Je hoeft deze recensie niet te lezen.<br />Een eerdere recensie, van de hand van Pninson uit Seattle, heeft alle grote tekortkomingen van deze productie al geïdentificeerd. Ik kan alleen de basisprincipes ervan verduidelijken.<br />Bleak House was een relatief laat werk van Dickens en het is veel duisterder dan zijn eerdere werk. De regisseur, Ross Devenish, neemt dat te letterlijk, want hij maakt zich te veel druk om het duister en de mist. Als Ada, Rick en Esther een halfuur na het begin van de eerste aflevering verschijnen, is het een opluchting om voor het eerst in het daglicht te zijn. In sommige van de duisterder scènes was het moeilijk om te zien wat er eigenlijk op mijn tv-scherm stond. Ik heb het hele verhaal in één dag gezien, vanaf halverwege de middag. Naarmate het daglicht vervaagde, werd dit minder een probleem, maar ik heb een vrij goede tv en ik heb dit probleem nog nooit eerder op welk moment van de dag dan ook meegemaakt.<br />Het ijsberen is heel weloverwogen (d.w.z. langzaam). Ik weet zeker dat dit intens was, maar het is overdreven. Er zijn talloze opnamen van mensen die door de drek en de somberheid van het Victoriaanse Londen sjokken, die langer worden bewaard dan nodig is om de stemming en de sfeer vast te leggen. Een goede redacteur zou waarschijnlijk uit elke vijftig minuten durende aflevering een paar minuten kunnen halen zonder een dialoog te verliezen, gewoon door elk van deze scènes een beetje aan te passen.<br />Ik wil deze twee problemen niet overdrijven. Je went al snel aan het uiterlijk en het tempo van deze productie. Het belangrijkste is dat het verhaal niet altijd even goed wordt verteld. Eerdere romans van Dickens zijn even lang als _Bleak House_, maar zijn lang niet zo ingewikkeld geconstrueerd. Ik heb bijvoorbeeld onlangs Nicholas Nickleby herlezen omdat ik intrigerend vond hoe Douglas McGrath een boek van achthonderd pagina's in zijn twee uur durende film propte. Het antwoord is simpel: het boek zit vol vulling. McGrath heeft grote delen van de roman uitgeknipt, terwijl hij toch alle essentiële elementen van het verhaal heeft behouden. Dat zou met _Bleak House_ niet mogelijk zijn.<br />Deze productie heeft zeven uur nodig. Waarschijnlijk nog meer, want veel elementen van de ingewikkelde plot zijn niet duidelijk genoeg of worden niet zo goed aangepakt als zou moeten. Een paar willekeurige voorbeelden zullen de problemen illustreren.<br />De dienstmeid, Rosa, verschijnt uit het niets, zonder achtergrond, zodat Lady Dedlocks gehechtheid aan haar grotendeels ongemotiveerd is.<br />De toegeeflijkheid van brigadier George in Tulkinhorns eis om een voorbeeld van Hortons handschrift is enigszins misleidend.<br />Het wordt niet duidelijk genoeg gemaakt dat Esther echt verliefd is op Woodcourt als ze ermee instemt om met John Jarndyce te trouwen. Het wordt ook niet duidelijk dat ze hebben afgesproken hun verloving niet aan te kondigen, of waarom.<br />Het geheime huwelijk van Ada en Rick wordt weggelaten. In het ene deel zijn ze alleen maar geliefden, in het volgende worden ze plotseling als man en vrouw aangeduid. <br /><br />Mevrouw Rouncewell wordt pas in een laat stadium in het verhaal geïntroduceerd en de verwijdering van zijn familie door sergeant George wordt onverklaard <0xE2><0x80><0x93> evenals de manier waarop ze ontdekt wordt.<br />Tulkinhorns toewijding aan het handhaven van de eer en het fatsoen van de familie Dedlock is ingehouden, dus zijn motief om Lady Dedlock te vervolgen is duisterder dan nodig is.<br />De betrokkenheid van de steenhouwers bij zowel Tom als (later) Lady Dedlock is enigszins ondoorzichtig.<br />Het is niet duidelijk dat Guppy zijn aanbod aan Esther hernieuwt omdat haar pokkenlittekens zo goed als verdwenen zijn.<br />Dit is slechts een selectie: er zijn er nog meer. Het zijn geen grote problemen en de hoofdlijn van het verhaal is duidelijk genoeg. Desalniettemin zijn het kleine irritaties die afbreuk doen aan de kracht van het verhaal: je hoeft niet te puzzelen over kleine plotwendingen. Er zijn echter belangrijker structurele problemen die het verhaal in latere stadia verzwakken.