Ik ben nooit een fan van Farrah Fawcett geweest... tot nu toe. Ze was echt verbazingwekkend in deze film. De emotie die ze moet hebben gevoeld toen ze de ene na de andere opname maakte, laat zich niet zomaar raden. Dit was een heel moeilijke film om te zien, het onderwerp is beslist onaangenaam en je voelt je zo hulpeloos als je hier zit en toekijkt hoe een vrouw voor wat wel een eeuwigheid lijkt wordt mishandeld. Ik had eigenlijk het gevoel dat de hele zaak een beetje inzakte toen haar vriendinnen terugkwamen en ik vond de conclusie helemaal niet aannemelijk. De regisseur leek er erg op gebrand om hoogte in zijn opnamen te gebruiken en vond het heerlijk om spiegelingen te gebruiken, ik geloof dat hij meer aandacht had moeten besteden aan het tempo in de tweede helft van dit stuk. Ik weet zeker dat dit een geweldig krachtig stuk theater is, deze film voor mij, hoewel hij zijn verdienste had, gewoon tekortschoot.
I've never been a fan of Farrah Fawcett...Until now. She was truly amazing in this movie. The emotion she must have gone through shooting re-take after re-take doesn't bare thinking about. This was a very hard movie to watch, the subject matter is decidedly unpleasant and you feel so helpless just sitting and watching a woman being abused for what seems like an eternity. I actually felt that the whole thing deflated somewhat when her friends returned to the house and I didn't find the conclusion at all plausible. The director seemed very keen in using height in his shots and loved using mirror reflections, I believe he should have paid more attention to the pace in the second half of this piece. I'm sure this makes a heck of a powerful piece of theatre, this movie for me, although it had merit, just fell short.