Franco Rossi's zes uur durende Italiaanse miniserie over Quo Vadis uit 1985 is een heel vreemd beest. Hij creëert een absoluut overtuigende wereld in het oude Rome, gefilmd op de nuchtere manier (heel weinig lange shots, geen grote stadsgezichten), maar hij weet het drama zo te verdoezelen met toespelingen op klassieke literatuur en geschiedenis dat het verhaal voortdurend op de achtergrond verdwijnt.<br /><br />De veranderlijke structuur (een groot deel van aflevering 1 wordt via de stem verteld) en het gebrek aan urgentie van het verhaal maken dat de volledige zes uur durende versie tegelijkertijd veeleisend en weinigeisend is, en zeker veel te vaak oninteressant, maar het heeft wel iets. De twee sterke punten zijn de karakterisering van Petronius (een dankbaar gecaste Frederic Forrest, wiens stem zijn dialogen vrijwel zeker zou smoren) als een man die zo lang op zoek is geweest naar een scherpzinnige invalshoek om het hofleven te overleven dat hij niet meer in staat is emoties te ervaren, en de unieke visie van Klaus Maria Brandauer op Nero als wannabe-acteur die bij alles wat hij doet en doet rekening houdt met hoe zijn 'publiek' het zal opvatten. Elders duikt Max Von Sydow in een paar afleveringen op, waarvoor hij beloond wordt met de indrukwekkendste en ontroerendste scène uit de serie: hij komt een kind tegen dat Rome probeert te verlaten. Het is het soort werk dat de show met meer mensen zou kunnen doen, maar het lijkt maar al te vaak elk potentieel emotioneel, inspirerend of opwindend moment te verdoezelen.<br />Helaas is Francesco Quinn een onthutsend anonieme held, die opgaat in de muren en minder overkomt als een Romeinse officier dan die stille, ietwat onnozele maar onschuldige vent die op hetzelfde kantoor werkt als jij en die nooit veel zegt op kantoorfeestjes <0xE2><0x80><0x93> je weet wel, die vent van wie jij denkt dat hij Dave of zoiets heet. De budgettaire beperkingen zijn duidelijk te zien als de tijd van de Verzameling van de Leeuwen voor de christenen en de strijd van Ursus met de stier zo vastberaden op een laag pitje wordt gezet dat het gewoon voorbij is voordat de show abrupt zijn belangstelling verliest en plotseling eindigt.<br />Geen reis die ik met name kan aanbevelen, vrees ik, maar als je er toch aan begint, is het er een die niet geheel zonder kleine beloningen is.
Franco Rossi's 1985 six-hour Italian mini-series of Quo Vadis is a very curious beast, creating an absolutely convincing ancient Roman world shot in matter of fact fashion (very few long shots, no big cityscapes), but playing the drama down so much in favour of allusions to classical literature and history that the story constantly gets lost in the background.<br /><br />The shifting structure (much of episode one is played out via voice over letters) and lack of narrative urgency makes the full six-hour version simultaneously demanding and undemanding, and certainly far too often uninvolving, but it has something going for it. The two main strengths are the characterisation of Petronius (a thankfully dubbed Frederic Forrest, whose own voice would almost certainly flatten his dialogue) as a man whose spent so long looking for an astute angle to survive court life that he's become incapable of experiencing emotion, and Klaus Maria Brandauer's unique take on Nero as a wannabe actor whose every move and action is calculated on how his 'audience' will receive it. Elsewhere, Max Von Sydow briefly appears in a few episodes, being rewarded with the show's most impressive and genuinely moving scene here he encounters a child as he attempts to leave Rome. It's the kind of thing the show could do with more of, but it seems all too often to flatten every potentially emotional, inspiring or exciting moment under it's relentlessly low-key direction.<br /><br />Unfortunately Francesco Quinn makes a staggeringly anonymous hero, blending in with the walls and coming over less as a Roman officer than that quiet, slightly gormless but inoffensive guy who works in the same office as you who never says much at office parties - you know, the one who you think is called Dave or something like that. The budgetary limitations are very visible once its Meet the Lions time for the Christians and Ursus battle with the bull is so determinedly low key that it just passes over you before the show just abruptly loses interest and suddenly ends.<br /><br />Not a trip I can particularly recommend, I'm afraid, but if you do embark on it it's one not entirely without its small rewards.