Stel je voor dat een peloton G.I.'s uit het Japanse leger 400 jaar terug in de tijd zou worden gestuurd, midden in de feodale oorlogen die leidden tot de vorming van de Tokugawa Shogunate? Goed idee? De film doet precies wat er op het blik staat.<br />Gelukkig hebben de schrijvers niet de moeite genomen om de, meestal belachelijke, wetenschappelijke hocus pocus van het tijdtransport uit te leggen. Nee, ze hebben het gewoon gedaan. Maar de tijdtransportsequentie zelf is zo stom als het achtereind van een varken en heel mooi, zo niet een beetje gedateerd. Niet zo stom als je zou denken.<br />De rest van de film volgt de premisse tot aan een T. Maar hoewel het een beetje vaart verliest met de verschillende subplots die volgen op de aankomst van de G.I. in het middeleeuwse Japan, begint het met een vernietigende gevechtssequentie. Ongetwijfeld is dat de hoofdmoot van de dag. Het hele concept en bij uitbreiding de film zelf is waarschijnlijk ontstaan uit deze simpele gedachte: stel dat de G.I. is uitgerust met het nieuwste van het nieuwste op het gebied van moderne oorlogvoering, en samoerai's moet bevechten? En tjonge, wat een resultaat.<br />De belangrijkste gevechtssequentie die meer dan een halfuur duurt is waarschijnlijk een van de beste van zijn soort in de actie/oorlogsfilms van de jaren zeventig. Niet alleen is hij meedogenloos en uitputtend in tempo en lengte, maar het is ook een geweldige mengelmoes van stijlen en technieken die alleen uniek zijn voor locaties als de G.I. Samurai kunnen leveren. Ik bedoel, waar zou je anders de kans krijgen om tanks, ninja's, compleet met shuriikens, een helikopter en samoerai in één shot te krijgen? Het G.I.-peloton onder leiding van luitenant Iba scheurt letterlijk door honderden extra's heen en schiet ze neer met machinegeweren, mortieren, granaten en tanks.<br />Deze wanorde van stijlen is met één voet stevig verankerd in het uitgestrekte jidai-geki-epos van Kurosawa's Kagemusha of Hiroshi Inagaki's Samurai-banieren, terwijl de andere voet in westerns en oorlogsfilms staat. Er zijn stilistische accenten (zoals de prachtige slowmotion-shots en het bloedige geweld) die aan Sam Peckinpah of Enzo G. Castellari omstreeks Keoma doen denken. De Japanse cinema is altijd beïnvloed door westerns en andere werken uit Hollywood, en vice versa, en G.I. Samurai maakt van deze oost-west smeltkroes moeiteloos een opwindende film.<br />De filmmakers nemen het hele geval dankbaar serieus en de film profiteert er enorm van. Niet dat er geen gevoel voor humor in de film zit, het is alleen dat hij niet probeert aan te sluiten bij het zo-slecht-is-het-goede publiek dat graag naar hun films lacht. Het budget was waarschijnlijk behoorlijk, zoals blijkt uit de honderden extra's, de ingewikkelde kostuums (heel fatsoenlijk voor een productie die geen traditionele jidai-geki is) en de special effects. Het camerawerk en de montage zijn allemaal van topkwaliteit, bijna beter dan een film zonder hogere artistieke ambities verdient.<br />' Er zijn veel'song'-scènes, waarin allerlei Japanse rock-, disco- en countryliedjes uit de jaren zeventig de hoofdrol spelen (er is een liefdesscène, een liefdesscène, een 'war is hell'-scène et cetera). De liedjes zelf zijn nogal slap en afgezaagd en leiden af van het geheel. Hoewel het 140 minuten duurt, vliegt het voor het grootste deel als een speer. Toch hadden sommige scènes, flashbacks en subplots in de eerste helft wat strakker kunnen worden ingekort.<br />De cast verdient ook een vermelding, met prominente namen als Sonny Chiba, Isao Natsuyagi (Goyokin, Samurai Wolf), Tsunehiko Watase (The Yakuza Papers) en Hiroyuki Sanada, die allemaal de juiste toon weten te treffen.
What if a platoon of G.I.'s from the Japanese army were to be send back in time 400 years right in the middle of the feudal wars that led to the formation of the Tokugawa Shogunate? Great pitch right? The movie does exactly what it says on the tin.<br /><br />Thankfully the writers didn't bother to explain the, usually ridiculous in sci-fi movies, scientific mumbo jumbo of time transport. No how's or why's. They just did. However the time transport sequence itself is trippy as hell and quite beautiful, if not a bit dated. Not as silly as one would imagine.<br /><br />The rest of the movie follows the premise to a T. But while it loses a bit of steam with the various subplots that follow the G.I.s arrival to medieval Japan, it picks up with a devastating battle sequence. Undoubtedly it's the main order of the day. The whole concept and by extension the movie itself, was probably originated from this simple pitch: what if G.I.'s equipped with the latest in modern warfare were to fight samurais? And boy does it deliver.<br /><br />The main battle sequence that spans more than half an hour is probably one of THE best of its kind in 70's action/war movies. Not only is it relentless and exhausting in pace and length, it's also a terrific mish-mash of styles and techniques that only unique premises like G.I. Samurai can deliver. I mean, where else would you get the chance to feature tanks, ninjas complete with shuriikens, a helicopter and samurais in the same shot? The G.I. platoon led by lieutenant Iba tears literally through hundreds of extras, gunning them down with machine guns, mortars, grenades and tanks.<br /><br />This mish-mash of styles is with one foot firmly rooted in the sprawling jidai-geki epic of Kurosawa's Kagemusha or Hiroshi Inagaki's Samurai Banners, while the other is in western action and war movies. There are stylistic touches (like the wonderful slow-motion shots and bloody violence) that bring Sam Peckinpah or Enzo G. Castellari circa Keoma to mind. Japanese cinema has always been influenced by westerns and other Hollywood works and vice versa, and G.I. Samurai effortlessly turns this east-meets-west melting pot into an exciting film.<br /><br />The film-makers thankfully take the whole thing seriously and the movie benefits immensely from it. Not that tongue-in-cheek mentality is completely absent, it's just that it doesn't try to pander to so-bad-it's-good audiences that enjoy laughing at their movies. The budget was probably hefty, as it is evident in the hundreds of extras, elaborate costumes (very decent for a production that is not a traditional jidai-geki) and special effects. The camera-work and editing are all top notch, almost better than a movie with no higher artistic ambitions deserves.<br /><br />It's not withouts its flaws either of course. There are many "song" scenes, where all sorts of 70's Japanese rock, disco and country songs play over montages (there's a bonding scene, a love-interest scene, a "war is hell" scene etc). The songs themselves are pretty lame and corny and detract from the whole thing. Although it clocks at a whooping 140 minutes, it flies like a bullet for the most part. Still some scenes, flashbacks and subplots in the first half could have been clipped for a tighter effect.<br /><br />The cast also deserves a mention, featuring such prominent names as Sonny Chiba, Isao Natsuyagi (Goyokin, Samurai Wolf), Tsunehiko Watase (The Yakuza Papers) and Hiroyuki Sanada, all of them hitting the right notes.