De premisse van _Circle of Two_ is intrigerend. Een verboden liefde tussen een zestigjarige schilder Ashleigh (Richard Burton) en een vijftienjarig meisje Sarah Norton (Tatum O'Neill) en de vraag of zo'n relatie, gezien de normen van de maatschappij, acceptabel is. Het probleem met _Circle of Two_ is echter dat de film zijn belofte niet waarmaakt. De regisseurs Jules Dassin en Hedley hadden meer aandacht aan het scenario moeten besteden. Toen ik deze film zag, verwachtte ik iets nieuws te leren over liefde en seksualiteit. In plaats daarvan kreeg ik saaie dialogen, een zinloze lezing over kunst, uitstapjes waarbij Sarah meer plezier leek te hebben als ze niet bij Ashleigh was, en een slotscène die zo kunstmatig was dat de emotionele impact ervan verloren ging. In dit script komen goede acteurs slecht uit de verf. Je kunt je dus voorstellen dat de problemen van de film nog verergerd werden door de grotendeels amateuristische cast die Jules Dassin had samengesteld. Tatum O'Neill was niet in haar element. Ik geloofde geen moment dat haar personage Sarah verliefd was op Ashleigh. Haar optreden leek oppervlakkig, als een deelnemer aan een schoonheidswedstrijd. Het was alsof ze zichzelf dwong om gelukkig te zijn, terwijl het script van haar eiste dat ze gelukkig was, en om verdrietig te zijn, terwijl het script van haar vroeg dat ze verdrietig was. De enige scène waar ik graag naar keek, was helemaal aan het eind, toen ze helemaal niets zei. Dat kwam waarschijnlijk het dichtst in de buurt van Tatums rol. Sarah Norton werd nooit echt. Maar Tatum was niet de enige die fout zat. Richard Burtons Ashleigh miste de charme, het charisma en de complexiteit om zelfs vrouwen van zijn eigen leeftijd aan te trekken, laat staan een vijftienjarige. De rest van de cast was ook niet erg overtuigend. Zelfs hun ruzies waren niet overtuigend, omdat ze om de beurt wachtten. Wie doet dat? Michael Wincott als de jaloerse ex-vriend Paul was waarschijnlijk het beste in deze film, maar zijn rol was klein. Eerlijk is eerlijk, de regie van Dassin liet iedereen in de steek; maar het is ook waar dat een grote film verder gaat dan het script. Kubricks Lolita deed dat met James Mason en Sue Lyon; Konchalovsky's Lolita deed dat met James Mason en Sue Lyon. De _Runaway Train_ ging verder dan het script, met Jon Voight en Eric Roberts in de rol van veroordeelden. De regisseurs van deze films wisten ook hoe ze hun films moesten dramatiseren en iets over de personages onthullen. Ondanks zijn eigen score (een combinatie van Antonio Vivaldi, Carl Off en Bernard Hoffer) slaagt _Circle of Two_ daar nooit in.<br />Ten slotte is het idee van een verboden liefdesverhaal tussen een oude schilder en een tienermeisje goed, maar de uitvoering in _Circle of Two_ is verschrikkelijk. In veel opzichten is het jammer dat een controversieel, Lolita-achtig verhaal, dat de meeste filmregisseurs om begrijpelijke redenen liever zouden vermijden, geen intelligentere behandeling heeft gekregen; dat een script dat acteurs met plezier zouden hebben gerepeteerd, niet is geschreven; dat acteurs die zich voor hun rol inzetten of het talent hebben om hun personages echt te maken, niet te vinden zijn; en dat de regisseur Jules Dassin (die zoveel beter was met films als Rififi en Topkapi) niet de wil hoefde te hebben om zijn poot stijf te houden en te zeggen: 'Voordat we iets filmen, moeten we het liefdesverhaal heroverwegen en het script herzien.' Het enige voordeel is dat er op een dag misschien een intelligente film over een oude schilder en een verliefd tienermeisje gemaakt kan worden. Als zo'n film ooit gemaakt wordt, zal dat zeker controverse, debat en vragen voor de komende jaren veroorzaken.
The premise for Circle of Two is an intriguing one. A forbidden love between a sixty year old painter Ashleigh (Richard Burton) and a fifteen year old girl Sarah Norton (Tatum O'Neill); and the question of whether such a relationship is acceptable given society's standards. The problem with Circle of Two, however, is that it fails to live up to its promise. Director Jules Dassin and Hedley should have put more thought into the screenplay. When I watched this film, I expected to learn something new about love and sexuality. Instead, I got boring dialogue, a pointless lecture on art, outings where Sarah seemed to have more fun away from Ashleigh, and a closing scene so artificial that its emotional impact was lost. This script makes good actors look bad. So one can imagine how the film's problems were compounded even further with the largely amateurish cast that Jules Dassin assembled. Tatum O'Neill was not in her element. I did not believe for a second that her character Sarah was in love with Ashleigh. Her performance seemed superficial, like a contestant at a beauty pageant. It was as though she forced herself to be happy, when the script required her to be happy, and to be sad, when the script asked her to be sad. The only scene I liked with her in was at the very end when she said nothing at all. That was probably the closest Tatum's Sarah Norton ever came to being real. But Tatum was not the only one at fault. Richard Burton's Ashleigh lacked the charm, the charisma and the complexity to attract even women of his own age, let alone a fifteen year old. The rest of the cast was also dismal. Even their arguing was unconvincing, because they waited to take turns. Who does that? Michael Wincott as the jealous ex-boyfriend Paul was probably the best thing in this film, but his role was small. To be fair to the actors, Dassin's direction let everyone down; but it is also true that a great movie goes beyond the script. Kubrick's Lolita did that with James Mason and Sue Lyon; Konchalovsky's Runaway Train went beyond the script with Jon Voight and Eric Roberts playing convicts. The directors of these films also knew how to use music to dramatize their films and reveal something about the characters in them. In spite of its own score (a combination of Antonio Vivaldi, Carl Off and Bernard Hoffer), Circle of Two never succeeds in doing that.<br /><br />In conclusion, the idea of a forbidden love story between an elder painter and a teenage girl is a good one, but its execution in Circle of Two is terrible. In many ways, it is a shame that a controversial, Lolita-type story  which most film directors for understandable reasons would prefer to avoid  did not have receive more intelligent treatment; that a script which actors would have gladly rehearsed was not written; that actors, who were committed to their part or had the talent to make their characters real, could not be found; and that the director Jules Dassin (who did so much better with films like Rififi and Topkapi) did not have to will to put his foot down and say, "Before we do any filming, we must rethink the love story and revamp the script." The only silver lining is that one day an intelligent film about an elder painter and a teenager girl falling in love may one day be made. If such a film ever appears, this it will be surely spark controversy, debate and questions for many years to come.