Michael Curtiz regisseerde deze zeer stijlvolle whodunit uit 1930 naar een script van Robert Presnell senior, Robert N. Lee en Peter Mine. De oorspronkelijke roman die ze aanpasten was 'The Kennel Murder Case', misschien vanuit het standpunt van de schrijver gezien de beste van de Philo Vance-mysteries van de onbekende S.S. Van Dine. Vance was een langdradig en superieur detectivegenie, en het feit dat zijn personage aan William Powell was toegewezen, betekende waarschijnlijk dat de directie van Warner Brothers op de hoogte was van de mogelijkheid dat deze detective in minder bekwame handen de kijkers van zich zou kunnen vervreemden. Gelukkig gaven ze de beminnelijke William Powell als eerste aan het personage; later werd hij gespeeld door Basil Rathbone, Warren William en Paul Lukas, voordat hij aan de 'B'-status werd toegevoegd. De andere vraag die bij directieleden van Warner Brothers altijd opkomt, is waarom ze Vance als personage hebben gekozen. Hun voorkeur ging uit naar mensen die buiten de wet om opereerden, zonder dat er sprake leek te zijn van enig onderscheid tussen een wrede moordenaar en een voorvechter van de rechten van het individu tegen iedereen die zich aandient. In deze film speelt zich een verachtelijke schurk af die vermoord wordt, en een claustrofobisch uitdagende omgeving in een appartementencomplex. De personages zijn ontegenzeglijk ongewoon goed uitgewerkt, de regie is vrij goed en het tempo is ongewoon snel. Afgezien van een donker B/W-decor, vermijdt de film de komische terzijdes, overbodige personages en irrelevante dialogen die kenmerkend zijn voor veel vroege detectives. Jack Okey heeft de goede art direction gedaan. De muziek van Berhard Kaun is uitstekend; Orry-Kelly heeft de kostuums gedaan. William Reese zorgde voor de voornamelijk binnenopnamen. In de interessante cast is Powell DE Philo Vance van zijn tijd, meestal nuchter en met hier en daar een vleugje sardonische humor. Eugene Palette speelt beter dan gewoonlijk als een bewonderende politiepartner van Vance, met zijn zeer professionele timing. De andere acteur die het best tot zijn recht komt, is de knappe Paul Cavangh, die zoals altijd heel effectief is in wat als een afleidingsmanoeuvre was opgeschreven. Mary Astor is aantrekkelijk, maar in dit stadium van haar carrière praatte ze een beetje te snel om zo effectief te zijn als ze later bewees. Ook speelde Helen Vinson de vrouw van de schurk, Jack La Rue, Ralph Morgan (beter bekend als Frank Morgan). Robert Barrat als de schurk die iedereen moet vermoorden, Archer Coe, en Frank Conroy als zijn sympathieke broer, met Robert McWade als de officier van justitie; de grappige en eigenzinnige Etiienne Girardot heeft een verrukkelijk gevatte rol als de grappige kleine forensisch arts die op de plaats van het misdrijf verschijnt. James Li als de mishandelde Chinese bediende is uitmuntend en intelligent. Het verhaal bestaat uit vier delen. Eerst is er het verhaal van de _shads_ op een hondenshow, waar Vance, Coe en Cavanagh allemaal West Highland terriërs laten zien. Cavanaghs hond wordt door Coe gedood om te voorkomen dat hij de titel wint. Het tweede deel van de scène gaat over afscheid nemen; iemand is zo in de war door wie waar naartoe is gegaan, nadat Coe zijn vriendin Vinson in de steek heeft gelaten, dat hij per ongeluk zijn aardige broer vermoordt. Dan komt Vance op de proppen, om uit te zoeken wie Archer Coe in een afgesloten kamer heeft opgesloten en hoe, met behulp van Palette; de romantische problemen worden opgelost, de Chinese bediende wordt van blaam gezuiverd, we ontdekken wie de dure vaas heeft gebroken, wie met wie zal trouwen, hoe Archer Coe is vermoord en waarom de butler het niet heeft gedaan - maar iemand anders met een goed excuus. Dit is een meer dan goed mysterie, dat de bekwame in Hongarije geboren regisseur Curtiz heel serieus heeft genomen. Hij gebruikte wissingen, snelle bewerkingen, veranderingen van camerahoek en wisselingen tussen rechttoe rechtaan en gewaagd camerawerk om variatie, belangstelling en een gestaag tempo te bereiken. Veel schrijvers, critici en deskundigen, onder wie ikzelf, beschouwen dit als het beste Vance-project, hoewel er ook anderen zijn die in hoog aanzien staan.
Michael Curtiz directed this 1930 very-stylish whodunit from a script by Robert Presnell Sr., Robert N. Lee and Peter Mine. The original novel they adapted was "The Kennel Murder Case", perhaps from a writer's standpoint the best of the Philo Vance mysteries by the strange S.S. Van Dine. Vance was a long-worded and superior detective genius, and his character being assigned to William Powell probably meant the executives at Warner Brothers were aware of the possibility that in less-engaging hands this detective might alienate viewers. Fortunately they assigned suave William Powell first to the character.; later he was played by Basil Rathbone, Warren William, and Paul Lukas before being consigned to "B" picture status.The other question as always with Warner Brothers executives is why they chose Vance as a character; their penchant was to choose men who operated outside the law, with no apparent discrimination between a vicious murderer and a champion of individual rights against all comers. This film has a despicable villain who gets murdered, and a claustrophobically challenging locale inside an apartment complex. The characters are unarguably unusually well-realized, the direction rather good and unusually swift-paced; and except for a darkish B/W look, the film avoids the comedic asides, superfluous characters and irrelevant dialogue characteristic of many early detective entries. Jack Okey did the good art direction. The music by Berhard Kaun is serviceable; Orry-Kelly did the costumes. William Reese provided the mostly-indoor cinematography. In the interesting cast, Powell is THE Philo Vance of his time, mostly sober-minded with just a hint of sardonic humor here and there. Eugene Palette is better than usual playing very straight as an admiring police partner to Vance, with his very professional timing. The other actor who comes off best is handsome Paul Cavangh, very effective as always in what was written as a red herring part. Mary Astor is attractive but at this point in her career she talked a bit too fast to be as effective as she later proved. Also in the cast were Helen Vinson as the villain's woman, Jack La Rue, Ralph Morgan (best known as Frank Morgan's brother), Robert Barrat as the villain everyone has cause to kill, Archer Coe, and Frank Conroy as his likable brother with Robert McWade as the D.A.; quirky and funny Etiienne Girardot has a delightfully witty part as the funny little forensics doctor who comes onto the crime scene. James lee as the abused Chinese servant is excellent and intelligent. The story breaks into four parts. First there is shad doings at a dog show, where Vance, Coe and Cavanagh are all showing West Highland terriers. Cavanagh's dog is killed, by Coe, to prevent him winning the title over his own entry. The second portion of the scene involves a leave-taking; someone is confused enough by who has gone where, after Coe parts from his girl friend, Vinson, to murder his nice brother by mistake. Enter Vance, to find out who did in Archer Coe in a locked room and how, with the help of Palette; the romantic difficulties are straightened out, the Chinese servant is exonerated, we find out who broke the expensive vase, who will marry whom, how Archer Coe was done in and why the butler did not do it--but someone else with a good excuse did. This is a more-than-good little mystery, which skilled Hungarian-born director Curtiz took quite seriously. He used wipes, swift cuts, changes of camera angle and alternations between straightforward and daring camera-work to achieve variety, interest and a sustained pace. Many writers, critics and experts, myself included, consider this to be the best of the Vance projects, although others are estimable as well.