Godzijdank was dit niet gebaseerd op een waargebeurd verhaal, want wat een verhaal is het. Bevolkt door verachtelijke figuren wier verdorvenheid geen grenzen kent. _Voor de duivel_ is een fascinerende, adembenemende excursie in perversie die lachwekkend zou zijn (en dat soms ook is, zelfs met <0xE2><0x80><0x93> of misschien juist dankzij <0xE2><0x80><0x93> de misselijkmakende, tragische onderstroom van menselijke disfuncties) als het niet met zo'n schitterende, overweldigende overtuiging door de sterren werd uitgevoerd. Het uitstekende script van Kelly Masterson en de voortreffelijke regie van niemand minder dan Sidney Lumet doen ook geen kwaad.<br />De voornaamste disfunctie hier is die van een familiekarakter, waarbij de twee zwaar verknipte broers (briljante vertolkingen van Philip Seymour Hoffman en Ethan Hawke) besluiten hun eigen ouders te beroven. Het verhaal wordt verteld met tijdverschuivingen (die op het scherm worden genoteerd, zoals: 'Charlie: Twee dagen voor de roof', zodat niemand in de war raakt); sommige mensen hebben gezegd dat ze dit apparaat niet mooi vonden, maar ik vond het perfect werken, waardoor de hele zaak nog scherper werd, gezien het feit dat de twee broers in kwestie nauwelijks met een volledig spel speelden <0xE2><0x80><0x93> met hen erbij kon je geen fatsoenlijke pokerhand maken om je leven te redden. Voeg daar nog een paar smakeloze extra brokjes aan toe: een van de broers is verslaafd aan drugs, getrouwd met Gina (Marisa Tomei, ook uitstekend), die een verhouding heeft met de andere broer, voeg daar een of andere monumentale rivaliteit tussen broers aan toe, samen met het feit dat de genoemde drugsverslaafde broer een hekel heeft aan zijn vader (een hartverscheurend staaltje acteerwerk van Albert Finney), die hem blijkbaar heel wat ellende heeft bezorgd, en je hebt een shakespeariaanse/Griekse tragedie op je bord. Ga voorzichtig verder.
Thank God this wasn't based on a true story, because what a story it is. Populated by despicable characters whose depravity knows no bounds, Before The Devil is a mesmerizing, jaw-dropping excursion into perversion which would be laughable (and sometimes is, even with - or perhaps because of - the sickeningly tragic undercurrent of human dysfunction throughout) if it weren't carried out with such magnificent, overwhelming conviction by its stars. The excellent script by Kelly Masterson and superb direction by none other than Sidney Lumet doesn't hurt either.<br /><br />The main dysfunction here is of a family nature, with the two majorly screwed up brothers (brilliant portrayals from Philip Seymour Hoffman and Ethan Hawke) deciding to rob their own parents' jewelry store, an attempt that goes pathetically awry.<br /><br />The story is told with time-shifts (which are noted on screen, such as: "Charlie: Two Days Before The Robbery", so no one should be confused); some people have said they didn't like this device but I thought it worked perfectly, adding to the skeweredness of the whole affair, considering that the two brothers in question are hardly playing with full decks - between them you couldn't make a decent poker hand to save your life. Throw in these cheesy extra tidbits: one of the brothers is a drug addict, married to Gina (Marisa Tomei, also excellent), who is having an affair with the other brother, toss in some monumental sibling rivalry, along with the fact that said drug addict brother hates his father (a wrenching performance from Albert Finney), who has apparently caused him serious past pain, and you've got a Shakespearean/Greek tragedy on your hands. Proceed with caution.