De Laatste Jacht was een filmster die Stewart Granger niet eens durfde te noemen toen hij een oude poster voor de film verscheurde toen die in zijn latere jaren voor het eerst werd vertoond, maar de regisseur is er toen wel met zijn vrouw vandoor gegaan, dus het is begrijpelijk. Voor ieder ander is dit een van de beste volwassen westerns uit de jaren vijftig, en in zijn houding ten opzichte van het milieu is hij zijn tijd ver vooruit.<br />In veel opzichten is het bijna een vervolg op een van de westerns van Anthony Mann die zien hoe hun helden bij elke stap die ze zetten in hun redding worden meegesleurd en tegenstribbelen. De legendarische buffeljager van Debra Paget heeft al het licht gezien, maar nadat een op hol geslagen buffel hem in een vlaag van poëtische gerechtigheid zijn kudde heeft gekost, wordt hij door Robert Taylors hardvochtige en trotse racistische scherpschutter weer de duisternis in gesleurd en rechtvaardigt hij zijn daad op grond van het feit dat 'ik al een schuldig geweten heb. Ik kan net zo goed ook het geld hebben'. Opgevoed door Indianen is hij zich terdege bewust van de schade die hij aanricht als de verdwijnende buffelkoppen voor uitroeiing, en geleidelijk aan wordt hij bijna net zo verteerd door zelfverachting als Taylor door haat. Het is om heel andere redenen van onschatbare waarde voor de jagers en de indianen, en een confrontatie wordt onvermijdelijk, hoewel het resultaat dat zeker niet is.<br />De rol van Taylor is zeker ironisch, want het was Granger die veel van de epische rollen die MGM voor hem ontwikkelde in films als Quo Vadis en Ivanhoe afwees, waardoor Taylor na jaren van gestage achteruitgang zijn comeback in de jaren vijftig maakte. Zijn haarkleur is misschien niet overtuigend, maar zijn optreden wel, een oppervlakkige en gewelddadige man die zo door haat wordt verteerd dat hij geen pistool draagt, het pistool draagt hem. Hij is niet altijd even overtuigend, maar hij is een goede, rustige held in de Jimmy Stewart-vorm, die zijn pas verworven fatsoen probeert te bewaren en zijn daden met zijn overtuigingen probeert te verzoenen voordat hij eindelijk de kans krijgt om het goed te maken. Russ Tamblyns halfbloed-skinner en Lloyd Nolans eenbenige oldtimer doen ook hun best, maar de echte ster is het script: strak geconstrueerd met een uitstekend oog en oor voor karakters, om nog maar te zwijgen van het einde dat Stanley Kubrick voor _The Shining_ heeft geleend, waarbij het historische revisionisme in evenwicht wordt gehouden met een onderhoudend drama zonder dat het een van beide verkoopt. De nieuwe Franse dvd is gratis, maar kan bogen op een transfer van 2.35:1 met een Engelse soundtrack.
Richard Brooks' The Last Hunt was a film star Stewart Granger couldn't even stand to hear mentioned  he even tore up a vintage poster for the film when presented it for signing in his later years  but then the director did run off with his wife, so it's understandable. For anyone else this is one of the best of the adult Westerns of the 50s, and years ahead of its time in its attitude to the environment.<br /><br />In many ways it plays almost like a sequel to one of Anthony Mann's Westerns that see their heroes dragged to their redemption kicking and screaming against it every step in the way. Here Granger's legendary buffalo hunter has already seen the light but, after a buffalo stampede costs him his herd of cattle in a fit of poetic justice, he's dragged back into the darkness by Robert Taylor's callous and proudly racist gunslinger, justifying it on the grounds that "I've already got the guilty conscience. I might as well have the money as well." Raised by Indians, he's fully aware of the damage he's doing as the disappearing buffalo heads for extinction, and he gradually becomes almost as consumed with self-loathing as Taylor is with hate. When the two men fall out over Debra Paget's squaw  the sole survivor of a band of Indians Taylor kills  and a white buffalo hide that's priceless to the hunters and the Indians for very different reasons, a showdown becomes inevitable, though the outcome certainly isn't.<br /><br />Taylor's is certainly ironic casting  it was Granger turning down many of the epic roles MGM developed for him in films like Quo Vadis and Ivanhoe that gave Taylor his 50s comeback after years of steady decline. His hair color may not convince but his performance does, a shallow and violent man so consumed with hate that he doesn't wear a gun, the gun wears him. Granger's accent isn't always convincing, but he makes a good quiet hero in the Jimmy Stewart mold, trying to keep hold of his newfound decency and reconcile his actions with his beliefs before finally getting a chance to make amends. Russ Tamblyn's halfbreed skinner and Lloyd Nolan's one-legged old-timer also give as good as they get, but the real star is the script: tightly plotted with an excellent eye and ear for character  not to mention an ending Stanley Kubrick borrowed for The Shining  it balances historical revisionism with entertaining drama without ever selling either short. The new French DVD is extras-free but does boast a 2.35:1 transfer with an English soundtrack.