Dit is niet het zoveelste schrijnende beeld van de Holocaust, maar eerder een intiem verhaal over de gebeurtenissen die plaatsvonden in een kleine straat in Berlijn en enkele van de mensen die erbij betrokken waren. Deze film begint in het heden in New York, waar Ruth Weinstein (Jutta Lampe) rouwt om de dood van haar man en alle familieleden zich aan haar zijde hebben verzameld. Ruths dochter Hannah (Maria Schrader) komt er langzaam achter dat haar moeder is grootgebracht door een arische vrouw die Lena Fischer (Doris Schade) heet, en dus reist ze naar Duitsland en lokt de negentigjarige vrouw die haar over de gebeurtenissen in de Rosenstrasse vertelt naar haar toe. In 1943 hield de Gestapo alle Joodse echtgenoten vast in een gebouw aan de Rosenstrasse, hoewel ze geacht werden immuun te zijn voor het feit dat ze met Ariërs getrouwd waren, en negen dagen lang stond een groep vrouwen buiten te wachten en om hun vrijlating te schreeuwen. De achtjarige Ruth (Svea Lohde) wacht tot haar moeder naar buiten komt en kan nergens heen, maar ze ontmoet de drieëndertigjarige Lena (Katja Riemann) die haar in huis neemt. Lena's man Fabian (Martin Feifel) zit ook binnen en uiteindelijk probeert ze met naziofficieren om te gaan om hen zover te krijgen dat ze iets doen. <br />Deze film wordt geregisseerd door Margarethe von Trotta, die haar eerste speelfilm maakt in bijna 10 jaar nadat ze voor de televisie is gaan werken, en hoewel dit duidelijk niet een van haar provocerende inspanningen is, blijft ze een van de meest gerespecteerde regisseurs van Europa. Dit is niet een van die nazi-films waarin we gruwelijke onmenselijke daden zien die Joden worden aangedaan, hoewel we wel zien dat er strenge straffen worden opgelegd, maar in plaats daarvan is dit meer een weergave van een kleine gebeurtenis die voor de betrokken mensen leven en dood betekende. Het is niet de bedoeling iemand te choqueren of de deur open te zetten voor discussies over de omstandigheden, maar het wil gewoon een licht werpen op een kleine, maar waarachtige gebeurtenis in een historische periode. De kracht van de film komt voor een deel van de acteurs en er zijn een paar goede optredens, vooral van Riemann en de jonge Lohde, en het is altijd goed om Schrader (Aimee & Jaguar) in een cruciale rol te zien. Dit is geen geweldige film of iets dat je perspectief op de Tweede Wereldoorlog zal veranderen, maar gezien het feit dat er door de gebeurtenissen die plaatsvonden onschuldige levens werden gedood, denk ik dat de reden alleen al belangrijk genoeg is om dit ware verhaal te vertellen.
This isn't another searing look at the Holocaust but rather an intimate story about the events that took place on a small street in Berlin and some of the people that were involved. This film starts in the present time in New York City where Ruth Weinstein (Jutta Lampe) is in mourning over the death of her husband and family members have all gathered to her side. Ruth's daughter Hannah (Maria Schrader) slowly learns that her mother was raised by an Aryan woman named Lena Fischer (Doris Schade) and so she travels to Germany and locates the 90 year old who tells her about the events on Rosenstrasse.<br /><br />*****SPOILER ALERT*****<br /><br />Lena talks about Berlin in 1943 where the Gestapo would hold all the Jewish spouses in a building on Rosenstrasse Street even though they are supposed to have immunity for being married to Aryans and for nine days a group of women would wait outside and shout for their release. Eight year old Ruth (Svea Lohde) awaits for her mother to come out and has nowhere to go but she meets 33 year old Lena (Katja Riemann) who takes her in. Lena's husband Fabian (Martin Feifel) is also inside and eventually she tries to socialize with Nazi Officers to get them to do something.<br /><br />This film is directed by Margarethe von Trotta who is making her first feature film in almost 10 years after working in television and while this is clearly not one of her more provocative efforts she remains one of the most revered directors in Europe. This is not one of those Nazi films where we view horrible acts of inhumanity to Jews although we do see some severe treatment being issued out but instead this is more of a retelling of a small event that meant life and death to the people involved. This film isn't trying to shock anyone or open the door to debates on the circumstances but what it simply wants to do is just shed a light on a small but true life event that occurred during an historical period. Part of the films strength comes from its actors and there are some good performances that shine through especially by Riemann and young Lohde and it's always good to see Schrader (Aimee & Jaguar) in a pivotal role. This isn't a great film or something that's going to change your perspective on WWII but considering that innocent lives were put to death because of the events that took place I think that reason alone is important enough to retell this true story.