Nadat ik twee of drie negatieve recensies had gelezen op de hoofdpagina van IMDb over 'Drukke Madeliefjes' en letterlijk een paar minuten geleden de laatste aflevering had gezien, vond ik dat het tijd werd om te zeggen wat ik van PD vond.<br />Ten eerste, om aan te geven wat sommige van de kwesties zijn die ik andere mensen in dit programma heb zien zeggen: iets in de trant van: 'Ik verwacht dat de mensen die uit de dood zijn opgestaan een realistischer reactie hebben.' Realistisch, in dit programma? Drukke Madeliefjes is waarlijk puur en volkomen escapisme. Het is het kleurenpalet, de gebruikte dialoog, de scenario's, situaties, muziek: voor mij is het allemaal gewoon een ontsnapping aan het dagelijks leven. Een manier om te ontsnappen aan het alledaagse en saaie. Hier is het niet voor iedereen weggelegd om de Daisies bovenmatig te Duwen: een groot deel van het televisiepubliek'snapt' het niet, voor sommige mensen is het gewoon te ver weg en te stom. Maar voor mensen zoals ik, zelfs al vanaf de eerste aflevering die ik heb gezien (Frescorts van _Season 2_ ) en ik was gewoon weg van het programma. Vanaf dat moment heb ik beide boxen gekocht en ze zijn nauwelijks uit mijn dvd-speler geweest. Andere mensen die ik ken kunnen er niet tegen, het lijkt echt op Marmite. De show volgt de avonturen van Ned, de Taartenmaker, met een tovervinger, die zijn jeugdliefde Charlotte Charles terugbrengt, samenwerkt met privédetective Emerson Cod, eigenaar is van de Taartentent en Olive Snook als serveerster in dienst heeft. De hoofdrollen worden gespeeld door de tantes Lily en Vivian, die Charlotte (Chuck) nooit te zien krijgt. Ze leven in een fantasiewereld waar de doden weer tot leven worden gewekt, alles wordt met een prachtige schittering van kleur getoond en verteld door Jim Dale.<br /><0x3E> Afgezien van het beschrijven van de grondbeginselen van de show, kan ik hem niet veel meer prijzen zonder te zeggen: Kijk er gewoon naar. 's Guild of America-actie, met maar 22 afleveringen die ooit gemaakt moeten worden, levert prachtige plotwendingen, verhaallijnen, personages en situaties, terwijl het (voor mij) een bevredigend einde oplevert (ja, ik kon merken dat het aan het eind was vastgespijkerd en overhaast, maar ik was nog steeds tevreden met de manier waarop het eindigde). Of het nu creatief is of alleen maar pretentieus, voor veel mensen (waaronder ikzelf) was het de meest verslavende en fantastische kijkervaring, en ik hoop voor de toekomst van de televisie dat er meer van dit soort programma's worden gemaakt, zodat ik niet alleen maar 22, 40 minuten herinneringen overhoud aan wat echt amusement kan zijn.
After having read two or three negative reviews on the main page of IMDb for "Pushing Daisies", and having literally minutes ago finished watching the final episode, I thought it was about time I said what I thought of PD.<br /><br />First off, to address what some of the issues that I have seen other people having with this show: something along the lines of "I expect the people who have been woken from the dead to have a more realistic reaction". Realistic, on this show ? Pushing Daisies is, truly, pure and utter escapism. It's colour palette, the dialogue used, the scenarios, situations, music: all of it, to me, is just an escape from everyday life. An escape from the mundane and boring. It is here where Pushing Daisies exceeds exceptionally well Pushing Daisies isn't for everyone: A large majority of the television audience don't "get" it, for some people it's just too out there and silly. But for people like me, even from the first episode I watched of it (Season 2's "Frescorts") and I was just blown away by the show. From then on, I bought both the box sets and they have barely been out of my DVD player. Other people I know can't stand it, it really seems to be like Marmite.<br /><br />The show follows the adventures of Ned, the Piemaker, with a magic finger, who brings back childhood sweetheart Charlotte Charles, works in association with private investigator Emerson Cod, owns the Pie-hole and employs waitress Olive Snook. Completing the main cast members are aunts Lily and Vivian, whom Charlotte (Chuck) is never allowed to see. They live in a fantasy world where the dead are brought back to life, everything is shown with a wonderfully bright splash of colour, and narrated by Jim Dale.<br /><br />Other than outlining the basics of the show, I really can't praise it much more without saying: Just watch it. Despite being screwed over by the Writer's Guild of America strike, with only 22 episodes ever to be made, it provides wonderful plot twists, story lines, characters and situations while providing (for me) a satisfying ending (yes, I could tell it had been tacked on the end and rushed, but I was still happy with the way it went out). Whether it is creative or just pretentious, for a lot of people (me included) it made the most addictive and wonderful viewing, and I hope for the future of television that more shows like this are created so I'm not left with just 22, 40 minute memories of what true entertainment can be.