Veel mensen zien deze film als een 'kinderfilm', en dat is hij ook, hoewel hij voor volwassenen is gemaakt. Takashi Miike gebruikt het fantasygenre, met name het kindergenre, als springplank naar het wilde gebied dat de Grote Yokai Oorlog is.<br />De opzet is eenvoudig: een jongen wordt uitgekozen om de 'held' te spelen op dit jaarlijkse festival, om vervolgens te ontdekken dat zijn rol veel echter is dan hij had kunnen denken. Wat volgt is een hallucinerende, groteske, grillige en vaak grappige reis door de wereld van de Japanse folklore, maar wacht eens, er is ook een kwaadaardige schurk die de verliezer wil vernietigen. Maar de schurk hier is niet zomaar een demon, het is de demongeest van de opgehoopte wrok van die dingen die mensen 'gebruiken' en 'afdanken'. Door een kamer te creëren die gemaakt is van pure vloeibare haat/wraak, transformeert de schurk de levendige, kleurrijke Yokai-geesten in zielloze, drie meter lange, geïmproviseerde robots die kettingzagen als armen en ogen als brandende kolen (degenen die het videospel Sonic the Hedghog hebben gespeeld, kunnen zich misschien een zekere dr. Robotnik herinneren die vergelijkbare procedures toepaste op de schattige en knuffelige mensen die Sonic moest 'bevrijden').<br />De held in deze film is eigenlijk de minst interessante figuur, die in wezen de eerlijke man speelt, in een wereld die plotseling krankzinnig is geworden. Hoewel hij de gebruikelijke heldendaden verricht, krimpt hij in de meeste gevallen ineen, net als veel van de Yokia zelf, die zich volkomen weerloos voelen tegenover de moordzuchtige robots. Sommige geesten zijn paraplu's met ogen, pratende muren of wezens wier enige doel in het leven het tellen van bonen is. In deze magische wereld van Miikes Yokai nemen zelfs bonen een magische kracht aan als je erin gelooft.<br />In verschillende opzichten ondermijnt deze film de normale conventies van de kinderfantasie, aangezien maar weinig van de personages heldhaftig zijn en hun overwinning een combinatie is van toeval, bijna willekeurig geloof en het verlangen om te feesten. De Yokai-geesten verzamelen zich en belegeren de schuilplaats van de schurken, nadat ze het einde van de wereldinvasie van de Aarde voor een groot Yokai-feest hebben aangezien, en dan nog alleen om te dansen en te feesten. De film eindigt ook niet met de gebruikelijke feestelijke afloop die in een fantasie eindigt, maar met een laatste scène, waarin onze held jaren ouder wordt, volwassen is geworden en de Yokai-geesten uit zijn jeugd niet meer kan zien, die zich dan wanhopig tot de schurk wenden, die als geest nooit echt kan sterven. Dit einde, waarin de Yokai-geest het evenbeeld is van de Pikachu van Pokemon, waarschuwt ons niet alleen dat we onze kindertijd achter ons moeten laten, maar ook voor de verschrikkingen van overconsumptie. De boosdoener is wrok, veroorzaakt doordat mensen geen eerbied meer hebben voor de wereld en de voorwerpen om hen heen (in de Japanse folklore heeft bijna elk voorwerp een soort geest), en dus worden ze gebruikt en afgedankt, zoals wij in consumentengemeenschappen, zonder eerbied, en worden ze zielloze, wraakzuchtige machines, die wel iets weg hebben van de moderne videogames, en die suggereren dat onze verbeelding en mythen weliswaar nooit echt sterven, maar wel misvormd kunnen worden.<br />Dit is een van de eerste scripts waaraan Miike heeft bijgedragen, en ik geloof dat het dat laat zien, want er is een conceptuele spanning die soms onder het tapijt wordt geveegd door zijn uitbundige behoefte aan visuele speelsheid. Ik heb me voornamelijk op het verhaal gericht (aangezien een heleboel gebruikers het afschrijven), maar ik wil wel zeggen dat het visueel een caleidoscoop is van CGI, stop-animatie, kostuums en levende poppen, en dat werkt opmerkelijk goed. Een groot deel van de film heeft iets dromerigs, en de Miyazaki-vergelijkingen zijn gerechtvaardigd, net als de NeverEnding Story-vergelijkingen en de Labrynth-vergelijkingen, hoewel deze film scherper en volwassener is dan een van beide. De Yokai worden geslagen, mishandeld en veranderd in machines van levende haat, die naar ik meen zelfs een paar mensen vermoorden. In de films wordt een misvormd, afgehaakt kalf met het gezicht van een man geboren en sterft in een groteske opening, terwijl een seksuele onderstroom, de vrouwen met de lange nek die het gezicht van onze held likken, of andere personages die een hardnekkige herinnering hebben aan het aanraken van de dij van een schaars geklede watergeest toen hij nog een jongen was, iets te lang lijkt te duren naar de smaak van de meeste westerse mensen, vooral als je bedenkt dat dit een 'kinderfilm' is. Maar deze zijn licht genoeg om volwassen aandacht te trekken, maar licht genoeg om geen slechte kinderen te traumatiseren. In Grims sprookjes gebeurde het veel vaker, veel erger. Dit alles is een van Miikes meest toegankelijke en onderhoudende ondernemingen tot nu toe, met genoeg visueel drama en geweldige voorstellingen (de geesten van de Yokai hebben een humanisme en een absurde humor, die soms zo grappig zijn dat je hardop moet lachen) om het publiek van alle leeftijden aan te spreken, en een gestage, conceptuele onderstroom die sterk genoeg is om een volwassen publiek aan te trekken dat waarschijnlijk zijn kinderen heeft meegebracht of anders uit een gevoel van heimwee naar de lang verloren gewaande fantasyfilms van zijn jeugd is gekomen. De laatste groep lijkt de film het vurigst aan te spreken met de vraag om niet alleen passief door te gaan met het consumeren van de wereld om hen heen, maar om eerbied te tonen voor de geesten in hen die in hun jeugd zoveel dichter bij de werkelijkheid leken te staan. Nog zo'n mooie, grappige en echt originele film van een spannende regisseur die zijn hoogtepunt nog niet heeft bereikt. Absolute klassieker.
