Ik heb deze film al tijden niet meer gezien, maar dacht dat ik er toch maar een opmerking over moest maken, vooral omdat de herinnering aan het feit dat ik er zo'n hekel aan had in mijn geheugen is gegrift. De oorspronkelijke THE GETAWAY was om te beginnen al geen prijs, maar had in elk geval het voordeel dat hij 1) een Sam Peckinpah-film was, 2) de aandacht trok van Steve McQueen, Ben Johnson en Slim Pickens, en 3) een relatief pijnloze manier was om anderhalf uur tijd weg te blazen.<br />In vergelijking daarmee komt de versie uit 1994 over als weinig meer dan een ijdel stuk voor de toen bloedmooie Alec Baldwin en zijn spoedig gescheiden vrouw Kim Basinger. McQueen en zijn toenmalige vrouw Allie McBride gingen kort nadat hun versie van de film was gemaakt ook uit elkaar, en je kunt je de Baldwins zo'n beetje voorstellen bij hun huwelijksadviseur, ruziënd over wie het stomme idee was om deze film te maken.<br />Laten we het maar gewoon zeggen en uit de weg gaan <0xE2><0x80><0x93> Alec Baldwin is nooit de Cooler King geweest en zal dat ook nooit worden, en een van de redenen waarom deze remake me zo ergert, is de veronderstelde arrogantie van Baldwins kant om te denken dat hij onze herinnering aan Steve McQueen in de hoofdrol kan aanvechten. Het scenario van de film uit 1972 was een satire die bedoeld was om het actie-avonturengenre te parodieren. Daarentegen lijkt Baldwin, Bassinger & Company te proberen een serieuzere toon aan te slaan, waarbij alleen Michael Madsen en James Woods' slijmerige, gewetenloze schurkenfiguren als echte mensen overkwamen.<br />De film is ook uitgesproken vals en onaantrekkelijk op een fundamenteel niveau dat moeilijk onder woorden te brengen is. Eén keer kijken was meer dan genoeg, niet alleen omdat hij niets nieuws te bieden had, maar ook omdat hij zo gekunsteld was gemaakt. De film was in feite een stijlvolle kleine amusementsfilm met een opgewekte stemming, waarin deze versie een gezwoeg is dat te lang duurt om op weinig of niets uit te lopen. Er zit geen artistieke urgentie in het bestaan ervan en sommige van de ongemakkelijker scènes zijn zo ongemakkelijk dat ze de film moeilijk om van te genieten maken.<br />Dus ik weet het niet, dit was waarschijnlijk een van de films die hielpen bij het op gang brengen van de golf van zinloze, artistiek inhoudsloos grote budget-remakes die overeind werden gehouden door een toen nog onbekende merkacteur/actrice, wat op zichzelf niet echt goed is. Ik zie liever dat een filmmaker op z'n minst probeert een nieuw idee voor een film te bedenken & met iets origineels op de proppen komt. Deze film heeft me de stuipen op het lijf gejaagd, en het is onthullend dat de heer Baldwin in de vijftien jaar sinds de première ervan wijd en zijd bekend is geworden als een van de grootste klootzakken van Hollywood. Godzijdank dat 'Team America' hem op zijn nummer heeft gezet.<br /><br />3/10/10.
I have not seen this movie in ages but figured I'd comment on it anyway, mostly because the memory of disliking it so intently is burned into my memory cells. The original THE GETAWAY was no prize to begin with but at least had the distinctions of being 1) A Sam Peckinpah movie, 2) Featured Steve McQueen, Ben Johnson, and Slim Pickens, 3) Was a relatively painless way to blow away an hour and a half of time.<br /><br />By comparison, the 1994 version comes across as little more than a vanity piece for the then red hot Alec Baldwin and his soon to be divorced wife, Kim Basinger. McQueen and his then wife Allie McBride also split up soon after their version of the film was made and one can sort of picture the Baldwins at their marriage councilor arguing over who's stupid idea it was to make this movie.<br /><br />Let's just get it said and out of the way -- Alec Baldwin never was and never will be anything close to the Cooler King, and one of the reasons why this remake annoyed me so much is the perceived arrogance on Baldwin's part to presume to challenge our memory of Steve McQueen in the lead role. Like someone else points out, Peckinpah's 1972 vision of the film was a satire piece meant to sort of parody the action/adventure heist genre. By contrast Baldwin, Bassinger & company seem to be trying to evoke a more serious tone, with only Michael Madsen's and James Woods' slimy unprincipled villain characters coming off as real people.<br /><br />The movie is also decidedly mean spirited and unlikeable at a fundamental level that is difficult to put into words. One viewing was more than enough, not just because it didn't have anything new to offer but because of how artlessly it was made. Peckinpah's movie was actually a stylish little entertainment that had an upbeat mood, where this version is a slog that takes too long to amount to little or nothing. There's no artistic urgency to it's existence and some of the more uncomfortable scenes are so uncomfortable that they make the film difficult to enjoy.<br /><br />So I don't know, this was probably one of the films that helped to initiate the wave of pointless, artistically vapid big budget remakes propped up around a then name brand actor/actress, which in itself isn't a really good thing. I'd always rather see a filmmaker at least try to come up with a new idea for a movie & fall flat with something original. This movie just made me want to pull my eyebrows out, and it's revealing that over the ensuing 15 years since it's release Mr. Baldwin has become widely renowned as one of the biggest jerks in Hollywood. Thank god for "Team America" for putting him in his place.<br /><br />3/10