Niemand zou beweren dat deze oorlogsfilm uit 1945 een meesterwerk was. (Hoe kon een oorlogsfilm uit 1945 nu een meesterwerk zijn?) En toch is dit een uiterst effectieve beschrijving van een waargebeurd verhaal, dat van Al Schmidt, die op Guadalcanal blind werd, gespeeld door John Garfield, die dagenlang een blinddoek droeg om de nuances van de handelingen van een blinde te vangen. Robert Leckie, die in 'Helmet for My Pillow' de populariteit van Schmidt in twijfel trekt ten gunste van zijn makker in het schuttersputje, die sneuvelde, en schrijft dat 'het land levende helden nodig moet hebben gehad'.<br />Nou, ik neem aan dat het land die nodig had. En ze hadden er hier een. Er is één gevechtsscène in de film, die aan het studioterrein is verbonden, die maar een minuut of tien duurt en minder dan de helft van de film in beslag neemt in plaats van voor de climax te worden bewaard, maar het is de angstaanjagendste en meest realistische weergave van mannen die onder vuur liggen die ik me kan herinneren, met inbegrip van die in 'Saving Private Ryan'. Mannen schreeuwen van angst, schreeuwen tegen elkaar en tegen de vijand, en bloeden en sterven, zonder hulp van kleur, stereofonisch geluid, snerpen of geronnen bloed.<br />De film is alleen vanuit technologisch oogpunt buitengewoon. Het is niet alleen dat we leren hoe ingewikkeld een mechanisme is. 30-kaliber, watergekoelde Browning-mitrailleur is, of dat het moet worden afgevuurd in salvo's van slechts een paar schoten, of dat het niet als een brandslang heen en weer wordt gezwaaid, zoals in zoveel andere oorlogsfilms. De technische precisie draagt bij aan de fascinerende kwaliteit van de scène. De noodzaak om je aan korte salvo's te houden is afschrikwekkend wanneer tientallen krijsende vijanden over een kreek vijftien meter verderop stromen met als enige doel jou en je twee geïsoleerde kameraden te vernietigen, met als enige doel een kleine geschutsemplacement.<br />De voorstellingen zijn solide, zo niet bravoure, waaronder die van de alomtegenwoordige steunpilaar van de jaren veertig, John Ridgeley, en een stralende, jeugdige Eleanor Parker. Het liefdesverhaal is karig, maar het werkt en is uiteindelijk heel ontroerend. Er zit een ontroerende droomsequentie bij. Het is geen Bunuel, maar voor een routinefilm uit 1945 valt het op als origineel en effectief.<br />Albert Maltz heeft het script misschien overgeschreven, of iemand anders heeft het veranderd. Het had zo gesnoeid kunnen worden dat het de nodige dubbelzinnigheid had kunnen krijgen. Toch zijn er een paar woordspelingen die een verrassend effect op de kijker hebben <0xE2><0x80><0x93> 'Waarom slaat God me niet dood?' En: 'In de ogen, Lee. Stop ze in de ogen!' Diepe smart in een paar afgezaagde woorden. En een verrassende hoeveelheid verbittering die werd uitgedrukt door gewonde veteranen in een oorlogsfilm uit 1945.<br />Aantekeningen die voor een hedendaagse kijker misschien onecht lijken, maar dat misschien niet zouden moeten zijn: de gedateerde taal waarvan het moeilijk te geloven is dat veel van de kinderen van tegenwoordig denken dat ze ooit echt zijn gesproken - 'privé-praatje', 'drankje', 'drankje', 'ee', 'dwaas die je bent', 'dame', 'geweldige vent' en'medelijden met jezelf'. Laten we de historische context in ogenschouw nemen en vriendelijk zijn in ons oordeel. In die tijd was een deel van dit idiote jargon op het scherp van de snede.<br />Echte zwakke punten? De gewonde veteranen komen bij elkaar om met elkaar te discussiëren over hun gezamenlijke toekomst en de discussie wordt al te eenvoudig opgelost met een conclusie in de trant van: 'Dat je een zilveren plaat in je hoofd hebt, wil nog niet zeggen dat de mensen je een slecht mens zullen vinden.' Soms zijn er stemverheffingen en stille gebeden die zowel onnodig als ronduit fantasieloos zijn. 'Alstublieft, God, laat hem naar mij terugkeren', en dat soort dingen.<br />Nou, de filmmakers werkten binnen de beperkingen van hun tijd. Misschien is dat de reden waarom de laatste flard op een opname van Independence Hall is en de inspirerende klanken van 'America the Beautiful' opzwellen op de achtergrond. Dit alles kan de deugden van de film niet tenietdoen, die aanzienlijk zijn, vooral de impact van die afschuwelijke gevechtsscène. Zo vaak komt het niet op televisie. Als je de kans krijgt, moet je die met beide handen aangrijpen.
