Ik weet niet veel van filmen, maar goede films moeten een soort verhaal vertellen... je personages moeten hun reis beginnen en voltooien. In Last Exit to Brooklyn kan dat misschien, maar het is niet op een bevredigende manier, en ik heb het niet over een happy end, alleen over ELK einde.<br /><br />Last Exit to Brooklyn, dat zich afspeelt in 1952 in Brooklyn tijdens een zeer wrede staking, zet een aantal verhaallijnen in beweging. De meeste hebben te maken met een paar van de meest onsympathieke personages die ooit over een filmscherm lopen. Maar Last Exit to Brooklyn brengt deze verhalen niet tot een conclusie... sommige blijven hangen zonder einde, of schieten de een of andere bizarre stratosfeer in voor een 'artistiek' einde. 2.<br />Twee belangrijke zaken, en ze bevatten spoilers.<br />3. Een trieste travestiet (een belangrijk personage in de film), wordt door een auto aangereden en gedood. En dat is het dan voor hem in de film... hij is voorgoed verdwenen, uit ieders geheugen gewist... geen reacties van zijn vrienden, vijanden, geliefden... niets.<br />4. In een andere draad wordt de domme, onwetende en heimelijk homoseksuele stakingsleider, die door zijn arbeiders, zijn homoseksuele minnaar en door de buurtboeven wordt betrapt, door de boefjes vertrapt. De slotscène van de afstraffing toont de straten van Brooklyn en de straatlantaarns lijken heel erg veel op die van de concentratiekampen van de nazi's... en de scène sleept zich eindeloos voort... en de camera zoomt in op het lichaam van de vakbondsleider, en hij is gekruisigd... ppppuuuulllleeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee
I don't know much about film-making, but good movies have to tell some sort of a story...your characters have to start and complete their journey. In Last Exit to Brooklyn they may, but its not in any satisfying way, and I'm not meaning a happy ending, just ANY ending.<br /><br />Last Exit to Brooklyn, set in 1952 Brooklyn during a very brutal labor strike, sets a number of story threads in motion. Most involve some of the most unlikeable characters to ever walk across a movie screen. But Last Exit to Brooklyn fails to bring these stories to any conclusion...it leaves some of them dangling with no ending, or blasts off into some bizarre stratosphere for an "artistic" ending.<br /><br />Two cases in point, and they contain spoilers.<br /><br />A sad transvestite character (an important character in the film), is struck by a car and killed. And that's it for him in the movie....he's gone for good, erased from everyone's memory..no reactions from his friends, enemies, lovers....nothing.<br /><br />In another thread the stupid, clueless, and secretly gay strike leader, having been rejected by labor, his gay lover, and found out by the neighborhood thugs, gets stomped by the thugs. The closing scene to the beating shows the streets of Brooklyn, and the streetlights are very, very similar to those of Nazi death camps...and the scene drags on and on and on...and the camera pans down to the body of the labor leader, and he's been crucified.....ppppuuuulllleeeeeez. And of course that's it for him too....brain erasure.....gone.<br /><br />Bottom line....no matter what the reviewers originally said in 1989 about this film....this movie is a depressing piece of sludge. Avoid it. And if you don't be forewarned, it really deserves an NC-17 rating for massive amounts of physical, emotional and sexual brutality...don't even let the teenagers watch.