Gespierde mensaap wordt in de jungle van Afrika opgejaagd door een opportunistisch expeditieteam; de aantrekkelijke dochter van de leider van het team vindt hem als eerste. De veelbesproken versie van het Tarzan-verhaal is oké, maar wordt ontsierd door de eigenhandig slechtste regie van een film die ik ooit heb gezien. John Derek is beroofd van inspiratie, afgezien van goedkope slow-motionactieshots en kiekjes van vrouw Bo Dereks naakte lichaam; hij heeft achter de camera ongeveer evenveel talent als Ed Wood. De Dereks, die seksualiteit met de tong in de mond proberen te bedrijven, missen finesse, scherpe timing en smaak. Ze hebben een gevoel van zelfverloochening en bravoure (ze gooien alle voorzichtigheid overboord), maar na een veelbelovende opening loopt alles in het honderd. Keeffe (die waarschijnlijk de hele tijd al knikkers in zijn mond had) speelt de titelrol, maar speelt de derde viool in John Dereks ego en Bo Dereks gevoel van eigendunk.
Muscular man-ape in the jungles of Africa is hunted by an opportunistic expedition team; the comely daughter of the team's leader finds him first. Much-ballyhooed version of the Tarzan tale has an OK production, but is crippled by the single-handedly worst direction of a film I have ever seen. John Derek is bereft of inspiration beyond cheesy slow-motion action shots and peek-a-boo glimpses of wife Bo Derek's unclothed body; he has about as much talent behind the camera as Ed Wood. Trying for tongue-in-cheek sexuality, the Dereks lack finesse, snappy timing, and taste. They have a sense of self-parody and bravura abandonment (they do throw caution to the winds), but after a promising opening it all goes to hell. Miles O'Keeffe (who possibly had marbles in his mouth the entire time) has the title role, but plays third fiddle to John Derek's ego and Bo Derek's sense of self-importance. * from ****