In het begin walgde ik van regisseur Sun-Woo Jang, omdat ik het gevoel had dat hij me bedroog. Jang had het potentieel om een sterke, diep emotionele film te maken over seks en de uitwerking ervan op mensen, maar in plaats daarvan koos hij ervoor zijn kracht meer op het pornografische element te richten dan op het echte menselijke element. Ik kon de personages in het begin niet zien en zijn slordige inleiding, die realisme en film in elkaar liet overvloeien, was op zijn best amateuristisch, maar deze film bleef nog dagen in mijn gedachten nadat ik hem had gezien. Wat me bijbleef was niet het verhaal, niet de personages, noch het pornografische karakter van de film, maar de overgang die Jang liet zien tussen Y en J. Als je deze film zorgvuldig bekijkt, zul je zien dat beiden beginnen in een verkenningsfase van hun relatie, verlangend om in het onbekende te springen, maar niet helemaal zeker van de volgende stap. Terwijl ze elkaar blijven ontmoeten, nieuwe wegen van genot verkennen, springen ze voortdurend tussen de aanvaller en de aanvallers. Jang verkent aanvankelijk het idee dat J degene is die de situatie in de hand heeft, en dan, op een spookachtige manier, gebeurt de omkering wanneer J geobsedeerd raakt door Y. Het is een heel kleine verandering en vanwege de beeldende inhoud van deze film kan die gemakkelijk worden gemist, maar hij is er. Tegen het einde wordt het duidelijk dat J. niet meer met Y. kan samenleven, omdat hun ontmoetingen steeds minder frequent worden en J. probeert deel uit te maken van de normale samenleving. Dit was een enorm en zeer opwindend element van deze film om recht voor je ogen te zien, maar helaas was het het enige element van deze film dat de moeite van het bekijken waard was.<br />Ik zal degenen die over deze film spreken als niets meer dan pornografisch negeren, want in de kern van deze film zitten menselijke elementen, hoe onderontwikkeld ze ook zijn, ze zijn er. Het is een film over een facet van ons leven dat maar zelden in de bioscoop of in de krant wordt verkend. Wat er achter gesloten deuren gebeurt is nooit bekend, althans dat moeten we geloven. Terwijl de handeling zelf na een tijdje herhaling wordt, probeert regisseur Jang het een beetje te veranderen met een voortdurend veranderend decor. Onze personages bewegen zich voortdurend van de ene naar de andere hotelkamer om hun dorst naar elkaars lichaam het best te lessen. In het begin is dat leuk, maar opnieuw lijkt het door Jangs herhalingsdrang eerder saai dan opwindend te worden. Dit brengt me bij het grootste probleem dat ik met deze film had. Jang had een geweldig verhaal met Gojitmal, maar waar hij niet in slaagde (afgezien van de voor de hand liggende keuze om zich direct op de pornografische kant te richten) was dat hij scènes opnam, ze keer op keer herhaalde, zonder voor onze ogen te veranderen zodat we de personages konden leren kennen. Waar wilde Jang met deze film heen? Wilde hij dat de seks de verhalen vertelde, of dacht hij dat de personages dat zouden doen? Hij faalde in dat opzicht omdat we aan het eind van de film zo weinig over Y en J weten dat het ons niet meer kan schelen hoe ze zichzelf oplossen. Het einde lijkt op zijn best bijna willekeurig als Jang een definitieve oplossing probeert te vinden voor onze twee absolute onbekenden in deze film. Ik moet Jang nageven dat hij het heeft geprobeerd, maar niet veel. Hij probeerde een paar subplots te creëren die het persoonlijke element zouden creëren dat we misten, maar ze konden gewoon niet goed samengaan. Y's broer en J's vrouw waren die plotpunten, maar omdat hij zich zo sterk op het seksuele element concentreerde, werden die sterkere subplots onherkenbaar en regelrecht saai. Misschien was het gewoon hoe ik deze film zag, maar buiten de seksuele scènes werkte niets. We wisten niets van J en Y en dat is de reden waarom Gojitmal faalde. Ten slotte zou ik willen zeggen dat deze film baat had kunnen hebben bij het feit dat er een sterke soundtrack in zat of een idioot afstandelijk muziekgenre dat ons, de kijkers, dichter bij de emoties bracht die J en Y voelden. Voor zover ik me kan herinneren, en ik probeer deze film ver uit mijn gedachten te bannen, herinner ik me geen enkele muzikale ondertoon. Gojitmal zou een sterkere film geweest kunnen zijn als Jang hem ofwel gestileerd had met muziek of iets had gedaan om de wezens van ons personage aan te duiden. Hoewel ik begrijp dat hij wilde dat de seks voor zichzelf sprak, ontbrak er gewoon een technisch element aan deze film dat misschien een sterker verlangen naar meer heeft doen doven. Technisch gezien was dit een slechte film. Het was duidelijk een onafhankelijke film van nature, het leek er meer op dat de regisseur Jang probeerde symbolische verwijzingen uit het niets te maken in plaats van de typische onafhankelijke van deze aard. Ik zag niet zoveel van een sociale boodschap of menselijk element zoals hierboven genoemd, ik had gewoon het gevoel dat hij deze film in de loop van twee weken in elkaar had geflanst en begreep dat de seks hem genoeg zou verkopen. Dit was geen productie van Larry Clark; dit was onder par en had beslist nog wat verdere technische klikken nodig om sterker te worden dan de uiteindelijke vertoning! Ik geloof dat ik deze film over het geheel genomen wel had kunnen waarderen en er waren kleinere elementen die me wel bevielen, maar ik had het gevoel dat deze film overhaast was, zich herhaalde en te veel op de taboes inspeelde in plaats van ze te doorbreken. De voor de hand liggende valkuilen van deze film kunnen worden gezien in de laatste scène van deze film, wanneer we weten hoe de titel van deze film tot stand is gekomen. Onze personages waren rustig, ons verhaal was onderontwikkeld en we hadden iets gedenkwaardigs kunnen gebruiken om wat er tussen Y en J gebeurde tot iets symbolischer dan seks te maken. Voor mij deed Jang te veel zijn best om de verhouding tussen een kunstgalerie en een pornografische film vast te leggen en het mislukte jammerlijk. Dit was geen film die de tijd en moeite die het kostte om hem te maken waard was.<br />************
