Dit is een buitengewoon goed gemaakte film. Het acteerwerk, het scenario en het camerawerk zijn allemaal eersteklas. De muziek is ook goed, al is die voornamelijk in het begin van de film, wanneer alles nog relatief vrolijk is. Er zijn geen echte supersterren in de cast, hoewel verscheidene gezichten bekend zullen zijn. De hele cast doet het uitstekend met het script.<br />Maar het is moeilijk om ernaar te kijken, omdat er geen goed einde is aan een situatie zoals die wordt voorgesteld. Het is nu mode om de Britten de schuld te geven omdat ze hindoes en moslims tegen elkaar opzetten en hen vervolgens wreed in twee landen scheiden. Er zit wel iets in dat standpunt, maar het is niet goed.' Het is ook waar dat niemand de hindoes en moslims in de regio heeft gedwongen elkaar slecht te behandelen, zoals ze rond de tijd van de afscheiding deden. Het lijkt waarschijnlijker dat de Britten gewoon de spanningen tussen de religies zagen en slim genoeg waren om ze voor hun eigen doeleinden te gebruiken.<br />Het gevolg is dat er veel wreedheid en onmenselijkheid in de situatie zit, en dat is heel onaangenaam om aan te denken en op het scherm te zien. Maar het wordt nooit als een zwart-witgeval afgeschilderd. Er is aan beide kanten een laagheid en adeldom, en ook de hoop op verandering bij de jongere generatie. Uiteindelijk is er een soort verlossing wanneer Puro een moeilijke keuze moet maken tussen een man die haar leven heeft geruïneerd, maar die ook oprecht van haar hield, en haar familie die haar heeft verstoten en haar later is komen zoeken. Maar tegen die tijd heeft ze geen keus meer die haar veel pijn zal doen.<br />Deze film draagt de boodschap in zich dat zowel moslims als hindoes hun ernstige fouten hebben, en ook dat ze allebei waardige en zorgzame mensen kunnen zijn. De realiteit van de scheiding maakt dat besef des te pijnlijker, aangezien er over de grens van India en Pakistan nooit een echte verzoening kan plaatsvinden. In die zin is het te vergelijken met'meneer en mevrouw Iyer'. Uiteindelijk waren we blij dat we de film hadden gezien, ook al was de conclusie hartverscheurend. Als Engeland en de Verenigde Staten hun eigen geschiedenis van racisme met zo'n openhartigheid konden verwerken, zouden ze zeker beter af zijn.
This is a extremely well-made film. The acting, script and camera-work are all first-rate. The music is good, too, though it is mostly early in the film, when things are still relatively cheery. There are no really superstars in the cast, though several faces will be familiar. The entire cast does an excellent job with the script.<br /><br />But it is hard to watch, because there is no good end to a situation like the one presented. It is now fashionable to blame the British for setting Hindus and Muslims against each other, and then cruelly separating them into two countries. There is some merit in this view, but it's also true that no one forced Hindus and Muslims in the region to mistreat each other as they did around the time of partition. It seems more likely that the British simply saw the tensions between the religions and were clever enough to exploit them to their own ends.<br /><br />The result is that there is much cruelty and inhumanity in the situation and this is very unpleasant to remember and to see on the screen. But it is never painted as a black-and-white case. There is baseness and nobility on both sides, and also the hope for change in the younger generation.<br /><br />There is redemption of a sort, in the end, when Puro has to make a hard choice between a man who has ruined her life, but also truly loved her, and her family which has disowned her, then later come looking for her. But by that point, she has no option that is without great pain for her.<br /><br />This film carries the message that both Muslims and Hindus have their grave faults, and also that both can be dignified and caring people. The reality of partition makes that realisation all the more wrenching, since there can never be real reconciliation across the India/Pakistan border. In that sense, it is similar to "Mr & Mrs Iyer".<br /><br />In the end, we were glad to have seen the film, even though the resolution was heartbreaking. If the UK and US could deal with their own histories of racism with this kind of frankness, they would certainly be better off.