<br />Een oude man werkt als conciërge in een psychiatrische inrichting om dicht bij zijn vrouw te zijn, die daar patiënt is, en om te proberen haar daar weg te krijgen.<br />Dit is ongetwijfeld een van de meest vergeten meesterwerken uit het stille tijdperk en een curiositeit in de geschiedenis van de Japanse cinema. Een lang verloren gewaande prent werd in de jaren zeventig gevonden en er werd een soundtrack aan toegevoegd die perfect bij de beelden past. Hij zou beïnvloed kunnen zijn door het kabinet van dokter Caligary (regisseur Kinugasa beweerde dat hij de Duitse film nooit had gezien). Maar hij overtreft hem in stijl en in het overtuigender (en killer) portret van de innerlijke geestelijke toestand van de patiënten in de inrichting. Om dit te bereiken maakt de film gebruik van alle filmtechnieken die op dat moment beschikbaar zijn: meervoudige belichting, een onscherp subjectief gezichtspunt, schuine camerastandpunten, snelle en langzame beweging, expressionistische belichting en overbelichting onder andere. Het is ook een heel ingewikkelde film om te volgen, omdat er geen tussentitels zijn.<br />De film begint met een montage van regen die tegen de ramen van het ziekenhuis slaat, wind die bomen doet schudden en donder. Het verwarrende weer symboliseert de mentale toestand van de patiënten en introduceert een van hen: een voormalige danser. De combinatie van geluiden die door regen, wind en donder worden voortgebracht dient als de muziek die de danser aanzet tot een uitzinnige, bijna hypnotiserende dans. In een andere reeks waarin dezelfde patiënt in een andere uitzinnige dans verwikkeld is, wordt ze door andere gedetineerden in de gaten gehouden. Meerdere opnamen van de danser vertegenwoordigen het gezichtspunt van de patiënten en hun verwarde 'zicht' op de wereld.<br />Dit zijn slechts twee voorbeelden van deze verbazingwekkende film, die probeert het onderbewustzijn van de patiënten en hun visie op de 'gezonde' wereld te vertegenwoordigen.<br />In drie woorden: 'Moet je zien'.
<br /><br />An old man works as a janitor in a mental hospital to be close to his wife who is a patient there and to try to get her out.<br /><br />This is surely one of the most forgotten masterpieces of the silent era and an oddity in the history of Japanese cinema. Long thought lost, a print was found in the 70s and a music soundtrack added to it, which fits perfectly with the images. It might have been influenced by cabinet of doctor Caligary (director Kinugasa claimed he never saw the German film). However it surpasses it in style and in its more convincing (and chilly) portray of the inner mental state of the inmates in the asylum. To achieve this, the film makes use of every single film technique available at the time: multiple exposures and out of focus subjective point of view, tilted camera angles, fast and slow motion, expressionist lighting and superimpositions among others. It is also a very complicated film to follow, as it has not got intertitles.<br /><br />The film opens with a montage of shots of rain hitting the windows of the hospital, wind shaking trees and of thunder. The unsettling weather metaphors the mental condition of the patients and introduces one of the them: a former dancer. The combination of sounds produced by rain, wind and thunder serves as the music that incites the dancer to get into a frantic, almost hypnotic dance. In another sequence involving the same patient engaged in another frenzied dance, she is being watched by other inmates. Multiple exposures of the dancer represent the patients' point of view and their confused "view" of the world.<br /><br />These are just two examples from this amazing film trying to represent the patients' subconscious and view of the "sane" world.<br /><br />In three words A MUST SEE.