Ik heb er de laatste tijd een gewoonte van gemaakt om alle interessante dvd's die Criterion uitbrengt te kopen. Ik ga ervan uit dat Criterion, ook al heb ik een hekel aan de film, meestal genoeg extra materiaal levert om eventuele tekortkomingen in de film zelf te compenseren. Ik lees erover, en ik koop de dvd's die me het meest interesseren.<br />Le Million is mijn laatste aankoop, en ik moet zeggen dat ik niet teleurgesteld ben in de film. Hij is vrolijk, grappig en romantisch. Alles eraan is heel goed. De liedjes zijn geweldig. Als ik Frans verstond, zou ik ze waarschijnlijk neuriën en de hele dag zingen. Het acteerwerk is heel goed voor dit soort film. Amerikaanse musicals uit het klassieke Hollywood-tijdperk waren meer gebaseerd op zang en dans dan op de personages en het verhaal, maar in Le Million zijn de personages goed ontwikkeld, en hoewel het verhaal niet bijzonder indrukwekkend is, ontbreekt het helemaal niet. Ik vond de ontwikkeling van de relaties prachtig, vooral de relatie tussen de voormalige beste vrienden Michel en Prosper. De romantische momenten zijn ook goed ontwikkeld. De richting is bijna perfect, met een aantal gedenkwaardige momenten. Waarschijnlijk de meest perfecte scène van de film speelt zich af vlak nadat het hoofdpersonage ruzie heeft. Ze verstoppen zich op het podium van een operavoorstelling, en de operazangers zingen regels die het stel, Michel en Beatrice, interpreteren naar hun eigen situatie. Dit is beslist een van de hoogtepunten in de geschiedenis van de film. De scène slaagde erin me aan het lachen te maken, me voor zich te winnen met een heel lief liefdesverhaal, en me te laten grijnzen om de slimheid van de regisseur. Ik geef deze film een 9/10.<br />P.S. - Ik heb wat informatie voor iedereen die hetzelfde vertrouwen in Criterion heeft als ik en van plan is het te kopen. Van de Criterion-disks die ik nu bezit, heeft Le Million de minste kenmerken. Het enige wat het heeft is een fotogalerij (niet zo nuttig; je zou er één keer doorheen kunnen bladeren) en een zeldzaam tv-interview met de regisseur, Rene Clair. Dit stuk is van enig belang. Hij was een van de vele regisseurs die begonnen waren met stomme films, en toen die voor het eerst werden vertoond, zei hij dat ze de dood van de film vertegenwoordigden. Ik denk dat de meeste mensen die verstand van film hebben begrijpen wat die regisseurs bedoelden toen ze dat zeiden, maar het is interessant om hem dat te horen uitleggen. En als je de beschrijving van deze film op Amazon.com hebt gelezen, moet je ook weten dat ze het in één belangrijk opzicht bij het verkeerde eind hadden: niet elke regel in de film wordt gezongen. In feite zijn het niet meer liedjes dan in een gewone musical. Het lijkt eigenlijk veel meer op een Chaplin-, Buster Keaton- of Marx Brothers-film. Mijn kritiek op de disc is niet zo belangrijk. Verdorie, Criterion heeft het recht me een pak slaag te geven omdat ik die klachten indien. Het is een feit dat hun mensen waarschijnlijk honderden uren hebben besteed aan het in elkaar zetten van een film waar maar 20 (nu 21!) mensen op hebben gestemd, en waar maar ongeveer 100 mensen, zo niet meer, de film ooit te zien zullen krijgen. Verdomme, als je naar de website van Criterion kijkt, is Le Million nergens te vinden. Ik heb geen idee waarom niet. Het is iets waar ze echt trots op zouden moeten zijn (natuurlijk is hun website verrassend afschuwelijk). Ze hebben goed werk geleverd met deze film. Bravo! Ze verdienen al het geld dat ik ze kan geven!
I have lately got into the habit of purchasing any interesting DVD that the Criterion company releases. I figure that even if I dislike the movie, Criterion usually supplies enough extra material to compensate for any shortcomings in the actual film. I read up on them, and I buy the ones which are the most interesting to me.<br /><br />Le Million is my latest purchase, and I must say that I was not disappointed in the film. It is cheery, funny, and romantic. Everything about it is quite excellent. The songs are wonderful. If I understood French, I would probably hum them and sing them all day long. The acting is very good for this kind of movie. American musicals of the classic Hollywood era relied more on song and dance than the actual characters and story, but in Le Million, the characters are rather well developed and the story, while not being anything extremely impressive, is not at all lacking. I loved the developments of the relationships, especially the relationship between the once best friends Michel and Prosper. The romantic moments are also very well developed. The direction is nearly perfect, with several very memorable moments. Probably the single most perfect scene of the film occurs right after the lead couple has an argument. They hide on the stage of an opera performance, and the opera singers sing lines which the couple, Michel and Beatrice, interpret to their own situation. This is definitely one of the high points in cinema history. The scene managed to make me laugh, to win me over with a very sweet romance, and make me smirk at just how clever the director was. I give this film a 9/10.<br /><br />P.S. - Some information for anyone who has the same faith in Criterion that I do and is planning to buy it. Amongst the Criterion discs I now own, Le Million contains the fewest features. All it has is a photo gallery (not all that useful; one might flip through it once) and a rare television interview with Rene Clair, the director. This piece is of some interest. He was one of the many directors who had started out in silent film, and when talkies were first appearing, he said that they represented the death of film. I think most film-savvy people understand what these directors meant when they said that, but it is interesting to hear him explain it. Also, if you have read the description of this movie on Amazon.com, please note that they were wrong in one important respect: not every line in the film is sung. In fact, it contains no more songs than a regular musical. It is actually a lot more like a Chaplin or Buster Keaton or Marx Brothers film. My criticisms of the disc are not that important. Heck, Criterion has the right to smack me around for making those complaints. The fact is, their people probably spent hundreds of hours fixing up a film which only 20 (now 21!) people have voted for on imdb, and only about a hundred people, if that, will ever see the film. Heck, if you look at the Criterion web site, Le Million is nowhere to be found. I have no clue why not. It's something they should really be proud of (of course, their web site is surprisingly horrible). They did a fine job on this film. Bravo! They deserve all the money I can stand to give them!