Ik kijk veel films, goede, slechte en onverschillige; meestal is er wel iets interessants om me op te richten, ook al is het maar een decorontwerp, of de betrouwbare arbeid van een goede karakterspeler, of het gelukzalige gelach dat opwelt bij het zien van een voor eeuwig vastgelegde onbekwaamheid.<br />Maar ik was aangenaam verrast door deze film, een die ik nooit eerder had gezien. Graham Greene is natuurlijk al vele malen in film vertaald, in meesterwerken als 'Dun Man' en in mindere films. 'Confidential Agent' is een van die mindere films, maar het lukt me toch ergens te komen, ondanks de matte regie, de ongerijmdheid van Bacall en Boyer. In sommige opzichten begint dit laatste 'probleem' in het voordeel van de film te werken, want hoe kan de liefde bloeien in de moordende sfeer van het fascisme en het kapitalisme die samenkomen in de tragedie van één persoon? Het meest meeslepende aspect van de film komt rechtstreeks voort uit Greenes complexe en van schuldgevoelens doordrenkte psychologie. Ik weet dat sommigen het doelbewuste heen-en-weerlopen hier saai vinden, en dat kan ik begrijpen. Toch merkte ik dat het geploeter eerder geaccentueerd dan afgezwakt werd door wat een claustrofobische wereld is. Ik werd gedwongen om toe te kijken, niet door geweldig acteerwerk (hoewel Boyer zoals gewoonlijk fantastisch is en met zijn schitterende stem en hunkerende ogen een rijke mengeling van wereldmoeheid, tragiek, hoop en hartstocht weet over te brengen), maar door de neerwaartse spiraal van iemands ijdele hoop op een wereld van onderdrukking en geld. Wat is een dief? Wat heeft liefde voor zin als je oog in oog staat met de dood? Waar eindigt winstbejag en begint de uitbuiting? De film bereikt niet het niveau van kunst en kan dus geen antwoord geven op zulke vragen, maar hij is veel meer dan louter amusement en de moorden en schuldgevoelens zijn heel grimmig getekend. En dat helpt deze film de moeite waard te maken.<br />En er is geen happy end, want de geschiedenis heeft het einde geschreven.
I watch a lot of films, good, bad and indifferent; there is usually something of interest to fixate upon, even if it is only set design, or the reliable labor of a good character actor, or the fortuitous laughter that emerges from watching ineptitude captured forever.<br /><br />However, I was quite pleasantly surprised by this film, one I had never seen before. Graham Greene has been translated into film many times of course, in such masterpieces as "Thin Man" and in lesser vehicles. "Confidential Agent" is one of those lesser vehicles, yet it manages to get me somewhere anyway, despite lackluster direction, the incongruity of Bacall and Boyer's depictions as (respectively) British and Spanish, and the almost complete non-existence of any chemistry between the two leads. In some ways, this last "problem" actually begins to work in the film's favor, for how can love really blossom in the killing atmosphere of fascism and capitalism meeting about one person's tragedy? The most compelling aspect of the film arises directly from Greene's complex and guilt-ridden psychology, which pervades the film. I know some see the deliberate pacing here as dull, and I can understand that. Yet I found that plodding accentuated rather than detracted from what is a claustrophobic world. I was compelled to watch, not by any great acting (although Boyer is marvelous as usual, managing to convey a rich mixture of world-weariness, tragedy, hope, and fervor with his magnificent voice and yearning eyes), but by the down-spiraling rush of one man's slim hopes against a world of oppression and money. What is a thief? What good is love in the face of death? Where does mere profit-taking end and exploitation begin? The film does not rise to the level of art, and thus cannot hope to answer such questions, but it is much more than mere entertainment, and its murders and guilts are very grimly drawn. The lack of glitz, of "bubble," of narrative "bounce" help to make this movie very worthwhile.<br /><br />And there is no happy ending, for history wrote the ending.