Ik genoot van de eerste paar minuten, maar na 20 minuten drukte ik royaal op de afspeelknop. Veel te veel beelden van Stewart (Michael Zelniker) die van kamer naar kamer liep, door gangen, door deuren en over straat, en net zo veel beelden van hem die peinzend en verward keek. Ik kreeg de indruk dat het verhaal oorspronkelijk bedoeld was als een korte film (20-30 minuten) en zich vervolgens had uitgebreid tot een liefdesverhaal tussen regisseur Grieve en ster Zelniker (ze hadden samen het scenario geschreven).<br />Het was misschien leuker geweest als een van de personages iets had gezegd wat ik nog nooit eerder in een film had gehoord, of als het einde...' Het was <0xE2><0x80><0x93> tot mijn teleurstelling <0xE2><0x80><0x93> de film die ik drie minuten voor het begin van de film had voorspeld (typisch voor een onafhankelijke, kleine studiofilm). Het hart zat tenminste op de juiste plaats <0xE2><0x80><0x93> het was niet de standaard Hollywood-onzin.
I enjoyed the feel of the opening few minutes, but 20-minutes in I was liberally applying the fast-forward button. Far too many shots of Stewart (Michael Zelniker) walking from room to room, down hallways, through doors and down the street, and as many shots of him looking pensive and confused. Gave me the impression that the story had originally been meant as a short (20-30 minutes), and then stretched into a feature as a labour of love between director Grieve and star Zelniker (they co-wrote the screenplay).<br /><br />It might have been more entertaining if any of the characters had anything to say that I hadn't heard said in many other films before, or if the ending wasn't - disappointingly - the one I had predicted three minutes into the film (atypical for an independent/smaller studio film). At least its heart was in the right place - it wasn't your standard formulaic Hollywood manipulative nonsense.