Waarschijnlijk aangemoedigd door bewonderaars van haar veel betere 'Orlando' levert Potter op de slechtst denkbare manier een voertuig voor zichzelf: ze schrijft, regisseert, acteert en componeert zelfs mee met de muziek, waaronder een sentimenteel liefdesliedje. De film lijkt sterk op een project van een tiener die ervan overtuigd is dat haar eigen intieme liefdes en melodramatische obsessies voor ons net zo fascinerend zijn als voor haar. Maar Potters personage is net zo onsympathiek als het object van haar romantische obsessie onsympathiek is, en de hele film is een g<0xC3><0xAA>nant vertoon van narcisme, vermomd als een feest ter ere van de tango. Als ze zichzelf niet had gecast, had het misschien gewerkt. Ze kan gewoon niet acteren, of ze zichzelf nu speelt of niet. Pretentieus, te ambitieus, saai en dwaas.
Probably encouraged by admirers of her much-better "Orlando", Potter here delivers a vehicle for herself in the worst way: she writes, directs, stars, and actually co-writes the music, including a mawkish love song. The film strongly resembles a high school or college project by a teenager convinced that her own intimate loves and melodramatic obsessions are as fascinating to us as to her. But Potter's character is as unsympathetic as the object of her romantic obsession is unlikable, and the whole film is an embarrassing display of narcissism masquerading as a celebration of the tango. Perhaps if she hadn't cast herself it might have worked. She just can't act, whether playing herself or not. Pretentious, over-ambitious, dull, and silly.