Is dit de toekomst die ons wacht? Een overbevolkte, meedogenloze woestenij met een hels, ongewenst bestaan? Deze film doet ons denken aan een probleem dat ons nog steeds kwelt, dubbel zo erg sinds de film in 1973 werd uitgebracht. Laten we hopen dat de wereld niet zo zal eindigen...<br />Soylent Green is een wilde film waar ik erg van heb genoten. Hij had sympathieke personages, een semi-apocalyptische omgeving, een meeslepende en tot nadenken stemmende verhaallijn en de meest macho-achtige macho van het hele land: Charleton Heston. Richard Fleischer gaf de film een heel onplezierig, smerig gevoel. Je stikt bijna van de stank van de stad en zijn smerige bewoners.<br />De personages zijn geweldig. Charleton Heston, een van mijn favoriete acteurs, is Thorn. De man heeft deze rol van stoere, maar toch sympathieke stoere man gecreëerd. Ik zou mezelf absoluut in Thorns schoenen kunnen plaatsen. Hij ziet dat er iets niet klopt, maar iedereen om hem heen luistert niet (het is eerder zo dat ze betaald worden om niet te luisteren) of wil hem dood hebben. Edward G. Robinson (in zijn laatste film, R.I.P.) speelt de beminnelijke oude Sol, die genoeg heeft van dit akelige oord. Alle anderen zijn geweldig, vooral Leigh Taylor-Young als Shirl, een stuk'meubilair' dat bij het appartement hoort waarin ze woont.<br />De special effects zijn fantastisch, zelfs voor 1973. De Soylent Green-fabriek, de futuristische appartementen en vooral de'scoops' (camera's die mensen uit de weg ruimen) waren uitstekend. De vervuilde lucht buiten ziet er walgelijk en heel akelig uit. De lege straten van de stad, gevuld met de verachtelijke en verrotte mensen, zijn heel verontrustend.<br />Een laatste noot is het einde, dat me zelfs nu nog schokte. Het is gruwelijk, maar als je erover nadenkt, is het een heel goed idee.<br /><br />De kern van de zaak:<br />Een uitstekende science-fictionfilm uit 1970 die je aan het denken zet en je een heel ongemakkelijk gevoel bezorgt.
Is this the future that awaits us? An overpopulated, unforgiving wasteland with a hellish, unwanted existence? This film brings to mind a problem that still plagues us, doubly so since the film was released in back in 1973. Let's hope that the world isn't going to end up like this...<br /><br />Soylent Green is a wild movie that I enjoyed very much. It had likable characters, a semi-apocalyptic setting, a compelling and thought-provoking storyline, and the macho-est macho man out there: Charleton Heston. Richard Fleischer gave the movie a very unpleasant, dirty feel. You're almost choked by the stench from the city and its filthy inhabitants.<br /><br />The characters are wonderful. Charleton Heston, who has become one of my favorite actors, IS Thorn. The man created this role of badass, yet likable tough-guy. I could definitely put myself in Thorn's shoes. He sees that something isn't right, but everyone around him either doesn't listen (more like paid not to listen) or wants him dead. Edward G. Robinson (in his last film, R.I.P.) plays the lovable old Sol, who has had enough of this nasty place. Everyone else is great, especially Leigh Taylor-Young as Shirl, a piece of "furniture" that comes with the apartment in which she resides.<br /><br />The special effects are fantastic, even for 1973. The Soylent Green factory, the futuristic apartments, and especially the "scoops" (bulldozers that get rid of people) were excellent. The polluted air outside looks disgusting and very nasty. The empty city streets filled with the vile and putrid people are very unsettling.<br /><br />One final note is the ending, which even now still shocked me. It is gruesome, but if you think about it, it's a pretty good idea.<br /><br />The Bottom Line: <br /><br />An excellent 70's Science Fiction flick that makes you think and leaves you feeling very uneasy.