Sommige oorlogsfilms slagen, andere niet, en dat kun je vanuit verschillende invalshoeken bekijken. De humanistische invalshoek, waarin je de rauwe emoties kunt voelen (de angst om aangevallen te worden, de kameraadschap tussen soldaten, de zware beproevingen die mensen in de strijd ondergaan, enz.) zijn altijd films die ik fascinerend vind. Films als _Das Boot_ en _A Midnight Clear_ zijn slechts twee voorbeelden van films waarin je een band voelt met de personages in de film.<br />Deze film slaagt ook op dat niveau. Hij spreekt over 'de hoogste eer' en die eer doet wat juist is. Deze 23 soldaten deden wat juist was, ze hadden eergevoel en dat is in zekere zin onverenigbaar met het westerse denken, maar het is, tot op het allerlaatst, een waar verhaal over eer. Een onvergetelijke film. Gebaseerd op het ware verhaal.
Some war movies succeed where others do not, and that can be judged from a variety of angles. The humanistic angle, one where you can feel the raw emotions (the terror of being under attack, the camaraderie amongst soldiers, the arduous trials people face inside them when in combat, etc..) are always movies I find compelling. Movies like Das Boot and A Midnight Clear are but two examples of movies that you sense a connection to the characters in the film.<br /><br />This film succeeds on that level as well. It speaks of "The Highest Honor" and that honor is doing the right thing. These 23 soldiers did the right thing, they had honor and it is recognized in a way wholly incompatible with Western thought, but it is, to the very end, a true story of honor. Unforgettable movie. Based on the true story.