Warner Bros. maakte in de jaren dertig veel kaskrakers en de meeste daarvan zijn snel, economisch en heel onderhoudend. Ik vind het echt prachtig hoe de studio gebruikmaakte van de minder glamoureuze elementen van ons dagelijks leven. Dit is een van de weinige keiharde melodrama's van Warner die gewoon niet werkt. Edward G. Robinson speelt een meedogenloze hoofdredacteur van een krant die het twintig jaar oude verhaal van een moordenares met tragische gevolgen nieuw leven inblaast. Robinson geeft een levendige voorstelling, maar hij wordt omringd door acteurs die de mosterd niet kunnen vinden. H.B. Warner, Aline MacMahon en Boris Karloff zijn goed, maar de slechte acteerprestaties van Frances Starr en Anthony Bushell in de tweede hoofdrollen doen de film echt geen goed. Starr is vooral slecht in haar grote dramatische scène aan het eind van de film. Bovendien lijkt de moralistische toon van de film belachelijk in de context van het pre-Hollywood. LeRoy's regie zit vol vernieuwende visuele accenten, maar hij kan de slechte acteerprestaties en de onbedoeld grappige situaties niet overtreffen. Sol Polito's camerawerk is sterk. Op de een of andere manier kreeg dit stuk vreten een Oscar voor de beste film (in een jaar dat 'M', 'Dracula' en 'Frankenstein' opleverde).
Warner Bros. made many potboilers in the 1930s and most of them are fast paced, economical and very entertaining. I really love how the studio exploited the less glamorous elements of our daily life. This is one of Warner's few hard-edged melodramas that simply doesn't work. Edward G. Robinson plays a ruthless editor of newspaper who resurrects the 20-year old story of a murderess with tragic consequences. Robinson gives a lively performance but he is surrounded by actors that don't cut the mustard. H.B. Warner, Aline MacMahon and Boris Karloff are good, but the bad acting of Frances Starr and Anthony Bushell in the second leads really hurts the movie. Starr is particularly bad during her big dramatic scene near the end of the movie. In addition, the moralistic tone of the film seems ridiculous in the context of pre-code Hollywood. LeRoy's direction is full of innovative visual touches but he cannot overcome the bad acting and the unintentionally funny situations. Sol Polito's camera work is strong. Somehow, this piece of dreck got an Oscar nomination for Best Picture (in a year that gave us "M," "Dracula" and "Frankenstein").