Aan het eind van de jaren zeventig stapte animator Don Bluth, gefrustreerd door de productie van zijn bedrijf door Disney, over naar zijn eigen studio. Zijn eerste productie, THE SECRET OF NIMH, was een briljante film die tot op de dag van vandaag goed loopt. Die werd gevolgd door AN American TAIL en THE LAND BEFORE, beide gemaakt onder Steven Spielberg en commercieel succesvol. Hoewel geen van die twee films de donkere, volwassen aantrekkingskracht van NIMH had, zijn het nog steeds heel charmante, leuke films voor kinderen en volwassenen. Maar het duurde niet lang of Don Bluth had zijn eerste grote mislukking met ALL DOGS GO TO HEAVEN; vooral de kritieken op deze film waren hard, en dat was niet best.' Het hielp dat de film tegelijk met The LITTLE MERMAID van Disney werd uitgebracht.<br />Als je bedenkt dat de titel van de film zo vriendelijk klinkt, zou je verwachten dat ALL DOGS GO TO HEAVEN een aangename familiefilm zou zijn. In plaats daarvan levert Bluth een verrassend duister verhaal over gokken, bedrog, misdaad, mishandeling en moord. Dat is op zich geen probleem voor een animatiefilm, maar het roept wel de vraag op of de film wel voor kinderen is bedoeld. Aan de andere kant is het moeilijk te zeggen of volwassenen veel zullen vinden in ALL DOGS GO TO HEAVEN. Kortom, het is een film met een grote identiteitscrisis.<br />De film speelt zich af op een troosteloze schroothoop in New Orleans en begint met Charlie B. Barkin, een ruige Duitse herder, wordt overreden door een auto, met dank aan zijn voormalige compagnon in het casino, een akelige pitbull met een sigaar in zijn mond, Carface. Voor je het weet, is Charlie in de hemel, zij het bij gebrek aan beter. Hier vertelt een engel op een whippet hem dat 'alle honden naar de hemel gaan omdat honden, in tegenstelling tot mensen, gewoonlijk trouw en vriendelijk zijn'. Deze zin vertegenwoordigt het verwarrende karakter van de film, aangezien de honden in de film, de whippet buiten beschouwing gelaten, allesbehalve loyaal en vriendelijk worden voorgesteld.<br />Als Charlie beseft dat hij is vermoord, sluipt hij terug naar de aarde en beraamt een plan om Carface een hak te zetten. Charlies prijs is AnneMarie, een mensenmeisje dat met dieren kan praten (om te voorspellen wie de rattenraces zal winnen). Charlie beweert dat hij het kleine schatje zal helpen een gezin voor haar te vinden, maar in werkelijkheid gebruikt hij haar vaardigheden om fortuinen te winnen bij de race, zodat hij zelf een uitgebreider casino kan bouwen om Carface ten val te brengen. Hoewel hij weigert het toe te geven, begint Charlie echt van AnneMarie te houden.<br />Het concept van het verhaal is niet zo problematisch als de executie. Afgezien van het mensenmeisje AnneMarie en een flamboyante muzikale krokodil die op driekwart van de film verschijnt (met de stembanden van Ken Page), komt geen van de andere personages sympathiek over, en eerlijk gezegd zijn ze ook niet de moeite waard. Helaas geldt dat ook voor Charlie; door te proberen van hem een antiheld te maken, slaagt het script (dat door meer dan tien schrijvers is geschreven) er alleen maar in het personage TE ONBEHANDELbaar te maken. Als zodanig voelt het publiek geen empathie voor Charlie, en erger nog, zijn verlossing aan het eind van de film komt niet overtuigend over. (Nog schadelijker voor het personage is de teleurstellend oncharismatische vocale prestatie van Burt Reynolds.) Het andere probleem is de structuur van het verhaal. De langzaam lopende plot springt alle kanten op en maakt er een gewoonte van om er extra scènes in te stoppen die geen ander doel hebben dan de looptijd van de film te bekorten. De voornoemde muzikale alligator (die in een dandyachtig riool verblijft waar het wemelt van de inlandse ratten) lijkt uit het niets te zijn toegevoegd, net als een scène waarin Charlie zijn vrijgevigheid aan AnneMarie probeert te tonen door een pak pastelkleurige puppypizza's te voeren. Het hele scenario voelt aan als een ruwe eerste versie; met een beetje meer aandacht had dit een strakker, aangrijpender verhaal kunnen worden.<br />De zaak wordt er niet beter op door de matte musicalnummers van Charlie Strouse en T.J. Kuenster (AnneMarie). De enige goede rollen zijn die van Dom DeLuise als Itchy, maar hij heeft betere rollen gehad, met name Tiger in AN American TAIL en Jeremy in THE SECRET OF NIMH. Ken Page is, zoals gezegd, geweldig in alles wat hij doet, maar zijn personage heeft zo'n kleine rol dat zijn algehele bijdrage op zijn best onopvallend te noemen is. Eveneens overbodig zijn Loni Anderson (als een collie die ooit samen met Charlie een nest heeft gebaard), Melba Moore en Charles Nelson Reilly. Judith Barsi als AnneMarie is waarschijnlijk de enige stem die echt memorabel overkomt, deels omdat haar personage de enige echt sympathieke is in deze deprimerende en vreugdeloze show.<br />Afgezien van Barsi is het enige positieve aan ALLES GAAT NAAR HEN de animatie. Technisch gezien heeft deze film een paar van de meest fantasievolle beelden van het team van Bluth (dat wil zeggen, naar de maatstaven van de jaren tachtig), met name een angstaanjagende scène waarin Charlie een nachtmerrie heeft waarin hij in een vurige onderwereld terechtkomt die wordt geregeerd door een reusachtige satanische hond-demon. De film is eerder een triomf van de animatie dan een verhaal. Maar over het geheel genomen kan ik ALL DOGS GO TO HEAVEN niet aanbevelen als goed amusement. Hoewel ik moet toegeven dat de film zijn fans heeft en dat de climax inderdaad enige energie en een ontroerend slot oplevert, is het geheel niet te vergelijken met Bluths betere werk. Fans van animatiefilms zullen zich verbazen over de weelderige vormgeving, maar tegen de tijd dat de film is afgelopen, kan ALL DOGS GO TO HEAVEN heel goed een nare smaak in je mond achterlaten.
