Nadat je de trailer van _Evening_ hebt gezien, zul je je waarschijnlijk eerst afvragen hoe geweldig de cast erbij betrokken is (ik bedoel, ze hebben zelfs Rocky Horrors eigen Brad, Barry Bostwick, om de wereld te laten zien dat hij nog steeds acteert), en het volgende moment dat ze ons de hele film hebben laten zien. Hoewel dat niet helemaal waar is, wordt de film in de trailer aardig samengevat, en dat hoeft niet per se slecht te zijn. Dit is een verhaal over een stervende vrouw die terugdenkt aan een tijd heel lang geleden, toen ze de liefde van haar leven ontmoette <0xE2><0x80><0x93> de man die haar ontglipte. Haar dochters horen haar herinneringen ophalen aan mensen van wie ze nog nooit hebben gehoord, en het verhaal van wat er gebeurde toen zij en Harris Buddy vermoordden, speelt zich al snel af. Maar wat er ook gebeurt, de film gaat niet over deze mensen en wat ze doen, goed of slecht. Het is een middel om te laten zien dat er geen fouten in het leven zijn. Wat spijt kan zijn, zou in feite het enige moment in je leven kunnen zijn dat nodig was om de goede tijden die volgden mogelijk te maken.<br />Het verhaal zelf is mooi verteld en duidelijk aangepast aan de literatuur. Onze filmmakers hier besluiten het verhaal te vertellen door het heden (Ann op haar sterfbed), de droomtoestand (Ann die hallucineert door het heden te combineren met het verleden in haar hoofd) en het verleden (Ann die Harris ontmoet op de bruiloft van haar beste vriendin) door elkaar te halen. Er zijn een paar momenten waarop de onderbrekingen een beetje abrupt zijn en de voortgang van het verleden zo goed is dat je het heden misschien een beetje langdradig en saai vindt, maar over het geheel genomen wordt het beter aangepakt dan je in eerste instantie zou denken. Het is niet zo dat Anns leven nu oninteressant is, het heeft alleen minder te maken met de plot dan met de morele opvattingen die worden opgedaan. Hoewel ik toegeef dat de parallellen met het verleden de problemen voor Anns kinderen op dit moment verlichten, was ik nog steeds te zeer in de ban van de bruiloft om me er echt druk om te maken. Er zijn echter wel mooie momenten, bijvoorbeeld wanneer de klap die Ann uit haar slaap haalt later wordt weerspiegeld in de spiegel, en de cryptische dromen die beide werelden met elkaar verbinden.<br />Het is het acteerwerk dat de flashbacks zo boeiend en vloeiend maakt. Deze voorstellingen zijn zo fascinerend dat je een beetje boos wordt als onze tijdsperiode is veranderd en we moeten wachten om te zien wat er dan gebeurt. Het meisje is goed in wat ze doet. Ik merk dat haar talenten me de laatste tijd steeds beter bevallen, en deze film doet daar nog een schepje bovenop. Patrick Wilson is altijd geweldig in alles waar ik hem in heb zien spelen. Je moet hem nageven dat hij een paar echt fantastische rollen heeft gekozen en nooit veel meer dan één film per jaar doet. Van Angels in America tot Little Children van vorig jaar zal de man binnenkort ontploffen, maar hopelijk blijft hij trouw aan het vak en zal hij niet incasseren. Zelfs Mamie Gummer is goed als de jongere versie van haar echte moeder Meryl Streep (die verrassend genoeg maar heel weinig in de film voorkomt). Ze is nog steeds een beetje ruw, maar ze was geweldig in het uitdrukken van de emotionele verwarring die haar personage doormaakt op haar trouwdag. De echte openbaring is echter Hugh Dancy. Ik heb het gevoel dat ik hem in veel dingen heb gezien, maar eigenlijk alleen in koning Arthur. Dancy steelt letterlijk elke scène waarin hij zich bevindt, en de manier waarop zijn rol van Buddy wordt verwoest door liefde/alcohol/het leven staat in al zijn gezichtsuitdrukkingen gegrift. Zonder zijn optreden zouden de flashbacks in de wat vergeten categorie van de rest van de film zijn gevallen en de ervaring als geheel veel erger hebben gemaakt. De avond brengt intelligentie en vakmanschap aan de tafel. Je kunt dan wel kritiek hebben op de lengte en de hoeveelheidgeknipte scènes om alles bij elkaar te brengen, maar je kunt niet zeggen dat het acteerwerk het niet waard is om voor te blijven. Misschien had een filmversie van de bruiloft alleen al iets om te zien kunnen zijn, maar als alles bij elkaar wordt genomen, kan er ook iets uit voortkomen dat niet bereikt had kunnen worden zonder al die andere verhaallijnen. Hoe dan ook, de beloning is voor het grootste deel de rit waard en elk niveau van de werkelijkheid eindigt met zijn eigen subtiele schoonheid en voldoet aan wat eraan voorafging.
