Hundstage is een opzettelijk lelijke en verontrustende studie van het leven in een bijzonder saaie buitenwijk van Wenen. De film is gemaakt door de voormalige documentairemaker Ulrich Seidl, die het materiaal op een documentaire-achtige manier benadert. Maar de film wijkt af van de normale typen en toont ons personages die het best kunnen worden omschreven als 'extremen', terwijl sommige extreem eenzaam zijn, sommige extreem gewelddadig, sommige extreem vreemd, sommige extreem slinks, sommige extreem gefrustreerd en verkeerd begrepen, enzovoort. De film combineert verschillende bijna-afgekapte afleveringen die van tijd tot tijd met elkaar vervlochten zijn, en elk volgt de personages gedurende een paar dagen tijdens een smoorhete Weense zomer. Er zullen maar weinig kijkers zijn die zich na het zien van de film vermaakt voelen omdat het de bedoeling is om de vele dingen aan te wijzen die mis zijn met mensen, de vele kwalen die onze samenleving in het algemeen teisteren. Het is een film die je aan het denken zet en de conclusies zijn over het geheel genomen behoorlijk vernietigend.<br />Een pietluttige oude weduwnaar fantaseert over zijn bejaarde werkster en wil dat ze een striptease voor hem opvoert terwijl ze de kleren van zijn overleden vrouw draagt. Een nachtclubdanseres worstelt met het voortdurend jaloerse en gewelddadige gedrag van haar vriendje, een motorduivel. Een echtpaar dat rouwt om hun overleden dochter kan niet meer met elkaar communiceren en zoekt troost door seks met andere mensen. Een man die zijn vrouw mishandelt, mishandelt haar, maar ze vergeeft hem keer op keer. Een vertegenwoordiger van een beveiligingsbedrijf probeert de schuldige te vinden van een of ander vandalisme op een werkplek, maar komt uiteindelijk uit bij een onschuldige zondebok. En een geesteszieke vrouw blijft maar liften met vreemden en hen beledigen tot ze haar uit de auto gooien! De levens van deze verschillende personages komen gedurende een intense zomerse hittegolf gedurende een aantal dagen bij elkaar.<br />De wanhoop in de film is tastbaar. Veel scènes worden gekenmerkt door lange, ongemakkelijke stiltes die twee keer zo effectief zijn als een hele dialoog. Dan zijn er nog andere scènes waarin de dialoog en de gebeurtenissen op het scherm je doen duizelen. In het bijzonder een scène waarin de beveiligingsman de liftster overlaat aan de genade van een wraakzuchtige vent <0xE2><0x80><0x93> om haar te slaan, te verkrachten en te vernederen (gelukkig allemaal buiten beeld) voor vandalisme dat ze niet eens heeft gepleegd <0xE2><0x80><0x93> roept een zure, bijna boze smaak op. In een andere scène heeft een man een brandende kaars in zijn achterwerk en wordt hij gedwongen om onder bedreiging van een pistool het volkslied te zingen, allemaal als onderdeel van zijn straf omdat hij gemeen is geweest tegen zijn vrouw. Terwijl we misschien zouden willen juichen omdat deze schurk zijn verdiende loon krijgt, zijn we tegelijkertijd ontzet en van streek door de aard van zijn straf. Zulke scherpe contrasten zouden zelfs een samenvatting van de hele film kunnen zijn <0xE2><0x80><0x93> elk moment van luchthartigheid wordt gecompenseerd door een moment van kilheid. Elk greintje hoop wordt gecompenseerd met een gevoel van wanhoop. Voor elk personage dat je aardig zou kunnen vinden of waar je sympathie voor zou kunnen opbrengen, is er een ander dat niets anders aanmoedigt dan woede en haat. Misschien zouden we ons van Hundstage willen afwenden, het afdoen als een oefening in ellende, maar het wijst ook op een paar ongemakkelijke waarheden en daar zou applaus voor moeten zijn.
Hundstage is an intentionally ugly and unnerving study of life in a particularly dreary suburb of Vienna. It comes from former documentary director Ulrich Seidl who adopts a very documentary-like approach to the material. However, the film veers away from normal types and presents us with characters that are best described as "extremes"  some are extremely lonely; some extremely violent; some extremely weird; some extremely devious; some extremely frustrated and misunderstood; and so on. The film combines several near plot less episodes which intertwine from time to time, each following the characters over a couple of days during a sweltering Viennese summer. Very few viewers will come away from the film feeling entertained  the intention is to point up the many things that are wrong with people, the many ills that plague our society in general. It is a thought-provoking film and its conclusions are pretty damning on the whole.<br /><br />A fussy old widower fantasises about his elderly cleaning lady and wants her to perform a striptease for him while wearing his deceased wife's clothes. A nightclub dancer contends with the perpetually jealous and violent behaviour of her boy-racer boyfriend. A couple grieving over their dead daughter can no longer communicate with each other and seek solace by having sex with other people. An abusive man mistreats his woman but she forgives him time and again. A security salesman desperately tries to find the culprit behind some vandalism on a work site but ends up picking on an innocent scapegoat. And a mentally ill woman keeps hitching rides with strangers and insulting them until they throw her out of the car! The lives of these disparate characters converge over several days during an intense summer heat wave.<br /><br />The despair in the film is palpable. Many scenes are characterised by long, awkward silences that are twice as effective as a whole passage of dialogue might be. Then there are other scenes during which the dialogue and on-screen events leave you reeling. In particular, a scene during which the security salesman leaves the female hitch-hiker to the mercy of a vengeful guy - to be beaten, raped and humiliated (thankfully all off-screen) for some vandalism she didn't even do - arouses a sour, almost angry taste. In another scene a man has a lit candle wedged in his rear-end and is forced to sing the national anthem at gunpoint, all as part of his punishment for being nasty to his wife. While we might want to cheer that this thug is receiving his come-uppance, we are simultaneously left appalled and unnerved by the nature of his punishment. Indeed, such stark contrasts could act as a summary of the whole film - every moment of light-heartedness is counter-balanced with a moment of coldness. Every shred of hope is countered with a sense of despair. For every character you could like or feel sympathy for, there is another that encourages nothing but anger and hate. We might want to turn away from Hundstage, to dismiss it as an exercise in misery, but it also points up some uncomfortable truths and for that it should be applauded.