'Spielberg is dol op de geur van sentiment in de ochtend. Maar sentiment ten koste van de journalistieke eerlijkheid? Daar zou niemand van moeten houden.' <0xE2><0x80><0x93> Lucius Shepard<br />'The Color Purple' speelt aan het begin van de twintigste eeuw, in het diepe zuiden, en vertelt het verhaal van Celie en Nettie, twee Afro-Amerikaanse zusjes. De film begint met de meisjes die in een veld met paarse bloemen spelen, een idyllisch toevluchtsoord dat prompt wordt verwoest door de verschijning van hun stiefvader. Dit motief van onschuld, onderbroken door mannen, doordrenkt de hele film.<br />Vervolgens begint de film aan een reeks korte scènes. Celie blijkt twee keer zwanger te zijn geraakt van haar stiefvader, baart een kind in een vuile schuur, laat haar pasgeboren kind weghalen en wordt gedwongen te trouwen met een plaatselijke weduwe die Albert Johnson heet, een gewelddadige pummel die haar herhaaldelijk verkracht en haar dwingt voor hem te koken, schoon te maken en voor zijn kinderen te zorgen.<br />Al deze afgrijselijke scènes krijgen weinig speeltijd op het witte doek en worden in plaats daarvan omringd door momenten van pietepeuterige cinematografie, een bemoeizuchtige symfonische partituur, ongerijmde komedie en overdreven uitbundig camerawerk. Het cumulatieve effect is als het samensmelten van een Disney-cartoon en een verkrachtingsfilm, een schokkende esthetiek die Stanley Kubrick ertoe bracht op te merken dat 'The Color Purple' hem zo misselijk maakte dat hij hem na tien minuten moest afzetten. Tien minuten? Hij hield het heel lang vol.<br />Er wordt vaak beweerd dat de film gaat over welk 'racisme', welk'seksisme' en welke 'zwarte cultuur' dan ook, maar dat is niet waar. Alice Walker, de schrijfster van de roman waarop de film is gebaseerd, beweert dat ze biseksueel is, maar in werkelijkheid is ze stiekem lesbisch. Haar boek is een lesbische fantasie, een verhaal over vrouwelijke bevrijding en zelfontdekking, waarin mannen worden afgeschilderd als gewelddadige bruten die vrouwen dwarsbomen. Voor Walker is de enige uitweg uit deze doolhof dat vrouwen een band aangaan in een soort lesbische utopie, waarin zwart zusterschap en vrouwelijke onafhankelijkheid worden gevierd.<br />Maar de film vanSpielberg belicht Walkers verhaal door de lens van troostrijke Amerikaanse mythologieën. Dit is een film waarin de heilzame kracht van het christendom de natuurlijke wreedheid van de mens overwint. Een film waarin Albert zich in verschillende belachelijke situaties bevindt, met hier en daar een moment van misplaatste komedie om hem als een stuntelende idioot af te schilderen. Een film waarin alle personages ontleend zijn aan racistische revues, de cast bestaat uit wellustige mannen (altijd met een duivelse glimlach en een grijns vol tanden), stereotiepe dikke mammies, jazzbands en gospelkoren.<br />Dit is een film waarin zwarte mensen van nature kinderlijk zijn en hun sociale omstandigheden graag en vrolijk accepteren. Een film waarin zwarte mensen oversekst zijn, vleselijke sensuelen die gedomineerd worden door gewelddadige hartstochten. Een film waarin armoede en klassenverschillen volkomen onzichtbaar zijn (Albert woont in een enorm huis) en zwarte mannen volkomen onbekwaam zijn. Dit is niet het oude Zuiden, dit is het oude Zuiden zoals dat wordt afgedrukt in 'Gone With The Wind', MGM Muscals, 'Song of the South', Warner Cartoons, 'Halleluja!' en verboden Disney-films. Met andere woorden, het is het Zuiden zoals het wordt afgedraaid door een kind dat is opgegroeid op de tv van de jaren vijftig. Het is allemaal zo cartoonachtig, zo racistisch in de manier waarop het deze mensen reduceert tot eendimensionale etnische stereotypen, dat de zwarte romanschrijver Ishmael Reed het berucht maakte als een nazicomplot.<br />Natuurlijk eindigt de film op de typische Spielberg-manier met het helen van familiebanden. Deze verzoening vond plaats in Walker's. Maar Spielberg gaat nog een stap verder door alle personages in het verhaal zich te laten verzoenen met hun familie.