Deze film is een verrukkelijke, luchthartige blik op beide kanten van de wereld van de ravescene van 'clubjongetjes' die zich mengt met de wereld van de New Yorkse kunst, muziek en performancekunst (met een cameo van de alomtegenwoordige Miss Bunny). Dit is 'Torch Song Trilogy' voor de parmantige post-tienermeisjes. 'That Girl' voor onze ontstemde, ontstemde millenniumtijd.<br />De dialoog is snel en grappig, en de drager van Parker Posey verdient <0xE2><0x80><0x93> zo niet een academieprijs, dan toch in elk geval een'stadiongolf' van loftuitingen.<br />Deze film rust uiteraard op de zeer stijlvolle plateauzolen van Miss Posey, en ze heeft een perfecte cast. Net als veel van haar acteerwerk is het niet erg diepzinnig, maar is het vaak zelfreflectie en, nou ja, poseren... maar het WERKT allemaal. Ze is een getalenteerde comédienne, een ongelooflijke entertainer, en deze film vermaakt haar, ze draagt hem op haar schouders als een imitatie-luipaardomslag en laat hem nooit op de grond vallen.<br />Mary is een oppervlakkige party-fashionista die er geen been in ziet designerkleding uit de kast van een vriendin te stelen of te vrijen met de vriend van iemand anders. Op een dieper niveau is dit een verhaal over een meisje en haar vriendinnen die zorgeloos zijn in elke betekenis van het woord, ook wat betreft andere mensen; en het proces van leren dat zorgzaamheid noodzakelijk is voor het leven. Het script is prachtig geschreven, geestig, en de enige rol die teleurstelt is die van de tante, in een rol die veel te eendimensionaal en zwaar op de hand is; een meer genuanceerde rol van haar zou de relatie tussen de twee hebben verdiept... maar... hé... dit is komedie. Een verrassend diepe rol, die deze film wat substantie en wereldbeeld geeft, is die van de fallafelverkoper. We zouden allemaal zo gelukkig moeten zijn... is hij de ware voor Mary? of de man die aan zijn trekken komt?<br />Ik geef dit een 8 omdat het geen groots moment in de geschiedenis van de film is, het is geen klassieker en het is geen grote kunst (die allemaal dieper en rijker wordt bij het opnieuw bekijken). 'Desperately Seeking Susan' betekent dat het iets heel waars heeft over de tijdsperiode waarin het zich afspeelt, maar dat het in de loop der tijd irrelevant kan worden. Toch heeft het alles wat een onderhoudende film nodig heeft, en is het alleen al voor de kleren de moeite waard om een paar keer naar te kijken!
This film is a delightful, light hearted look at both sides of where the "club kid" rave scene blends with the New York art, music and performance art worlds (with a cameo by the omnipresent Miss Bunny). This is "Torch Song Trilogy" for the perky-post-teen girls. "That Girl" for our disaffected, affected millennium times.<br /><br />The dialogue is fast and funny, and Parker Posey's costumer deserves - if not an academy award, at least - a stadium "wave" of kudos.<br /><br />Of course, this film rests on the very stylish platform heels of Miss Posey, and she is perfectly cast. Like a lot of her acting work, it may not be very deep, it is often self-referential and, well, posey... but it all WORKS. She is a talented comedienne, an incredible entertainer, and this film entertains, she carries it on her shoulders like a faux leopard wrap, and never lets it drop to the floor.<br /><br />Mary is a superficial party fashionista who isn't above stealing designer clothing from a friend's closet or making out with someone else's boyfriend. On a deeper level, this is a story of a girl and her friends who are care-less in every sense of the word, including about other people; and the process of learning that caring is necessary to life. <br /><br />The script is beautifully crafted, witty, and the only performance that disappoints is the Aunt, in a role that was much too one-dimensional and heavy handed; a more nuanced performance from her, would have deepened the relationship between the two... but... hey... this is comedy. A surprisingly deep role, that gives this film some substance and world vision, is the fallafel selling boyfriend. We should all be so lucky... is he the one for Mary? or the one that gets away? <br /><br />I rate this as a 8 because it isn't a great moment of film history, it is not a classic, and it is not great art (all of which get deeper and richer on re-viewing). Like "Desperately Seeking Susan" it represents something very true about it's time period, but may become irrelevant with time. Still, it has everything an entertaining film needs, and is worth viewing several times for the clothes alone!