Ik geef toe dat het probleem dat ik heb met de veelgeprezen Ealing-films die ik tot nu toe heb gezien, het mijne zou kunnen zijn. Naar mijn smaak zijn ze óf zwart en hartverscheurend grappig, óf zo luchtig van toon dat ze onbevredigend zijn als komedies of verhalen. Dat is een gewichtige manier om te zeggen dat ik The Man in the White Suit graag wilde zien, maar dat het me moeite kostte om de korte duur ervan uit te zitten.<br /><br />Textielwerker Sidney Stratton (Alec Guinness) mag dan gedwee zijn in zijn gedrag, maar hij is hardnekkig toegewijd aan vooruitgang in de vorm van zijn pogingen om een draad stof uit te vinden die niet kan worden gebroken of vuil gemaakt. Met behulp van een fabriekslaboratorium voor zijn laatste experiment zwoegt hij tegen beperkingen, zowel materieel als menselijk <0xE2><0x80><0x93> de laatsten zijn de achterlijke fabrieksbazen die niet begrijpen wat hij in zijn schild voert, en die er dan achter komen en nog vastbeslotener worden om hem tegen te houden.<br />'Het zijn de kleine geesten zoals die van jou die de vooruitgang in de weg staan,' klaagt Sidney, die in de spiegel oefent wat hij tegen de Man probeert te zeggen.<br /><br />Een probleem met 'Man in het Witte Pak' is dat Sidneys visie op de vooruitgang ook verschrikkelijk kleingeestig is, nog kleiner dan die van de bazen of de arbeiders die ook een hekel hebben aan zijn werk. Mijn probleem is meer elementair: voor een komedie is 'Het Witte Pak' niet grappig. Het is een nogal ernstig scenario dat maar al te vaak zijn zwakke pogingen tot humor probeert te ontlenen aan spugen, dubbel spugen, driedubbel spugen en duizelingen.<br />De beste grap is het geluid van de machine waar Sidney aan werkt, die eindeloos 'Bleep-Blop-Bleep-Bop' doet en iedere bezoeker vreemde blikken bezorgt, tot Sidney er zijn wonder uit weet te halen of het bij wijze van proberen opblaast. Net als alle andere verdwaalde humor die in deze film behoorlijk functioneert, heeft hij er te lang op geleund.<br />Ik heb nog nooit een film gezien waarin Guinness minder indruk maakte, ook al ziet hij er onmogelijk jong en serieus uit (hoewel hij eigenlijk halverwege de dertig is). Hij lijkt zo bloedeloos, nog bloedelozer dan de generaal met het wassen gezicht die hij speelde in 'Doctor Zhivago'. Ze negeert de droeve genegenheid van het aanstellerige fabrieksmeisje dat aanbiedt hem haar spaargeld te geven als hij zijn baan verliest (het gezicht van Vida Hope als Bertha) of de zwoele charmes van de jonge Daphne Birnley (Joan Greenwood), zijn enige echte bondgenoot in zijn strijd tegen'sjofelheid en vuil', zoals zij het uitdrukt, waarbij ze die woorden zo onmogelijk sexy laat klinken als alleen Greenwood dat kan.<br />Door de steun van spelers werkt 'Wit Pak' net zo goed als het werkt. Ernest Thesinger van 'Bruid van Frankenstein' speelt een bijzonder nare fabrieksdirecteur die eruitziet als Nosferatu en een lach laat horen als een doodsgereutel. Dan is er de onmiskenbare charme van Mandy Miller als een klein meisje dat haar weinige momenten voor de camera onder alle anderen vandaan steelt.<br />Maar de meeste scènes worden zo rechttoe rechtaan gespeeld dat je niet zou denken dat regisseur Alexander Mackendrick ooit eerder aan een komedie had gewerkt (zijn vorige Ealing-komedie 'Whisky Galore' maakt die indruk helaas niet waar). Het stuk van Roger MacDougall veronderstelt dat wetenschappelijke vooruitgang een potentiële ramp is, maar slaagt er niet in de saaie Sidney in iets anders te laten optreden dan in de meest aangename lichtval.<br />Ealing-komedies staan bekend om hun vertolking van de menselijke kant van de komedie. Toch schijnen de Ealings die ik heb gezien dat nooit te doen, alleen wanneer ze agressief tegen onze eigen sympathieën ingaan.' Vriendelijke Harten En Coronets' en 'De Damesmoordenaars' (ook van Mackendrick, moet je nagaan) zijn op deze manier klassieke werken. 'Wit Pak' daarentegen is een zinloze vertelling die uit elkaar valt wanneer hij samenhang zou moeten vertonen, net als dat ongelukkige pak.
