'The Screaming Skull' opent met een waarschuwing en een aanbod voor een gratis begrafenis als je zou sterven terwijl je ernaar keek... Dat is nog eens een haakje! Het verhaal zelf heeft een tamelijk interessante premisse voor een horrorfilm: een intrigerende echtgenoot trouwt met een rijke vrouw met een verleden van geestesziekte, en probeert haar er dan van te overtuigen dat ze gek wordt van de schrille geluiden, het mysterieuze geklop en de schedels die op ongelegen momenten opduiken. Voeg aan de formule een behoorlijk griezelige tuinman toe die nog steeds de herinnering koestert aan de eerste vrouw van de man aan wie hij verknocht was. Ik heb niet de technologie om een paar van de schrikscènes te draaien die nodig zijn om deze film spannender te maken, de technieken die hier worden gebruikt lijken geforceerd en alledaags. Maar toen ik 'House on Haunted Hill' voor het eerst zag toen ik negen jaar oud was, kreeg ik er de kriebels van, net zoals deze film dat vast en zeker deed bij jonge kijkers uit dezelfde tijd.<br />Begrijp me niet verkeerd, de film is niet vreselijk, hij lijkt alleen af en toe saai te worden. Maar er is een grote sfeerspanning in het over het algemeen grote maar ongemeubileerde huis van de Whitlocks, en de tuinen en het zwembad zijn een leuk detail. Voor mij is de beste uitgespeelde scène die van Eric Whitlock (John Hudson) die in de vijver maniakaal tekeergaat in een poging de verborgen schedel te pakken te krijgen, hij waadt gewoon rond in kleren en al, keurig in contrast met de geestelijk gehandicapte tuinman (regisseur Alex Nicol in een dubbele rol). Je vraagt je af wie de echte sukkel was.<br />Op zijn eigen manier misschien wel het meest schokkende aan de film: wat dacht je van die keurige sportwagen waarin de Whitlocks voor het eerst hun opwachting maken <0xE2><0x80><0x93> met vleugeldeuren in de vorm van meeuwen in 1958! Daar sprong ik in elk geval van op uit mijn stoel!
"The Screaming Skull" opens with a warning and an offer for free burial services if you should die watching it - Now there's a hook! The story itself has a fairly interesting premise for a horror flick: scheming husband marries a wealthy woman with a history of mental illness, then attempts to convince her that she's going insane with shrill noises, mysterious knocking and skulls that turn up at inopportune times. Add to the formula a sufficiently creepy gardener who still cherishes the memory of the man's first wife who he was devoted to. Maybe it's just that the 1950's didn't have the technology to pull off some of the scare scenes needed to juice up this movie, the techniques used here seem contrived and mundane. But then again, when I first saw "House on Haunted Hill" as a nine year old, it gave me the heebie jeebies in the same way I'm sure this film did for young viewers of the same era.<br /><br />Don't get me wrong, the film is not terrible, it just seems to get tedious at times. But there's some great atmospheric tension in the generally huge but unfurnished Whitlock home, and the gardens and pool are a nice touch. For me the best played out scene involves Eric Whitlock (John Hudson) going maniacal in the pond attempting to retrieve the hidden skull, he just wades right in clothes and all, in neat contrast to the mentally challenged gardener (director Alex Nicol in a dual role). It makes you wonder who the real dimwit was.<br /><br />In it's own good way, perhaps the most shocking thing about the film: how about that neat roadster the Whitlock's make their first appearance in - gull wing doors in 1958! That at least made me jump out of my seat!