Ik heb die film een miljoen jaar (5 jaar om precies te zijn) geleden voor het eerst gezien. In het licht van recente gebeurtenissen met de Australische vrouw Schapelle Corby, die in Indonesië gevangen werd gehouden voor de zogenaamde smokkelwaar, besloot ik de film nog eens te bekijken. Ik huilde alleen maar hartverscheurend, want ik ben verzot op sexy meisjes in nood (lees mijn recensie over 'het stalken van de Laurie-show' maar). Er ontsnapte wat vocht uit mijn ogen, maar het waren niet echt emmers vol tranen. Waarom? Niet omdat de twee heldinnen niet volkomen aanbiddend en hulpeloos waren, niet omdat de film niet hartverscheurend was bij het zien van deze twee kinderen in de bloei van hun leven, opgesloten in bijna onmenselijke omstandigheden. Waarom dan? Waarom heb ik niet gehuild? Ik wilde huilen! Als ik zo'n film huur, wil ik alleen maar ontroerd worden, ik wil snikken alsof er geen morgen meer komt, ik wil me ellendig voelen en het leuk vinden. Deze film was gewoon te kort om dit te doen. Het was net alsof het script was teruggebracht tot de belangrijkste plotelementen, en terwijl dat gebeurde, werd het psychologische aspect terzijde geschoven. Clare Danes en Kate Beckinsale hebben de emoties van de twee vriendinnen uitstekend weergegeven, maar deze film schreeuwde gewoon om meer beelden van deze meisjes in hun deprimerende (en deprimerende) omgeving. Om de een of andere reden ontbreekt hier de mentale reis. Je krijgt alleen de cruciale momenten te zien (die heel ontroerend zijn, dat geef ik toe), waarschijnlijk vanwege de slechte montage. Soms had ik het gevoel dat deze meisjes rondliepen in een ansichtkaart. De relatie met de familieleden had ook wat meer aandacht kunnen gebruiken. Wat is dat toch met de relatie tussen de meisjes en de ouders (vooral tussen Alice en haar vader)? Je vangt er een glimp van op, maar de film biedt helaas niet het hele beeld.<br />Niettemin was het een geweldige film, en aan het eind moest ik zelfs een beetje op mijn lip bijten. Maar ik denk dat dit meer te maken heeft met de acteerkwaliteiten (en het uiterlijk) van de actrices (en de muziek) dan met de verdienste van de regisseur. Om eerlijk te zijn, wist ik nauwelijks wie Kate Beckinsale was voordat ik (weer) naar deze film keek. Nu ben ik een fan! Geweldige film, zolang je niet verwacht dat het een klassieke film is.
I saw this movie a million years (5 years to be exact) ago for the first the time. In the light of recent events with the Australian woman Schapelle Corby being imprisoned in Indonesia for so called smuggling pot, I decided to watch this movie again. I excepted to cry my heart out, 'cause I'm sucker for hot girls in need (just read my review of 'the stalking of Laurie Show'). Some moist escaped my eyes, but it were hardly buckets filled with tears. Why? Not because the two heroines weren't utterly adoring and helpless, not because the movie wasn't heartbreaking at the sight of these two kids in the prime of their live locked up in almost inhuman conditions. Why then? Why did I not cry? I wanted to cry! When I rent a movie like this, I except to be moved, to sob like there's no tomorrow, to feel miserable and like it. This movie was simply too short to do this. It was just like the script was reduced to the main plot elements, and while doing this the psychological aspect was thrown aside. Clare Danes and Kate Beckinsale did an excellent job portraying the emotions of the two friends, but this movie just screamed for more footage of these girls in their depressing (and oppressing) surroundings. The mental journey is missing here for some reason. You only get to see the key moments of it (which are very touching, I admit), probably because of bad editing. Sometimes I felt these girls were walking around in a postcard. The relationship with the family members could also have used a bit more attention. What's up with the relationships between the girls and the parents (especially between Alice and her dad)? You catch a glimpse of it, but the film doesn't quite offer the whole picture, sadly enough.<br /><br />Nonetheless this was a great movie, and at the end I even had to bite my lip a bit. But I guess this has more to do with the acting skills (and the looks) of the actresses (and the music) then with the merit of the director. To be honest, I hardly knew who Kate Beckinsale was before I watched this movie (again). Now, I am a fan! Great movie, as long as you don't expect it to be classic cinema.