Deze film bewijst maar weer eens dat niet elke film die in de glorietijd van Hollywood is gemaakt de moeite waard is om te zien. Dat je een uitstekende cast hebt, wil nog niet zeggen dat die beter is dan een script dat waarschijnlijk door een chimpansee is geschreven! Denk er maar eens over na <0xE2><0x80><0x93> in de film spelen Richard Widmark, Lauren Bacall, Charles Boyer, Gloria Graham, Lillian Gish en Paul Stewart <0xE2><0x80><0x93> en toch was het nog steeds een slechte film! Het uitgangspunt van de film is niet slecht <0xE2><0x80><0x93> een particuliere psychiatrische inrichting waar het personeel nog gekker is dan de patiënten! Bovendien had het subplot met de overwerkte man en vrouw (Widmark en Graham) veel belovends. Maar het script werd behandeld met alle finesses en behendigheid van een dronken buffel <0xE2><0x80><0x93> met veel strijdlust en steeds opnieuw over de top van de scènes. Het leek in feite minder op een drama dan op een heel slechte aflevering van _General Hospital_. Subtiel, deze film is niet! Realistisch, deze film is niet!<br />Hoewel deze film voornamelijk riekte naar het afschuwelijke script, geef ik de producenten ook de schuld van het verkeerd casten en misbruiken van oude rotten in het vak. Paul Stewart mag dan geen bekende naam zijn, maar deze karakteracteur had een uitzonderlijk talent <0xE2><0x80><0x93> vooral wanneer hij gangsters speelde in films met de titel _Film Noir_. Maar hier heeft Stewart de rol van een heel onopvallende psychiater met een of ander bizar Europees accent <0xE2><0x80><0x93> het werkte gewoon niet, want dit lag ver buiten zijn bereik en zijn personage was totaal onontwikkeld en eendimensionaal. Bovendien leek Charles Boyer gewoon hopeloos verkeerd gecast en totaal niet op zijn plaats. Het leek gewoon bizar om deze knappe romantische acteur als psychiater in het hart van Amerika te zien.<br />Al met al is dit een nogal afschuwelijke film. Hij is op een bepaalde manier heel goed te zien als een treinongeluk, maar hij is zeker niet erg mooi. Mijn vrouw en ik vonden een groot deel van de film niet leuk, maar we hadden ook het gevoel dat hij heel goed had kunnen zijn als hij goed geschreven was. In een geval van kunst die het leven imiteerde, speelde Oscar Levant een van de patiënten. In het echte leven bracht de briljante Levant een groot deel van zijn leven in en uit psychiatrische inrichtingen door.
This film just goes to prove that not every film made during the glory days of Hollywood is worth seeing. Just because you've got an excellent ensemble cast doesn't mean that this can overcome a script that was probably written by a chimp! Think about it--the film featured Richard Widmark, Lauren Bacall, Charles Boyer, Gloria Graham, Lillian Gish and Paul Stewart and yet it still was a bad film! The basic premise of the film isn't bad--a private psychiatric hospital where the staff are more screwed up than the patients! Also, the subplot involving the overworked husband and wife (Widmark and Graham) had a lot of promise. However, the script was handled with all the finesse and deftness of a drunk buffalo--with bellicose and way over the top scenes again and again in the film. In fact, it was less like a drama and more like a very bad episode of "General Hospital". Subtle, this film ain't!! Realistic, this film ain't!! <br /><br />While most of the reason this film reeked was the awful script, but I also blame the producers as well for miscasting and misusing come veteran actors. For example, Paul Stewart may not be a household name but this character actor had exceptional talent--especially when playing gangsters in Film Noir movies. Yet here, Stewart is cast as a very nondescript psychiatrist with some bizarre European accent--it just didn't work since this was well outside his acting range and his character was totally undeveloped and one-dimensional. Also, Charles Boyer just seemed hopelessly miscast and totally out of place. Seeing this fine romantic actor as a psychiatrist in the heartland of America just seemed bizarre.<br /><br />Overall, this is a rather awful film. It is very watchable in a train wreck sort of way but it certainly isn't very pretty. My wife and I disliked much of the movie but also felt it could have been very good had the writing been competent.<br /><br />PS--In a case of art imitating life, Oscar Levant played one of the patients. In real life, the brilliant Levant spent much of his life in and out of mental institutions.