Dus, Steve Irwin. Je moet wel bewondering hebben voor een man die niet alleen bereid is zich in een rivier te storten die duidelijk vol zit met krokodillen, slangen, hagedissen, tonnen poep van voornoemde reptielen, en modder, niet alleen dagelijks, maar ook nog met enthousiasme. Hij is er nooit in geslaagd om de ME zover te krijgen dat ze het wilden doen, maar hij is er wel in geslaagd om zijn vrouw zover te krijgen.<br />Deze film valt niet in mijn parallelle universum van de filmcategorie <0xE2><0x80><0x93> de films voor mensen die net hun tanden hebben laten boren, migraine hebben of geen ervaring met film hebben en dus een soort stille middelmatigheid zijn (op dit moment bevolkt door Disney-films). Hij is te luidruchtig. Zijn enthousiasme is aanstekelijk, maar als dat zo was, zou ik een kamer vol slangen hebben, en dat is nog niet gebeurd. Ik ben het met hem eens dat het prachtexemplaren zijn, maar ik ben nog steeds niet van plan ze te aaien.<br />Plot was inderdaad voorspelbaar. De slechteriken waren zo slecht dat ik even dacht dat ik aan het winkelen was. Maar de film zat vol dieren, en Steve en Terri, en daarom keek ik ernaar. Die plot (als je het zo kon noemen) was eigenlijk een reden te meer om weer een krokodil in een vrachtwagen te gooien. Ik had weinig verwachtingen en dat bleef zo.<br />Maar ik hoopte wel dat er een soort vervolg zou komen, waarin Steve en Terri (nadat ze aan hun acteertalent hadden gewerkt) een film zouden maken met een echte plot en nog meer dieren met een vacht. Ik kan nog steeds niet geloven dat we Steve niet meer zullen zien. Ik hoop dat Terri en de kinderen in elk geval nog betrokken blijven bij de Australia Zoo en het ontdekkingskanaal. Ik kan me niet voorstellen dat ik een krokodil zou zien zonder dat een lid van de familie Irwin me met klem zou vertellen hoe geweldig die krokodil is. Jemig!
So, Steve Irwin. You have to admire a man who is not only willing to throw himself into a river that clearly is filled with crocs, snakes, lizards, tons of poop from the aforementioned reptiles, and mud, not only daily, but with enthusiasm. He was never able to make ME want to do it, but he managed to make his wife come close.<br /><br />This movie does not fall into my parallel universe of film category - the films for people who just had their teeth drilled, have a migraine, or have no film experience and therefore like quiet mediocrity (currently well populated by Disney films). It's too noisy. Well, Steve is too noisy. He's just so happy all the time, and would cut right through the blasé' teenager (I can hear it now: "that movie was so STUPID") or the Tylenol with codeine. I'd say his enthusiasm is catching, but if it was, I would own a room full of snakes, and that hasn't happened yet. I agreed they're beauties, but I'm still not going to pet them.<br /><br />Plot was indeed predictable. Bad guys were so bad, for a minute there I thought I was shopping at a consumer electronic superstore. But the movie was filled with animals, and Steve and Terri, which is why I watched it. That plot (if you could call it that) was really more of a reason to throw yet another croc in a truck. My expectations were low and stayed that way.<br /><br />I was hoping, though, that there would be a bit of a sequel, where Steve and Terri (having worked on their acting skills) have a movie with a real plot and more animals with fur. I still can't believe we won't see Steve anymore. I hope that Terri and the children continue to be involved in the Australia Zoo and the discovery channel, at least. I can't imagine seeing a crocodile without having some member of the Irwin family telling me forcefully how wonderful that croc is. Crikey!