Met een cast van stoere Britse karakteracteurs en prettige fotografie uit het Engeland van de jaren vijftig had ik gehoopt en verwacht dat deze film me meer zou amuseren. Helaas merkte ik dat ik er om de verkeerde redenen aan vastgeplakt zat <0xE2><0x80><0x93> ik kon maar niet geloven hoe afschuwelijk hij was. Ik moet duizenden oude films hebben gezien en ben altijd bereid om toe te geven dat ze produkten van mijn tijd zijn, maar dit was echt heel moeilijk.<br />Zoals anderen hebben opgemerkt, is een groot probleem dat de film niet lijkt te weten wat hij wil zijn: een lieflijke romantische komedie, een slapstickkomedie of een musical. Het is op geen enkel niveau geloofwaardig, noch de verhaallijn zelf, noch het feit dat Daisy op geen enkel moment ook maar een greintje dreiging uitstraalt. Andere aspecten die de geloofwaardigheid tartten, waren onder meer de rol van de beminnelijke Donald Sinden als songwriter (godallemachtig, een songwriter!), het feit dat hij Diana Dors als verloofde heeft en niet de minste belangstelling voor haar lijkt te hebben (ik bedoel, Diana Dors! Kom op!) en een belachelijke scène in het kantoor van een muziekuitgeverij. Het hele gedoe is op de ergst denkbare manier belachelijk. Als ik een favoriete scène moest kiezen, dan zou het de scène in het begin zijn met die geweldige acteur Wilfred Lawson <0xE2><0x80><0x93> daarna ging het helemaal bergafwaarts.
With a cast of stalwart British character actors and pleasing photography of 1950s Britain, I had hoped and expected to be more entertained by this film. Unfortunately I found myself glued to it for the wrong reasons - I couldn't quite believe how awful it was. I must have watched thousands of old films and am always ready to make allowances for them being products of their time, but this was really hard going.<br /><br />As others have noted, a major problem is that it doesn't seem to know what it wants to be: a gentle romantic comedy, a slapstick comedy or a musical. I was a bit gobsmacked when Jeannie Carson suddenly broke into song about 15 minutes in! It's not believable on any level, either the storyline itself or the fact that Daisy never appears to have an ounce of menace in her at any time. Other aspects which defied credibility included the casting of suave Donald Sinden as a songwriter (a songwriter for God's sake!), the fact he has Diana Dors for a fiancée and doesn't appear to have the slightest interest in her (I mean, Diana Dors! Come on!) and a ludicrous scene in a song publisher's office. The whole thing's silly in the worst possible way.<br /><br />If I had to pick a favourite scene it would be the one at the very beginning with that wonderful actor Wilfred Lawson - after that everything went downhill in a big way.