De eerste helft van deze film is pure verrukking. Romantiek. Grappig. Schitterende vertolkingen. Een hechte band tussen broer en zus die in Manhattan wonen en voor dezelfde vrouw vallen! Volwassen. Intelligent. Gevat. Wat kun je nog meer verlangen? Als romantische komedie begint dit verfrissend te worden. Het komt op onbekend terrein. En dan stort het in.<br />Het verandert van een universele komedie voor volwassenen in een coming-of-age-coming-out-the-clot-verhaal dat al vele malen eerder is gemaakt. Wat een teleurstelling. Als mensenfilm begint hij zo veelbelovend. Waarom moet het zo'n gewone 'ik ben wie ik ben'-film worden? Het stilstaande beeld aan het eind van Heather Grahams sprong in de lucht om 'haar geluk te vieren dat ze zichzelf heeft gevonden' te vieren. beklemtoont de banaliteit van het laatste deel van de film.<br />Het had anders kunnen zijn. Het had magisch kunnen zijn. Het was uiteindelijk altijd hetzelfde, altijd hetzelfde.
The first half of this movie is a pure delight. Novel. Funny. Wonderful performances. A close knit brother and sister living in Manhattan fall for the same woman! Adult. Bright. Witty. What more could you ask. As a romantic comedy this starts refreshing. It heads into unexplored territory. And then it falls apart.<br /><br />It goes from being a universal adult comedy to a coming-of-age coming-out-of-the-closet story that has been done many times before. What a disappointment. As a people film it begins with such promise. Why does it need to turn into such a pedestrian "I am who I am" film. The freeze-frame ending shot of Heather Graham's jumping in the air to celebrate "her happiness at finding herself" underlines the banality of the last part of the film.<br /><br />It could have been different. It could have been magical. It ended up being the same old same old.