De doorgewinterde Japanse regisseur Takashi Miike lijkt de raderen maar niet in beweging te kunnen krijgen met deze lome thriller, een bewerking van Yasushi Akimoto's boek over een kwaadaardige oude vrouw (en kindermisbruiker!) die deel uitmaakt van een nieuwe stedelijke legende: als je mobiele telefoon overgaat met een vreemde toon <0xE2><0x80><0x93> en je ziet de boodschap 'één gemiste oproep' <0xE2><0x80><0x93> dan speel je de boodschap alleen nog maar af om je eigen laatste woorden te horen voordat je sterft. Het meest succesvolle deel van de film is de scherpe satire van reality-tv-camera's die inbreken bij toekomstige slachtoffers, maar de niet al te gedetailleerde sterfgevallen (waaronder een verborgen stuk rood snoep!) zijn teleurstellend en ontmoedigend. De regelmatig gemaakte opnamen van verwoeste lijken zijn in feite nogal discreet, en deze algehele beleefdheid is misschien wel de reden waarom de film uiteindelijk zo bezadigd is. Zoals te verwachten was, sprong Hollywood in 2008 op het vergezochte plot, maar de Amerikaanse versie verging het niet beter.
Acclaimed Japanese director Takashi Miike can't seem to get the wheels moving with this torpid thriller, an adaptation of Yasushi Akimoto's book concerning an evil old woman (and child abuser!) who is part of a new urban legend: if your cell-phone rings with a strange tone--and you see the message 'One Missed Call'--you will replay the message only to hear your own final words before your death. Most successful part of the film is the trenchant satire of Reality TV cameras intruding on the future victims, but the not-so-elaborate deaths (which include a hidden piece of red candy!) are disappointing and dispiriting. The frequent shots of ravaged dead bodies are actually displayed rather discreetly, and this overall politeness may be the reason why the film is ultimately so staid. Hollywood predictably jumped on the far-fetched plot in 2008, yet the U.S. version fared no better. NO STARS from ****