Toen ik de film in het begin van de jaren zeventig voor het eerst zag, was ik diep onder de indruk van de film. Visueel was hij oogverblindend, en door de gebeurtenissen op campussen in Europa en Amerika kreeg je een beeld van wat Antonioni in de laatste 15 minuten van de film zo goed visueel probeerde uit te leggen: dat hij de 'tyrannieke' instellingen en grote zakelijke belangen in je hoofd wilde opblazen. Het herhaaldelijk opblazen van een prachtig huis midden in een woestijn, het hoofdpersonage dat geniet van de natuurlijke stroom koud water, het schilderen van een vliegtuig in psychedelische ontwerpen (zelfs de bezadigde British Airways deed dat een paar jaar geleden) zijn enkele van de beelden die door reclamemensen over de hele wereld werden gekopieerd. Zelfs Pink Floyd breidde zijn fanclub uit nadat de film was uitgebracht.<br />Als je deze film zo'n dertig jaar later ziet, begin je je af te vragen waarom dezelfde film zijn aantrekkingskracht heeft verloren. Tegenwoordig hebben anti-establishmentfilms meer inhoud <0xE2><0x80><0x93> feiten, documentatie, uitstekende optredens en uitmuntende scenario's. Antonioni lijkt uit de tijd; een geniaal man met gebreken. Vandaag geeft je hetzelfde gevoel dat hij passé is.<br />'Zabriski Point' moet worden beoordeeld op wat het was toen het werd uitgebracht. Het was een geweldige film als je hem zag op een breed Panavision-scherm, in tegenstelling tot de piepkleine tv-schermen. De visuele en auditieve allure van de film (Mick Jagger, Kieth Richards, Pink Floyd, et cetera) is nog steeds aanwezig. De hoofdrolspelers waren geen geweldige acteurs, maar ze waren schattig en natuurlijk. Een van hen (Mark Frechette) stierf in de gevangenis in de Verenigde Staten, waardoor de non-conformistische waarden die hij in de film verpersoonlijkte, nog eens werden benadrukt.<br />Vandaag lijkt Antonioni niet'synchroon'. Maar als je goed oplet, zul je de gedempte geluiden van de gewone acteurs opmerken <0xE2><0x80><0x93> Rod Taylor, G.D. Spradling, de dames bij het zwembad, de agenten bij de landingsbaan. De echte geluiden komen van de non-conformisten. Dertig jaar geleden was Antonioni relevant, maar zijn begrip van het medium kan zelfs nu niet in twijfel worden getrokken. Hij wist wat hij deed.
When I saw the film for the first time in the early 1970s, I was in awe of this film. Visually it was stunning and the events on campuses in Europe and USA made you relate with what Antonioni was trying to say so well visually in the final 15 minutes of the movie: blowing up in your mind the "tyrannical" establishments and big business interests. The repeated blowing up of the beautiful house in the middle of a desert, the lead female character enjoying the natural stream of cold water, painting a plane in psychedelic designs (even the staid British Airways did it a few years ago) are some of the images that were copied by advertising personnel all over the world for decades. Even Pink Floyd increased their fan following after the film was released.<br /><br />You see this film some 30 years later and you begin to wonder why the same film has lost its appeal. Today anti-establishment films have more substance--facts, documentation, fine performances, and superb screenplays. Antonioni seems to be out-of-date; a flawed genius. Even viewing Antonioni's "Blow Up" today gives you the similar feeling that he is passe.<br /><br />"Zabriski Point" has to be evaluated for what it was when it was released. It was a great film if you were to see it on a wide Panavision screen as opposed to the dwarfed TV screens. The visual and aural (Mick Jagger, Kieth Richards, Pink Floyd, et al.) allure of the film still remains. The lead pair were not great actors but they were cute and natural. One of them (Mark Frechette) died in prison in USA extending the reality of the non-conformist values he personified in the film.<br /><br />Today, Antonioni seems out of "sync." But watch carefully and you will appreciate the muted sounds of the regular actors--Rod Taylor, G.D. Spradling, the ladies at the swimming pool, the cops at the air-strip. The real sounds in contrast are from the non-conformists. Antonioni was relevant 30 years ago but his grasp of the medium cannot be questioned even today. He knew what he was doing.