Heb nooit begrepen waarom het zwanenlied van MacDonald-Eddy altijd zo genadeloos is afgekraakt <0xE2><0x80><0x93> niet alleen door hun criticasters, maar door vrijwel iedereen. Voor mij is 'I Married a Angel' levendiger en fantasierijker dan de meer gevierde uitjes van het duo. De decors en kostuums zijn even weelderig als die in een MGM-musical, het script is van de betrouwbare Anita Loos ('San Francisco', 'The Women', 'Gentlemen Prefer Blondes', enz.), de melodieën van Rodgers en Hart (al zijn ze een beetje aangepast door MacDonald-Eddy-vaste klanten Bob Wright en Chet Forrest) krijgen een hemelse behandeling van Herbert Stothart (Oscarwinnaar vanwege het scoren van 'The Wizard of Oz') en het beste van alles, de'singing sweethearts' Ze zien er geweldig uit in hun eigen kleren en lijken zich te amuseren met de bizarre gebeurtenissen. Als je probeert de oningewijden vandaag de dag 'Rose Marie' of 'Sweethearts' te laten zien, is het heel goed mogelijk dat ze het moeilijk vinden om stil te zitten, maar deze buitenissige, snelle fantasie is beslist vermakelijk.
Have never understood why the MacDonald-Eddy swan song has always been panned so mercilessly--not just by their detractors but by virtually everyone. To me, "I Married an Angel" is more lively and imaginative than any of the duo's more celebrated outings. The sets and costumes are as lavish as any to be found in an MGM musical, the script is by the reliable Anita Loos ("San Francisco," "The Women," "Gentlemen Prefer Blondes," etc.), the Rodgers and Hart tunes (albeit altered a bit by MacDonald-Eddy regulars Bob Wright and Chet Forrest) are given celestial treatment by Herbert Stothart (Oscar-winner for scoring "The Wizard of Oz"), and best of all, the "singing sweethearts" look great in their contemporary clothes and seem to be having fun with the bizarre proceedings. Try to show "Rose Marie" or "Sweethearts" to the uninitiated today and they may very well have a hard time sitting still, but this offbeat, fast-paced fantasy is bound to entertain.