De Eeuwige Jood (Der Ewige Jude) heeft niet wat we tegenwoordig de kenmerken van een wetenschappelijk document zouden noemen: in plaats van deskundigen of bronnen te noemen om te ondersteunen wat hij zegt, zegt hij eenvoudigweg, zonder tegenspraak, wat hij ons wil laten geloven (je zult het met me eens zijn dat de Amerikaanse filmjournaals in die tijd ook veel minder gereguleerd waren dan ethisch verantwoord zou lijken voor een modern publiek, dat vaak gedramatiseerde scènes invoegde en ze afdeed als echte nieuwsbeelden). Voeg daarbij het feit dat de filmmaker Hippler 'predikte voor de bekeerlingen', niet zozeer dat hij niet-joodse Europeanen vroeg de Joden te haten, maar dat hij de gevoelens die velen van hen al moesten hebben, bevestigde, om de holocaust die daarop volgde te kunnen toestaan. De zwakste schakel in de logica van de film bevindt zich in de vergelijking met de 'rat', waarin het gedrag van ratten wordt verklaard, en vervolgens iets wordt toegevoegd in de trant van: 'Nou, zo zijn joodse mensen ook.' Op dezelfde manier karakteriseert de film joodse mensen als lelijk door lelijke joodse mensen te laten zien in vergelijking met aantrekkelijke niet-joden; de bijbehorende geloofssprong is dat lelijk slecht is. De film lijkt zichzelf een paar keer tegen te spreken, bijvoorbeeld door westerse schilders aan te vallen die figuren uit het Oude Testament afbeelden als Europeanen met een lichte huidskleur; daardoor geeft de tekst toe dat de zogenaamde 'Joden-afstamming' in feite een ingeworteld aspect is van de christelijke cultuur. De film toont ook getto-joden die vrijwillig leven in van kakkerlakken vergeven vuil, ondanks de vermeende schat die ze bezitten. Het gebruik van scènes uit een bekende Amerikaanse film, House of Rothschild, toont een al even ondoorzichtige toepassing van de logica. Eerst wordt de film ervan beschuldigd dat hij door joden is gemaakt; vervolgens wordt hij kennelijk door Hippler gebruikt om de bedrieglijkheid van de joden te verifiëren (de voornoemde schijn van armoede bij de getto-joden, getoond als een middel om belastingontduiking te vermijden, hoewel het personage van Rothschild de indruk wekt dat joden buitensporig worden belast); ten slotte wordt de film van Rothschild opnieuw bekritiseerd omdat hij impliceert dat de beroemde bankiersfamilie de rekening-courant heeft uitgevonden. Deze ogenschijnlijke onduidelijkheid over de vraag of de Amerikaanse beelden positief of negatief zijn, wordt misschien duidelijker als we er vaker naar kijken, maar op het eerste gezicht levert het wat troebele beelden op. Ondanks alle onvolmaaktheden van de Eeuwige Jood was ik in eerste instantie verbaasd dat de IMDb-viewerwaarde voor deze film zo hoog is, bijna een '5' tot nu toe. Ik zou zeggen dat de reden is dat EJ's documentaire zijn oorspronkelijke doel heeft overtroffen en ons, onbedoeld, een blik biedt op het leven van Europese joden zoals ze over een paar jaar niet meer te zien zouden zijn. Onnodig te zeggen dat juist de slechtheid van de film ook een historisch inzicht verschaft in slechtheid, of simpelweg slechtheid, als instrument van de propagandisten. Ongeveer in deze tijd zou ik van regisseur Hippler verwachten dat hij nog eens een slippertje zou maken en naar voren zou springen om te zeggen: 'Dat is wat ik al die tijd al van plan was!' De scènes waarin dieren worden afgeslacht zijn bijzonder gruwelijk en laten duidelijk zien dat ze beslist onmenselijk zijn, in tegenspraak met de bedoeling van de koosjere wet om dierenleed te voorkomen. Ik zou graag van iemand die de film heeft gezien en enige kennis heeft van deze procedures, willen horen of de weergave juist is.
The Eternal Jew (Der Ewige Jude) does not have what we today would call the markings of a scholarly document: rather than naming experts or sources to support what it says, it simply says, without opposition, what it wants us to believe (one will concede that American newsreels of that period were also much less regulated than would seem ethical to a modern audience, often inserting dramatized scenes and passing them off as actual news footage). Add to this directed propaganda the fact that filmmaker Hippler was "preaching to the converted," not so much asking gentile Europeans to hate the Jews as validating the feelings so many of them must have held already, in order to have allowed the holocaust that followed. The weakest link in the film's logic shows in its "rat" analogy, wherein it goes on to explain the behavior of rats, and then adds something to the effect of "Well, Jewish people are like that too." Similarly it characterizes Jewish people as ugly by showing ugly Jewish people in comparison to attractive gentiles; the accompanying leap of faith is that ugly is bad. The film appears to contradict itself a few times, for example by attacking Western painters who portrayed Old Testament characters as light-skinned Europeans; thereby the text admits that so-called "Hebrew" ethnicity is in fact an ingrained aspect of Christian culture. It also shows ghetto Jews willingly living in roach-infested filth, despite the supposed treasure they've hoarded, and then flip-flops by saying that these same undesirables live in wealth and luxury as soon as they leave the ghetto. Incidentally, who wouldn't? The use of scenes from a well-known American film, House of Rothschild, shows an equally blurry deployment of logic. First the film is denounced as having been made by Jews; then it is apparently used by Hippler to verify the deceptiveness of Jews (the aforementioned pretense of poverty by ghetto Jews, shown as a means of avoiding taxation, although the Rothschild character's "spin" is that Jews are taxed excessively); finally the Rothschild film is once again execrated for implying that the famed banking family invented the checking account. This apparent indecisiveness in whether the American footage is shown positively or negatively might become clearer with repeated viewings, but at first sight it makes for some murky moviewatching. For all of Eternal Jew's imperfections, I was at first surprised that the IMDb viewer rating for this film is as high as it is, just shy of a "5" to date. I'd say the reason is that EJ's documentary value has exceeded its original purpose, offering us, unintentionally, a look into the lives of European Jews as they would not be seen a few years hence. Needless to say the film's very badness also provides an historical insight into bad, or simply evil, filmmaking as a propagandist's tool. About this time I should expect director Hippler to flip-flop once again, springing forward to say "That's what I meant to do all along!" The scenes depicting animal slaughter are particularly gruesome, and show same as decidedly inhumane, contrary to the intent of Kosher law to prevent animal suffering. I would like for someone who has seen the film, and has some knowledge of these procedures, to comment on whether the portrayal is accurate.