Actrice Patty Duke schreef een scherpzinnig, grappig, ruw geconstrueerd boek over haar carrière als actrice, haar krankzinnige liefdesleven en haar manische depressies en zelfmoordpogingen, die haar bijna voorgoed achter de tralies brachten. Met dit rijke materiaal om uit te putten (en Patty die zichzelf speelt in de laatste akte), zou je denken dat een topregisseur als Gilbert Cates het allemaal op film zou kunnen vastleggen, maar 'Call Me Anna' is een bleke schaduw van Dukes autobiografie. Voor degenen die het boek niet hebben gelezen, is het schetsmatige verhaal (dat vooruitspringt in de tijd) niet boeiend, we mogen ons nooit oriënteren op wat er gebeurt, en de productie lijkt te worden belemmerd door een laag budget. De acteurs zijn verkeerd gecast, en de waarde van de uiteindelijke verschijning van Duke zelf wordt niet geëvenaard - de neprealiteit van de film is op dit punt zo groot dat Patty geen stabiliteit in het scenario kan brengen. Het lijkt erop dat de producenten oprecht genoeg waren (en bewust) om de film angstvallig in de richting van Dukes uiteindelijke diagnose en geestelijke vrijheid te sturen, maar ze hebben tijdens het proces veel dramatische kansen laten liggen.
Actress Patty Duke wrote an insightful, funny, rough-hewn book about her career as an actress, her crazy-quilt love-life, and her manic depressive episodes and suicide attempts which almost put her away for good. With this rich material to draw from (and Patty playing herself in the final act), one would think a crack TV-director like Gilbert Cates could bring it all together on film, but "Call Me Anna" is a pale shadow of Duke's autobiography. For those who haven't read the book, the sketchy narrative (leaping forward in time) isn't absorbing, we are never allowed to get our bearings with what's happening, and the production seems stunted by a low budget. The actors are miscast, and the value of having Duke herself finally appear does not pay off--the film's phony reality is so thick at this point that Patty can't bring stability to the scenario. It appears as if the producers were sincere enough (and consciousness-minded) to anxiously steer the film towards Duke's ultimate diagnosis and mental freedom, but they left out many dramatic opportunities in the process.