BRIEF ENCOUNTER is een afgrijselijke en zinloze remake van de David Lean-klassieker uit 1945, gebaseerd op Noel Cowards stuk Still Life. Een dokter verwijdert een korreltje gruis uit het oog van een vrouw op een treinstation, hij heeft een ellendige relatie, zij is gelukkig getrouwd met een maatschappelijk werker van Italiaanse afkomst. Ze ontmoeten elkaar bij een andere gelegenheid bij toeval, voelen zich onmiddellijk tot elkaar aangetrokken en spreken af elkaar elke woensdag te ontmoeten. Het paar wordt verliefd, maar nadat ze een paar middagen samen hebben doorgebracht, beseffen ze dat ze geen realistische kans op geluk hebben en gaan ze uit elkaar. Het oorspronkelijke toneelstuk van Coward ging over twee gewone mensen die verliefd worden. Sophia Loren en Richard Burton, twee supersterren en veteranen van de Hollywood Epics, zijn bepaald geen 'gewone mensen'. Vooral Loren is misplaatst <0xE2><0x80><0x93> Sophia Loren in vol ornaat, die eruit ziet als een miljoen dollar en werkt als parttime vrijwillige maatschappelijk werker bij een adviesbureau voor burgers, dat klinkt gewoon niet goed. Burton, die er afgetobd uitziet, met geverfd haar, te veel make-up en plateauschoenen, komt niet over als de gemiddelde Algemeen Beoefenaar. Maar dat neemt niet weg dat je het ze niet echt kwalijk kunt nemen dat ze een verhouding hebben nadat ze hun echtgenoten hebben gezien. Jack Hedley, Burtons echtgenoot, scharrelt de hele dag door het huis en is dodelijk saai: het opwindendste wat hij ooit heeft gedaan, is bijna een verhouding beginnen, zes jaar geleden. Hun laatste scène samen zal hem misselijk maken ('Je bent heel, heel ver weg geweest', enz.). Die geweldige Britse acteur, John LeMesurier, heeft een camee van drie minuten als vriend van Burton, en lijkt een beetje aangeschoten te zijn, want hij spreekt met een nauwelijks hoorbare stem. Het is een trieste en oninteressante vertolking van een naargeestige, afschuwelijke verfilming van een klassieker. Vermijd hem ten koste van alles.
BRIEF ENCOUNTER is a ghastly and pointless remake of the 1945 David Lean classic, which was based on Noel Coward's play "Still Life". A doctor removes a particle of grit from a woman's eye at a railway station, he is in a miserable relationship, she is happily married social worker of Italian ancestry. They meet by accident on another occasion, form an instant attraction and arrange to meet each other every Wednesday. The pair fall in love, but after spending a few afternoons together they realise that they have no realistic chance of happiness and agree to part. Coward's original one-act play concerned two ordinary people who fall in love. Sophia Loren and Richard Burton, two Super Stars and veterans of Hollywood Epics, are nobody's idea of 'ordinary people'. Loren in particular is miscast - Sophia Loren in full make-up, looking like a million dollars, working as a part-time voluntary social worker at a Citizen Advice Bureau just doesn't ring true. Burton, looking haggard, with dyed hair, too much make-up and wearing platform shoes, doesn't come across as your average General Practitioner. That said, you can't really blame them for having an affair after seeing their spouses. Burton is married to a literary critic who spends her evenings penning poisonous reviews and who treats her husband with total contempt. Loren's husband, Jack Hedley, potters around the house all day and is terminally boring: the most exciting thing he has ever done is nearly have an affair six years previous. Their final scene together will induce nausea, ("You've been a long, long way away", etc.). That great British jobbing actor, John LeMesurier, has a three minute cameo as Burton's friend, and appears to be slightly inebriated, speaking his lines in a barely audible voice. It's a sad and forgettable performance in a dismal, awful rehash of a cinema classic. Avoid at all costs.