Ik was sprakeloos en kapot na mijn eerste blik op deze <0xE2><0x80><0x93> veel delen van GREY GARDENS zijn heel grappig en ongelooflijk surrealistisch <0xE2><0x80><0x93> documentaire over niet, dit is echt een topper voor Fellini of David Lynch in de bizarre weddenschappen. Ik bleef me concentreren op het feit dat deze vrouwen (die klinisch gezien veel meer dan excentriek zijn) hun eigen menselijkheid op de meest verrassende manieren tonen, en ik vraag me af of hun vertrek uit de wereld werd ingegeven door iets wat verder ging dan de bedomptheid van het leven in het onwerkelijke blauwbloed-universum, misschien door een of andere vorm van mishandeling, of misschien gewoon door een opstandig trekje dat uit de hand liep en een eigen leven ging leiden. Dit zou wel eens een van de beste films ooit kunnen zijn die gevaarlijk dicht bij uitbuiting komt, zonder helemaal over de rand te gaan <0xE2><0x80><0x93> zoals de Edies hun werk doen, bleef ik dingen opmerken als de lege ginflessen in de met puin bezaaide slaapkamer, katten die op het bed urineerden, wasberen die uit gaten in de muren kwamen, en de laatste scène leek ongelooflijk triest <0xE2><0x80><0x93> als een verjaardagsfeestje van een kind dat helemaal verkeerd is afgelopen. Heel beslist de moeite waard om te zien en uit te zoeken <0xE2><0x80><0x93> je zult het nooit vergeten, maar heel verontrustend.
I was speechless and devastated after my first viewing of this - many parts of GREY GARDENS are very funny and unbelievably surreal - documentary of not, this really gives Fellini or David Lynch a run for their money in the weirdsville sweepstakes. I kept focusing on how these women (who are clinically way beyond eccentric) reveal their own humanity in the most surprising of ways, and I wonder whether their retreat from the world was prompted by something beyond the stuffiness of life in the unreal blue-blood universe, perhaps some abuse, or perhaps simply a streak of defiance and rebellion that spiralled out of their control and took on a life of its' own. This might be one of the greatest ever films that comes dangerously close to exploitation, without going completely over the edge - as the Edies do their thing, I kept noting things like the empty gin bottles in the rubble-strewn bedroom, cats urinating on the bed, racoons emerging from holes in the walls, and the final scene seemed incredibly sad - like a child's birthday party gone seriously wrong. Very definitely worth seeing and seeking out - you'll never forget it, but very disturbing.