De gebroeders Quay zijn regisseurs die zich, afgaand op de conventionele opvatting, hadden moeten beperken tot het maken van korte films. Zelf vond ik hun eerste film, Institute Benjamenta, eigenlijk wel goed, maar afgaand op hun tweede speelfilm, The Piano Tuner of Earthquakes, ben ik het met hen eens dat ze hun vroegere genie op geen stukken na kunnen evenaren. Piano Tuner is zonder twijfel een schitterende film om naar te kijken en vaak naar te luisteren. Jammer genoeg is het bijna pijnlijk om naar te kijken met zijn ingewikkelde verhaallijn en ijzige tempo. Als je de samenvatting leest, klinkt het als een vrij goed verhaal. Maar de gebroeders slagen er niet in het tot leven te brengen. Eén ding zouden ze in de toekomst moeten vermijden: dialogen. Mijn god, wat is het hier vreselijk. Een enorme buste.
The Brothers Quay are directors, judging by conventional thought, should have stuck to making short films. I myself actually really liked their first feature, Institute Benjamenta, but judging by their sophomore effort, The Piano Tuner of Earthquakes, I'm willing to agree they don't come close to equaling their past genius at feature length. Piano Tuner is, without a doubt, a gorgeous film to look at, and often to listen to. Unfortunately, it's borderline painful to sit through with its convoluted narrative and glacial pace. Reading the plot synopsis, it sounds like a pretty good story. But the Brothers fail miserably to bring it to life. One thing they should consider avoiding completely in the future: dialogue. My God, it's awful here. A huge bust.