Tien van de elf korte films in deze film zijn meesterwerken (ik vond alleen de Egyptische teleurstellend). Het is bewonderenswaardig dat iedereen, behalve de Mexicaanse regisseur, ervoor koos om de problemen van individuen of groepen in verband met 9-11 te beschrijven: de Afghaanse vluchtelingen, dove mensen, Palestijnen, de weduwen van Srebrenica, aids en armoede en corruptie in Afrika, de coup van Pinochets en het daaruit voortvloeiende bloedbad, zelfmoordaanslagen in Israël, door paranoia geplaagde en door de staat vervolgde moslim-Amerikanen in de Verenigde Staten, oude mensen die alleen wonen en de nasleep van de Tweede Wereldoorlog in het hart van Aziatische soldaten. Dit zou iets treurigs kunnen zeggen over de grenzen van empathie, in twee opzichten: de regisseurs zouden kunnen vinden dat Amerikanen de pijn van de rest van de wereld negeren en zich alleen bekommeren om hun eigen tragedies, terwijl ze in feite hetzelfde doen met hun korte films.<br />Tot mijn eigen verbazing vond ik Sean Penns stuk een van de allerbeste in de collectie, en ik vermoed dat zijn vertolking van Ernest Borgnine, een half krankzinnige oude man die in een New Yorkse flat vegeteert, het gelukkigste moment van zijn weduweleven is wanneer de zon door zijn raam schijnt nadat het WTC 'uit het licht is gestort', ook een van de meest aanstootgevende scènes is die het Amerikaanse publiek ooit heeft gezien.
Ten out of the 11 short films in this movie are masterpieces (I found only the Egyptian one disappointing). Stragely, all but the Mexican director chose to portray the problems of individuals or groups in connection with 9-11: the Afghan refugees, deaf people, Palestinians, the widows of Srebrenica, AIDS and poverty and corruption in Africa, Pinochets coup and ensuing bloodbath, suicide bombings in Israel, paranoia-hit and state-persecuted Muslim Americans in the USA, old people living alone, and the aftermath of WWII in the hearts of Asian soldiers. This might say something sad about the limits of empathy, in both ways: the directors might feel that Americans ignore the pains of the rest of the world and only care about their own tragedies, while they effectively do the same with their short films.<br /><br />Surprising myself, I found Sean Penn's piece one of the very best in the collection, and ***SPOILER AHEAD*** I also guess his portrayal of Ernest Borgnine as a half-crazy old man vegetating in a New York flat experiencing his widow life's happiest moment when the Sun shines through his window after the WTC "collapsed out of light's way", I guess this might also be one of the most offending as the general American audience would see it.