I admit the problem I have with the much-celebrated Ealing films I've seen so far could be mine. To my taste, either they are black and rippingly funny, or so light in tone to be unsatisfying as comedies or stories. That's a self-important way of saying I wanted to like "The Man In The White Suit" but found myself struggling to sit through its short run time.<br /><br />Textile worker Sidney Stratton (Alec Guinness) may be meek in manner, but he is doggedly committed to progress in the form of his attempts to invent a strand of fabric that can't be broken or made dirty. Using a factory lab for his latest experiment, he toils against limitations both material and human - the latter being the benighted mill bosses who don't understand what he is up to, then figure it out and become even more committed to stopping him.<br /><br />"It's small minds like yours that stand in the way of progress," Sidney complains, practicing in the mirror what he struggles to say to the Man.<br /><br />One problem with "Man In The White Suit" is that Sidney's vision of progress is awfully small-minded, too, more so even than that of the bosses or the laborers who also resent his work. My problem is more elemental: For a comedy, "White Suit" is not funny. It's a rather earnest script which too often tries to mine its feeble attempts at humor from spit-takes, double-takes, triple-takes, and dizzy takes.<br /><br />The best joke is the sound of the machine Sidney toils at, going "Bleep-Blop-Bleep-Bop" endlessly and fetching queer looks from every visitor until Sidney either extracts his miracle from it or blows it up trying. Like every other bit of stray humor that functions decently in this film, it's leaned on too long.<br /><br />I've never seen Guinness less affecting in a movie, even though he looks impossibly young and earnest (though actually in his mid-30s). He seems so bloodless, even more so than the wax-faced general he played in "Doctor Zhivago" He's the same cold fish whether he's ignoring the sad affections of the affecting mill girl who offers to give him her life savings when he loses his job (pan-faced Vida Hope as Bertha) or the more sultry charms of young Daphne Birnley (Joan Greenwood), his one real ally in his fight against "shabbiness and dirt", as she puts it, making those words sound as impossibly sexy as only Greenwood could.<br /><br />Supporting players make "White Suit" work as well as it does. Ernest Thesinger of "Bride Of Frankenstein" fame plays a singularly nasty captain of industry who looks like Nosferatu and makes a laugh like a death rattle. Howard Marion-Crawford as another factory leader is as memorable here as he was playing a blinkered medical officer in "Lawrence Of Arabia". Then there's the undeniable charm of Mandy Miller as a little girl who steals her few moments on camera right from under everyone else.<br /><br />But most of the scenes are played so straight that one wouldn't think director Alexander Mackendrick had ever worked on a comedy before (his previous Ealing comedy "Whisky Galore" doesn't reverse that impression, alas). Roger MacDougall's play posits the notion of scientific progress as potential disaster, but fails to present dull Sidney in anything other than the most blandly pleasant of lights.<br /><br />Ealing comedies are remembered for capturing the human side of comedy. Yet the Ealings I've seen never seem to do this, working only when they play aggressively against our own sympathies. "Kind Hearts And Coronets" and "The Ladykillers" (Mackendrick again, go figure) are classics this way. "White Suit", on the other hand, is a pointless ramble that falls apart when it should cohere, just like that unfortunate suit.