Deze Duitse documentaire, in het Engels, gaat over een Schotse milieukunstenaar die Andy Goldsworthy heet. Hij maakt kunst van voorwerpen die hij in de natuur aantreft. In het begin van de film zien we hem bijvoorbeeld stukken van ijspegels nemen en die met een beetje vocht aan elkaar 'lijmen' tot een slangachtige vorm die herhaaldelijk door een verticale rots lijkt te gaan.<br />Natuurlijk smelten de ijspegels, maar die vergankelijkheid maakt deel uit van het grootste deel van Goldsworthy's werk. Hij gaat naar een plek, krijgt er een gevoel bij en besluit intuïtief wat hij die dag gaat maken. Hij heeft het erover dat hij een 'dialoog' aangaat met de stenen en andere materialen waarmee hij werkt, in een poging ze _tegen_ te werken in plaats van _tegen_ te werken. Het kunnen stenen zijn, of bloemen, of bladeren, of stokken. Het beeld kan minutenlang of jaren blijven staan, of het kan zelfs niet lang genoeg zijn om voltooid en gefotografeerd te worden. Het werk lijkt eerder een proces dan een doel.<br />De film, en het werk, zijn mooi, inspirerend en prikkelend. Het gaat vrij langzaam, wat past bij het materiaal, maar je moet zeker gaan als je goed hebt geslapen. Maar ga als je de kans krijgt.<br />Zoek op internet naar andere pagina's over Andy Goldsworthy of lees over zijn plaatselijke beeldhouwkunst aan de Stanford University. Er zijn ook verschillende boeken met foto's van zijn sculpturen. Als je onafhankelijk van elkaar wilt achterhalen wat deze film voor je betekent, moet je dit gedeelte overslaan. Ik herinner me een paar ideeën die bij me opkwamen toen ik naar de film zat te kijken en die ik graag met jullie wil delen. Ten eerste deed het vergankelijke karakter van een groot deel van Andy Goldsworthy's werk me denken aan de natuurlijke eb en vloed van het menselijk leven. We worden geboren, we leven en uiteindelijk sterven we. Dat is natuurlijk, en het maakt natuurlijk ook deel uit van Goldsworthy's kunst.<br />De andere gedachte was dat ik diep onder de indruk was van de manier waarop Goldsworthy zijn passie en zijn werk zo grondig in zijn leven heeft weten te integreren. De meesten van ons hebben werk dat op z'n best getolereerd wordt, een leven dat we nauwelijks in de gaten hebben en passies waar we echt meer tijd aan willen besteden, als we ons al herinneren wat het is. Andy Goldsworthy is erin geslaagd een amalgaam te creëren van al deze aspecten van zijn leven dat eruitziet alsof het heel goed werkt en dat hem en de mensen om hem heen voedt. Wauw.<br />Gezien op 28 september 2002.
This German documentary, in English, is about a Scottish environmental sculptor named Andy Goldsworthy. He makes art from objects he finds in nature. For example, early in the film we see him taking sections of icicles and "gluing" them together with a little moisture into a serpentine shape that seems to repeatedly go through a vertical rock.<br /><br />Of course, the icicles melt, but that transience is a part of most of Goldsworthy's work. He goes to a site and gets a feeling for it, deciding intuitively what to make that day. He talks of having a "dialog" with the rocks and other materials that he works with, attempting to work *with* rather than against them. It might be stones, or flowers, or leaves, or sticks. The sculpture might last for minutes or years, or might not even last long enough to be completed and photographed. The work seems to be more of a process than a goal.<br /><br />The film, and the work, is beautiful, inspiring, and thought provoking. It moves pretty slowly, which is appropriate for the material, but you should be sure to go when you have had a good night's sleep. But do go if you have the opportunity.<br /><br />Search the web for some other pages about Andy Goldsworthy or to read about his local sculpture at Stanford University. There are also several books available with photographs of his sculptures.<br /><br />My thoughts: Skip reading this part if you want to find what this film means to you completely independently. I recall a couple of ideas that occurred to me while watching the film which I thought I would share for those of you still reading. First, the transitory nature of much of Andy Goldsworthy's work reminded me of the natural ebb and flow of human life. We're born, we live, and eventually we die. That's natural, and that's also naturally a part of Goldsworthy's art.<br /><br />The other thought was to be awestruck with the way that Goldsworthy has managed to integrate his passion and his work so thoroughly into his life. Most of us have work which is tolerated at best, a life which we hardly notice living, and passions which we really mean to spend more time on, if we even remember what they are. Andy Goldsworthy has managed to create an amalgam of all of these aspects of his life that looks like it works very well, and is nourishing for him and those around him. Wow.<br /><br />Seen on 8/28/2002.