Na _KANE_, in 1941, keerden de hoge bazen van Hollywood de grote Orson Welles de met spinrag bedekte rug toe. Met uitzondering van _KANE_ verloor Welles alle creatieve controle over _Madison in to Fear_ en de vele andere films die zouden volgen. Welles was een vernieuwend en creatief genie, de meest onconventionele van alle filmmakers toen Hollywood behoefte had aan nog een paar. _The Lady from Shanghai_ is het zoveelste voorbeeld van het verkeerd begrepen beeld dat men in die tijd van Welles' films had, een film die een beetje onsamenhangend en onsamenhangend lijkt. Hij heeft een conventioneel uitgangspunt uit 1940 en wordt op een uiterst onconventionele manier verteld, en ik weet zeker dat sommige scènes op de vloer van de montagekamer zijn beland. Het verhaal gaat dat Columbia-magnaat Harry Cohn tijdens de eerste vertoning opstond en vroeg waar het over ging. Achteraf gezien hebben veel oude knorrepotten die in die tijd de studio's leidden geen flauw idee gehad van de filmtechnieken en de meesterlijke verhalenvertellers van Orson Welles en THE LADY VAN SHANGHAI, en dat komt alleen maar doordat ze zich ermee hebben bemoeid.<br />Niet alleen was Welles zonder enige twijfel de grootste regisseur aller tijden, hij was ook een behoorlijk goede acteur. Op zijn vijfentwintigste wisten we allemaal wat hij deed als 'Charles Foster Kane', misschien wel het beroemdste personage in de filmgeschiedenis. Hier speelt hij een zeldzame rol van flauwe grappen en weinig intelligentie, iets wat onbekend is voor degenen die Welles en zijn andere grote werken kennen. In plaats van een gladde, wijze tong spreekt hij met een ruw, Iers accent. Rita Hayworth (indertijd zijn ongelukkig getrouwde vrouw) speelt een ongelukkig getrouwde vrouw van een advocaat die Welles in de ban brengt en hem in staat stelt een baan te krijgen die hem tot de grenzen van misleiding en desillusie zal brengen. Hij is een grote kerel die misschien zelfs een man heeft vermoord, maar het echte mysterie ligt in de relatie tussen Hayworth (met prachtig blond haar) en de kreupele man Everett Sloane (meneer Bernstein van CITYZEN KANE). Een griezelige partner van Sloane is mee op een zeiltocht door het land om een aantal merkwaardige gebeurtenissen te ontketenen die Welles' 'Michael O'Hara'-hoofd doen tollen. Welles vertelt het verhaal als O'Hara, maar alles is nog steeds onduidelijk. Kijk zelf maar en besef dat er minstens 2 keer naar gekeken moet worden om precies te weten wat er aan de hand is.<br />Een voor zijn doen ongewoon vreemde scène in de rechtszaal draait om 'O'Hara', die door Sloane wordt verdedigd. Het is een merkwaardig komische scène met een paar eigenzinnige rechtbankmethoden, waaronder een kruisverhoor van Sloane zelf. Ik moest hier niet echt om lachen, want de film hapert op dit punt na een eerste deel dat toch nooit op gang komt. Tot op dit punt is de cinematografie geweldig, sommige scènes worden met vakmanschap en vaardigheid opgenomen (aquarium-liefdesscène), maar er is geen duidelijke lijn die de elementen en ons, het publiek, naar binnen trekt. Naar verluidt werd de rechtszaalscène opnieuw opgenomen tegen Welles' film. Op aandringen van Cohn werden er tien close-ups van Hayworth besteld en werd er een provisorisch liedje gezongen door het sterretje. Welles, die opnieuw buiten het montageproces werd gehouden, werd woedend om een provocerende geluidsband. Welles dankt zichzelf voor het feit dat hij de film heeft gered met een krachtig slot dat altijd in ere zal worden gehouden. De zogenaamde 'Hall of Mirrors'-scène brengt de liefhebbers keer op keer terug, terecht.<br />Het moet worden gezien om te worden geloofd en het slaagt er goed in enkele verwarrende ideeën te ontwarren. Het breken van de spiegels symboliseert de desillusie van 'O'Hara' en het 'gekkenhuis' zelf is een meesterwerk van kunst en inrichting. Het lijkt meer op een gemoedstoestand dan op een werkelijke plaats en het is inderdaad 'gek', verwrongen en verdraaid als een schilderij van Dali. Dit is een geweldig einde van een onvolmaakte film die, als hij alleen was gelaten, waarschijnlijk in de top 100 van AFI zou zijn terechtgekomen. Aan de andere kant zouden 3 of 4 andere Orson Welles-films misschien alle collectieve 'beste'-lijsten hebben gehaald als hij alleen was gelaten om zijn eigen magie te creëren.<br />NOTING: Kijk uit naar de Mercury Players die zo opvallend zijn in Welles-films. Ze duiken overal op.
