In wat zijn eerste scenario zou worden, gebaseerd op zijn eigen korte verhaal 'Turn About', vertelt William Faulkner een bizar verhaal over loyaliteit, opoffering en heel vreemde relaties. Het verhaal ging oorspronkelijk alleen over de Tone-, Young- en Cooper-personages, maar MGM moest Joan Crawford in een andere film spelen om aan haar contractuele verplichtingen te voldoen, en Faulkner was zo vriendelijk om een vrouwelijke rol te creëren. Crawford stond erop dat haar tekst geschreven werd in dezelfde afgebeten stijl als die van haar tegenspeelsters Young en Tone, wat leidde tot veel onbedoelde hilariteit als deze drie met elkaar communiceren in een telegrafische steno die klinkt als een Monty Python-tekening ('Wuthering Heights' in telegramstijl). Serieus, de bijna geheel passieve zinnen doen Ernest Hemingway lezen als Henry James. De film weerspiegelt ook een aantal bekende thema's van Faulkner, met een bijna onnatuurlijk hechte relatie tussen broer en zus (zoals te vinden in zijn 'Heiligdom' en elders). Wanneer Young in aanwezigheid van Tone Crawford een aanzoek doet, wisselen zij in plaats van de verlovingsring uit hun jeugd alle drie hun gegraveerde ringen met elkaar uit. De hechte band tussen Tone en Young is ook merkbaar, vooral wanneer ze hun Thelma & Louise-lot tegemoet gaan. Eerlijk gezegd is het griezelig.<br />Maar voor deze New Yorker is het niet zo griezelig als het terugkerende thema van de enorme kakkerlak Wellington, die Crawford vrolijk vangt (en die op de film over haar handen dartelt <0xE2><0x80><0x93> ik moest me afwenden!) en Young in een gladiator verandert. Er zijn ook een paar mooie voorstellingen. Young speelt met name een rol in een scène waarin hij in Coopers gevechtsvliegtuig wordt gedropt, en Roscoe Karns is verrukkelijk als Coopers vliegmaatje. Tone heeft, ondanks het feit dat hij zich niet kan uitdrukken door realistische dialogen, een mooi moment als hij zijn eigen heimelijke tranen om het lot van zijn vriend Young wegveegt. Crawford, die ook geen zinvolle dialogen meer heeft, komt meestal over als houterig of melodramatisch, wat voor één rol nogal een evenwichtsoefening is.<br />De gevechtsscènes <0xE2><0x80><0x93> wat voor een film van Howard Hawks niet verwonderlijk is <0xE2><0x80><0x93> zijn het meest opwindende deel van de hele film. Maar niet genoeg. Wat mij betreft is dit vijfenzeventig minuten van mijn leven die ik nooit meer terug zal krijgen.
In what would be his first screenplay, based on his own short story "Turn About," William Faulkner delivers a bizarre story of loyalty, sacrifice, and really strange relationships. The story originally was about only the Tone, Young, and Cooper characters, but MGM needed to put Joan Crawford in another picture to fulfill her contract, and Faulkner obliged by creating a female role. Crawford insisted that her lines be written in the same clipped style as her co-stars' Young and Tone, leading to much unintentional hilarity as these three communicate in a telegraph-like shorthand that sounds like a Monty Python sketch ("Wuthering Heights" performed in semaphore). Seriously, the almost entirely pronoun-less sentences make Ernest Hemingway read like Henry James.<br /><br />The film also reflects some familiar Faulkner themes, with an almost unnaturally close relationship between brother and sister (as may be found in his "Sanctuary," and elsewhere). When Young proposes to Crawford, in Tone's presence, in lieu of an engagement ring ALL THREE exchange their childhood engraved rings with one another. The closeness of Tone and Young is also noticeable, especially as they go off to their Thelma & Louise fate. Frankly, it's creepy.<br /><br />Not as creepy to this New Yorker, however, as the recurring theme of the massive cockroach, Wellington, which Crawford cheerfully catches (and which is shown gamboling over her hands--I had to turn away!) and Young turns into a gladiator. Blech.<br /><br />That being said, there are some nice performances. Young is particularly engaging in a scene where he's taken up in Cooper's fighter plane, and Roscoe Karns is delightful as Cooper's flying buddy. Tone, despite his inability to express himself through realistic dialogue, has a nice moment, dashing away his own furtive tears over his buddy Young's fate. Crawford, stripped of meaningful dialogue as well, mostly comes across as either wooden or melodramatic, which is quite a balancing act for one role.<br /><br />The battle scenes--not surprisingly, for a Howard Hawks film--are the most exciting part of the entire picture. But not enough. As far as I'm concerned, this is 75 minutes of my life I'm never going to get back.