Ik heb deze film net gezien, niet toen hij werd uitgebracht en uitgeroepen tot de beste film van het jaar hier in Israël. En om alles samen te vatten: dit is geen goede film.<br />Dit is de tweede speelfilm van Dror Shaul, en ik moet toegeven dat zijn eerste film en het tv-drama dat hij voor deze film maakte, veel beter zijn. Bovendien is dit zijn eerste poging om een drama te regisseren. De eerste werken waren komedies, en die waren grappig en effectief.<br />Het eerste wat je moet weten als je deze film ooit te zien krijgt: het Israël van de 21e eeuw haat de kibboets en de waarden die hij vertegenwoordigde sinds de vorming van de staat Israël. De werkelijke situatie van de kibboets is heel ernstig, en sommige van hen verdwijnen een voor een. De kibboets, het Hebreeuwse woord voor collectief, was een soort dorp alleen voor leden, waar de waarden van gelijkheid en socialisme het dogma waren voor het dagelijks leven. Nu de sociale waarden in de loop van de tijd zijn veranderd, lijkt het nu alsof de kibboets een plek was waar de menselijke geest werd onderdrukt, opgesloten in de dogmaregels, zonder uitweg. De opkomst van kapitalistische waarden en levenswijze in de jaren negentig maakte het de kibboets tot nu toe erg moeilijk om te overleven. De krankzinnige moeder in de film is de centrale metafoor daarvoor. Maar ik vind dat deze film niets te maken heeft met nostalgie naar de goede oude tijd van de kibboets. Ooit was het de droom van elk jong stel om in een kibboets te wonen en kinderen op te voeden in deze prachtige omgeving, maar de film toont het tegenovergestelde. Dat de kibboets, met zijn socialistische dogma, een soort sekte van krankzinnige mensen was, met krankzinnige ideeën die de vrijheid van elk individu binnen het collectief ondermijnen. Dat is de centrale filosofie van het postmoderne kapitalisme: je individualiteit is het belangrijkste. Je moet jezelf in het middelpunt plaatsen, en niemand anders dan jij is belangrijk. Dit is de filosofie waar de film voor staat, en dat is nu juist de eerste zonde.<br />Als je het niet met me eens bent over de politieke kant ervan, weet ik zeker dat je het met me eens zult zijn dat het acteerwerk, de toon van de film, het script en de regie de vier zonden zijn die daarop volgen. De film heeft geen echte visuele tekst en geen van de opnamen is iets om te onthouden. Hij is ook erg 'delicatessens', een delicaatheid die niet meer is dan een artistieke schijterij om emoties op te wekken, die niet aan de oppervlakte komen, niet in de film en niet bij de kijker. Hij brengt niets dan verveling.<br />Kan iemand alsjeblieft uitleggen waarom deze film zoveel prijzen heeft gewonnen? Misschien omdat het aantoont dat Israël op één lijn staat met de rest van de wereld, dat het de socialistische en menselijke waarden haat? Of misschien omdat het aantoont dat Israël een 'delicaat' land is, dat het niet toegeeft aan dogma's en fanatisme? Dat we in wezen heel menselijke en goede mensen zijn, dat we in staat zijn tot emoties, vooral als die nep zijn, precies zoals het kapitalisme dat van ons verwacht? Of misschien omdat het een van de grootste leugens van de Israëlische cinema van de afgelopen jaren vertelt, een leugen die de rechtvaardiging van het bestaan van de joodse staat ondermijnt? Wat het antwoord ook is, het is geen goed antwoord. Niet voor de wereld, niet voor de menselijke waarden en niet voor de joden.
I saw this movie, just now, not when it was released and hailed as best picture of the year here in Israel. and to summarize everything right now, I will just say: this is not a good film.<br /><br />This is Dror Shaul's second feature film, and I have to admit that his first and the TV drama he made before this picture are much better. further more, this is his first attempt at directing a drama. the early works were comedies, and were funny and effective.<br /><br />The first thing you have to know if you'll ever see this film: Israel of the 21st century hates the kibbutz and the values it represented since the formation of the state of Israel. the real situation of the kibbutzim is very dire, and some of them disappear one by one. the kibbutz, Hebrew word for collective, was a sort of village for members only, where the values of equality and socialism were the dogma for everyday life. with the change in social values with time, it seems now that the kibbutz was a place where the human spirit was repressed, locked within the dogma rules, with no ticket out. the entrance of capitalist values and way of life in the 90's and so far made it very hard on the kibbutzim to survive. the crazy mother in the film is the central metaphor for that.<br /><br />But, I regard this film as having nothing to do with nostalgia for the good old days of the kibbutz. once, it was a dream of every young couple to live in a kibbutz and raise children in this quite and beautiful environment. but the film shows the opposite. that the kibbutz, with it's socialist dogma, was a place sort of like a cult of crazy people, with crazy ideas that undermine the freedom of each individual within the collective. this is the central philosophy of post modern capitalism: your individuality is the most important thing. you must place yourself in the center, and no one else but you is the matter. this is the philosophy the film stands for, and that's just it's first sin.<br /><br />If you disagree with me on the political side, I'm sure you will agree that the acting, the tone of the film, it's script and it's direction are the four sins that follow. the film has no real visual text and none of it's shots is something to remember. it is also very "delicate", a delicacy that is no more than artsy fartsy attempt to provoke emotions, which do not surface, not in the film and not with the viewer. it brings nothing but boredom.<br /><br />Can someone please explain: why this film won so many prizes? maybe because it shows that Israel is in line with the rest of the world, hating socialist and human values? or maybe it shows that Israel is a "delicate" place, not giving in to dogmas and fanaticism? that we are basically very human and good people, capable of emotions, especially when they are fake ones, just like capitalism expects us to be? or maybe because it tells one of the biggest lies of Israeli cinema in recent years, a lie that undermines the justification of the existence of the Jewish state? no matter what the answer is, it's not a good one. not for the world, not for human values and not for the Jews.