Toen ik op school zat, maakte ik een film over een stel dat tussen de bomen rondzwierf en praatte, en halverwege het monteren besefte ik dat dit niet alleen een mislukte esthetische strategie was, maar een cliché van de Canadese cinema: doorweekte lyriek vermengd met lege, metaforische steekjes naar sociaal commentaar. Maar wat de tekortkomingen van mijn eigen film ook zijn, ik voel me veel beter na het zien van dit... dit... ding. Om te beginnen duurde die van mij maar 20 minuten, niet 85, en was hij nog tevredener ook: elk zinloos stukje werk hier wordt vier, vijf, zes meedogenloze minuten lang gevleid. De mannelijke hoofdrol is gewoon ongelooflijk, een gluiperige griezel met een grote bek die zich tussen de filosofische verhandelingen door die hij in de kroeg van de U of T opdist, vaak uitleeft in uitbarstingen van improvisatie in de dramaklasse, en hij krijgt heel veel ruimte om ons hem te laten haten. Toegegeven, als hij niet zo'n eikel was, zou de derde akte nog minder zin hebben, omdat er dan een paar snaakse kerels op komen dagen die verre en volstrekt onbruikbare echo's van 'exploitatie'-waarden leveren; maar het maakt het er niet gemakkelijker op om de gekooide griezel in close-up 'alsjeblieft' te zien jammeren tot het tijdschrift op is. Ik neem terug wat ik zei over AUTUMN BORN, die in elk geval de moed bezat van zijn eigen misdadige wellust: deze filmische krater is en zal blijven de allerergste Canadese film aller tijden. Dat hoop ik tenminste echt.
When I was in school I made a film about a couple roaming around in the trees and talking, and I realized halfway through editing that this was not just a failing aesthetic strategy but a cliché of Canadian cinema: sodden lyricism married to vacant, metaphor-burdened stabs at social commentary. But whatever my own film's failings I feel much better after seeing this...this...thing. For one thing, mine ran 20 minutes, not 85, and had more content at that: every pointless bit of business here is fawned over for four, five, six relentless minutes. The male lead is just incredible, a brow-beating, loudmouthed creep given to outbursts of drama-class improv in between philosophical insights culled from the U of T pub, and he is given lots and lots of space to make us hate him. Admittedly if he weren't such an a**hole then the third act would make even less sense, as a couple snarky dudes show up to provide distant and thoroughly unhelpful echoes of 'exploitation' values; but it doesn't make it any easier to watch the caged creep whimper "please" in closeup until the magazine runs out. I take back what I said about AUTUMN BORN, which at least had the courage of its own misbegotten lechery: this cinematic crater is and will remain the very worst Canadian movie of all time. At least, I really really hope so.