Ik had al vele jaren over Flavia de Heetgebakerde gelezen, maar ik heb hem pas begin vorig jaar te zien gekregen, toen ik me aan een waanzinnige filmkoopdrift overgaf, en om de een of andere reden heb ik er de laatste tijd vaak aan gedacht, hoewel het al een paar maanden geleden is dat ik hem heb gezien.<br />Het is een opvallende film, die zich afspeelt in Italië ergens rond de vijftiende eeuw. Beslist middeleeuws (hoewel ik niet geloof dat er ooit een specifiek jaar wordt genoemd). Omdat dit de tijd is van de christelijke heerschappij, is het een tijd van volslagen waanzin, en de film legt dat heel goed uit.<br />Flavia, onze hoofdpersoon, is een jongedame die op een slagveld een gevallen moslim tegenkomt. Hij lijkt een warme en intrigerende man, en ze is onmiddellijk op hem gesteld. Haar vader, een soldaat uit een familie met een redelijke status, komt bijna meteen langs en vermoordt de gewonde man vlak voor haar ogen. Maar ze zal hem in haar dromen blijven zien.<br />Haar vader brengt haar naar een klooster dat meer op een openluchtgekkenhuis lijkt: de bewoners, zo hard onderdrukt door het onverzettelijke middeleeuwse christendom, worden langzaam gek. Flavia komt onder de invloed van een van de gekkere nonnen. Maar in een krankzinnige wereld zijn alleen degenen die bij hun verstand zijn echt gek, en deze sociopathische zuster ziet duidelijk de waanzin om zich heen. Haar visie op de tijden waarin ze leven raakt een snaar bij Flavia, die, jong en kennelijk beschut, alles begint te vragen over deze wereld waarin ze gevangenzit.<br />De film is onverschrokken in zijn weergave van die wereld en toont een heleboel onaangenaamheden. We zien een gecastreerd paard, een edelman die een van de vrouwen van zijn land in een varkensstal verkracht, de vrome marteling van een jonge non. Al die tijd observeert en vraagt Flavia, en uiteindelijk wijst ze het christelijke dogma af dat zo'n optocht van gruwelen creëert in termen die de film in de loop der jaren enige kritiek zouden opleveren omdat hij anachronistisch lijkt. Het is misschien moeilijk te geloven dat ze in haar eigen tijd zo'n vis op het droge was, maar dat is het soort onbelangrijke punt dat niet ter sprake mag komen. Flavia is zo geschreven dat diegenen uit onze tijd, of uit welke tijd dan ook, empathie kunnen voelen voor haar benarde situatie. Als je je in zo'n zaak vastbijt, zou je het bos voor de bomen missen. Als de moslims het land binnenvallen, krijgt Flavia nieuwe moed. In hun leider vindt ze een nieuwe versie van de knappe islamiet die haar nog steeds in haar dromen bezoekt. Hij is vrijwel onmiddellijk verliefd op haar en laat haar zijn leger leiden. Ze wordt een soort Jeanne d'Arc in volle wapenrusting, die de indringers opdracht geeft de christelijke samenleving omver te werpen en wraak te nemen op iedereen die ze kwaad heeft zien doen.<br />Is ze de verkondigster van een nieuwe en betere wereld? Ze denkt van wel, maar in die tijd waren de moslims ook nog niet zo gecharmeerd van het feminisme, zoals ze later tot haar schade en schande ontdekt. <br />Dit is eigenlijk maar een voorproefje van de dingen die gebeuren in Flavia de Heetgebakerde. De film is nogal grimmig en heeft een heel naargeestig, nogal deprimerend einde. Helemaal geen massafilm, dat is zeker. Maar hij is best goed en hoort niet op de 'nunsploitatiestapel' waar hij vaak achteloos op wordt gegooid. Ik vind dat de laatste film veel waarde heeft en ik ben blij dat ik hem heb gezien.
I'd read about FLAVIA THE HERETIC for many years, but I only got to see it early last year, when I went on an insane movie-buying binge, and, for whatever reason, it has been on my mind lately, though it's been some months since I watched it.<br /><br />It's a striking film, set in Italy somewhere around the 15th century. Definitely Medieval-era (though I don't think any specific year is ever given). This being the time of Christian ascendancy, the age is a time of utter madness, and the movie captures this very well.<br /><br />Flavia, our protagonist, is a young lady who encounters a fallen Muslim on a battlefield. He seems a warm and intriguing fellow, and she's immediately taken with him. Her father, a soldier of a a family of some standing, comes along, almost immediately, and murders the wounded man right before her eyes. But she'll continue to see him in her dreams.<br /><br />Her father ships her off to a convent that seems more like an open-air insane asylum--the residents, so harshly repressed by unyielding Medieval Christianity, slowly go mad. Flavia comes under the influence of one of the nuttier nuns. But in a mad world, only the sane are truly mad, and this sociopathic sister clearly recognizes the insanity around her. Her take on the times in which they live strikes a chord with Flavia, who, being young and apparently sheltered, is beginning to question everything about this world in which she finds herself trapped.<br /><br />The movie is unflinching in its portrayal of that world, showcasing a lot of unpleasantness. We see a horse gelded, a lord rape one of the women of his lands in a pig-sty, the pious torture of a young nun. Through it all, Flavia observes and questions, rejecting, eventually, the Christian dogma that creates such a parade of horrors in terms that would gain the movie some criticism over the years for seeming anachronistic. I disagree with that criticism. Flavia's views, though sometimes expressed in ways that vaguely mirror, for example, then-contemporary feminist commentary (the movie was made in 1974), revolve around what are really pretty obvious questions. It is, perhaps, difficult to believe she could be so much of a fish out of water in her own time, but that's the sort of minor point it doesn't do to belabor. Flavia is written in such a way to allow those of our era, or of any era, to empathize with her plight. Getting bogged down on such a matter would be missing the forest for the trees.<br /><br />Flavia is heartened when the Muslims arrive, invading the countryside, and she finds, in their leader, a new version of the handsome Islamist who still visits her dreams. Smitten with her almost immediately, he allows her to virtually lead his army, becoming a Joan of Arc figure in full battle-gear, and directing the invaders to pull down Christian society, and wreak vengeance upon all those she's seen commit evil.<br /><br />Is she the herald of a new and better world? She may think so, but Muslims of that era weren't big on feminism, either, as she soon learns the hard way. As they say, meet the new boss...<br /><br />This is really just a thumbnail of some of the things that happen in FLAVIA THE HERETIC. The movie is quite grim, and with a very downbeat, rather depressing ending. Not a mass-audience movie at all, to be sure. It's quite good, though, and doesn't belong on the "nunsploitation" pile on which it is often carelessly thrown. I think there's much value in the final film, and I'm glad I saw it.