Dit epos van Cecil B. DeMille over het oude Westen is misschien wel het beste werk van Jean Arthur, als een hysterische, excentrieke, ongeneeslijk amorele, maar toegewijde Calamity Jane. Ze heeft het echt voor elkaar gekregen! Gary Cooper is op zijn zwijgzaamst, maar weet af en toe een kernachtige uitspraak te doen: 'De vlakten zijn groot, maar de wegen kruisen elkaar... soms.' Het verhaal is een pastiche die aan alle pastiches een einde maakt. Alle cowboyhelden uit de westerse folklore lijken erin voor te komen, behalve Jesse James. Zelfs Abraham Lincoln opent het verhaal in eigen persoon (of althans, dat wil DeMille ons doen geloven). Er is geen plaats voor zoiets vluchtigs als subtiliteit, dit is een verhaal voor het grote publiek. Het opmerkelijke aan deze film is echter dat het een heel vroege frontale aanval is op wat Eisenhower uiteindelijk 'het militaire industriële complex' zou noemen. Het is niet alleen een verhaal over vuurwapens, maar over het bewapenen van iedereen voor geld, en dat vanuit het hart van Washington. Maar laten we ons niet in de politiek verdiepen, laten we dat maar overlaten aan DeMille, die gegarandeerd oppervlakkig is. Het belangrijkste belang van deze film, al die jaren later, is dat hij de eerste filmmuziek gebruikt die is gecomponeerd door George Antheil, die in zijn autobiografie, 'Bad Boy of Music', veel te vertellen heeft over de rol die hij heeft gespeeld. Antheil lijkt 'the big sound' te hebben bedacht. Het is een muziekstuk dat door alle latere westerns is overgenomen, waarbij de vlakten meezingen met de stemmen en geluiden van talloze cowboys in de lucht, die de open ruimten vieren en de gewone melodieën met elkaar verweven. Daarom klinkt het helemaal niet ongewoon, want we hebben het al duizend keer gehoord. Maar hij schijnt de eerste te zijn geweest die het gecombineerde geruis van alle winden samenbracht tot deze symfonie van de open lucht, die in de Amerikaanse mythische overlevering is ingeburgerd, en die er een soundtrack aan heeft gegeven die sindsdien nooit is veranderd, hoe afgezaagd het ook mag zijn, maar die ongetwijfeld toepasselijk is. Het is amusant om Anthony Quinn in een vroeg stadium als Cheyenne-indiaan te zien. Gabby Hayes is daar ergens, maar je mist hem in de menigte. Gary Cooper torent boven iedereen uit, maar wanneer is hij ooit klein geweest?
This Cecil B. DeMille epic of the old West contains what may be Jean Arthur's finest performance, as a hysterical, eccentric, incurably amoral, but devotedly doting Calamity Jane. She really pulled it off! Gary Cooper is at his most taciturn, but manages some occasional pithy sayings: 'The plains are big, but trails cross ... sometimes.' The story is a pastiche to end all pastiches. All the cowboy heroes of Western lore seem to be in there somehow except for Jesse James. Even Abraham Lincoln opens the story in person (or at least, DeMille would have us believe so). There is no room for anything so evanescent as subtlety, this is a 'stomp 'em in the face' tale for the masses. A remarkable thing about this film however is that it is a very early full frontal attack on what Eisenhower was eventually to name 'the military industrial complex'. It isn't just a story about gun-runners, but about arming anyone for money, and doing so from the heart of Washington. But let's not get into politics, let's leave that to DeMille, who can be guaranteed to be superficial. The chief interest of this film all these years later is that it uses the first film score composed by George Antheil, who has a lot to say about the job in his autobiography, 'Bad Boy of Music'. Antheil seems to have originated 'the big sound' adopted by all subsequent Westerns, whereby the plains sing out with the voices and sounds of countless cowboys in the sky, celebrating the open spaces and interweaving common melodies. That is why it does not sound at all unusual, because we have heard it a thousand times. But he seems to have been the first to summon up the combined rustlings of all the sage brush into this symphony of the open skies which has entered into American mythic lore, and given it a soundtrack which has never varied since then, corny as it may be, but doubtless appropriate. It is amusing to see Anthony Quinn in an early appearance as a Cheyenne Indian. Gabby Hayes is in there somewhere, but you miss him in the crowd. Gary Cooper overtops them all, looming large, - but when did he ever loom small?