In het midden van de jaren dertig begon Hollywood zijn zelfvertrouwen te herwinnen na de moeilijkheden van de talkie-overgang. Hoewel alle technische problemen met betrekking tot geluid al heel snel waren opgelost, duurde het langer om de vragen op te lossen hoe sprekende beelden eruit moesten zien, hoe ze gestructureerd moesten zijn en hoe ze moesten worden uitgevoerd. De Verteller is een sleutelfilm in die zin dat hij laat zien in welke mate woordeloze momenten een verhaal kunnen vertellen, dat ze de kracht van beelden kunnen weergeven zonder de noodzaak van geluid en dialoog te negeren.<br />Dit wil niet zeggen dat de Verteller werkelijk een terugkeer is naar de gouden dagen van de zwijgende film. Om te beginnen waren veel zwijgende films niet zo puur visueel in hun verhaal, en werden ze overladen met titelkaartjes. Maar de Informer heeft de zelfverzekerdheid om de momenten tussen de dialogen te verlengen, zich meer te richten op reacties dan op toespraken, en de shots puur voor de sfeer te laten uitspelen.<br />Directeur John Ford was ondanks al zijn capaciteiten een filmmaker die zijn best lijkt te hebben gedaan in verhouding tot zijn belangstelling voor het materiaal. Als hij een verhaal stom vond, deed hij het gewoon halfslachtig. Gelukkig was de Informer, met zijn weergave van gemeenschap, eer, arbeidersleven en vooral Ierse omgeving, alles waar Ford van hield, en het resultaat is een van zijn beste werken. In dat verhaal gebruikt Ford eigenlijk alleen maar te veel shots. De eerste is van plekken in de straten van Dublin, gehuld in mist en duisternis, zodat de diepste diepten ervan niet te zien zijn; groezelige interieurs waar de muren en plafonds ons lijken te omhullen. De tweede is van gezichten, die van dichtbij tegen een eenvoudige achtergrond te zien zijn, meestal zonder dialoog, waardoor we ons op de innerlijke conflicten van deze mensen richten.<br />De leider, Victor McLaglen, past perfect in dit personage en deze manier om hem te filmen. McLaglens optreden stelt niet veel voor, omdat het voor 90 procent dronkenschap is. Maar de andere 10 procent is oprechte emotie, omdat zijn Gypo Nolan hier en daar iets heeft wat alcoholisten een moment van helderheid noemen. Met zulke optredens worden Oscars gewonnen. McLaglen wordt geassisteerd door een uitstekende ondersteunende cast, onder wie zich geen zwakke schakels bevinden. Het is vooral leuk dat Donald Meek en Una O'Connor, die meestal alleen in komische illustratierollen te zien zijn, voor de verandering eens echte dramatische rollen spelen (hoewel er in Meeks uiterlijk een of twee grappen zitten, de toon van de scène is ernstig en veel van zijn manier van doen is ernstig). Niet alleen leveren deze twee ongelooflijk diepgaande prestaties, hun vertrouwdheid voor de meeste kijkers als komediespelers geeft hun rol in deze tragedie een extra schrijnend tintje.<br /><br />RKO, dat de _Informer_ produceerde, was misschien wel de meest avontuurlijke en bereidwilligste van alle grote studio's om risico's te nemen. Dankzij dit alles zijn we in staat een naargeestig verhaal te zien met een verachtelijke antiheld in het middelpunt, wat gemakkelijk een lompe, overbezorgde rotzooi had kunnen zijn, maar in plaats daarvan is het gevuld met een stemmingsvolle sfeer en een diep karakter dat ons blijft observeren en ons naar zijn wereld trekt.
In the mid-1930s Hollywood was regaining its confidence after the difficulties of the talkie transition. Although all the technical problems of sound had been solved very quickly, it took longer to resolve the questions of how talking pictures should look, how they should be structured and how they should be acted. The Informer is a key picture in that it shows the extent to which wordless moments can convey story, asserting the power images without ignoring the necessities of sound and dialogue.<br /><br />This is not to say the Informer is truly a throwback to the golden days of the silents. For one thing, many silent pictures were not so purely visual in their narrative, and were overburdened with title cards. But what the Informer has is the self-assuredness to extend moments between dialogues, to focus on reactions more than speeches, and to let shots play out simply for atmosphere.<br /><br />Director John Ford, for all his capability, was a filmmaker who appears to have put in effort in proportion to how interested he was in the material. If he thought a story was silly, he just did it half-arsed. Luckily the Informer, with its depiction of community, honour, working class life and most importantly Irish setting, was everything Ford loved, and the result is one of his finest works. In it, Ford only really employs too kinds of shot. The first is of places  the Dublin streets shrouded in mist and darkness so their furthest depths cannot be seen; dingy interiors where the walls and ceilings seem to press in on us. The second is of faces, striking close-ups against plain backgrounds, usually without dialogue, focusing us upon the inner conflicts of these people.<br /><br />Lead man Victor McLaglen fits perfectly within this character and this manner of filming him. McLaglen's performance does not look like much, being as it is about 90% drunk act. But the other 10% is heartfelt emoting, as here and there his Gypo Nolan has what alcoholics refer to as a moment of clarity. With such performances are Oscars won. McLaglen is backed by a spot-on supporting cast, among whom there are no weak links. In particular it is nice to have Donald Meek and Una O'Connor, usually only seen in comic relief roles, playing straight dramatic parts for once (although Meek's appearance does contain one or two jokes, the tone of the scene and much of his manner is serious). Not only do these two deliver incredibly deep performances, their familiarity to most viewers as comedy players gives an added note of poignancy to their part in this tragedy.<br /><br />RKO, who produced the Informer, were perhaps the most adventurous and willing to take risks of all the major studios. Thanks to this, we are able to see a dismal story with a despicable anti-hero at its centre, which could easily have been a clunky, over-earnest mess, instead filled with a moody atmosphere and depth of character which keeps us watching and draws us into its world.