Zoveel geweldige actrices in één film dienen als een praktische uitnodiging aan de plaatselijke bioscoop, dus ik reageerde braaf. Hier volgt een paar opmerkingen.<br />Vanessa Redgrave is geweldig, zelfs als ze in bed ligt. Ze ziet er ook heel oud uit en ik denk niet dat dat bereikt kan worden met veel make-up, wat goed is voor de film, maar triest voor ons bioscoopbezoekers. Ik denk dat ze de laatste jaren een beetje te oud is geworden. Claire Danes gaat door met haar welkome terugkeer naar de film en straalt beslist warmte uit. 's gelijkenis met haar moeder Merly Streep, zowel qua uiterlijk als in acteerstijl, is zo opvallend dat ik me na haar entree een paar minuten niet op de film kon concentreren. Ze is verbazingwekkend goed, maar een dergelijke gelijkenis kan in haar nadeel werken. Ik ben het eens met een eerdere opmerking: Natasha Richardson heeft beslist iets aan haar gezicht laten doen. Ze ziet er in elk geval niet uit zoals ik me haar herinner van eerdere films ('Nell', bijvoorbeeld). Zowel zij als Toni Collette maakt helaas niet veel indruk, deels omdat ze er als zussen niet overtuigend uitzien. Hun interactie is zwak. Bovendien is Toni Collette veel te oud voor haar personage. Glenn Close en Meryl Streep moesten meer tijd op het witte doek doorbrengen. Streeps optreden is in feite weinig meer dan een cameo. Haar scènes daarentegen hebben een grotere emotionele resonantie dan de rest van de film. Eileen Atkins levert een welkome droge humor, vooral in haar tweede rol als denkbeeldige nachtelijke metgezel van Redgraves personage. Wat de mannen betreft: Hugh Dancy verlevendigt de film aanzienlijk, ook al geeft hij een bredere voorstelling dan nodig was. Eerlijk gezegd begint het verhaal te slepen zodra hij het verhaal verlaat. Het strekt hem ook tot eer dat hij erin slaagt de kijker het gepaste gevoel van jongensachtige charme te geven. Patrick Wilson daarentegen is een complete leegte in het midden van de film. Hij heeft ook de pech dat het script niet voldoende uitlegt waarom drie mensen (onder wie een man) zo smoorverliefd zijn op deze man. Het verhaal erachter had beter uitgewerkt moeten worden.<br />De cinematografie is uitstekend, zoals te verwachten was. Maar het hoofdgebouw van het zomerhuis wist me niet te overtuigen. Het ziet er niet natuurlijk uit op de top van die rotsachtige heuvel, vooral niet met dat grasveldje aan de voorkant. Het lijkt een beetje te veel op karton. Al met al is de film een stijlvolle productie, maar gedurende het grootste deel van de duur ervan kreeg ik een gevoel van ik-heb-het-allemaal-al-gezien, ik-heb-alleen-maar-gehuild-voor-het-alleen-heb-gehuild, en het gevolg daarvan was dat de film niet het soort indruk op me maakte dat ik van een tranentrekker had verwacht. Toch wist de film me na te denken over het verstrijken van de tijd, over je verwachtingen van het leven en de mate waarin die worden vervuld of niet. De moeite waard om op zijn minst op dvd te proberen, zo niet in de bioscoop...
So many wonderful actresses in one film serve as a practical invitation to the local movie house so I duly responded. Here are some remarks..<br /><br />Vanessa Redgrave is great even while lying in bed. She also looks very old and I don't think this is achieved with much make-up which is a good thing for the film but a sad thing for us cinema-goers. I think her aging got a bit harsh in recent years. Claire Danes continues her welcome return to the movies and exudes a definite warmth. Mamie Gummer's resemblance to her mother Merly Streep both in terms of physical appearance and acting style is so striking that I lost my concentration to the film for a couple of minutes after her entrance. She is surprisingly good; however such a resemblance has the danger of working against her favor. I agree with a previous comment: Natasha Richardson definitely had some plastic job done to her face. She certainly does not look like how I remember her from previous films ("Nell" for example.) Both she and Toni Collette sadly do not make much impression partly because they do not look convincing as sisters. Their interplay is weak. Toni Collette additionally is way too old for her character. Glenn Close and Meryl Streep had to have more screen time. Streep's performance actually is little more than a cameo. Her scenes on the other hand have bigger emotional resonance than the rest of the film. Eileen Atkins provides some welcome dry wit, especially in her second role as an imaginary nighttime companion to Redgrave's character. As for the men; Hugh Dancy enlivenes the film considerably even though he gives a broader performance than needed. As a matter of fact as soon as he exits the story it starts to drag. It is also to his credit that he manages to create the exact necessary sense of boyish charm in the viewer. Patrick Wilson on the other hand is a complete void at the center of the film. He also has the misfortune that the script is insufficient in explaining why three people (one of them a man) are so much smitten by this man. The backstory to this should have been developed more.<br /><br />The cinematography is excellent as expected. However the main summer house set failed to convince me. It does not look natural on the top of that rocky hill, particularly with its grass patch in the front. A bit too cardboard like.<br /><br />Overall, the film is a classy production, but a seen-it-all-before, cried-at-it-all-before feeling took over me during most of its duration and consequently it failed to make the kind of impact on me that I expected from a tearjerker. However, it still managed to make me thoughtful about the passing of time, about one's expectations from life and the extent to which these are fulfilled or not. Worth trying at least on DVD if not at the movies...