Polanski vindt de onzichtbaarheid van zijn personages en maakt er iets enorms van. Voor en achter de camera creëert hij een van de meest oncomfortabele meesterwerken die ik ooit heb gezien en nog eens heb gezien. Hij stelt me nooit teleur. Mensen, zelfs mensen die me vrij goed kennen, dachten/dachten dat er iets mis met me was/was, gebaseerd op mijn aantrekkingskracht, of moet ik zeggen toewijding aan 'Le Locataire'. Misschien hebben ze gelijk, ik weet het niet, maar er zit iets onweerstaanbaar boeiends in Polanski's duisternis en ik heb het nog niet eens over de humor gehad. Het mysterie rond het appartement en de vorige huurder, het mysterie dat hem en ons, mij, natuurlijk, in zijn greep heeft. Dat gebouw bevolkt door grote oude winnaars van de Academy Award: Melvyn Douglas, Shelley Winters, Jo van Fleet, Lila Kedrova. Voor iedereen die van films houdt, is dit verplichte kijktijd. Eén, twee, drie, veel, veel kijktijd.
Meek, tiny, almost insignificant. Polanski finds the invisibility of his characters and makes something enormous out of it. In front and behind the camera he creates one of the most uncomfortable masterpieces I had the pleasure to see and see and see again. It never let's me down. People, even people who know me pretty well, thought/think there was/is something wrong with me, based on my attraction, or I should say, devotion for "Le Locataire" They may be right, I don't know but there is something irresistibly enthralling within Polanski's darkness and I haven't even mentioned the humor. The mystery surrounding the apartment and the previous tenant, the mystery that takes over him and, naturally, us, me. That building populated by great old Academy Award winners: Melvyn Douglas, Shelley Winters, Jo Van Fleet, Lila Kedrova. For anyone who loves movies, this is compulsory viewing. One, two, three, many, many viewings.