Je zou een beetje in de war kunnen raken als je deze malle vertoning vanaf het begin bekijkt, aangezien in de titel Susan Dey als'speciale gastster' wordt genoemd. Eh, waarom zou zo'n eenmans-MOW als deze een gastster hebben? Nou, als je zo doorgaat, merk je dat je naar weinig anders kijkt dan naar het achterwerk van Ms. Dey, die in een gebloemde bikini heen en weer wiebelt terwijl de 'Partridge Family'-baby's zich vermaken op het strand waar die fantasierijke titel naar verwijst. Susans derrière is vooral fascinerend als ze ermee naar de camera schudt terwijl ze haar pseudo-afvallige broer kietelt en kietelt in een lichtelijk incestueuze scène. Helaas moeten Susie en haar kont een verloren strijd voeren: de tv-hype die die onderste helft over de rand had kunnen duwen, kwam drie jaar te laat, zodat die lekkere buit gewoon een bijrol kreeg. In 1976 zou Fat Freddy Silverman dat recht voor zijn raap hebben gezegd en deze film hebben gebruikt als Susans auditieband voor 'Charlie's Angels'. Maar onze Susan werd de onsterfelijkheid van een kwarktaart ontzegd en moest genoegen nemen met een zeer aanbevelenswaardige carrière als sombere, neurotische vrouwen.<br />Het uitzicht achter Susans kont, dat moet gezegd, is niet erg boeiend. Het landschap is mooi, en gefotografeerd op een bizarre, wazige manier die je heel even het idee geeft dat er achter de camera een grillige creatieve intelligentie aan het werk is. Het is gewoon een typisch voor thrillers gemaakte, door spanning geplaagde 70's-thriller die een wekelijkse seriesterren wat extra geld heeft opgeleverd (en wat kabelgeld heeft ingezameld, hoewel ze dat toen kennelijk nog niet wisten) en hun 'bereik' heeft laten zien. Hier worden we getrakteerd op een nucleaire tv-familie die het opneemt tegen tv-criminelen die niet kunnen beslissen of ze een motorbende of een hippiecultus zijn (en dus hebben de filmmakers het verschil gesplitst door ze in duinbuggy's te zetten) en nooit een van de belangrijkste lessen van de televisie uit de jaren zeventig hebben geleerd: laat Dennis Weaver met rust (zie 'McCloud' en 'Duel'). Het enige potentieel voor diepgang in deze film is te vinden in het eerder genoemde tienerzoonpersonage Steve, gespeeld door de lang vergeten (zij het nooit vergeten) Kristoffer Tabori, die zogenaamd opstandig en verward is en misschien enige sympathie zou kunnen voelen voor en zich aangetrokken zou kunnen voelen tot de wetteloze meute die (naar verluidt) zijn gezin bedreigt. Maar Steve, zoals gespeeld door Tabori (goh, waarom hebben we niet meer van dit wonderkind gezien?), is in werkelijkheid gewoon chagrijnig en humeurig en is totaal niet in de war als grote D serieus wordt en een streep trekt in het spreekwoordelijke (en letterlijke) zand. Alleen voor de slaaptekortlijdenden en Susan Deyniacs (er moeten er toch nog wel een paar van jullie rondlopen).
You might be a bit confused if you watch this silly made-for from the beginning, since the credits list Susan Dey as "Special Guest Star." Um, why would a one-off MOW like this have a guest star? Well, if you stick with it, you'll find yourself paying attention to little else but Ms. Dey's butt, wiggling in a flowered bikini as the "Partridge Family" house babe frolics on the beach to which that imaginative title alludes. Susan's derrière is especially compelling when she shakes it at the camera while teasing and tickling her pseudo-disaffected brother in one mildly incestuous scene. Sadly, Susie and her tush fight a losing battle: the jiggle-TV craze that might have put that bottom over the top was three years off, so that sweet booty just gets a supporting role. In 1976 Fat Freddy Silverman would have put that behind right out front and used this flick as Susan's audition tape for "Charlie's Angels." As is, our Susan was denied cheesecake immortality and had to settle for a very commendable career playing somber, neurotic women.<br /><br />The view beyond Susan's heinie, it must be said, is not very compelling. The scenery is nice, and photographed in a bizarre, hazy way that briefly fools you into thinking there might be some quirky creative intelligence at work behind the camera. Nope. It's just a typically suspense-challenged 70's made-for-TV thriller that allowed weekly series stars to make some extra cash(and collect some cable residuals, though they obviously didn't know that at the time) and show off their "range." Here we're treated to a TV-scale nuclear family, squaring off against TV-scale thugs who can't decide whether they're a motorcycle gang or a hippie cult (thus the filmmakers split the difference by putting them in dune buggies) and have never learned one of the primary lessons of 1970s television: don't mess with Dennis Weaver (see "McCloud" and "Duel"). The only potential for depth in this movie is in the aforementioned teenage-son character of Steve, played by the long-forgotten (if ever-remembered) Kristoffer Tabori, who is supposed to be rebellious and troubled and might feel some sympathy for and attraction to the lawless mob that is (supposedly) menacing his family. But Steve, as played by Tabori (gosh, why didn't we see more from this wunderkind?), is actually just grumpy and moody and isn't one bit conflicted when big D gets serious and draws a line in the proverbial (and literal) sand. For the sleep-deprived and Susan Deyniacs (there must be some of you out there) only.