Resnais, wauw! Het genie dat ons Hiroshima Mon Amour bracht, neemt de uitdaging aan om een Franse musical uit de jaren dertig in levendige kleuren te maken. De inleiding met oude, verfraaide tussentitels was een leuk detail. Dan opent de camera (net als de oude handmolens) op een zwart-witplaat. De camera zoomt uit (of liever, omhoog) en toont ons plotseling de verrassend felle kleuren van een elegante tafel die is gedekt voor een theepartijtje. Dit gebeurt allemaal in de eerste 60 seconden.<br />Dan begint de muziek. Een nogal banale en gemakkelijk te vergeten komedie met een weinig overtuigend koor van 3 meisjes dat een of andere onzin uitkraamt die niets met de film te maken heeft (en ja, ik spreek Frans, dus ik kan het niet aan de ondertiteling wijten). Die personages vliegen de deur uit en worden vervangen door nog meer mensen die in een nog oninteressanter lied uitbarsten. Dan gaan ze weg, en eindelijk verschijnt Audrey Tautou en horen we onze eerste waarneembare dialoog, 15 minuten nadat de film is begonnen.<br />Ik weet niet precies wat Resnais van plan was met zo'n gapende verspilling van tijd en muzikale kakofonie te beginnen. Maar het effect op de kijker is dat je de neiging krijgt om kegels naar het scherm te smijten en naar buiten te stormen. Ik verdroeg het.<br />Het werd niet veel beter. Ik zal je vertellen waarom. Geen van de personages komt me bekend voor. Wij kennen ze niet.' De helft van de tijd zie ik hun gezichten niet eens (want Resnais lijkt te veel belangstelling te hebben voor het dure decor om aandacht te hebben voor de mensen voor de camera). Mensen fladderen het podium op en af als motten rond een lamp, en wij - het publiek - zijn niet in staat ons op een bepaalde persoon of plot te concentreren. Het is alsof je elke aflevering van de Brady Bunch in een film van 2 uur moet proppen. Met slechte liedjes.<br />Het enige waar ik zo lang naar bleef kijken (1 uur) was dat ik naar de cameratechniek, belichting en het decor keek, die allemaal, dat geef ik toe, uitstekend waren. Maar is dat genoeg om je aandacht 2 uur vast te houden? Ik niet. Misschien probeer ik morgen het einde te zien. Ach, wie hou ik voor de gek. Ik heb belangrijker dingen te doen. Jij vast ook. Hou hier maar over op.
Resnais, wow! The genius who brought us Hiroshima Mon Amour takes on the challenge of making a 1930s French musical in vibrant colour. The opening voice-over with old, embellished inter-titles was a nice touch. Then the camera aperture opens (like the old hand crankers) on a black & white placard. The camera backs off (or rather, up), suddenly showing us the surprisingly brilliant colours of an elegant table set for a tea party. This is all in the first 60 seconds.<br /><br />Then the music starts. A rather banal and forgettable diddy featuring an unconvincing chorus of 3 girls blabbering some nonsense which has no relevance to the film (and yes, I speak French, so I can't blame it on the subtitles). Those characters whiz out the door and are replaced by more people who break into an even more forgettable song. Then they leave, and finally Audrey Tautou appears and we hear our first appreciable dialogue 15 minutes into the film.<br /><br />I'm not sure what Resnais intended by starting off with such a yawning waste of time & musical cacophony. But the effect on the viewer is to make you want to hurl skittles at the screen and storm out. I endured.<br /><br />It didn't get much better. I'll tell you why. There is absolutely no familiarity with any of the characters. We don't even see their faces half the time (as Resnais seems too intent on showing off the expensive scenery to care about the actual people in front of the camera). People flit on & off stage like moths around a lamp, and we the audience are unable to focus on any particular person or plot. It's as if you were to take every episode of the Brady Bunch and cram it into a 2 hour movie. With bad songs.<br /><br />The only thing that kept me watching as long as I did (1 hour) was that I was looking at the camera techniques, lighting and scenery which were all, I admit, excellent. But is that enough to hold your attention for 2 hours? Not me. Maybe tomorrow I'll try watching the end. Aw, who am I kidding. I have more important things to do. I'm sure you do, too. Skip this.