Elk van de grote studio's produceerde in de jaren dertig en veertig (met Universal als koploper) jazzy eenpersoonsfilms. Hoewel de meeste er op het scherm zo goedkoop uitzagen als ze gemaakt moesten worden, onderscheidde Warner Bros. (dat in 1946 abrupt ophield met het maken ervan) zijn eigen films vaak met excentrieke camerastandpunten, spiegels en optische effecten, met dank aan creatieve regisseurs als Jean Negulesco. Het is passend dat het beste van dit genre uit deze studio komt.<br />Wat 'Jammin' The Blues' onderscheidt van de rest van het pakket is dat het meer lijkt op een avant-garde-experiment dan op een Hollywood-musical. Gefilmd in juli 1944, verandert het een gewone jamsessie in een'stoere' droomvlucht uit de oorlogstijd, geaccentueerd door de melodie van 'The Blues'. 'On the Sunny Side of the Street'. Gjon Mili en cameraman Robert Burkes (die later met Hitchcock zou samenwerken) kregen veel artistieke vrijheid, misschien omdat Lester Young niet Glenn Miller was en het de studio niets kon schelen hoe hij en zijn collega-musici werden gepresenteerd. De optische printer werd goed gebruikt, en er verschenen meerdere beelden van dezelfde artiest tegelijk. (Twee decennia later wist Norman McLaren dit proces uit te melken in 'Pas De Deux', terwijl het team van Linwood Dunn verschillende effecten wist te bereiken in 'Citizen Kane'.) De sterke nadruk op silhouetten en brandende sigarettenrook was ook zijn tijd vooruit; in sommige opzichten dateerde dit van voor de psychedelische jaren zestig, maar met een duidelijke film noir-stijl uit de jaren veertig.
Each of the major studios cranked out jazzy one-reelers throughout the thirties and forties (with Universal taking the lead). While most looked as cheap on screen as they were to make, Warner Bros. (which abruptly stopped making them in 1946) often distinguished theirs with offbeat camera angles, mirrors and optical effects, thanks to some creative directors like Jean Negulesco. It is fitting that the best of this genre should come from this studio.<br /><br />What sets "Jammin' The Blues" apart from the rest of the pack is that it more closely resembles an avant-garde experiment than a Hollywood musical. Filmed in July 1944, it transforms an ordinary jam session into a "trippy" dream-escape from war-time troubles, highlighted by the tune of "On The Sunny Side Of The Street". Gjon Mili and cameraman Robert Burkes (later to work with Hitchcock) were allowed plenty of artistic freedom, perhaps because Lester Young was not Glenn Miller and the studio could care less how he and his fellow musicians were presented. The optical printer is put to good use, with multiple images of the same performer appearing at once. (Norman McLaren really milked this process two decades later in "Pas De Deux", while Linwood Dunn's team achieved different effects in "Citizen Kane".) The strong emphasis on silhouettes and lit cigarette smoke was also ahead of its time; in some ways, this predated the psychedelic sixties, but with a distinctly forties film noir style.