<br />De hele kwestie van de moord op Tulkinhorn wordt enigszins terzijde geschoven. Bucket wijst onmiddellijk Hortense aan als verdachte, wat de spanning van de hachelijke situatie van sergeant George en het belang van het vinden van mevrouw Rouncewell ondermijnt. Het vermindert ook de impact van het subplot waarin de verdenking op lady Dedlock wordt geworpen en het verzwakt de scène waarin Hortense ten overstaan van sir Lester wordt ontmaskerd. Een ernstiger probleem is dat de moord, het onderzoek en de daaropvolgende zoektocht naar Lady Dedlock het verhaal meer dan een uur lang domineren, en in die tijd verliezen we de andere hoofdlijn van het verhaal volledig uit het oog: de juridische zaak en het effect daarvan op Rick. Zijn falende financiën, zijn strooptocht bij Vholes en Skimpole, Ada's wanhoop, zijn verslechterende gezondheid enzovoort, worden allemaal een hele episode lang in de wacht gezet. Dit mag dan de manier zijn waarop Dickens het boek schreef (ik heb het in geen jaren gelezen), maar een goed scenario zou de verschillende lijnen van het verhaal bij elkaar moeten houden.<br />Ten slotte is de rol van Smallweed in het verhaal zo verminderd dat hij bijna overbodig is. Zijn ontdekking van het nieuwe testament, dat de laatste fase van het verhaal in gang zet, wordt ook weggegooid. Het gebeurt buiten het scherm om.<br />Ondanks dit alles is het nog steeds een heel goede productie. Veel van de uitvoeringen zijn uitstekend. De afzonderlijke scènes zijn prachtig uitgevoerd. Het zich opstapelende gevoel van tragiek is heel sterk. Ik zou het nog steeds aanbevelen als een uitmuntende versie van een geweldig boek, als de productie van 2005 er niet was geweest. Ik zou me waarschijnlijk niet volledig bewust zijn geweest van de tekortkomingen ervan als ik niet had gezien hoe Andrew Davies het beter deed. Ik heb kritiek gehad op Davies' Jane Austen-bewerkingen, maar ik moet toegeven dat hij echt weet hoe hij de uitgestrekte boeken van Dickens moet temmen. Dit is een indrukwekkend en aangrijpend drama dat minstens zeven uur van ieders tijd waard is. Desalniettemin is het waarschijnlijk dat het lot ervan wordt bezegeld met een kruisreferentie naar de bijna-definitieve versie uit 2005.
You don't need to read this review.<br /><br />An earlier review, by pninson of Seattle, has already identified all the main shortcomings of this production. I can only amplify its basic arguments.<br /><br />Bleak House was a relatively late Dickens novel and is much darker than his earlier work. This is taken too literally by the director, Ross Devenish, who piles on the gloom and fog too much. When Ada, Rick and Esther appear, half an hour into the opening episode, it is a relief just to be in daylight for the first time. In some of the murkier scenes it was hard to see what was actually on my TV screen. I watched the whole thing in one day, starting in mid-afternoon. As daylight faded this became less of an issue, but I have a pretty good TV and I have never encountered this problem before at any time of day.<br /><br />The pacing is very deliberate (i.e. slow). I am sure this was intensional, but it is overdone. There are numerous shots of people trudging though the muck and gloom of Victorian London that are held longer than is necessary to establish the mood and atmosphere. A good editor could probably take several minutes out of each fifty-minute episode, without losing a line of dialogue, just by trimming each of these scenes slightly.