After CITIZEN KANE in 1941, Hollywood executives turned their cob-webbed backs on the great Orson Welles. With the exception of KANE, Welles lost all creative control on MAGNIFICENT AMBERSONS, JOURNEY INTO FEAR, and many other films to come. Welles was an innovative and creative genius, the most unconventional of filmmakers when Hollywood was in need of a few more. THE LADY FROM SHANGHAI is yet another example of the misunderstood view of Welles' films at the time, a movie that seems a bit choppy and non-fluent. It has a conventional 1940's premise told in a most unconventional way, and I am sure some scenes ended up on the cutting room floor. It is now legend that Columbia mogul Harry Cohn stood up during its initial screening and asked what it was about. In hindsight, many old grumps that ran the studios back then had not one clue as to the cinematic techniques and master story-telling of Orson Welles and THE LADY FROM SHANGHAI is only nearly great because of their intrusion.<br /><br />Beside being arguably the greatest director of all-time, Welles was also quite a performer as an actor. At 25, we all know what he did as "Charles Foster Kane", perhaps the most famous character in film history. Here, he inhabits a rare character of dim wit and not much intelligence, something unfamiliar to those familiar with Welles other great work. Instead of a slick, wise tongue, he speaks with a rough, Irish twang. Rita Hayworth (his unhappily married wife at the time) plays an unhappily married wife of a lawyer who puts Welles in a spell and is able to draw him into a job that will take him to the limits of deception and disillusionment. He is a large lug who may have even murdered a man, but the real mystery lies in the relationship between Hayworth (with stunning blonde hair) and crippled hubby Everett Sloane (Mr. Bernstein from CITIZEN KANE). A creepy partner of Sloane's is along for the sail around the country to set off a number of peculiar events that has Welles' "Michael O'Hara" head spinning. Welles narrates the picture as O'Hara, but things are still unclear throughout. See for yourself and realize that it takes at least 2 viewings to fully know exactly what's up.<br /><br />An uncharacteristically strange courtroom sequence centers around "O'Hara", with Sloane defending him. It is an oddly comedic scene with some quirky courtroom methods, including Sloane cross-examining himself. I didn't really laugh here because the film stalls at this point after a first portion that never gets to take off anyway. Up to this point, the cinematography is great, some scenes are shot with craft and skill (aquarium love scene), but there is no distinct line drawing the elements and us, the audience, in. Reportedly, the court scene was re-shot against Welles' requests (10 closeups of Hayworth were ordered) and a makeshift song sung by the starlet was thrown in at Cohn's insistence. A gaudy score infuriated Welles, who once again, was left out of the editing process. Thank Welles himself for saving the film entirely with a tour-de-force ending that will always be treasured. The so-called "Hall of Mirrors" scene brings buffs back time and time again, rightfully so.<br /><br />It must be seen to be believed and it does a good job of wrapping up some confusing ideas presented. The crash of the mirrors represents "O'Hara's" disillusionment and the "crazy house" itself is a masterpiece of art and set decoration. It seems more like a state of mind than an actual place and is indeed "crazy", twisted and turned like a Dali painting. This is a great ending to a flawed picture that if left alone would probably have made the AFI's Top 100. Then again, 3 or 4 more of Orson Welles films may have made all collective "best of" lists if he had been left alone to create his own magic.<br /><br />NOTE: Look for the Mercury Players that are so prominent in Welles pictures. They pop up all over. RATING: 8 of 10