I was at first disgusted with director Sun-Woo Jang because I had felt that he cheated me. Jang had the potential to create a strong, deeply emotional film about sex and its effects on people, but instead chose to focus his strength on the pornography element more than the actual human element. I couldn't see the characters at first and his sloppy introduction which blended both realism and cinema together was amateurish at best  yet this film remained in my mind for days after I viewed it. What stayed with me wasn't the story, it wasn't the characters, nor was it the apparent pornographic nature of the film, but the transition that Jang demonstrated between Y and J. If you watch this film carefully, you will see that both begin in an exploration phase of their relationship, eager to jump into the unknown, but not quite certain the next step. As they continue to meet, exploring new avenues of pleasure, they continually jump between the aggressor and the aggressed. Jang initially explores the idea that J is the one that in control of the situation, then hauntingly, the reversal happens when J becomes obsessed with Y. It is a very small change, and due to the graphic content of this film, it can easily be missed, but it is there. It becomes apparently clear near the end when J cannot live with Y, as their meetings become less frequent, and J attempts to become a part of normal society. This was a huge and very exciting element to this film to see right before your eyes, but alas, it was the only element of this film worth viewing.<br /><br />I will ignore those that speak of this film as nothing more than pornographic, because there are human elements at the core of this film, as underdeveloped as they are, they are there. It is a film about a facet of our lives that is very rarely explored in cinema or talked about in the papers. What happens behind closed doors is never known  or so we should believe. While the act itself does becomes repetitive after a bit, director Jang tries to change it up a bit with some constantly changing scenery. Our characters are continually moving from hotel room to hotel room to best quench their thirst for each other's flesh. This is fun at first, but again, Jang's repetitive streak seems to make it feel boring than exciting. This leads me to the biggest issue that I had with this film. Jang had a great story with Gojitmal, but where he failed (outside of the obvious choice to focus directly on the pornographic side) was that he took scenes, repeated them time and again, without changing in front of us to allow us to get to know the characters. Where was Jang going with this movie? Did he want the sex to tell the stories, or did he believe the characters would? He failed in this sense because by the end of the film we know so little about Y and J that we could care less how they resolve themselves. The ending seems almost random at best as Jang attempts to create a final resolution for our two, absolute unknowns, of this film. I have to give Jang some credit for trying, but not much. He attempted to create some sub-stories that would create the personal element that we were lacking, but they just couldn't congeal well together. Y's brother and J's wife were those plot points, but again, due to him focusing so strongly on the sexual element, these stronger sub-stories became un-rememberable and down-right dull. Maybe it was just how I viewed this film, but outside of the sexual scenes, nothing else worked together. We knew nothing about J and Y and that is why Gojitmal failed.<br /><br />Finally, I would like to say that this film could have benefited from having a strong score or a daftly remote music genre element to it to bring us, the viewers, closer to the emotions being felt by J and Y. From what I can remember, and I am trying to push this film far from my mind, I don't remember any musical undertones. Gojitmal may have been a stronger film if Jang either stylized it with music or done something to allude towards our character's beings. While I understand that he wanted the sex to speak for itself, there was just a technical element missing from this film that may have quenched a stronger desire for more. Technically, this was a poor film. Obviously an independent film in nature, it felt more like director Jang was trying to make symbolic references out of nothing instead of your typical independent of this nature. I didn't see as much of a social message or human element like mentioned above, I just felt like he threw this film together over the course of two weeks and understood that the sex would sell it enough. This was no Larry Clark production; this was sub-par and definitely needed some further technical clicks to develop it stronger than the final release! <br /><br />Overall, I think I could have liked this film and there were smaller elements that I did enjoy, but I felt this film was rushed, repetitive, and played too much towards the taboos instead of breaking them. The obvious pitfalls of this film can be seen by the last scene of this film when we are privy to how the title of this film was conceived. Our characters were uneventful, our story was underdeveloped, and we could have used something memorable to make what was happening between Y and J into something more symbolic than sex. To me, Jang was trying too much to capture art house meets pornographic  and it failed miserably. This was not a film worth the time and effort that it took to make.<br /><br />Grade: ** out of *****