(origineel een reactie op een filmrecensent die zei dat A Bug's Life te veel, te snel was <0xE2><0x80><0x93> hij was'verdwaasd en uitgeput' door de beelden, en leek het verhaal volledig te negeren)<br />'Oké, in de eerste plaats ben ik 26 jaar oud, ik heb een baan, ga naar school en heb een verloofde. Dus misschien ben ik gek en gewoon heel goed in het verbergen ervan... maar niet alleen ben ik n<0xC3><0xAD>ét uitgeput of verdwaasd uit A Bug's Life gekomen, het was...' Tot ik hem voor de tweede keer zag, en toen begon ik pas echt de kunstzinnigheid en de humor van de spectaculaire beelden te waarderen, want de eerste keer dat ik die film zag, ging ik zo op in het verhaal en de personages dat ik vergat dat ik bij elk beeld geacht werd te 'bewonderen' wat ik zag. Hoe kun je niet meeleven met Flik en zijn 'weg naar de hel geplaveid met goede bedoelingen'-leven? Inderdaad, ik merkte dat ik me op meer dan één manier identificeerde met die kleine mier (om nog maar te zwijgen van de andere insecten) en dat zegt op zichzelf meer over wat een ongelooflijke film dit is dan een heel boek over zijn prachtige snoepgoed. Het is prachtig (elk grassprietje, de boom, de regen...). Natuurlijk, wat ze met technologie kunnen (je kunt hun lippen lezen! Probeer het eens!). Maar deze film is niet zomaar een meesterwerk van kunst en technologie, niet zomaar een oogverblindende explosie van beweging en kleur. Nee, A Bug's Life zou statisch zijn als het alleen maar dat was en geen verhaal. Maar gelukkig is dat niet zo! A Bug's Life heeft een hart van goud. Ja, er gebeurt een heleboel, zowel qua plot als qua beeld, maar dat komt omdat het verhaal en de personages echt diepgang hebben! Alleen omdat het een kinderfilm is, is dat nog geen reden om er een te maken. Dat wil niet zeggen dat je bij de deur van de bioscoop je hersens uit moet zetten <0xE2><0x80><0x93> kinderen zijn slimmer dan je denkt! Bovendien denk ik dat de PIXAR-ploeg dit voor zichzelf heeft gemaakt, nog voor hun kinderen... en het is te zien, in de mate waarin het tot zijn recht komt. Deze film is ontroerend, grappig, intrigerend en in het algemeen boeiend. De karakterontwikkeling in zo'n ensemble is verbazingwekkend, er is een grote hoeveelheid karakterontwikkeling, en niet alleen van de hoofdpersonen <0xE2><0x80><0x93> zo zeldzaam in animatiefilms en vaak in films in het algemeen. Het raakt je niet met zijn punten als het eenmaal is gemaakt <0xE2><0x80><0x93> elke scène, elk beeld heeft een reden in de verhaallijn om er te zijn, en er zijn geen gratuite opnamen. Niet altijd expliciet in woorden precies zeggen wat er aan de hand is, betekent voor mij subtiliteit, mensen; het betekent niet dat je je film "oppoetst" en ervan uitgaat dat het publiek stom is, wat meestal niet het geval is. Ik kan alleen maar denken: als je A Bug kunt zien, wat dan? Als je in het leven stond en helemaal niets voelde, dan moest je nooit een grote fout hebben gemaakt, je vrienden hebben gekwetst, verliefd zijn geworden, verliefd zijn geworden, gefrustreerd zijn geweest omdat niemand naar je wilde luisteren, hebben gelogen tegen iemand om wie je gaf, je hebben opgewonden over een nieuw idee, een geweldig idee hebben gekregen, een geweldig idee hebben dat niet uitpakte, het ene moment onhandig zijn geweest en het volgende vol vertrouwen, de druk van de verantwoordelijkheid hebben gevoeld, voor jezelf en je dierbaren zijn opgekomen, je alleen hebben opgesteld tegen de menigte, je hebben gevoeld als een mislukking, als een groot succes, de behoefte hebben gehad om je leven in te zetten voor het leven van anderen... nou, je begrijpt wel wat ik bedoel. Laatste woorden: een ster van me; als je het wilt zien, probeer het dan in de bioscoop (video en dia werken NIET voor deze film); als je Toy Story leuk vond, vind je dit waarschijnlijk leuk (PIXAR weet hoe je films moet maken); als je het leuk vond, ga er dan meerdere keren naar kijken, anders weet je STEEDS niet wat je mist (de hoeveelheid details en subtiliteit hier is aanzienlijk); en als je je echt depressief voelt, doe dan gewoon alsof het een zaadje is, oké?
(originally a response to a movie reviewer who said A Bug's Life was too much, too fast--he was "dazed and exhausted" by the visuals, and seemed to ignore the story completely)<br /><br />Okay, first off, I'm 26 years old, have a job, go to school, and have a fiance'. So maybe I'm nuts and just really good at hiding it...but not only did I NOT come away from A Bug's Life exhausted or dazed, it wasn't until I saw it the second time that I could even begin to truly appreciate the artistry and humour of the spectacular visuals--because the first time I went to see this movie, I got so wrapped up in the story and the characters that I FORGOT that I was supposed to be sitting there being "wowed" by each frame visually. How can you not empathize with Flik and his road-to-heck-paved-with-good-intentions life? "Heck" indeed, I found myself identifying with that little ant (not to mention some of the other bugs) in a lot more ways than one...and that, in itself, says more to me about what an incredible movie this is than a whole book on its beautiful eye candy. Of course, it's beautiful (every blade of grass, the tree, the rain...). Of course, what they can do with technology is amazing (you can read their lips! try it!). But this movie is not just a masterpiece of art and tech, not just an dazzling explosion of movement and color. No, A Bug's Life would be static if it were all that and no story. But, I'm glad to say, it's not! A Bug's Life has real heart. Yes, there's a lot going on, storyline-wise as well as visually, but that's because the story and characters actually have some depth to them! Just because it's a kids' movie doesn't mean you should have to turn off your brain at the theatre door--kids are smarter than you think! Besides that, I think that the PIXAR crew made this for themselves, even before their kids...and it shows, in the amount of heart in has. This movie is moving, touching, funny, intriguing, and generally engrossing. The character development in such an ensemble cast is amazing, there's a major amount of character growth, and not just of the main character--so rare in animation and often in movies in general. It doesn't hit you over the head with its points once it's made them--every scene, every frame has a reason in the storyline for being there, and there are no gratuitous shots. Not always stating explicitly in words exactly what is going on means subtlety, to me, folks; it means not "dumbing down" your movie and assuming the audience is stupid, which it mostly is not. All I can think is, if you can see A Bug's Life and not feel anything at all, then you must have never made a big mistake, hurt your friends, had a crush, fallen in love, been frustrated that no one would listen to you, lied to someone you care about, felt like a social misfit, gotten excited over a new idea, come up with a great idea, had what you thought was a great idea backfire, been awkward one moment and confident the next, felt the pressure of responsibility, stood up for yourself and your loved ones, stood alone against the crowd, felt like a failure, felt like a big success, felt the need to make a difference with your life in the lives of others...well, you get the point. Final words: A+ rating from me; please, if you're going to see it try to see it in the theatre (pan and scan video is NOT going to work for this movie); if you loved Toy Story you'll most likely love this (PIXAR knows how to make movies with heart); if you do love it see it multiple times or you STILL won't know what you're missing (the amount of detail and subtlety here is considerable); and whenever you're feeling really low, just pretend it's a seed, okay?