Dus dit is waar actrice Kim Basinger voor is bezweken? Hmmm... om de waarheid te zeggen, de titel van de film is iets wat je met je ogen uit moet zoeken om je belangstelling te wekken, en de plot is zo elementair, maar eenvoud kan zijn sterke kanten hebben. Hoe dan ook, tegen het eind van 'While She Was Out' voelde ik me nogal onverschillig. Het is met gemak een stuk beter dan het lauwwarme, maar compacte en onevenwichtige overlevingsfabeltje van een zwakke huisvrouw uit een buitenwijk die in het bos is gestrand en voor haar leven probeert te vechten nadat ze getuige is geweest van de dood van een huurder <0xE2><0x80><0x93> een agent die haar te hulp kwam <0xE2><0x80><0x93> toen ze een lelijke woordenwisseling uitlokte met een stel punks op een parkeerterrein. Het is niet zo goed als je plot een beetje structuur heeft om je aan vast te klampen), zo veel ellendige invoegsels en dubieuze handelingen vinden gewoon hun weg in deze eindeloze keten van gebeurtenissen. En wat betreft het stel stereotiepe bullebakken (onder leiding van een weinig overtuigende Lukas Hass als een losbandige canon) die Basinger terroriseerden, nou ja, ze waren niet echt bedreigend, maar ze hadden ook geen flauw idee. Toen ik Basinger zag rondscharrelen in de bedompte wildernis met een rode gereedschapskist in haar hand (vraag me niet waarom?) om die tuig een voor een om zeep te helpen, werd het belachelijk omdat het geen spanning of emotie opwekte, maar in plaats daarvan onhandige schokken veroorzaakte die absurd stom waren vanwege de stompzinnigheid van de aanloop. Basinger doet stoer, maar ze kan niet veel empathie opbrengen. Craig Sheffer verschijnt als haar heethoofdige echtgenoot. Vreemd genoeg kon ik mijn ogen niet van het scherm afhouden, terwijl ik bij mezelf dacht dat die rode gereedschapskist hypnotiserend werkt (waarom zou ze hem voortdurend bij zich hebben) en welk stuk gereedschap ze zou gebruiken om de volgende schurk uit de weg te ruimen. Haar keuzes waren nogal teleurstellend. Haar transformatie door de traumatische situatie heen zien, als alles eindelijk weer goed is, is nogal leeg, vanwege de onzekere toon en het einde dat je kilometers voor je uit kunt zien.<br />De sobere, gelikte stijl van Susan Montford mist samenhang en energie, omdat hij zo'n beetje voortkabbelt. Maar de openingstitels bevielen me wel, met de spookachtig knorrige muziek (die het meest effectief is in de hele aflevering) en de gelikte foto's. Het is niet veel gevraagd, maar ik zou het niet graag nog een keer willen zien. Maar omdat er een nummer van Joy Division op stond, pakte ik toch een paar van hun albums om te beluisteren.
So this is what actress Kim Basinger has succumbed to? Mmm to tell the truth the film's title is something quite eye grabbing to getting your interest and plot outline reads so basic, but simplicity can have its strengths. Anyhow by the end of 'While She Was Out' I was left feeling rather indifferent. Not the worse (despite being engulfed by negatives), but there's easily way better in what is an causally lukewarm, but compact and unbalanced late-night survival fable of a feeble suburban housewife stranded in the woods trying to fight for her life after she witnessed the death of a rent a cop that came to her aid, when she provoked an ugly exchange with some punks in a shopping car park.<br /><br />The problem here falls on the misguidedly erratic and foreseeable material (taken from a short story), along with the very variable performances. The flimsy script was poorly thought-out (which isn't so good when your plot has a slight structure to hang off), so many wretched inclusions and dubious actions just go on to find its way in this endless chain of events. As for the bunch of stereotypical goons (led by an unconvincing Lukas Hass as a loose canon) terrorizing Basinger, well they were less than threatening, but hopelessly clueless. Watching Basinger scrounging around in the dank wilderness with a red tool box in her hand (don't ask me why?) knocking off these wannabe punks one by one became ridiculous because it didn't elicit tension or emotion but instead clumsy jolts that were absurdly daft because of the stupidity of the lead up. Basinger's performance is stout-like, but doesn't craft much empathy. Craig Sheffer shows up as her hot-headed husband. Strangely I couldn't keep my eyes off the screen thinking to myself that red toolbox is hypnotic (why would she be constantly carrying it) and what tool was she going to use to dispatch the next thug her choices were quite disappointing. Watching her transformation through the traumatic situation when things are finally turned around is rather empty, due to its unsure tone and the ending is something you could see miles ahead.<br /><br />Susan Montford's soberly slick direction lacks cohesion and energy, as it pretty much chugs along. I liked the opening credits though, with its hauntingly sullen score (which is the most effective thing throughout the feature) and polished photography.<br /><br />No great shakes. Doesn't ask much of your time, but I wouldn't care to see it again. However with the inclusion of a Joy Division song, it made me grab a couple of their albums for a listen.