Jason Bourne zit in een stoffige kamer met bloed aan zijn handen en probeert te begrijpen wat hij zojuist heeft gedaan. Ondertussen geeft een CIA-directeur in New York een samenvatting van de reactie van de dienst op wat er zojuist op het scherm is gebeurd. Op de voorgrond van de opname staat een Amerikaanse vlag trots midden op zijn bureau, maar terwijl hij praat, vervaagt die vlag naarmate zijn plan zich op moreel dubieus terrein beweegt, alsof hij niet in verband wil worden gebracht met de handelwijze die de man van de regering noodzakelijk acht in het belang van de nationale veiligheid.<br />Deze opname vat de stemming van de film goed samen. Ultimatum is ook een onderzoek naar de menselijke kosten van de maatregelen die worden genomen om ons te beschermen in het belang van stabiliteit en veiligheid.<br />Het is waarschijnlijk ook de beste film die je dit jaar in de bioscoop te zien zult krijgen.<br />Het is zo intens. Bourne zegt tegen Simon Ross (Considine) 'Dit is niet een of ander krantenverhaal, dit is echt', en in het publiek geloof je hem bijna. De camera trilt, maar blijft stabiel genoeg om alles te kunnen zien en je het gevoel te geven dat je erbij bent als Bourne probeert aan zijn achtervolgers te ontsnappen, en de uitvoeringen zijn zo goed dat het lijkt alsof deze mannen de personages zijn die ze zijn.' De actiescènes zijn zo bruut gestroomlijnd en goed gechoreografeerd dat ze instinctief lijken in plaats van gepland voor de kleinste beweging; het stuntwerk is niets minder dan verbazingwekkend.<br />Het ijsberen is gewoon ongelooflijk. Het gaat steeds verder naar het einde toe, maar niet zo snel dat je moeite hebt om de plot te reconstrueren; het script levert de informatie die je nodig hebt zo snel en zo duidelijk mogelijk af voordat het overgaat op de volgende gespannen actiescène. Hoewel ze vaak eenvoudig zijn (de Waterloo-sequentie is in wezen gewoon een man aan de telefoon die wordt gadegeslagen door een man aan de telefoon) zijn ze geladen met zo'n dramatische intensiteit dat je ze niet kunt negeren. Je kunt je ogen er niet van afhouden. De film is zo gefocust op het voortstuwen van de voortgang dat je er onwillekeurig door meegesleurd wordt.<br />Met zijn intense actiescènes, briljante verhaallijn en intelligente analyse van de beslissingen die in naam van de nationale veiligheid worden genomen, is de Bourne-serie er een die de dubbelzinnigheden van onze tijd accuraat vastlegt. Ultimatum is zijn hoogtepunt.
Jason Bourne sits in a dusty room in with blood on his hands, trying to make sense of what he's just done. Meanwhile, a CIA chief in NYC outlines the agency's response to what's just happened on screen. An American flag stands proudly on the centre of his desk in the foreground of the shot, but as he speaks, it slips out of focus as his plan veers into morally dubious territory, as if it doesn't want to be associated with the course of action the government man decides is necessary in the interests of national security.<br /><br />This shot effectively captures the mood of the film. As well as portraying Bourne's quest to find out how he became Jason Bourne, Ultimatum is also an examination of the human costs of the measures taken to protect us in the interests of stability and security.<br /><br />It is also probably the best film you'll see in the cinema this year. <br /><br />It's just so intense. Bourne says to Simon Ross (Considine) "This isn't some newspaper story, this is real" and in the audience you almost believe him. The camera shakes, but remains steady enough for you to see everything and feel like you're there with Bourne as he tries to elude his pursuers, and the performances are so good that these guys seem as though they are the characters they're portraying, instead of just being actors performing well-written roles. The action scenes are so brutally fast-paced and well choreographed that they seem instinctive instead of planned to the minutest movement; the stunt-work is nothing short of amazing.<br /><br />The pacing is just incredible. It keeps driving forward towards its conclusion, but not so fast that it leaves you struggling to piece together the plot; the script delivers the information you need as quickly and clearly as possible before moving on to the next tense action set-piece. While they're often simple (the Waterloo sequence is essentially just a man on a phone being watched by a man on a phone) they're charged with such dramatic intensity that you can't take your eyes off them. The film is just so focused on powering forwards that you can't help being swept along by it.<br /><br />With its intense action set-pieces, brilliantly paced storyline, and intelligent examination of the decisions made in the name of national security, the Bourne series is one that accurately captures the ambiguities of our age. Ultimatum is its peak.