Zes GI'S die op het punt staan naar huis gestuurd en ontslagen te worden, worden dronken en sluipen een sektebijeenkomst in Azië binnen. Omringd door figuren met kappen doen twee mannelijke dansers alsof ze vechten. Achter hen gaat op een altaar een gevlochten mand open en er komt een geschilderde figuur tevoorschijn die een slang begint te imiteren en ten slotte een van de dansers in de nek bijt. De imitatieslang is gekleed in een soort schubbenachtige bodystocking. (Dit is beslist een vrouwelijke imitatieslang.) Het sektelid dat hen de geheime bijeenkomst heeft binnengesmokkeld, heeft de zes mannen herhaaldelijk gewaarschuwd dat de ceremonie niet mag worden onderbroken en dat er absoluut geen foto's mogen worden gemaakt, omdat ze anders zullen worden opgejaagd en gedood. Natuurlijk maken de GI'S een flitsfoto, sturen de sekteleden in een kwade hysterie, stelen het mandje met de'slang' en rennen ermee de Aziatische nacht in.<br />Een van de jongens, de meest aanstootgevende en gevatte, sterft aan een cobrabeet in zijn nek, hoewel niemand kan verklaren hoe de slang in zijn ziekenhuiskamer is gekomen.<br />Terug in New York lijkt het allemaal oud nieuws als de ontslagen mannen hun burgerleven weer oppakken en nog steeds een band met elkaar hebben. Hun banen variëren van manager van een bowlingcentrum (David Janssen) tot postdoctoraal onderzoeker (Richard Long). James Dobson, Jack Kelly en Marshall Thompson maken ook deel uit van de buurt. Richard Long heeft een aardige blonde vriendin. Kelly is een ietwat roekeloze rokkenjager. Maar ze kunnen het allemaal goed met elkaar vinden en ze lijken allemaal gelukkig.<br />Dan verschijnt er een donkere, onbetrouwbaar uitziende, mysterieuze vrouw (Faith Domergue) en Marshall Thompson vindt haar aardig en dringt haar de groep binnen.<br />Raad eens wat er gebeurt. Eerst wordt Janssen doodsbang van een schaduw op de achterbank en overlijdt hij bij een auto-ongeluk. Dan krijgt Kelly bezoek van Domergue. Iets maakt hem zo bang dat hij door het raam valt en dood neervalt op het trottoir. Long en Dobson beginnen te vermoeden wat de kijker al weet: dat Domergue iets te maken heeft met de sterfgevallen. Ze denken ook dat ze misschien in een cobra aan het veranderen is, en dat is ook het geval. Dobson confronteert haar met zijn vermoedens en zij bewijst dat hij gelijk heeft.<br />Long en Thompson zijn op dat moment door het dolle heen, vooral Thompson, die verliefd is op Domergue en heeft ontdekt dat zij zich ook tot hem aangetrokken voelt, hoewel hij haar moet uitleggen wat 'liefde' is. Het doet er niet toe. Een laatste roekeloze aanval van de cobravrouw op Longs vriendin <0xE2><0x80><0x93> niet een van de zes oorspronkelijke daders <0xE2><0x80><0x93> en Thompson moet de slang uit het raam gooien. Op het trottoir beneden verandert het lichaam in dat van Domergue. Einde.<br />Ik denk dat ik de meeste vragen die de plot opwerpt maar oversla. Ik zal een van de meer prozaïsche vragen in het voorbijgaan noemen. Wie heeft Domergues reis van ergens in Azië naar New York betaald? Wie betaalt haar hotelrekeningen? Wie heeft haar spectaculaire garderobe betaald? Hoe komt het dat ze zo goed Amerikaans Engels spreekt? Wat is er in godsnaam aan de hand? De schrijvers en de regisseur hebben duidelijk een paar van Val Lewtons bescheiden griezelfilms gezien en hoewel er niet veel moeite in deze productie is gestoken, hebben ze schaamteloos een paar trucjes van Lewton gestolen. In Lewtons 'The Cat People' bijvoorbeeld is de vrouw veranderd in een zwarte luipaard, maar de dreiging wordt altijd in de schaduw gehouden en is daardoor des te griezeliger. De meeste transformaties hier maken ook gebruik van schaduwen, maar in tegenstelling tot die van Lewton zijn die schaduwen onhandig en ondubbelzinnig.<br />Lewton maakte ook af en toe gebruik van wat hij 'bussen' noemde. Lewtons eerste 'bus' was letterlijk. Een mogelijk slachtoffer haast zich in haar eentje door de donkere tunnels van Central Park met alleen het geluid van voetstappen. Iets of iemand volgt haar. Ze verstijft van angst onder een straatlantaarn. Iets ritselt in de takken van de struiken boven haar. Ze kijkt omhoog. Er klinkt een luide, gierende gil waarvan je haren rechtovereind gaan staan. Het is een bus die met zijn luchtremmen voor haar stopt. De producers hebben in deze film minstens twee 'bussen' gebruikt en die stellen niets voor. Zo loopt er bijvoorbeeld een vent afwezig over een kruispunt, en plotseling klinkt het geronk van een vrachtwagen die hem bijna raakt. Er is geen camera op het beeld gericht. Het wordt ingeklemd door een autoclaxon.<br />Ik geef niet veel om films die het stereotiepe beeld van slangen als slijmerig, lelijk, giftig en fallisch in stand houden. In feite zijn slangen helemaal niet slijmerig, de meeste zijn onschuldig en veel zijn buitengewoon mooi. Bovendien zijn ze eerder vrouwelijk dan mannelijk in hun kronkelende bewegingen en hun slangachtige benadering van doelen. Zoek je een reptielachtig symbool voor mannelijkheid? Probeer dan een raceloper met zes ribbels. Dat is een heel snelle hagedis. Als hij iets te eten ziet, komt hij aangerend en schrokt het naar binnen. Maar goed, als je een paar mooie, goedkope griezelfilms wilt zien, hoef je deze niet te bekijken. Zoek maar naar 'The Cat People' of een van Lewtons andere mindere meesterwerken, waarvan dit een duidelijke kopie is.