No one would argue that this 1945 war film was a masterpiece. (How could any 1945 war film be a masterpiece?) And yet this is an extremely effective telling of a true story, that of Al Schmidt, blinded on Guadalcanal, as played by John Garfield, who spent days wearing a blindfold to capture the nuances of a blind person's actions. Robert Leckie, in "Helmet for My Pillow",denigrates Schmidt's popularity in favor of his foxhole mate, who was killed, writing that "the country must have needed live heroes." <br /><br />Well, I suppose the country did. And they had one here. There is a single combat scene in the movie, bound to the studio lot, lasting only ten minutes or so, and occurring less than halfway through the film instead of being saved for the climax, but it is the scariest and most realistic depiction of men under fire that I can remember having seen on screen, including those in "Saving Private Ryan". Men yell with fear, scream at each other and at the enemy, and bleed and die, without the aid of color, stereophonic sound, squibs, or gore.<br /><br />Simply from a technological point of view, the film is outstanding. It isn't just that we learn how complicated a mechanism a .30 caliber, water-cooled Browning machine gun is, or that it must be fired in bursts of only a few rounds, or that it isn't waved around like a fire hose, as in so many other war movies. The technical precision adds to the scene's riveting quality. The need to stick to short bursts is horrifying when dozens of shrieking enemies are pouring across a creek fifty feet away with the sole aim of exterminating you and your two isolated comrades confined to a small gun emplacement. <br /><br />The performances are solid, if not bravura, including those of the ubiquitous 1940s support, John Ridgeley, and a radiant, youthful Eleanor Parker. The framing love story is spare, but it works, and ultimately is quite moving. A striking dream sequence is included. It's not Bunuel, but for a routine 1945 film, it stands out as original and effective. <br /><br />Albert Maltz may have overwritten the script, or it may have been altered by someone else. It could have used the kind of pruning that might have introduced some much needed ambiguity. Still, there are odd verbal punctuations that have a surprising impact on the viewer -- "Why don't God strike me dead?" And, "In the eyes, Lee. Get 'em in the eyes!" Depths of anguish in a few corny words. And a surprising amount of bitterness expressed by wounded veterans in a 1945 war film. <br /><br />Notes that might seem false to a contemporary viewer but perhaps shouldn't: the dated vernacular which it's difficult to believe many of today's kids could think was actually ever spoken -- "private gab," "dope", "drip," "Gee," "you dumb coot," "dame," "a swell guy," and "feeling sorry for yourself." Let us consider the historical context and be kind in our judgments. At the time, some of this goofy lingo was at the cutting edge. <br /><br />Real weak points? The wounded veterans get together and argue with each other about how much of a collective future they have and the argument is oversimply resolved with a conclusion along the lines of, "Just because you have a silver plate in your head doesn't mean people will think you're a bad person." There are sometimes voice overs and silent prayers that are both unnecessary and downright unimaginative. "Please, God, let him return to me," and that sort of thing. <br /><br />Well, the film makers were operating within the constraints of their times. Maybe that's why the final fade is on a shot of Independence Hall and the inspiring strains of "America the Beautiful" swell in the back. <br /><br />None of this can undo the film's virtues, which are considerable, particularly the impact of that horrifying combat scene. It's not on television that often. If you have a chance, by all means catch it.