Toen ik elf was, was _Grease_ 2 net crack. Het was een klasseloze, beschamende, euforische en enorm verslavende ervaring. Mijn zus en ik keken ernaar, spoelden de film terug en keken hem nog eens en nog eens en nog eens, tot we bewusteloos raakten of te verward en te vijandig werden om elkaar nog te kunnen uitstaan. Dus als je een elfjarig meisje bent en je beoordeelt deze film als 'briljant' of 'leuk' of 'beter dan de oorspronkelijke _Grease_ ', dan heb je dat aan je prille tienerhormonen te danken en kun je er zeker van zijn dat die onbuigzame fixatie op pure rotzooi overgaat. Maar als je geen klein meisje bent, heb je geen enkel excuus om te suggereren dat Grease 2 iets anders was dan een stompzinnige, ongekunstelde, slordige g<0xC3><0xAA>ne voor iedereen die deelnam aan de productie, distributie en/of consumptie ervan.<br />Ter wille van de kritiek zal ik de film nu waardig zijn door uit te leggen waarom hij zo slecht is.<br />1. In een goed uitgevoerde musical moeten de songs het verhaal vooruithelpen of de personages ontwikkelen. In Grease 2 is de muziek, op een paar betwistbare uitzonderingen na, obsceen zinloos. De meeste songs lijken op een buitensporige en algemene manier ('Score Tonight', 'Reproduktie', 'Do It For Our Country' en 'Prowlin') over seks te gaan ('Score Tonight', 'Reproduktie', 'Do It For Our Country' en 'Prowlin') zonder ook maar één concrete uitspraak te doen over een van de films. 's karakters of thema's. Plus dat alle muziek onaangenaam stom is en niemand van de spelers ook maar de geringste schijn van een talent voor zingen of dansen vertoont.<br />2. De T-birds zouden stoer moeten zijn, en zo niet een beetje aardig, dan toch minstens sympathiek, maar in plaats daarvan zijn ze stuk voor stuk een ergerlijke hufterige losers. Als Johnny Nogerelli Michael ten slotte het heilige T-bird-jasje aanbiedt en hem in de bende inwijdt, zou Michael het op de grond moeten schoppen, erop spugen en wegduiken om elk deel van zijn lichaam dat erdoor was aangeraakt vurig schoon te schrobben. Maar hij accepteert het natuurlijk alsof het goud is, want ondanks het feit dat ze een stelletje stuntelende vleeskoppen zijn, is er geen grotere eer dan één te zijn met de T-birds.<br />3. Aangezien Michael mooi, slim, aardig, vindingrijk en bovengemiddeld intelligent is (ondanks zijn muzikale impotentie), is het aannemelijk dat Stephanie hem uiteindelijk zal omhelzen wanneer hij de man achter het masker blijkt te zijn. Stephanie, daarentegen, is een slonzige, slobberige, kauwgom smakkende, vuile sweater dragende, onelegante, ordinaire trut. Dus behalve dat ze mooi is (denk ik), heeft ze geen sympathieke eigenschappen, zodat het publiek geen enkele rechtvaardiging krijgt voor de mate waarin Michael zich tot haar aangetrokken voelt. '<br />Ik kon nog wel even doorgaan, maar ik wilde het niet hebben over de grove minderwaardigheidscomplexen ten opzichte van hun voorgangers, aangezien er blijkbaar zo veel gekken zijn die zo'n vergelijking oneerlijk vinden. Maar ik zal dit zeggen tegen diegenen onder jullie die denken dat jullie deze ellende willen herbeleven vanwege de goeie ouwe tijd: vetkwab 2 is net zoiets als je eerste kus herbeleven. Alleen ben je nu 32 en kus je een snotneus van 13 met acne en een slobberbeugel. De magie is weg en je blijft je vies en gestoord voelen. Geloof me.
When I was 11, Grease 2 was like crack. It was a classless, shameful, euphoric, and powerfully addictive experience. My sister and I would watch it, rewind it, and watch it over again and again and again until we passed out or became too confused and hostile to stand one another. So, if you are an 11-year old girl, and you reviewed this film as "brilliant" or "fun" or "better than the original Grease," you have your fledgling adolescent hormones to blame and you can rest assured that this unyielding fixation with utter rubbish will pass.<br /><br />If, however, you are not a little girl, you have absolutely no excuse to suggest that Grease 2 was anything but an inane, artless, slipshod embarrassment for all who participated in its production, distribution, and/or consumption.<br /><br />For the sake of criticism, I will dignify the film now by explaining why it blows <br /><br />1. In a well-executed musical, the songs should advance the narrative or develop the characters. In Grease 2, with a few debatable exceptions, to the music is obscenely pointless. Most of the songs appear to relate gimped innuendo about sex in an excessive and general way ("Score Tonight," "Reproduction," "Do It For Our Country," and "Prowlin'") without making one concrete statement about any of the film's characters or themes. Plus, all of the music is uncomfortably stupid and no one in the cast demonstrates even the crudest semblance of an ability to sing or dance.<br /><br />2. The T-birds should be badass, and if not at least somewhat likable, but instead each of them is an annoying wussy-dufus-loser. In the end, when Johnny Nogerelli offers Michael the sacred T-bird jacket and initiates him into the gang, Michael should kick it to the ground, spit on it, and duck away to fervently scrub any part of his body that was touched by it. But of course, he accepts it as if it is gold because despite the fact that they are a bunch of bumbling meatheads, there is no greater honor than to be one with the T-birds. <br /><br />3. Since Michael is beautiful, smart, kind, resourceful, and above average in everyway (his musical impotence notwithstanding), it is feasible that Stephanie would ultimately embrace him when he reveals himself to be the man behind the mask. Stephanie, on the other hand, is a slovenly, slack-jawed, bubble gum smacking, dirty sweatshirt wearing, gracelessly rude and trashy dingbat. So aside from being pretty (I guess), she harbors no likable characteristics, thus, audiences are given no justification whatsoever for the depth of Michael's attraction to her.<br /><br />I could go on and on, but I didn't want to mention the gross inferiority to its predecessor since there are apparently so many cranks out there who seem to feel that such a comparison is unfair. I will say this though, to those of you who think you want to revisit this mess for old time's sake: Grease 2 is an experience akin to re-living your first kiss. Only you are 32 now and kissing a snot-nosed 13-year old kid with acne and slobby braces. The magic is gone and you are left feeling dirty and disturbed. Trust me.