In zijn weergave van een miserabele Milanese onderklasse was deze film waarschijnlijk in zijn tijd heel onthullend. Maar ik krijg het gevoel dat het neorealisme nooit echt de zak van regisseur De Sica is geweest, want hier besloot hij een soort moderne fabel te creëren die draait om een jongen die door een oude schat op het platteland in een koolveldje is gevonden. Nadat hij het grootste deel van zijn jeugd in een weeshuis heeft doorgebracht, komt Toto in een sloppenwijk in Milaan terecht. Hij organiseert de bewoners tot gemeenschapsacties en houdt ze op de been door met een irritant constante glimlach op zijn gezicht rond te paraderen en hen op hun tijdschaal te testen. Dat niemand hem vertelt waar hij zijn tijd moet doorbrengen gaat mijn verstand te boven, want deze mensen hebben veel belangrijker dingen aan hun hoofd, zoals de vraag waar de volgende Pot Noodle vandaan moet komen. Hoe dan ook, De Sica gebruikt een subliem subtiel dramatisch middel om precies te laten zien waarom deze arme drommels zijn waar ze zijn. Het is allemaal te danken aan het kapitalisme, natuurlijk, en om dat te illustreren laat hij de mislukkelingen een oliebron op hun land ontdekken. Briljant! Maar het moet gezegd dat hij inmiddels de hoop op een serieuze film heeft opgegeven, en de kapitalisten komen over als strenge karikaturen, een en al bontjassen en sigaren. Ze willen dat land hebben, maar onze mathematische held wil die onzin niet steunen. Door een bizar toeval verschijnt zijn oude, overleden voogd uit de tijd van de koolzaadvelden in de lucht en geeft hem een toverduif. Die gebruikt hij om zijn makkers met geschenken te overladen, die net zo inhalig blijken te zijn als de sigarenboeren. Ik denk dat deze film een gemiste kans was. Om het thema van de armoede aan te pakken, zoals niet veel filmmakers dat tot dan toe hadden gedaan, en dan verstrikt te raken in een sprookje, lijkt me een beetje dwaas. Hoe komt het dat 'grote' regisseurs wegkomen met kinderlijke plotwendingen zoals we die hier zien? Hans Christian Anderson zou waarschijnlijk geaarzeld hebben bij het idee dat de arme mensen over de Duomo van Milaan zouden vliegen en op bezemstelen naar een hoger gelegen plek zouden gaan. Maar De Sica wordt als een genie beschouwd. Het feit dat deze mensen zo arm zijn, dat hun geloof onwankelbaar is en dat er nooit wonderen met hen gebeuren, is voor een verhalenverteller voldoende om aan te werken.<br /><br />
In its depiction of a miserable Milanese underclass, this film was probably quite revealing in its day. However, I get the feeling that neorealism was never really director De Sica's bag, since here he decided to try and create some sort of modern fable centring around a boy that had been found in a cabbage patch by an old dear in the country. After spending most of his childhood in an orphanage, Toto ends up living in a shantytown in Milan. He organises the inhabitants into community action, and keeps their spirits up by swanning around with an annoyingly constant smile on his face and testing them on their times tables. That nobody tells him where to stick his times tables is beyond me, as these people have far more important things to think about, like where the next Pot Noodle is going to come from. Anyway, De Sica then uses a sublimely subtle dramatic device in order to highlight exactly why these poor sods are where they are. It's all down to capitalism of course, and in order to illustrate this, he has the miserables discover a fountain of oil on their land. Brilliant! To his credit, though, by this time he has given up on making a serious film, and the capitalists appear as severe caricatures, all fur coats and cigars. They want that land, but our mathematical hero will not support such nonsense. By a bizarre stroke of luck, his old, deceased guardian from the cabbage patch days appears in the sky and gives him a magic dove. He uses it to shower gifts on his mates, who prove just as greedy as the cigar men. I reckon this film was a missed opportunity. To address the theme of poverty , as not many film-makers had done until then, and then get caught up in a fairy tale, to me seems a bit daft. How come 'great' directors get away with child-like plot turns like the ones we see here? Hans Christian Anderson would probably have balked at the idea of having the poor folk flying off over the Milan Duomo and on to a higher place on broomsticks. De Sica, however, is proclaimed as a genius for this. Surely the fact that these people are so poor, that their faith is unswerving, and that miracles never happen to them, is enough for any story-teller to work on.<br /><br />