Ik dacht eerst aan Harvey Keitel, een jonge vent die net van de Sex Pistols John Lydon had gehoord, en vervolgens, als bonus, aan de muziek van Ennio Morricone. Ik verwachtte een ouderwetse, nerveuze Italiaanse politiethriller die in Amerika was gemaakt. In plaats daarvan kreeg ik een mengelmoesverhaal waar geen touw aan vast te knopen was en een film waarvan ik alleen maar kon zeggen: WTF! Te veel onbeantwoorde vragen en te weinig actie. Het resultaat: een potentiële cultklassieker die door de plee was gespoeld. Keitel en Lydon werken goed samen, dus misschien kan Quentin Tarantino deze kerels met een beter script herenigen. O, en de Morricone-muziek: oké, maar niet memorabel.<br />Al met al geen tijdverspilling, maar ook geen'moeten zien', tenzij je een fanatieke Keitel-fan bent.
I thought Harvey Keitel, a young, fresh from the Sex Pistols John Lydon, then as a bonus, the music by Ennio Morricone. I expected an old-school, edgy, Italian cop thriller that was made in America. Istead, I got a mishmash story that never made sense and a movie that left me saying: WTF!!! Too many unanswered questions, and not enough action. The result: a potential cult classic got flushed down the toilet. Keitel and Lydon work well together, so maybe Quentin Tarantino can reunite these guys with better script. Oh, and the Morricone score: OK, but not memorable.<br /><br />Overall, not a waste of time, but not a "must see", unless you are a hardcore Keitel fan.