Sandra Bernhards _Without You I'm Nothing_, de film die in 1990 werd uitgebracht, vlak na haar Broadway-productie van 1988... wat zij en anderen in de film omschrijven als haar 'halfslachtige onewomanshow'.<br />Er waren verschillende veranderingen in monologen en oneliners, en de filmversie doet het verhaal visueel herleven, waarbij Sandra van een fantastisch bestaan als succesvolle toneelspeelster in New York, tijdens wat ze haar'superstar-zomer' noemt, verhuist naar een illusoir, bijna wanhopig bestaan in haar huis in Los Angeles <0xE2><0x80><0x93> haar fictieve manager in de film zegt dat hij Sandra 'naar haar wortels terugbrengt, naar... de betere souperclubs zoals de Parisian Room'.<br />Hier moet iets mee worden gedaan. Sandra probeert met haar liberale wereldbeeld en haar soms scherpe kritiek op de Amerikaanse popcultuur een publiek aan te spreken dat het niet helemaal begrijpt. In L.A. speelt ze voor een overwegend zwart publiek en probeert ze haar ideeën over te brengen, terwijl al die mensen alleen maar 'Shashonna' willen horen, een stripper met het uiterlijk van Madonna. En zelfs dan, als Shashonna danst op de drumbeats die lijken op die van 'Like a Virgin', valt er niet veel te zeggen voor het plezier dat het publiek aan de show beleeft. De scène in de club tijdens de film is droger dan een bot. Een grappige scène om te vangen is die van een dikke man uit het publiek die Shashonna uit haar broek helpt.<br />Maar als ze ten onder gaat, is Sandra's kans verkeken. Ze doet dat met stijl en kracht, en straalt van alles uit, van vals zelfvertrouwen tot doorgeprikte kwetsbaarheid... tot het punt waarop ze naakt is (letterlijk), smeekt om acceptatie en toch op de een of andere manier nog steeds zwemt in de poel van haar eigen doorzichtige sterrendom. Haar weergaven van interacties met mensen als Calvin Klein, Jerry Lewis, Bianca Jagger, Ralph Lauren en (wat wij denken dat Warren Beatty is) Warren Beatty zijn fictief en hilarisch.<br />Sandra begint haar show op haar meest ongemakkelijke moment, met een rustige maar raadselachtige vertolking van Nina Simones nummer 'Four Women', terwijl ze gekleed is in een burgerjurk en andere Afrikaanse kleding, en teksten zingt als'my skin is black','my hair is wooly' en 'they call me Sweet Thing'. In een ontzettend grappige beschrijving van de uitzinnige veiling van het onroerend goed voor Andy Warhol: 'Laat het maar aan Andy over om wijs en gevoelig te zijn in de uren en uren van zwoegen en zwoegen die in het Indiase product zijn gestoken... dat ze het geluk hebben gehad dat ze dit hele Santa Fe-gebeuren hebben kunnen bekostigen.'<br />Ze weidt uit over de buitensporigheid van Hollywood, troost een radeloze vriend en vermant hem dan door te zeggen: 'Meneer, als dit over Ishtar gaat, dan sta ik nu op en loop ik voorgoed uit uw leven weg, want dat is zelfs voor mij te veel van het goede!'<br />Sandra illustreert de verwachtingen van vrouwen in het tijdperk van het feminisme. Gekleed als een Cosmo-meisje vertelt Sandra over haar jonge-meisjesfantasie om directiesecretaresse te worden en met haar baas te trouwen. Uiteindelijk besluit ze opgelucht: 'Ik zal nooit een statisticus worden, ik niet. Ik ben nog geen 35 en ik ga trouwen!'<br />Sandra bejubelt het begin van seksualiteit in de maatschappij: 'Als hij je's nachts aanraakt, voelt dat dan goed, of voelt het echt? Ik zeg dat het echt voelt... heel echt.'<br />Ten slotte roept ze op tot verandering in de progressieve Amerikaanse maatschappij door discogrootheden als Patrick Cowley en Sylvester aan te halen en uit te roepen: 'Uiteindelijk zal iedereen de bibbers krijgen!' Dit alles gebeurt in de vorm van flitsende, sentimentele maar fantastische cabaretvoorstellingen van songs die zijn geschreven en gecomponeerd door Billy Paul, Burt Bacharach, Hank Williams en Laura Nyro, om er maar een paar te noemen. Tegelijkertijd zweeft de geïdealiseerde, fictieve incarnatie van Sandra <0xE2><0x80><0x93> haar zelfgeschapen spiegelbeeld <0xE2><0x80><0x93> door de stad, een prachtig zwart model met vloeiende jurken en strakke bustiers dat de Kabala leest, scheikunde bestudeert en naar rapmuziek luistert.<br />In Without You I'm Nothing verkent Sandra Bernhard emoties en bestaansvormen waarmee ze tot dan toe alleen maar had gespeeld als vaste gast in _Late Night With David Letterman_. 80-plus wordt aan de kant gezet door een subtielere allure, en haar vertrouwen in de confrontatie met het materialisme en de Amerikaanse beroemdheid blijkt verfrissend te zijn. Deze benadering van komedie zou Sandra's kijk op de wereld voorgoed veranderen en haar tot de rijpere, meer innemende entertainer van de toekomst maken.<br />Als je van subtiele humor houdt, tot op het punt dat je grapjes gaat maken over glamour, beroemdheid, seks, eenzaamheid, wanhoop en oppervlakkige uitingen van liefde en verwantschap, dan zal deze film je bijblijven. Hij is misschien niet bedoeld om aan de andere kant van het bord grappig te zijn. Misschien is hij voor sommigen een beetje verwarrend of zelfs sentimenteel. Maar denk eens aan de leegte die Sandra voor je schildert, en je zult begrijpen hoe grappig en briljant ze in werkelijkheid is. Maar zie je, zonder jou ben ik niets met een vriendin die 'het weet', want dat is beslist grappiger. Voor je het weet zullen jullie Sandra's stekeligheden uitwisselen en alle anderen in de war brengen.
