Ik zag de film voor het eerst toen hij een jaar nadat hij was uitgekomen op de Amerikaanse kabel werd uitgezonden. Ik was nog maar zestien en het was de eerste nieuwe golfmuziek die ik hoorde, want ik was als kind een strikt folky, klassiek opgevoed kind geweest. De muziek betoverde me, net als Hazel O'Connors verbazingwekkende uiterlijk en charismatische vocale prestaties, en Phil Daniels' stoere maar zachte cockney-manager. Maar ik denk dat mijn favoriete personage Jonathan Pryce was, de gedrogeerde saxofonist. Hij was zo misplaatst in de band en zo onschuldig en meelijwekkend, dat hij alleen maar om medeleven smeekte. Favoriete scènes, het optreden als het licht uitging en de liefdesscène in de trein. Oké, de film is dus niet de Rose! Maar hij was echt uitstekend vanwege zijn beperkte budget en vanwege zijn weergave van het Groot-Brittannië van het begin van de jaren tachtig, waarin het wemelde van de opstandige jongeren die een uitweg zochten uit de bijstand. Ik ben maar een paar jaar later naar Groot-Brittannië gegaan en vond dat de film een heel goed beeld gaf van de sfeer die ik daar aantrof.<br />Als je de kans krijgt, moet je hem zien. Het is een geweldige film, met een paar prachtige voorstellingen, en de muziek zal je wegblazen.<br /><br />
I first saw the film when it landed on US cable a year after it came out. It blew my little head away, I was only 16 and it was the first new wave music I'd heard, having been a strictly folky, classical kid growing up. The music mesmerized me, as did Hazel O'Connor's amazing look and charismatic vocal performances, and Phil Daniels' tough but soft Cockney manager just stole my heart. But I think my favorite character was Jonathan Pryce's drugged out sax player. He was so out of place in the band and so harmless and pathetic, he just begged for sympathy. Favorite scenes, the performance when the lights went out, and the love scene on the train.<br /><br />Okay, so the movie isn't the Rose! But it was really excellent for its limited budget and for its portrayal of the Britain of the early 80's, exploding with rebellious youth, looking for a way out of the dole queue. I went to Britain only a couple of years later and found the movie to have been very reflective of the atmosphere I found when I was there.<br /><br />If you get a chance to, see it. It is a great movie, with some wonderful performances, and the music will blow you away.<br /><br />