Fido is een schattige komedie die meer erkenning verdient, vooral gezien de gebruikelijke flauwekul die we tegenwoordig geacht worden te vermaken.<br />Zoals al is opgemerkt, is dit nauwelijks een echte zombiefilm, maar eerder een zoete satire die de ondoden gebruikt om met de vinger te wijzen. Hoewel er noodzakelijkerwijs een paar bloederige scènes zijn, is er bijna geen bloed en de manier waarop deze film wordt gepresenteerd (goede jaren-vijftigstijl), kan ik me niet voorstellen dat iemand echt bang is of door Fido en zijn medelijdenden wordt afgewezen.<br />Hoewel de cast over het algemeen goed is, had ik het gevoel dat Moss en Nelson opvielen. De humor is niet direct in je gezicht, maar eerder ingetogen; dat is het.' Currie besteedt veel aandacht aan details en ik betrapte mezelf erop dat ik gedurende de hele film welwillend glimlachte. Dit is beslist geen meesterwerk van de filmkunst, maar dat is ook niet de bedoeling. In plaats daarvan slaagt Currie erin een hartverwarmende zwarte komedie te brengen.
Fido is a cute comedy that deserves wider recognition, especially considering the mainstream crap that is supposed to entertain us these days.<br /><br />As has already been pointed out, this is hardly a real zombie film, but rather a sweet satire that employs the undead to point fingers. While there are necessarily some bloody scenes, there is almost no gore and the way this movie is presented (feel-good 50s style), I can't imagine anyone being actually scared or turned off by Fido & his fellow sufferers.<br /><br />While the cast is generally good, I felt that Moss and Nelson stood out. The humor is not in-your-face, but rather subdued; there's a lot of attention to detail and I caught myself smiling benignly several throughout the movie. This is certainly no masterpiece of cinema, but it doesn't strive to be - instead, Currie succeeds in delivering a heart-warming black comedy.