De premisse van deze film wordt onthuld op de dvd-doos. Een textielarbeider ontwikkelt een wonderstof die niet vermindert. Maar de film schiet niet op. In plaats daarvan ploetert hij drie kwartier door, waarbij hij een inleiding afdraait voordat hij de grote ontdekking doet. Aangezien het publiek er niet veel baat bij heeft om te zien hoe een whizkid dingen uitdoktert, is het een vreemde keuze: de film is er met succes in geslaagd om geen enkel onderwerp aan te snijden. Als de stof eenmaal is ontdekt, maakt de film al te snel duidelijk dat zowel hoge pieten uit de industrie als werknemers uit de arbeidersklasse de uitvinding de kop willen indrukken, waardoor de film maar twee zwakke bewegingen heeft: het uitvinden van de chemische stof en het vluchten voor onderdrukkers.<br />Ik kan niet begrijpen waarom iemand dit als komedie zou beschrijven. Het is niet grappig of komisch. Het is eerder serieuze sociale kritiek van deze tijd: dat het kapitalisme zowel de aanvoerketen als de productie verstoort. Wat op zijn beurt verhindert dat innovatie de wereld bereikt en verbetert. Ja, dat is waarschijnlijk waar, maar zonder enige speelsheid met dat feit, is de film gewoon een serieus argument. Je hebt een extreem brede definitie van komedie nodig om die hier te vinden.<br />Dit is meer een Britse Meet John Doe (Meet Nigel Doe?).
The premise of this movie is revealed on the DVD box. A textile worker develops a miracle fabric that doesn't degrade. But the movie fails to get on with it. Instead it pads for 45 minutes, noodling around a preamble before he makes the big discovery. Since audiences don't benefit much from seeing a whiz kid figuring things out, it's a strange choice: the movie has successfully been prevented from engaging any topic. Once the fabric is discovered, the movie too rapidly establishes that both industry bigwigs, and blue-collar co-workers want the invention squelched, leaving the movie with just two flimsy movements; inventing the chemical, and running from oppressors.<br /><br />I can't understand why anyone would describe this as comedy. The tone isn't funny or comical. It's more like serious social criticism of the day: that capitalism warps both supply chains and production. Which in turn prevents innovation from reaching and improving the world. Yes, that's probably true, but without some toying with an attitude towards that fact, the movie is simply an earnest argument. You'll need an extremely broad definition of comedy to find any here.<br /><br />This is more like a British Meet John Doe (Meet Nigel Doe ?).