Sinds de première in 1970 is MYRA BRECKINRIDGE een synoniem geworden voor cinematografische debacles van legendarische proporties. Nu eindelijk op dvd in een onverwacht mooi pakket, is het even onwaarschijnlijk dat de film nog een breed publiek zal trekken als toen hij voor het eerst werd uitgebracht.<br />De bestseller van Gore Vidal uit 1968 was een duister satirisch statement. De meeste filmmakers waren van mening dat het verhaal, de structuur en de algehele toon van de roman niet naar de film konden worden vertaald, en insiders in de filmindustrie waren verbaasd toen 20th Century Fox niet alleen de rechten verwierf, maar Vidal ook inhuurde om zijn roman aan het scherm aan te passen. Maar de studiobazen hadden al snel genoeg van Vidals aanpassingen: Vidals aanpassingen werden herhaaldelijk afgewezen en de nieuwe schrijver-regisseur Michael Sarne werd ingeschakeld om de film naar De directie van het filminstituut hoopte dat Sarne de jeugdmarkt zou aanboren die ze als doelwit voor de film zagen, maar Sarne bleek nog meer uit de toon te vallen dan de directie zelf. Herschrijven na herschrijven volgde. De cast, die de ramp voelde aankomen, werd steeds strijdlustiger. In haar dvd-recensie zegt ster Raquel Welch dat ze zelden enig idee had wat Myra's motieven waren, van de ene scène tot de andere, of zelfs binnen een enkele scène zelf, en dat alle betrokkenen een heel andere film leken te maken. Volgens Rex Reed was MYRA BRECKINRIDGE een film die was gemaakt door een stel mensen die zich in hun kleedkamer hadden verstopt terwijl ze wachtten tot hun advocaten terugbelden.<br />De juistheid van deze commentaren wordt door de film zelf aangetoond. De essentie van Vidals verhaal is aanwezig, maar niet alleen zijn alle bredere implicaties uit het verhaal weggelaten, het lijkt ook op zichzelf geen zin te hebben. Alles loopt in verschillende richtingen, er is niets wat met elkaar in verband staat, en talloze scènes ondergraven de logica van eerdere scènes. En hoewel regisseur Sarne herhaaldelijk in zijn commentaar zegt dat hij de film als een zuivere klucht wilde maken, zijn de enige lachsalvo's toevallig. De belangrijkste van deze ongelukken is Mae West. Het is waar dat Wests uiterlijk onverwacht goed geconserveerd is en dat ze met een oneliner geen steek was kwijtgeraakt <0xE2><0x80><0x93> maar je kunt niet om het feit heen dat ze in de zeventig is, en haar overtuiging dat ze nog steeds de meest sexy truc in schoenleer is, is op zijn zachtst gezegd uiterst verontrustend. Maar wat nog erger is, is het feit dat West buiten haar tijd valt. Haar pogingen om zichzelf om te zetten in een hippe en opvallende persoonlijkheid resulteren in een van de meest g<0xC3><0xAA>nante karikaturen die je ooit op film hebt gezien.<br />De rest van de cast is grotendeels verspild. Raquel Welch, een actrice die duidelijk wordt onderschat, speelt de titelrol van Myra als een barbiepop die steroïden slikt; de niet-acteur Rex Reed is onverwacht effectief in de rol van Myron, maar de hele rol heeft in wezen geen enkele zin. Alleen John Huston en de cameospelers John Carradine, Jim Backus, William Hopper en Andy Devine komen relatief ongeschonden uit de strijd. Ja, het is echt het debacle waar iedereen die bij de film betrokken was bang voor was: snel als het langzaam moest zijn, langzaam als het snel moest zijn, van begin tot eind meedogenloos saai. Het is waar dat regisseur Sarne af en toe een geïnspireerd idee heeft <0xE2><0x80><0x93> zoals in zijn gebruik van filmfragmenten van iedereen, van Shirley Temple tot Judy Garland <0xE2><0x80><0x93> om een tegenwicht te vormen voor de handeling <0xE2><0x80><0x93> maar over het algemeen lijkt Sarne de verkeerde keuzes te hebben gemaakt, telkens als hij de keus kreeg om iets te doen.<br />Het hoe en waarom daarvan wordt duidelijk in Sarnes audiocommentaar. Sarne hield niet van de roman, en trouwens ook niet van het onderwerp in het algemeen. Hij wilde het scenario niet schrijven, maar hij had het geld nodig; hij wilde de film nadrukkelijk niet regisseren, maar hij had het geld nodig. Hij maakt heel duidelijk dat hij een hekel had aan de schrijvers Gore Vidal en Rex Reed (op een gegeven moment zegt hij ronduit dat Reed 'geen aardige vent' is), en tot op de dag van vandaag denkt hij dat Vidal en Reed samen de film hebben gesaboteerd omdat hij weigerde in te spelen op hun 'homoseksuele agenda' <0xE2><0x80><0x93> die, als je er goed over nadenkt, hun wens is geweest dat Sarne Vidals roman zou filmen in plaats van zijn eigen bizarre, gefantaseerde start daarop. <br /><br />Hoewel Sarne heel wat tijd besteedt aan het geven van commentaar, waarin hij zegt dat de film zeer geliefd is bij de homogemeenschap, lijkt hij nooit helemaal te begrijpen dat de aantrekkingskracht van de film op het homopubliek voortkomt uit zijn belachelijk onnauwkeurige weergave van homoseksuelen. Als je hem samen met de film zelf onder de loep neemt, komt hij naar voren als meer dan een beetje homofoob <0xE2><0x80><0x93> en eerlijk gezegd als de slechtste schrijver en regisseur die voor dit project gekozen had kunnen worden.<br />Afgezien van de commentaren van Sarne en Welch en de documentaire over de totstandkoming, bevat de dvd ook een aantal trailers en twee versies van de film: een 'theatrale versie' en een 'herziene' versie. Het enige verschil tussen de twee is dat de laatste scène in de 'herziene' versie in zwart-wit is afgedrukt. De bewerkingen die voor de vertoning van de film zijn gemaakt, zijn niet hersteld, maar in de documentaire worden de details gegeven. De widescreenbeelden van beide films zijn opmerkelijk goed en het geluid is uitstekend. Maar om te eindigen waar ik ben begonnen: dit is inderdaad een film die filmhistorici, filmfanaten en cultfilmfans het meest zal interesseren. Ik geef hem drie van de vijf sterren, alleen al om hun mening, maar alle anderen zouden hem moeten laten voor wat hij is.<br /><br />Gary F. Taylor, alias GFT, Amazon Reviewer, Amazon.
