Het lijkt erop dat de makers van deze film moeite hadden om te bepalen wat hun boodschap in werkelijkheid was. Dientengevolge hadden ze nog meer moeite om die over te brengen. Ze begonnen met een gebrekkige beschrijving van de principes van de kwantumfysica die betrekking hebben op subatomaire deeltjes. Nadat ze een vaag beeld hadden geschetst van Heisenbergs onzekerheidsprincipe, kwamen ze met een spervuur van pratende hoofden dat een belachelijke logica opbouwde door te veronderstellen dat elke levende persoon een entiteit is die dezelfde kwantumregels op kosmische schaal volgt. Vervolgens werd er een hoop gepraat over ideeën waarmee Stephen Covey en Tony Robbins hun carrière zijn begonnen: positief denken, het doorbreken van slechte patronen, het altijd van de zonnige kant bekijken, enzovoort. Vervolgens kwam er een stukje over hoe onze hersenen ons lichaam kunnen veranderen door de productie van proteïnen: hormonen die we min of meer zelf kiezen. Als je verdrietig bent, creëer je verdrietige proteïnen. Als je gelukkig bent, creëer je gelukkige proteïnen. Het is zo simpel, hè? In combinatie met onze lessen volgen we het fictieve leven van Amanda, een fotograaf die antidepressiva slikt en een hekel heeft aan haar dijen. De filmmakers probeerden ons langzaam maar zeker te laten zeggen: 'Hé, Amanda, vrolijk een beetje op!' Waarom kan ze niet vrolijk zijn? Dat komt natuurlijk omdat de wereld een rotplek is waar misdaad en armoede en religie zijn, daarom. De afloop van de film (in wezen de hele tweede helft) bracht een spervuur van tegenstrijdigheden teweeg. We maken allemaal deel uit van een geheel van energie waarin we geen wezens zijn, maar een collectief bewustzijn, maar we zijn individuen die de wereld kunnen veranderen, maar we zijn met velen vanwege alle verschillende dimensies, maar we kunnen kiezen wie we zijn en we hebben een doel om goed te doen, maar er is geen god omdat er niets beters is dan wij, dus er is niet zoiets als goed en kwaad, dus er is niet zoiets als beloning of straf, dus er is nooit iets goeds voortgekomen uit religie, maar we moeten toch goed doen, ook al bestaat er niet zoiets als slecht en goed omdat er niemand is om te beslissen wat dat is. '... behalve het feit dat we allemaal het leven goed kunnen maken als we allemaal mediteren, en dan zal de misdaad ophouden, en als we aardige dingen zeggen, zal ons water mooie vormen aannemen. Ben je het nog steeds met me eens? Goed, want er is meer. Volgens Robert L. Park in zijn boek 'Voodoo Science' was het hele meditatie-experiment van John Hagelin in Washington D.C. een farce, werd er met de aantallen geknoeid en was het aantal moorden dat jaar hoger dan het jaar ervoor of daarna. En hoe zit het met je positieve houding die je jong en gezond houdt? Dat was een boodschap die werd overgebracht door een oudere man die er net zo uitzag als hij en een vrouw die te dik was.<br />'Werkt dit allemaal of niet?' Ik had het geluk de film te zien in een theater waar Betsy Chasse, een van de drie regisseurs van de film (ja, drie) na de voorstelling vragen op me afvuurde. Ik beschouw mezelf als een geluksvogel omdat ik uit de eerste hand de bevestiging kreeg dat deze mensen niet weten waar ze het over hebben. Verscheidene van de door het publiek gestelde vragen brachten haar zo van haar stuk dat haar man, een chiropractor, tussenbeide moest komen en het antwoord moest opzeggen. Ik moest uiteindelijk vertrekken toen de discussie onvermijdelijk een politieke wending nam en iedereen, inclusief mevrouw Chasse, begon te speculeren hoe geweldig de wereld zou zijn als president Bush deze film zou kunnen zien.
It seems the makers of this film had trouble deciding what their message really was. Consequently, they had even more trouble delivering it. They began by poorly describing principles of quantum physics which relate to sub-atomic particles. Having established a fuzzy picture of Heisenberg's Uncertainty Principle, they presented a barrage of talking heads who built a case of ridiculous logic intimating that every living person is an entity which follows the same quantum rules on a cosmic scale. Then there was a lot of talk about ideas upon which Stephen Covey and Tony Robbins have made their careers: positive thinking, interrupting bad patterns, always look on the bright side, etc. Next came a bit about how our brains can change our bodies through production of proteins: hormones which we more or less choose to create. If you are sad, you will create sad proteins. If you are happy, you will create happy proteins. It's just so simple, isn't it? Interwoven with our lessons we follow the fictitious life of Amanda, a photographer who pops anti-depressants and hates her thighs. The film makers slowly but surely were trying to get us all to say, "Hey, Amanda, just cheer up!" Why can't she cheer up? Obviously it's because the world is a BAD place where there is crime and poverty and religion, that's why. The conclusion of the film (which is basically the entire second half) brought on a barrage of contradiction. We are all a part of a whole energy where we are not beings, but a collective consciousness, but we are individuals who can change the world, but there are many of each of us because of all the different dimensions, but we can choose who we are, and we have a purpose to do good, but there is no god because there is nothing better than us, so there is no such thing as right and wrong, so there is no such thing as reward or punishment, so nothing good ever came out of religion, but we should still do good anyway, even though there is no such thing as bad and good because there is nobody to decide what that is, except for the fact that we each can make life good if we all meditate, and then crime will cease, and if we say nice things, our water will freeze into pretty shapes. Still with me? Good because there is more. According to Robert L. Park in his book "Voodoo Science", the whole meditation experiment put on by John Hagelin in Washington, D.C. was a farce, the numbers were doctored, and the murder rate was higher that year that any year before or since. And what about your positive attitude keeping you young and healthy? This was a message delivered by an older man who looked his age and a woman who was overweight.<br /><br />So does all this work or not? I was lucky enough to see the film at a theater where Betsy Chasse, one of the film's three directors (yes, three) fielded questions following the show. I call myself lucky because I had first-hand confirmation that these people don't know what they are talking about. Several of the questions asked by audience members had her so stumped that her husband, a chiropractor, had to step in and recite the answer. I finally had to leave when the discussion inevitably turned political, and everyone, including Ms. Chasse, began speculating as to how wonderful the world would be if only President Bush could see this movie.