Dit is een door en door duivels verhaal over hoe erg het allemaal mis kan gaan. Een simpele beroving. Een paar grote veranderingen. Zorg dat je je financiën op orde krijgt en alles is weer koek en ei. Maar moeder de vrouw en de juwelierszaak van pa? Geen probleem. De verzekering betaalt alles uit. Geen wapens. Niemand raakt gewond. Makkelijk verdiend.<br /><0x3E> Oudere, succesvollere broer Andy (Philip Seymour Hoffman) heeft een paar kleine probleempjes. Heroïneverslaving, cocaïneverslaving. Een vrouw (Marisa Tomei) voor wie hij niet goed lijkt te kunnen presteren. Zijn platte buik is er allang niet meer. Jongere, lieve, ietwat dommere jongere broer Hank (Ethan Hawke) heeft zelf ook een paar dinero-problemen. Achterstallige alimentatie voor zijn dochter, schulden aan vrienden en familieleden, die hij niet bepaald met zijn werk opzadelt, et cetera.<br />Sydney Lumet regisseert deze voorstelling op de leeftijd van 82 (!), en krijgt het voor 99,99 procent goed, wat moeilijk is in een thriller. Ik heb meer thrillers gezien dan ik me kan herinneren, en meestal laat de regisseur de film drukken en leeft hij mee met de gaten in de plot, de onwaarschijnlijkheden, de goedkope scènes en het gehaaste einde. Hier maakt Lumet een thriller alsof het een kunstwerk is. Elk detail is perfect. Het acteerwerk is uitmuntend. De plot heeft geen gaten. Het verhaal klinkt waarachtig en helder en vertegenwoordigt een verhaal over de kwetsbaarheid van de mens dat de grootste filmmakers en zelfs de Bard zelf zou eer aandoen.<br />Hoffman is natuurlijk uitstekend. Als je geen opvallende, mannelijke uitstraling hebt, moet je je behelpen met talent, vakmanschap en pure concentratie. Ethan Hawke, die de rol van de lieve, kleine man wel kent, voegt er een laag wanhoop en maar al te menselijke incompetentie aan toe, zodat we niet weten of we medelijden met hem moeten hebben of hem moeten afkraken. Albert Finney speelt de vader van de onhandelbare zoons met een staalharde intensiteit die niet bij zijn leeftijd past. En Marisa Tomei, die naast haar unieke creativiteit ook nog eens over magische sexappeal beschikt, slaagt erin om zowel kwetsbaar als spijkerhard te zijn als Andy's vrouw met twee gezichten. (Maar wie kan haar dat kwalijk nemen?) Het is bijna heiligschennis van een filmrecensent om een commerciële thriller vijf of tien sterren te geven, maar als je deze film bestudeert, zoals alle aankomende filmers zouden moeten doen, zul je het soort buitensporige (volgens de meeste Hollywoodproducers) aandacht voor detail opmerken dat echte kunst oplevert <0xE2><0x80><0x93> het soort werk dat alleen grote kunstenaars kunnen doen, en waar ze ook niets aan kunnen doen. (Trouwens, ik geloof dat er wel twintig producers bij deze film betrokken waren, misschien wel twaalf; kijk maar naar de aftiteling. Het enige wat ik in het kort kan zeggen is: Sydney Lumet, auteur van een hele reeks uitstekende films, die op zo'n gevorderde leeftijd nog zo trouw is aan zijn vak en zijn kunst, verdient geen eer. Mogen we het allemaal half zo goed doen.<br />Oké, de 00.01 procent. Het was onwaarschijnlijk dat de vader (Albert Finney) de taxi's die Andy door New York reed had kunnen volgen zonder op de een of andere manier achterop te raken. Dit is van ondergeschikt belang, en ik wou dat alle thrillers zo'n klein bliepje hadden. Ook vraag je je af waarom Lumet heeft besloten ons niet te vertellen wat er met Hank aan het eind is gebeurd. We kunnen het wel raden. Misschien is zijn lot op de vloer van de snijkamer gevallen. Misschien was Lumet niet tevreden met wat er was gefilmd en was de tijd om, en zei hij alleen maar: 'Laat het zo. Het doet er niet toe.' En ik denk dat het er niet toe doet. Wat er met Hank gebeurt, zal niet goed zijn. Hij is niet het soort man dat erin slaagt naar Mexico te vluchten en een nieuw leven te beginnen. Hij is het soort man dat een 'lichte' straf van 10 tot 20 krijgt en die uitzit als een soort gekrompen menselijk wezen dat weet dat hij niet echt een man was toen hij dat wel had moeten zijn.<br />Zie dit voor Sidney Lumet, een van Hollywood' Schrijver van o.a. The Pawnbroker (1964), The Group (1966), Serpico (1973), Dog Day Afternoon (1975), Network (1976) en nog veel meer.
