Het is vreemd om een film te zien waarin sommige scènes nogal zwak uit de verf komen (al was het alleen maar in vergelijking met andere films uit zijn erfenis), en andere in een'subplot' of ondersteunend verhaal verrassend provocerend en sterk zijn. _Onverwachte gevolgen_ is zo'n geval waarin Clint Eastwood als ster/producer/regisseur laat zien wanneer hij op zijn best is, of op zijn mindere momenten wanneer hij te maken heeft met een misdaad/mysterie/detectiveverhaal in zijn Dirty Harry-legende. We krijgen die'maak mijn dag'-zin, en in de eerste film, waarin zijn 'heb ik geluk?'-speech de eerste keer speels en cool was en de tweede keer aan het eind spijkerhard, is het omgekeerd. Zoals gewoonlijk krijgt hij het weer aan de stok met de afdeling als hij de misdaad 'op zijn manier' probeert te bestrijden, met name met een overval op een restaurant (inspiratie voor Pulp Fiction?) en een achtervolging met hoge snelheid in een bejaardenbus. Hij heeft te horen gekregen dat hij 'vakantie moet nemen', en dat is wel het laatste waar hij zich druk om maakt. Dit hele hoofdverhaal is niet erg overtuigend, afgezien van de verwachting van het verhaal en de dialogen, die de frustratie alleen maar groter maken. Maar al snel versmelt zijn verhaal met de subplot die Eastwood vanaf het begin ontwikkelt.<br />'Sandra Locke' 's personage, Jennifer Spencer, die we na een paar (gepaste) mysterieuze scènes al snel leren dat zij en haar verlegen zus het slachtoffer zijn geworden van een wrede, onrechtvaardige aanranding (echte verkrachting, nota bene) en dat ze op een gelikte, undercovermanier wraak neemt. Haar scènes en verhaal vormen de sterkste delen van de film, de meest intense, en als het verhaal Callahans verhaal wordt (hij krijgt de feiten te horen in hetzelfde stadje waar zij een moord pleegt), krijgt de film eindelijk een focus tussen Eastwoods klassieke vorm van duidelijk afgebakende goed-tegen-kwaad (hoewel soms wat vaag, natuurlijk). Eastwood filmt de flashbacks, om niet te veel te zeggen, deskundig, in een frisse, experimentele stijl; de kenmerkende Lalo Schifrin-tune is in deze en andere scènes volkomen sfeervol. Het lijkt bijna alsof er een paar keer een artistieke gevoeligheid in Eastwoods stevig rechttoe-rechtaan-vertellende stijl is geslopen, wat helpt om de film bekijkbaar te maken.<br />Het is echter jammer dat het uiteindelijk meer om de te verwachten (of misschien niet te verwachten) punten draait, en tot de derde akte heeft Callahan niet veel te doen behalve zijn gebruikelijke 'het is smederij... Wesson... en ik'-gedoe. Maar met Locke levert hij haar een heel goede voorstelling op (intiemer en ontroerender dan die in Gauntlet) en een opwindende climax in een pretpark. In zekere zin ben ik het wel en niet eens met Eberts opmerking dat het een soort'muziekvideo' in Eastwoods stijl is. Ik geef toe dat er vergelijkingen zijn met de eenvoud van beide, de directheid, maar de scènes waarin Eastwood uit zijn schulp kruipt, zijn beter dan die in welke muziekvideo ook. Het is goedkoop, het is hard, het is niet te vergelijken met de eerste twee 'Harry'-films, maar hé, er zijn slechtere manieren om een paar uur met de meester van de.44 door te brengen.
It's a strange thing to see a film where some scenes work rather weakly (if only in comparison to other films in its legacy), and others in a 'sub-plot' or supporting story are surprisingly provocative and strong. Sudden Impact is one of those cases, where Clint Eastwood as star/producer/director shows when he can be at his best, or at his lessor of times when dealing with a crime/mystery/detective story in his Dirty Harry fame. We get that 'make my day' line, and un-like in the first film where his 'do I feel lucky' speech was playful and cool the first time and the second time at the end tough as nails, here it's switched around. He gets into another shamble with the department, as usual, when he tries to fight crime 'his' way, in particular with a diner robbery (inspiration for Pulp Fiction?) and with a high speed pursuit with a senior citizen bus. He's told to 'take a vacation', and that's the last thing on his mind. This whole main plot isn't very convincing aside from the expectancy of the story and lines, which just adds to the frustration. But soon his story merges with the sub-plot that Eastwood develops from the start.<br /><br />Enter Sandra Locke's character, Jennifer Spencer, whom we soon learn after some (appropriately) mysterious scenes that she and her shy sister were victims of a cruel, unjust sexual assault (err, outright rape), and is sleekly, undercover-like, getting revenge. Her scenes and story are the strongest parts of the film, the most intense, and finally when it goes into Callahan's storyline (he's getting facts in the same small town she's in on a murder), the film finally finds a focus between Eastwood's classic form of clearly defined good vs. evil (though sometimes blurred, to be sure). Eastwood films the flashbacks, not to say too much about them, expertly, in a fresh, experimental style; the trademark Lalo Schifrin score is totally atmospheric in these scenes and in others. It almost seems like a couple of times an art-house sensibility has crept into Eastwood's firmly straightforward storytelling style, which helps make the film watchable.<br /><br />It's a shame, though, that in the end it goes more for the expectable (or maybe not expectable) points, and until the third act Callahan doesn't have much to do except his usual 'it's smith...Wesson...and me' shtick. However, with Locke he gets out of her a very good performance (more subtle and touching than the one in the Gauntlet) and an exciting climax at an amusement park. In a way I do and don't agree with Ebert's remark that it's like a 'music video' in Eastwood's style here. I admit there is comparisons with the simplicity of both, the directness, but the scenes where Eastwood does break form are superior to those of any music video. It's cheesy, it's hard-edged, it's not up to par with the first two 'Harry' pictures, but hey, there could be worse ways to spend a couple hours with the master of the .44.