Ik wou dat ik mijn tijd terug kon krijgen. Mooi doodshoofdgezicht breed glimlachend, opgewekt in de camera kijkend als de ziekte al genoeg schade heeft aangericht in het slecht geïnformeerde scenario. Ik was (verpesterd) blij te zien dat alle personages tegen het eind dood of ernstig invalide waren, vooral de feestgangers die het besmette sap drinken op weg naar de zogenaamde zonsondergang. Eli Roth straalt op momenten van een minuut of tien, waarbij hij de theorie uiteenzet hoe goed wiet in het bos rookt terwijl anderen boven op de bierconsumptie ook nog eens duivels zijn. Al met al vond ik het meeste zinloos, zij het niet zonder nodeloos geweld en te weinig naaktheid, blij dat ik getuige was van het verdwijnen van het gips, maar op een bepaalde manier wenste ik dat die reis nooit had plaatsgevonden (waarschijnlijk had ik beter een wip kunnen maken in plaats van laat op de avond naar TBS te kijken, bah).
no redeeming qualities can possibly be expressed. i wish i could get my time back. nice skull face broad really smiles, bright at the camera when the disease has already wreaked enough havoc on the ill informed script. i was ((spoiler)) happy to see all the characters dead or severely incapacitated by the end, especially the party poopers that drink the tainted juice on their way to the alleged sunset. Eli Roth does shine for moments of maybe ten, putting forth the theory on how well weed smokes in the woods when others really fiend on top of beer consumption. overall, i found most of it pointless, though not without gratuitous violence and not enough nudity, happy to witness the demise of cast, in a way though, wishing that journey never happened (probably should've been getting laid instead of watching TBS late night, ugh).