Om ter zake te komen: dit is een van de meest verbazingwekkende, meest intense films die ik in lange tijd heb gezien. De eerste film in jaren die me volkomen van mijn stuk bracht. Ik kon nauwelijks de uitgang uit komen, zo overweldigd was ik.<br />Ik heb ongeveer een kwartier naar het scherm zitten staren in een poging een manier te vinden om de kracht van deze film te beschrijven, en dat is me niet gelukt. Alle aspecten ervan <0xE2><0x80><0x93> het documentaireachtige videodagboekformaat, de onwankelbare weergave van de gebeurtenissen, de kracht van de personages <0xE2><0x80><0x93> lijken het allemaal te triviaal te maken. Sommigen vinden het misschien lachwekkend dat een moordenaar als normaal kan worden bestempeld. Maar ja, niet alle moordenaars zijn raaskallende gekken met schuim om de mond. Velen van hen zijn heel gewone, bescheiden mensen. Ze zijn alleen anders van aard.<br />En dat is misschien wel de meest ijzingwekkende gedachte van allemaal.
Cutting to the chase: This is one of the most amazing, most intense film I've seen in a long time. The first movie in years that left me absolutely staggered. I could barely feel my way out of the theatre, I was so overwhelmed.<br /><br />I've been staring at the screen for about fifteen minutes trying to find some way to describe the power of this film, and just failing. Highlighting any one aspect of it -- the documentary-style video diary format, the unflinching portrayal of the events, the force of the characters -- just seems to trivialise it all. Some may find it laughable that any killer could be characterised as normal. But then not all killers are raving lunatics foaming at the mouth. Many are quite regular, unassuming people. They're just wired differently.<br /><br />And that's perhaps the most chilling thought of all.