De vaak betrouwbare Leonard Maltin zegt dat dit een'verrukkelijk liefdesverhaal' is en dat Sanders 'uitmuntend' is. Maltin moet deze film met iets anders verward hebben. Sanders is hatelijk en komisch en uitmuntend, zoals gewoonlijk, en je kunt je voorstellen hoe hij de regel over overspel brengt: 'Soms zijn de ketenen van het huwelijk zo zwaar dat ze door drie moeten worden gedragen', maar saai, houterig en gedateerd beschrijven deze film beter. De roman zelf, een autobiografie met Sanders als een beminnelijke juwelendief, Fran<0xC3><0xA7>ois Eugene Vidocq, die hoofdcommissaris van politie wordt maar nauwelijks weerstand kan bieden aan de verlokkingen van mooie juwelen, is vermakelijk genoeg, maar het heeft dezelfde soort holle historische Hollywoodbehandeling die zulke historische epos als _Marie Antoinette_ en zeker de betreurenswaardige _Forever Amber_ (dat schreeuwt om een stijlvolle remake) ontsierde. Hoewel Sanders, ter verdediging, uit alle macht probeert wat diepte aan zijn personage toe te voegen, is het allemaal voor niets. Sirk is hier nog maar net begonnen en heeft in de loop van de volgende tien jaar een aantal onherkenbare films gemaakt, tot hij goud vond met _Magnificent Obsession_, en ons bestookte met oestrogeenfestiviteiten als _All that Heaven Allows_, _Written on the Wind_ en _Imitation of Life_. Maar _Schandaal in Parijs_ is niet bepaald zijn beste werk, na een relatief goedkope affaire met goedkope sets en ineffectieve kostuums.
The often-reliable Leonard Maltin says this is a "delightful romance" and that Sanders is "superb." Maltin must have confused this movie with something else. Sanders is snide and droll and superb, as usual,  you can imagine his delivery of the line regarding adultery, "Sometimes the chains of matrimony are so heavy they have to be carried by three," but dull, wooden and dated describe this movie more accurately. The storyline itself, an autobiography with Sanders as a suave jewel thief, Francois Eugene Vidocq, who becomes chief of police but can hardly resist the lure of fine jewels, is entertaining enough, but it has the same kind of hollow historical Hollywood treatment that marred such period epics as *Marie Antoinette*, and certainly the deplorable *Forever Amber* (which screams for a classy remake). Though, in his defense, Sanders tries mightily to add some depth to his character, it is all for naught. I am an unabashed Douglas Sirk fan, but this is 1946, and it is one of Sirk's earliest American efforts, lacking many of the signature touches that would define his florid, breast-heaving potboilers. Sirk is just getting his feet wet here, and made a number of unmemorable films over the next ten years until he struck gold with *Magnificent Obsession*, and hit his stride, bombarding us with such estrogen-fests as *All That Heaven Allows*, *Written on the Wind*, and *Imitation of Life*. But *Scandal In Paris* is hardly his best work  a relatively low-budget affair with cheesy sets and ineffective costuming.