Sandra Bernhard's Without You I'm Nothing, the movie released in 1990, followed on the heels of her 1988 off-Broadway stage production ... what she and others refer to in the movie as her "smash-hit one-woman show."<br /><br />There were several changes in monologues and one-liners, and the movie version visually re-vamps the story, taking Sandra from a fabulous existence as a successful stage performer in New York, during what she calls her "superstar summer," to an illusory, almost desperate existence back in her home in Los Angeles - her fictional manager in the film refers to it as getting Sandra back "to her roots, to ... upscale supper clubs like the Parisian Room."<br /><br />There's a point to be made here. Sandra tries to appeal her liberal worldview and her sometimes harsh critique of American pop culture to an audience that doesn't completely see it. In L.A. she's playing to a predominantly black audience, trying to relate her ideas when all these people seem to want is "Shashonna," a Madonna-look-alike stripper. And even then, with Shashonna dancing to drum beats that resemble those from "Like a Virgin," there's not much to be said for the audience's enjoyment of the show. The scene in the club throughout the movie is dryer than a bone. A funny scene to catch is of a rotund man from the audience helping Shashonna out of her pants.<br /><br />But, if she's going down, Sandra's doing so with style and force, conveying everything from foul confidence to punctured vulnerability ... right to the point at which she's naked (literally), pleading for acceptance and yet somehow still swimming in the pool of her own transparent stardom. Her depictions of interactions with the likes of Calvin Klein, Jerry Lewis, Bianca Jagger, Ralph Lauren and (what we're lead to believe is) Warren Beatty are fictional and hilarious.<br /><br />Sandra begins her show in her most awkward moment, performing a quiet but mystifying rendition of Nina Simone's song "Four Women" while dressed in a mufti and other African garb, singing lines such as "my skin is black," "my hair is wooly," and "they call me Sweet Thing."<br /><br />She resurrects and celebrates the ghosts of underworld art in a tremendously funny description of the frenzied estate auction for Andy Warhol: "Leave it to Andy to have the wisdom and sensitivity into the hours and hours of toil and labor that went into the Indian product ... that they've been so lucky to cash in on this whole Santa Fe thing happening."<br /><br />She expounds on the excessiveness of Hollywood, consoling a distraught friend then admonishing him, saying "Mister, if this is about Ishtar, I'm getting up right now and walking out of your life forever because that's too self-indulgent even for me!"<br /><br />Sandra illustrates the expectations of women in the age of feminism. Dressed as a Cosmo girl, Sandra retells her young-girl fantasy to become an executive secretary and marry her boss. She eventually concludes in relief, "I'll never be a statistic, not me. I'm under 35, and I'm going to be married!"<br /><br />Sandra extols the opening of sexuality in society: "When he touches you in the night, does it feel all right, or does it feel real? I say it feels real... MIGHTY real."<br /><br />Finally, she cries for change in progressive American society by channeling disco greats Patrick Cowley and Sylvester and proclaiming, "Eventually everyone will funk!"<br /><br />All this comes in the form of glitzy, schmaltzy but wonderful cabaret performances of songs written and originated by Billy Paul, Burt Bacharach, Hank Williams and Laura Nyro, to name a few. At the same time, the idealized, fictional incarnation of Sandra -- her self-generated mirror image -- floats around town, a beautiful black model with flowing gowns and tight bustiers reading the Kabala, studying chemistry and listening to NWA rap music.<br /><br />In Without You I'm Nothing, Sandra Bernhard explores emotions and existences that, up until then, she'd only toyed with as a regular guest on Late Night With David Letterman. Her almost child-like enthusiasm for shock, exhibited throughout the '80s, is thrown aside in the face of a subtler allure, and her confidence in the face of materialism and American celebrity proves refreshing. This approach to comedy would change Sandra's direction forever and mark the more mature, more personable entertainer to come.<br /><br />If you like subtle humor to the point of engaging in inside jokes about glamour, celebrity, sex, loneliness, despair and shallow expressions of love and kinship, this movie will keep you in stitches. It may not be meant to be funny across the board. Perhaps it's a bit unsettling or even maudlin for some. But consider the emptiness of the world Sandra paints for you, and you'll understand just how funny and brilliant she really is.<br /><br />But see Without You I'm Nothing with a friend "in the know" because it's definitely funnier that way. Before you know it, the two of you will be trading Sandra barbs and confusing the hell out of everyone else.