Maléfique is een heel interessante film. Het is een goddeloze legering van triomfen en mislukkingen. Het centrale concept is geweldig, drie gedetineerden met bizarre persoonlijkheden krijgen gezelschap van een vierde (met wie het publiek zich identificeert) en ze proberen uit hun cel te ontsnappen met behulp van een magisch boek dat ze binnen de muren van de cel vinden.<br />De sfeer is goed ineengevlochten, het doet me denken aan het lezen over het verblijf van Edmond Dantes in de Ch<0xC3><0xA2>teau d'If (waarin hij de graaf van Monte Cristo wordt). De regisseur wekt de indruk dat de personages verbonden zijn met de cel, vooral het personage waarmee we ons moeten identificeren (Carrère <0xE2><0x80><0x93> een witteboordencrimineel wiens misdaad niet nader wordt omschreven, maar het is wel zo.' s indirect suggereerde dat het om oplichterij zou kunnen gaan). Een keer weifelt Carrère als hij de cel verlaat om te gaan wandelen en wordt de celdeur voor zijn neus dichtgedaan; we verlaten de cel nooit, de claustrofobie blijft. Er zijn ook geen opnamen van de gevangenis buiten de cel, en het uitzicht door de tralies is een verlangende zonsondergang boven een gewone gevangenismuur. Dus hoewel de film heel modern lijkt, heeft hij een heel oud wereldgevoel van opsluiting.<br />De personages zijn intrigerend. We hebben Marcus, een gewelddadige transseksueel die al vóór de operatie transseksueel is en een gewelddadige moeder speelt voor Pvonquerette (Frans voor Daisy), een zwaar achterlijke jongeman. Pradequerette eet graag alles wat hij mooi vindt, en helaas was dat ook zijn kleine zusje, vandaar zijn huidige hachelijke situatie (ik hou van die opmerking over internalisatie, heel primitief). Lasalle is een in zichzelf gekeerde, bezeten oudere man, die op het punt staat zijn vrouw op brute wijze te vermoorden.<br />De centrale boodschap van de film is dat je verlangens je zullen vernietigen, en daar hoort een ritueel bij. Ik denk dat dat me het meest verontrust, mensen die zichzelf op een ritualistische manier vernietigen. Het heeft een echte levenslijn. De heel eenvoudige soundtrack ondersteunt dat goed, elke stap dieper het drijfzand in gaat gaat vergezeld van het doffe geluid van een gong. Ik hoor nu zelfs elke keer dat ik iets zelfdestructiefs doe de gong. Ik denk dat een van de problemen van de plot is dat de uiteinden van de personages de boodschap niet consequent versterken, vooral niet bij Carrère, en bovendien lijkt het concept van het boek gedurende de hele film te veranderen, ook niet in termen van een opeenvolgende openbaring. Ik denk ook dat sommige beelden die we zien een beetje amateuristisch zijn, meer met opzet dan uitgevoerd, zoals het beroemde 'vagina-oog' en de sodomie van Lasalle, voor mij, volkomen holle beelden.<br />Aan het eind van de film heb ik het gevoel dat de regisseur haast heeft om het achter de rug te hebben, en sommige dingen lijken niet logisch, we zijn er bijvoorbeeld onhandig toe gebracht om verschillende dingen over Carrères kind te geloven. Maar dat verandert niets aan het feit dat we hier te maken hebben met die zeldzame vogel, een 'zuivere' horrorfilm. Er is geen sprake van komische dwalingen of een overgang naar een ander genre, zoals Cube (1997/Natali), de voor de hand liggende film om het mee te vergelijken, het is een totale onderdompeling-ervaring, waarbij je het gevoel hebt dat je in de cel zit met de personages. De laatste opmerking die ik maak over het feit dat het een 'zuivere' ervaring is, is volgens mij ook iets wat anderen hebben gezegd, dus dat is een vrij unaniem punt.<br />Persoonlijk vind ik het mooiste deel van de film wanneer Lasalle over zijn verleden als bibliothecaris praat. Hij beschrijft heel levendig een scène waarin hij op een dag naar zijn werk gaat en op zijn gebruikelijke plaats gaat zitten, midden in een kamer waar alle boeken in een cirkel om hem heen staan. De boeken lijken tegen hem te scanderen dat hij nooit hun kennis zal bevatten. Dit maakt dat Lasalle gek wordt. Dat is echt het probleem met een obsessie voor begrip en kennis. Het is iets wat ik zelf ook heb gevoeld.<br />Een laatste opmerking is dat twee van de goed ontvangen opmerkingen op het bord de namen van de personages hebben verward. Om jezelf ervan te overtuigen dat Lasalle de oudere bibliothecaris is, klik gewoon op de pagina van Philippe Laudenbach en je ziet dat hij in 1936 is geboren.
