Ik moet er meteen bij zeggen dat ik alleen maar in de spoilers heb gekeken omdat ik dit commentaar geef in verhouding tot wat deze puinhoop van een film verdient, en omdat ik niet verantwoordelijk wil worden gehouden voor een plotpunt dat er toevallig uit glipt.<br />Deze opmerking zal de vorm aannemen van een tirade om de eenvoudige reden dat ik nog steeds onder invloed ben van deze film, nadat ik hem net heb gezien, en het unieke effect dat dit heeft, maakt dat je niet in staat bent tot het soort vooruitziende blik en alineastructuur dat vereist is voor samenhangende, redelijke kritiek. Dat is geen compliment. Het is niet het verdovende effect van een echt hypnotiserende of denkende provocerende film. De gevoelens die het opwekt, vormen een combinatie als van een ongemakkelijke emotionele Voltron, bestaande uit een verwarrende mengeling van een of andere vorm van woede, het vage verlangen om een douche te nemen, het stuurloze, weeë gevoel van echt verraad dat je krijgt als je beseft dat je 109 minuten van je leven hebt gegeven aan iemand die die niet alleen zou verkwisten, maar dat ook nog eens op zo'n pompeuze, ongekunstelde manier zou doen. En ik zou waarschijnlijk toch niets superproductiefs hebben gedaan met die 109 minuten! Maar zelfs als ik ze had besteed aan iets triviaals, zoals een krachtblok van masturbatie en online poker, zou ik me, als puntje bij paaltje komt, bevredigender hebben gevoeld. De problemen met deze film zijn ontelbaar, en in betere tijden zou ik precies onder woorden brengen wat ze op een semi-volwassen manier waren. Maar in overeenstemming met wat deze film verdient, denk ik dat ik me hoogstwaarschijnlijk zal houden aan het rijk van masturbatiegrappen en cartoonverwijzingen.<br />De meest irritante en fatale tekortkoming is dat je, als je naar deze film kijkt, je er heel goed van bewust bent dat de makers en de deelnemers denken dat ze een veel betere film maken dan ze in werkelijkheid doen. Om te laten zien hoe diep de kennis is die je in één semester westerse kunstgeschiedenis op een volksuniversiteit of vakschool kunt opdoen, is het kunstjargon in dikke stapels van alle kanten opgetast, en een groot deel ervan is afkomstig van gesprekken tussen onze held, de gekwelde detective Stan (Willem Dafoe, die ik deze film zal vergeven omdat hij Willem Dafoe is) en zijn antiekhandelaar-vriendje Blair met zijn accent (Peter Stormare, die even een pauze neemt om een psychopaat te spelen voor wie moord gemakkelijk is door een 2-dimensionale plot te spelen in een film over een psychopaat voor wie moord gemakkelijk is). In feite komen we in dit verhaal terecht op een plaats delict die kan wijzen op de wederkomst van een seriemoordenaar van wie Stan denkt dat hij hem jaren geleden heeft vermoord, dus het hele achterliggende verhaal wordt gedeeltelijk bevestigd door onduidelijke flashbacks, maar voornamelijk door gekunstelde gesprekken tussen Stan en zijn dealer, of tussen Stan en zijn collega, de onvergeeflijk irritante Carl (Scott Speedman). En hoewel ik het personage Carl (Scott Speedman) door middel van tussen haakjes geplaatste zinnen onderscheid van de acteur die hem speelt, moet ik toegeven dat ik dit personage al heel vroeg in de film zo verafschuwde dat ik de acteur die hem speelde (Scott Speedman) zelfs oprecht toewenste dat hij hem kwaad zou doen. Niet al te veel poespas. Niet noodzakelijkerwijs dood of verlamd... Maar misschien herpes? Of misschien zou er een toneellamp op hem kunnen vallen en zijn arm vermorzelen? Dit is een gevaarlijke afdwaling, maar ik zet het niet uit omdat ik iemand die dit leest, die erover denkt te gaan betalen om dit treinongeluk van een film te zien met een duidelijke impressie van de verschrikkelijke wensen en gevoelens die hij zelfs in de vredigste man teweegbrengt, wil laten zitten.<br />Nou, ik ben hier zo'n beetje op uitgekeken... in de loop van het schrijven hiervan zijn de misselijke gevoelens die deze film bij me heeft opgeroepen, weggeëbd, mijn hoofd is een beetje helderder geworden. Ik besef nu dat ik nog steeds tijd investeer in iets wat te maken heeft met dit stuk sh! Het lijkt verbazend veel op wakker worden na een nacht van suïcidaal zwaar drinken naast de zwoegende gestalte van een nog slapende studente van 100 kilo. Je eerste impuls is een wanhopig verlangen om te vluchten. Dat is natuurlijk.
