De dag is eindelijk aangebroken dat ik getuige zal zijn van de voortzetting van Azumi's lot als sluipmoordenaar, de vervulling van haar karakter en de ultieme poging om me dieper de wereld in te trekken waar ze tijdens de eerste saga zo genadeloos doorheen raasde.<br />Dat is het meest poëtische wat ik zal zeggen over Azumi 2: Dood of Liefde, want toen ik ineenkromp voor de zware sentimentaliteit van het Huis van de Vliegende Dolken en klaagde over de geloofwaardigheid van Aya Ueto's vertolking van een door bloed gedreven sluipmoordenaar, begon ik na het zien van Azumi 2 de eerder genoemde tekortkomingen meer dan ooit te waarderen.<br />Niet alleen voelt de vastberadenheid van elke sluipmoordenaar traag en weinig inspirerend, maar ook worden er veel belangrijke elementen uit de hele ervaring weggelaten. In Azumi 1 zagen we hoe de moordenaars verschillende stealth-tactieken gebruikten (die hun allerhoogste prioriteit hebben) en ook hoe ze hun doelwitten met snelle executies en snellere ontsnappingsmogelijkheden het leven zuur maakten. Maar ik zal dat niet al te zeer tegen deze film inbrengen, want deze keer is het verhaal een beetje aangepast en zijn er nog veel meer obstakels in Azumi's weg geplaatst om te voorkomen dat ze de krijgsheer kan bereiken en enig teken van charisma kan vertonen. Chiaki is trouwens zo dom om het grootste deel van de film op de plank te laten liggen en speelt in feite een sobere versie van Go Go, minus het koele wapen en het dreigende gevoel. Dit brengt me bij de laatste slag, de actie, die in de titel eenvoudigweg is vermomd als de 'dood'-kant van het epos. In de eerste helft van de film zien we het debuut van vele veelbelovende tegenstanders met flitsende uiterlijk en nog flitsender wapens. Het verbaast niemand dat ze op de een of andere manier aan hun einde komen, maar de film schiet tekort als ze allemaal te snel en te gemakkelijk beginnen te sterven. In Azumi 1 overmeesterden de jonge moordenaars de tegenstanders voornamelijk met snelle maar enigszins bevredigende gevechten en de laatste krachtmeting tussen Azumi en Bijomaru in vergelijking met de gevechten in Azumi 2 was in elk geval een hoogtepunt en de moeite waard. Er werden een paar interessante effecten ingebracht, maar door de korte duur van elke ontmoeting waren ze niet in staat tot vernieuwing. Ik wil de conventionele stijl van samoeraifilms met hun snelle en realistische gevechten absoluut niet afkraken, maar de personages in beide Azumi-films waren zo fantasievol en rechtstreeks uit de anime dat de regels overtreden hadden kunnen worden en de actie nog meer verrijkt had kunnen worden.<br /><br />De romantische kant van Azumi is bedoeld om de tijd tussen de vechtscènes te vullen, maar aan het eind dient het helaas geen enkel doel en levert het ook geen broodnodige oplossing op.<br /><br />Als fan met een open geest voor een grote verscheidenheid aan films en animatie, zal ik niet liegen en ik...' Ik geef toe dat ik neutraal en niet erg onder de indruk was van de eerste film van Azumi, maar ik zeg erbij dat na het zien van Azumi 2 het origineel een feilloos meesterwerk leek. Voor wat het waard is: Azumi 2: Death or Love had rechtstreeks naar de videotheek kunnen gaan, met zijn onzichtbaar rijkere budget en een mislukt potentieel om toe te voegen of zelfs uit te breiden op de hobbelige reis van wanhopige moordenaars die hun best doen om de vrede te herstellen, met de moed om te sterven terwijl ze dat proberen.
The day has finally come for me to witness the perpetuation of Azumi's fate as an assassin, fruition of her character and the ultimate attempt to draw me deeper into the world she rampaged through so mercilessly during the first saga.<br /><br />That's as poetical as I'll get when talking about Azumi 2: Death or Love, because when I cringed over the heavy sentimentality of House of Flying Daggers and complained about the credibility of Aya Ueto portraying a blood-driven assassin, after watching Azumi 2 I started to appreciate the previously mentioned shortcomings more than ever before.<br /><br />Not only does the determination of each assassin feels sluggish and uninspiring but also many important elements are omitted from the entire experience. In Azumi 1 we saw the assassins use various stealth tactics (which is their number one priority) as well as logic to make easy work of their marks with swift executions and quicker abilities to escape. But I won't hold that against this movie too much since the story is slightly tweaked this time around and many more obstacles are planted in Azumi's way to prevent her from reaching the warlord and displaying any signs of charisma. By the way, Chiaki is foolishly shelved for the most part of the film and is basically playing a toned down version of Go Go, minus the cool weapon and sense of menace.<br /><br />This brings me to the final blow which is the action, simply disguised in the title as the 'Death' side of the epic. In the first half of the film we see the debut of many promising adversaries with flashy looks and even flashier weapons. To no one's surprise they meet their end one way or another but the film falls short when each of them start dying too fast and too easily. In Azumi 1, the young assassins were mostly overpowering the opposition with quick but somewhat satisfying battles and the final showdown between Azumi and Bijomaru in comparison to the fights in Azumi 2 was at least climaxed and worthwhile. Some interesting effects were introduced but they were unable to achieve innovation due to the shortness of each encounter. I am in no way knocking down the conventional style of samurai films with their quick and realistic battles but characters in both Azumi films were so imaginative and straight out of anime that the rules could have been broken and the action should have been further enriched.<br /><br />The romance side of Azumi is there to fill in time between the fight scenes and unfortunately at the end it serves no purpose nor provides a much needed resolution.<br /><br />As a fan with an open mind for wide variety of movies and animation, I won't lie and I'll admit to my neutrality and unimpressiveness towards the first Azumi film, but I'll step right up and say that after watching Azumi 2, the original was made to look like a flawless masterpiece. For what it's worth, Azumi 2: Death or Love could have gone straight to video, with its invisibly richer budget and a failed potential to add or even expand on the bumpy journey of desperate assassins, doing their best to restore the peace, with an unwavering courage to die trying.