Scooby Doo is zonder enige twijfel een van de eenvoudigste, succesvolste en meest geliefde stripfiguren ter wereld. Dus wat gebeurt er als je overal bent geweest en alles met de formule hebt gedaan? Verander je die op de juiste manier? Fout. Dan stop je met de productie en laat je die een jaar of tien rusten, waarna je hem weer opstart en de kern van het succes intact houdt. Dat wil zeggen dat je je voor het grootste deel aan de formule houdt, maar dat je er wel je eigen smaak aan toevoegt. Dat is voor mij de reden waarom 'What's New Scooby Doo' werkte: ze willen terug naar de klassieke Scooby Doo-formule die pas tien jaar eerder met succes was opgedoken in 'A Pup Named Scooby Doo'. maar voor het grootste deel niet meer was aangeboord sinds het oorspronkelijke 'Scooby Doo waar ben je'.<br /><0x3E> Het eerste teken (voor mij) van een zwak aanbod is het invoegen van externe personages; er zijn misschien een paar dierbare herinneringen aan vroegere imitaties, maar als je aan 'Scooby Doo' denkt, denk je over het algemeen niet aan Film-Flam, Scrappy Doo of Scooby Dum. Erger nog, het uitsluiten van de andere kernleden van 'Mystery Inc.' duidt over het algemeen op een groep productiemensen die vanuit het standpunt van een kind niet begrijpen hoe de show werkt. De basisvoorwaarde is altijd een groep mensen geweest die diametraal tegenover elkaar staan: ze komen bij elkaar en door hun individuele, stereotiepe eigenschappen slagen ze erin de taken te vervullen die hun worden opgedragen. De volgende alinea is alleen maar mijn theorie, dus sla hem maar over als je wilt: ik hoop dat ik kan uitleggen waarom ik denk dat het rommelen met de basiselementen van de show nadelig is voor mijn interpretatie van wat de bende vertegenwoordigt en hoe ze bijdragen aan het geheel; Fred vertegenwoordigt de Trucker, ik denk dat het in het algemeen de bedoeling van Fred is om de groep leiding te geven, te organiseren en sub-taakjes te laten doen. Fred is geen onbezorgde tiener, hij is je baas, je leraar, je vader, je gezagsfiguur. Fred gaat zonder aarzeling te werk en wordt gedreven door taken (problemen zijn altijd een oplossing voor Fred). In veel opzichten is Fred het tegenovergestelde van Shaggy. Shaggy is je beste vriend, de jongen die net iets banger is voor de dingen dan jij, hij stelt je in staat om dapper te zijn, om niet achter te blijven bij de rest. Shaggy vertegenwoordigt emotie en laat vaak emoties zien die variëren van opgetogenheid tot angst. Velma vertegenwoordigt het rationele denken, ze past de logica toe, maar zoals we zo vaak in de show zien, heeft ze aanwijzingen nodig die voor het merendeel door de andere leden van de show worden verzameld. Zou Velma in haar eentje een mysterie kunnen oplossen? De groep bevindt zich vaak in situaties waarin de waarheid niet duidelijk is, en alleen door toevallige ontmoetingen bereiken ze de noodzakelijke informatie om hun taak te volbrengen, het toeval wordt vertegenwoordigd door Daphne. Op een gegeven moment (ik geloof dat het de eerste Scooby Doo-serie is) stond ze bekend als 'gevaarlijk'. Schrijvers hebben Daphne gebruikt om gebeurtenissen die niets met elkaar te maken hebben door een ongeluk met elkaar in verband te brengen. Vaak is zij degene die de geheime deur, de verzameling voorwerpen of een ander detail vindt dat de bende kan helpen om aanwijzingen met elkaar in verband te brengen. Tot slot vertegenwoordigt Scooby zelf ons, de deelnemers. Hij staat altijd in het middelpunt van de gebeurtenissen, is in staat tot alles wat de rest van de bende kan, maar is gehandicapt omdat hij niet menselijk is en net als wij, de televisiekijker, niet echt kan deelnemen. Scooby Doo werkt omdat al die verpersoonlijkte elementen van het oplossen van problemen onmiddellijk herkenbaar en onderhoudend zijn.<br />'Misschien doe ik het wel.' Ik word gek van al die gedachten, maar ik heb in mijn leven heel wat van Scooby Doo gezien (ik ben een 30-jarige, zelfbenoemde nerd, dus dat hoort er nu eenmaal bij). Voor mij is er een magische formule met de klassieke Scooby Doo-formule waar nooit mee geknoeid mag worden.<br />Zoals velen al hebben opgemerkt: Scooby Doo is geen groots kunstwerk en ook niet helemaal banaal, het valt in de categorie programmering die door jonge ogen met een kom ontbijtgranen kan worden bekeken. Als je met de rauwe eenvoud knoeit, verandert die in iets anders, iets minder belangrijks.
