Het is de vraag of Kinjite: Verboden Voorwerpen beledigend slecht is of gewoon hilarisch slecht. Het is bijna alsof iemand een wedstrijd heeft gehouden om de smerigste, smerigste film van Cannon te maken. Alsof een blik op de castlijst met namen als 'Lesbian Pedophile', 'Perverted Gentleman' en 'Porno-actrice' niet genoeg is, is het je enige kans om te zien hoe de agent van Charles Bronson een schooier op een bed gooit en een dildo pakt <0xE2><0x80><0x93> maar maak je geen zorgen, het is oké, want het geschreeuw buiten het scherm maakt duidelijk dat hij hem alleen maar martelt om informatie los te krijgen. Per slot van rekening, ook al is hij een beetje overbezorgd voor zijn aardige katholieke dochter, hij is...' Het is een aardige katholieke agent die regelmatig een lunchpakketje voor de plaatselijke katholieke priester William O'Connell meebrengt en die in poëtische gerechtigheid gelooft <0xE2><0x80><0x93> of er in elk geval voor zorgt dat de slechteriken in de bak terechtkomen met de geile gevangenen die de maximaal beveiligde gevangenis hun kan geven om een koekje van eigen deeg te krijgen. Maar dat krijg je dan als je tegen hem zegt: 'Hoor eens, ik vind je een beetje labiel.' Maar als hij later omkoping aangeboden krijgt, snauwt hij misschien: 'Ik zou dit graag in je reet stoppen, maar ik wil mijn handen niet vuilmaken,' hij heeft duidelijk geleerd waar hij de grens moet trekken: in plaats daarvan laat hij hem gewoon een horloge van 125.000 dollar opeten en steekt hij zijn Cadillac in brand. De anale obsessie gaat zelfs door tot de titel van de film: ondanks de poster met een naakt Japans meisje op een pornofilmdecor is de film het enige rechtstreekse voorbeeld van Kinjite/verboden onderwerpen, zoals de leraar Engels van Alex Hyde White aan een groep Japanse zakenlieden uitlegt: uh, praten over je darmbewegingen in beschaafde kringen.<br />Bronson is hier niet alleen te oud voor, zoals het openingsgevecht maar al te duidelijk maakt, hij is ook te oud voor de liefde van Peggy Lipton, en zij ziet er oud genoeg uit om volwassen kinderen te hebben. Als je hem het juiste materiaal geeft, is hij een betere acteur dan hij ooit is geweest. Hij is beslist geen politie-agent met een speciale afkeer van Japanners <0xE2><0x80><0x93> alsof het nog niet erg genoeg was dat ze Amerikaanse bedrijven opkochten, wat nog erger is, ze parkeren hun auto dubbel op een openbare weg! Geen enkele minderheidsgroepering wordt ongemoeid gelaten, of het nu een zwarte pooier is of een Pakistaanse hotelbediende, geen politie cliché wordt ongedaan gemaakt, of het nu een baas is die met zijn vuist op tafel slaat of een dode partner (Perry Lopez met zijn spectaculair slechte haarverf die zo prominent is dat hij het verdient om op de film te worden gezet). De dubbele intrige <0xE2><0x80><0x93> Bronsons agent uit L.A. die probeert Juan Hernandez te pakken te krijgen <0xE2><0x80><0x93> is in volle gang. Pax is een pooier die in minderjarige meisjes handelt, en James Pax' pornoverslaafde Japanse zakenman hebben er een eeuwigheid voor nodig om zich met elkaar te verstrengelen, en dan nog op de meest onwaarschijnlijke manieren: nadat hij Bronsons dochter in een bus heeft betast ('Een of andere oosterling heeft mijn heilige der heiligen aangeraakt!'), vindt Pax zijn eigen dochter ontvoerd door Hernandez. Je verwacht bijna dat de schrijver zijn hoofd om de hoek van het scherm steekt en zegt: 'Hoe vind je die appels?' Ergens onder al die luiheid bevindt zich de kiem van een goed idee, ook al is het nog zo slecht ontwikkeld dat het nooit helemaal duidelijk zal worden wat dat idee precies inhoudt, maar de uitvoering is pure Rising Sun: de Archie Bunker-versie, geschoten als outtakes van een muziekvideo uit de jaren tachtig met een waanzinnige en nogal luie finale waarin een legertje machinegeweren afschietende handlangers plotseling opduikt om het gratuite aantal doden op te voeren. De laatste van Bronsons films is meestal slecht tot in verschillende samenwerkingen met J. Lee Thompson, en helaas ook de laatste film van Thompson als regisseur <0xE2><0x80><0x93> het is een armzalige afsluiting voor twee ondergewaardeerde spelers die in toenemende mate nooit zo kritisch leken te zijn over de films waar ze ja tegen zeiden.
