Wat een verbluffende episode voor deze prachtige serie. Dit is televisiekwaliteit op zijn best. Het verhaal speelt zich af in 1968 en het is prachtig in zwart-wit gefilmd, bijna film noir met diepe schaduwen en grimmige beelden. Dit is een verhaal over twee mannen die verliefd worden, maar ik wil dit niet bederven. Het is een zeldzame weergave van wat homoseksuelen in de jaren zestig in Amerika te wachten stond. Geschreven door de voortreffelijke Tom Pettit en geregisseerd door de grote Jeannot Szwarc, volgen we hun leven, hun liefde voor elkaar en hun tragedie. Dat we zo'n gevoelig onderwerp aansnijden, maakt deze episode des te verbijsterender. Onze emoties zijn even verscheurd en gespannen als de personages. De rillingen liepen over mijn rug toen ze aan het eind Bob Dylans prachtige 'Ah, but I was so much older then, I'm younger than that now' speelden, gezongen door de Byrds. Dit nummer gaat veel verder dan een 10 en helemaal tot aan de sterren.
What a stunning episode for this fine series. This is television excellence at its best. The story takes place in 1968 and it's beautifully filmed in black & white, almost a film noir style with its deep shadows and stark images. This is a story about two men who fall in love, but I don't want to spoil this. It is a rare presentation of what homosexuals faced in the 1960s in America. Written by the superb Tom Pettit, and directed by the great Jeannot Szwarc, we move through their lives, their love for each other, and their tragedy. Taking on such a sensitive issue makes this episode all the more stunning. Our emotions are as torn and on edge as the characters. Chills ran up my spine at the end when they played Bob Dylan's gorgeous, "Ah, but I was so much older then, I'm younger than that now," as sung by the Byrds. This one goes far past a 10 and all the way to the stars. Beautiful.