Wat een teleurstelling, vooral in het licht van het beschikbare budget, de beschikbare technische middelen en het verzamelde talent. Is het niet de fundamentele regel voor sciencefiction/drama om in het publiek de gewillige opschorting van ongeloof op te roepen?POA 2001 creëert een plausibel begin en houdt ons aan het lijntje, maar daarna vergeet meneer Burton dat zijn bioscoopbezoekers een werkend stel hersens hebben. De over de top vrijgevochten chimpansee van Helena Bonham Carter, de waardeloosheid van de mensengevangenis, het gemak waarmee ze ontsnappen, hun buitengewone rijkunst (dit is een astronaut en een groep menselijke primitieven die plotseling op volle snelheid rijden), de massale en onmiddellijke menselijke rebellie - het is allemaal veel te ongeloofwaardig. Mark Wahlberg uit nooit ook maar één gevoel van echte angst, gevaar of wraakgevoelens in deze ondersteboven gedraaide wereld. Vergelijk het met het origineel, waarin Chuck Hestons naaktheid overdrachtelijk zijn totale hulpeloosheid en verbijstering over zijn loop der gebeurtenissen weergaf. De ge<0xC3><0xBC>niformeerde Wahlberg bewaart zijn bescheidenheid, maar ook zijn schijnbare gevoel voor leiding en controle in een inherent maffe situatie, en we vragen ons nooit echt af hoe het met zijn welzijn gesteld is. In tegenstelling tot Heston lijkt hij nooit echt in gevaar te verkeren. Tim Burton had een deel van het f/x-budget moeten gebruiken voor een bekwaam scenario. Na dit inferieure fiasco vraag ik me zelfs af waarom Hollywoods producenten ooit de moeite hebben genomen om de scenarioschrijvers en regisseurs te laten betijen. Laat ze maar lopen. Getrainde apen hadden het net zo goed kunnen doen als in _Planeet van de apen_ 2001. Ik durf te wedden dat er geen herhaling van deze poging zal komen. Het had een nieuwe franchise kunnen zijn, en een geweldige nieuwe stap voor de verbeelding. Weer een kans die verloren ging.
What a disappointment, especially in light of the budget provided, the technical resources available, and the talent assembled. Isn't the fundamental rule for science fiction/drama to create in the audience the willing suspension of disbelief. POA 2001 creates a plausible beginning, suckering us in, but thereinafter Mr. Burton forgets that his moviegoers have working brains. The over the top libertarian of Helena Bonham Carter's chimp, the worthlessness of the humans' lockup, the ease of their escape, their extraordinary skills of horsemanship (this is an astronaut and a group of human primitives suddenly riding full tilt), the massive and immediate human rebellion all are too unbelievable. Mark Wahlberg never once projects any sense of real fear, danger or comeuppance in this world turned upside down. Compare to the original, in which Chuck Heston's nakedness metaphorically captured his utter helplessness and astonishment at his turn of events. The uniformed Wahlberg preserves his modesty, but also his apparent sense of management and control in an inherently wacky situation, and we never really wonder about his well being. Unlike Heston, he seems never to be in real jeopardy. Tim Burton should have used some of the f/x budget for some competent screenwriting. In fact, after this inferior fiasco, I wonder why Hollywood's producers ever bothered to settle the screenwriters and directors strike threats. Let them walk. Trained monkeys could have done as well as they did in Planet of the Apes 2001. I'll bet the repeat viewings of this effort will be nonexistent. It could have been a new franchise, and a wonderful new step for imagination. Another opportunity lost.