Ah, ja, de all-star blockbuster. Neem een zo-zo-concept, stop het in een script en laad het vol met alle speciale effecten die de Tovenaars van het Holly-gedoe te voorschijn kunnen toveren, en raap dan de gebruikelijke verdachten bij elkaar: hot up-and-comingers, have-beens, wanna-be's en never-wuzzes, en stop ze allemaal in ensemblerollen van verschillende grootte voor het meedogenloze oog van de camera's. En hoop dan maar dat sommigen van hen niet te oud zijn om hun tekst te onthouden.<br />Laat het maar aan de bisschoppen van Box Office over om het concept eindelijk toe te passen op horrorfilms, zoals het geval was met de post-exotische thriller THE SENTINEL. Het babyscenario van enge (en uiteindelijk satanische) buren in een herenhuis in New York. Het resultaat was een controversiële bestseller die volgens sommigen aan het plagiaat grensde, en een even controversiële, topzware/ster-beladen auto, geschreven en geregisseerd door Michael Winner van DEATH WISH, maar om vele onthutsend verschillende redenen.<br />Cristina Raines (NASHVILLE) speelt het succesvolle model Alison Parker, die behoorlijk overgestimuleerd en overwerkt is (ik zal er niet 'overbetaald' aan toevoegen). Ik bedoel, ze IS een model, dus dat zou overbodig zijn), niet alleen door haar 24-uursrooster, maar ook door haar hardnekkige, 'wil-nu-wel-trouwen-en-nu-goed-worden'-vriendje Michael (Chris Sarandon van DOG DAY AFTERNOON en de klassieke SOB.I.G. film LIPSTICK). Een van de manieren waarop ze besluit te proberen van dit alles weg te komen, is door te verhuizen naar haar eigen huis: een groot, prachtig herenhuis in Manhattan dat ze spotgoedkoop kan krijgen (dat had de GROTE rode vlag moeten zijn <0xE2><0x80><0x93> goedkoop onroerend goed in New York!) van de mysterieuze, inschikkelijke makelaarster Miss Logan (gouden eeuw-acteur Ava Gardner, zo uit de afvoerput van EarthHQUAKE).<br />Eerst lijkt alles prima te gaan, maar ach, ja... dan komen de geluiden en het luide gebonk uit het appartement boven. En hoe zit het met de ECHTE vreemde buren, zoals Gerde (Sylvia Miles) en Sandra (een ZEER vroege Beverly D'Angelo), de aardige 'allemansvrienden' (lees: lesbiennes) die samenwonen, en de vriendelijke oude Mr. Charles Chazen (een lekker griezelige Burgess Meredith), die zich misschien een beetje te druk lijkt te maken over Alisons welzijn? En dan heb ik het nog niet eens over de diverse andere eekhoornachtige medebewoners (je zult de zin 'Zwarte en witte kat, zwarte en witte taart' nooit meer horen zonder melk door je neus te willen lachen en mogelijk tegelijkertijd over te geven.) Vooral de oude blinde priester die in het penthouse woont...<br /><0x3E><0x3E> Het begint pas echt bergafwaarts te gaan als een nachtmerrie vol verschijningen van Alisons verandert in een gruwelijke moord (in een van de meest bloederige nachtmerries uit de film), en zowel Alison als Michael, met enige hulp van Alisons beste vriendin, Jennifer (Deborah Raffin), de puzzel begint op te lossen die het bestaan van het herenhuis onthult. De donkere oorsprong van het hotel, evenals de moorddadige agenda van de buitenwereldse bewoners, om nog maar te zwijgen van Alisons connectie met hen, die, zoals blijkt, allesbehalve toevallig is.<br />Hoewel er niets controversieels is aan de overvolle cast, die bestaat uit alle acteurs uit verschillende genres die op dat moment werk zochten (Arthur Kennedy, Jose Ferrer, Martin Balsam, Eli Wallach, John Carradine, en zelfs Christopher Walken, Jeff Goldblum en Nana Bezoeker!) gingen Winner en consorten terug naar de bombastische basis en haalden een 'Tod Browning' uit de kast... door echte, fysiek uitgedaagde acteurs te engageren om te verschijnen in de climactische alles-en-iedereen-gaat-naar-de-hel-scène van THE SENTINEL, wat elke stoere regisseur zou doen, denk ik, als hij Linda Blair en een krat erwtensoep niet te woord kon staan. Het laat je absoluut achter met ijskoude vingers die als een citer je ruggenmerg bespelen, terwijl je dit sappige brokje informatie onder het kijken kent. En het bevat een techniek waar filmmakers pas sinds kort aan zijn begonnen: live-op-set-make-up en special effects waar geen grafische software aan te pas komt (wat in die tijd zo'n beetje niet bestond).<br /><br />Het appartement heeft die kitscherige jaren-zestig-kaasfactor, maar slaagt er van tijd tot tijd in zich te onderscheiden met een paar adembenemende momenten zoals hierboven genoemd, om nog maar te zwijgen van dat misselijkmakende gevoel van angst dat horrorschrijvers zo gemakkelijk weten uit te buiten, van isolement en van dingen die's nachts bonken en krijsen. In het donker lag hij in bed en luisterde ingespannen naar de geluiden van wat ze hopen dat 'het gebouw dat zich verzamelt' is.<br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> Konvitz volgde het appartement met een onvermijdelijk vervolg, de bewaker (niet te verwarren met de naamgenoot van William Friedkin in de bovennatuurlijke thriller), die nooit was aangepast voor het witte doek.
