Als mijn verwachtingen niet al te hooggespannen waren, werden ze wel bewaarheid. 'Nancy Drew' werkt zowel als een mysterie als als een komedie. Het doet eer aan de boeken waarop het gebaseerd is en bedriegt ze tegelijkertijd. De film begint met een close-up op een boekenplank en een geanimeerde credits-reeks die lijkt op illustraties uit de boeken. Daarna begint hij onmiddellijk de boeken te verketteren. Schrijver/regisseur Andrew Fleming schijnt te beseffen dat het idee dat een tienermeisje regelmatig misdaadorganisaties opbreekt in een kleine stad belachelijk is, dus behandelt hij het idee niet gelovig. Hij maakt grapjes over Nancy Drew's.' Nancy's vermogen om alles te doen, zoals elke klas op school een tien geven, weten welk gebakje perfect is om een vijand aan haar kant te krijgen, een vogelhuis met twaalf luchtbogen maken, en zelfs een noodtracheotomie uitvoeren op een feestje. Nancy zou altijd in perfecte stijl zijn, als ze in de gezonde jaren vijftig woonde in plaats van in het huidige L.A. En ze loopt rond met een 'detectiveuitrusting' compleet met vingerafdrukpoeder, zaklantaarn, kompas en vergrootglas. Belachelijk natuurlijk, maar ik meen me te herinneren dat de toegang van de Hardy Boys tot CSI-apparatuur ook een beetje te gemakkelijk was. Het is gewoon nog meer komische overdrijving van de kant van de film.<br />Het mysterie van de film wordt serieuzer behandeld. Nancy en haar vader, die advocaat is, verhuizen van hun kleine stadje naar Los Angeles, waar Nancy zich verdiept in een oude zaak die te maken heeft met de moord op een filmster uit Hollywood die tientallen jaren geleden in haar nieuwe huis woonde. Nancy zoekt op een aantal praktische manieren naar aanwijzingen, zoals door websites als Google en deze te surfen en oude videobanden van de films van het slachtoffer te bekijken. Als ze iets ongewoons doet, moet je de vindingrijkheid van het meisje bewonderen. Emma Roberts, een ontegenzeggelijk schattig kind, speelt de kleine amateurspeurder prachtig. Ze maakt het al te volmaakte meisje volkomen beminnelijk, zo niet volledig realistisch. Tate Donovan is ook geweldig als de vader van het al te perfecte meisje, Carson Drew. Hij is een ideale vaderfiguur zonder onrealistisch perfect te zijn, en hij toont redelijke bezorgdheid voor zijn dochter als ze in gevaar komt. Minder sympathiek is Max Thierots kijk op Ned Nickerson, Nancy's vriend. Ik gaf de voorkeur aan George O'Hanlon junior in de tv-serie uit 1970 met Pamela Sue Martin als Nancy Drew, waarin Ned een slungelige, onhandige jongen was die een beetje verliefd was op Nancy. Het personage Corky (Josh Flitty), een twaalfjarige jongen die verliefd is op Nancy, is veel minder irritant dan Ned van Max Thierot. Amy Bruckner en Kay Panabaker lijken een passende rol te hebben als Nancy' Nancy's vriendinnen Bess en George, maar die maken alleen korte cameo's aan het begin van de film.<br />Over cameo's gesproken, Chris Kattan (SNL), Eddie Jemison (Ocean's 13) en Bruce Willis zijn alle drie te gast in de film, wat alleen maar bewijst dat je nooit kunt raden in welke film Bruce Willis weer opduikt.<br />De film kan niet aan de verwachtingen voldoen. Al in het begin wordt vermeld dat het nieuwe huis van de Drews zwaar beveiligd is met boobytraps, maar Nancy en haar vader zijn een paar minuten later al klaar met het over boobytraps struikelen. Ook beschrijft Nancy de oude zaak die ze nog niet heeft opgelost. De film gaat over een moord die plaatsvindt op een extravagant feest, wat een heleboel potentiële moordenaars zou moeten opleveren, maar ze komt slechts een handjevol verdachten tegen. En hoewel er tijdens Nancy's avonturen een paar momenten van echte spanning zijn, komt de oplossing van de zaak uit het niets, en uiteindelijk worden alle mogelijke plotlijnen te gemakkelijk en wie-doet-het-er-toe. De score van Ralph Sall draagt bij aan de spanning van de film, maar de hedendaagse tienerliedjes die in de soundtrack zijn verweven zijn slap. Toch heb ik echt van deze film genoten, en hoewel de film voornamelijk gericht is op twee meisjes, kunnen mensen van elke leeftijd en geslacht ervan genieten.
