Ik was een lijst van Oscarwinnaars aan het doornemen en zag tot mijn verbazing dat deze film Butch Cassidy and the Sundance Kid versloeg als beste film in 1969. Maar nu ik hem echt heb gezien, ben ik niet meer verbaasd. Hij was zijn tijd ver vooruit met betrekking tot stijl, cinematografie en het gebruik van flashbacks om het personage van Joe Buck te ontwikkelen.<br />Het meest verbazingwekkende aan Joe Bucks personage in zo'n korte film vind ik de diepte van zijn karakter. Ik denk dat Voight de naïviteit en de boosaardigheid vastlegde - wanneer ze werden opgeroepen. De twee scènes die me echt raakten, waren nadat hij in de bioscoop wordt gepijpt en wanneer de oudere man hem probeert te versieren. Ik probeer erachter te komen of hij werkelijk iets verschrikkelijks heeft gedaan <0xE2><0x80><0x94> of op het punt staat te doen.<br />Ik denk dat het een briljante beslissing van Hoffman was om deze rol op zich te nemen. Anders was hij misschien naar de Graduate gemodelleerd. Hoe dan ook, dit was niet zonder reden een geweldige rol.
I was going through a list of Oscar winners and was surprised to see that this film beat Butch Cassidy and the Sundance Kid for best picture in 1969. After actually seeing it, however, I'm not surprised anymore. It was way ahead of its time in regards to its style, cinematography, and use of flashback to help develop Joe Buck's character.<br /><br />The most amazing thing to me is the depth of Joe Buck's character in such a short movie. I think Voight captured the naivete and the viciousness-when-provoked. The two scenes that really caught me were after he gets the blowjob in the theater and when the older man solicits him. I think when he looks in the mirror he's trying to see if it's really him that has done- or is about to do- something terrible.<br /><br />I think it was a brilliant decision by Hoffman to take this role. Otherwise he may have been typecast after the Graduate. Anyway, this considered an all-time great for a reason.