Doris Day laat zich nooit van de wijs brengen door een slecht script. Zelfs in de meest lastige omstandigheden geeft Doris 100 procent en komt ze er meestal zonder kleerscheuren vanaf. Deze komedie, misschien geïnspireerd door een echte verduistering in New York City in 1965, maar in feite aangepast aan een Frans toneelstuk uit de jaren vijftig van Claude Magnier, laat Doris weinig anders te doen dan haar eigen brave imago op te houden en, in de tweede helft, komisch verdoofd te zijn (wat grappig is vanwege de draai die Day aan de situatie geeft). Neal, Robert Morse en Terry-Thomas) passen niet goed bij haar, en dat geldt ook voor het vormeloze kapsel dat ze haar hebben laten dragen. Maar het is niet vreselijk, er valt mee te lachen, en voor Day-buffs is het een must.
Doris Day never lets a bad script get her down. Even in the most trying of circumstances, Day gives 100% and usually comes out unscathed. This comedy, perhaps inspired by a real-life New York City black-out in 1965 but actually adapted from a late-'50s French play by Claude Magnier, gives Doris little to do but spoof her own goody-goody image and, in the second-half, be comically sedated (which is amusing because of the spin Day gives to the situation). There are some funny lines here, yet the staginess of the material has obviously been carried over from the play...and instead of conjuring up some amusing incidents within the Big Apple, we get stuck in the suburbs. Doris' co-stars (Patrick O'Neal, Robert Morse, and Terry-Thomas) are not well-suited to her, and neither is the shapeless hairdo they've got her wearing. Still, it's not terrible, it features a few big laughs, and for Day-buffs it's a must-see. ** from ****