Het is de vraag wat Universal Soldier nu precies waard was. Aangezien de echte ster, Dolph Lundgren, niet in staat zou zijn zijn rol in het origineel te herhalen, is er weinig reden om je over te geven aan deze overduidelijke aftrekpost. Er worden dappere pogingen gedaan om de leemte op te vullen met de professionele worstelaar Bill Goldberg en de martial-artsexpert Michael Jai White. Het moet gezegd dat ze hun actiescènes een goed gevoel van opwinding geven. Bill Goldberg ziet eruit alsof hij de tijd van zijn leven heeft in deze film, en hij doet een redelijke poging om de vereiste komische schurkrol te vervullen. Voor deze ene keer is zijn rol van het soort dat inhoudt dat hij dezelfde zin een paar keer moet herhalen, en het wordt niet irritant. Het probleem vanuit het gezichtspunt van het publiek is dat geen van beide heren het komische gevoel voor timing heeft of de bescheiden nederigheid die Lundgren zo'n genoegen verschaft om naar te kijken in bijna al zijn films. En dat is het probleem. Je gaat niet naar een Van Damme-film omdat je serieus aan de slag wilt. Je gaat omdat je komedie wilt, hoe onbedoeld ook.<br />Zonder dat veel mensen het wisten, werd Universal Soldier gevolgd door twee rechtstreekse video vervolgen. Ik heb alleen de eerste film gezien, die zo slecht was dat je je alleen maar kunt afvragen of hij bedoeld was als een soort ingewikkelde grap. Matt Battaglia was zo slecht in de rol van Luc Deveraux dat de aanblik van Jean-Claude Van Damme voor het eerst in zijn carrière als een welkome opluchting komt. De film gaat min of meer voorbij aan de verhalen van de voornoemde direct-to-video vervolgen en begint in plaats daarvan aan een heel nieuw verhaal, dat in een onbepaalde tijd na de gebeurtenissen van de eerste film begint. Na jaren van onderzoek en uitleg gaat het Unisol-project nog steeds door, zij het met enkele kleine wijzigingen. Om te beginnen zijn de nieuwe Unisols sterker en beter bestand tegen schade dan hun voorgangers. Ten tweede staan alle Unisols nu onder leiding van een supercomputer die SETH heet. In de eerste delen van de film bestaat SETH voornamelijk uit een reeks abstracte diagrammen in een glazen koepel.<br />Omdat de film nauwelijks meer dan tachtig minuten duurt, krijgen we al snel te horen dat er wordt bezuinigd op het leger. Het Unisol-project staat op het hakblok, wat in feite betekent dat SETH zal worden stopgezet. SETH, die dit gesprek op de een of andere manier heeft opgevangen met middelen die nooit echt zijn verklaard, besluit de Unisols te mobiliseren als een leger tegen degenen die hem willen tegenhouden. Zijn enige probleem is dat er om de zoveel tijd een code in zijn systeem moet worden ingevoerd om te voorkomen dat hij automatisch uitschakelt. Twee personen bezitten de code in kwestie. SETH doodt de eerste in korte tijd, en degenen die bekend zijn met de plot van Van Dammes films zullen binnen vijf seconden raden wie de tweede is. De rest van de film draait om de pogingen van de Unisols om de code uit Van Damme te krijgen zonder hem al te erg te verwonden. Een subplot met een dochter en een verslaggever is verweven in de film, maar voegt ongeveer evenveel toe aan het verhaal als Van Damme aan het beroep van acteur. <br />De film is tot de rand toe gevuld met belachelijke regels en clichés. Als SETH zijn commandomodule in het lichaam van Michael Jai White overbrengt, krijgen we een toespraak te horen over hoe de tijd van de mensen voorbij is. Vervolgens vertelt hij zijn infanteristen hoe angst en sterfelijkheid de zwaktes van de mensheid zullen zijn. Jeetje, SETH, wil je zeggen dat ze niet onze sterke punten zullen zijn? Afgezien van de grap is de korte lengte van de film zowel de zwakte als de kracht van de film. Hij laat de actie te wensen over. In het origineel krijgen we een zeer grondige uitleg over de Unisols, hoe ze werken en hoe ze naar de staat worden gebracht die in het grootste deel van de film te zien is. Hier lijkt de schrijver ervan uit te gaan dat de kijker weet wat een Unisol is en hoe hij werkt. In het origineel werd in elk geval een moment van nieuwsgierigheid en verbazing gecreëerd door de verklaring voor te laten tot later in de film, wanneer de held in een tobbe met ijs ligt. Hier wordt een van de schurken neergeschoten met een wapen dat enorme gaten in zijn uniform (en vermoedelijk ook in zijn lichaam) maakt, terwijl hij elke keer zonder adem te halen opstaat. Ik heb de neiging de score van één film te reserveren voor films die zo slecht zijn dat ze op een volkomen onbedoelde manier amusant worden. Als je het op een koopje kunt zien, dan moet je wel. Dit is het soort film dat me doet rouwen om het verlies van het Mystery Science Theatre.