A lot people get hung up on this films tag as a "children's film", and that it certainly is, though it is one made for adults. Takashi Miike uses the fantasy genre, particularly, the children's fantasy genre, as a springboard into the wild territory that is the Great Yokai War.<br /><br />The setup is simple a boy is selected to play the "hero" in this years annual festival, only to discover his role is much more real than he could have imagined. What follows is a hallucinatory, grotesque, whimsical, and often funny journey through the world of Japanese folklore, but wait there's also an evil Villain on the lose who wants to destroy the world. However, the villain here, is not a mere demon, it is the demon-spirit of the accumulated resentment of those things which humans "use" and "discard". Usuing a chamber made out of pure liquid hate/resentment, the villain transforms the vibrant colorful Yokai spirits into soulless ten foot tall makeshift robots which chainsaw for arms and eyes like burning coals(those whove played the video game, Sonic The Hedghog, might remember a certain Dr. Robotnik performing similar procedures to the cute and cuddly's who Sonic had to then "liberate").<br /><br />The hero in this film is actually the least interesting character, essentially playing the straight man, in a world gone suddenly mad. Though he does go through the typical heroes trials he more often than not cowers, as do many of the Yokia themselves, who seem truly defenseless against the murderous robots, some spirits being umbrellas with eyes, talking walls, or creatures whose soul purpose in life is to count beans...of course in this magical world of Miike's Yokai war even beans take a magical power when one believes in them.<br /><br />In several ways this film subverts the normal conventions of children's fantasy, as few, if any, of the characters are heroic, their victory being a combination of happenstance, almost arbitrary faith, and a desire to party. The Yokai spirits, only rally together and lay siege the villains hideout, after they mistake the end of the world invasion of Earth for a great Yokai festival, and even then only to dance and party. Also the film ends not with the usual celebratory all's well that ends well fantasy ending, but with a final scene, showing our hero years older, with an adult job, now unable to see the Yokai spirits of his youth, who then despondently turn to the villain, who being a spirit can never really die. This ending, with it's Yokai spirit who is the spitting image of Pokemon's Pikachu, warns us not just of leaving behind our childhood selves, but of the horrors of over-consumption. The villain is resentment caused when humans no longer have reverence for the world and the objects around them(in Japanese folklore nearly every object has some kind of spirit), and so when they are used and discarded as we in consumer societies do without reverence, they become soulless vengeful machines, not unlike those seen in modern video games, suggesting that though our imaginations and myths do not ever really die, but can become deformed.<br /><br />This is one of the first scripts Miike has contributed to, and I believe it shows, as there's a tightness conceptually that sometimes gets swept under the rug by his exuberance for visual playfulness. Though I've focused mostly on the story (since lots of users here seem to write it off), I do want to say that visually it's a kaleidescope of CGI, stop animation, costume, and live puppetry, that works remarkably well. There's a dreamlike quality to a lot of the film, and the Miyazaki comparisons are warranted, as are the NeverEnding Story and Labrynth comparisons, though this film is sharper and more adult than either. The Yokai are beaten, brutalized, and turned into machines of living hate, who I believe even kill a few humans, a deformed aborted calf with a mans face is born and dies in the films grotesque opening, while a sexual undercurrent, the women with the long neck licking the face of our boy hero, or another characters persistent memory of touching the thigh of a young scantily clad water spirit as a boy, seem to linger a bit too long for most western tastes, especially when considering this is a "children's film". However these are slight enough to catch adult attentions while minor enough, not to traumatize any children to bad. Grims fairy tales, before revisions, did much worse, far more often.<br /><br />All and all this is one of Miikes most accessible and engaging ventures yet, with enough visual drama and great performances(the Yokai spirits have a humanism and an absurd humor to them, thats laugh out loud funny at times) to appeal to audiences of all ages, and a steady conceptual undercurrent strong enough to draw in an adult audience who have presumably brought their children or else come out of a sense of nostalgia for the long lost fantasy films of their youth. The latter group the film seems to address the most fervently asking that they not just continue passive consumption of the world around them, but show reverence to those spirits within them which seemed so much closer to reality in childhood. Another beautiful, funny, and truly original film from a thrilling director who hasn't come close to his apex. Instant classic.