Wie zou in vredesnaam sympathie kunnen opbrengen voor deze twee onuitstaanbare hoofdrolspelers? Wat bedoeld is als een luchtige, luchtige komedie over buurkinderen die hun kinderspelletje niet kunnen opgeven, zelfs niet als ze een flink eind op leeftijd zijn, komt meer over als een oefening in wreedheid en nukkige genotzucht. Als kinderen zijn de twee onverdraaglijk vroegwijs; als volwassenen zijn ze onverdraaglijk onvolwassen. Het is een slechte combinatie.
Who could possibly sympathize with these two obnoxious protagonists? What's intended to be a light, frothy comedy about neighbor children who can't give up their childhood game of dare even as they age well into adulhood, comes off more as an exercise in cruelty and petulant self-indulgence. As children, the pair are unbearably precocious; as adults they're intolerably immature. It's a bad combination.