<br /><br />I don't want to overstate these two problems. You soon adjust to the look and pace of this production. The more important issue is that it doesn't always tell the story very effectively. Earlier Dickens novels are as long as Bleak House, but are not nearly so intricately plotted. For example, I recently re-read Nicholas Nickleby because I was intrigued to see how Douglas McGrath crammed an 800 page book into his two-hour movie. The answer is simple: the book is full of padding. McGrath cut great swathes of the novel while still retaining all the essential story elements. This would not be possible with Bleak House. <br /><br />This production needs its seven hours. Probably, it needs even longer, because many elements of its convoluted plot are not sufficiently clear, or as well handled, as they need to be. A few random examples will illustrate the problems.<br /><br />The maid, Rosa, appears from nowhere with no background, so Lady Dedlock's attachment to her is largely unmotivated.<br /><br />Sergeant George's acquiescence in Tulkinhorn's demand for a sample of Horton's handwriting is somewhat fudged.<br /><br />It is not made clear enough that Esther is actually in love with Woodcourt when she agrees to marry John Jarndyce. Neither is it clear that they have agreed not to announce their engagement, or why.<br /><br />Ada and Rick's secret marriage is omitted. In one episode they are merely lovers, in the next, people are suddenly referring to them as husband and wife.<br /><br />Mrs Rouncewell is only introduced at a late stage in the story and Sargeant George's estrangement from his family is left unexplained - as is the means by which she is discovered.<br /><br />Tulkinhorn's dedication to maintaining the honour and respectability of the Dedlock family is understated, so his motive for persecuting Lady Dedlock is more obscure than it need be.<br /><br />The involvement of the brick makers with both Tom and (later) Lady Dedlock is somewhat opaque.<br /><br />It is not obvious that Guppy renews his offer to Esther because her smallpox scars have all but vanished.<br /><br />This is only a selection: there are others. They are not major problems and the main thrust of the story is clear enough. Nonetheless, they are minor irritations that detract from its power: you shouldn't have to puzzle over little plot points. However, there are more important structural problems that do weaken the story in its later stages.<br /><br />The whole business of Tulkinhorn's murder is somewhat thrown away. Bucket immediately pinpoints Hortense as a suspect, which undermines the suspense of Sergeant George's predicament and the importance of finding Mrs Rouncewell. It also diminishes the impact of the sub-plot in which suspicion is thrown on Lady Dedlock and weakens the scene in which Hortense is unmasked in front of Sir Lester.<br /><br />A more serious problem is that the murder, its investigation and the subsequent search for Lady Dedlock, dominate the story for over an hour, during which time we completely lose sight of the other main plot strand: the legal case and its effect on Rick. His failing finances, his gouging by Vholes and Skimpole, Ada's despair, his declining health and so on, are all put on hold for an entire episode. This may be how Dickens wrote the book (I haven't read it for years) but a good screenplay should keep the different plot strands moving forward together.<br /><br />Finally, Smallweed's role in the story is so diminished that he is almost superfluous. His discovery of the new will, that triggers the final phase of the story, is also thrown away. It happens off screen.<br /><br />Despite all of this, it is still a very good production. Many of the performances are outstanding. Individual scenes are beautifully realised. Its accumulating sense of tragedy is very powerful. I would still be recommending it as a superb adaptation of a great book, had it not been for the 2005 production. In fact, I probably wouldn't be fully aware of its defects if I hadn't seen how Andrew Davies did it better. I have been critical of Davies's Jane Austen adaptations, but I have to admit that he really knows how to tame Dickens's sprawling books.<br /><br />This is an impressive and gripping drama and well worth seven hours of anybody's time. Nonetheless, its probable fate is to be viewed mainly as a cross-reference to the near-definitive 2005 version.