Ik had gehoord dat deze film een studie was van de kunst van de landschapsfotograaf door de schoonheid van de mens te laten zien bij het ontleden van het natuurlijke landschap. Hij toonde in elk geval de moeizame activiteiten om locaties te vinden, opnamen te maken en grimmige beelden vast te leggen waarvan de uiteindelijke bestemmingen kunststudio's over de hele wereld waren. Samengevat in bewegende beelden is het werkelijk een horrorshow.<br />Deze film sijpelt door je heen door de schok van afgrijselijke beelden te vervangen door de zachte golven van een prachtige industriële soundtrack die je leidt als op een traag stromende rivier. Elke scène staat op zichzelf, maar in combinatie ga je steeds dieper en dieper in het gevoel van overweldigende onvermijdelijkheid. Er zijn maar weinig woorden, waardoor de grootsheid van wat wordt getoond op zijn eigen manier kan preken. Een afschuwelijke, massieve fabriek vol menselijke automaten die in hopeloos levenloze slaapzalen wonen. Mensen die vroeg sterven terwijl ze in bergen van ons E-afval naar recyclebare rommel zoeken. De geboorte van gigantische schepen en hun handmatige vernietiging op reusachtige begraafplaatsen. De bouw van de Drieklovendam, het grootste industriële project in de geschiedenis van de mens en waarschijnlijk voor altijd. De tijd verstrijkt terwijl een stad sterft en tegelijkertijd wordt herboren tot een replica van moderniteit die doelbewust alle relikwieën van de vroegere cultuur vernietigt.<br />Het meest angstaanjagende beeld voor mij was dat van een ingenieur die uitlegde dat de belangrijkste functie van de dam de beheersing van de overstroming was. Het beeld verschuift naar de boomgaard achter het hek, waar je getuige bent van het niveau van de laatste overstroming door het giftige water dat de bast van de bomen heeft gevreten, wat aantoont dat er alleen maar het meest afzichtelijke ongedierte in het water zou kunnen leven.<br />Het voor de hand liggende dat niet wordt gezegd, is veel krachtiger dan je normale preken over Red de Aarde. De kunstenaar Edward Burtynsky legt de methode prachtig uit. 'Door niet te zeggen wat je zou moeten zien, zitten veel mensen vandaag de dag op een ongemakkelijke plek waar je niet noodzakelijkerwijs wilt opgeven wat we hebben, maar waar we ons realiseren dat we problemen creëren die diep zitten. Het is niet eenvoudig een kwestie van goed of fout. Er is een heel nieuwe manier van denken voor nodig.' De subtiliteit van dit alles leidt tot een of/of-stelling, maar de filmbeelden schreeuwen dat de beslissing ten gunste van de duistere kant is genomen.<br />Hoewel het nooit rechtstreeks wordt gezegd, is er, terwijl de golven van wat je ziet wegstromen uit je bewustzijn en je erover nadenkt, maar één conclusie mogelijk: we zijn verdoemd. De vooruitgang van de mensheid die ons onverbiddelijk van onze natuur scheidt, laat een bloedbad achter waarin deze kunstenaar angstaanjagende schoonheid ziet. Wat hij in feite vastlegt, zijn de sporen van wij de lemmingen die onbewust op weg zijn naar ons eigen verscheiden. In tegenstelling tot de meeste films met milieuthema's, eindigt deze zonder oproep om de wapens op te nemen. Daar gaat het om, maar zorg ervoor dat je de schuld eerlijk op ons allemaal afschuift.
I had heard this film was a study of a landscape photographer's art by presenting the beauty in man's deconstructing the natural landscape. It certainly showed the laborious activities to find locations, setup shots, and capture stark images whose final destinations were art studios worldwide. Put together in moving pictures it is truly a horror show.<br /><br />This film oozes by you supplanting the shock of ghastly images with gentle waves of a wonderful industrial soundtrack that guides you like on slow moving river. Each sequence stands on its own, but in combination you get deeper and deeper into the feeling of overwhelming inevitability. There are few words, this allowing the grandeur in what is shown to preach in its own way. An awful, massive factory filled with human automata who live in hopelessly lifeless dormitories. Individuals dying early while rummaging for recyclable scraps in mountains of our E-waste. The birthing of gigantic ships and their destruction by hand in giant graveyards. The construction of the Three Gorges Dam, the largest industrial project in human history and likely for all time. The time lapse as a city dies and is simultaneously reborn into a replica of modernity that purposefully destroys all relics of the culture that was.<br /><br />The most terrifying image for me was a dam engineer explaining that the most important function of the dam was flood control. The shot shifts to the orchard behind the spokesperson where you witness the level of the last flood by the toxic water having eaten the bark from the trees, demonstrating that nothing but the most hideous vermin could be living in the waters.<br /><br />The obvious not being stated is far more powerful than your normal preachy Save the Earth documentaries. The artist Edward Burtynsky explains the method wonderfully. 'By not saying what you should see  many people today sit in an uncomfortable spot where you don't necessarily want to give up what we have but we realize what we're doing is creating problems that run deep. It is not a simple right or wrong. It needs a whole new way of thinking'. The subtlety of this descends into an either/or proposition, but the film images scream that the decision has very much been made in favor of the dark side.<br /><br />Though never stated directly in any way, as the waves of what you witness wash away from your awareness and you contemplate, there is only one conclusion possible  we are doomed. The progress of mankind that is inexorable from our natures leaves behind carnage that this artist finds terrifying beauty in. What he is actually capturing are the tracks of we the lemmings rushing unconsciously toward our own demise. Unlike most films with environmental themes, this one ends with no call to arms. It argues basically what's the point, but makes certain you place the blame properly on all of us equally.