I should say right away that I checked the spoilers box only because I'm giving this comment the amount of thought proportional to what this mess of a movie deserves, and don't want to be held responsible for some plot point incidentally slipping out.<br /><br />This comment will take the form of a tirade for the simple reason that I am still under the influence of this movie, having just watched it, and the unique effect this has renders one incapable of the sort of forethought and paragraph structure required for coherent, reasoned criticism. That is not a compliment. It isn't the narcotic effect of a truly hypnotic or thought provoking movie. The feelings it stirs up combine like some uncomfortable emotional Voltron, composed of a confusing mix of some form of rage, the vague desire to take a shower, the rudderless, sinking feeling of true betrayal one gets when they realize they have given 109 minutes of their lives into the hands of someone who would not only squander it, but do so in such a pompous, artless way. And I probably wouldn't have done anything super productive with that 109 minutes anyway! But even if I'd spent it on something trivial, like a power block of masturbation and online poker, I would have felt more fulfilled when all was said and done.<br /><br />The problems with this movie are myriad, and in better times I'd articulate exactly what they were in a semi-adult fashion. But in keeping with what this movie deserves, I think I'll most likely stick to the realm of masturbation jokes and cartoon references.<br /><br />The most irritating and terminal flaw is that while watching this movie one is keenly aware that the makers and participants think they are making a much smarter movie than they are. Demonstrating the depth of knowledge one could pick up in a one semester survey of Western art history at a community college or trade school, the art-jargon is piled on thick and from all directions, with much of it supplied by talk between our hero, the tortured detective Stan (Willem Dafoe, who I will forgive for this movie due to him being Willem Dafoe) and his accented antique dealer buddy Blair (Peter Stormare, taking a break from playing a sociopath for whom murder comes easy by playing a 2-dimensional plot device in a movie about a sociopath for whom murder comes easy). And talk they do. In fact, we are dropped into this story at a crime scene that may indicate the reemergence of a serial killer Stan thinks he killed years earlier, so all the back story is established partially through unclear flashback, but primarily through stilted conversations between Stan and his dealer, or Stan and his colleague, the unforgivably irritating Carl (Scott Speedman). And although I differentiate the character Carl (Scott Speedman) from the actor who plays him by using parentheses, I must admit that very early on in the film I despised this character so much that I actually found myself sincerely wishing harm on the actor portraying him (Scott Speedman). Not anything too fancy. Not death or paralysis, necessarily.. But maybe herpes? Or maybe a stage light could fall on him and crush his arm? This is a dangerous digression, but I'm not editing it out because I want to leave anyone reading this who's thinking about paying to see this train wreck of a movie with a clear impression of the horrible wishes and feelings it stirs in even the most peaceful man.<br /><br />Well, I'm sort of running out of steam here.. over the course of writing this the sick feelings this movie brought up in a me have subsided, my head has cleared a bit. Realizing now that I'm still investing time in something related to this piece of sh!t is startlingly similar to waking up after a night of suicidally heavy drinking next to the heaving form of a still slumbering 200 pound college girl. Your first urge is a desperate desire to flee. This is natural.