Waarom Panic nooit een goede bioscoopuitgave heeft gekregen, is gemakkelijk te begrijpen: de film is veel te slim, en het publiek zou er waarschijnlijk moeite mee hebben gehad om hem te vergelijken met _American Beauty_, een film over een midlifecrisis, en _Sopranos and Analyze This_, een studie over illegale praktijken in het gezinsleven. Hoewel Panic misschien afkomstig lijkt te zijn van onorigineel materiaal, geven Brommels levensechte personages, in combinatie met vaardige dialogen en opmerkzame regie, de film een realistische kijk op de ondergang van een man van middelbare leeftijd.<br />William H. Macy speelt de rol van Alex, een huurmoordenaar die werkt voor de (Sutherland) firma die contractmoordenaars inhuurt. Hij leidt een dubbelleven, met een vrouw (Ullman) en een zoon die niet op de hoogte zijn van zijn echte vak. Op middelbare leeftijd begint hij steeds meer te walgen van wat hij zijn hele leven heeft gedaan. Achter zijn kalme, beheerste fa<0xC3><0xA7>ade roert zich onderdrukte verontwaardiging over de greep die zijn vader op zijn leven heeft. Als hij een jonge vrouw (Campbell) ontmoet, voelt hij zich verkwikt en besluit hij dat het tijd is om het familiebedrijf te verlaten.<br />Het feit dat de schrijver/regisseur Henry Brommel besloot om van zijn personage zijn hoofdfiguur te maken, terwijl hij probeerde te ontkomen aan het sneuvelen van zijn contract, is een wegwerpartikel. Hij had het gemakkelijk kunnen vervangen door een ander, ongewenst beroep; zijn personages zijn zo goed ontwikkeld en geloofwaardig, de scènes zijn zo soepel en realistisch aangepakt en de dialogen zijn zo inzichtelijk en natuurlijk geschreven dat de aandacht eerder uitgaat naar Macy's tegenstrijdige karakter dan naar zijn werk als huurmoordenaar. Het script van Macy voelt aan als een tragedie van Shakespeare, met een duidelijk lotsbestemming.<br />In Alex creëert Macy een tragische, sympathieke personage en levert ze de zoveelste broeierige, geweldige voorstelling af, zoals te verwachten viel. Donald Sutherland is ook effectief agressief en beledigend als zijn bazige vader, en Ullmans dramatische beurt als Macy's vrouw is een welkome afwisseling voor de komiek. Stel je een scène in een fietsenwinkel voor, waar haar stemming subtiel versombert en uitmondt in een aangrijpende scène vol emotionele verwarring.<br />Panic, het eerste deel van Henry Brommel, is een film die goed in elkaar zit in zijn oprechtheid. Met een eersteklas cast, een geloofwaardig script, bondige dialogen en een goede regie is deze karakterstudie hopelijk niet meer dan een voorproefje van Brommels werk. s een gave voor het creëren van personages die echt lijken.<br />8 van de 10.
Why Panic never got a good theatrical release is easily seen: it's much too smart, and audiences would have probably had a difficult time with it, comparing it to American Beauty in its probing of a midlife crisis, and Sopranos and Analyze This in it's study of illegal goings-on amidst family life. Though Panic may seem to derive from unoriginal material, Brommel's lifelike characters coupled with deft dialogue and observant direction make the film a realistic look at the undoing of a middle aged man.<br /><br />William H. Macy stars as Alex, a hitman who works for his father's (Sutherland) contract-killing business. He leads a double life, with his wife (Ullman) and son unaware of his real trade. In his middle-age, he becomes increasingly disgusted with what he has done all his life. Under his calm, collected facade stirs repressed resentment for his father's controlling grasp on his life. When he meets a young woman(Campbell) he feels invigored and decides it's time to quit the family business.<br /><br />The fact that writer/director Henry Brommel decided to make the profession his main character was trying to break away from contract-killing is disposable. He could have easily substituted it with any undesirable profession; his characters are so well-developed and believable, scenes handled so smoothly and realisticly and dialogue written so insightfully and naturally that the focus falls on Macy's conflicted character rather than his job as a hitman. Brommel's script feels like a Shakespearean tragedy, with a definite theme of destiny running throughout.<br /><br />In Alex, Macy creates a tragic, easily sympathetic character, and turns in yet another brooding, great performance, as can always be expected. Donald Sutherland is also effectively abrasive and abusive as his overbearing father, and Ullman's dramatic turn as Macy's wife is a welcome change for the comedian. Consider a scene in a bicycle shop, where her mood subtly darkens and peaks in an affecting scene of emotional confusion.<br /><br />Henry Brommel's first feature, Panic is a film that is well-crafted in its sincerity. With a first-rate cast, a plausible script, terse dialogue, and nice direction, this character-study is hopefully just a taste of Brommel's aptness for creating characters that seem real. <br /><br />8 out of 10