'Silverlake Life' is een documentaire en hij was eenvoudig en rechttoe rechtaan. Eigenlijk was het meer een homevideo, en als je dramatische verfraaiingen wilt zien, moet je naar iets anders kijken. En het is beslist geen tranentrekker. Maar dat bedoel ik in positieve zin. Het laat twee mannen zien die van elkaar houden en die zien hoe aids de kwaliteit van hun dagelijks leven beïnvloedt. Het is bijna moeilijk voor me om te zeggen of dit een goede film was of niet, omdat hij zo ongedwongen was dat ik op andere manieren moest reageren. Het is een bewonderenswaardige film, eigenlijk een van de bewonderenswaardigste, oprechtste documenten die ik ooit heb gezien. Deze twee mannen zijn ongelooflijk integer terwijl hun leven wordt teruggebracht tot de meest basale onderdelen. Daardoor lijken de producties van Hollowwood over aids hip en harteloos. Deze mannen hebben deze film voor zichzelf gemaakt, wat een van de beste redenen is om iets te creëren. De scène waarin Tom 'You are My Sunshine' voor Mark zingt en hem gedag zegt, is echt.
"Silverlake Life" is a documentary and it was plain and straightforward. Actually, it was more like a home movie, and if you want dramatic illuminations, see something else. And it's by no means a tearjerker. But I mean that in positive ways. It shows two men who love each other and how being afflicted with AIDS is affecting the quality of their every-day lives. It's almost difficult for me to say whether this was a quality film or not, because it was so undressed that I had to look for other ways to respond. It's an admirable film, actually one of the most admirable, sincere documents I've ever seen. These two men have incredible integrity as their lives are reduced to the most basic parts. It makes Hollow-wood productions on AIDS seem hip and heartless. These men made this movie for themselves, which is one of the best reasons to create something. The scene where Tom sings "You are My Sunshine" to Mark and tells him goodbye is the real thing.