De Sleuth van Joseph L. Mankiewicz had geen remake nodig. Het is een uitstekend gemaakte film die het tot op de dag van vandaag goed doet. Maar gezien het feit dat de moderne remakemachine op dit moment in volle gang is, kan ik echt niet zeggen dat het me verbaast dat de film voor modern publiek is bijgewerkt. De plot blijft identiek aan de oorspronkelijke film en in de kern hebben we het verhaal van een jongeman, Milo Tindle, die naar een oudere man, Andrew Wyke, gaat om over een scheiding te praten omdat de jongere man een verhouding heeft met de vrouw van de oudere man. Van daaruit volgt een kat-en-muisspelletje. Vanaf het begin is duidelijk dat regisseur Kenneth Branagh deze film een ander tintje wilde geven en dat doet hij via de centrale locatie, die is veranderd van het charmante, door spelletjes geteisterde landhuis van het origineel in een technisch wonder dat is uitgerust met allerlei veiligheidsapparatuur. Ik ben blij dat de regisseur voor deze verandering heeft gekozen, want niemand wil een remake zien die rechtstreeks is gekopieerd van het origineel; daar komt nog bij dat de locatie goed wordt gebruikt en altijd mooi is om naar te kijken. Helaas eindigen de positieve elementen van Sleuth 2007 daar.<br />De oorspronkelijke film duurde meer dan twee uur, terwijl deze remake iets meer dan tachtig minuten duurt. Dat betekent natuurlijk dat deze versie er minder over heeft; en helaas zijn het de personages die eronder lijden. De plot is ook overhaast en we komen veel te snel in de eerste verwikkeling van het verhaal, voordat we de kans hebben gekregen om echt te begrijpen waarom en hoe deze gebeurtenissen kunnen plaatsvinden. De film bouwt de personages, of de verstandhouding tussen hen, niet genoeg op om er zeker van te zijn dat hun relatie logisch is. Een belangrijke verandering die aan de oudere personage is aangebracht, is zijn obsessie; in het origineel was hij geobsedeerd door spelletjes die heel belangrijk bleken te zijn zodra de verwikkelingen zich voordeden. Hier heeft hij een soort veiligheidsfetisj die niet helemaal logisch is De manier waarop Kenneth Branagh de film aanpakt, zorgt voor een stijlvolle afsluiting, maar daarmee is de kous af. Het origineel kon er wel mee uit de voeten, maar deze film neemt er genoegen mee zichzelf alleen maar te bezoedelen met krachttermen bij tal van en meestal ongerechtvaardigde gelegenheden, wat de hele zaak afkoopt. De laatste wending in het verhaal is volkomen anders dan hoe het in het origineel was en zorgt ervoor dat de film uitloopt op een echt afschuwelijk einde. Nadat ik twee uur met het origineel had doorgebracht, begreep, respecteerde en mocht ik beide personages in de film <0xE2><0x80><0x93> na tachtig minuten haatte ik ze allebei. Ik heb wel enig respect voor Branagh dat hij niet gewoon een kopie van de originele film heeft gemaakt, maar dit is geen goede versie van het grote toneelstuk van Anthony Shaffer.
Joseph L. Mankiewicz's Sleuth didn't need a remake. It's a thoroughly well made film that stands up well to this day. However, given that the modern day remake machine is currently in full swing; I really can't say I'm surprised to see the film updated for modern audience. The plot remains identical to the original film and at its core we have the story of a young man, Milo Tindle, who goes off to see an older man, Andrew Wyke, to discuss a divorce as the younger man is having an affair with the older man's wife. From there, a game of cat and mouse ensues. Its clear right from the outset that director Kenneth Branagh wanted to add a different touch to this film and he does so by way of the central location, which has been changed from the charming games-ridden country house of the original to a technical marvel kitted out with layers of security equipment. I'm glad that the director chose to make this change as nobody wants to see a remake that directly copies of the original; plus there's the fact that the location is well used and always nice to look at. Unfortunately, however, the positive elements of Sleuth 2007 end there.<br /><br />The original film was over two hours long, while this remake is only just a shade over eighty minutes. Naturally, therefore, that means that this version has less about it; and unfortunately it's the characters that suffer. The plot is also rushed and we get into the first twist in the tale far too quickly and before we are given any chance to actually understand why and how these events can be taking place. The film does not build the characters, or the rapport between them, enough to make sure that their relationship makes sense. One major thing that has been changed about the older character is his obsession; in the original he was obsessed with games which turned out to be VERY important once the twists come into play. Here he has some kind of security fetish that doesn't really mean anything by the end. Kenneth Branagh's handling of the film allows for a classy score but the class ends there. The original thrived on it, but this film is happy merely to soil itself with expletives on numerous, and mostly unwarranted, occasions; which cheapen the whole thing. The final twist in the tale is completely different to how it was in the original and ensures that the film boils down to a really hideous conclusion. After spending two hours with the original I understood, respected and liked both characters presented in the film - after eighty minutes of this, I hated them both. I do have some respect for Branagh for not merely rolling out a carbon copy of the original film; but this is not a good adaptation of the great Anthony Shaffer play.