De enige andere film, afgezien van Soylent Green, die zo'n hopeloos trekje heeft, is On the Beach. Beide films gaan over de gevolgen voor de soort en over de door de mens veroorzaakte catastrofes. In On the Beach gaat het over een kernoorlog en in Soylent Green over de milieuvergiftiging van de planeet.<br />Misschien is er reden voor enig optimisme, want in 2007 hebben we geen van de werelden bereikt die in die films worden beschreven en dat hadden we inmiddels wel moeten doen. In New York wonen nog steeds ongeveer acht miljoen mensen <0xE2><0x80><0x93> niet de 22 miljoen van rond de millenniumwisseling, zoals in Soylent Green wordt beschreven. Milieuactivisten roepen altijd dat deze film de gevolgen van de opwarming van de aarde laat zien. Voor mij is het ook een bewijs dat de ethiek van het Recht op Leven niet deugt. Kennelijk bestaat er ook geen gezinsplanning in deze wereld.<br />Charlton Heston is een rechercheur van de New Yorkse politie die samenwoont met kamergenoot Edward G. Robinson, die oud genoeg is om zich de Aarde te herinneren voordat er een catastrofe plaatsvond. Er is een moord gepleegd, Joseph Cotten is directeur van de Soylent Corporation, een multinationaal bedrijf dat een voedselproduct heeft ontwikkeld, een soort wafel in vele kleuren om de wereldbevolking te voeden. Het nieuwste product is Soylent Green.<br />Het onderzoek brengt Charlton Heston op het spoor van zijn dader, maar het leidt ook tot een paar afschuwelijke waarheden over de Soylent Corporation en de toekomst van de mensheid. Zoals Heston uiteindelijk roept dat Soylent Green uit mensen bestaat, dat we een ras van kannibalen zijn geworden, zo is het afschuwelijke feit dat er geen alternatief is. We hebben de planeet uitgeput en we moeten onze doden opeten om te overleven.<br />Dit was de afscheidsvoorstelling van Edward G. Robinson, en in zijn memoires sprak Heston op ontroerende wijze over Robinson, ook al hadden ze verschillende politieke opvattingen. Een paar weken nadat Robinson die laatste scène van zijn verscheiden op het witte doek had gespeeld, door middel van euthanasie, overleed hij in het echte leven. Dat gebeurde niet vaak, maar Heston wist dat Robinson terminaal was en dat er geen acteerwerk aan te pas was gekomen bij die laatste sterfscène tussen hen beiden. Hoewel het tijdschema niet klopte, wil dat nog niet zeggen dat de wereld die Soylent Green voor ogen had, niet zal gebeuren. Hopelijk hebben we niet alleen de intelligentie, maar ook het gevoel van gedeelde verantwoordelijkheid om dat te voorkomen.
The only other film besides Soylent Green that has such an air of hopelessness is On the Beach. Both films deal with the consequences for the species and the planet from man made cataclysms. On the Beach with nuclear war and Soylent Green with the environmental poisoning of the planet.<br /><br />Maybe there's cause for some optimism because as of 2007 we haven't reached either of the worlds described in those films and we were supposed to by now. New York City still has about 8 million people not the 22 million by the turn of the millenia as described in Soylent Green. Environmentalists always hail this film as showing the consequence of global warming. For myself it also shows the Right to Life ethic run amuck. Obviously there's no family planning in this world either.<br /><br />Charlton Heston is an NYPD detective who lives with room mate Edward G. Robinson who's old enough to remember the Earth before catastrophe struck. There's been a murder committed, Joseph Cotten an executive with the Soylent Corporation, a multi-national concern that has come up with a food product, some kind of wafer in many colors to feed the world's population. It's latest product is Soylent Green.<br /><br />The investigation finds Charlton Heston getting his man, but also it leads to some horrifying truths about the Soylent Corporation and the future of mankind. As Heston shouts in the end that Soylent Green is made of people, that we've become a race of cannibals, the horrifying thing is that there is no alternative. We've exhausted the planet and we have to eat our dead to survive.<br /><br />This was the farewell performance of Edward G. Robinson and in his memoirs Heston spoke movingly of Robinson even though they had differing political views. A few weeks after Robinson wrapped that final scene of his screen demise by consented euthanasia, he passed away in real life. Not many did, but Heston knew that Robinson was terminally and there was no acting involved in that final death scene between the two of them.<br /><br />Though the timetable was off, it doesn't mean that the world envisioned by Soylent Green may not come to pass. Hopefully we'll have not just the intelligence, but the sense of shared responsibility to keep that from happening.