Het kijken naar mooie vrouwen die rondsluipen en voor dieven en dieven spelen is een van de heerlijkste, schuldige genoegens waar ik van de gemiddelde film kan genieten. The House on Carroll Street was dus niet helemaal tijdverspilling, hoewel het verhaal gekunsteld is en het scenario ongeïnspireerd en een beetje irritant.<br />Er zijn veel toespelingen op verschillende Hitchcock-films, niet in de laatste plaats op de keuze van Kelly McGillis in de hoofdrol. Ze is verkleed als Grace Kelly en zit er niet ver naast. Helemaal niet. Maar haar personage is niet overtuigend. Zoals ze aan het publiek wordt voorgesteld, zou ze iemand moeten zijn met politieke overtuigingen en een doel in het leven. Na al die films met een duidelijk omschreven tijdsperiode, ware gebeurtenissen en een specifiek onderwerp. Maar het verhaal ontaardt al binnen een paar minuten in een armzalige doorsnee-misdaadfilm met ongelooflijke toevalligheden, een hoge voorspelbaarheid en een stel tweedimensionale personages. Dat is des te betreurenswaardiger omdat de acteurs het goed doen, net als de fotografie en het decorontwerp.<br />De finale in het Central Station in New York is adembenemend. Hij begint in het ondergrondse gedeelte en gaat dan omhoog naar het dak. De film kan geprezen worden om zijn goede gebruik van architectuur.
Watching beautiful women sneaking around, playing cops and robbers is one of the most delightful guilty pleasures the medium film lets me enjoy. So The House on Carroll Street was not entirely a waste of time, although the story is contrived and the screenplay uninspired and somewhat irritating.<br /><br />There are many allusions to different Hitchcock pictures, not least the choice of Kelly McGillis in the starring role. She is dressed up as Grace Kelly, and she is not far off the mark. Not at all. But her character is not convincing. The way she is introduced to the audience, she should be someone with political convictions and a purpose in life. After all the movie deals with a clearly defined time period, true events and a specific issue. But the story degenerates within the first minutes into a sorry run-off-the-mill crime story with unbelievable coincidences, high predictability and a set of two dimensional characters. This is all the more regrettable, as the performances of the actors are good, as are the photography and the set design.<br /><br />The finale in Central Station, New York is breath taking. It starts in the subterranean section and then moves up to the roof. The movie can be praised for its good use of architecture.