'The Bowery' is geplukt uit de heldendaden van Chuck Connors en Steve Brodie in het New York van 1890. 'The Bowery' is energiek en goedgehumeurd.<br />Maar wees gewaarschuwd: de woordspelingen van Wallace Beery en de kleine Jackie Cooper zijn niet van de lucht. Het allereerste schot is misschien al opzienbarend. Dat komt door de tijd die ervoor nodig was, en de tijd die ervoor nodig was. En het spreekt ook tot de diversiteit van de bevolking in die uithoek van het bos. Het draagt in elk geval bij aan de zanderige sfeer.<br />Even bierachtig als Connors is de brullende donder in het centrum van de actie, een luidruchtige kroegbaas met zijn eigen brandweer. En hij heeft een zwak voor de chagrijnige weesjongen Cooper. Raft als Brodie is Connors' gladjanus, die er in bijna elke onderneming beter uitziet. Brodie kon nooit een uitdaging afslaan en was dol op aandacht, wat leidde tot een sprong van de Brooklyn Bridge (er wordt nog steeds gediscussieerd of hij echt sprong of een pop gebruikte).<br />Beyery is net zo bombastisch als altijd, met een overdreven Iers-Amerikaans accent. Hij is precies het norse type dat kinderen, katten en dames in nood aantrekt. Dit is misschien wel het luidruchtigste personage dat Raft ooit heeft gespeeld, en hij mag er zelfs een beetje bij dansen (en zijn benen laten zien). En weer verwart hij de hoofdrolspeelster (die beeldschone Fay Wray) met een prostituee. Cooper is net zo'n taaie als de anderen, hoewel hij de kans krijgt om zijn tranen de vrije loop te laten.<br />Het hoogtepunt is niet de sprong van de brug, maar een vuistgevecht tussen Connors en Brodie, waarbij niemand hen tegenhoudt en dat er van dichtbij uitziet als een echte knokpartij tussen de hoofdrolspelers. Het is duidelijk dat er meer is gekneusd dan alleen een ego.
Culled from the real life exploits of Chuck Connors and Steve Brodie in 1890s New York, "The Bowery" is high energy and good natured.<br /><br />But be warned: Casual racial epithets flow off the tongues of Wallace Beery and little Jackie Cooper. The very first shot might be startling. This is true to the time it was set and the time it was made. And it also speaks to the diversity of population in that neck of the woods. It certainly adds to the gritty flavor of the atmosphere.<br /><br />Beery as Connors is the blustering thunder at the center of the action, a loud-mouth saloon keeper with his own fire brigade. And he has a soft spot for ornery orphan Cooper. Raft as Brodie is Connors' slicker, better looking rival in almost every endeavor. Brodie could never turn down a dare and loved attention, leading up to a jump off the Brooklyn Bridge (it is still debated whether he actually jumped or used a dummy).<br /><br />Beery is as bombastic as ever with a put-on Irish-American accent. He is just the gruff sort of character to draw children, cats and ladies in distress. This is possibly the most boisterous character Raft ever played, and he even gets to throw in a little dancing (as well as a show of leg). And again he mistakes the leading lady (lovely Fay Wray) for a prostitute. Cooper is as tough as either of them, though he gets a chance to turn on the tears.<br /><br />The highlight isn't the jump off the bridge but a no-holds-barred fistfight between Connors and Brodie that in closeup looks like a real brawl between the principals. It's sure someone bruised more than an ego.