Dit is een uiterst onplezierige, zij het gelikte film. Ik heb hem geprobeerd omdat de hoofdrollen worden gespeeld door Richard Dreyfus en Jeff Goldblum, twee goede acteurs, en omdat de plot <0xE2><0x80><0x93> een maffiabaas die op het punt staat uit een psychiatrische inrichting te worden vrijgelaten <0xE2><0x80><0x93> veelbelovend klonk. De film wordt gepresenteerd als een soort komedie. Wat we te zien krijgen is een eindeloze reeks opnamen <0xE2><0x80><0x93> neem me de woordspeling niet kwalijk <0xE2><0x80><0x93> van mensen in schemerig verlichte en elegante, zij het enigszins surrealistische interieurs, die op elkaar schieten <0xE2><0x80><0x93> in het hoofd, de maag, de knieschijf, de voet, het hart (de anatomie wordt niet geschuwd, zo lijkt het) terwijl ze vage en cryptische dialogen uiten, waarvan sommige kennelijk op een soort postmoderne manier humoristisch bedoeld zijn. De dialoog voor de hele film zou op een 3x5-kaart geplakt kunnen worden, en hij draagt de hele tijd één enkele gezichtsuitdrukking <0xE2><0x80><0x93> een sardonische grijns <0xE2><0x80><0x93> bij zich. Ellen Barkin en Gregory Hines doen hun uiterste best. Burt Reynolds doet een cameo. In de titelrol worden Rob Reiner en Joey Bishop genoemd, maar op de een of andere manier heb ik hen over het hoofd gezien (een goede zet van hen). Het hele verhaal is kil, steriel, mechanisch en onsmakelijk; een erfgenaam, vermoed ik, van de stijl van 'Pulp Fiction', 'Fargo' en 'Natural Born Killers'. Als je dat leuk vond, vind je dit waarschijnlijk ook leuk.
This is is a thoroughly unpleasant, if slickly made, movie. I tried it because it stars Richard Dreyfus and Jeff Goldblum, two good actors, and because the plot line - a mob boss is about to be released from a mental institution - sounded promising. The movie is billed as a comedy, sorta. What we have is an endless series of shots - you should pardon the pun - of people in dimly lit and elegant, if somewhat surreal, interiors, shooting each other - in the head, stomach, kneecap, foot, heart (no part of the anatomy is avoided, it seems) while uttering vague and cryptic dialogue, some of which is supposed, evidently, to be humorous in a sort of post-modern way. Goldblum's dialogue for the whole movie could fit on a 3x5 card, and he wears a single facial expression - a sardonic grin - throughout. Ellen Barkin and Gregory Hines do the best they can. Burt Reynolds does a cameo. The credits list Rob Reiner and Joey Bishop, but I somehow missed them (good move on their part). The whole thing is cold, sterile, mechanical and unsavory; an heir, I suspect, to the style of 'Pulp Fiction', 'Fargo' and 'Natural Born Killers'. If you liked those, you'll probably like this.