Dit is een onderhoudende 'geschiedenis' van de FBI, maar je zou het als fictie moeten zien, want dat is het ook. Wat zou het anders kunnen zijn dan dat J. Edgar Hoover persoonlijk zijn goedkeuring gaf en een bijrol in de productie had? James Stewart is uitstekend, zoals gewoonlijk, en de bijrollen zijn goed, met uitzondering van de talentloze Vera Miles. Vooral Murray Hamilton is goed in een bijrol als Stewarts partner en beste vriend. De FBI-prestaties die in de film naar voren komen, zijn zonder enige twijfel allemaal waar. Waar het om gaat, is wat er wordt weggelaten.<br />Een van de beschamendste delen van de film is de scène waarin John Dillinger wordt vermoord. Het is min of meer zoals het is gebeurd, maar er wordt helemaal geen melding gemaakt van Melvin Purvis, de bureauchef in Chicago die aan het hoofd van de operatie stond. In plaats daarvan wordt de operatie afgebeeld alsof de fictieve Chip Hardesty de leiding had. Er wordt gezegd dat Hoover jaloers was op de publiciteit die Purvis kreeg nadat Dillinger was vermoord; Purvis werd vervolgens overgeplaatst naar een afgelegen buitenpost en verliet kort daarna de FBI. Dit is ongetwijfeld de reden waarom Purvis nooit in de film werd genoemd. Maar deze kijker dacht in elk geval even na over de vraag hoe het zou zijn als Purvis op deze manier werd behandeld, en hoe het dan zou zijn met alle agenten die alle andere operaties uitvoerden die in de film worden afgebeeld. Ze werden volledig genegeerd en vervangen door de fictieve Hardesty.<br />De film is waarschijnlijk accuraat in zijn beschrijving van FBI-activiteiten tot aan het eind van de Tweede Wereldoorlog. Maar daarna zou de film ons doen geloven dat de enige bedreiging voor de Verenigde Staten het internationale communisme was, wat ongetwijfeld ook Hoover geloofde. De maffia deed er niet toe. De lynchpartijen die nog steeds plaatsvonden in het zuiden ook niet. Het feit dat zwarten geïntimideerd werden om te voorkomen dat ze in een groot deel van het zuiden gingen stemmen ook niet. Ik weet niet of de FBI al met het afluisteren van Martin Luther King was begonnen tegen de tijd dat deze film werd gemaakt, maar zo niet, dan was het niet lang daarna begonnen. Zoals ik in het begin al zei, is dit behoorlijk vermakelijk, maar je zou het moeten zien als de gezuiverde verfilming die het ook is.
This is an entertaining "history" of the FBI, but it should be viewed as fiction, because that's exactly what it is. What else could it be when J. Edgar Hoover personally approved and had a cameo role in the production. James Stewart is excellent, as usual, and the supporting cast, except for the talentless Vera Miles, is good. Murray Hamilton is especially good in a supporting role as Stewart's partner and best friend. The FBI accomplishments that the film highlights are undoubtedly all true. What is significant is what it leaves out.<br /><br />One of the most shameful parts of the film is the depiction of the killing of John Dillinger. It is portrayed pretty much as it happened, but no mention at all is made of Melvin Purvis, the Chicago Bureau Chief who headed the operation. Instead, the operation is depicted as if the fictional Chip Hardesty were running it. It has been said that Hoover was jealous of the publicity that Purvis received after Dillinger was killed; Purvis was subsequently transferred to a remote outpost, and shortly afterward left the FBI. This is no doubt why Purvis was never mentioned in the film. But this viewer, at least, paused to think that if Purvis was treated this way, what about all the agents who conducted all the other operations depicted in the film. Were they also completely ignored and replaced by the fictional Hardesty.<br /><br />The film is probably accurate in its portrayal of FBI activity up through the end of WWII. However, after that point, the film would have us believe that the only threat facing the US came from international communism, which is no doubt what Hoover believed. Never mind the Mafia. Never mind the lynchings that were still going on in the South. Never mind that blacks were being intimidated to keep them from voting in much of the South. I don't know if the FBI had started wiretapping Martin Luther King by the time this film was made, but if not, it wasn't very long afterward that it started.<br /><br />As I said at the outset, this is pretty good entertainment, but it should be viewed as the sanitized fictionalization that it is.