Meer uitpuilende ogen, hysterische hypervrolijkheid uit de jaren vijftig die een nieuwe betekenis geeft aan a-sociaal, pathologisch gedrag. Danza en Grayson zullen je smeken om genade.<br />Het is jammer dat alle mensen die betrokken waren bij de totstandkoming van deze film nu dood zijn (of in een verpleeghuis zitten). Ik overwoog ze min of meer aan te klagen wegens marteling. Toen deze film zijn schaamteloos agressieve, opera-achtige aanval begon op mijn arme, weerloze trommelvliezen, voelde ik onmiddellijk een sterke pijn die mijn hele wezen omhulde. Dat verdomde gespierde vibrato kan Sovjettanks in kleine stukjes breken, glas doet er niet toe.<br />'Waarom heb je niet een ander kanaal gekozen als het je niet beviel?' zou je boos kunnen vragen. Goed punt, goed punt... Het antwoord is dat ik dat wel wilde, maar de pijn was zo plotseling en ondraaglijk dat ik op de grond viel, kronkelend van de pijn. Met mijn laatste beetje energie probeerde ik de afstandsbediening te pakken, maar dat lukte niet.<br />Een onnozele kleine visser met het twijfelachtige talent om met een irritante operastem te zingen wordt ontdekt door Niven, die hem vervolgens 'permalioneert'. Lanza is verliefd op de asymmetrische Grayson, maar ze behandelt hem, zoals te verwachten was, met minachting tot ze uiteindelijk een relatie krijgen. Dit lijkt misschien een nogal mager plot, maar deze luidruchtige film zit zo tjokvol met zang en muziek dat er nauwelijks sprake is van een dialoog. Deze film is grenzeloos. Vergeet het martelen van hippies en krijgsgevangenen met Slayer.' 'Reign in Blood' (als in een aflevering van South Park). Wat voor gesprekje er ook gevoerd wordt tussen de onnozele volwassenen die deze vreemde musicalwereld van de jaren vijftig bevolken, het is allemaal kinderlijk <0xE2><0x80><0x93> alsof het allemaal 6-jarigen waren die volwassenen nadeden. Ik kan alleen maar jaloers zijn op mensen die dit soort films grappig vinden. Het moet geweldig zijn om zo gemakkelijk te behagen: wat een wereld van verwondering zou zich voor me openen als ik van elke dwaze oude mop kon genieten als hilarische, hartverscheurende komedie.<br />Maar laten we dit fenomeen, de musical uit de jaren vijftig, eens nader bekijken. Ik gok erop dat de musicals uit de jaren vijftig de meer dagdromende idealisten onder ons een blik in Utopia of Hemel boden (afhankelijk van of je naar de kerk gaat of naar Lenin). TTONO is meer een afspiegeling van de hel, maar dat ligt aan mij. Ik geloof niet dat ik musicals'snap'. De mensen praten, er is een verhaal <0xE2><0x80><0x93> maar dan begint iedereen opeens 4 minuten lang te zingen, waarna ze abrupt tot bedaren komen en vervolgens doen alsof er niets bijzonders is gebeurd! Als je erover nadenkt, zijn musicals vreemder dan welke sciencefictionfilm ook.<br />Erger nog, TTONO (mijn favoriete pizzasoort, btw) is niet zomaar een musical uit de jaren vijftig, maar een met operagegil. Opera is het bewijs dat er zoiets bestaat als het trainen van een stem <0xE2><0x80><0x93> tot het punt waarop het een oorverdovend wapen wordt in plaats van een middel om de luisteraar te plezieren. Het duidelijkste voorbeeld van deze travestie is wanneer Lanza en Grayson hun Dark Side-stemmen bundelen voor een werkelijk ondraaglijk duet. Ik probeerde het volume te verlagen. Ik verlaagde het van 18 naar 14. Toen van 14 naar 10. Toen 8. Uiteindelijk verlaagde ik het tot een 1, wat meestal zo laag is dat het alleen gehoord wordt door speciaal getrainde honden en bepaalde soorten buideldieren, en toch kon ik die twee nog steeds als ezels horen balken!<br />Neem de scène in het bootje in de rivier. Danza begint met een van zijn oorverdovende, hersendodende deuntjes en dan... niets. Nergens dieren te zien. Zelfs de krokodillen, die voor het merendeel doof zijn, zijn bijna allemaal vertrokken. Als je goed kijkt, zie je misschien zelfs de bomen binnen een paar minuten van kleur veranderen, van groen naar geel. Nee, dit was geen continuïteitsfout, het was gewoon een oude marteling van de flora. En die bomen waren alleen maar matte schilderijen! Stel je voor hoe echte bomen zouden hebben gereageerd. De reden waarom glas breekt als er een hoge C uit de dikke buik van een operazangeres wordt geboerd, is niet te danken aan natuurkundige wetten die verband houden met golven en frequentie, maar aan het feit dat glas alleen maar menselijk is <0xE2><0x80><0x93> daarom kan het maar een bepaalde hoeveelheid pijn verdragen voordat het zelfmoord pleegt door een spontane zelfontbranding. Ik kan urenlang naar de luidste, minst vriendelijke deathmetalband luisteren, maar geef me een minuutje van een sopraan en ik krijg een barstende hoofdpijn.
