In een heleboel films zie je Nicholas Cage als een sterke, zwijgende held, Dennis Hopper als een moordlustige maniak, Lara Flynn Boyle als een vamp/zwerver en wijlen J.T. Walsh als de zware jongen. Dat zijn de rollen die dit viertal in hun slaap kan spelen, en dat hebben ze al zo vaak gedaan dat het bijna een cliché is om hen die rollen weer te zien spelen. Het was dan ook een hele opluchting dat John Dahl, een meester in het creëren van een goede stemming door een beetje actie, deze genuanceerde, noirachtige thriller regisseerde. Hopper weet te voorkomen dat hij te veel hooi op zijn vork neemt, Cage toont iets meer diepte dan zijn gewoonlijk zo oppervlakkige actiehelden, Boyle is beurtelings zwoel, onschuldig en sluw, en je krijgt een indruk van het harde ijzer van de ziel dat centraal staat in zijn personage, Wayne. Dahls regie geeft een indruk van de leegte van het Grote Hemelland waar het verhaal zich afspeelt, maar is ook intiem genoeg om te laten zien hoe een gerimpeld voorhoofd kan wijzen op een radicale verandering in de plot. De plotwendingen zijn eersteklas, en een van de andere grote wendingen in deze film is dat sommige bijrollen doen alsof ze hersens hebben. Het komt niet vaak voor dat ondergeschikte figuren als hulpsheriffs meer hersens hebben dan hun superieuren. Maar met een regisseur die zo slim is als Dahl, zou je niet verbaasd moeten zijn over de intelligentie van alles wat met deze film te maken heeft. Een uitstekende film.
In any number of films, you can find Nicholas Cage as a strong, silent hero, Dennis Hopper as a homicidal maniac, Lara Flynn Boyle as a vamp/tramp, and the late, lamented J.T. Walsh as the heavy. These are the types of roles these four can play in their sleep, and they have done so often enough that to see them playing them again borders on cliche. What a relief, therefore, that John Dahl, a master at getting a lot of mood out of a little action, directed this nuanced noirish thriller. Hopper manages to keep from going over the top, Cage shows a little more depth than his usually-superficial action heroes, Boyle is by turns sultry, innocent, and scheming, and one gets a sense of the hard iron of the soul that is central to his character, Wayne. Dahl's direction gives a sense of the emptiness of the Big Sky country where the story takes place while also being intimate enough to show how a wrinkled brow can indicate a radical change of plot in store. The plot twists are top-notch, and one of the other great twists in this movie is that some of the supporting characters actually act as if they have brains. It isn't often that minor characters like deputy sheriffs have more brains than their headlining superiors. But with a director as smart as Dahl, you shouldn't be surprised by the intelligence of anything connected with this film. An excellent movie.