Scoop, die direct na Match Point (2005) op het toneel verschijnt, een mooi, zij het wat zichzelf herhalend stuk van'serieuze Woody', geeft Allens kleine, maar keiharde groep volgelingen (waaronder ikzelf) nieuwe hoop dat de meester opnieuw zijn vorm heeft gevonden. Een reeks teleurstellende pogingen, culminerend in de saaie Melinda en Melinda (2004) en de g<0xC3><0xAA>nante Anything Else (2003), leidde tot ernstige twijfel of er nog een eersteklas Woody-komedie, met of zonder zijn eigen deelname als acteur, in de kaarten lag. Gelukkig blijken de kaarten een tarotspel te zijn dat Scoops slimme Maguffin dient en een optimistische lezing biedt voor de toekomst van de Woody Allen-komedie.<br />Nog bemoedigender is Woody's kaartenspel. In Scoop geeft Allen zichzelf de rol van Sid Waterman, een goochelaar van middelbare leeftijd met goedkope trucjes en een vermoeid toneeldecor die, net als Woody zelf, naar Londen is gekomen, waar het publiek <0xE2><0x80><0x93> al is het niet ontvankelijker <0xE2><0x80><0x93> in elk geval beleefder is. s Calvero in Limelight (1952) geeft Sid Waterman Allen de gelegenheid om het enigszins vervormde masker op te zetten van een kunstenaar wiens kunstvaardigheid is afgenomen en wiens publiek niet langer groot of waarderend is. Bovendien lijken Allens gestotter en langdurig gestotter hier minder afleidend dan ze in het verleden zijn geweest.<br />Watermans personage past ook keurig in de plot. Zijn zogenaamde magische oplosdoos wordt de ironisch plausibele locatie voor bezoekingen van Joe Strombel (Ian McShane), een beruchte journalistenvloekwerper en recentelijk slachtoffer van een hartstilstand. Strombel, die wordt geïntroduceerd op een Styxveerboot-naar-Hades, springt herhaaldelijk van boord omdat hij niet in de eeuwigheid kan rusten zonder een laatste'scoop' over de identiteit van de beruchte 'tarotmoordenaar' te geven. Helaas leidt zijn terugkeer uit de dood hem naar de goochelshow van Waterman, en de enige die hem een warm hart toedraagt, is een studente journalistiek, Sondra Pransky (Scarlett Johansson), die uit het publiek is opgeroepen als komisch doelwit voor de climax van de truc van de goochelaar. Sondra grijpt de journalistieke kans met beide handen aan en sleept de tegenstribbelende Waterman mee in het onderzoek om de rol van haar vader, een miljonair, te spelen. Zoals Johansson in Lost in Translation heeft laten zien, heeft ze een talent voor komedie, en het ruzieachtige spel tussen haar en Allen is erg amusant <0xE2><0x80><0x93> te meer omdat het nooit een voorspel op een romance zal worden. De plot van de seriemoordenaar die zich bezighoudt met de gruwelijke moord op prostituees en een aristocratische hoofdverdachte, Peter Lyman (Hugh Jackman), is ongetwijfeld het voorspelbare resultaat van Allens langdurige sabbatical om zich te verdiepen in de alomtegenwoordige Jack the Ripper en andere historische figuren in Londen. Ook andere facetten van Scoop (als gevolg van Match Point) komen voort uit Woody's recente kennismaking met de Engelse cultuur. De klassestructuur, de manieren, het idioom, de kleding, de architectuur en, jawel, de eigenaardige rijgedragingen geven Woody nieuw materiaal voor wrange observaties van menselijk gedrag en scherpe sociale satire. Wanneer Sondra zich bijvoorbeeld bij Peter Lyman in de gunst probeert te werken in een chique club, merkt Waterman op 'dat we vanuit zijn standpunt uit tuig zijn'. Veel humor komt ook voort uit de botsing tussen de stijfjes gereserveerde Britse omgangsvormen en Watermans hardnekkige borsjtsj-achtige joodse plebejersgedrag. En dan is er natuurlijk nog Watermans hilarische aftocht in een Smart waarvan hij niet meer weet dat hij aan de linkerkant van de weg heeft gereden.<br />Zoals gewoonlijk bevat Allens humor in Scoop een grote hoeveelheid inside jokes, in de vorm van sluwe toespelingen op film en literaire bronnen en, in toenemende mate, verwijzingen naar zijn eigen filmografie. Naast de alomtegenwoordige verwijzingen naar Jack the Ripper, bijvoorbeeld, wordt de soundtrack van de film gedomineerd door een arrangement van Griegs 'The Hall of the Mountain King', dwangmatig gefloten door Hans Beckert in M, het eerste meesterwerk van het genre seriemoordenaar. De na de begrafenis gehouden bijeenkomst van journalisten die de wapenfeiten van de onlangs overleden Joe Strombel bespreken, doet duidelijk denken aan de opening van Broadway Danny Rose (1984). Referenties aan _Deconstructing Harry_ (1997) omvatten het gebruik van de Dood als personage (samen met zijn eigenaardige stem en kostuum), het gebruik van Mandelbaum als personagenaam en de vermelding van de Adair University (Harry's 'alma mater' en waar Sondra nu studeert). Bovendien doet het systematische gebruik van de Griekse mythologie in de riviercruise naar Hades in de onderwereld denken aan het gebruik van Griekse goden en een koor in _Mighty Aphrodite_ (1995).<br />Wat betreft de citaten: Allens scripts zijn minder afhankelijk van een enkele zin dan eerder in zijn carrière, maar Scoop levert in elk geval een paar gedenkwaardige. Op een vraag over zijn geloof antwoordt Waterman: 'Ik ben geboren met de Hebreeuwse geloofsovertuiging, maar later heb ik me tot het narcisme bekeerd.' En Sondra maakt een eind aan deze neerbuigende opmerking van Waterman: 'Als we de koppen bij elkaar steken, zul je een hol geluid horen.' Al met al is Scoop veruit Woody Allens meest bevredigende komedie in tien jaar tijd.