If my expectations weren't exceeded, they were certainly met. "Nancy Drew" works both as a mystery and a comedy. It pays homage to the books it was based on and spoofs them at the same time. The movie starts with a close-up on a book shelf and an animated credit sequence resembling illustrations from the books. It then begins lampooning the books immediately. Writer/director Andrew Fleming seems to realize the idea of a teenage girl regularly breaking up crime rings in a small town is ridiculous, so he doesn't treat the idea religiously. He pokes fun at Nancy Drew's ability to do anything, such as ace every class in school, know which baked treat is perfect for converting any enemy to her side, make a bird house with twelve flying buttresses, and even perform an emergency tracheotomy at a party. Nancy'd always be in perfect style, if she were living in the wholesome 1950's instead of present day L.A. And she carries around a "sleuth kit" complete with fingerprinting dust, flashlight, compass, and magnifying glass. Preposterous, of course, but I seem to remember the Hardy Boys' access at any given moment to CSI equipment being a little too convenient as well. And if the perky pipsqueak private eye is a little younger than her literary counterpart, it's just more comedic exaggeration on the movie's part.<br /><br />The mystery of the movie is handled more seriously. Nancy and her lawyer father move from their small town to Los Angeles, where Nancy digs into a cold case involving the murder of a Hollywood movie star who lived in her new house decades ago. Nancy searches for clues in some pretty practical ways, such as surfing websites like Google and this one and watching old videotapes of the victim's movies. When she does something more out of the ordinary, you have to admire the girl's resourcefulness. Emma Roberts, an undeniably cute kid, plays the pint-sized amateur sleuth beautifully. She makes the too-perfect girl completely lovable, if not completely realistic. Tate Donovan is also great as the too-perfect girl's father, Carson Drew. He's an ideal father figure without being unrealistically perfect, and he shows reasonable concern for his daughter as she gets into danger. Less likable is Max Thierot's take on Ned Nickerson, Nancy's boyfriend. I much preferred George O'Hanlon Jr.'s portrayal in the 1970's TV series starring Pamela Sue Martin as Nancy Drew, in which Ned was a gawky, awkward kid with a little crush on Nancy. The character of Corky (Josh Flitty), a twelve-year old with a crush on Nancy, is much less annoying than Max Thierot's Ned. Amy Bruckner and Kay Panabaker seem appropriately cast as Nancy's gal pals Bess and George, but they only make brief cameos at the beginning of the film.<br /><br />Speaking of cameos, Chris Kattan (SNL), Eddie Jemison ("Ocean's 13"), and Bruce Willis all make surprise guest appearances, which just proves you never can guess which movie Bruce Willis will pop up in next.<br /><br />The movie does fail to live up to some potential. It's mentioned early on that the Drews' new house is heavily booby-trapped, but Nancy and her father are done with tripping over booby traps a few minutes after that. Also, Nancy describes the cold case she's about to investigate as a murder taking place at an extravagant party, which should yield plenty of potential murderers, but she only encounter a handful of suspects. And while there's some moments of real suspense during Nancy's adventures, the solution to the case comes out of nowhere, and in the end all possible plot threads are tied up too conveniently and who-cares-who-done-it. Ralph Sall's score adds to the movie's suspense, but the contemporary teenybopper songs woven into the soundtrack are lame. Still, I really enjoyed this film, and while the movie is aimed primarily at tween girls, people of any age and gender can enjoy it.