Around the late 1970's, animator Don Bluth, frustrated with the output his company, Disney was churning, defected from the Mouse House to form his own studio. His first production, THE SECRET OF NIMH, was a brilliant feature that still holds up well to this day. This was followed by AN American TAIL and THE LAND BEFORE TIME, both of which were made under the involvement of Steven Spielberg and were commercially successful. Although none of those two films had the dark adult appeal of NIMH, they still are very charming, enjoyable features for both children and grown-ups. But before long, Don Bluth had his first major misfire with ALL DOGS GO TO HEAVEN; critics were especially harsh on this film, and matters weren't helped by the fact that it opened alongside Disney's THE LITTLE MERMAID.<br /><br />Considering that the movie has such a friendly-sounding title, one would expect ALL DOGS GO TO HEAVEN to be pleasant family fare. Instead Bluth provides a surprisingly dark story involving gambling, deceit, crime, mistreatment, and murder. That itself is not a problem for an animated feature per say, but it does call into question over whether the film is for children. On the other hand, it's hard to say whether adults will find much to enjoy in ALL DOGS GO TO HEAVEN. In short, it's a movie with a major identity crisis.<br /><br />Set in a dreary junkyard of New Orleans, the movie starts out when Charlie B. Barkin, a rough-and-tumble German shepherd, is run over by a car courtesy of his former gambling casino partner, a nasty, cigar-puffing pitbull, Carface. Before you know it, Charlie finds himself in heaven, albeit by default. Here a whippet angel, Annabelle, tells him that "all dogs go to heaven because unlike people, dogs are usually loyal and kind." This line represents the confused nature of the movie, since the dogs in the movie, the whippet aside, are presented as anything but.<br /><br />Upon realizing that he's been murdered, Charlie steals his way back to Earth and plots to get even with Carface. With the reluctant help of his dachshund pal Itchy, Charlie "rescues" Carface's prize, AnneMarie, a human girl who can talk to animals (in order to predict who will win the rat races). Charlie claims that he will help the little cutie find her a family, but in reality he is using her skills to win fortunes at the race so that he can build a more elaborate casino of his own to bring Carface down. Although he refuses to admit it, Charlie does grow to love AnneMarie...<br /><br />The concept of the story isn't as problematic as the execution. Aside from the human girl AnneMarie and a flamboyant musical alligator who appears about three-quarters through (with the vocal pipes of Ken Page), none of the other characters emerge as likable, nor frankly, are even worth caring about. Unfortunately, that also applies to Charlie; in trying to make him an anti-hero, the script (composed by more than ten writers) only succeeds in rendering the character TOO unlovable. As such, the audience feels no empathy for Charlie, and worse, his redemption at the end of the movie does not come across as convincing. (Further damaging to the character is the disappointingly uncharismatic vocal performance from Burt Reynolds.) Besides the lack of an endearing lead, the movie's other problem is in the structure of the story. The slowly-paced plot jumps all over the place and makes a habit of throwing in extra scenes which serve no purpose but to pad out the movie's running time. The aforementioned musical alligator (who resides in a danky sewer infested with native rats) seems to have been thrown in from nowhere, as does a scene where Charlie tries to show his generosity to AnneMarie by feeding a pack of pastel-colored pups pizza. The whole screenplay feels like a rough first draft; a bit more polish could have made this a tighter, impactful story.<br /><br />Matters are not helped by the lackluster musical numbers by Charlie Strouse and T.J. Kuenster (AnneMarie's song and the gator's ballad are the only good ones; the latter in particular benefits from Ken Page's mellifluous vocal) or the uneven voice cast. As mentioned, Burt Reynolds' stiff and lifeless Charlie detracts from his already unlikeable character even further (the only exception is a fiery confession to Itchy about his true intentions toward the end). Dom DeLuise as Itchy is pretty good, but he's had better roles, notably Tiger in AN American TAIL and Jeremy in THE SECRET OF NIMH. Ken Page, as mentioned, is awesome in anything he does, but his character has such a small part that his overall contribution is unremarkable at best. Similarly wasted are Loni Anderson (as a collie who once sired a litter with Charlie), Melba Moore, and Charles Nelson Reilly. Judith Barsi as AnneMarie is probably the only voice that comes across as truly memorable, partially because her character is the sole legitimately likable one in this depressing and joyless show.<br /><br />Barsi aside, the only real positive about ALL DOGS GO TO HEAVEN is the animation. Technically, this film has some of the most imaginative visuals from Bluth's team (by 1980's standards, that is), particularly a frightening scene where Charlie has a nightmare about ending up in a fiery underworld ruled by a gargantuan satanic canine-demon. If anything, the movie is more of a triumph of animation than storytelling.<br /><br />On the whole, however, I cannot recommend ALL DOGS GO TO HEAVEN as good entertainment. Even though I recognize that the movie has its fans and the climax does admittingly provide some energy and a moving conclusion, the overall package is not in the same league as Bluth's better efforts. Animation buffs will marvel at the lush artistry, but by the time it's over, ALL DOGS GO TO HEAVEN could very well leave a bad taste in your mouth.