Carlo Verdone was er ooit in geslaagd een voortreffelijke komedie te combineren met een slimme en subtiele sociale analyse en kritiek.<br />Toen gebeurde er iets, en hij veranderde in de zoveelste saaie 'bisschop-dan-heer'-regisseur.<br /><br />Il Mio Miglior Nemico kan min of meer worden samengevat in één zin: 'Werkende klasse <0xE2><0x80><0x93> vriendelijk en warm, maar upper-class <0xE2><0x80><0x93> snobistisch en sluw. Maar uiteindelijk wint de liefde.'<br />Wat een cliché voor zo'n slimme regisseur.<br />Er is eigenlijk niet zoveel te zeggen over de film. Elk personage is een wandelend stereotype: de selfmade man die zijn wortels vergeet maar weer 'goed' zal worden, de geminachte echtgenote, het opstandige rijke meisje dat valt voor de eerlijke maar arme man... Acteren is nauwelijks gemiddeld te noemen.<br />Heel teleurstellend onder elk aspect.
Carlo Verdone once managed to combine superb comedy with smart and subtle social analysis and criticism.<br /><br />Then something happened, and he turned into just another dull "holier-than-thou" director.<br /><br />Il Mio Miglior Nemico can more or less be summarized in one line "working class = kind and warm, while upper-class = snob and devious. But love wins in the end".<br /><br />Such a trite clichè for such a smart director.<br /><br />There isn't really too much to talk about in the movie. Every character is a walking stereotype: the self-made-man who forgets his roots but who'll become "good" again, the scorned wife, the rebellious rich girl who falls for the honest-but-poor guy... Acting is barely average.<br /><br />Severely disappointing under every aspect.