Lee presenteerde de _100 Years of Horror_ voor Ted Newsom en had het over filmische weerwolven. Hij zei iets in de trant van dat _The Howling II_ zijn enige kennismaking met weerwolven was, waarna hij grapte: 'Hoe minder daarover gezegd wordt, hoe beter.' Hij had gelijk, want deze film kon wel eens de slechtste zijn uit zijn hele catalogus van films op het witte doek. De eerste _Howling_ van Joe Dante was een baanbrekende weerwolffilm met zijn ongelooflijke special effects en zijn kitscherige gevoel voor stijl en onderwerp. Het was een film die je serieus moest nemen. Net als bij andere goede, originele films vonden filmmakers om de een of andere vreemde reden dat er nog meer kitscherige vervolgen nodig waren dan wat de eerste keer had gewerkt (zie CHUD en CHUD II om dit punt te illustreren). Deze film is op alle fronten mijlenver verwijderd van de eerste. Er is absoluut niets engs aan. Hij ziet er goedkoop uit en de meeste grote scènes zijn pikdonker. Lee is de enige acteur in de film die de moeite van het vermelden waard is (oké, ik geef Ferdy Mayne ook toe). Lee kijkt gegeneerd als hij zinloze dialogen zegt en belachelijke dingen doet (bekijk dat einde met hem en Stirba). Lee ziet er ongelooflijk moe uit en weet wat voor gelul dit is, dat een tikkeltje meer inzicht bevat dan de twee hoofdrolspelers die Amerika verlaten om naar Roemenië te gaan. Het verhaal is hier eigenlijk niet de moeite van het onderzoeken waard, en je kunt er donder op zeggen dat er maar heel weinig verhaal is dat de moeite van het vermelden waard is als je Stephen Parsons en zijn band Babel in het begin en aan het eind van de film een groot deel van de film moet laten spelen met dat afschuwelijke lawaai. Sybil Danning is hier, en ja, ze kleedt zich één keer uit en dan krijgen we die scène keer op keer weer te zien <0xE2><0x80><0x93> een recensent zei 17 keer (ik telde er tien <0xE2><0x80><0x93> maar misschien was ik op dat moment wel stapelgek van verveling). Ik heb de film drie sterren gegeven, maar hij verdient echt een nul <0xE2><0x80><0x93> de drie die ik heb gegeven zijn een voor Lee en twee voor de bijdragen van mevrouw Danning. Bah!
Lee hosted the 100 Years of Horror for Ted Newsom and was talking about filmic werewolves. He said something to the effect that his only brush with lycanthropy was The Howling II, then he quipped, "The less said about that the better." Indeed he was right as this film may very well be the worst in his entire catalog of screen performances. The first Howling by Joe Dante was a groundbreaking werewolf film with its incredible special effects and its campy sense of style and subject matter. It was a film to be taken seriously. Like other good original films, filmmakers for some strange reason thought that even more campy sequels were needed rather than what worked the first time(See CHUD then CHUD II to illustrate this point). This film is miles and miles away from the first on every front. There is absolutely nothing scary about it. It looks cheap and is pitch black through most of the major scenes. Lee is the only actor in the film worth mentioning(okay, I'll cede Ferdy Mayne too). Lee looks embarrassed as he says inane dialog and does ridiculous things(check out that ending with him and Stirba). Lee looks incredibly tired and knows what dreck this is which is a tad more insightful than the two leads who leave America to go to Romania. The story isn't really worth examining here, and you can bet there is very little story worth mentioning when you have to have Stephen Parsons and his band Babel play through much of the film in the beginning and the ending with that dreadful noise. Sybil Danning is here and, yes, she disrobes once and then we get that scene showed again and again and again - one reviewer said 17 times(I counted ten - but might have been so bored out of my mind by that point). I gave the film three stars, but it really deserves a zero - the three I gave it are 1 for Lee and two for Ms. Danning's contributions. Yuck!