De film begon met Wheeler die het appartement van zijn vriendin binnensluipt. Haar tante (Edna May Oliver <0xE2><0x80><0x93> die te getalenteerd was voor deze film) mocht Wheeler niet, een gevoel dat ik me goed kan voorstellen. De tante besloot deze nietszeggende jongedame mee naar het buitenland te nemen om haar bij Wheeler vandaan te houden. Ze vertrokken en Wheeler investeerde in een revolutie in een klein, mythisch koninkrijk, omdat ze beloofden hem tot hun koning te maken. Ongeveer in dezelfde tijd bevond Woolsey zich in hetzelfde, mythische koninkrijk en werd hij tot koning gekroond. Dus toen Wheeler arriveerde, was het aan de jongens om het uit te vechten, maar ze weigerden omdat ze al vrienden waren <0xE2><0x80><0x93> wat een grote teleurstelling was voor het volk, aangezien het doden en vervangen van koningen een nationaal tijdverdrijf is. Ik ben een grote fan van de komedie uit de Gouden Eeuw van Hollywood <0xE2><0x80><0x93> het stille tijdperk tussen 1940 en 1950. Ik heb honderden, zo niet duizenden van deze films gezien en becommentarieerd, en toch heb ik ondanks mijn liefde en waardering voor deze films nooit de aantrekkingskracht van Wheeler en Woolsey kunnen begrijpen <0xE2><0x80><0x93> het enige komedieteam dat net zo slecht zou kunnen zijn als de Ritz-broers! Ondanks het feit dat ze in hun korte Hollywoodcarrière (die voortijdig werd afgebroken door de vroege dood van Robert Woolsey) erg succesvol waren, kan ik niet anders dan opmerken dat praktisch elk ander succesvol team dezelfde fundamentele ideeën had, maar dan veel beter. Er waren bijvoorbeeld veel elementen in deze film die deden denken aan de Marx Brothers. De film _DUCK SOUP_ heeft me nooit aan het lachen gemaakt en _DUCK SOUP_ was een malle en zeer plezierige stoeipartij. Af en toe praatte Woolsey een beetje als Groucho, maar zijn grappen hebben nooit een clou die ook maar in de verste verte grappig is! In feite leek hij alleen maar zinloos te babbelen. Het enige grappige aan hem was dat hij er maf uitzag <0xE2><0x80><0x93> zeker niet genoeg reden om hem op de film te zetten. Bovendien had Wheeler de komische aantrekkingskracht van een stuk kaas <0xE2><0x80><0x93> een stuk kaas dat heel slecht zong! Een gemiste kans was de oude Vaudeville-truc die later door Abbott en Costello werd populair gemaakt als 'wie het eerst is', wat in deze film gebeurde, maar zonder een sprankje humor of timing. Kort nadat ze hun verhaal hadden afgedraaid, maakten ze er zelfs een eind aan <0xE2><0x80><0x93> zo voorbarig dat je gefrustreerd achterblijft. Ik wist dat 'wie er het eerst is' al vele jaren bestond en door veel teams werd gebruikt, maar ik wilde echt dat Wheeler en Woolsey het een eerlijke kans gaven en er hun eigen draai aan gaven.<br />Opnieuw heb ik een nieuwe film van dit duo gevonden. Hoewel ik moet toegeven dat ik een paar van hun films wel aardig vond (zoals SILLY BILLIES en THE RAINMAKERS <0xE2><0x80><0x93> die ik op IMDb zelfs een 6 heb gegeven), moest ik voor deze een zware uithoudingsproef afleggen <0xE2><0x80><0x93> iets wat me maar al te vaak overkomt als ik de films van Wheeler en Woolsey zie. Waar was de humor gebleven?
The film began with Wheeler sneaking into the apartment of his girlfriend. Her aunt (Edna May Oliver--a person too talented for this film) didn't like Wheeler--a sentiment I can easily relate to. The aunt decided to take this bland young lady abroad to get her away from Wheeler. They left and Wheeler invested in a revolution in a small mythical kingdom because they promised to make him their king. At about the same time, Woolsey was in the same small mythical kingdom and he was made king. So when Wheeler arrived, it was up to the boys to fight it out, but they refused because they are already friends--which greatly disappointed the people, as killing and replacing kings is a national pastime.<br /><br />I am a huge fan of comedy from the Golden Age of Hollywood--the silent era through the 1940s. I have seen and reviewed hundreds, if not thousands of these films and yet despite my love and appreciation for these films I have never been able to understand the appeal of Wheeler and Woolsey--the only comedy team that might be as bad as the Ritz Brothers! Despite being very successful in their short careers in Hollywood (cut short due to the early death of Robert Woolsey), I can't help but notice that practically every other successful team did the same basic ideas but much better. For example, there were many elements of this film reminiscent of the Marx Brother's film, DUCK SOUP, yet CRACKED NUTS never made me laugh and DUCK SOUP was a silly and highly enjoyable romp. At times, Woolsey talked a bit like Groucho, but his jokes never have punchlines that even remotely are funny! In fact, he just seemed to prattle pointlessly. His only funny quality was that he looked goofy--surely not enough reason to put him on film. Additionally, Wheeler had the comedic appeal of a piece of cheese--a piece of cheese that sang very poorly! A missed opportunity was the old Vaudeville routine later popularized by Abbott and Costello as "who's on first" which was done in this film but it lacked any spark of wit or timing. In fact, soon after they started their spiel, they just ended the routine--so prematurely that you are left frustrated. I knew that "who's on first" had been around for many years and used by many teams, but I really wanted to see Wheeler and Woolsey give it a fair shot and give it their own twist.<br /><br />Once again, I have found yet another sub-par film by this duo. While I must admit that I liked a few of their films mildly (such as SILLY BILLIES and THE RAINMAKERS--which I actually gave 6's to on IMDb), this one was a major endurance test to complete--something that I find happens all too often when I view the films of Wheeler and Woolsey. Where was all the humor?!