De filmploeg had geen goede toegang tot de bezette gebieden, dus werd er vooral gefilmd aan de Israëlische kant. Ik werd getroffen door de bijna volkomen tegengestelde standpunten van de moeders. De Israëlische moeder verloor een kind dat de mogelijkheid had een geweldig gelukkig leven te leiden. De Palestijnse moeder verloor een kind dat alleen de mogelijkheid had een leven van ontbering en wanhoop te leiden. Met zulke totaal verschillende standpunten was elke ontmoeting niet echt mogelijk. Het woord 'vrede' had voor ieder van hen niet dezelfde betekenis. Vrede voor de Palestijn was vrijheid. Vrede voor de Israëliër was veiligheid. Is zo'n film met zo'n afgrond echt veel waard? Ik eindigde met het gevoel dat ik zinloze propaganda had gezien <0xE2><0x80><0x93> beide kanten waren niet overtuigend.
The filming crew did not have good access to the occupied territories, so filming of the Israeli side dominated. I was struck by the nearly completely opposite points of view of the mothers. The Israeli mother lost a child who had the possibility of a life of tremendous happiness. The Palestinian mother lost a child who had only the possibility of a life of privation and despair. With such completely different viewpoints, any meeting had no real chance of any meeting of the minds. The word "peace" did not have the same meaning to each of them. Peace to the Palestinian was freedom. Peace to the Israeli was security. With such an abyss, is this sort of film really worth much? I finished with the feeling that I had watched pointless propaganda -- both sides were unconvincing.