Scott Bartletts 'Off-On' is negen minuten pure waanzin. Het is een frontale aanval van psychedelische, pulserende, epileptische flitsende kleuren en lichten, en de eerste echte samensmelting van film en video in de avante-garde-cinema. Er is geen verhaal om over te praten, maar Bartlett gebruikt beelden van de natuur, met name van het menselijk gezicht en de vorm, om een reeks emotionele reacties op te roepen en deze biologische fenomenen te integreren in de hoog-industriële vorm van de moderne technologie. In zekere zin vertegenwoordigt de film de samensmelting van de mensheid in zijn werktuigen, zijn machines, zijn technologie. Dit thema is losjes verbonden met het subplot van HAL9000 in Stanley Kubricks '2001: A Space Odyssey (1968)', en inderdaad, Bartletts film is een samensmelting van HAL9000 en HAL 9000. De openingssequentie van de film vertoont flitsende kleuren voor een close-up van Dave Bowmans tocht door de Stargate. De beelden zijn rijk van kleur, een confronterende mengeling van scherpe, levendige fotografie en steeds korreligere videobeelden, alsof we te dicht bij een televisiescherm zitten <0xE2><0x80><0x93> terwijl het eindproduct in feite is opgenomen met een tv-monitor.<br />Er lijkt enige verwarring te bestaan over de datum waarop de film is uitgebracht. IMDb vermeldt dat de film in 1972 is uitgebracht, maar zowel het National Film Registry als de National Film Preservation Foundation geven 1968 als het juiste jaar. Misschien weerspiegelt dit verschil de tijd tussen de voltooiing van de film en de eerste openbare vertoning. Hoe dan ook, de beelden lopen duidelijk vooruit op hun tijd en doen af en toe denken aan een muziekvideo uit de jaren tachtig, en wat levendige technomuziek zou ook niet misstaan! 'On-On' neemt korrelige, fragmentarische beelden op en toont het leven vanuit het verwrongen perspectief van een computer die te veel informatie verwerkt. Ik had een gedachte en lach alsjeblieft niet om deze vrijdenkende interpretatie dat een buitenaardse beschaving die de televisiesignalen van de Aarde opvangt heel goed zo'n onsamenhangende, buitenaardse documentatie van het menselijk leven zou kunnen ontvangen, een bizarre montage van slechts vaag bekende beelden die onmogelijk samenhangend kunnen zijn. Misschien is dit waar de mensheid, met al zijn technologie, uiteindelijk op afstevent, op een onomkeerbare versmelting van film en video, van zuiverheid en kunstmatigheid.
Scott Bartlett's 'OffOn' is nine minutes of pure craziness. It is a full-frontal assault of psychedelic, pulsating, epilepsy-inducing flashing lights and colours, and the first true merging of film and video in avante-garde cinema. There's no story to speak of, but Bartlett uses images of nature  particularly the human face and form  to provoke a sequence of emotional reactions, integrating these biological phenomena into the highly-industrial form of modern technology. In a sense, the film represents the merging of humanity into his tools, his machinery, his technology. This theme connects loosely with the subplot of HAL9000 in Stanley Kubrick's '2001: A Space Odyssey (1968),' and, indeed, Bartlett's opening sequence of images  flashing colours before a close-up human eye  recalls Dave Bowman's journey through the Stargate. The visuals are richly-coloured, a confronting blend of sharp, vivid photography and increasingly-grainy video, as though we're sitting too close to a television screen {as a matter of fact, the end product was recorded from a TV monitor}.<br /><br />There appears to be some confusion about the film's release date. IMDb lists the film as a 1972 release, but both the National Film Registry and the National Film Preservation Foundation give 1968 as the correct year. Perhaps this disparity reflects the time between the film's completion and its first public screening. Either way, the visuals are distinctly ahead of their time, occasionally reminiscent of a 1980s music video, and some brisk techno music wouldn't have gone amiss, either! 'OffOn' captures grainy, fragmented images, presenting life from the warped perspective of a computer processing too much information. I had a thought  and please don't laugh at this free-thinking interpretation  that an extraterrestrial civilisation capturing Earth's television signals might very well receive such a disjointed, alien documentation of human life, a bizarre montage of only vaguely-familiar imagery that couldn't possibly make any coherent sense. Perhaps this is where Mankind, with all his technology, is eventually heading, towards an irreversible merging of film and video, of purity and artificiality.