Ik weet niet zeker of dit een soort meesterwerk is of alleen maar smoezelig pluis dat door de uitvoeringen en de beelden omhoog wordt gehaald. Hoe dan ook, ik weet zeker dat ik ervan heb genoten. Van de prachtig verwrongen, lugubere, met elkaar verweven verhalen, tot de verrukkelijk sinistere uitvoeringen van Robert Stack en Dorothy Malone, tot de levendige, opzichtige kleuren waarmee het allemaal is vastgelegd, dit is eersteklas rotzooi en het is ontzettend leuk. Om nog maar te zwijgen van de amusant sluwe en nauwelijks verhulde seksuele subteksten die de hele film doorklieven en altijd dreigen te ontsnappen van het beeld naar de dialoog, maar dat nooit doen. Ik zou liegen als ik zei dat de pure amusementswaarde van de film niet heeft bijgedragen aan mijn liefde ervoor, maar zo is het.' De onbedoelde (of was het de bedoeling?) komedie had iets bizars, iets artistieks, en dat vond ik echt, echt geweldig. Ik kon me echt verdiepen in dat melodramagedoe.
I'm not sure if this is some kind of masterpiece or just sleazy fluff elevated by the performances and visuals. Whatever the case, I'm sure I loved it. From the wonderfully twisted, lurid, intertwining stories, to the deliciously sinister performances from Robert Stack and Dorothy Malone, to the vivid, gaudy colour with which it's all captured, this is high-class trash and it's great fun. Not to mention the amusingly sly and thinly veiled sexual subtexts which permeate the entire film, always threatening to escape from the image into the dialogue but never doing so. I'd be lying if I said that the film's sheer entertainment value didn't contribute to my love for it, but there's some sort of bizarre artistry behind the unintentional (or was it?) comedy and I really, really dug that. I could really get into this melodrama stuff.