In de eerste drie films van Frank Sinatra was hij alleen maar een specialiteit: hij speelt zichzelf en komt alleen maar opdagen om een liedje te neuriën tijdens een nachtclubscène in de film van iemand anders. In zijn vierde film, de zeer aangename 'Higher and Higher', maakt Young Blue Eyes de overgang naar een acteercarrière door een echte rol te spelen... een taak die gemakkelijker wordt gemaakt omdat hij zichzelf speelt in een fictief verhaal dat hem de kans geeft een paar nummers te neuriën.<br />Sinatra's entree is heel grappig. Michele Morgan hoort een klop op de deur en vraagt wie daar is. Van buiten komt een Hoboken-stem die 'Frank Sinatra' antwoordt. En ja hoor...<br />De openingstitels van 'Higher and Higher' Sommige kijkers zullen misschien in de war raken, aangezien de namen van de songwriters Rodgers en Hart prominent in beeld zijn. In feite hebben ze maar één nummer aan deze musical bijgedragen: 'Disparingly Rich', dat deze cast weet af te doen als een soort intro op een heel ander nummer, 'I'm a Debutante'. Interessant genoeg is dat nummer van Rodgers & Hart <0xE2><0x80><0x93> een van hun zwakste <0xE2><0x80><0x93> misschien wel het minst leuke in de score van deze film; andere nummers zijn levendige snelle nummers, zoals 'It's a Most Important Affair', 'When It Comes to Love, You're On Your Own' en 'I Saw You First'.<br />Sinatra is goed in deze film, maar hij zou beter werk (en beter materiaal) elders kunnen doen. Paul en Grace Hartman waren een buitengewoon populair dansteam van man en vrouw, dat in verschillende Broadway-revues optrad. Ze waren echte elegante dansers, en ze stopten heel wat fysieke humor in hun dansmateriaal. (Hier doet Grace een hoge schop, waardoor Paul een schoen uit zijn handen slaat.) Grace Hartman, die op achtenveertigjarige leeftijd aan kanker overleed, maakte bijna geen films, dus het is echt een genoegen dat deze film ons een zeldzame kans biedt om haar van dichtbij te zien, haar prachtige zangstem te horen en te zien hoe sexy ze eruitziet in haar dienstmeisjesuniform. Na de dood van Grace Hartman had haar man een lange carrière als karakteracteur, waarbij hij af en toe solo danste. (Of naast Ken Berry in een gedenkwaardige aflevering van 'Mayberry RFD'.)<br />Ook heel aantrekkelijk in een dienstmeisjesuniform hier in 'Higher and Higher' is de levendige tienerzangeres Marcy McGuire. Waarom heeft dit getalenteerde meisje niet meer films gemaakt? Misschien had ze net iets te veel van Betty Hutton weg. Ik vind Huttons optredens wel leuk, maar Marcy McGuire vind ik nog leuker. Tegen het eind van 'Higher and Higher' is er een amusant stukje fysieke business met McGuire en Mary Wickes als serveersters, die om beurten van tafel naar tafel gaan in een nachtclub. De wisselende passen van de kleine McGuire en de lange, slungelige Wickes zijn hilarisch! Jammer genoeg speelt Leon Errol een grote rol in 'Higher and Higher'. Hij krijgt bijna geen komedie te zien: niet één keer doet hij zijn beroemde dans met de rubberen benen. Jack Haley is, ondanks zijn prominente rol, ook een mislukkeling.<br />Hier is Dooley Wilson heel goed vertegenwoordigd, die we ons onvermijdelijk herinneren als Sam uit _Casablanca_. In die film zong Wilson zelf, maar hij imiteerde zijn keyboardspel in 'As Time Goes By'. (In het echte leven kon Wilson niet pianospelen.) Hier in 'Higher and Higher' zingt hij aangenaam en geeft hij de andere spelers een paar amusante reacties. Minder aangenaam is Mel Odious, ik bedoel Mel Torme. Victor Borge geeft hier een zeldzame filmvoorstelling. Hij verwerkt zijn dialogen handig, maar hij doet niets van de keyboardkomedies die hij later met succes in zijn theaterprogramma's ten beste gaf.<br />De plot? Vergeet het maar. 'Higher and Higher' is niet wat je noemt een 'geweldige' musical, maar het is een plezierige verademing, en ik geef het een 8 van de 10. Regisseur Tim Whelan, die zowel in Engeland als in Hollywood heeft gewerkt, verdient het om veel beter bekend te worden.
