Deze film wordt beschreven als een komedie, maar het was helemaal geen komedie. Net als elke andere Panahi-film was het een heel realistisch drama dat de gemeenschappelijke draad van sociale onrechtvaardigheid en hypocrisie verbeeldde. Maar het was heel grappig; veel luchtiger dan de donkere en serieuze _The Circle_ van de regisseur (mijn favoriete Iraanse film). De vindingrijkheid van de meisjes en het gekibbel tussen hen en de soldaten was zowel volkomen geloofwaardig (alsof het een documentaire was) als volkomen hilarisch.<br />Het filmen van de eigenlijke wedstrijd en de nasleep was verbijsterend. Het voegde een realisme toe dat veel weg had van Kenny uit Australië, natuurlijk een heel andere film.<br />De optredens van alle niet-professionele acteurs en soldaten en meisjes waren heel geloofwaardig. Het was heel ontroerend om de passie, teleurstelling en opwinding van deze meisjes te zien. Iedereen in dit land die denkt dat moslimmeisjes die een chador dragen anders zijn dan hun eigen dochters, moet deze film gaan zien. Het zal een echte openbaring zijn.<br />Voor mij vertegenwoordigden de soldaten het huidige paradigma. Ze begonnen met de standaard-officiële reactie op alle smeekbeden van de meisjes. Naarmate de film vorderde, werd het steeds moeilijker om deze houding vol te houden. Als heel Teheran, zo lijkt het, in een wild feest uitbarst, wordt iedereen erdoor meegesleept en de belachelijkheid van het huidige beleid is voor iedereen duidelijk. Het was een heel ontroerend en onverwacht einde, en het gaf de film een mooie mengeling van emoties, frivoliteit, drama en sociaal commentaar. Hoewel het een volwassenenfilm is, denk ik dat volwassen kinderen van een jaar of zeven deze film echt zullen waarderen (zolang ze de ondertiteling kunnen lezen).<br />Het is opmerkelijk dat een repressief land als Iran in staat is zulke goede films te maken als die van Panahi en Kiarostami. Misschien dwingen de beperkingen daar de regisseurs tot het uiterste van hun vindingrijkheid. Australische (en andere) filmmakers zouden een blaadje uit hun boek kunnen nemen.
This film is being described as a comedy, but it wasn't a comedy at all. Like any Panahi film, it was a very realistic drama depicting the common thread of social inequity and hypocrisy. But it was very funny; much lighter than the director's dark and serious The Circle (my favourite Iranian film). The resourcefulness of the girls and the banter between them and the soldiers was both completely believable (as if it were a documentary) and completely hilarious.<br /><br />The filming the actual match and aftermath was astonishing. It added a realism much like Australia's Kenny, of course a very different film.<br /><br />The performances from all the non-professional actors  soldiers and girls  were very credible. It was very moving to see the passion, disappointment and excitement of these girls. Anyone in this country who thinks Muslim girls wearing a chador are any different to their own daughters should go see this film  it will be a real eye-opener.<br /><br />To me, the soldiers represented the current paradigm. They started out with stock-standard official policy responses to all the pleas of the girls. As the film progressed, they found it more and more difficult to maintain this stance. When what seems like all of Teheran breaks out into wild celebration, everyone is caught up in it, and the ridiculousness of the current policies is obvious to one and all.<br /><br />It was a very moving and unexpected ending, and gave the film a really nice blend of emotions, frivolity, drama and social commentary. Though it's adult cinema, I think mature-minded children from about seven onwards would really appreciate this film (as long as they can read subtitles).<br /><br />It is remarkable that a repressive country like Iran is able to produce films of such quality by the likes of Panahi and Kiarostami. Perhaps the constraints there force directors to be extremely resourceful. Australian (and other) film makers could take a leaf out of their book.