandeling te geven die een oorlogsmisdadiger krijgt toebedeeld en stoppen hem in de cel naast die van Adolf Eichmann. Hij schrijft zijn levensverhaal en als hij daarmee klaar is, hangt hij zichzelf op aan de linten van de schrijfmachine zonder ook maar een beetje roet in het eten te gooien.<br />Hoewel ik begrijp dat er sprake moet zijn van schuld en verlies, had ik toch de indruk dat de hoofdfiguur iemand is die altijd nogal onverschillig tegenover alles staat en nauwelijks in staat is om van iemand te houden. Dus vond ik het moeilijk om sympathie op te brengen voor deze loser die rouwt om zijn verlies. Verbazingwekkend genoeg richten veel recensenten zich op zijn status als potentiële oorlogsheld, omdat hij zijn reputatie op het spel heeft gezet door de laatste vrije Amerikaan te spelen. Ik neem aan dat ze ervan uitgaan dat hij daar veel moed voor nodig had. Maar de film suggereert in feite dat Campbell, door de opdracht aan te nemen, een win-winsituatie voor zichzelf creëerde, omdat hij politiek gezien aan de veilige kant zou zijn gebleven, ongeacht wie de oorlog had gewonnen. Het gevaar dat hij ontmaskerd zou worden komt in het eerste deel van het verhaal nooit ter sprake. Je zou kunnen zeggen dat het hele verhaal een droomachtige fantasie is en dat niemand zich druk hoeft te maken over historische nauwkeurigheid of een logische ontwikkeling van het verhaal die alles verklaart. Maar zelfs dan lukt het niet om iets duidelijk te maken, in de eerste plaats, vermoed ik, omdat de liefdesgeschiedenis in de Republiek Twee volkomen plat is. Dat is jammer, vooral als je bedenkt dat de vrouw werd gespeeld door Sheryl Lee, een getalenteerde, veelzijdige en sensuele actrice. Ze heeft veel te weinig tijd op het witte doek en moet een belachelijk Duits accent gebruiken. Een ander, op de een of andere manier verwaarloosd aspect zijn de verschillende teksten (bekentenissen, uitzendingen en verborgen boodschappen), maar ik denk dat dit grotendeels onfilmbaar is. Misschien moet ik het boek een kans geven.
I am amazed at the amount of praise that is heaped on this movie by other commentators. To me it was rather a disappointment, especially the combination of historical facts, fantasy and the main character's internal turmoil does not work at all (in Vonnegut's book Slaughterhouse Five and even in George Roy Hill's adaptation for the screen it does). Credibility is often overstretched. Too many questions are left open. Did I miss some central points? Or did I fail to spot the lines that supposedly connect the dots? <br /><br />A boy called Campbell, Jr., grows up in upstate New York. At home his father has many technical trade papers and one book. It has photographs of heaps of dead bodies in it. The boy leafs through the book, his dad doesn't like his doing that. What should this tell me? The family moves away from upstate New York to Berlin. BANG. It is 1938, the boy is a married man in Berlin and a theater playwright. What kind of plays does he write? In what language? Is he successful? His wife is an actress and looks glamorous. The parents move back to the USA and invite their son to do the same. He does not. Why? Because having grown up in Germany he feels more German than American? Because he is successful? Because his wife is? Because he likes his life there? Because he likes the Nazis? Because he is just plain lazy and doesn't like change? Don't ask me.<br /><br />Possibly, the man just does not care, is not interested in politics, is a kind of an existentialist. He states that he is deeply in love with his wife. He speaks of his Republic of Two (meaning he and his wife). There is little to no evidence proving his love for his wife in the movie, it much more seems a Republic of One.<br /><br />On the request of an American agent Campbell, Jr., agrees to broadcast anti Semitic Nazi hate propaganda to American listeners as a device for transmitting encrypted messages to American authorities who read between the lines. The crucial meeting with the agent on a Berlin park bench is short, unexciting and anti climactic, the decision to play along comes pretty easily with no explanation, the rise up to broadcaster seems to be uneventful and apparently fast.<br /><br />So now we have Campbell, Jr., presenting himself over the air as the Last Free American. The scheme for transmitting secret messages is fairly realistic and exciting - although one wonders what happened when Campbell, Jr., really and honestly had to cough, hiccup etc. (must have scrambled the messages terribly). Anyway, the Nazis lose, the wife dies (touring in the Crimean for German troops - I never heard such tours really happened on German front lines in WW II), Campbell, Jr., says he goes to the Russian front but does not go, is captured by an American soldier who recognizes his mug (how come?), is dragged to a sight-seeing tour in Auschwitz, is then released and resettled with the help of the Crucial Agent somewhere in the City of New York.<br /><br />AND THIS IS WHERE THE STORY REALLY STARTS <br /><br />BANG. From now on it is like a short story by Paul Auster. It is 1961, Campbell, Jr., lives in New York tenement as a has-been and mourns the loss of his wife. Nobody really cares - or do they? Yes, somehow they do, and his neighbors offer some sort of distraction. Auschwitz survivors. A painter. Some American supremacists discover" him and want him to be their figurehead. They even find his presumed dead wife for him, or is she his wife? Anyway, in the end Campbell, Jr., calls in at the Israeli consulate, and they obligingly give him the Big War Criminal treatment, placing him in the cell adjacent to Adolf Eichmann's. He writes his life story and, once this task finished, hangs himself on the typewriter's ribbons without getting sooty the least bit.<br /><br />While I can see that there must be an issue of guilt and of loss, I just had the impression that the main character is a person who at all times is pretty indifferent to everything and hardly capable of love for anyone. So I found it difficult to sympathize for this looser who mourns his loss. Amazingly, many reviewers focus on his status as a potential war hero, having put his reputation at stake for playing the Last Free American. I assume according to them this took a lot of courage. As a matter of fact, however, the movie suggests that by accepting the assignment Campbell created for himself a win-win situation, as he would have been politically on the safe side no matter who had won the war. The danger of his being uncovered never comes up during the first part of the story.<br /><br />One might argue, that the whole story is a dreamlike fantasy and that nobody should bother with historical accuracy or a logical development of the story which explains everything. But even then it fails to make a point, primarily, I suspect, because the love affair in the Republic of Two falls completely flat. This is a pity, especially if you consider that the wife was played by Sheryl Lee, a talented, versatile and sensuous actress. She has much too little screen time and is forced to use a ridiculous German accent. Another somehow neglected aspect are the different texts (confession, broadcast and hidden messages), but I guess this is largely unfilmable. Maybe I should give the book a chance.