<br /><0x3E> Behalve Walkers haatbrief aan zwarte mannen en Spielbergs bizarre karikatuur van het zwarte leven, krijgen we niets te zien over de zwarte gemeenschap. We hebben slechts een heel vaag idee over hoe deze figuren aan de kost komen en geen idee hoe ze met anderen in hun gemeenschap omgaan. In plaats daarvan springt Spielbergs camera heen en weer, wanhopig vechtend om onze aandacht (een van Celies keukenapparaten lijkt te horen in een 'Home Alone'-film), worden alle emoties overgespeeld en houdt de regisseur nooit op om gewoon iets te observeren of om een stukje leven gewoon voorbij te laten gaan. Combineer dit met Quincy Jones' belachelijke 'witte' En dan heb je nog een van de vreemdste films uit de geschiedenis van de bioscoop: een boze feministische verfilming door een blanke jood in de stijl van Disney en Griffith, met een zwarte acteur die John Williams probeert te imiteren.<br />Ook het ontbreken van blanke personages is problematisch. Denk hier eens over na: de mannen in deze film worden niet afgeschilderd als ruwe types, en ze domineren de vrouwen ook niet omdat ze door een racistische samenleving die hun mannelijkheid aantast, worden mishandeld. Nee, ze zijn van nature wreed. En de vrouwen, of ze nu in stilte lijden zoals Celie of opstandig en hard zijn zoals haar zus, houden vol en overleven alleen omdat de mannen te stom zijn om hen te vernietigen. Een betere film zou zich niet alleen hebben gericht op de onderdrukking van vrouwen zoals die zich onder de onderdrukten voordoet, maar zou hebben laten zien dat maatschappelijke uitbuiting tot echtelijk misbruik heeft geleid, dat zwarte vrouwen die tot slaaf zijn gemaakt dezelfde taken moeten verrichten als hun mannelijke tegenhangers (waarbij de traditionele vrouwenrollen nog steeds worden vervuld) en dat Afro-Amerikaans huiselijk geweld voornamelijk het gevolg is van economische factoren, omdat vrouwen niet in staat zijn alleen voor zichzelf en hun kinderen te zorgen.<br />En dus is er een verborgen ideologie aan het werk. Aan het eind van de film vertelt de ene acteur aan de andere dat zijn vrouw, omdat hij geen respect voor haar had, door de blanken ernstig is mishandeld en gevangengezet. De implicatie is dat zwarten terug moeten naar hun Afrikaanse wortels om hun eigen waardigheid te herstellen en dat het hun schuld is dat ze ten onrechte door de witten worden vermorzeld.<br /><0x3E> 3/10 <0xE2><0x80><0x93> Een onvermogen om de confrontatie aan te gaan met seks en lesbianisme, ongepaste muzieknummers, een eindeloze reeks beeldende kunstgrepen, ongerijmd komisch gedoe, nadrukkelijke muziekkeuzes en overdreven emotionele uitspattingen, dat alles draagt ertoe bij om 'The Color Purple' waardeloos te maken.
"Spielberg loves the smell of sentiment in the morning. But sentiment at the expense of narrative honesty? Nobody should love that." - Lucius Shepard<br /><br />"The Color Purple" takes place in the Deep South during the early 1900s, and tells the story of Celie and Nettie, two African American sisters. The film opens with the girls playing in a field of purple flowers, an idyllic haven which is promptly shattered by the appearance of their stepfather. This motif  innocence interrupted by men  permeates the entire film.<br /><br />The film then launches into a series of short sequences. Celie is revealed to have been twice impregnated by her stepfather, gives birth in a dirty barn, has her newborn child taken away and is forced to marry a local widow named Albert Johnson, a violent oaf who rapes her repeatedly, forcing her to cook, clean and look after his children.<br /><br />All these horrific scenes are given little screen time, and are instead surrounded by moments of pixie-dust cinematography, a meddlesome symphonic score, incongruous comedy and overly exuberant camera work. The cumulative effect is like the merging of a Disney cartoon and a rape movie, a jarring aesthetic which caused Stanley Kubrick to remark that "The Color Purple" made him so nauseated that he had to turn it off after ten minutes. Ten minutes? He lasted a long time.<br /><br />The film is often said to deal which "racism", "sexism" and "black culture", but this is not true. Alice Walker, the author of the novel upon which the film is based, claims to be a bisexual but is actually a closet lesbian. Her book is a lesbian fantasy, a story of female liberation and self-discovery, which paints men as violent brutes who stymie women. For Walker, the only way out of this maze is for women to bond together in a kind of lesbian utopia, black sisterhood and female independence celebrated.