Het is een beetje vreemd dat een verhaal dat zich afspeelt in een deel van Oslo waar een zeer hoog percentage van de plaatselijke inwoners een Aziatische achtergrond heeft, niet eens een Aziatische of Amerikaanse persoon laat zien, zelfs niet als figurant. Dat feit beschrijft waarschijnlijk de Noorse rassenverhoudingen in het algemeen.<br /><0x3E> NIET BESCHIKBAAR <0xE2><0x80><0x93> ALLEEN EEN BRIEF DESCRIPTIE.<br /><0x3E> Buddy speelt vier jonge mensen die in een flat in Oslo wonen. De hoofdrolspelers zijn twee jonge mannen die er niet in slagen hun leven op een serieuze manier te leiden, en je zou kunnen zeggen dat de film zou kunnen gaan over besluiteloos zijn en het vermijden van verantwoordelijkheid <0xE2><0x80><0x93> een soort angst om volwassen te worden. Het verhaal gaat over typische tienerdromen en -fantasieën en lifestyle-rolmodellen. Dat is het cliché. Hoewel het verhaal een beetje grappig is, is de acteerprestaties goed en als 'jongeling' kan je je min of meer identificeren met de personages die zich in 'waanzinnige' situaties en gecompliceerde liefdessituaties bevinden, vind ik het verhaal of de personages niet erg geloofwaardig. Te gepolijst en te weinig diepgang. Deze film gebruikt alle klassieke publiekstrucs om een onderhoudende film te maken met evenveel intellectuele diepgang als 'Friends' (ja, die serie op tv).<br />Heeft de Noorse film eindelijk zijn identiteit gevonden?: Publiek dat het publiek behaagt in bekende Amerikaanse stijl.<br />Wat dacht je van Lukas Moodyssons Tillsammans (Samen).
It a bit peculiar that a story that is placed in a part of Oslo where a very high percentage of the local residents is from an Asian background does NOT EVEN SHOW ONE ASIAN OR AFRICAN person, not even as an extra. That fact probably describes Norwegian race relations in general. - However.<br /><br />NO SPOILERS - ONLY A BRIEF INTRODUCTORY DESCRIPTION:<br /><br />Buddy portrays four young people living in a flat-share in Oslo. The protagonist are two young men that don't manage to direct their life in any serious fashion, and one might say that the film could be about being indecisive and avoiding responsibility - a sort of fear of growing up. The narrative plays on typical teenage dreams and fantasies and lifestyle role models. Quite the cliché. Although the story is mildly funny, the acting is good and as a 'young person' one can sort of identify with the characters `crazy' situations and complicated love affairs, I don't find the story or the characters very believable. To polished and lacking in depth. This film uses all the classic audience pleasing tricks to make an entertaining film that has as much intellectual depth as `Friends' (yes that show on TV).<br /><br />Has Norwegian film finally found its identity?: Audience pleasers in well known American style.<br /><br />How about watching Lukas Moodysson's Tillsammans (Together).