Maléfique is a very interesting movie. It is an unholy alloy of triumphs and failures. The central concept is great, three inmates with bizarre personalities are joined by a fourth (who the audience identify with) and they try to escape from their cell using a book of magic that they find within the walls of the cell.<br /><br />The atmosphere is well-woven, it reminds me of reading about the prison stay of Edmond Dantes' in the Château d'If (prior to becoming the Count of Monte Cristo). The director sets up the feeling that the characters are tied to the cell, particularly the character we are meant to identify with (Carrère - a white-collar criminal whose crime is not specified, but it's obliquely suggested might be fraud). On one occasion Carrère dithers when leaving the cell for exercise and has the cell door shut on him; we never leave the cell, the claustrophobia is unbroken. There are also no shots of the prison outside the cell, and the view through the bars is a longing sunset over a generic prison wall. So even though the film appears to be very modern, it has a very old world feel of incarceration.<br /><br />The characters are intriguing. We have Marcus, a violent pre-op transsexual who plays an abusive mother to Pâquerette (French for Daisy) a heavily retarded young man. Pâquerette likes to eat everything he finds beautiful, and unfortunately this included his baby sister, hence his current predicament (I like this comment on internalisation, very primitive). Lasalle is a withdrawn, possessed elderly man, in for brutally murdering his wife.<br /><br />The central message of the movie is that your desires will annihilate you, and there's a ritual that goes with that. I think that's what disturbs me the most, seeing people destroying themselves ritualistically. It has a real life ring to it. The quite simple soundtrack backs this up well, every step deeper into the quicksand is accompanied by the dull ringing of a gong. I'm actually hearing the gong now every time I do something self-destructive.<br /><br />I think one of the plot problems is that the ends of the characters don't really reinforce the message consistently, particularly with Carrère, also the concept of the book seems to alter throughout the film, not in terms of a successive revelation either. I also think that some of the images we see are a bit amateurish, more by design than execution, such as the famous "vagina eye", and the sodomy of Lasalle, for me, totally hollow images.<br /><br />At the end the movie it feels like the director is in a rush to get it over with, and some things don't seem logical, for example we've been clumsily led to believe different things about Carrère's child. This doesn't change the fact though that what we have here is that rare bird, a "pure" horror movie. There is no comedic dross or genre segueing, like Cube (1997/Natali), the obvious movie to compare it to, it's a total immersion experience, where you feel as if you are in the cell with the characters. This last comment I make about it being a "pure" experience I think is something others have mentioned as well so that is a fairly unanimous point.<br /><br />On a personal note my favourite part of the film is when Lasalle talks about his past as a librarian. He very vividly describes a scene where he goes to work one day and sits down in his usual place in the centre of a room where all the books are arranged in a circle around him. The books seem to be chanting to him that he will never contain their knowledge. This prompts Lasalle to go insane. That really is the problem with an obsession with understanding and knowledge. It's something I myself have felt.<br /><br />One final comment is that two of the quite well-received comments on the board have confused the characters' names. To convince yourself that Lasalle is the older librarian character, simply click on Philippe Laudenbach's page and you will see he was born in 1936.