In Frank Sinatra's first three films, he was purely a speciality act: ostensibly playing himself, he merely shows up to croon a song during a nightclub sequence in somebody else's movie. In his fourth film, the very enjoyable 'Higher and Higher', Young Blue Eyes transitions into an acting career by playing an actual role ... a task made easier because he's playing himself in a fictional story that gives him a chance to croon a few numbers.<br /><br />Sinatra's entrance is quite funny. Michele Morgan hears a knock at the door, and asks who's there. From outside, a Hoboken-toned voice answers 'Frank Sinatra'. Sure enough...<br /><br />The opening credits of 'Higher and Higher' may confuse some viewers, as the names of songwriters Rodgers and Hart are prominently displayed. In fact, they only contributed one song to this musical: 'Disgustingly Rich', which this cast manage to toss off as a sort of intro to an entirely different song, 'I'm a Debutante'. Interestingly, that Rodgers & Hart song -- one of their weakest -- is perhaps the least enjoyable song in this movie's score; several others are lively up-tempo numbers, notably 'It's a Most Important Affair', 'When It Comes to Love, You're On Your Own' and 'I Saw You First'.<br /><br />Sinatra's good in this movie, but he would do better work (and sing better material) elsewhere. The real merits of 'Higher and Higher' are the delightful turns by some performers who rarely made films. Paul and Grace Hartman were an extremely popular husband-wife dance team who starred in several Broadway revues: genuinely graceful ballroom dancers, they put plenty of physical comedy into their dance material. (Here, Grace does a high kick that knocks a shoe out of Paul's hands.) Grace Hartman, who died of cancer at age 48, did almost no film work, so it's a real pleasure that this film gives us a rare chance to see her close-up, to hear her beautiful singing voice and to notice how sexy she looks in her maid's uniform. After Grace Hartman's death, her husband had a long career as a character actor, just occasionally dancing solo. (Or alongside Ken Berry in one memorable episode of 'Mayberry RFD'.)<br /><br />Also quite attractive in a maid's uniform here in 'Higher and Higher' is the vivacious teenage singer Marcy McGuire. Why didn't this talented girl make more movies? Perhaps she was just a bit too similar in personality to Betty Hutton. I enjoy Hutton's performances but I like Marcy McGuire even better. Near the end of 'Higher and Higher' there's an amusing bit of physical business featuring McGuire and Mary Wickes as waitresses, taking it in turns to move from table to table in a nightclub. The alternating strides of short McGuire and tall gawky Wickes are hilarious! Regrettably, although Leon Errol plays a large role in 'Higher and Higher', he is given almost no comedy business: not once does he do his famous rubber-legged dance. Jack Haley, despite his prominent billing, is also wasted.<br /><br />Very well-represented here is Dooley Wilson, inevitably remembered as Sam from 'Casablanca'. In that film, Wilson did his own singing but faked his keyboard performance of 'As Time Goes By'. (In real life, Wilson couldn't play piano.) Here in 'Higher and Higher', he sings pleasingly and gives some amusing reactions to the other players. Less enjoyable is Mel Odious, I mean Mel Torme. Victor Borge gives a rare film performance here, handling his dialogue deftly but never doing any of the keyboard comedy which he later did successfully in his stage shows.<br /><br />The plot? Forget it. 'Higher and Higher' is nobody's idea of a 'great' musical, but it's an enjoyable delight, and I'll rate it 8 out of 10. Director Tim Whelan, who worked in Britain as well as in Hollywood, deserves to be much better known.