De zwaardgevechten waren iets uit een andere wereld, de gevechten waren spectaculair zonder de vliegensvlugge technieken (tot het einde toe) die tegenwoordig maar al te vaak voorkomen. De scène met Chan en Pray was waarschijnlijk het hoogtepunt van de film. De personages in de aanval op het huis van de slechteriken waren clichés, maar de film is er tevreden mee. Een injectie van humor van Woo.<br />De plot met zijn kronkels en wendingen was onvoorspelbaar en opwindend en je kon niet zeggen wie goed of slecht was of aan welke kant de mensen stonden.<br />Een goed gevoel voor spanning en goed getimede verrassingen. Voor een wispelturige film van dit genre is de diepte van het verhaal heel intens en het bereikt je op een manier die de meeste kungfu-films niet bereiken.
The sword fighting was out of this world, the fights scenes spectacular without the flying on a wire techniques (until the end) that are way too common today. The scene with Chan and Pray was probably the highlight of the movie. The characters in the assault on the bad guys mansion were cliché but the movie is comfortable with it. An injection of humour from Woo.<br /><br />The plot with it's twists and turns was unpredictable and exciting and you couldn't tell who was good or bad or which side people were on. <br /><br />A good sense of suspense and well timed surprises. The depth of the story is quite intense for a flighty film of this genre and reaches you in ways most kung-fu flicks don't.