The mind boggles at exactly what about Universal Soldier merited a sequel. Since the real star, Dolph Lundgren, would not be able to reprise his role from the original, there is already scant reason to indulge oneself in this obvious tax write-off. Bold attempts are made to fill the gap with professional wrestler Bill Goldberg and martial arts expert Michael Jai White. To their credit, they give their action sequences a good sense of excitement. Bill Goldberg looks like he is having the time of his life on this film, and he makes a fair stab at filling the requisite comedic villain role. For once, his role is the kind that involves repeating the same line a few times, and it does not get irritating. The problem from the audience's point of view is that neither of these gentlemen really have the sense of comic timing or minor humility that makes Lundgren such a pleasure to watch in almost all of his films. And therein lies the problem. You do not go to see a Van Damme film because you want serious action. You go because you want comedy, however unintentional.<br /><br />Unbeknownst to many people, Universal Soldier was followed by two direct-to-video sequels. I have only seen the first, which had production values so bad one can only wonder if it was meant to be some kind of elaborate joke. Matt Battaglia was so terrible in the role of Luc Deveraux that for once in his career, the sight of Jean-Claude Van Damme comes as a welcome relief. The film more or less completely disregards the stories of the aforementioned direct-to-video sequels, and instead begins a whole new story set an indeterminate time after the events of the original. After years of investigation and explanation, the Unisol project is still going ahead, with some minor modifications. For one, the new Unisols are stronger and more damage-resistant than their earlier cousins. For another, all of the Unisols are now under the direction of a supercomputer called SETH. In the early parts of the film, SETH exists primarily as a series of abstract graphics within a glass dome.<br /><br />Being that the film barely lasts more than eighty minutes, we are quickly told that funding to the military is being cut. The Unisol project is on the chopping block, which essentially means that SETH will be turned off. SETH, somehow overhearing this conversation through means that are never really explained, decides to mobilise the Unisols as an army against those seeking to shut him down. His only problem is that every so often, a code is required to be put into his system in order to prevent automatic shutdown. Two individuals possess the code in question. SETH kills the first in short order, and those who are familiar with the plot kit that Van Damme's films are constructed out of will guess within five seconds who the second happens to be. The rest of the film revolves around the Unisols' attempts to get the code out of Van Damme without injuring him too badly. A subplot with a daughter and a reporter is woven into the film, but it adds about as much to the story as Van Damme does to the profession of acting.<br /><br />The film is loaded to the brim with ridiculous lines and clichés. When SETH transplants his command module into the body of Michael Jai White, we get a speech about how the time of the humans is over. He goes on to tell his foot soldiers how fear and mortality will be humanity's weakness(es). Gee, SETH, you mean they will not be our strong points? All kidding aside, the short length of the film is both the film's weakness and its strength. It leaves the action without adequate setup. In the original, we are given a very thorough explanation of the Unisols, how they work, and how they are brought to the state that is seen in the majority of the film. Here, the writer seems to take it for granted that the viewer knows what a Unisol is and how they operate. At least in the original, a moment of curiosity and wonder was created by leaving the explanation for later in the film when the hero lies in a tub of ice. Here, one of the villains is shot with a gun that leaves massive holes in his uniform (and presumably his body), getting up every time without stopping for breath.<br /><br />I tend to reserve the score of one for films that are so bad that they become entertaining in a completely unintentional manner. If you can see it on the cheap, knock yourself out. This is the kind of film that makes me mourn the loss of Mystery Science Theatre.