In Iran mogen vrouwen geen mannensportevenementen bijwonen, kennelijk om hen te 'beschermen' tegen het gevloek en de scheldwoorden die ze van de mannelijke fans zouden kunnen horen (en aangezien mannen zich niet kunnen inhouden en zich niet kunnen gedragen, zijn vrouwen gedwongen te lijden. Kun je nagaan). 'Onofficieel' vertelt het verhaal van een stuk of zes jonge vrouwen die, gekleed als mannen, proberen de wedstrijd tussen Iran en Bahrein met hoge inzetten binnen te sluipen die Iran in 2005 kwalificeerde voor het WK (de film werd in feite voor een groot deel tijdens die wedstrijd gefilmd).<br />'Onofficieel' is een komedie die je doet denken aan al die geweldige humanistische films ('The Shop on Main Street', 'Loves of a Blonde', 'Closely Watched Trains' etc.). ) die in het midden van de jaren zestig uit het communistische Tsjechoslowakije naar de Verenigde Staten vloeide. Net als veel van die werken gaat 'Buitenkant' meer over het observeren van het leven dan over het bedenken van een of ander ingewikkeld geconstrueerd fictief verhaal. Het is juist de eenvoud van de opzet en het naturalisme van de stijl die de film zo effectief maken.<br />Als hun list eenmaal is ontdekt, worden de meisjes naar een kleine ren vlak buiten het stadion gedreven, waar ze het rauwe gejuich van het spel binnen kunnen horen. Het enige wat ze kunnen doen, is de bewakers smeken om hen naar binnen te laten gaan, bewakers die in wezen klungels zijn, goedmoedige jongens die gedwongen zijn hun plicht te doen als onderdeel van hun verplichte militaire dienst. Zelfs de meeste mannen die het stadion in gaan, lijken niet bijzonder verontrust bij de gedachte dat deze vrouwen naar binnen mogen. Toch blijft het verbod van kracht. Maar hoe kun je niet onder de indruk raken van de moed en het lef die deze vrouwen tentoonspreiden als ze het opnemen tegen een systeem dat zo'n belachelijke, regressieve en archaïsche beperking blijft afdwingen? En toch is het doel van deze vrouwen niet om zich achter een zaak te scharen of om 'een punt' te maken. Het zijn gewoon geobsedeerde fans met een brandend verlangen om naar een voetbalwedstrijd te kijken en, net als alle mannen in het land, hun team toe te juichen.<br />Het is moeilijk te zeggen hoeveel van de dialogen in het script zitten en hoeveel er onvoorbereid in zitten, maar in beide gevallen doen de acteurs, met hun prachtig expressieve gezichten, geweldig hun best om elk moment volkomen echt en overtuigend te laten lijken. Mohammad Kheirabadi en Shayesteh Irani zijn opvallende hoofdrolspelers in een uniform van uitstekende cast. De structuur van de film is ook heel los en vrij van structuur, omdat de schrijver/regisseur Jafar Panahi en de co-schrijver Shadmehr Rastin zich een paar korte momenten op een of twee van de personages richten en zich dan soepel en moeiteloos op anderen richten. Met deze documentaire-achtige benadering krijgen we het gevoel dat we getuige zijn van een gebeurtenis die zich in de 'echte tijd' afspeelt. Heel vaak vergeten we heel gemakkelijk dat we naar een film kijken.<br />Het was van de kant van de filmmakers heel slim om zoveel goedmoedige humor in de film te verwerken (dat deden de Tsjechische filmmakers ook), om de volstrekte absurditeit van de situatie beter te benadrukken en de aantrekkingskracht van de film te vergroten voor zowel binnen- als buitenlands publiek. 'Achter de schermen' is natuurlijk een schreeuw om gerechtigheid, maar het is er een die des te effectiever is omdat het weigert van zijn verhaal een hartverscheurende tragedie te maken. In plaats daarvan beseft het dat niets zo doeltreffend de sociale barrières doorbreekt als humor en een beroep op de gemeenschappelijke menselijkheid van het publiek. En is dat niet waar het bij ware kunst allemaal om gaat? Op zijn eigen rustige, ingehouden manier is 'Buitenkant' een van de grote, ondergewaardeerde juweeltjes van 2007.
In Iran, women are not permitted to attend men's sporting events, apparently to "protect" them from all the cursing and foul language they might hear emanating from the male fans (so since men can't restrain or behave themselves, women are forced to suffer. Go figure.). "Offside" tells the tale of a half dozen or so young women who, dressed like men, attempt to sneak into the high-stakes match between Iran and Bahrain that, in 2005, qualified Iran to go to the World Cup (the movie was actually filmed in large part during that game).<br /><br />"Offside" is a slice-of-life comedy that will remind you of all those great humanistic films ("The Shop on Main Street," "Loves of a Blonde," "Closely Watched Trains" etc.) that flowed out of Communist Czechoslovakia as part of the "Prague Miracle" in the mid 1960's. As with many of those works, "Offside" is more concerned with observing life than with devising any kind of elaborately contrived fictional narrative. Indeed, it is the simplicity of the setup and the naturalism of the style that make the movie so effective.<br /><br />Once their ruse is discovered, the girls are corralled into a small pen right outside the stadium where they can hear the raucous cheering emanating from the game inside. Stuck where they are, all they can do is plead with the security guards to let them go in, guards who are basically bumbling, good-natured lads who are compelled to do their duty as a part of their compulsory military service. Even most of the men going into the stadium don't seem particularly perturbed at the thought of these women being allowed in. Still the prohibition persists. Yet, how can one not be impressed by the very real courage and spunk displayed by these women as they go up against a system that continues to enforce such a ridiculously regressive and archaic restriction? And, yet, the purpose of these women is not to rally behind a cause or to make a "point." They are simply obsessed fans with a burning desire to watch a soccer game and, like all the men in the country, cheer on their team.<br /><br />It's hard to tell just how much of the dialogue is scripted and how much of it is extemporaneous, but, in either case, the actors, with their marvelously expressive faces, do a magnificent job making each moment seem utterly real and convincing. Mohammad Kheir-abadi and Shayesteh Irani are notable standouts in a uniformly excellent cast. The structure of the film is also very loose and freeform, as writer/director Jafar Panahi and co-writer Shadmehr Rastin focus for a few brief moments on one or two of the characters, then move smoothly and effortlessly onto others. With this documentary-type approach, we come to feel as if we are witnessing an actual event unfolding in "real time." Very often, it's quite easy for us to forget we're actually watching a movie.<br /><br />It was a very smart move on the part of the filmmakers to include so much good-natured humor in the film (it's what the Czech filmmakers did as well), the better to point up the utter absurdity of the situation and broaden the appeal of the film for audiences both domestic and foreign. "Offside" is obviously a cry for justice, but it is one that is made all the more effective by its refusal to make of its story a heavy-breathing tragedy. Instead, it realizes that nothing breaks down social barriers quite as efficiently as humor and an appeal to the audience's common humanity. And isn't that what true art is supposed to be all about? In its own quiet, understated way, "Offside" is one of the great, under-appreciated gems of 2007.