Een vraag die onmiddellijk gesteld moet worden is: zou deze film gemaakt zijn als de vrouwen in deze film niet de tante en nicht van Jacqueline Lee Bouvier Kennedy Onassis waren geweest?<br />Het antwoord is: waarschijnlijk niet.<br />Maar gelukkig zijn (of waren) ze de nicht en tante van Jackie.<br />Deze documentaire van de gebroeders Maysles over het bestaan (je kunt het nauwelijks een leven noemen) van Edith B. Beale jr. en haar dochter Edith Bouvier Beale (Edie) heeft dezelfde aantrekkingskracht als een treinwrak <0xE2><0x80><0x93> je wilt er niet naar kijken, maar je moet wel.<br />Grote Edith en kleine Edie wonen in een ooit prachtige villa in East Hampton, New York, die om hen heen langzaam aan het vervallen is. De eens zo mooie tuin is nu een jungle.<br />Prachtige olieverfschilderijen leunen tegen de muur (met kattenuitwerpselen op de vloer erachter) en prachtige portretten van hen als jonge vrouwen die vechten om een plekje aan de muur naast de omslagen van oude tijdschriften.<br />- Vele jaren samenwonen heeft vele barrières tussen de twee vrouwen doorbroken, maar ook andere opgeworpen.<br />- Kleding lijkt optioneel te zijn. Edies favoriete kostuum is een korte broek met een panty eroverheen en stukjes en beetjes stof die om haar romp en hoofd zijn gewikkeld en vastgespeld.<br />- Zoals Edith zegt: 'Edie is nog steeds mooi op haar zesenvijftigste.' En dat is ze ook. Er zijn momenten dat ze bijna lichtgevend is en dat beide vrouwen de schoonheid laten zien die er ooit was.<br />Er is een constante onderstroom van seksuele spanning.<br />Hun eetgewoonten zijn (uit beleefdheid) vreemd. IJs op crackers. Een etentje voor Ediths verjaardag met boterhammen op fijn porselein met plastic bestek.<br />Tijd is irrelevant in hun wereld; zoals Edie zegt: 'Ik heb geen klokken.'<br />Hun relaties met mannen zijn o zo vreemd.<br />Edie heeft het gevoel dat Edith al haar pogingen om gelukkig te worden heeft gedwarsboomd. Ze zegt: 'Als je geen man kunt krijgen die je ten huwelijk vraagt, kun je net zo goed dood zijn.' Waarop Edith antwoordt: 'Ik neem elke dag een hond.' Het is duidelijk dat Edith haar rol in Edie's gebrek aan mannelijk gezelschap niet ziet. In het begin van de film zegt ze: 'France is gevallen, maar Edie niet.'<br />Soms is het moeilijk om precies te horen wat er wordt gezegd. Beide vrouwen praten tegelijk en spreken elkaar voortdurend tegen.<br />Door de hele film heen is er een vreemde relatie met dieren; Edie voert de wasberen op zolder met Wonder Bread en kattenvoer. De katten (en het zijn er veel) zijn overal.<br />Op een gegeven moment verklaart Edie: 'Het kenmerk van aristocratie is verantwoordelijkheid.' Maar ze lijken niet in staat om zelf verantwoordelijkheid te nemen.<br />Dit is een moeilijke film om te zien, maar de moeite waard.
One question that must be asked immediately is: Would this film have been made if the women in it were not the aunt and cousin of Jacqueline Lee Bouvier Kennedy Onassis?<br /><br />The answer is: Probably not.<br /><br />But, thankfully, they are (or were) the cousin and aunt of Jackie.<br /><br />This documentary by the Maysles brothers on the existence (one could hardly call it a life) of Edith B. Beale, Jr., and her daughter Edith Bouvier Beale (Edie), has the same appeal of a train wreck -- you don't want to look but you have to.<br /><br />Big Edith and Little Edie live in a once magnificent mansion in East Hampton, New York, that is slowly decaying around them. The once beautiful gardens are now a jungle.<br /><br />Magnificent oil painting lean against the wall (with cat feces on the floor behind them) and beautiful portraits of them as young women vie for space on the walls next to covers of old magazines.<br /><br />Living alone together for many years has broken down many barriers between the two women but erected others.<br /><br />Clothing is seems to be optional. Edie's favorite costume is a pair of shorts with panty hose pulled up over them and bits and pieces of cloth wrapped and pinned around her torso and head.<br /><br />As Edith says "Edie is still beautiful at 56." And indeed she is. There are times when she is almost luminescent and both women show the beauty that once was there.<br /><br />There is a constant undercurrent of sexual tension.<br /><br />Their eating habits are (to be polite) strange. Ice cream spread on crackers. A dinner party for Edith's birthday of Wonder Bread sandwiches served on fine china with plastic utensils.<br /><br />Time is irrelevant in their world; as Edie says "I don't have any clocks."<br /><br />Their relationships with men are oh-so-strange.<br /><br />Edie feels like Edith thwarted any of her attempts at happiness. She says "If you can't get a man to propose to you, you might as well be dead." To which Edith replies "I'll take a dog any day."<br /><br />It is obvious that Edith doesn't see her role in Edie's lack of male companionship. Early in the film she states "France fell but Edie didn't.<br /><br />Sometimes it is difficult to hear exactly what is being said. Both women talk at the same time and constantly contradict each other.<br /><br />There is a strange relationship with animals throughout the film; Edie feeds the raccoons in the attic with Wonder Bread and cat food. The cats (and there are many of them) are everywhere.<br /><br />At one point Edie declares "The hallmark of aristocracy is responsibility." But they seem to be unable to take responsibility for themselves.<br /><br />This is a difficult film to watch but well worth the effort.