Bladzijde 3 is een van die films die Madhur Bhandarkar maakt om maatschappelijke vuiligheid aan het licht te brengen. De film is meeslepend, maar net als de meeste van Bhandarkars films is hij eenzijdig en overdreven pessimistisch. Deze film gaat helemaal over roddeljournalistiek, roddels en beroemdheden. De film toont het leven van de beau monde, wier levensstijl rampzalig opschepperig, eigenaardig en afstotelijk is. Ze feesten, ze geven niets om roem, ze organiseren feestjes op begrafenissen, ze hunkeren naar meer geld en een betere reputatie, ze zullen alles doen om in de media te komen, om hun naam met grote letters te laten afdrukken in de societyrubriek van de krant die bekendstaat als 'Bladzijde 3', met enorme foto's die het middelpunt zullen zijn van de discussies van de mensen. Ze zijn op zoek naar aandacht, ze zijn wellustig en hypo De filmindustrie wordt afgeschilderd als een louche bedrijf, en het is een veelvoorkomend verschijnsel onder filmmakers om een advocaat in de arm te nemen. Daar wordt onze lieftallige heldin, een jonge columniste, Madhvi Sharma, mee geconfronteerd. Al die mensen uit de elite van Mumbai zijn afhankelijk van haar artikelen, en zij is de juiste persoon om vriendschap mee te sluiten als je wilt dat ze jou in haar artikel noemt. Later in de film horen we dat zelfs de vrienden van Madhvi niet verschillen van de mensen uit de hogere kringen. Dit was voor mij een moeilijke kijkervaring, hoewel de film ontegenzeggelijk dapper is en interessante onderwerpen behandelt.<br />De muziek in de film is gemiddeld. De enige redelijke nummers zijn 'Kitne Ajeeb' en 'Huzoor-E-Ala'. De film is goed geschreven. De tweede helft is veel beter dan de eerste, omdat die veel zakelijker is en veel belangrijker onderwerpen aansnijdt, zoals terrorisme en kindermishandeling. Dat is het punt waarop de film moet worden toegejuicht. Het was triest om te weten dat mensen dergelijke misdaden uit angst liever negeren, en de teleurstelling van Konkona Sen Sharma's personage was heel gemakkelijk te begrijpen. Ze was gedurende de hele film uitstekend en haar acteerwerk in de laatste paar scènes was bijzonder indrukwekkend. Zijn rol was heel klein, maar hij deed hem alle eer aan. Boman Irani is een solide figuur als de redacteur van de krant. Sandhya Mridul is beminnelijk als de brutale kamergenote van Madhvi, Pearl, die met een oudere man trouwt om het geld en die eerlijk genoeg is om dat toe te geven. Het einde van de film is echt goed en geeft een zekere zucht van opluchting na de onvoorstelbaar moeilijke gebeurtenissen. Pagina 3 is een goede film, hij is interessant en soms ontroerend, maar de mate van belangstelling en de algemene kwaliteit worden bedorven door de overdreven, overdreven rommelige en negatieve weergave van de rijken en beroemden.
Page 3 is one of those films Madhur Bhandarkar makes to expose societal filth. The film is compelling, but, like most of Bhandarkar's films, it is one-sided and overly pessimistic. This film is all about tabloid journalism, gossip, celebrities. The film exposes the lives of socialites, whose lifestyle is disastrously boastful, peculiar and repulsive. They party, they care for nothing but fame, they plan parties at funerals, they are craving for more money and a higher reputation, they will do anything to get due exposure in the media, to get their names boldly printed on the daily newspaper's social column known as "Page 3" with huge photographs which will be the center of people's discussions. They are attention seeking, salacious and hypocrite. The film industry is shown as sleazy, with casting couch being a common phenomenon among filmmakers. That's where our lovely heroine, a young social column reporter Madhvi Sharma, is thrown. All these people from Mumbai's elite depend on her articles and she is the right person to befriend at these parties if you want her to mention you in her article. Later in the film we learn that even those who are Madhvi's friends are no different from these high-society people. This was tough viewing for me, although the film is unquestionably brave and the issues it deals with are interesting.<br /><br />The film's music is average. The only passable songs are "Kitne Ajeeb" and "Huzoor-E-Ala", sung by the two melody queens Lata Mangeshkar and Asha Bhosle, respectively. Otherwise the soundtrack is bad. One song which was particularly horrendous is "Filmy Very Filmy". The film's writing is quite good. The second half is far better than the first, as it turns more matter-of-fact and exposes much more important issues such as terrorism and child abuse. That's where the film has to be applauded. It was sad to know that people prefer to ignore such crimes out of fear and Konkona Sen Sharma's character's disappointment was very easy to relate to. She was excellent throughout the film and her acting in the last few scenes was particularly impressive. Atul Kulkarni's part was very small but he did full justice to it. Boman Irani is solid as the newspaper's editor. Sandhya Mridul is lovable as Madhvi's sassy roommate Pearl who marries an older man for money and is honest enough to admit it. The film's ending is really well-done, and provides a certain sigh of relief after the unimaginably tough proceedings. Page 3 is a good film, it is interesting and at times moving, but the level of its interest and its general quality are marred by its exaggerated, overly messy and negative portrayal of the rich and famous.