Inderdaad: drugsgebruik, schietpartijen in pakhuizen, matrix-achtige kogels ontwijken, een futuristische stad met een mengeling van Aziatische rassen en een eenzame vampier <0xE2><0x80><0x93> allemaal in dezelfde film <0xE2><0x80><0x93> lijken op een verhaal dat alleen kan zijn bedacht door een Japanse popster. En dat is precies wat 'Moon Child' is, en meer. Terwijl al deze elementen bij elkaar misschien klinken als het perfecte onderwerp voor een kitscherige B-film van de week, haalt 'Moon Child' het met slechts een paar verwachte hobbels en bobbels.<br />De film heeft een korrelige, absoluut onafhankelijke sfeer, waarbij hij van de ene scène naar de andere springt, niet in een vloeiende overgang, maar met nogal sporadische sprongen en sprongen, waardoor je een glimp opneemt van de personages. Maar de film maakt geen excuses, maar verandert het verhaal in dat van vriendschap, liefde, vertrouwen en verraad, allemaal met een suikerlaagje over de voornoemde elementen van een futuristische samenleving, strijdende gangsters en vampiers.<br />HYDE als de sombere vampier 'Kei' is uitstekend, geeft het personage diepte en houdt de overijverige rol van Gackt als 'Sho', een wees die bevriend raakt met Kei, in evenwicht. Lee-Hom Wang speelt ook de wraakzuchtige 'Zoon' die bevriend raakt met een volwassen Sho. Het verhaal draait om deze personages en hun vrienden en familie in verschillende periodes van hun leven, en hoe eenvoudig kan vriendschap zo gemakkelijk omslaan in verdriet en verraad. Hoewel de actie soms te onrealistisch is en de special effects alleen maar bedoeld zijn om indruk te maken, is er één ding dat de film nooit doet, namelijk pretenderen dat hij gaat over de immens populaire Aziatische zangeressen die erin voorkomen. De supersterren als acteurs hebben hun tekortkomingen, net als hun personages. De film wordt zelden saai en eindigt waar hij zou moeten eindigen, nadat hij een beetje heen en weer gesprongen is. 'Moon Child' is best leuk, soms grappig en zelfs heel ontroerend: het is absoluut de moeite waard!
Indeed: drug use, warehouse shoot-'em-ups, 'Matrix'-esque bullet dodging, a futuristic city with a mix of Asian races, and a lonely vampire --all in the same movie-- seems like a story that could only be envisioned by a Japanese pop/rock star. And that is exactly what 'Moon Child' is, and more. While all these elements combined may sound like the perfect subject for a campy B-movie of the week, 'Moon Child' pulls it off with but a few expected bumps and hitches along the way.<br /><br />The film has a gritty, definitely independent feel to it, jumping from one scene to the next not in smooth transition, but rather sporadic leaps and bounds, giving glimpses into the characters' lives and barely scraping at a true plot. But the film makes no excuses, instead turning the story into one of friendship, love, trust, and betrayal all sugar-coated in the aforementioned elements of a futuristic society, warring gangsters, and vampires.<br /><br />HYDE as the somber vampire 'Kei' is excellent, giving depth to the character and balancing-out the overly-zealous acting of Gackt as 'Sho,' an orphan who befriends Kei. Lee-Hom Wang also shines as the vengeful 'Son' who becomes friends with a grown-up Sho. The story revolves around these characters and their extended friends and family through different periods in their lives, and how simple friendship can so easily be turned into grief and betrayal.<br /><br />While the action at times is all-too unrealistic and special effects appear just to show-off, one thing the film never does is presume to be about the immensely popular Asian singers it features. The superstars as actors have their flaws, and so do their characters. The movie rarely gets boring, and ends where it should, after jumping about quite a bit. 'Moon Child' is rather enjoyable, humorous at times, and even very touching: it is definitely worth your time!