Offering a killer combo of terrible writing, terrible acting and terrible direction, it's a tossup whether Kinjite: Forbidden Subjects is offensively bad or just hilariously bad. It's almost as if someone ran a competition to make the sleaziest, seediest Cannon film. As if a glance at a cast list including characters like 'Lesbian Pedophile,' 'Perverted Gentleman,' 'Porno Actress' weren't enough, it's your only chance to see Charles Bronson's cop throw a lowlife on a bed and grab a dildo - but don't worry, it's okay, as the offscreen screams make clear he's only torturing him for information. After all, even if he is a bit overprotective of his nice Catholic daughter, he's a nice Catholic cop who regularly brings local Catholic priest William O'Connell a packed lunch and who believes in poetic justice - or at least ensuring that the bad guys end up in the slammer with the horniest inmates maximum security can provide to give them a taste of their own medicine. But then that's what you get for telling him "Look, I think you're a little bit unstable." Still, when later offered a bribe, he may snarl "I'd like to shove this up your ass, but I don't want to get my hands dirty," he's clearly learned where to draw the line: instead, he just makes him eat a $25,000 watch and sets fire to his Cadillac. The anal obsession even follows through to the film's title: despite the poster featuring a naked Japanese girl on a porn film set, the film's only direct example of Kinjite/forbidden subjects, as Alex Hyde White's English teacher explains to a group of Japanese businessmen, is, er talking about your bowel movements in polite society.<br /><br />Bronson isn't just too old for this, as the opening fight makes only too clear, he's too old for love interest Peggy Lipton, and she looks old enough to have grown-up kids. A better actor than he ever got the credit for when given the right material, here's he's given less a properly thought out character than a series of outrageous reactionary quirks. When he's not widening the circles of suspects he's accidentally dropping them to their death off the sides of buildings. He's definitely not a P.C. copper, with a special loathing for the Japanese - as if it wasn't bad enough that they're buying up American businesses, what's worse, they double-park on a public thoroughfare! No racial minority goes unassaulted, be they black pimp or Pakistani hotel clerk, no cop cliché unrecycled, be it a boss who bangs his fist on the table or a dead meat partner (Perry Lopez and his spectacularly bad hair dye that's so prominent it deserves screen billing all its own). The twin plot strands - Bronson's L.A. cop trying to take down Juan Hernandez's pimp who deals in underage girls and James Pax's porn-obsessed Japanese businessman  take forever to intertwine, and then in the most unlikely of ways: after copping a feel of Bronson's daughter on a bus ("Some Oriental guy touched my holy of holies!"), in the film's idea of poetic justice Pax finds his own daughter kidnapped by Hernandez. You half expect the writer to pop his head round the corner of the screen and say, "How d'ya like them apples?"<br /><br />Somewhere underneath all the laziness is the germ of a good idea even if it is too muddily developed to ever be clear quite what that idea really is, but the execution is pure Rising Sun: the Archie Bunker Version, shot like out-takes from an R-rated 80s music video with an outrageous and rather lazy dockside shoot-'em-up-and-blow'em-up finale that sees a small army of machine-gunning sidekicks suddenly appear to up the gratuitous body count. The last of Bronson's mostly bad to in different collaborations with J. Lee Thompson  and sadly Thompson's last film as director - it's a poor signoff for two undervalued players who increasingly never seemed to be that discerning about what pictures they said yes to.