Deze film deed me denken aan The Soprano's, en niet op een goede manier.<br /><br />David Chase's eerste maffiaopera heeft maar twee keer een fout gemaakt, de meest schokkende en onverklaarbare fout vond plaats in het vierde seizoen, toen Junior Soprano terechtstond voor zijn leven. In plaats van deze boeiende (en cruciale) plotlijn te volgen, kozen de schrijvers ervoor hem volledig te negeren en zich in plaats daarvan te concentreren op Bobby Baccalieri's constante gejammer over de diepvriespasta van zijn onlangs overleden vrouw. Als er in Notorious iets echt interessants gebeurt <0xE2><0x80><0x93> bijvoorbeeld die eerste, mysterieuze moordaanslag op Tupac Shakur die de hele oostkust/westkust-vete in gang zette en uiteindelijk leidde tot de dood van zowel Tupac als Christopher Wallace <0xE2><0x80><0x93> beschouwt de film het als een van de vele plotwendingen waar hij doorheen moet ploeteren. Waarom was Tupac er zo van overtuigd dat hij door zijn eigen mensen was verraden? Voelde hij zich in zijn eentje verantwoordelijk voor Suge Knight? En was Lil' Kims transformatie van een saai kantoorjoch tot een seksgeobsedeerde, vampierachtige diva echt zo banaal als hij hier overkomt?<br />Geen van deze vragen wordt zelfs maar vluchtig door de film behandeld. De regisseurs van de film zijn veel meer geïnteresseerd in het in beeld brengen van Wallace' turbulente liefdesleven, maar dat levert weinig op. Deze scènes (inclusief een geestdodend cliché over een onbeholpen groupie in een hotelkamer) zijn zo tandeloos en pijnlijk manipulatief dat de enige echte vergelijking met een tv-film kan worden gemaakt.<br />Het verhaal, zowel in structuur als in inhoud, is simplistisch en banaal. Maar in wezen is het een biopic, een film die bedoeld is om het onderwerp te verheerlijken en de niet-ingewijden de fijne kneepjes van hun leven en werk bij te brengen. De film is vrijwel waardeloos. Het vertrouwen in het genre van de vlees-en-aardappels-scenario's, gekoppeld aan de levenloze muzikale uitvoeringen (een gebied waarin een film als deze zich ongetwijfeld zou moeten bewegen) leidt tot een film die alleen lijkt te zijn ontworpen om de grillen en eisen van de betrokkenen te bevredigen, waarbij Wallace' dubieuze status als een gigant op zijn gebied het domein is van de gemakkelijk te overtuigen en eerder bekeerde alleen.<br />En de laatste twintig minuten, waarin Wallace' postume culturele identiteit breed wordt uitgemeten als die van een heilige van de laatste dagen, gaven me eerlijk gezegd het gevoel dat ik moest overgeven.<br />Op dat punt is Notorious, net als alle andere, bot, berekenend en gecompromitteerd.
This film reminded me of The Sopranos, and not in a good way. <br /><br />David Chase's seminal mob opera only ever put its foot wrong twice, the most jarring and inexplicable instance of which took place in its fourth season, when Junior Soprano went on trial for his life. Rather than pursue this riveting (and pivotal) plot line, the writers instead chose to completely ignore it, focusing instead on Bobby Baccalieri's constant whimpering over his recently deceased wife's frozen pasta dish. <br /><br />When something of genuine interest happens in Notorious - for example that first, mysterious assassination attempt on Tupac Shakur that ignited the whole East Coast/West Coast feud in the first place, and ended up leading to the deaths of both Tupac and Christopher Wallace - the film treats it as just another bit of plot to plod through. Why exactly was Tupac so convinced that he was sold out by his own people? Did he alone nurture his subsequent affiliation with Suge Knight? And was Lil' Kim's transformation from prim office drone into sex-obsessed, vampish diva really as banal as it appears here?<br /><br />None of these questions are even fleetingly addressed by the film's screenwriters, who are far more interested in depicting Wallace's turbulent love life to zero compelling dramatic avail. These sequences (including a brain-frazzlingly clichéd groupie indescretion in a hotel room) are so toothless and bruisingly manipulative that the only real comparison to be made is with a network TV movie.<br /><br />The storytelling, in both structure and content, is simplistic and trite. But more fundamentally, as a biopic; as something designed to celebrate its subject and educate the uninitiated on the intricacies of their life and work; the film is almost entirely worthless. The reliance on meat-and-potatoes genre plotting, coupled with the lifeless musical performances (an area in which a film like this should soar, surely) result in a film that appears to have been designed only to satisfy the whims and demands of those involved, leaving Wallace's questionable status as a giant in his field as the preserve of the easily persuaded and previously converted only. <br /><br />And the final twenty minutes, in which Wallace's posthumous cultural identity is broadly painted as being akin to that of a latter day saint, quite frankly made me feel like throwing up. <br /><br />On that score, much as with any other, Notorious is crass, calculating and compromised.