More wide-eyed, hysterical 50s hyper-cheerfulness that gives new meaning to anti-social, pathological behaviour. Danza and Grayson will leave you begging for mercy.<br /><br />It's a shame that all the people involved in the making of this movie are now dead (or in nursing homes). I kinda thought about suing them for torture. As this movie started unleashing its shamelessly aggressive operatic assault onto my poor, defenseless ear-drums, I felt instant, strong pain envelop my entire being. That damn muscular vibrato can shatter Soviet tanks into tiny bits, nevermind glass.<br /><br />"Why didn't you switch the channel if you didn't like it?", you might ask angrily. Fair point, fair point... The answer is that I wanted to, but the pain was so sudden and excruciating that I fell to the floor, writhing in agony. With my last ounces of energy, I tried to reach the remote but couldn't.<br /><br />A silly little fisherman with the questionable talent of singing with an annoying opera voice is discovered by Niven, who then proceeds to "pigmalionize" him. Lanza is in love with asymmetrical Grayson, but she predictably treats him with contempt until they finally hook up. This may seem like a rather thin plot, but this noisy movie is so chock-full of singing and music that there is barely any dialogue at all. This movie is RELENTLESS. Forget about torturing hippies and war prisoners with Slayer's "Reign In Blood" (as in a South Park episode). Whatever little conversation there is amongst the silly adults that infest this strange 50s musical world, it's all infantile - as if they were all 6 year-olds impersonating grown-ups. I can only envy people who find movies like this funny. It must be great being easy-to-please: what a world of wonder would open up to me if only I could enjoy any silly old gag as hilarious, gut-busting comedy. <br /><br />But let's examine this phenomenon, the 50s musical. My best guess is that 50s musicals offered the more day-dreaming idealists among us a glimpse into Utopia or Heaven (depending on whether you're church-going or Lenin's-tomb-going), or at least very cheesy version of these fantasy-inspired places. TTONO is more akin to a representation of Hell, but that's just me. I don't seem to "get" musicals. People talk, there is a story - but then all-of-a-sudden everyone starts singing for about 4 minutes after which they abruptly calm down and then pretend as if nothing unusual happened! When you think about it, musicals are stranger than any science-fiction film.<br /><br />Worse yet, TTONO (my favourite type of pizza, btw) is not just a 50s musical, but one with opera squealing. Opera is proof that there is such a thing as over-training a voice - to the point where it becomes an ear-piercing weapon rather than a means of bringing the listener pleasure. The clearest example of this travesty is when Lanza and Grayson unite their Dark Side vocal powers for a truly unbearable duet. I tried lowering the volume. I lowered it from 18 to 14. Then from 14 to 10. Then 8. I ended up lowering it to a 1, which is usually so low that it's only heard by specially-trained dogs and certain types of marsupials, and yet I STILL could hear those two braying like donkeys!<br /><br />Take the scene in the small boat in the river. Danza starts off with one of his deafening, brain-killing tunes, and then... nothing. No animals anywhere to be seen. Even the crocodiles, who are mostly deaf, have all but left. If you look carefully, you might even see the trees change colour, from green to yellow, in a matter of minutes. No, this was not a continuity error, it was plain old torture of the flora. And those trees were just matte paintings! Imagine how real trees would have reacted.<br /><br />The reason glass breaks when a high C is belched out of the overweight belly of an operatic screamer is not due to any laws of physics relating to waves and frequency, but because glass is only human - hence can take only so much pain before committing suicide through spontaneous self-explosion. I can listen to the loudest, least friendly death metal band for hours, but give me just a minute of a soprano and I get a splitting headache.