Solino met zijn diep getekende personages raakte me echt. Hoewel het een simpel verhaal over rivaliteit tussen twee broers was, ging het niet alleen over haat of jaloezie. Wat me het meest aanstond aan de film, was dat ik me kon identificeren met de gevoelens die Gigi doormaakte, vooral toen hij zijn moeder moest terugbrengen naar haar geboortestad in Italië en niet bij de uitreiking van de filmprijzen van het festival kon zijn. Het was zo frustrerend om deze figuur te zien die zo worstelde met zijn artistieke droom en zijn aangeboren plichtsbesef tegenover zijn moeder. Zelfs aan het eind, wanneer hij nog een laatste poging doet om zijn vader te bereiken, was hij zo dapper. En net als in het echte leven kunnen de meeste vaders hun kinderen niet bereiken. Ik kon me zelfs identificeren met Giancarlo, de broer, die, hoewel hij zelfverzekerder en ouder was, zoveel onzekerheden had. Een prachtige film waar ik om moest lachen en huilen.
Solino really moved me with its deeply drawn characters. While being a simple tale of rivalry between two brothers, it was not simply about hate or jealousy. What I liked most about the movie was how I could identify with the feelings Gigi was going through especially when he had to take his mother back to her home town in Italy and miss out on attending the festival film awards ceremony his film was entered into. To see this character who struggled so hard between his artistic dream and his innate sense of duty to his mother was so frustrating. Even at the end when he makes one more attempt to reach out to his father was so brave. And as in real life, most fathers can never get past their walls to reach out to their children. I could even identify with Giancarlo, the brother, who while being the more self assured and elder brother, had so many insecurities. A really beautiful film that made me laugh and cry.