Six GIs, about to be send home and discharged, get drunk and sneak into a cult meeting in Asia. Surrounded by hooded figures, two male dancers pretend to have a fight. Behind them, on an altar, a woven basket opens and a figure painted emerges and begins imitating a snake, finally biting one of the dancers on the neck. The imitation snake is dressed in some scaley looking body tights. (This is definitely a female imitation snake.) The cult member who has sneaked them into the secret meeting has warned the six men repeatedly that the ceremonies must not be interrupted and, most definitely, no photos must be taken or else they will be hunted down and killed. Naturally, the GIs take a flash photo, send the cult members into an angry hysteria, steal the basket containing the "snake" and run off with it into the Asian night.<br /><br />One of the guys, the most offensive and snarky, dies from a cobra bite on the neck, though no one can explain how the snake got into his hospital room.<br /><br />Back in New York, it all seems rather old news as the discharged men settle down into their civilian lives, still maintaining their bond with one another. Their jobs range from manager of a bowling alley (David Janssen) to graduate research student (Richard Long). James Dobson, Jack Kelly, and Marshall Thompson are also part of the neighborhood. Richard Long has a nice blond girl friend. Kelly is a somewhat reckless womanizer. But they all get along well enough and all of them seem happy.<br /><br />Then a dark, shifty-looking, mysterious woman (Faith Domergue) shows up and Marshall Thompson takes a liking to her and insinuates her into the group.<br /><br />Guess what happens. First Janssen is terrified by a shadow in the back seat and dies in a car crash. Then Kelly gets a visit from Domergue. Something scares him so badly he tumbles through the window and dies in the fall to the sidewalk. Long and Dobson begin to suspect what the viewer already knows -- that Domergue has had something to do with the deaths. They also reckon that maybe she's turning into a cobra, which is the case. Dobson confronts her with his suspicions and she proves his point.<br /><br />By this time Long and Thompson are thoroughly frazzled, particularly Thompson, who is in love with Domergue and has discovered that she is attracted to him, too, although he must explain to her what "love" is. No matter. A final reckless attack by the cobra woman against Long's girl friend -- not one of the six original offenders -- and Thompson must throw the snake out the window. On the pavement below, the body changes to that of Domergue. The end.<br /><br />I think I'll skip over most of the questions that the plot raises. I'll just mention one of the more prosaic ones in passing. Who paid for Domergue's fare from somewhere in Asia to New York? Who's paying her utility bills in the hotel? Who paid for her spectacular wardrobe? How come she speaks American English so well? What the hell's going on? The writers and director have clearly seen some of Val Lewton's modest horror films and, though not much effort has gone into this production, they've unashamedly stolen some gimmicks from Lewton. In Lewton's "The Cat People", for instance, the woman is transformed into a black leopard but, with one tiny exception, the threat is always kept in the shadows and is all the more spooky for it. Most of the transformations here use shadows too, but unlike Lewton's, the shadows are clumsy and unambiguous.<br /><br />Lewton also made occasional use of what he called "buses". Lewton's first "bus" was a literal one. A potential victim is hurrying alone through the dark tunnels of Central Park with only the sound of footsteps. Something or someone is following her. She freezes with fright under a street lamp. Something rustles the branches of the shrubs above her. She looks upward. There is a loud, wheezing shriek that makes your hair stand on end. It's a bus using its air brakes to stop for her. The producers used at least two "buses" in this film and they amount to nothing. A guy is walking distractedly across an intersection, for instance, and there is the sudden rumble of a truck that almost hits him. There is no set up to the shot. It's jammed in with a shoe horn.<br /><br />I don't much care for movies that perpetuate the stereotype of serpents as slimy, ugly, venomous, and phallic. As a matter of fact, no snakes are slimy, most are harmless, and many are extraordinarily beautiful. Furthermore, they're more feminine than masculine in their sinuous movements and serpentine approach to goals. You want a reptilian symbol for masculinity? Try a six-lined racerunner. It's a really fast lizard. When it sees something to eat, it rushes up and gobbles it down.<br /><br />Anyway, if you want to see some fine, low-budget scary films, don't bother with this one. Find "The Cat People" or one of Lewton's other minor masterpieces, of which this is an obvious copy.