<br /><br />Spielberg's film, however, re-frames Walker's story through the lens of comforting American mythologies. This is a film in which the salvific power of Christianity overcomes the natural cruelty of men. A film in which Albert finds himself in various ridiculous situations, moments of misplaced comedy inserted to make him look like a bumbling fool. A film in which all the characters are derived from racist minstrel shows, the cast comprised of lecherous men (always beaming with devilish smiles and toothy grins), stereotypical fat mammies, jazz bands and gospel choirs. <br /><br />This is a film in which black people are naturally childlike, readily and happily accepting their social conditions. A film in which black people are over-sexed, carnal sensualists dominated by violent passions. A film in which poverty and class issues are entirely invisible (Albert lives in a huge house) and black men are completely inept. This is not the Old South, this is the Old South as derived from "Gone With The Wind", MGM Muscals, "Song of the South", Warner Cartoons, "Halleluha!" and banned Disney movies. In other words, it's the South as seen by a child raised on 50s TV. It's all so cartoonish, so racist in the way it reduces these human beings to one dimensional ethnic stereotypes, that black novelist Ishmael Reed famously likened it to a Nazi conspiracy.<br /><br />Of course, in typical Spielberg fashion the film ends with family bonds being healed. This reconciliation was in Walker's novel, but Spielberg goes further by having every character in the story reconcile with their kin.<br /><br />Beyond Walker's hate letter to black men and Spielberg's bizarre caricaturing of black life, we are shown nothing of the black community. We have only the vaguest ideas as to how any of these characters make a living and no insight into how they interact with others in their community. Instead, Spielberg's camera jumps about, desperately fighting for our attention (one of Celie's kitchen contraptions seems like it belongs in a "Home Alone" movie), every emotion over played, the director never stopping to just observe something or to allow a little bit of life to simply pass by. Couple this with Quincy Jones' ridiculously "white" music, and you have one of the strangest films in cinema history: an angry feminist tract filmed by a white Jew in the style of Disney and Griffith, scored by a black man trying to emulate John Williams.<br /><br />Problematic too is the lack of white characters. Consider this: the men in this film aren't portrayed as being rough to each other, nor do they dominate women because they are brutalised by a racist society which reduces their manhood. No, they are cruel by nature. And the women, whether quietly suffering like Celie or rebellious and tough like her sister, persevere and survive only because the men are too stupid to destroy them. A better film would not have focused solely on the oppression of women as it occurs among the oppressed, rather, it would have shown that it is societal abuse which has led to spousal abuse, that enslaved black women are forced to perform the very same tasks as their male counterparts (whilst still fulfilling traditional female roles) and that African American domestic violence occurs largely because of economic factors, women unable to support themselves and their children alone.<br /><br />And so there's a hidden ideology at work here. Late in the film one character tells another that since he didn't respect his wife, she wound up getting severely beaten and imprisoned by whites. The implication is that blacks need to return to their African roots to restore their own dignity and that it is their fault that whites unjustly crush them. ie- Respect one another in your poor minority community and you won't run afoul of the dominant white culture. <br /><br />3/10 - A failure to confront sex and lesbianism, inappropriate musical numbers, countless sequence loaded with extraneous visual pizazz, incongruous comic business, emphatic music cues, and wildly hyped emotionality, all contribute to rendering "The Color Purple" worthless.