Iedereen die geïnteresseerd is in popmuziek en niet bekend is met de Britse muziektrends aan het eind van de jaren zeventig, zou Breaking Glass minstens één keer moeten zien. De film, over de zoektocht van een jonge vrouw om naam te maken in de muziekwereld, vat de tijd perfect samen, van het openlijke seksisme, ruwe economische tijden, maatschappelijke beroering, tot de verschuiving in de popcultuur van ruige punk naar het vreselijk frivole en pretentieuze Futurisme/Nieuw Romantisme. De muziek en modestijlen die aan het eind van de jaren zeventig dagelijks in Groot-Brittannië werden gecreëerd, worden nog steeds herontdekt en gerecycled (er is sinds 1980 echt niets nieuws meer geweest). Dit was een oogverblindende tijd, en Breaking Glass vertelt een heel persoonlijk verhaal en overziet het culturele landschap, en doet dat allebei buitengewoon goed.
Anyone interested in pop music, and not familiar with British music trends of the late-seventies, should be sure to watch Breaking Glass at least once. The movie, about a young woman's quest to make her mark in the music world, captures the times perfectly, from the overt sexism, rough economic times, social upheaval, to the shift in pop culture from rough-and-tumble punk to terribly fey and pretentious Futurism/New Romanticism. The music and fashion styles created daily in Britain in the late-seventies are still being rediscovered and recycled (there really has been nothing new since 1980). This was a dazzling time, and Breaking Glass both tells a very personal story and surveys the cultural landscape, and does both extremely well.