Al voordat het werd uitgezonden, wisten we allemaal dat de miniserie van Ron Moore geen Battlestar Galactica is. Dat is prima. Het betekent alleen dat het op eigen benen moet staan. Het kan niet op Battlestar Galactica leunen. Als het iets goeds is, is het goed op zijn eigen verdiensten, en Ron Moore heeft iets om trots op te zijn. Als de verslagen kloppen, is dit wat Moore wilde. Maar als zijn miniserie verrot, heeft hij alle uitstekende acteurs die op het scherm optraden te schande gemaakt, om nog maar te zwijgen van de ontelbare figuranten. En dat heeft hij gedaan.<br />Ja, deze miniserie is geen remake. Ik zou het niet eens een hervertelling willen noemen. Het is een nieuwe productie, geïnspireerd door Battlestar Galactica. Het vindt niet plaats in het Galactica-universum, met dezelfde plaatsen, hetzelfde jargon en dezelfde technologie. Het vertelt niet over de zoektocht van de Galactica naar de dertiende stam. Het leunt ook niet op de legenden en mysteries die de basis vormden van het Galactica-universum. Ron Moores miniseries zijn een ruimteopera, een actiefilm met een ceremonieel knikje naar de Battlestar Galactica.<br />Misschien moet ik zeggen: 'gewoon een ruimteopera, een actiefilm.' Want de plot van de zijne is weinig origineel of zelfs maar interessant. Ik zou het hele verhaal aan je kunnen vertellen zonder een waarschuwing dat er iets misgaat. Maar dat zal ik je niet aandoen. Ik zal alleen het belangrijkste punt aanroeren. Ben je er klaar voor? Hier is het: kijk naar de trailer. Die zal je alles vertellen wat er in het verhaal staat. Ja, de scheppingen van de mens richten zich tegen de mens en proberen de mens te vernietigen. (Ik denk dat ze de regels van Azimov weer vergeten zijn.) Ze zien eruit als mensen, dus dan heb je de hele groep buitenaardse wezens <0xE2><0x80><0x93> onder ons. In elk geval is er geen tijdreizen. O, en een heleboel vechtscènes en willekeurige daden van seks en geweld. Het eindresultaat was dat toen Moore uit Galactica trok, dat ceremoniële knikje, het eerder afgezaagd dan respectvol overkwam. Ik bedoel, kon hij zelf niets bedenken?<br />Vanaf de eerste paar minuten wilde ik iets anders zien. Moores personages interesseerden me niet, omdat ik me met geen van hen kon identificeren. Dat feit trof me in het gezicht toen de Cylons aanvielen. Armageddon op planetaire schaal, en het kon me geen moer schelen. Wat deprimerend.<br />Moores helden als ze tegenover een onoverkomelijk obstakel kwamen te staan, gingen er in plaats van het te overwinnen liever achteraan en redden hun eigen hachje. Per slot van rekening was het de enige manier om de mensheid te redden, kletskoek. Ze kozen voor de veilige uitweg in plaats van hun eigen leven te riskeren om anderen te verdedigen. Walging is in elk geval geen apathie.<br />Maar uiteindelijk waren de miniseries van Ron Moore niets anders dan activiteit zonder doel, een film op een loopband die eeuwig doorliep maar nergens naartoe ging. En ik wilde alleen maar dat het voorbij was. En tegen de tijd dat het voorbij was, was mijn levenskracht uit me gezogen. Tegen mijn wil veranderde ik in een hersenloze, zielloze zombie, waarschijnlijk van het soort dat de aandacht zou trekken in deze miniserie. Ik moest mezelf aanvullen. Ik moest <0xE2><0x80><0x93> en ik zweer het <0xE2><0x80><0x93> ik moest een aflevering van Babylon 5 zien. Twee afleveringen zelfs, en ik voelde me veel beter. En gelukkiger.
We all knew even before it aired, the Ron Moore mini-series is no Battlestar Galactica. That's fine. It just means it must stand on its own. It can't lean on Battlestar Galactica. If it's any good, it's good on it's own merits, and Ron Moore has something to be proud of. If reports are true, this is what Moore wanted. However, if his mini-series rots, he has shamed all the excellent actors that performed on-screen, not to mention the myriad off-screen personnel. And this is what he's done.<br /><br />Yes, this mini-series is no remake. I wouldn't even call it a re-imagining. It's a new production, inspired by Battlestar Galactica. It does not take place in the Galactica universe, with the same places and jargon and technology. It doesn't tell of the Galactica's search for the thirteenth tribe. Nor does it rely on the legends and mysteries that underpinned Galactica. Ron Moore's mini-series is a space-opera, action flick with a ceremonial nod to Battlestar Galactica.<br /><br />Maybe I should say, "just another" space-opera, action flick. Because as plots go, his has little that's original, or even interesting. I could relay the whole thing to you without a spoiler warning. But I won't inflict that on you. I'll just hit the most important point. Ready now? Here it is: Just watch the trailer. It will tell you everything there is in the story.<br /><br />Yes, creations of man turn on man and seek to destroy man. (I guess they forgot Azimov's rules, again.) They look like humans, so there's the whole aliens-among-us thing. At least there's no time-travel. Oh, and lots of fighting scenes and random acts of sex and violence. The end result was that when Moore did draw from Galactica, that ceremonial nod, it came off more corny than respectful. I mean, couldn't he even think up anything of his own?<br /><br />From the first few minutes, I wanted to watch something else. I didn't care about any of Moore's characters, since I couldn't identify with any of them. This fact hit me in the face when the Cylons began their attack. Armageddon on a planetary scale, and I didn't give a damn. How depressing.<br /><br />Moore's heroes when faced with an insurmountable obstacle, instead of overcoming it, rather tucked tail and saved their own butts. After all, it was the only way to save humanity, yadda yadda yadda. They took the safe way out, rather than risking their own lives to defend others. At least disgust is not apathy.<br /><br />But in the end, the Ron Moore mini-series was just activity without purpose, a movie on a treadmill, forever running yet going nowhere. And I just wanted it to be over. And by the time it was over, my life-force had been sucked from me. Against my own will, I was turning into a mindless, soulless zombie, probably of the type to which this mini-series would appeal. I needed to replenish myself. I needed to-and I swear this is true-I needed to watch an episode of Babylon 5. Two episodes, in fact, and I felt much better. And happier.