Sky Captain is zo'n beetje de beste afschuwelijke film die ik in lange tijd heb gezien. Overgoten met verbazingwekkende CG en special effects, voorzien van een topcast (Jude Law, Gwyneth Paltrow, Angelina Jolie en de oneindig sympathieke Giovanni Ribisi) en wervelend met een veelgebruikte, maar door Indiana Jones geïnspireerde verhaallijn, had het een geweldige film moeten zijn om naar te kijken.<br />'Had' is hier natuurlijk de sleutelterm.<br />Jude Law speelt Joe de Sky Captain met een zwierig accent en een heleboel over-de-schouder-grijnzende zelfgenoegzaamheid, maar je kunt niet van niets iets maken, en zelfs zijn luchthartige uitspraken en jongensachtige knappe uiterlijk kunnen de keiharde dialogen van de film niet redden. (Als hij Giovanni Ribisi een klap op zijn rug had gegeven en had gezegd: 'Brave jongen, Dex', zou de film een geweldige film zijn geweest. Gwyneth Paltrow, als Polly Perkins, is een zenuwpees. Haar nasale gejammer en niet-helemaal-sarcastische opmerkingen worden in de eerste tien minuten van de film al afgezaagd. Misschien heeft ze te veel moeite gedaan om de stereotiepe stripheldin uit de jaren dertig te spelen <0xE2><0x80><0x93> wie weet? Ik had meer van haar verwacht. Een voorbeeld van hoe een soortgelijke figuur werd gespeeld (en goed gespeeld) is de film uit het eind van de jaren negentig, 'The Phantom', met Kristy Swanson en Billy Zane in de hoofdrollen. Als je de film hebt gezien, weet je wat ik bedoel.<br />Giovanni Ribisi en Angelina Jolie waren de reddende engelen in de film. (Angelina Jolie was ongelooflijk sexy met dat ooglapje. Ik geef het toe. In slechts een paar korte scènes slaagden beide acteurs er op de een of andere manier in om boven het saaie materiaal uit te stijgen en een boeiender voorstelling te geven dan hun droge, tweedimensionale tegenspelers.<br />De plot en de vaste verhaallijn waren oud, saai en in wezen gewoon een monotone combinatie van alle goede scènes uit een actiefilm in de afgelopen dertig jaar. Het tempo ligt hoog in de eerste helft van de film en laag in de tweede helft, waardoor het publiek genoeg tijd heeft om niet alleen de uiteindelijke afloop van de film te raden, maar ook om erachter te komen wie de hoofdverdachte is. Het koppel is ook nogal clichématig: Polly Perkins en Sky Captain herenigen zich na een aantal jaren van scheiding van een verbitterde romance, en hun verhaal is niet zozeer charmant en eclectisch als wel irritant en niet bij elkaar passend. Als ze tegen het eind van de film eindelijk met hun wederzijdse gevoelens in het reine komen, is niemand verbaasd, en eigenlijk kan het ook niemand iets schelen.<br />De inspiciënt gaat naar de regisseur omdat hij Bai Ling voldoende waardeert om haar gedurende de hele film in nauwsluitend vinyl te kleden, en ook vanwege de intrigerende sepiatinten die de hele film als kleuraccent hebben gediend. Maar Sky Captain valt, ondanks het feit dat hij alle essentiële elementen heeft om een geweldige film te zijn, plat op zijn gezicht. Niet eens de nier2 waard. Ik betaalde om het theater binnen te komen.
Sky Captain is possibly the best awful movie I've seen in a long while. Rife with amazing CG and special effects, studded with an A-list cast (Jude Law, Gwyneth Paltrow, Angelina Jolie and the infinitely likable Giovanni Ribisi) and racing along with an overused but Indiana Jones-esquire storyline, this should have been a great movie to watch.<br /><br />'Should have' being the key term here, of course.<br /><br />Jude Law plays Joe the Sky Captain with a dashing accent and plenty of over-the-shoulder, heart-melting smirks, but you can't make something out of nothing, and even his flippant deliveries and boyish good looks can't save the movie's stone dialogue. (If he had slapped Giovanni Ribisi on the back and said, "Good boy, Dex," just ONE more time, I might have barfed all over the guy in front of me.) Gwyneth Paltrow, as Polly Perkins, is nothing less than nerve grating. Her nasal whining and not-quite-sarcastic comments get old in the first ten minutes of the movie. Perhaps she put too much effort into playing the stereotypical 30's comic book heroine- who knows? I expected more from her. An example of how a similar character was played (and played well) is in the late 90's flick "The Phantom," starring Kristy Swanson and Billy Zane. Rent the movie and you'll know what I mean.<br /><br />Giovanni Ribisi and Angelina Jolie were the saving graces in the film. (Angelina Jolie was incredibly hot in that eyepatch. I'll admit it.) In just a few short scenes, both actors somehow managed to rise above the tired material and deliver a more riveting performance than their dry, two-dimensional castmates.<br /><br />The plot and steady story progression were old, boring, and basically just a monotonous combination of every good scene from an action movie in the past thirty years. The pace is rapid-fire in the first half of the movie, and a snail's pace in the second, giving the audience enough time not only to guess the eventual conclusion of the film, but to figure out who the key villain is as well. The pairing is rather clichéd, also- Polly Perkins and Sky Captain apparently reunite after several years of separation from a bitterly-ended romance, and their story isn't so much charming and eclectic as it is annoying and mismatched. When they finally come to terms with their mutual feelings towards the end of the film, nobody's surprised, and nobody really cares either.<br /><br />Props to the director for appreciating Bai Ling enough to dress her in skintight vinyl for the entirety of the film, and also for the intriguing sepia tones that served as coloration throughout. But Sky Captain, despite having all the essential elements of being a great movie, falls flat on its face. Not even worth the $2.75 I paid to get into the theater.