Aanvankelijk zou ik gedacht hebben dat _Geheime zonneschijn_ iets essentieels te zeggen had over religie (en omdat het hier om het christendom ging), en ik zou me hebben afgevraagd of het een soort tirade zou zijn tegen de kwalen van het blinde geloof, of de manipulatieve macht van hen die zogenaamd heiliger zijn dan gijzelf. Verrassend genoeg was dat niet het geval en was het grotendeels niet-juridisch, waarbij de gebeurtenissen in hun juiste volgorde werden gezet en het publiek zijn eigen oordeel en conclusie kon trekken.<br />En ik moet onwillekeurig grinniken om de rol van Song Kang-ho, een man die de weduwnaar Shin-ae (Jeong Do-yeon) aardig begint te vinden en naar de kerk gaat als zij dat doet. Ik denk dat er vele redenen zijn om naar de kerk te gaan, ofwel om innerlijke vrede te vinden, hulp te zoeken, bang te zijn voor eeuwige verdoemenis in het vuur van de hel, om het geloof te bevestigen, of zelfs dingen als trouwen in een kerk of de jacht te vermijden (ik maak maar een grapje). Maar ieder heeft zo zijn eigen redenen om elke zondag in de kerk te verschijnen en deel te nemen aan gebedsgroepen voor kameraadschap, en dat is inderdaad gevaarlijk, omdat de onderliggende motieven dan niet bevredigd worden, en dat is het moment waarop de frustratie toeslaat. Of wanneer je ontdekt hoe hypocriet de mens kan zijn door het ene gezicht in het huis van God af te beelden en het andere buiten. <br />Shin-ae en haar zoon Jun verhuizen naar de stad Miryang, de geboorteplaats van haar overleden echtgenoot. Omdat ze een nieuw leven wil beginnen, opent ze een pianowinkel om les te geven, hoewel haar door de ontdekking van haar pas gevonden vrijheid en door een moment van gebrek aan inzicht een nieuwe tragedie overkomt. En dat duurt een uur. Geheime Zonneschijn nam echt de tijd om tot dit punt te komen, waar de dingen iets interessanter worden omdat Shin-ae nu de religie omhelst om haar huidige toestand te verwerken en te accepteren. Ze geniet van de troost die religie en medegelovigen kunnen bieden. Wat begon als uitroepen om sympathie, verandert in aanvaarding en geloof dat religie die zilveren kogel aanbiedt om de kwalen van de hele mensheid op te lossen, en soms vraag je je af of het komt door je persoonlijke bijziende kijk op wat de almachtige voor je doet, dat je een ietwat zelfzuchtige mening begint aan te nemen dat alles goed komt als het jouw kant op gaat, en in het geval van Shin-ae haar grootmoedige houding om anderen te willen vergeven die zich tegen haar hadden gekeerd, waarbij ze iets heel fundamenteels vergeet, namelijk dat het gevoel ook naar twee kanten kan snijden. De laatste akte is waarschijnlijk de leukste van het hele stel, want die zegt genoeg, waar de meesten van ons zich mee kunnen identificeren <0xE2><0x80><0x93> waarom ik, en waarom niet iemand anders, terwijl we tekeergaan tegen ons geloof en vragen gaan stellen, helaas zonder dat er harde, snelle antwoorden beschikbaar zijn. Dan vallen we ofwel af, ofwel gaan we door met onze destructieve daden, zo opstandig. Maar op de een of andere manier wordt de stop er in _Secret Sunshine_ zorgvuldig uitgetrokken om geen aanstoot te geven, en wat een lelijk karakteronderwerp had kunnen zijn, wordt gedempt.<br /><br />Als je de hype die deze film voortbrengt aangrijpt, besef je misschien alleen maar dat het Jeong Do-yeon is.' De uitstekende vertolking van de weduwe Shin-ae is de moeite van het vermelden waard, aangezien ze haar rol als de weduwe Shin-ae volledig bezit en waarschijnlijk de meest ongelukkige persoon op aarde is die in korte tijd met zoveel tragedies te maken krijgt, en als je er goed naar kijkt, zijn de meeste daarvan haar eigen schuld. Haar metamorfose zien, is de toegangsprijs waard, en ondanks het feit dat mijn persoonlijke favoriete Koreaanse acteur Song Kang-ho in de film speelt, is dit iets wat hij er in één keer doorheen heeft gejaagd.
Initially, I would have thought that Secret Sunshine had something critical to say of religion (and here being Christianity), and wondered if it would be something of a rant against the ills of blind faith, or the manipulative power of those who are supposedly holier than thou. Surprisingly, it was none of the sort and was largely non-judgemental, putting in place events as a matter of fact, and allowing the audience to draw their own judgement and conclusion.<br /><br />And I can't help but to chuckle at the role of Song Kang-ho, a man who's taken a liking for widower Shin-ae (Jeong Do-yeon), and starts going to church when she does. The reasons for church going are many I suppose, either to find inner peace, to seek help, being afraid of eternal damnation in the fires of Hell, to reaffirm faith, or even things like wanting to get married in a church, or to skirt chase (I kid you not). But to each his own reasons for turning up in church every Sunday and participating in prayer groups for fellowship, what is indeed dangerous, is when the underlying ulterior motives, do not get satisfied, and that's when frustration sets in. Or when you discover how hypocritical man can be, portraying one face inside the house of God, and displaying yet another outside.<br /><br />Shin-ae and her son Jun moves to the town of Miryang, which is the birthplace of her deceased husband. Wanting to start life anew, she opens up a piano shop to give lessons, though in discovering her new found freedom and in a moment's lack of good judgement, has another tragedy befall her. And that takes one hour to get to. Secret Sunshine really took its time to get to this point, where things then begin to get slightly more interesting with Shin-ae now taking to embracing religion to deal with and accept her current state, reveling in the comfort that religion, and fellow believers, can offer.<br /><br />What began as crying out for sympathy turns into acceptance and belief that religion offers that silver bullet to solve the ills of all mankind, and sometimes you wonder if it's because of your personal myopic view of what the almighty is doing for you, that you begin to adopt a somewhat selfish opinion that everything's good going your way, and in Shin-ae's case, her magnanimous attitude in wanting to forgive others who had trespassed against her, forgetting something very fundamental that it the feeling can cut both ways too.<br /><br />The last act is probably the most fun of the lot as it says plenty, where most of us can identify with - why me, and why not someone else, as we rage against our faith and start questioning, unfortunately, with no hard and fast answers available. It is then either we fall by the wayside, or continue with destructive deeds so rebelliously. But somehow the plug gets carefully pulled in Secret Sunshine so as not to offend, and what could have been an ugly character mouthpiece, got muted.<br /><br />If you bite into the hype this movie is generating, then perhaps you'll realize only Jeong Do- yeon's excellent portrayal is worth mentioning, as she totally owns her role as the widow Shin-ae who is probably the most unluckiest person on Earth in having to deal with that many tragedies over a short period of time, and if you look at it carefully, most of which are of her own doing. Watching her transformation, is worth the ticket price, and despite having my personal favourite Korean actor Song Kang-ho in the movie, this is something he just breezed right through.