Een echte nagelbijter van een film van Bill Rebane, die in de loop van de jaren tachtig steeds slechter leek te worden in zijn vak. Drie geschifte miljonairs nodigen negen mensen uit in een afgelegen hotel om mee te doen aan een laatste wedstrijd waarbij de laatste deelnemer een miljoen krijgt, mits hij of zij zover komt. Sommige gasten uithalen een paar flauwe grappen, terwijl de anderen doen wat de meeste volwassenen onder deze omstandigheden zouden doen: zich schijten in de hotelbar. De meeste scènes zijn niet meer dan een excuus om de camera te richten op verschillende vrouwelijke lichaamsdelen, waaronder een openingsdans die een kruising is van American Bandstand en geriatrische aerobics compleet met hoeren. Als er ook maar enige aarzeling was dat blanken niet kunnen dansen, slaat deze scène de laatste nagel in die doodskist. Let goed op de tepelafdrukken. Dit gaat zo'n drie kwartier door tot Bill Rebane pijltjes begint te gooien naar diverse wendingen in de plot en wat hij ook raakt, het wordt de inspiratie voor de volgende scène die deze ene onsamenhangende puinhoop maakt. Het is een spel tot het geen spel meer is. De drie oude gekken hebben alles volledig onder controle tot ze dat niet meer hebben. Het hotel wordt bezeten door een bovennatuurlijke kracht tot het alleen nog maar rekwisieten wordt. Ze zijn dood tot ze dat De acteerprestaties zijn van het niveau van een dinerdrama, maar dan zonder diner. De meeste acteurs zijn waarschijnlijk teruggegaan naar hun dagelijkse werk bij de plaatselijke Stuckey's. Ik geef het een paar punten voor de scène waarin de yuppie de kast opendoet en er een skelet in de schedel zit dat zichzelf neukt. Laat Gejaagd door de Wind dat eens doen! Die Chilling Classics-collectie begint echt een nagel aan mijn doodskist te worden. Bane, Get it! Net als Rebane!
A real head scratcher of a film by Bill Rebane who appeared to be getting worse in his trade throughout the eighties. Three crackpot millionaires invite nine people to a remote hotel to compete in a last person standing contest in which the final contestant will be given $1 million provided he or she makes it that far. A series of lame pranks are pulled on some of the guests while the others engage in what most adults would do under the circumstances namely get shatfaced at the hotel bar. Most scenes are merely an excuse to focus the camera on various female body parts including an opening dance number that is a crossover of American Bandstand meets geriatric aerobics complete with hookers. If there was any hesitation that white people can't dance this scene hammers the final nail in that coffin. Pay close attention for the nipple slip. This continues on for about forty-five minutes until Bill Rebane begins throwing darts at various plot twists and whatever he hits becomes the inspiration for the next scene making this one incoherent mess. It's a game until it's not a game. The three old coots are in complete control until they're not. The hotel is possessed by a supernatural force until it becomes just props. They're dead until they're not. Even the narrator at the end replies that he doesn't know what the hell happened. I defy anyone to reason where Rebane was going on this one. The acting is dinner theater caliber minus the dinner. Most of the actors probably went back to their day jobs at the local Stuckey's. I give it a few points for the scene where the yuppie broad opens the closet and a skeleton is inside skull humping himself. Let's see Gone With the Wind do that! This Chilling Classics collection is really becoming the bane of me. Bane, Get it! Like Rebane! I hate myself.