Ik wou dat Spike Lee een andere titel voor zijn film had gekozen. 'Summer of Sam' wekt de indruk dat de film gaat over de beruchte seriemoordenaar David Berkowitz. Dat is niet zo. Het is een korrelig, aards portret van het leven op straat in New York in de hete zomer van 1977, toen Berkowitz die stad terroriseerde.<br />De film volgt een aantal jonge fictieve personages in een Italiaans-Amerikaanse buurt, en hun reacties op de dreiging van de Son of Sam. Je hebt Vinny en zijn vrouw Dionna, je hebt Richie en Ruby, en nog een aantal andere personages.<br />Het probleem is dat deze personages niet sympathiek zijn. Ze zijn altijd irritant, en soms ondraaglijk. Lee gaat vervolgens in op hun energieke, chaotische leven, dat gevuld is met woede, lust en algehele beroering. Er zijn ten minste twee lange vechtscènes tussen Vinny en zijn vrouw, overbodige discodansscènes, talloze kletspraatjes... Steeds weer vroeg ik me af: waar is de filmregisseur?<br />Intussen geeft de film, met al die massa, de kans om een echt gevoel van angst of vrees over te brengen dat voortkomt uit de dreiging van de Son of Sam, die te veel op de achtergrond blijft. Lee is beter in het laten zien van een ander soort dreiging, die van buurtbendes.<br />De acteerprestaties zijn allemaal even goed. Dat, in combinatie met discomuziek uit de jaren zeventig, en overvloedige aandacht voor kostuums en productieontwerpen, geeft je echt het gevoel dat je in 1977 in een Italiaans-Amerikaanse buurt in New York bent.<br />De film. De sfeer van het boek is echter bij lange na niet voldoende om een onsamenhangend, overdreven script over het leven van buitengewoon irritante mensen te compenseren.
I wish Spike Lee had chosen a different title for his film. "Summer Of Sam" conveys the impression that the film is about the infamous serial killer, David Berkowitz. It's not. It's a gritty, earthy portrait of NYC street life during the hot summer of '77 when Berkowitz terrorized that city.<br /><br />The film follows several young fictional characters in an Italian-American neighborhood, and their reactions to the Son of Sam threat. There's Vinny and his wife Dionna; there's Richie and Ruby, and several other characters.<br /><br />The problem is that these characters are not likable. They are routinely annoying, and at times unbearable. Lee then belabors their high energy, chaotic lives, which are filled with anger, lust, and general turmoil. There are at least two protracted fight scenes between Vinny and his wife, redundant disco dance scenes, countless gabfests ... Over and over I kept wondering: where's the film editor?<br /><br />Meanwhile, with all that bulk, the film passes up the chance to convey any real sense of fear or dread arising from the Son of Sam menace, which is too much in the background. Lee is more successful at showing a different kind of menace, that arising from neighborhood vigilante groups.<br /><br />The acting is uniformly good. That, combined with 70's disco music, and lavish attention to costumes and production design, make you really feel like you are in an Italian-American neighborhood in NYC in 1977.<br /><br />The film's atmospheric authenticity, however, is not nearly enough to offset a rambling, overblown script about the lives of grossly irritating people.