Naarmate ik volwassener ben geworden, is mijn fascinatie voor de Academy Awards geëvolueerd van intense belangstelling tot terloops vermaak. Net als in een paar andere commentaren die ik heb geschreven, zijn de bizarre resultaten van de stemming bij de Academy Awards vaak moeilijk uit te leggen. Het weglaten van 'In Cold Blood' in 1967 als een van de vijf genomineerden voor de prijs voor de beste film is een van die onverklaarbare voorbeelden, vooral toen een van de nominaties dat jaar naar de ellendige en niet-te-zien 'Dr. Dolittle' ging. Terwijl alleen een slapeloze of masochistische kijker naar die ramp van Rex Harrison zou kijken, weet Richard Brooks krachtige versie van Truman Capotes non-fictieboek de aandacht van de kijker vast te houden en hem of haar volledig uit te putten door de uiteindelijke vervaging. Hoewel er niets opvallends of gruwelijks op het scherm te zien is, is de film beslist volwassen materiaal. Gebaseerd op een meervoudige moord in Nebraska in de jaren vijftig en opgenomen op de locaties waar de moorden plaatsvonden, werd 'In Cold Blood' gefilmd door meesterfilmer Conrad Hall in grimmig zwart-wit, en zijn screen compositions vereisen dat ze in de juiste breedbeeldverhouding worden opgenomen. Samen met de verontrustende score van Quincy Jones had Halls werk boven de titel moeten staan, met Brooks scenario als de drie pijlers waarop deze intense klassieker is gebouwd. De uitvoeringen zijn ook goed. Scott Wilson is een en al kille charme en Robert Blake is intens introvert als de twee moordenaars. Op een gegeven moment maakt Blake een grapje over Bogart en 'The Treasure of the Siërra Madre', terwijl het duo naar Mexico rijdt. Als kindsterretje heeft Blake het lot aan Bogart verkocht in die film van John Huston.) De film is, net als het boek, duidelijk gekant tegen de moordenaars en heeft een anti-bestraffingssentiment, hoewel de meedogenloosheid van de moordenaars dat gevoel enigszins tenietdoet, ondanks de moeilijk te volgen slotscènes. Sommigen hebben kritiek op de film, omdat hij zich focust op de misdadigers, hun achtergronden en levens, terwijl de familie Clutter, die letterlijk midden in de nacht in koelen bloede werd vermoord, overkomt als eendimensionaal en onbeduidend. Dit gebrek aan evenwicht komt uit het boek omdat Capote veel tijd doorbracht met de twee moordenaars terwijl ze in de dodencel zaten. De Clutter-familie was blijkbaar niet tot op dezelfde diepte onderzocht. Maar wat je ook voor of tegen de doodstraf mag hebben, 'In Cold Blood' laat je achter met tegenstrijdige gedachten. Als je een dubbelganger van 'Dead Man Walking' opvoert, mag je dagenlang niet praten.
As I have matured, my fascination with the Academy Awards has evolved from intense interest to casual amusement. As in a few other comments that I have written, the bizarre results of Academy Award voting are often difficult to explain. The omission of "In Cold Blood" in 1967 as one of the five Best Picture nominees is one of those inexplicable instances, especially when one of the nominations that year went to the wretched and unwatchable "Dr. Dolittle." While only an insomniac or masochist would tune in to that Rex Harrison disaster, Richard Brook's powerful adaptation of Truman Capotes non-fiction novel retains its ability to capture the viewer's attention and leave him or her completely drained by the final fade out. While there is nothing particularly graphic or gruesome on screen, the film is definitely adult material. Based on a Nebraska multiple murder in the 1950's and filmed in the actual locations where the murders took place, "In Cold Blood" was filmed by master cinematographer Conrad Hall in stark black and white, and his screen compositions demand to be seen in their correct widescreen aspect ratio. Together with Quincy Jones's unsettling score, Hall's work should have been credited above the title with Brook's screenplay as the three pillars on which this intense classic is built. The performances are fine as well. Scott Wilson is all cold charm and Robert Blake intense introversion as the two killers. (There is an inside joke at one point when Blake speaks of Bogart and "The Treasure of the Sierra Madre" while the duo are driving to Mexico. As a child star, Blake sold the lottery ticket to Bogart in that John Huston film.) The film, like the book, is definitely slanted towards the killers and has an anti-capital punishment tilt, although the remorselessness of the murderers somewhat negates that sentiment despite the difficult-to-watch final scenes. Some have criticized the film because it does focus on the criminals, their backgrounds, and lives, while the Clutter family, which was literally murdered in cold blood in the middle of the night, come across as one-dimensional characters of little import. This lack of balance comes from the book as Capote spent much time with the two killers while they were on death row. The Clutter family was apparently not researched to the same depth. However, whatever feelings one may have for or against capital punishment, "In Cold Blood" will leave you mired deep in conflicting thoughts. Run a double bill with "Dead Man Walking," and you may not speak for days.