Coming immediately on the heels of Match Point (2005), a fine if somewhat self-repetitive piece of "serious Woody," Scoop gives new hope to Allen's small but die-hard band of followers (among whom I number myself) that the master has once again found his form. A string of disappointing efforts, culminating in the dreary Melinda and Melinda (2004) and the embarrassing Anything Else (2003) raised serious doubts that another first rate Woody comedy, with or without his own participation as an actor, was in the cards. Happily, the cards turn out to be a Tarot deck that serves as Scoop's clever Maguffin and proffers an optimistic reading for the future of Woody Allen comedy.<br /><br />Even more encouraging, Woody's self-casting - sadly one of the weakest elements of his films in recent years - is here an inspired bit of self-parody as well as a humble recognition at last that he can no longer play romantic leads with women young enough to be his daughters or granddaughters. In Scoop, Allen astutely assigns himself the role of Sid Waterman, an aging magician with cheap tricks and tired stage-patter who, much like Woody himself, has brought his act to London, where audiences - if not more receptive - are at least more polite. Like Chaplin's Calvero in Limelight (1952), Sid Waterman affords Allen the opportunity to don the slightly distorted mask of an artist whose art has declined and whose audience is no longer large or appreciative. Moreover, because they seem in character, Allen's ticks and prolonged stammers are less distracting here than they have been in some time. <br /><br />Waterman's character also functions neatly in the plot. His fake magic body-dissolving box becomes the ironically plausible location for visitations from Joe Strombel (Ian McShane), a notorious journalistic muckraker and recent cardiac arrest victim. Introduced on a River Styx ferryboat-to-Hades, Strombel repeatedly jumps ship because he just can't rest in eternity without communicating one last "scoop" about the identity of the notorious "Tarot killer." Unfortunately, his initial return from the dead leads him to Waterman's magic show and the only conduit for his hot lead turns out to be a journalism undergraduate, Sondra Pransky (Scarlett Johansson), who has been called up from the audience as a comic butt for the magician's climactic trick. Sondra enthusiastically seizes the journalistic opportunity and drags the reluctant Waterman into the investigation to play the role of her millionaire father. As demonstrated in Lost in Translation, Johansson has a talent for comedy, and the querulous by-play between her and Allen is very amusing - and all the more so for never threatening to become a prelude to romance.<br /><br />Scoop's serial killer plot, involving grisly murders of prostitutes and an aristocratic chief suspect, Peter Lyman (Hugh Jackman), is the no doubt predictable result of Allen's lengthy sabbatical exposure to London's ubiquitous Jack the Ripper landmarks and lore. Yet other facets of Scoop (as of Match Point) also derive from Woody's late life encounter with English culture. Its class structure, manners, idiom, dress, architecture, and, yes, peculiar driving habits give Woody fresh new material for wry observation of human behavior as well as sharp social satire. When, for instance, Sondra is trying to ingratiate herself with Peter Lyman at a ritzy private club, Waterman observes "from his point of view we're scum." A good deal of humor is also generated by the contretemps of stiffly reserved British social manners encountering Waterman's insistent Borscht-belt Jewish plebeianism. And, then, of course, there is Waterman's hilarious exit in a Smart Car he can't remember to drive on the left side of the road.<br /><br />As usual, Allen's humor in Scoop includes heavy doses of in-jokes, taking the form of sly allusions to film and literary sources as well as, increasingly, references to his own filmography. In addition to the pervasive Jack the Ripper references, for instance, the film's soundtrack is dominated by an arrangement of Grieg's "The Hall of the Mountain King," compulsively whistled by Hans Beckert in M, the first masterpiece of the serial killer genre. The post-funeral gathering of journalists who discuss the exploits of newly departed Joe Strombel clearly mimics the opening of Broadway Danny Rose (1984). References to Deconstructing Harry (1997) include the use of Death as a character (along with his peculiar voice and costume), the use of Mandelbaum as a character name, and the mention of Adair University (Harry's "alma mater" and where Sondra is now a student). Moreover, the systematic use of Greek mythology in the underworld river cruise to Hades recalls the use of Greek gods and a Chorus in Mighty Aphrodite (1995).<br /><br />As to quotable gags, Allen's scripts rely less on one-liners than they did earlier in his career, but Scoop does provides at least a couple of memorable ones. To a question about his religion, Waterman answers: "I was born in the Hebrew persuasion, but later I converted to narcissism." And Sondra snaps off this put-down of Waterman's wannabe crime-detecting: "If we put our heads together you'll hear a hollow noise." All in all, Scoop is by far Woody Allen's most satisfying comedy in a decade.