Het ontmenselijkende effect van de oorlog is een onderwerp dat veel bestudeerd wordt in films, net als het al even ontmenselijkende, maar in potentie levensreddende, ontmenselijkende effect van militaire training. Joel Schumachers 'Tigerland' volgt het standaardpatroon: we zien mannen die als oud vuil worden behandeld, maar die als soldaat tevoorschijn komen, met een mate van wederzijds respect voor hun bevelvoerende officieren, en het oordeel wordt voorbehouden aan de vraag of zo'n extreem proces gerechtvaardigd kan worden geacht, net als het oordeel over de verdiensten van de oorlog waarvoor ze worden opgeleid (typerend voor Vietnam, net als hier). De film heeft een interessante invalshoek: hij concentreert zich op een verwaande dissident die Bozz heet (een rol die voortreffelijk wordt gespeeld door Colin Farrell), die begrijpt dat alle macht uiteindelijk berust op toestemming en het gebrek aan bewustzijn onder de machtelozen van hun eigen medeplichtigheid. Rond deze figuur is een leerzame, pakkende plot geconstrueerd, en het is ook een pluspunt dat de actie nooit uit Amerika verdwijnt (terwijl Stanley Kubricks 'Full Metal Jacket', om maar een andere film van hetzelfde type te noemen, zijn aandacht verloor toen de actie zich naar Azië verplaatste). Hoewel dit geen onthutsend originele film is, is hij buitengewoon goed gemaakt en boeiend om te zien: de beste film van deze regisseur die ik heb gezien, en een van de allerbesten van zijn genre.
The dehumanising effect of war is a much-studied subject in the movies; as is the equally dehumanising, but potentially life-saving, dehumanising effect of military training. Joel Schumacher's 'Tigerland' follows the standard template, we see men treated like dirt but emerging as soldiers, with a degree of mutual respect for their commanding officers, and judgement is reserved on whether such an extreme process can be considered justified; as is judgement of the merits of the war for which they are being trained (typically, as here, Vietnam). But 'Tigerland' has an interesting take, by centring its account on a cocky dissident named Bozz (played outstandingly well by Colin Farrell), who understands that all power governs ultimately by consent, and the lack of awareness among the powerless of their own complicity. Around this character, a taught, gripping plot has been constructed, and it's also a plus that the action never leaves America (whereas Stanley Kubrick's 'Full Metal Jacket', to name just one other film of a similar type, lost focus once the action shifted to Asia). Although this is not a film of staggering originality, it's supremely well done and captivating viewing throughout: the best film from this director that I've seen, and among the very best of its genre.