Eerlijk gezegd vind ik deze film bijna te deprimerend voor mijn eigen bestwil. Hij is HEEL deprimerend, tot zo ongeveer het einde. Ik kan met geen mogelijkheid een oordeel vellen over een personage dat dingen deed die ik niet leuk vond (nou ja, behalve het walgelijke personage van Fredrick Forrest dan). Maar het is nog steeds heel frustrerend om te zien dat mensen zich zo gedragen, dat ze muren om zich heen optrekken terwijl een enkel woord het ijs kan breken en genezing kan bevorderen.<br />Een afschuwelijke tragedie treft een gezin in Montana. Ze denken dat ze één zoon zijn kwijtgeraakt, maar het blijkt dat ze er 2 zijn kwijtgeraakt. De truc is dat als ze gewoon met elkaar communiceren en hun verdriet samen onder ogen zien, ze hun tweede zoon niet voorgoed verliezen. Maar ze kunnen het gewoon niet. Er is iets wat deze familie ervan weerhoudt hun verdriet te delen. De ene familie trekt zich terug in stilzwijgen en wrok, terwijl andere beschuldigende vingers uitsteken (en vervolgens hun arme zwangere vrouw bedriegen door de knappe vriendin van de overledene te verleiden... die Andy is echt een slang!). Het enige lid van de familie dat Arnold niet op de een of andere manier bedreigt, is zijn grootvader (Wilford Brimley). Grootvader lijkt met de jongen te kunnen praten zonder te oordelen of zelfs maar met fluwelen handschoentjes aan te pakken. Hij lijkt te weten Het is echt een zegen voor het arme kind dat hij iemand heeft tot wie hij zich kan wenden. Niemand anders schijnt te begrijpen dat Arnold misschien in shock is, in ontkenning, of dat zijn manier van rouwen misschien niet dezelfde stijl heeft, of dezelfde snelheid, als ze zouden verwachten. Het is zo gemakkelijk om te oordelen en boos te zijn en te denken dat iemand 'van steen' is, alleen maar omdat hij niet rouwt op een manier die wij vinden dat hij dat zou moeten doen.<br />Het verhaal is heel rustig en naturalistisch. Je krijgt niet een of ander verhaal dat je met een lepeltje wordt voorgeschoteld of een Hollywoods gevoel voor dramatiek. Ik maakte me grote zorgen over het feit dat dit kind zo gebukt ging onder schuldgevoelens dat hij het nodig vond om een paar honderd kilometer te liften om zijn excuses aan te bieden aan de vrouw van dat varkentje Andy, iets waar hij zichzelf geen verwijt van zou moeten maken. Arnold mag dan per ongeluk zijn broer hebben vermoord, maar niemand is verantwoordelijk voor het einde van dat huwelijk, dat hoe dan ook een rothuwelijk was, afgezien van de twee mensen in dat huwelijk. Het is gewoon stom geluk dat Arnold niet bij een pedofiel of een moordenaar in de auto is gestapt.<br />Robert Duvall en Glenn Close zijn frustrerend effectief als ouders die er op de een of andere manier niet in slagen om met hun zoon te communiceren, om erachter te komen wat Arnold doormaakt. Jason Presson, die ik nergens anders heb gezien dan in een favoriete film uit mijn jeugd, EXPLORERS genaamd, en in een griezelig spookverhaal, THE LADY IN WHITE, deed het geweldig als Arnold, een geweldige vertolking van een kindacteur.<br />Afgezien van het feit dat hij soms wat traag is, is THE STONE BOY een uitstekende en zeer deprimerende film.
Honestly, I find this film almost too depressing for my own good. It is VERY depressing until pretty much the very end. There is no way I can justify passing judgement to any character who did things I didn't like (well, except for the disgusting character played by Fredrick Forrest). But it's still so frustrating to see people behaving this way, putting up walls around themselves when just a word or so could break the ice and promote healing.<br /><br />A horrible tragedy strikes a Montana family. They believe they've lost one son, but it turns out they've lost 2. The key is, if they just communicate and face their grief together, they won't end up losing their second son permanently.<br /><br />But they just can't. Something is blocking this family from sharing their sorrows. Some family retreat into silence and resentment while certain others point fingers of blame (and then go ahead and cheat on their poor pregnant wife by seducing the pretty girlfriend of the deceased...that Andy character truly is a snake!) The only member of the family that isn't threatening Arnold in some way is his Grandpa (Wilford Brimley). Grandpa seems to be able to speak to the boy without judgements or even kid gloves. He seems to know what the child is thinking about even though Arnold isn't saying much these days. It is truly a blessing for the poor kid to have that one someone he can turn to. No one else seems to grasp the fact that Arnold might be in shock, in denial, or that his way of grieving may not be the same style, or at the same speed, as they would expect. It's so easy to judge and to be angry and to feel someone is "made of stone" just because they don't grieve in a way we believe they ought.<br /><br />The story is very quiet and naturalistic. You're not going to get some spoon-fed narration or some Hollywood feel-good resolution. I was very concerned by the fact that this child was so burdened with guilt that he felt it necessary to hitchhike several hundred miles to apologize to that piggy Andy's wife, for something he should not blame himself for. Arnold may have accidentally killed his brother, but nobody is responsible for the end of that marriage, which apparently was a lousy one anyway, except for the two people in the marriage. It's only dumb luck Arnold didn't get into the car with a pedophile or a murderer.<br /><br />Robert Duvall and Glenn Close are frustratingly effective as the parents who somehow cannot find it in themselves to communicate with their son, to find out what Arnold is going through. Jason Presson, whom I've not seen anywhere else except for a childhood favorite called EXPLORERS and a creepy ghost story called THE LADY IN WHITE, did an incredible job as Arnold, a great performance from a child actor.<br /><br />Aside from being somewhat slow at times, THE STONE BOY is an excellent, and very depressing movie.