Toen ik zeventien was, geloofde ik echt dat Elvis de koning van de rock-'n-roll was, en ik wilde niet alleen alle 31 van zijn 'karakterfilms' zien, maar het was ook mijn ambitie om ze te bezitten. Wat moet ik een buitengewoon armzalig excuus voor een zeventienjarige zijn geweest. Gelukkig kreeg mijn gezonde verstand de overhand en Live A Little, Love A Little is de enige Elvis-film die ik bezit.<br />De spotlights zijn op deze film gevallen sinds een remix van het nummer A Little Less Conversation als single is uitgebracht. 1 in 25) Zelfs toen ik zeventien was en dringend behoefte had aan psychiatrische hulp, besefte ik al dat de liedjes voor deze film niet bepaald eersteklas waren. Maar A Little Less Conversation <0xE2><0x80><0x93> _rollnecks and 60's grooving aside_ <0xE2><0x80><0x93> is een echte topper. Het vinden van een minder bekend nummer, waarvan slechts een relatief klein aantal mensen weet dat het tot de mainstream is doorgedrongen, roept een mengeling van emoties op. Het is fijn om eindelijk te zien dat het geloof in een liedje wordt bevestigd, maar het is ook triest om te zien hoe je eigen privécultus desintegreert. (En wat een chauvinistische teksten. Hoewel, in welk Elvis-nummer komt het woord ' Maar wat me echt dwarszit aan deze film is niet _A Little Less Conversation_, maar de 84 minuten die de film in beslag nemen. Deze film is eigenlijk gebaseerd op een roman ( _Kiss My Firm but Pliant Lips_ <0xE2><0x80><0x93> wat zou dat voor een slappe roman zijn?) waarin een verveelde Elvis zich verschanst met een 'komische' hond en een nymfomane. Binnen 90 seconden nadat hij hem heeft ontmoet, vraagt Michele Carey: 'Zou je met me willen vrijen?' Naar alle maatstaven een behoorlijk snelle stijger, dat zul je met me eens zijn.<br />Ik meen me te herinneren dat sommige van Elvis' vroege films <0xE2><0x80><0x93> met name _Jailhouse Rock_ en _King Creole_ <0xE2><0x80><0x93> niet eens zo slecht waren, maar dit zijn gewoon toevallige boerenkinkels. Als je bij een krant wordt ontslagen, kan dat leiden tot een vijf minuten durend karategevecht met een paar gembernoten, een verkeersopstopping veroorzaken is leuk, en je kleedt je als roze zeemeerminnen. Er is zelfs een droomsequentie, godbetert. Misschien is het enige domme stereotype waar het niet aan voldoet dat het niet zoveel liedjes heeft. Als je er maar vier hebt om uit te kiezen, inclusief het nummer met de aftiteling, wacht je gemiddeld 22 minuten tussen de nummers. Sommige films worden saai door te veel liedjes, maar hier zouden ze misschien hebben geholpen om de pijn te verdoven. Van de resterende drie nummers is The Edge of Reality eigenlijk helemaal niet zo slecht, hoewel Elvis' nummer The Edge of Reality misschien niet zo goed was. De dans waar Elvis naar toe danste, moet zeker 'The Bear Trap' zijn geweest.<br />In zekere zin is dit voor een film met een PG-certificaat uit 1968 een schokkende seksuele inhoud. Helaas wordt Elvis' waardigheid echter door deze film tenietgedaan, met zijn pratende honden, komische waarde voor de Midden-Amerikanen en de stijfste dans die je ooit zult zien.
When I was seventeen I genuinely believed Elvis to be the king of rock and roll, and not only did I wish to see all 31 of his "character" movies, but it was my ambition to own them, too. What an exceptionally poor excuse for a seventeen-year-old I must have been. Thankfully sense prevailed and Live A Little, Love A Little is the only Elvis film I own.<br /><br />The spotlight has fallen on this one recently since a remixed version of top song A Little Less Conversation has been released as a single. (His first to reach the UK top ten in 22 years  his first UK No.1 in 25) Even when I was seventeen and in serious need of psychiatric help I realised that the songs for this movie weren't exactly first rate. However, A Little Less Conversation - rollnecks and 60s grooving aside - is a real standout. Finding a lesser-known song that only a relatively small few are aware of promoted into the mainstream produces a mixture of emotions. It's nice to finally see faith in a song vindicated, but it's also saddening to see the disintegration of your own private cult. (And what chauvinistic lyrics, too. Though what other Elvis song contains the word "procrastinate"?)<br /><br />But what really bothers me about this film is not A Little Less Conversation but the 84 minutes that surround it. Actually based on a novel (Kiss My Firm But Pliant Lips - what kind of lame novel would that be?) this one sees a bored Elvis holed up with a "comedy" dog and a nympho. Within 90 seconds of meeting him, Michele Carey asks "would you like to make love to me?" Quite a fast mover by any standards I'm sure you'll agree.<br /><br />I do seem to recall that some of Elvis's early movies - most notably Jailhouse Rock and King Creole - weren't too bad, but this is just identikit hillbilly cobblers. Being fired from a newspaper job can lead to a five minute karate fight with a couple of gingernuts, causing a motorway pile up is good for a laugh, and models dress as pink mermaids. There's even a dream sequence for God's sake. Maybe the only dumb stereotype it doesn't conform to is in not having all that many songs. With just four to choose from, including the credits number, you're waiting an average of 22 minutes between tracks. Some movies would become vapid by having too many tunes, but here they might have helped to have numbed the pain. Of the remaining three tracks, then The Edge of Reality isn't actually that bad, though Elvis's dance to it must surely have been called "The Bear Trap".<br /><br />In one sense, for a PG certificate film from 1968 then this is shockingly high on sexual content. Sadly, however, with talking dogs, Middle America sitcom values and the stiffest dancing you'll ever see, Elvis's dignity is obliterated by this movie.