Even vraagt hij zich af hoe het moet zijn om Uwe Boll te zijn. Ergens, misschien op die plekken waar Jack Nicholson zei 'je praat niet over op feestjes', weet Boll dat David Lean als kind hoofdluis had en dat hij meer talent voor filmen had dan hij. Gore Hoeren, metalheads en sociaal gestoorden kunnen hem in het circuit tegen het lijf lopen en hem het tegendeel vertellen, maar het algemene publiek vindt de Teutoonse productie van de roerganger zo gespeend van originaliteit, geestigheid of verbeelding dat hij de boeman van het internet is geworden, onder een online-discursief synoniem voor fotochemische uitwerpselen. Boll doet zijn best om over die nee-zeggers heen te walsen en maakt gebruik van belastingteruggaven die in Duitsland en Canada beschikbaar zijn om te blijven werken en geld bijeen te brengen van een netwerk van tandartsen, zoals Zero Mostel deed met oude dames in _The Producers_. Het verschil is dat Mostels personage wist dat hij zijn darmen vulde. Misschien weet Uwe dat ook.<br />De vijandigheid jegens elke nieuwe 'Bollbuster' is zo groot dat IMDb-klanten hun kijkcijfers saboteren door op 1 te stemmen voordat ze hem hebben gezien. Bolls pogingen om zijn critici het zwijgen op te leggen door ze uit te dagen voor een bokswedstrijd en ze uit te schakelen, hebben hen alleen maar vastberadener gemaakt. Hij is waarschijnlijk de enige filmmaker die de verkoop van thesaurussen heeft opgeschroefd omdat critici op zoek zijn naar inventieve manieren om rotzooi te beschrijven. Deze aanval heeft van Uwe een man met een heel dikke huid gemaakt, zo dik dat hij het gevoel moet hebben dat hij in een tapijt is gewikkeld, maar ook een man die het gevoel heeft dat hij door de hele wereld wordt gekoeioneerd. Zoals de meeste mensen in zo'n situatie haalt hij uit, vastbesloten om zoveel mogelijk mensen van streek te maken met de herinnering aan een huilerige avond waarop _Variety_ een recensie over het Huis van de Doden hield, nooit te ver van de oppervlakte. Deze 'ik weet dat je het bent, maar wat ben ik'-strategie om het initiatief weer op te eisen, leverde de botte satire van Postal op, die probeerde de dissidenten met napalm te bestoken met grappen over 11 september, christelijk fundamentalisme, jihad, nazisme en pedofilie. Zo'n litanie van scheldwoorden vereist een satiricus met de geest van Peter Cook en de visuele verbeelding van Chris Morris, maar Boll komt niet verder dan de o in hun achternaam.<br />In _Seed_, met de voornoemde aangepaste versie, is Boll terug met een verhaal over een sadistische seriemoordenaar (is er een ander soort?) die de stoel alleen maar krijgt voor twee pogingen om te falen en alle tekenen van leven te beperken. Hij houdt zich aan de fictieve wet die zegt dat iedereen die na 3 pogingen nog in leven is, vrijuit gaat, maar als je dat niet doet...' 'Hij is met zoveel elektriciteit gegrild - waarom zou je dat willen - ze verklaren hem wettelijk dood en begraven hem, waarna de ontstemde moordenaar weer opduikt en aan een wervelwind van zijn cipiers begint.<br />'Boll begint zijn 'exploratie van nihilistische woede' met Seed, die naar beelden kijkt van dieren die voor experimentele doeleinden worden gemarteld. Van daaruit worden we getrakteerd op de aandelen van de moordenaar in ruil voor het ontvoeren van honden, baby's en volwassen vrouwen en het toestaan dat ze voor de camera verhongeren om vervolgens tot madenvoer te worden. 'Ja, we zijn waardeloze, achterlijke sadisten en erger nog, we geven Uwe geen goede beoordeling op de IMDb. Kortom, de mensheid is gelul.'<br />'U denkt natuurlijk dat Uwe op onze ergste excessen vertrouwt om in zijn levensonderhoud te voorzien en met dat in gedachten is dat ook zo.' Het is een beetje een tweeslachtig stuk, aan de ene kant haat het zijn publiek en koestert het zich in de zure melk van de menselijke vriendelijkheid, in plaats van de melk die de arme oude Boll zo lang heeft moeten drinken, terwijl het tegelijkertijd zijn lid uitrekt en de mensen met een pornografische hang naar verdorvenheid op het witte doek uitnodigt om zich te verbazen over de enorme omvang van zijn kont.<br />Het resultaat zegt niets over de maatschappij en haar ontevredenheid, maar eerder over het ondermijnende effect dat de slechte pers op de regisseur heeft. De arme Uwe is kennelijk een heel boze man die één scène heeft gemaakt waarin een arme vrouw haar hersens tot moes wordt geslagen terwijl ze vastgebonden zit op een stoel, ongetwijfeld als surrogaat voor zijn eigen fantasie.' Dat het er wel is, maar geen avant-garde benadering heeft omdat het niet aan een verhaallijn gebonden is, toont aan dat Boll een pornograaf is die zich graag inlaat met de bloeddorst van zijn publiek en weet dat plot boven alles gaat. Hij heeft een film gemaakt die vakkundig geschoten is, maar volkomen desolaat is. 'Ik wilde een horrorfilm maken die niet leuk was,' zei Boll tegen het publiek bij de wereldpremière van de film en daar is hij, op dat krakkemikkige manifest, in geslaagd, maar als dit bedoeld was om de criticasters van de regisseur ervan te overtuigen dat hij een serieuze genrefilmer was, heeft hij niet alleen een betere, originelere manier nodig om het te zeggen, maar ook iets oprechts om te zeggen.
