In een notendop: dit is een luchtige, romantische komedie die er echt naar snakt en ernaar snakt om meer te zijn. Hij wil Harold en Maude zijn, Annie Hall, The Graduate. Hij wil diepzinnig en menselijk zijn. Hij heeft interessante camera-opnamen, belichting, muziek, montage, en dat alles geeft hem het gevoel van een belangrijke film. De dialogen zijn slim <0xE2><0x80><0x93> soms. Er zijn een paar 'lachen hardop'-momenten.<br />Maar dit is wat ervoor zorgt dat het uiteindelijk niet meer is dan een formulaire late-avond-kabel, in-vlucht, tijdkiller:<br />1. David Schwimmer <0xE2><0x80><0x93> hoe vaak kan een zielige puppy met een openhangende bek wezenloos voor zich uit staren voordat het irritant begint te worden? Misschien zou wat kwijl hebben geholpen. <br />2. Gwenneth Paltrow <0xE2><0x80><0x93> ze is hier echt plat en niet alleen in haar borst. Haar rol is die van het levendige, aardige, zorgzame meisje dat steeds in de verkeerde situaties terechtkomt, waardoor ze erg in de war raakt, en daarom heeft een zielige zak als Schwimmer een kans bij haar. Maar Gwenneth speelt haar heel saai. Combineer dat met het kwijlgezicht van een puppy (boven) en je hebt heel weinig chemie om je druk over te maken.<br />(Ik bleef me maar iemand anders in deze rol voorstellen <0xE2><0x80><0x93> Kate Hudson bijvoorbeeld.)<br />3. Het script en de plot <0xE2><0x80><0x93> de dingen die in wezen gebeuren <0xE2><0x80><0x93> daar gaat het om. Het klinkt waar; alle problemen worden uiteindelijk opgelost met zo'n keurige strik erbovenop dat het lijkt alsof er op een fluitje wordt geblazen en de scriptschrijvers alleen maar zeggen: 'Oeps, tijd om het af te ronden, ik moet de trein halen!' Dus haalden ze het receptenboek van Hollywood tevoorschijn, vinkten alle vakjes af en gingen naar huis.
In a nutshell: this is a cookie cutter romantic comedy that really WANTS and TRIES to be something more. It wants to be Harold and Maude, Annie Hall, The Graduate. It wants to be deep and human. It has interesting camera shots, lighting, music, editing, all of which give it the feel of an important movie. The dialog is smart -- at times. There are some "laugh out loud" moments.<br /><br />But here's what keeps it from ultimately being anything more than a formulaic late-night-cable, in-flight, time-killer: <br /><br />1. David Schwimmer -- how many times can Joe sad-sack puppy dog stare blankly into space with his jaw hanging open before it starts to get annoying? Maybe some drool would have helped.<br /><br />2. Gwenneth Paltrow -- she's really flat here and not just in the chest. Her role is supposed to be this lively, nice, caring girl who just keeps getting herself into wrong situations, is very confused as a result, and that is why a sad-sack loser like Schwimmer has any chance with her. But Gwenneth plays her very dull. Combine this with puppy-dog drool-face (above) and you have very little chemistry to care about.<br /><br />(I kept picturing someone else in this role -- Kate Hudson for example.) <br /><br />3. The script and the plot -- the stuff that happens just basically doesn't ring true; all the problems get wrapped up in the end with such a neat and tidy bow on top that it seems like a whistle blew and the script writers just said "oops, time to wrap it up, got a train to catch!" So they pulled out the Hollywood formula book, checked off all the boxes, and went home.