Deze film wordt vaak afgekraakt door veel critici en fans van Kurosawa, maar ik vond hem geweldig. Het is een episodische, veelzijdige studie over de armste mensen van Tokio, die in een stad wonen die letterlijk van afval is gemaakt. Hoewel de film eruitziet als een A-bom die net is afgegaan, heeft hij een soort serene schoonheid dankzij het glorieuze gebruik van technicolor. De titel komt van het geluid van de krankzinnige jongeman die met een denkbeeldig karretje door de sloppen rijdt. Alle personages waren geweldig en alle verhalen boeiend, maar misschien zijn de meest tragische wel de man en zijn jonge zoon die in een verlaten auto wonen. Als ze niet op zoek zijn naar eten, besteden ze hun vrije tijd aan het bouwen van hun droomhuis. Een emotioneel ontroerende en prachtige film.
This one tends to get slighted by a lot of critics and Kurosawa fans, but I thought it was wonderful. It's an episodic multi-character study of Tokyo's poorest, who live in a city literally made from garbage. Though it looks like an A-Bomb just hit, the film has a sort of serene beauty thanks to the glorious use of Technicolor. The title comes from the sound made by the insane young man who drives an imaginary trolley through the slum. All the characters were wonderful and all the stories engrossing, but perhaps the most tragic concerns the man and his young son who live in an abandoned car. When not searching for food, they spend their spare time using their imagination to build their dream house. An emotionally moving and beautiful film.