Ik kon niemand vinden die met me mee wilde kijken naar _DiG!_ omdat niemand die ik kende een fan was van een van de twee bands. Natuurlijk ging iedereen ervan uit dat je alleen van deze film kon genieten als je van de muziek van The Dandy Warhols of de Brian Jonestown Massacre hield, maar dat is ver bezijden de waarheid. Het enige wat je nodig hebt is belangstelling voor muziek en/of popcultuur in het algemeen. De manier waarop de carrières van de twee groepen parallel lopen is een perfecte weergave van de paden die een band kan bewandelen, en het is fascinerend om te zien hoe het publiek de Dandy Warhols opeet en uitspuwt. Ik ben het eens met andere recensies die vermelden dat het leuk zou zijn om nog een laatste woord van Anton zelf te horen, aangezien hij duidelijk wordt afgeschilderd als zijn eigen ergste vijand en de spil waar de band om draait.<br />Het interessantst vind ik het respect dat de Dandy's hebben voor de BJM (ondanks hun gebrek aan respons) en voor Anton (ondanks zijn grillige gedrag). De Dandy Warhols hebben respect voor de kunst die de groep produceert, ook al haat de groep alles waar de Dandy Warhols nu voor staan (hoewel dat betwistbaar is). De beste uitspraak komt van de drummer van de Dandy's die zegt: 'Ik wil niet dat ze me ooit nog ergens anders zien', en de gitarist die er onbewust uit gooit: 'Maar ik koop wel hun platen.' Voor mij laat dit alleen maar zien hoe krachtig goede muziek kan zijn.<br />Ga deze film beslist zien, ook al weet je niets van beide bands. Het gaat meer over de thema's van rockmuziek en hoe die zich ontwikkelen, wat deze film zo interessant maakt. Het komt niet vaak voor dat je een groep zo lang van zo dichtbij kunt volgen.
I couldn't find anyone to watch DiG! with me because no one I knew was a fan of either of the bands. Naturally everyone assumed you can only enjoy this film if you like the music of either The Dandy Warhols or the Brian Jonestown Massacre, but this is so far from the truth. The only requirement is that you have an interest in music and/or pop culture in general. The way in which the careers of the two groups are paralleled is a perfect representation of the paths a band can take, and watching the public eat up and spit out the Dandy Warhols is fascinating. I agree with other reviews that mention it would be nice to get a final word from Anton himself, since he's clearly depicted as his own worst enemy and the bulwark to the band's ability to just remain.<br /><br />Most interesting to me is the Dandys' respect for the BJM (despite their lack or reciprocation) and for Anton (despite his erratic behavior). The Dandy Warhols respect the art the group produces even if the group hates everything the Dandy Warhols now stand for (although that's disputable). The best line is when the drummer for the Dandy's says "I won't have them anywhere new me again" and the guitarist unconsciously blurts out "I'll still buy their records though." To me, this just shows how powerful good music can be.<br /><br />Definitely see this movie, even if you know nothing of either band. It's more about the themes of rock music and how they develop that makes this film so interesting. It's rare to follow a group so closely for so long.