Scooby Doo is undoubtedly one of the most simple, successful and beloved cartoon characters in the world. So, what happens when you've been everywhere and done everything with the formula? You switch it up right? Wrong. You stop production and let it rest for a decade or so and then run it again, keeping the core of its success intact. That is to say, stick with the formula for the most part but add your particular flavour to it. This to me is why "What's New Scooby Doo" worked, they want back to the classic Scooby Doo formula which had only successfully resurfaced a decade earlier in "A Pup Named Scooby Doo" but for the most part had not been tapped since the original "Scooby Doo Where Are You".<br /><br />The first sign (to me) of a weak offering is the inclusion of extraneous characters; there might be a few fond memories from past iterations but generally if you think "Scooby Doo" you aren't thinking of Film-Flam, Scrappy Doo or Scooby Dum. Even worse, the exclusion of the other core members of "Mystery Inc" generally indicate a group of production people who don't understand from a kids point of view how the show works. The basic premise has always been a group of people who are diametrically opposed getting together and through their own individual, stereotyped qualities manage to surmount the tasks given at hand.<br /><br />This next paragraph is just my theorizing so skip it if you want: I hope that I can explain why I think fiddling around with the basic elements of the show are detrimental with my interpretation of what the gang represents and how they contribute to the whole; Fred represents the Driver, I think in general it is the purpose of Fred to give the group direction, organization and sub-tasks. Fred isn't a happy-go-lucky teenager, he's your boss, your teacher, your dad, your authority figure. Fred moves without hesitation and is driven by tasks (problem always equals solution for Fred). In many ways Fred is the antithesis to Shaggy. Shaggy is your best friend, that guy who is just a little more afraid of things than you are, he enables you to be brave, to not be at the back of the pack. Shaggy represents emotion and is frequently showing emotional extremes from elation to fear. Velma represents rational thought, she applies logic but as we see time and again on the show she requires clues that for the most part are collected in pieces by the other members of the show. Left on her own would Velma solve a mystery? The group often finds itself in situations where truths aren't obvious and only through chance encounters do they achieve the necessary information to complete their task, chance is represented by Daphne. At one point (I think it is the first Scooby Doo series) she was known as "danger prone". Writers have used Daphne to link unrelated events together through accident. She frequently is the one who finds the secret door, collection of objects or some other detail that can help the gang link clues together. Finally Scooby himself represents us, the participant. He is always in the centre of events, capable of all the things the rest of the gang are capable of, yet handicapped because he is not human and much like us the television viewer is unable to truly participate. Scooby Doo works because all these personified elements of problem solving are immediately identifiable and entertaining.<br /><br />Maybe I'm over thinking things but, in my life I've seen a lot of Scooby Doo (being a 30 year old self-proclaimed nerd, it kind of rolls with the territory). To me there is a magic with the classic "Scooby Doo" formula that should never be messed with.<br /><br />As many have pointed out; Scooby Doo is not a great work of art nor is it completely trite, it falls into the category of programming that can be watched by young eyes with a hearty bowl of breakfast cereal. Messing about with the raw simplicity transforms it into something else, something lesser.