This is a thoroughly diabolical tale of just how bad things can go wrong. A simple robbery. Pick up some serious change. Get our finances together and everything will be hunky-dory. Butmom and pop's jewelry store? No problem. Insurance pays for it all. No guns. Nobody gets hurt. Easy money.<br /><br />Older, more successful (it would appear) brother Andy (Philip Seymour Hoffman) has a few minor problems. Heroin addiction, cocaine habituation. A wife (Marisa Tomei) thatwell, he can't seem to perform for. His flat belly days long gone. Younger, sweet, slightly dim-witted younger brother, Hank (Ethan Hawke) with a few dinero problems of his own. Behind in child support payments for his daughter, in debt to friends and relatives, not exactly wowing them in the work of work, etc.<br /><br />Sydney Lumet, in this performance at the age of 82 (!), directs and gets it 99.99 percent right, which is hard to do in a thriller. I have seen more thrillers than I can remember and most of the time the director gets the movie printed and lives with the plot holes, the improbabilities, the cheesy scenes, and the hurry-up ending. Here Lumet makes a thriller like it's a work of art. Every detail is perfect. The acting is superb. The plot has no holes. The story rings true and clear and represents a tale about human frailty that would honor the greatest filmmakers and even the Bard himself.<br /><br />Hoffman of course is excellent. When you don't have marquee, leading man presence, you have to get by on talent, workmanship and pure concentration. Ethan Hawke, who is no stranger to the sweet, little guy role, adds a layer of desperation and all too human incompetence to the part so that we don't know whether to pity him or trash him. Albert Finney plays the father of the wayward sons with a kind of steely intensity that belies his age. And Marisa Tomei, who has magical qualities of sexiness to go along with her unique creativity, manages to be both vulnerable and hard as nails as Andy's two timing wife. (But who could blame her?) It's almost a movie reviewer's sacrilege to give a commercial thriller five or ten stars, but if you study this film, as all aspiring film makers would be well advised to do, you will notice the kind of excessive (according to most Hollywood producers) attention to detail that makes for real art--the sort of thing that only great artists can do, and indeed cannot help but do. (By the way, I think there were twenty producers on this filmwell, maybe a dozen; check the credits.) All I can say in summation is, Way to go Sydney Lumet, author of a slew of excellent films, and to show such fidelity to your craft and your art at such an advanced agekudos. May we all do half so well.<br /><br />Okay, the 00.01 percent. It was unlikely that the father (Albert Finney) could have followed the cabs that Andy took around New York without somehow losing the tail. This is minor, and I wish all thrillers could have so small a blip. Also one wonders why Lumet decided not to tell us about the fate of Hank at the end. We can guess and guess. Perhaps his fate fell onto the cutting room floor. Perhaps Lumet was not satisfied with what was filmed and time ran out, and he just said, "Leave it like that. It really doesn't matter." And I think it doesn't. What happens to Hank is not going to be good. He isn't the kind of guy who manages to run off to Mexico and is able to start a new life. He is the kind of guy who gets a "light" sentence of 10 to 20 and serves it and comes out a kind of shrunken human being who knows he wasn't really a man when he should have been.<br /><br />See this for Sidney Lumet, one of Hollywood's best, director of The Pawnbroker (1964), The Group (1966), Serpico (1973), Dog Day Afternoon (1975), Network (1976), and many more.