Fascistische directrice juffrouw Togar (Mary Woronov, die door de deskundige fotograaf Dean Cundy wordt gefotografeerd alsof ze drie meter lang is) heeft een plan om haar hoge positie volledig om te gooien. Complicaties volgen: welke uitdaging vormt dat doel in de verrukkelijke rock-'n-roller Riff Randell (PJ Soles, die het scherm oplicht <0xE2><0x80><0x93> zij heeft ook een lekker lijf) die een obsessieve fan is van de punkband THE RAMONES. Pal Kate Rambeau (Dey Young, wier grote bril met montuur en nerdrol haar verbluffende schoonheid niet kunnen verbergen) bundelt haar krachten met Riff om een eind te maken aan de zogenaamde crisis van het doden van rock-'n-roll, wat Togars gewenste missie is.<br />Vincent Van Patten heeft een hilarische rol als Tom Roberts, een succes in alles, maar in bed. Kate is gek op Tom. Als hij zijn hoofd maar uit het zand kon trekken om het te zien. Clint Howard steelt de film bijna (echt waar, wie kan deze film stelen van Soles?) als Eaglebauer, 'de leverancier' die iedereen bijna alles kan bezorgen. Zijn kantoor is in het jongenstoilet! Paul Bartel is ook hilarisch als muziekleraar die een bondgenoot van Riff wordt als hij geniet van een concert van THE RAMONES.<br />Een rauwe stoeipartij op de middelbare school die alle regels van het normale overtreedt... en ik vond het geweldig. Het is alsof iemand gewoon zegt: 'Laten we het leven leuk maken voor 11 uur 22'. De film is echt anarchie... een plotloze chaos die de THE RAMONES met hart en ziel aanbidt.' Het hart (ook al zijn het verschrikkelijke acteurs, ze hebben de kans om met deze film een nieuw publiek te verwerven).<br />Het einde is min of meer een samenvatting van de film als geheel. Riff en haar klasgenoten nemen de middelbare school over en er begint een enorm feest. Eerlijk gezegd wilde ik niet dat er een eind aan het feest zou komen! Deze film is op geen enkele manier conventioneel, het is gewoon een uiting van razernij. Vergezeld van een geweldige soundtrack met een paar van de beste nummers van THE RAMONES, stelt deze film een kijker in staat om een tijd in zijn leven te accepteren waarin de oorlog niet de voorpagina's domineerde en de mensen het gewoon naar hun zin hadden. Dat waren, denk ik, de tijden.
Fascist principal Miss Togar(Mary Woronov, who is lensed by expert photographer Dean Cundy as if she were ten feet tall)has a plan to turn her high completely square. Complications ensue which challenge that goal in delightful rock'n'roller Riff Randell(PJ Soles who lights up the screen--she's got a hot bod, too)who is an obsessive fan of the punk band THE RAMONES. Pal Kate Rambeau(Dey Young, whose big rimmed glasses and nerdy role can not hide her stunning beauty)joins forces with Riff to put an end to the supposed crisis of killing rock'n'roll for good which is Togar's desired mission.<br /><br />Vincent Van Patten has a hilarious role as Tom Roberts, a success at everything, but getting laid. Kate is crazy about Tom..if only he could pull his head out of the sand and see it. Clint Howard steals the film almost(honestly, who can steal this film away from Soles?)as Eaglebauer, "the supplier" who can get everyone almost anything. His office is located in the boy's restroom! Paul Bartel is also hilarious as a music teacher who becomes an ally of Riff's when he enjoys a concert of THE RAMONES.<br /><br />A raucous high school romp that defies all rules of normalcy..and I loved it. It's like someone just says, "Let's make life fun for 1½ hours." The film really is anarchy..a plot-less chaos lovingly adoring THE RAMONES with all it's heart(even if they are horrible actors, they have an opportunity to gain new audiences with this film).<br /><br />The ending pretty much sums up the film as a whole..Riff and her classmates take over the high school and one massive party begins. To be honest, I didn't want the party to end! Not conventional in any way whatsoever, this film just let's loose a frenzy. Accompanied by a great rock soundtrack featuring some of THE RAMONES best songs, this film allows a viewer to accept a time in life when war didn't dominate headlines and people just had a good time. Those, I guess were the days.