Kan er ooit van worden gezegd dat er films zijn die helemaal geen goede kanten hebben? Antwoord: Ja, en dit is er een van. Nadat hij de ontstellende 'Huis van de Doden'-regisseur Uwe Boll had gedirigeerd, heeft hij nu zijn minder getalenteerde oog laten vallen op de zoveelste aanpassing van een videogame. Snappen die kerels het dan niet? Voor iedereen die het niet begrijpt, hier staat het in hoofdletters voor je: VIDEOGRAFIE GAAT NIET VOOR GOED GEVOEL! Het acteerwerk is op z'n best onder de maat. Het decor en de special effects zijn slecht. In tegenstelling tot de videogame (die zijn angstaanjagende momenten had) heeft deze film geen sfeer van dreigend onheil, geen gevoel van gevaar of dreiging. Het heen en weer lopen en het plannen maken is verwarrend en het papier waarop het script is gedrukt had beter als wc-papier gebruikt kunnen worden. De hoofdschuldige is de regisseur. Uwe Boll gebruikt de camera met de gratie en de vaardigheid van een aap die een verfkwast gebruikt. Ingezoomde zoomlenzen, zwiepen en zwiepen worden op onvoorspelbare momenten aan het hele saaie gebeuren toegevoegd, waardoor het publiek gedesoriënteerd en verveeld raakt. Waarom deze man ooit in de buurt van een filmdecor is toegelaten, moet wel een van de grootste geheimen van de moderne cinema zijn. Vermijd het ten koste van alles.
Can it ever be said that there are some movies that have no redeeming features whatsoever? Answer: Yes, and this is one of them. After helming the appalling 'House of the Dead' director Uwe Boll has now cast his less-than-talented eye towards yet another video game adaptation. Don't these guys get it? To anyone who can't understand, here it is in block capitals for you: VIDEO GAMES DO NOT MAKE FOR GOOD MOVIES! The acting here is, at best, sub-standard. The set design and special effects are poor. Unlike the video game (which did have its scary moments) the movie has no atmosphere of impending doom, no sense of danger or menace. Pacing and plotting is confused and the paper that the script is printed on would have been better used as toilet paper. The main culprit is the director. Uwe Boll uses the camera with the grace and skill of a monkey using a paintbrush. Hackneyed zooms, swoops and pans are spliced into the whole dreary affair at unpredictable moments leaving the audience disorientated and bored. Why this guy was ever let near a movie set in the first place must stand as one of modern cinemas greatest secrets. Avoid at all costs.