Deze werkwijze van de politie is niet slechter dan vele andere uit die tijd en beter dan heel wat andere. Het is duidelijk dat ze de stappen van 'Dragnet' en 'Naakte Stad' volgt, maar zich ontpopt als een plezierige programmeur. Het beste aan haar is de onopgesmukte aanblik die ze biedt op een wereld die al lang verdwenen is... het New York van de lagere klasse van eind 40/vroege 50. Hier is ze in al haar sjofele glorie, van de ouderwetse tatoeagesalons tot de goedkope hotels en de vette lepels. Deze oude politiefilms zijn als reisfilms naar een vervlogen tijd en heel bitterzoet voor iedereen die een hekel heeft aan het gezuiverde, zielloze stadsbeeld van vandaag.<br />Ook intrigerend is de nadruk op het wetenschappelijke aspect van het oplossen van de misdaad. In dit geval gaat het om de moord op een getatoeëerde vrouw die in een achtergelaten auto is gevonden. Onze grote helden, de rechercheurs Tobin en Corrigan, doen het speurwerk, maar zonder de saaie en nauwgezette inspanningen van de 'labjongens' zouden ze niets bereiken. Hoewel de technologie niet van hetzelfde niveau is, maken de agenten hier gebruik van de hardnekkige volharding van een CSI-rechercheur om hun man op te sporen.<br />Zoals sommige recensenten over deze film hebben geschreven, zou je denken dat hij was geregisseerd door Ed Wood en dat de figuranten uit zijn films de hoofdrol hadden gespeeld. Wat een gelul! Ik vond John Miles geweldig als de slungelige ex-marinier die agent Tobin werd... hij had een opgewekte, ontspannen benadering van de rol die hij speelde.' Het is een welkome afwisseling na de starre theatrale houding van de meeste filmagenten uit die tijd. Patricia Barry is schattig en verrukkelijk als zijn parmantige vriendin die hem helpt de misdaad op te lossen. Walter Kinsella is stijf en komisch als de oudere rechercheur Corrigan. Ik vond de chemie tussen die twee wel leuk en het zorgde voor iets heel anders dan de robotachtige 'Dragnet'-benadering.<br />Het mysterie zelf is niet al te diep en de laatste achtervolging en schietpartij zullen zeker niet tot de klassieken van de misdaadfilm behoren, maar gedurende de korte duur van de film heeft 'De getatoeëerde vreemdeling' mijn belangstelling meer dan gewekt.
This police procedural is no worse than many others of its era and better than quite a few. Obviously it is following in the steps of "Dragnet" and "Naked City" but emerges as an enjoyable programmer. The best thing about it is the unadorned look it provides into a world now long gone...the lower class New York of the late 40's/early 50's. Here it is in all its seedy glory, from the old-school tattoo parlors to the cheap hotels to the greasy spoons. These old police films are like travelogues to a bygone era and very bittersweet to anybody who dislikes the sanitized, soulless cityscape of today.<br /><br />Also intriguing is the emphasis on the nuts-and-bolts scientific aspect of solving the crime...in this case, the murder of a tattooed woman found in an abandoned car. Our main heroes, Detectives Tobin and Corrigan, do the footwork, but without the tedious and painstaking efforts of the "lab boys", they'd get nowhere. Although the technology is not in the same league, the cops here use the dogged persistence of a C.S.I. investigator to track down their man.<br /><br />The way some reviewers have written about this movie, you think it would have been directed by Ed Wood and acted by extras from his movies. What bosh! I enjoyed John Miles as the gangly ex-Marine turned cop Tobin...he had a happy-go-lucky, easy-going approach to the role that's a welcome change from the usual stone-faced histrionics of most movie cops of the period. Patricia Barry is cute and delightful as his perky girlfriend who helps solve the crime. Walter Kinsella is stuffy and droll as the older detective Corrigan. I rather liked the chemistry of these two and it made for something a bit different than the sort of robotic "Dragnet" approach.<br /><br />The mystery itself is not too deep and the final chase and shoot-out certainly won't rank amongst the classics of crime cinema, but during it's brief running time, "The Tattooed Stranger" more than held my interest.