Deze film ging niet in op de menselijkheid van de dieren, waardoor ik een leeg gevoel vanbinnen kreeg. Ik was er niet van overtuigd dat dr. D. echt een dwingende reden had om af te zien van de grote overname om zijn harige vrienden te helpen. Terwijl Babe (de oorspronkelijke) de trend van grootschalig succes omzeilde door zich te concentreren op de menselijke deugden van de dieren versus hun menselijke tegenhangers, waren alle dieren in deze film niets meer dan komische karikaturen die je met plezier in de vleesmolen zou stoppen (nog meer als je hun zinloze gebabbel kon begrijpen). Zonder Eddie Murphy's komische gedrag zou deze film een flop zijn.
This film failed to explore the humanity of the animals which left me with an empty feeling inside. [Spoiler ahead] I was not convinced that Dr. D really had a compelling reason to forego the big buyout deal to help his furry friends. Whereas Babe (the original) bucked the trend of big-budget hits by focusing on the human virtues of the animals vs. their humans counterparts, all the animals in this film were nothing more than comical caricatures which one would gladly stuff in the meat-grinder (even more so if one could understand their pointless babble). Without Eddie Murphy's zany behavior, this film would be a flop.