Noord-Afrika in de jaren dertig. Naar een klein Arabisch stadje aan de rand van de Sahara komt een mooie vrouw die op zoek is naar betekenis in haar leven & een knappe trappistenmonnik die op de vlucht is voor zijn geloofscrisis. Ze zullen elkaar ontmoeten en er zullen hartstochten worden aangewakkerd, maar zelfs de Sand Diviner weet niet of ze hier geluk of verdriet zullen vinden, hier in de woestijn van Allah.<br />De plot is pure flauwekul, maar de film is nog steeds heel leuk & mooi om naar te kijken. Marlene Dietrich & Charles Boyer zijn een fantastisch filmkoppel. Ze is, om het maar eenvoudig te zeggen, beeldschoon en Boyer geeft een uiterst effectieve, ingetogen voorstelling, waarbij zijn gevoelige gezicht veel van het acteerwerk voor zijn rekening neemt. De bijrollen zijn uitstekend: Basil Rathbone in een sympathieke rol als graaf die dol is op de woestijn; Joseph Schildknaap als een vriendelijke, spraakzame gids (al het 'Arabische' dat hij en anderen in de film spreken is wartaal); Lucile Watson als een vriendelijke moeder-overste; Alan Marshal als een eerzame jonge Franse officier; Tilly Losch als een gevaarlijke danseres; Henry Brandon als een komische portier; John Carradine als de mysterieuze Sand Diviner; en de schitterende Sir C. Aubrey Smith als een wijze oude priester.<br /><br />Filmfanaten zullen Helen Jerome Eddy herkennen als non; Marcia Mae Jones & Bonita Granville (kijkend naar de non). 1935) als kloostermeisjes; de magere Nigel De Brulier als lector in een klooster; en Ferdinand Gottschalk als hotelklerk, allemaal zonder krediet.<br />De kleurenfilms van de jaren dertig zijn zowel zeldzaam als prachtig om naar te kijken, en deze film is geen uitzondering <0xE2><0x80><0x93> de cinematografie is even kleurrijk als de woestijn zelf. The Garden of Allah was de eerste technicolorfilm die op locatie werd opgenomen. Yuma, Arizona gaf de filmmakers alle zandduinen die ze zich maar konden wensen, maar besmet drinkwater & 135 graden hitte brachten het gezelschap al snel in opstand. Toen op de rushes te zien was dat Boyers gezicht een felrode kleur had gekregen, gaf producent David O. Selznick uiteindelijk toe. De rest van de film was opgenomen op een filmpodium in Hollywood.
North Africa in the 1930's. To a small Arab town on the edge of the Sahara comes a beautiful woman looking for meaning to her life & a handsome Trappist monk fleeing from his crisis of faith. They will meet and passions will be stirred, but not even the Sand Diviner knows if they will find happiness or sorrow, here, in THE GARDEN OF ALLAH.<br /><br />The plot is pure hokum, but the film is still great fun & beautiful to look at. Marlene Dietrich & Charles Boyer are a superb screen couple. She is, to put it simply, gorgeous, and Boyer gives a most effective, understated performance, letting his sensitive face do much of his acting for him. <br /><br />The supporting cast is excellent: Basil Rathbone, in a sympathetic role as a Count who loves the desert; Joseph Schildkraut as a friendly, talkative guide (all the "Arabic" he & others speak in the film is pure gibberish); Lucile Watson as a gentle Mother Superior; Alan Marshal as an honorable young French officer; Tilly Losch as a dangerous dancer; Henry Brandon as a comic porter; John Carradine as the mysterious Sand Diviner; and magnificent Sir C. Aubrey Smith as a wise old priest.<br /><br />Movie mavens will recognize Helen Jerome Eddy as a nun; Marcia Mae Jones & Bonita Granville (peeking over the nun's shoulder) as convent girls; gaunt Nigel De Brulier as a monastery lector; and Ferdinand Gottschalk as a hotel clerk, all uncredited.<br /><br />Color films of the 1930's are both rare & lovely to look at, and this movie is no exception - the cinematography is as colorful as the desert itself. THE GARDEN OF ALLAH was the first Technicolor film to be shot on location. Yuma, Arizona gave the film makers all the sand dunes they could desire, but contaminated drinking water & 135 degree heat soon had the company in revolt. When the daily rushes showed Boyer's face had burned a bright tomato red, producer David O. Selznick finally gave in. The remainder of the film was shot on a Hollywood sound stage.