Lordi was in 2007 een enorme hype en een openbaring omdat ze de Eurovisie Songfestival wonnen met een (niet zo zware) metalsong genaamd 'Hard Rock Halleluja' en verkleed als afzichtelijke monsters op het podium verschenen. Maar laten we eerlijk zijn, hun overwinning had hoogstwaarschijnlijk weinig te maken met hun grote muzikale talenten. De Eurovisie Songfestivalwedstrijd veranderde in de loop der jaren geleidelijk aan in een groot politiek circus en Lordi heeft waarschijnlijk gewoon gewonnen omdat hun lied uiteindelijk een kleine verandering teweegbracht en <0xE2><0x80><0x93> nog belangrijker <0xE2><0x80><0x93> omdat hun hele optreden min of meer ingenieus de hele jaarlijkse happening overschaduwde. Het absolute laatste wat Lordi's eerste (en hopelijk laatste) horrorfilm brengt, is verandering en vernuft. De film is gebaseerd op een idee van de leadzanger en de rest van de band in ondersteunende rollen, een werkelijk fantasieloze en hopeloze opeenhoping van clichés. Het immense budget ('Dark Floors' is naar verluidt de duurste Finse film aller tijden) zorgt in elk geval voor zeer macabere decors en indrukwekkende make-up, maar wat heeft het voor zin als er geen verhaal is dat de moeite van het vertellen waard is? De film speelt in een druk ziekenhuis waar een stel mensen, onder wie een vader en zijn jonge dochter met een ondefinieerbare ziekte, tijdens een stroomstoring in de lift vast komen te zitten. Als de deuren weer opengaan, zijn de verdiepingen leeg en ziet het ernaar uit dat het ziekenhuis al vele jaren verlaten is. De groep die de uitgang probeert te bereiken, stuit op een aantal morbide en onverklaarbare obstakels, zoals oogloze lijken, krijsende geesten en monsters van heavy metal die uit de vloeren tevoorschijn komen. De drie punten die ik 'Dark Floors' aangeef, zijn uitsluitend bedoeld voor het decor en de voldoende opgebouwde spanning tijdens de eerste helft van de film. Zolang de sinistere gebeurtenissen geen verklaring behoeven, is de sfeer behoorlijk griezelig, maar zodra je beseft dat de verklaring a) heel dom zal zijn of b) nooit zal komen, stort het heilzame gewoon in als een onstabiel kaartenhuis. In combinatie met een verhaal dat meer aan Aziatische spookhorror doet denken, zien ze er gewoon pathetisch en misplaatst uit. Met al die nationale mythen en werkelijk unieke filmlocaties, heb ik persoonlijk altijd aangenomen dat Finland <0xE2><0x80><0x93> Het land van de duizend meren <0xE2><0x80><0x93> de ideale broedplaats zou zijn voor potentieel gruwelijke horrorverhalen, maar dat zal wel weer een andere desillusie zijn.
Lordi was a major hype and revelation in 2007 because they won the Eurovision Song Contest with a (not-so-heavy) metal song called "Hard Rock Hallelujah" and appeared on stage dressed like hideous monsters. But, let's face it, their victory most likely had very little to do with their great musical talents. The Eurovision contest gradually turned into one big political circus over the years and Lordi probably just won because their song finally brought a little change and  even more importantly - because their whole act sort of ingeniously spoofed the whole annual event. The absolute last thing Lordi's first (and hopefully last) horror film brings is change and ingenuity. "Dark Floors", based on an idea of the lead singer and starring the rest of the band in supportive roles, is a truly unimaginative and hopeless accumulation of clichés. The immense budget ("Dark Floors" supposedly is the most expensive Finnish film ever) definitely assures greatly macabre set pieces and impressive make-up art, but what's the point where there's no story that is worth telling? The film takes is set in a busy hospital where a bunch of people, among them a father and his young daughter with an unidentifiable illness, become trapped in the elevator during a power breakdown. When the doors open again, the floors are empty and it looks as if the hospital lies abandoned since many years already. Trying to reach the exit, the group stumbles upon several morbid and inexplicable obstacles, like eyeless corpses, screaming ghosts and Heavy Metal monsters emerging from the floors. The only three points I'm handing out to "Dark Floors" are exclusively intended for the scenery and the adequate tension building during the first half of the film. For as long as the sinister events don't require an explanation, the atmosphere is quite creepy, but as soon as you realize the explanation will a) be very stupid or b) never come, the wholesome just collapses like an unstable house of cards. Lordi's costumes never really were scary to begin with (except maybe to traditional Eurovision fans) and, in combination with a story more reminiscent to Asian ghost-horror, they just look downright pathetic and misfit. With all the national myths and truly unique exterior filming locations, I personally always presumed Finland  The Land of a Thousand Lakes  would be the ideal breeding ground for potentially horrific horror tales, but I guess that's another disillusion on my account.