Het cockney-accent van Bette Davis in deze film is absoluut ontstellend. Ik begrijp volkomen dat Amerikanen en andere nationaliteiten dit misschien niet beseffen en dat is prima; maar geloof me, het is ongeveer half zo goed als het cockney-accent van Dick Van Dyke in Mary Poppins, en dat was echt een ouwe koek (daar is hij in de Londense volkstaal geglipt <0xE2><0x80><0x93> vele verontschuldigingen).<br />Het opmerkelijke voor mij is dat de vreemde accenten en overdreven acteerstijl geen afbreuk doen aan de kracht van de film. _Of Human Bondage_ is een fascinerend stuk film ondanks de oppervlakkige gebreken. Het moet ook in perspectief worden gezien. De technische en culturele beperkingen van het filmen in die tijd moeten in overweging worden genomen, en gezien die beperkingen is John Cromwell er heel goed in om de camera te leiden en het verhaal op filmische wijze te laten ontstaan, in plaats van alleen maar via gekunsteld acteerwerk en gekunstelde dialogen. Een mooi voorbeeld van zijn vaardige leiding is de scène die zich op Victoria Station afspeelt. Hij is prachtig bedacht, opgenomen en gecensureerd. Let ook op de scherpe opnamen van de liggende Mildred aan het eind van de film; ze danken meer aan de vroege dagen van het artistieke filmen dan aan de gezuiverde, formulaire wereld van de studio die op het punt stond te domineren. De thema's van de film zijn universeel bekend en fascinerend: seksuele obsessie, onbeantwoorde liefde, afgewezen hartstocht, zelfverachting, manipulatieve relaties, sociale scheidslijnen en jeugdige dwaasheid. Hoewel de dialoog vaak nogal afgezaagd is, wordt de moeilijke taak om deze thema's en het innerlijke leven van de personages te beschrijven goed aangepakt, zij het op een bescheiden manier. Sommige scènes van obsessie en emotionele afwijzing zijn onplezierig om te zien, maar het verhaal loopt niet uit op een cliché; we zijn ons ervan bewust dat de personages (zelfs de giftige Mildred) zowel slachtoffers als daders zijn, en dat hun daden zowel worden gemotiveerd door onbegrip voor elkaars gevoelens als door moedwillig egoïsme. Hoewel het verhaal naïef van stijl is, reikt het verhaal tot de complexe kern van de menselijke conditie, en de welgemanierde aard van het acteerwerk en de af en toe raspende uitwisselingen doen niets af aan de geloofwaardigheid van het werk.<br />Van Human Bondage was een van de films die Bette Davis in Hollywood opvielen, en terwijl je ernaar kijkt, ben je je ervan bewust dat je getuige bent van de geboorte van een roemruchte carrière. Haar onconventionele schoonheid en charisma op het witte doek (niemand zwierde zo of deed zo minachtend als mevrouw Davis) trekken vanaf haar eerste verschijning je aandacht. Hoewel haar optreden in de film absoluut een gedenkwaardige prestatie is, is Leslie Howard ook uitstekend als de gevoelige en kwetsbare student Philip Carey. Ze vormen een goede combinatie, maar waarom, o waarom heeft hij dat gedaan? Helpt hij haar met dat vreselijke, afschuwelijke accent?
Bette Davis' cockney accent in this film is absolutely appalling. I totally understand that Americans and other nationalities mightn't realise this and that's fine; but believe me, it's about half as good as Dick Van Dyke's cockney accent in Mary Poppins, and that was a right load of old pony (slipped into London vernacular there - many apologies).<br /><br />The remarkable thing to me is that the strange accents and exaggerated acting styles don't detract from the films' power. Of Human Bondage is a fascinating piece of cinema despite its superficial faults. It also has to be viewed in perspective. The technical and cultural limitations of film making at the time have to be appreciated, and given those limitations John Cromwell does a very good job directing the camera and allowing the narrative to develop cinematically rather than solely via the mannered acting and stilted dialogue. A fine example of his skillful direction is the scene set at Victoria Station. It is beautifully conceived, shot and edited. Note too the stark shots of the prostrate Mildred towards the end of the film; they owe more to the early days of artistic film making than the sanitised, formulaic world of the studio that was about to dominate.<br /><br />The themes of the film are universally familiar and compelling ones: sexual obsession, unrequited love, scorned passion, self-loathing, manipulative relationships, social divides and youthful folly. Though the dialogue is often rather hackneyed, the difficult task of portraying these themes and the inner lives of the characters is tackled well albeit in a low-key way. Some of the scenes of obsession and emotional rejection are uncomfortable to watch but the story doesn't descend into cliché; we're aware that the characters (even the poisonous Mildred) are both victims and perpetrators, and that their actions are motivated by their misunderstanding of each others feelings as well as by wilful selfishness. Whilst naive in style the story reaches to the complex heart of the human condition and the mannered nature of the acting and the occasionally grating exchanges don't diminish the veracity of the work.<br /><br />Of Human Bondage was one of the films that got Bette Davis noticed in Hollywood and whilst watching it you are conscious of being witness at the birth of a celebrated career. Her unconventional beauty and screen charisma (no one flounced or did disdain quite like Ms Davis) grab your attention from her first appearance. Whilst hers is definitely the memorable performance in the film, Leslie Howard is also excellent as the sensitive and fragile student Philip Carey. They are a good combination, though, why oh why didn't he help her with that terrible, terrible accent!?