After seeing the trailer for Evening, you will probably first think about how great the cast is involved, (I mean they even got Rocky Horror's own Brad, Barry Bostwick, to show the world he is still acting), and the next second about how they just showed us the entire movie. While not entirely true, the film is pretty much summarized nicely in the trailer, and that isn't necessarily a bad thing. This is a story about a dying woman who is remembering a time very long ago when she met the love of her lifethe one that got away. Her daughters hear her reminiscing about people they have never heard of and the story of what happened when she and Harris killed Buddy soon plays out. No matter what happens, though, the film is not about these people and what they do, good or bad. It is a vehicle to show that there are no mistakes in life. What may be regret could in fact be the one instance in your life that needed to occur in order for the good times that follow to ever happen.<br /><br />The story itself is nicely told and very obviously adapted from literature. Our filmmakers here decide to tell the story by intercutting between the present (Ann on her deathbed), dreamstate (Ann hallucinating by combining the present with the past in her mind), and the past (Ann meeting Harris at her best friend's wedding). There are a few times where the cuts are a tad abrupt, and the progression of the past is so good that you may find the present stuff a bit longwinded and boring, but overall it is handled better than at first thought. It's not as though Ann's life now is uninteresting, it just has less to do with the plot then it does with the morals being learned. While I grant that the parallels to the past help alleviate the problems for Ann's children currently, I was still a bit too enraptured in the wedding to care as much as I maybe should have. There are some nice moments, though, for instance, the crash that awakens Ann from slumber being mirrored later on, and the cryptic dreams which bridge both worlds together.<br /><br />It is the acting that makes the flashbacks so enthralling and fluid. These performances are completely riveting to the point where you get a bit angry when our time period has changed and we must wait to find out what happens next. No matter how annoying I find Claire Danes' angry/sad/crying face that exists in every role she plays, the girl is good at what she does. I find myself warming to her talents more and more lately and this one just furthers that thawing. Patrick Wilson is always great in whatever I've seen him in. You must give him credit for picking some really fantastic roles and never doing much more than one film a year. From Angels in America to last year's Little Children, the guy will soon blow up, but hopefully he will stay true to the craft and not cash-in. Heck even Mamie Gummer is good as the younger version of her real life mother Meryl Streep, (who surprisingly is in the film very little). She is still rough around the edges, but she was wonderful at expressing the emotional turmoil her character goes through on her wedding day. The real revelation, though, is Hugh Dancy. I feel I've seen him in many things, but in fact it seems only in King Arthur. Dancy literally steals every scene he is in and the way in which his role of Buddy is devastated by love/alcohol/life is etched in his facial expressions throughout. Without his performance, the flashback sequences could have fallen into the somewhat forgettable category as the rest of the film and made the experience as a whole much worse.<br /><br />While not wholly original in the ways of what the writers are after, Evening does bring intelligence and craft to the table. You may be able to fault the length and amount of cut scenes to tie everything together, but you can't argue that the acting isn't worth sticking around for. Maybe a film version of the wedding alone could have been something to see, however, when it is all put together, there may also be something coming out of it that couldn't have been achieved without all the other story threads. Either way, the payoff is worth the ride for the most part and each plane of reality finishes with its own subtle beauty and lives up to what had come before it.