De eerste film die ooit is gemaakt. Arbeiders die uit een fabriek komen aanrennen, sommigen fietsen, de meesten lopen, links of rechts bewegend. Samen met Melies zijn de Lumieres zowel het uitgangspunt als het vertrekpunt van de film <0xE2><0x80><0x93> Melies begint met verhalende fictie, film, fantasie, kunstzinnigheid, spektakel; de Lumieres met zuivere, onopgesmukte observatie. De waarheid. Er zijn veel intellectuelen die de ossificatie van de film van de laatste in de vermoeide formules van de eerste betreuren.<br />Maar beschouw dit nog eens kort. Er is niets 'objectiefs' aan. De film zit vol actie <0xE2><0x80><0x93> een statische, onmenselijke scène komt tot leven, wordt actief, en de rustige harmonie van het beeld wordt verstoord, verkleind van de achterkant naar rechts of links (maar nooit, natuurlijk, naar de voorkant, waar de camera staat). En toch staat de camera doodstil, bevat de energie, de mogelijke subversieve werking, onderwerpt hem aan zijn wil. De film mag dan een revolutionaire uitvinding zijn, hij zal worden gebruikt voor behoudende doeleinden <0xE2><0x80><0x93> om de wereld in kaart te brengen, te bewerken, te beperken, te beperken.<br />Erger nog is de historische werkelijkheid van de film. Deze fabrieksarbeiders zijn werknemers van Lumiere. De bazen bespioneren hun arbeiders, het onzichtbare oog kijkt naar zijn gezichtloze ondergeschikten. Daarom beschrijft de film twee soorten gevangenschap. Achter de hekken zitten de arbeiders opgesloten op hun werkplek. Het openen van de hekken lijkt een beeld van vrijheid, van ontsnapping, maar ze zitten met hun gezicht naar een andere muur, de vierde muur, die hen nog verder opsluit. De eerste film is ook het eerste voorbeeld van bewakingscamerabewaking, een beeld van onzichtbare, alziende autoriteit die zijn dienaren opsluit. Een angstaanjagende, al te profetische film.
The first film ever made. Workers streaming from a factory, some cycling, most walking, moving right or left. Along with Melies, the Lumieres are both the starting point and the point of departure for cinema - with Melies begins narrative fiction, cinema, fantasy, artifice, spectacle; with the Lumieres pure, unadorned, observation. The truth. There are many intellectuals who regret the ossification of cinema from the latter into the tired formulae of the former.<br /><br />But consider this short again. There is nothing 'objective' about it. The film is full of action - a static, inhuman scene burst into life, activity, and the quiet harmony of the frame is ruptured, decentred from the back to right or left (but never, of course, the front, where the camera is). And yet the camera stands stock still, contains the energy, the possible subversion, subordinates it to its will. The cinematograph may be a revolutionary invention, but it will be used for conservative purposes - to map out the world, edit it, restrict it, limit it.<br /><br />worse is the historical reality of the film. These factory workers are Lumiere employees. The bosses are spying on their workers, the unseen eye regarding his faceless minions. The film therefore describes two types of imprisonment. Behind the gates, the workers are confined in their workplace. The opening of the gate seems to be an image of freedom, escape, but they face another wall, the fourth wall, further confining them. The first film is also the first example of CCTV surveillance, an image of unseen, all-seeing authority entrapping its servants. A frightening, all too prophetic movie.