Seldom seen since theatrical release in 1970, MYRA BRECKINRIDGE has become a byword for cinematic debacles of legendary proportions. Now at last on DVD in an unexpectedly handsome package, it is as unlikely to win wide audiences today as it was when first released. <br /><br />Gore Vidal's 1968 bestseller was a darkly satirical statement. Most filmmakers felt that the novel's story, structure, and overall tone would not translate to film, and industry insiders were surprised when 20th Century Fox not only acquired the rights but also hired Vidal to adapt his novel to the screen. But studio executives soon had cold feet: Vidal's adaptations were repeatedly rejected and novice writer-director Michael Sarne was brought in to bring the film to the screen.<br /><br />Studio executives hoped that Sarne would tap into the youth market they saw as a target for the film, but Sarne proved even more out of synch with the material than the executives themselves. Rewrite upon rewrite followed. The cast, sensing disaster, became increasingly combative. In her DVD commentary, star Raquel Welch says that she seldom had any idea of what Myra's motives were from scene to scene or even within any single scene itself, and that each person involved seemed to be making an entirely different film. In the accompanying "Back Story" documentary, Rex Reed says that MYRA BRECKINRIDGE was a film made by a bunch of people who hid in their dressing rooms while waiting for their lawyers to return their calls.<br /><br />The accuracy of these comments are demonstrated by the film itself. The basics of Vidal's story are there, but not only has the story been shorn of all broader implications, it seems to have no point in and of itself. Everything runs off in multiple directions, nothing connects, and numerous scenes undercut whatever logic previous scenes might have had. And while director Sarne repeatedly states in his commentary that he wanted to make the film as pure farce, the only laughs generated are accidental.<br /><br />Chief among these accidents is Mae West. It is true that West is unexpectedly well preserved in appearance and that she had lost none of her way with a one-liner--but there is no getting around the fact that she is in her seventies, and her conviction that she is the still the sexiest trick in shoe leather is extremely unsettling, to say the least. But worse, really, is the fact that West is outside her era. Her efforts to translate herself into a hip and happening persona results in one of the most embarrassing self-caricatures ever seen on film.<br /><br />The remaining cast is largely wasted. Raquel Welch, a significantly underestimated actress, plays the title role of Myra very much like a Barbie doll on steroids; non-actor Rex Reed is unexpectedly effective in the role of Myron, but the entire role is essentially without point. Only John Huston and cameo players John Carradine, Jim Backus, William Hopper, and Andy Devine emerge relatively unscathed. Yes, it really is the debacle everyone involved in the film feared it would be: fast when it should be slow, slow when it should be fast, relentlessly unfunny from start to finish. It is true that director Sarne does have the occasional inspired idea--as in his use of film clips of everyone from Shirley Temple to Judy Garland to create counterpoint to the action--but by and large, whenever Sarne was presented with a choice of how to do something he seems to have made the wrong one.<br /><br />The how and why of that is made clear in Sarne's audio commentary. Sarne did not like the novel or, for that matter, the subject matter in general. He did not want to write the screenplay, but he needed the money; he emphatically did not want to direct the film, but he need the money. He makes it very clear that he disliked author Gore Vidal and Rex Reed (at one point he flatly states that Reed "is not a nice person"), and to this day he considers that Vidal and Reed worked in tandem to sabotage the film because he refused to play into their 'homosexual agenda'--which, when you come right down to it, seems to have been their desire that Sarne actually film Vidal's novel rather than his own weirdly imagined take-off on it.<br /><br />Although he spends a fair amount of commentary time stating that the film is widely liked by the gay community, Sarne never quite seems to understand that the appeal of the film for a gay audience arises from his ridiculously inaccurate depiction of homosexual people. When taken in tandem with the film itself, Sarne emerges as more than a little homophobic--and quite frankly the single worst choice of writers and directors that could have been made for this project.<br /><br />In addition to the Sarne and Welch commentaries and the making-of documentary, the DVD release includes several trailers and two versions of the film: a "theatrical release" version and a "restored" version. The only difference between the two is that the final scene in the "restored" version has been printed to black and white. The edits made before the film went into general release have not been restored, but the documentary details what they were. The widescreen transfers of both are remarkably good and the sound is quite fine. But to end where I began, this is indeed a film that will most interest film historians, movie buffs, and cult movie fans. I give it three out of five stars for their sake alone, but everyone else should pass it by.<br /><br />Gary F. Taylor, aka GFT, Amazon Reviewer