Ahh, yes, the all-star blockbuster. Take a so-so concept, stuff it into a script and load it down with every single freakin' special effect that the Wizards of Hollyweird can conjure up, then round up the usual suspects: hot up-and-comers, has-beens, wanna-be's and never-wuzzes, and stick 'em all in ensemble roles of various sizes in front of the unforgiving eye of the cameras. And hope to gawd that some of them aren't too old to remember their lines.<br /><br />Leave it to the bishops of Box Office to apply the concept to horror films at last, as was the case with the post-EXORCIST thriller THE SENTINEL. Novelist Jeffrey Konvitz decided to try and one-up Ira Levin's ROSEMARY'S BABY scenario of creepy (and ultimately satanic) neighbors in a New York brownstone. The result was a controversial best-seller that some claimed bordered on the plagiaristic, and an equally controversial, top-heavy/star-laden vehicle co-written and directed by DEATH WISH's Michael Winner, but for many unsettlingly different reasons.<br /><br />Cristina Raines (NASHVILLE) plays successful model Alison Parker, who is pretty much over- stressed and over-worked, (I won't add "overpaid." I mean she IS a model, so that would be redundant), not just by her 24/7 schedule, by also by her insistent , 'wanna-get-married- right-NOW' boyfriend Michael (Chris Sarandon of DOG DAY AFTERNOON and the classic SOB.I.G. movie LIPSTICK). One of the ways she decides to try to get away from it all is to move into her own place; a big, beautiful brownstone in Manhattan which she's able to get dirt-cheap, (that should've been the BIG red flag - cheap real estate in New York!), from the mysteriously accommodating broker Miss Logan (Golden Age screen vet Ava Gardner, fresh from the storm drain in EARTHQUAKE.)<br /><br />Things seem fine at first, but ah, yes...then comes the noises and the loud pounding from the apartment upstairs at night. And what about the REALLY strange neighbors like Gerde (Sylvia Miles) and Sandra (a VERY early Beverly D'Angelo), the nice "single friends" (read: lesbians) living together, and kindly old Mr. Charles Chazen (a nicely creepy Burgess Meredith), who seems maybe a little too concerned with Alison's welfare? And that's not to mention other assorted squirrelly cohabitants (You'll never hear the phrase "Black and white cat, black and white cake" again without wanting to laugh milk through your nose and possibly vomit simultaneously.) Especially the old blind priest living in the penthouse...<br /><br />Things really start to go downhill when an apparition-laden nightmare of Alison's morphs into a grisly murder, (in one of the movie's most underwear-staining scares), and both Alison and Michael, with some assistance from Alison's BFF, Jennifer (Deborah Raffin), begin to piece together the puzzle that reveals the brownstone's dark origins, as well as the murderous agenda of its other-worldly inhabitants, not to mention Alison's connection to them, which as it turns out is anything but coincidental.<br /><br />Although there's nothing controversial about the overstuffed cast, which seems to feature every actor of diverse genres looking for work at the time, (Arthur Kennedy, Jose Ferrer, Martin Balsam, Eli Wallach, John Carradine, and even early appearances by Christopher Walken, Jeff Goldblum and Nana Visitor!) Winner and company went back to bombastic basics and pulled a "Tod Browning"...by enlisting real-life physically-challenged actors to appear in THE SENTINEL'S climactic everything-and-everybody-goes-to-Hell sequence, which I guess any ballsy director would do, finding himself unable to access Linda Blair and a case of green-pea soup. It does definitely leave you with arctic fingers playing your spinal cord like a zither, knowing this juicy little tidbit of info as you watch. And it does feature a technique to which filmmakers have only begun to return very recently: live on-set makeup and special effects that don't involve CGI, (which was pretty much non-existent back then.)<br /><br />THE SENTINEL has that kitschy, late-Seventies cheese factor, but does manage to distinguish itself from time to time with some gasp-inducing moments like the one mentioned above, not to mention that queasy feeling of dread that horror writers find it easy to play upon, of isolation and things that go bump-and-shriek in the night. After all, what living-single-in- the-big-city person hasn't lain in bed in the dark, and listened intently to the sounds of what they HOPE is "the building settling?"<br /><br />Konvitz followed up THE SENTINEL with an inevitable sequel, THE GUARDIAN (not to be confused with the William Friedkin supernatural thriller namesake), that was never adapted for the screen. =sigh of relief=