VOL SPOILERS.<br />Dit is een vrij snelle en plezierige misdaadroman, gebaseerd op het toneelstuk van Ira Levin over twee homoseksuele toneelschrijvers (Caine en Reeve) die een moord op hun rijke vrouw (Cannon) beramen om aan het bezit en de verzekering te komen. Het plan slaagt, maar Christopher Reeve, de jongste en minder ervaren van de twee schrijvers, besluit een toneelstuk te maken van de werkelijke moord <0xE2><0x80><0x93> met slechts kleine veranderingen in de details. Reeve staat bijvoorbeeld toe dat Easthampton, Long Island, in het script verandert in Southampton, Long Island. De rest van de plot van het toneelstuk verraadt alles, en om de waarheid te zeggen, heeft Reeve er geen bezwaar tegen om een beetje te roddelen of zelfs maar een onderzoek in te stellen naar Cannons schijnbaar onopzettelijke dood. Het zal de inkomsten en zijn eigen Warhol-quotiënt opkrikken.<br /><0x3E><0x3E> Michael Caine is Sidney Bruhl, de multimiljonair wiens laatste vier producties flopten en die niets liever zou willen dan weer rustig aan een nieuw stuk werken, misschien met Reeves inbreng, dat zijn reputatie zou herstellen. Hij kan niet toestaan dat Reeves schandalige _play-a-clef_ wordt geproduceerd. Dus <0xE2><0x80><0x93> wat anders? <0xE2><0x80><0x93> probeert hij hem te vermoorden. Uiteindelijk vermoorden ze elkaar, het manuscript wordt ingepikt door hun buurvrouw, de paranormale Helga Tensdoorp, en zij verdient een miljoen dollar door het aan Broadway te verkopen.<br /><0x3E><0x3E> Het is om een aantal redenen heel leuk. Een daarvan is het productieontwerp. Dat huis met al die kamers en verdiepingen en die grote windmolen op het dak, gelegen op zo'n acht hectare (Easthampton!) die de kostbaarste grond ter wereld moet zijn, zou overal een prachtig optrekje zijn. Je zou je in Easthamptom geen tent kunnen veroorloven. Het huis is niet overdreven groot of barok ingericht. Het is gewoon prachtig bescheiden, al is het wel een beetje netjes naar mijn smaak, het soort huis dat zo schoon is dat je bang bent om op het dikke tapijt te stappen uit angst dat er een voetafdruk achterblijft.<br />Vervolgens kon het acteerwerk nauwelijks beter. Caine, Cannon en Fred Jones zijn fantastisch. Dyan Cannon speelt een perfecte rol als de bezorgde echtgenote, wier broekspijpen zo strak zitten dat ze eruitzien alsof ze er met een spuitbus op zijn gespoten, wat gezien haar kwaliteiten geen probleem is. Zelfs Reeve, wiens talent beperkt was, lijkt een comfortabele plek te vinden in zijn rol van de vriendelijke maar psychopathische moordenaar. Irene Worth als de paranormaal begaafde buurvrouw Helga was op een bepaalde manier moeilijk te definiëren, een vergissing. Toegegeven, zij <0xE2><0x80><0x93> of iemand zoals zij <0xE2><0x80><0x93> was noodzakelijk voor de plot, maar, mijn god, wat een aanstootgevende verklikker is haar personage, dat rondloopt en beweert: 'Ik voel pijn in zis woom!' Ik neem aan dat ze, om haar een beetje interessanter te maken, iets heeft gedaan om haar een beetje interessanter te maken.' Caine heeft een joggingpak aan en een raar uitziend petje met reflectoren voor de fiets op zijn hoofd. Toch is ze van het begin tot het eind een lastpak.<br />Je moet wel van Ira Levins krengerige manier van praten houden. De radeloze Caine smeekt Reeve om hem te vertellen waarom hij het verraderlijke toneelstuk heeft geschreven. 'Omdat het daar is, Sidney!' zegt Reeve, en Caine schreeuwt: 'Dat is een berg, geen toneelstuk! Toneelstukken bestaan pas als een of ander gat ze heeft geschreven!' Ook geweldig is Caines telefoontje naar de politie, nadat zijn vrouw van schrik is flauwgevallen, zoals gepland. Hij barst in snikken uit en kan nauwelijks nog praten terwijl hij het incident rapporteert en smeekt om onmiddellijk een ambulance te sturen. Als hij ophangt, neemt zijn gezicht de gebruikelijke onbewogen uitdrukking aan, hij snuit zijn neus in zijn zakdoek en loopt weg, weer een en al zakelijkheid.<br />De climax, hoewel gepast ironisch, is verwarrend, luidruchtig en gekunsteld, zonder de boosaardige charme die Levin en Lumet aan de eerdere scènes hebben toegevoegd. De score bestaat voornamelijk uit luchtige riedels op het klavecimbel, die keurig in de film passen.<br />Je zult er waarschijnlijk van genieten.
