Een stel populaire middelbare scholieren maakt een wrede grap over de nerd Marty (een sympathieke vertolking van Simon Scuddamore) waardoor hij gruwelijk misvormd raakt. Vijf jaar later keert de bende terug naar de inmiddels afbrokkelende en verlaten middelbare school voor een re<0xC3><0xBC>nie. Natuurlijk verschijnt er een boze en wraakzuchtige Marty in een narrenpak om een gruwelijke wraak op zijn kwelgeesten te nemen. Schrijvers/regisseurs Mark Ezra, Peter Litten en George Dugdale komen met alle vertederende clichés op de proppen die maken dat deze 80's-quiz zo'n klef lolletje is: nepsprongen, rondsluipende Steadican-shots, een hevige storm, een waanzinnig hippe hardrocksoundtrack, een mooi staaltje gratis vrouwelijke naaktheid, een volslagen belachelijk 'wat krijgen we nou?' De film eindigt met een spectaculaire climax, goedkope make-up en zo'n aandoenlijk slap 'het was gewoon een afschuwelijke droom'-achtige imitatie van een einde. Bovendien leveren de gedetailleerde moordscènes de gruwelijke ingrediënten: de maag van een man die explodeert nadat hij vergiftigd bier heeft gedronken, een vrouw die een zuur bad neemt, een man die onder een enorme tractor wordt verpletterd, en twee mensen die worden geëlektrocuteerd terwijl ze woeste, hartstochtelijke seks hebben. Caroline Munro, een dertigjarige Britse cult-horrorprinses, is in het eerste derde deel van de film hilarisch miscast als Amerikaanse tiener. De acteurs geven allemaal een degelijke voorstelling, met name Carmine Iannaccone als wijsneusleider Skip Pollack, Billy Hartman als verlepte macho vleeskop Frank en Donna Yeager als grofgebekte slet Stella. Co-producent Dick Randall heeft een amusante cameo als Munro's louche agent Manny. Harry Manfredini's wispelturige, rammelende muziek recyclet schaamteloos de noten van zijn 'Vrijdag de 13e'-platen. Alan Pudneys gelikte cinematografie doet het werk. Goeie, ordinaire lol.
A bunch of popular high school students play a cruel joke on nerdy Marty (a sympathetic performance by Simon Scuddamore) which leaves him hideously disfigured. Five years later the gang returns to the now crumbling and abandoned high school for a reunion. Of course, an angry and vindictive Marty shows up dressed in a jester's costume to exact a grisly revenge on his tormentors. Writers/directors Mark Ezra, Peter Litten and George Dugdale trot out all the endearingly corny clichés which make these 80's slice'n'dice body count flicks so much cheesy fun: fake jump scares, prowling Steadican shots, a fierce storm, an insanely groovy hard rock soundtrack, a nice smattering of gratuitous female nudity, a totally ridiculous "what the hell?" supernatural climax, tacky make-up f/x, and one of those lovably lame "it was all just a terrible dream" fake-out non-endings. Moreover, the elaborate murder set pieces deliver the gruesome goods: Gory highlights include a man's stomach exploding after he drinks poisoned beer, a lady taking an acid bath, a guy being crushed under a huge tractor, and two people getting electrocuted while in the middle of having wild passionate sex. Thirtyish British cult horror siren Caroline Munro is hilariously miscast as an American teenager in the first third of the flick. The cast all give solid performances, with especially stand-out work from Carmine Iannaccone as smartaleck ringleader Skip Pollack, Billy Hartman as faded macho meathead Frank, and Donna Yeager as foul-mouthed slut Stella. Co-producer Dick Randall has an amusing cameo as Munro's sleazy agent Manny. Harry Manfredini's moody, rattling music shamelessly recycles cues from his "Friday the 13th" scores. Alan Pudney's slick cinematography does the trick. Good, trashy fun.