Uit de kritieken maakte ik op dat ik meer verwachtte van deze film en van Tamara Jenkins. Het verhaal kronkelde maar door en leek geen plot of verhaallijn te hebben. En ik vind het moeilijk te geloven dat een meisje van veertien (volwassen voor haar leeftijd of niet) zo blasé is dat ze het verlies van haar maagdelijkheid 'achter zich wil laten'. Misschien ben ik te jong om me erin te verplaatsen (ik was vier in 1976), maar ik had geen moeite met de verhalen over Shakespeare in Love or Life is Beautiful en ik leefde voor geen van beide decors. De cast is heel goed, maar helaas voor hen heeft het script hen niet de kans gegeven het publiek te bespelen. Over het geheel genomen hadden de achterbuurten zo hun momenten, maar tenzij je terugverlangt naar haltertopjes en kniekousen, zou ik zeggen: laat dit maar zitten.
From the critical acclaim, I expected more from this movie and from Tamara Jenkins. The story just meandered along and didn't seem to have a point or a plot. And I find it hard to believe that a 14 year old girl (mature for her age or no) would be so blase about getting the loss of her virginity "over with." Maybe I am too young to relate (I was four years old in 1976), but I didn't have any problems connecting with the stories of Shakespeare in Love or Life is Beautiful and I wasn't alive for either of those settings. The cast is very good but unfortunately for them the script did not alow them to engage the audience. Overall, Slums had its moments but unless you are yearning to reminisce over halter tops and tube socks, I would say skip this one.