FULL OF SPOILERS.<br /><br />This is a pretty fast and enjoyable crime thriller based on Ira Levin's play about two gay playwrights (Caine and Reeve) that plot the murder of one's rich wife (Cannon) to get the property and the insurance. The plot succeeds but Christopher Reeve as the younger and less established of the two writers decides to make a play out of the actual murder -- with only slight changes in the details. Reeve allows that Easthampton, Long Island, can become Southampton, Long Island, in the script, for instance. The rest of the play's plot is a dead giveaway and to tell the truth Reeve doesn't mind a little gossip or even an inquiry into Cannon's apparently accidental death. It will boost the revenues and his own Warhol quotient.<br /><br />Michael Caine is Sidney Bruhl, the megabucks-making playwright whose last four productions bombed and who would like nothing more than to quietly get back to working on a new play, perhaps with Reeve's input, that would redeem his reputation. He cannot permit Reeve's scandalous play-a-clef to be produced. So -- what else? -- he tries to murder him. In the end they wind up killing one another, the manuscript is appropriated by their neighbor, the psychic Helga Tensdoorp, and she makes a million bucks selling it to Broadway.<br /><br />It's a lot of fun for a number of reasons. One is the production design. That multi-roomed, multi-storied house with the big windmill atop, situated on nine of what must be the most valuable acres on earth (Easthampton!) would be a splendid set of digs anywhere. You wouldn't be able to afford a pup tent in Easthamptom. The house is not overly large or baroque in its decor. It's just magnificently modest, although it's a little tidy for my tastes, the kind of house that's so clean you're afraid to step on the thick carpet for fear of leaving the imprint of a foot.<br /><br />Next, the acting could hardly be improved upon. Caine, Cannon, and Fred Jones are superb. Dyan Cannon gives a pitch-perfect performance as the anxious wife whose slacks are so tight they look as if they'd been sprayed on, which is okay given her assets. Even Reeve, whose talent was limited, seems to find a comfortable niche in his role of affable but psychopathic murderer. Irene Worth, as the psychic neighbor Helga, was in some way hard to define, a mistake. Granted she -- or someone like her -- was necessary to the plot, but, my God, what an offensive snoop her character is, going around and claiming, "I feel pain in zis woom!" I suppose in order to make her a little more interesting, she's got up in sweats and a goofy looking cap with bicycle reflectors on it. Still, she's a nuisance from beginning to end.<br /><br />You have to love Ira Levin's bitchy dialog. The distraught Caine begs Reeve to tell him why he wrote the tell-all play. "Because it's THERE, Sidney!" says Reeve, and Caine shouts, "That's MOUNTAINS, not PLAYS! Plays aren't there until some ***hole WRITES them!" Great too is Caine's call to the police after his wife drops dead of fright, as planned. He works himself up into a torrent of sobs, barely able to speak, as he reports the incident and implores that an ambulance be sent immediately. When he hangs up, his face assumes its usual placid expression, he blows his nose into his handkerchief, and walks away, all business again.<br /><br />The climax, though suitably ironic, is confusing and noisy and full of artifice, lacking in the wicked charm that Levin and Lumet brought to the earlier scenes. The score is mostly made up of light-hearted riffs on the harpsichord, neatly fitting into the film.<br /><br />You'll probably enjoy it.