Misschien ben ik niet zo wereldwijs. _This and Closer_ is een van de twee zogenaamd cerebrale films die ik de laatste tijd heb gezien, en allebei lijden ze aan precies hetzelfde probleem, in een ondraaglijke mate. De dialoog is vals, vals, vals. Niets wat uit iemands mond komt lijkt ook maar in de verste verte geloofwaardig. Misschien is de manier waarop deze film is opgezet de manier waarop hij zou moeten voelen, maar hij was niet om aan te zien. En saai. Na 20 minuten verveling liep ik naar buiten.<br />Ik hou het bij _Sleeper and Bananas_ voor mijn Woody Allen-fix. Als ik dit ooit op de teevee tegenkom, draai ik me om en probeer in plaats daarvan een aflevering van _ Quincy_ te vinden.
Perhaps I'm not a sophisticate. This and Closer are two of the more supposedly cerebral films I've seen recently, and both suffer from exactly the same problem to an excruciating extent. The dialogue is false false false. Nothing that comes out of anyone's mouth seems remotely believable. Perhaps the way this film is set up that's the way it's supposed to feel, but it was unwatchable. And boring. I walked out after 20 minutes of tedium.<br /><br />I'll stick with Sleeper and Bananas for my Woody Allen fix. If I ever come across this on the teevee, I'll turn over and try to find an episode of Quincy instead.