Oké, mijn titel is een beetje slap, en deze film is bijna afgelopen. Ik weet nog dat ik in 1994 naar Siskel & Ebert keek, die het over deze film hadden, en dat ik toen een paar clips heb gezien. Omdat ik geen rapper ben (hoewel ik Snoop Dogg, Vanilla Ice en MC Hammer-muziek zou kunnen herkennen), was ik niet erg geïnteresseerd toen ze over de film begonnen te praten. Maar toen liet s&e de scène zien waarin de band uitlegt hoe ze hun naam hebben gekozen (met wat 'duistere' logica en een stel'verzonnen' feiten), en daarna nog een scène waarin de band en hun rivale een school bezoeken om te promoten dat ze zich ermee gaan bemoeien (en natuurlijk komt nhs met wat 'info'). En dat de rivaliserende bandleider een loser is omdat hij goede cijfers haalde op school en in de redactie van het jaarboek zat). Dus borg ik het in mijn geheugen op dat ik die film moest zien.<br />Een paar jaar later verscheen die film op HBO, en ik nam hem op, alleen maar om me een ongeluk te lachen. Ja, er zit een soort 'Spinal Tap'-ritme in... zelfs de documentarist neemt in wezen dezelfde 'toon' bij het maken van de clips, en de band volgt een soortgelijk pad (wat ik nu het 'Achter de Muziek'-pad noem). Het enige wat waar is, is dat je in Spinal Tap de band misschien met iets meer succes in het verleden kunt betrappen. Maar Spinal Tap sleept op sommige punten aan en in mijn gedachten is het teruggebracht tot lachsalvo's die door bepaalde scènes worden opgeroepen. O, dit is zijn tirade over het eten achter de schermen, dit is de plek waar hij wil dat de amps naar 'ELEVEN' gaan, dit is de plek waar de man de stonehenge van een halve liter maakt, enzovoort... FoaBH, die meer 'onverwachte' humor lijkt te hebben. Je ziet er wel iets van aankomen, maar er is niet echt een goede setting voor elke grap. Soms komen de grappen gewoon vanzelf. Cundieff en de andere acteurs van de band hadden echt een chemie die werkte. Ook de directe verwijzingen naar Vanilla Ice, Hammer en een stel andere karikaturale rappers werkten echt goed. Dit komt op mij over als een film die je een keer kijkt om het hoofdverhaal te begrijpen en te lachen, en dan terugkijk om de subtiele grappen te zien. De fase is zo bizar, maar ook zo grappig.<br />Ik zou nog wel even door kunnen gaan, maar bespaar je de moeite en verspil je tijd niet aan CB4. Ik keek het eerste halfuur en verveelde me. FoaBH verveelt je niet. Er zijn iets minder grappige momenten, maar je weet nooit wanneer er iets goeds gaat gebeuren. Misschien is mijn favoriete scène die waarin IJskoude en Smaakloze Smaak (ik heb nog nooit van die namen gehoord) ontdekken dat ze hetzelfde meisje hebben gehad... op een gegeven moment kom je tot de conclusie dat ze allebei hetzelfde meisje hebben gehad. De manager, de fotograaf, het meisje en ik denken dat zelfs Tone Def in de kamer is en dat ze hun wapens op elkaar richten en van doelwit wisselen. En natuurlijk wordt er iemand neergeschoten.<br />Ik vond het wel vreemd dat de managers van het ziekenhuis hetzelfde lot ondergingen als de drummers van Spinal Tap (hoewel ik niet geloof dat er iemand spontaan in brand vloog). Er waren genoeg overeenkomsten om aan te nemen dat Cundieff Spinal Tap had gezien voordat hij deze film schreef, hoewel dit duidelijk meer de Spinal Tap van de hiphop is. Hoewel er overeenkomsten zijn, is de humor anders en lijkt de film meer op een echte documentaire (misschien omdat we dat niet doen). Ik herken geen enkele acteur in deze film, zelfs niet de man die 'Lamar' speelde in 'Revenge of the Nerds'). Al met al heeft deze film, naar mijn mening,'streetcred'. Zoiets als NWH.
Okay, my title is kinda lame, and almost sells this flick short. I remember watching Siskel & Ebert in '94 talking about this movie, and then playing a clip or two. Not being a rap-conscious guy (although I could identify Snoop Dogg, Vanilla Ice, and MC Hammer music), I wasn't much interested when they started talking about the film. But then, S&E showed the scene where the band explains how they picked their name (using some "shady" logic and a bunch of "made up" facts), and then another scene where the band, and their rival band, both visit a school to promote getting involved (and, of course, NWH comes up with some "info" about how the rival band leader is a loser because he got good grades in school and was on the yearbook committee). So I filed it away that I should see this movie.<br /><br />A couple of years later, this thing shows up on HBO and I recorded it, only to laugh my butt off for hours. Yes, it has a "Spinal Tap" kind of rhythm to it...even the documentarist takes essentially the same "tone" in setting up the clips, and the band follows a similar path (what I now call the "Behind the Music" phenomenon - smalltime band has good chemistry, gets famous, too much money too fast, squabbling, drugs, some type of death, band breaks up, then reconciles, finishing with a hope for more albums in the future, and fade to black). The one thing that is true is that in Spinal Tap, you catch the band perhaps with a little more success in their past. But Tap drags at some points, and in my mind is reduced to laughs that are set up by specific scenes. Oh, this is his rant about the backstage food, this is spot where he wants the amp to go to "ELEVEN", this is the spot where the guy makes the pint-sized stonehenge, etc...<br /><br />Contrasting to FoaBH, which seems to have more "unexpected" humor. You can see some of it coming, but there isn't a big setup for every joke. Sometimes, the jokes just kinda flow. Cundieff and the other actors in the band had a real chemistry that worked. Also, the direct references to Vanilla Ice, Hammer, and a bunch of other caricature-type rappers really worked well. This strikes me as a film you watch once to get the main story and laughs, and then go back and watch to catch the subtle jokes. And the songs. Is "My Peanuts" better than "Big Bottom" (from Spinal Tap)? I don't know - but they're both damn funny. Tone Def's awful video during his "awakening" phase is so bizarre, yet so funny.<br /><br />I could go on awhile, but save your time and don't waste it on CB4. I watched the first half hour, and got bored. You don't get bored on FoaBH. There are slightly less funny moments, but you can never tell when something good is about to happen. Perhaps my favorite scene is when Ice Cold and Tastey Taste (name ripoffs if I've ever heard any) discover they've been sharing the same girl....at one point, you've got those two pointing guns at each other, and the next thing you know, the manager, the photographer, the girl, and I think even Tone Def are in the room pointing guns at each other, switching targets back and forth. And, of course, someone does get shot.<br /><br />I did find it odd that NWH's managers suffered similar fates to Spinal Tap's drummers (although none spontaneously combusted, I don't think). There were enough similarities that I cannot ignore the likelihood that Cundieff saw "Spinal Tap" prior to writing this film, although this is clearly much more the Spinal Tap of hip-hop. While some similarities exist, the humor is different, and the movie seems more like a real documentary (maybe because we don't recognize a single actor in this thing, even the guy who played "Lamar" from "Revenge of the Nerds"). All in all, this movie has, in my opinion, "street cred". Kinda like NWH.