Consider for a moment what it must be like to be Uwe Boll. Somewhere, perhaps in those places that Jack Nicholson said 'you don't talk about at parties', Boll knows that David Lean had head lice as a child that had more talent for film making than him. Gore Whores, metal-heads and the socially dysfunctional may bump into him on the circuit and tell him otherwise but general audiences find the Teutonic helmsman's output so bereft of originality, wit or imagination that he's become the internet's bogeyman  an online discursive synonym for photochemical excrement. Boll does his best to ride over these naysayers, exploiting tax credits available in Germany and Canada to keep working and raising money from a network of dentists as Zero Mostel did with old ladies in The Producers. The difference being that Mostel's character knew he was making bowel fill. Maybe Uwe knows it too.<br /><br />Such is the level of hostility toward each new 'Bollbuster' that IMDb patrons sabotage their ratings by voting 1 before they've seen it. Boll's attempts at silencing his critics by challenging them to a boxing match and knocking them out just made them more determined. Indeed he's probably the only filmmaker that's boosted thesaurus sales as critics search for inventive ways of describing garbage.<br /><br />This onslaught has made Uwe a very thick skinned man, so much so that he must feel like he's wrapped in a carpet, but one who feels as if he's bullied by the entire world. Like most people in that situation he lashes out, determined to upset as many people as possible with the memory of a tearful evening holding Variety's review of House of the Dead, never too far from the surface. This 'I know you are but what am I' strategy for reclaiming the initiative produced the blunt satire of Postal, which attempted to napalm the dissenters with jokes about 9/11, Christian fundamentalism, Jihad, Nazism and paedophilia. Such a litany of invective requires a satirist with the mind of Peter Cook and the visual imagination of Chris Morris but the closest Boll gets to either man is the o in their surname.<br /><br />In Seed, shot back to back with the aforementioned game adaptation, Boll is back with a story about a sadistic serial murderer (is there any other kind?) who gets the chair only for two attempts to fail in permanently curtailing all signs of life. Mindful of the fictional law that says anyone still alive after 3 attempts must go free, though if you'd been fried with that much electricity why would you want to, they pronounce him legally dead and bury him, only for the disgruntled killer to resurface and begin a whirlwind tour of his gaolers.<br /><br />Boll begins his 'exploration of nihilistic rage' with Seed watching footage of animals being tortured for experimental purposes. From there we're treated to the killer's stock in trade  kidnapping dogs, babies and grown women and allowing them to starve to death on camera only to become maggot food. We're invited to reflect on what a depraved race of amoral meat sacks we all are  our inhumanity to each other and our fellow creatures acting as a lighting rod that acts as a catalyst for the most disgusting vestiges of the human condition. Yes, we're worthless, gormless sadists and worse than that, we won't give Uwe a good rating on the IMDb. In short, humanity is bunk.<br /><br />Of course you might think that Uwe relies on our worst excesses for his livelihood and with that in mind it's a bit of a bipolar piece, on one hand hating its audience and positively basting itself in the sour milk of human kindness  the milk that poor old Boll has had to drink for so long, while simultaneously whipping out its member and inviting those with a pornographic lust for on screen depravity to marvel at its sheer arse splitting girth.<br /><br />The result says nothing about society and its discontents, more the corrosive effect bad press is having on its director. Poor Uwe is obviously a very angry man  one scene in which a poor woman gets her brains hammered to a pulp while tied to a chair, no doubt a surrogate for his own fantasy's about dispatching various web critics. That it's there but takes an avant-garde approach by failing to be attached to any kind of narrative thread, shows that Boll is a pornographer whose happy to engage with the blood lust of his audience and knows that plot is surplus to requirements. He's made a film which is competently shot but utterly desolate. "I wanted to make a horror movie that was no fun" Boll told the audience at the film's world premiere and he has, on that flimsy manifesto, succeeded but if this was supposed to convince the director's detractors that he was a serious genre filmmaker, he'll need something genuine to say as well as a better, more original way of saying it.