John Ford is een van de invloedrijkste en beste Amerikaanse filmmakers uit de geschiedenis van de film, en zijn naam wordt meestal in verband gebracht met het westerngenre. Maar John Fords aantoonbaar beste film is helemaal geen western, maar een smoezelig drama dat zich afspeelt in de Ierse onafhankelijkheidsstrijd in het begin van de jaren twintig: _The Informer_ uit 1935.<br />Voor velen in Ierland zijn de tijden zwaar, en de uitgebrande Gypo Nolan zit gevangen in een web van armoede en wanhoop <0xE2><0x80><0x93> en de muren komen op hem af. Gypo is groot, maar hij is niet de slimste, hij heeft een warm hart maar een kort lontje, en hij lijkt nooit echt goed na te denken, maar hij is geen misdadiger of een egocentrisch varken. Terwijl hij honger lijdt en geen dak boven zijn hoofd heeft, vindt de kolossale Gypo Nolan de belangrijkste vrouw in zijn leven, Katie Madden, op straat, waar ze zichzelf te koop aanbiedt vanwege haar eigen wanhopige situatie. Hij begint te dromen dat hij haar meeneemt naar de Verenigde Staten, als hij maar genoeg geld had om die reis te betalen. Het toeval wil dat zijn vriend Frankie weer in de stad is, met een prijs van 20 pond boven zijn hoofd. Gypo is zo wanhopig dat hij de politie op de hoogte stelt van Frankies verblijfplaats. Gypo, die de nieuwe 20 pond aan bloedgeld heeft verdiend, vindt deze mistige nacht nog mistiger naarmate zijn schuldgevoel steeds groter wordt en de IRA al haar middelen inzet om Frankies informant te vinden.<br />Victor McLaglen speelt de gevallen Gypo Nolan en verdiende absoluut de Oscar voor de beste acteur die hij voor deze film kreeg. Zijn brute, domme en tedere rollen geven het personage extra dimensies en McLaglen is slechts een fractie van Dudley Moores personage Arthur Bach uit de film uit 1981, Arthur als de meest onderhoudende dronkenlap. De rol van Katie Madden is ook uitstekend, maar zij en McLaglen zijn de enige leden van de cast die echt indruk maken. Vooral Preston Foster als IRA-leider is een miscast, vooral omdat hij duidelijk geen Ier is, en J.M. Kerrigan is bijna voortdurend irritant in zijn rol, maar deze teleurstellende bijrollen zijn het enige zwakke punt van de film.<br />De Informer, die vaak wordt overschaduwd door Fords bekendere westerns als The Searchers of The Man Who Shot Liberty Valance, is zonder meer een van John Fords beste films <0xE2><0x80><0x93> zo niet zijn allerbeste. Vanaf het begin van wat een lange carrière van Oscarnominaties en Oscars voor John Ford zou worden, won _The Informer_ vier Oscars, waaronder die voor beste regisseur in 1936. Vooral het gebruik van licht en schaduw van Ford en consorten in de film is bijzonder boeiend en van levensbelang om het verhaal te vertellen. Gypo's wandeling door de straten wordt verteld door de sombere toestand van de stad en de felle beschuldigingen die de straatlantaarns hem naar het hoofd slingeren. Elke schaduw herinnert hem voortdurend aan zijn duistere daad. De beheersing van deze techniek was verbazingwekkend om te zien; als The Informer tien jaar later was gemaakt (dus toen het genre werd uitgevonden), zou het waarschijnlijk worden beschouwd als een van de beste films noirs aller tijden, maar dat belet niet dat het wordt beschouwd als een uitstekende klassieke film.
John Ford is one of the most influential and best remembered American filmmakers in the history of film, his name usually associated with the western film genre. However, John Ford's arguably best film is not a western at all but a seedy drama set in the Irish fight for independence in the early 1920s: 1935's The Informer.<br /><br />Times are tough on many in Ireland and the burnt out Gypo Nolan is caught in a web of poverty and desperation - and the walls are closing in. Gypo is big but he is not the brightest bulb on the tree, has a warm heart but a short fuse, and never seems to really think things all the way through but he is not a criminal or a self-centered pig. Walking the streets starving with no where to live, the hulking Gypo Nolan finds the prime lady in his life, Katie Madden, on the streets soliciting herself because of her own desperate situation and starts to dream about taking her to the United States if he only had the 20 Pounds to pay for it. As luck would have it, his friend Frankie is back in town with a 20 Pound price over his head and Gypo is desperate enough to inform the police of Frankie's whereabouts. Gypo, with the new 20 Pounds of blood money earned, finds this foggy night particularly foggier as guilt swells all over him and the IRA invests all their resources to find Frankie's informer.<br /><br />Victor McLaglen portrays the fallen Gypo Nolan and definitely deserved the Best Actor Oscar he was awarded for this film. His brutish, stupid, and tender turns give the character dimension and McLaglen is only second to Dudley Moore's character Arthur Bach from the 1981 film Arthur as the most entertaining cinematic drunk. Margot Grahame's performance as Katie Madden is also excellent but she and McLaglen are the only members of the cast who truly impress. Preston Foster is especially miscast as an IRA head, mainly because he is most obviously not Irish, and J. M. Kerrigan borders on irritating throughout his role in the film but this disappointing supporting cast is the film's only poor point.<br /><br />Often overshadowed by some of Ford's better known westerns like The Searchers or The Man Who Shot Liberty Valance, The Informer is easily one of John Ford's best films - if not his very best. Beginning what would be a long career of Oscar nominations and wins for John Ford, The Informer won four Oscars including one for him for best director in 1936. Ford and company's use of shadows and light in the film is particularly engaging and vital to telling the story. Gypo's walk through the streets is narrated by the gloomy state of the town and the glaring accusations of the street lamps, each shadow constantly reminding him of his dark deed. Ford's command of this technique was amazing to watch; if The Informer was made 10 years later (thus making the genre requirements) it would probably be considered one of the best films noir of all time but that does not hinder it from being remembered as an excellent classic film.