De Dukes of Hazzard is een hele prestatie na een mer53m-film die erger is dan elke willekeurige aflevering van een minderwaardig 25-jarig tv-programma. De plot is redelijk bruikbaar, maar de geestdodende pret is zelden te vinden en de cast is behoorlijk afzichtelijk: Johnny Knoxville is meer passagier dan hoofdpersoon, M.C. Gainey's sheriff Roscoe is een nietszeggende schurk, Michael Westons Enos is saai, een Willie Nelson die schijnbaar ideaal gecast is, lijkt alleen maar te wachten tot de rekening wordt betaald en Burt Reynolds, die vastzit in een of ander vagevuur waar hij gedoemd is zijn oude films als figurant te herbeleven, is op z'n zachtst gezegd een merkwaardige keus voor Boss Hogg, maar hij heeft één goed moment met een grap en een biljet van honderd dollar. Je weet dat een film in de problemen zit als Seann William Scott en Jessica Simpson de meest charismatische hoofdrolspelers zijn! Maar erger dan het script of de casting is de hopeloze aanpak van Jay Chandrasekhar: hij lijkt geboren met geen idee van komische timing, is niet in staat om veel meer te doen dan twee shots en heeft geen idee hoe hij een achtervolging moet filmen, laat staan de paar behoorlijke stunts in de film, en hij lijkt vastbesloten om de film te beroven van elk teken van leven voordat ze zich aandienen. In elke aflevering speelt hij een stereotiepe rol, maar geen enkele film die je doet terugverlangen naar de tijd dat Hal Needham dit soort dingen regisseerde (en slecht) kan een goede film zijn.
The Dukes of Hazzard is quite an achievement  a $53m film that's worse than any given episode of a downmarket 25-year old TV show. The plot is serviceable enough but the mindless fun is rarely to be found and the casting is pretty atrocious: Johnny Knoxville is more passenger than protagonist, M.C. Gainey's Sheriff Roscoe is a bland thug, Michael Weston's Enos tiresome, a seemingly ideally-cast Willie Nelson just seems to be waiting for the check to clear and Burt Reynolds, stuck in some purgatory where he's doomed to relive his old movies as a bit player, is a curious choice for Boss Hogg to say the least but does have one good moment with a heckler and a hundred dollar bill. You know a film is in trouble when Seann William Scott and Jessica Simpson are the most charismatic screen presences But worse than the script or the casting is Jay Chandrasekhar's hopeless direction: seemingly born with no conception of comic timing, unable to do much more than basic two-shots and seemingly clueless as to how to shoot a car chase let alone the couple of decent stunts in the film, he seems determined to sap the film of any signs of life before they materialise. There are a couple of neat post-modern moments revolving around the Confederate Flag and Daisy's stereotypical role in every episode, but no film that makes you pine for the days when Hal Needham was directing this sort of thing (and badly) can be a good thing.