Er is in de verste verte niets angstaanjagends aan moderne 'horror', wat een belediging is voor het woord 'horror'. Freddie V. Jason, de Scream-films, Cabin Trash, en vooral de infantiele pogingen van Stephen King <0xE2><0x80><0x93> hij heeft elk verhaal herschreven, van De apenpoot tot en met wat dan ook, vaak in hetzelfde verhaal <0xE2><0x80><0x93> tot aan de gruwelen die zowel in de literatuur als op de film voorkomen (behalve Kubricks versie van The Shining, die in feite angstaanjagend was, in tegenstelling tot de boeken van King, die net zo angstaanjagend zijn als mijn grote teen <0xE2><0x80><0x93> de linker, die nog steeds de nagel heeft.<br />Maar The Woman in Black is zo'n zeldzame moderne film waarvan de haartjes in je nek overeind gaan staan. Zo hoort het ook; de regisseur wekt spanning en de engste geest die je ooit hebt gezien door haar plotseling ergens stil te laten staan met die ongelooflijke uitdrukking op haar gezicht. Dan brengt hij het allemaal tot een afgrijselijk, verontrustend einde. Hij heeft zijn lesje geleerd van de meesters die wisten hoe ze gruwelen moesten maken: Val Lewton (de oorspronkelijke kattenmensen) en Robert Wise (een leerling van Val Lewton en regisseur van _Haunting_ en _The Body Snatcher_ ), Jacques Tournier (ook een leerling van Val Lewton die een werkelijk afgrijselijke zombiefilm regisseerde, niet de grove rotzooi die Raimi deed (grof is niet eng, mensen, het is gewoon grof), en Lewis Allen ( _The Uninvited_ ), en natuurlijk Jack Clayton' Als je Henry James The Innocents draait, en de manier waarop de meester van de spanning, Hitchcock, je nog steeds naar de rand van je stoel kan brengen, zelfs met een langzaam opbouwend en brandend stuk als Under Capricorn.<br /><br />tien sterren...
There is nothing remotely scary about modern "horror" which is an insult to the word "horror". Freddie Vs Jason, the Scream movies, Cabin Trash, and especially Stephen King's infantile attempts - he's recycled every story from The Monkey's Paw to whatever, often in the same story - at horror in both writing and on film (except for Kubrick's version of The Shining which actually was scary, unlike King's books which are as frightening as my big toe - the left one, which still has the nail.<br /><br />But The Woman In Black is that rare modern film that will make the hairs on the back of your neck stand on end. This is the way it should be done; the director creates tension, and the scariest ghost ever actually seen simply by having her suddenly turn up standing still somewhere or other with that incredible look on her face. Then he brings it all to a ghastly disturbing close. He's learned his lessons from the masters who knew how to make horror - Val Lewton (original Cat People) and Robert Wise (a Val Lewton disciple and director of the Haunting and The Body Snatcher), Jacques Tournier (another Val Lewton disciple who directed a truly horrifying zombie film, not the gross rubbish Raimi did (gross isn't scary, folks, it's just gross), and Lewis Allen (The Uninvited), and of course Jack Clayton's turn on Henry James The Innocents, and the way the master of suspense, Hitchcock, can still bring you to the edge of your seat even with a slow-building and burning period piece like Under Capricorn.<br /><br />TEN STARS...