De jaren tachtig waren niet erg vriendelijk voor de voormalige ster Charles Bronson. Te beginnen met 'Death Wish II' uit 1982 en eindigend met deze werkelijk gruwelijke film uit 1989, leken Bronsons scenarioschrijvers te proberen elkaar in een steeds grotere mate van grofheid naar de kroon te steken. 'D.W. II' liet weinig aan de verbeelding over in de vertolking van de verkrachting en zelfmoord van de dochter van Bronsons personage (een verkrachting en moord op zijn huishoudster werden ook tot in de walgelijkste details getoond). '10 to Midnight' was zo'n walgelijke film dat je na afloop een bad wilde nemen. Er was niets goeds aan. Andere films als 'The Evil that Men Do' en de resterende 'Death Wish' Ik weet niet zeker of de producenten (meestal Pancho Kohner) er een kick van kregen om een vermoeid uitziende, bejaarde Bronson te laten zien die punks vernietigt die jong genoeg zijn om zijn kleinkinderen te zijn of zo, maar het prullerige vakmanschap (en de vreselijke scenario's) van deze films vernietigde meestal het beetje energie dat ze hadden kunnen opwekken.<br />'Kinjite' <0xE2><0x80><0x93> de laatste van deze films <0xE2><0x80><0x93> is redelijk goed gemaakt, maar in cinematografische armzaligheid is het echt de kers op de taart. In deze film sodomie met een perverse klant; dwingt een pooier zijn Rolex-horloge op te eten; laat een mannelijke gevangene door een andere gevangene verkrachten; maakt ongelooflijk xenofobische opmerkingen, onder andere dingen die ik gelukkig ben vergeten. Ook wordt de groepsverkrachting van een jong Japans meisje afgebeeld (gelukkig was dit buiten beeld, hoewel het goed werd geïllustreerd).<br />Wat dachten de mensen toen ze deze film maakten? Wat dacht Bronson toen hij besloot zijn carrière met deze afschuwelijke films te ruïneren? Voor iedereen die geïnteresseerd is in zijn beste films, moet je de meeste films die hij in de jaren zestig en zeventig maakte eens bekijken, zoals 'The Mechanic', 'The Death Wish', 'From Noon to 3', 'Once Upon a Time in the West', 'Red Sun', 'The Great Escape', 'The Magnificent Seven'. Rider on the Rain, etc., etc.
The '80's were not very kind to one-time major star Charles Bronson. Starting with 1982's "Death Wish II" and ending with this truly gruesome film from '89, Bronson's screenwriters seemed to be trying to top each other in progressive grossness. "D.W. II" left little to the imagination in its depiction of the rape and suicide of Bronson's character's daughter, (a rape and murder of his housekeeper was also shown in disgusting detail). "10 to Midnight" was the sort of loathsome film that made you want to take a bath afterwards. Nothing redeeming about it. Other films like "The Evil that Men Do" and the remaining "Death Wish" films from this period straddled the line between high camp and high barf with their earnest depictions of brutality and revenge. I'm not sure if the producers (usually Pancho Kohner) got a kick out of showing a weary looking, senior citizen-aged Bronson destroying punks young enough to be his grandchildren or what, but the shoddy craftsmanship (and terrible scripts) of these films usually destroyed what little energy they may have generated.<br /><br />"Kinjite" -- the last of these films -- is fairly well-made but truly takes the cake in cinematic wretchedness. In this film Bronson: sodomizes a perverse john; forces a pimp to eat his Rolex watch; allows a male prisoner to get raped by another prisoner; makes incredibly xenophobic remarks among other things I've thankfully forgotten. Also depicted is the gang-rape of a young Japanese girl (fortunately, this was off-screen, though well-implied).<br /><br />What were people thinking when they made this film? What was Bronson thinking when he decided to ruin his career with these horrible films? For anyone interested in his best movies, check out most of the films he made in the '60's and '70's like "The Mechanic", "Death Wish", "From Noon til 3", "Once Upon a Time in the West", "Red Sun", "The Great Escape", "The Magnificent Seven", "Rider on the Rain", etc., etc....