Het is moeilijk om een ronduit slecht historisch drama te vinden dat is gebaseerd op het leven van een aantal Britse vorsten. Neem gewoon een gerespecteerde Britse of Australische acteur, laat alles er mooi uitzien en je hebt gegarandeerd een formule voor Oscar-succes.<br />De Young Victoria is geen uitzondering. Alles is zo'n beetje goed, de cinematografie is schitterend, met zachte lichten en weelderige kleuren en stoffen. De film begint met Victoria's achttiende verjaardag en volgt de intriges en kwesties rond haar uiteindelijke troonsbestijging en haar beroemde huwelijk met prins Albert (Rupert Friend). Als een pion in een schaakspel beweegt Victoria zich als een pion door de verschillende partijen terwijl ze haar houding en stem hervindt als een van de invloedrijkste heersers van Groot-Brittannië.<br />Hoewel dit rondscharrelen op het schaakbord vrij typerend is, maakt de ontwikkeling van Victoria's relatie met Albert de film iets interessanter. Ik beken: ik ben afgestudeerd in geschiedenis met als specialisatie de Victoriaanse tijd, dus ik ben een beetje gehecht aan deze figuren. Ondanks hun vele tekortkomingen als heersers waren Victoria en Albert een van de eerste leiders die zich wijdden aan de verbetering van de beschaving voor hun volk. Ze lieten hun erfenis na in de kunst, in de volksgezondheid en het onderwijs, en in Victoria's conservatieve opvattingen en de rouwcultuur na Alberts dood. Maar op deze dingen wordt tijdens de film maar heel even gezinspeeld.<br />Het staat vrij vast dat Victoria en Albert niet alleen smoorverliefd op elkaar waren, maar ook een respect voor elkaar hadden dat normaal gesproken tussen vorsten in een gearrangeerd huwelijk niet voorkomt. Zelfs als het achter de schermen gebeurde, was hun huwelijk beslist een van de bekendste. Bot en Vriend hebben precies de juiste chemie om het beroemde paar recht te doen, de juiste mengeling van terughoudendheid en wanhoop. Het is een andere liefde, die normaal gesproken niet op het scherm te zien is, vooral niet in dit soort films. Het is bemoedigend om eindelijk een relatie te zien waarin man en vrouw op een gelijk speelveld staan. Die liefde krijg je niet vaak genoeg te zien. Terwijl de filmmakers de verhouding proberen in te passen in het politieke vertoon, bouwt het niet het soort spanning op dat nodig is om de spanning hoog te houden. Bovendien, zonder in te gaan op het meer geavanceerde, belangrijke publieke werk van het paar, voelt het een beetje in het luchtledige hangen, oppervlakkig in plaats van intiem, en soms verwarrend. Tijdens de film is dat niet zo'n probleem, maar na afloop slijt het effect vrij snel en merk je dat je je probeert te herinneren waar je zojuist naar hebt gekeken, ondanks de perfecte optredens van de hoofdrollen, die opvallend goed zijn en zelfs de gezichtsuitdrukkingen van de beroemde vorst kunnen vastleggen. Hoezeer Victoria ook haar best doet, het lukt haar op veel niveaus, maar het ontbreekt haar aan de sprankeling die het van solide tot klassiek zou maken.
It's hard to find an outright bad historical drama that's based on the life of any number of British monarchs. Just take a well respected British or Australian actor, make things look pretty, and you're guaranteed a formula for Oscar success.<br /><br />The Young Victoria is no exception, getting just about everything right, the cinematography striking and beautiful, with soft lights and lush colors and fabrics. Starring Emily Blunt in a role she can finally soar in, the film begins with Victoria's 18th birthday and moves through the intrigue and issues that surrounded her eventual rise to the throne and her famous marriage to Prince Albert (Rupert Friend). As the young Victoria herself laments, she's moved like a chess pawn by a variety of parties as she finds her footing and her voice as one of Britain's most influential rulers.<br /><br />While this moving around the chess board is fairly typical territory, it is the development of Victoria's relationship with Albert that makes the film slightly more interesting. I confess: I have a degree in history with a specialization in the Victorian era, so I'm a bit attached to these figures. Despite their many flaws as rulers, Victoria and Albert were some of the first leaders devoted to improving civilization for their people. They left their legacy in the arts, in public health and education, and in Victoria's conservative views and mourning culture after Albert's death. But these things are only briefly hinted at during the film.<br /><br />It is fairly well established that Victoria and Albert were not only madly in love, but held a level of respect for each other not usually seen between monarchs in arranged marriages. Even if it did occur behind the scenes, their's was certainly one of the best known. Blunt and and Friend have just the right type of chemistry to do the famous pair justice, the proper mix of restraint and desperation. It's a different love, not usually shown on screen, especially in this sort of film. It's encouraging to finally see a relationship in which man and woman are on a equal playing field.<br /><br />But we don't get to see that love enough. While the filmmakers try to fit the affair amongst the political trappings, it doesn't quite build up the sort of momentum needed to keep the tension high. Also, without delving into the more advanced important public work of the pair, things feel a bit in limbo, superficial instead of intimate, and sometimes confusing. It's not as big an issue during the film, but afterward, the effects wear off rather quickly and you find yourself trying to remember what you just watched, despite the perfect performances by the leads, most noticeably Blunt who even captures the famous monarch's expressions.<br /><br />For as much as it tries, Victoria succeeds on many levels but lacks that certain sparkle that would take it from solid to classic.