Dit stuk is beslist het product van jonge geesten en kan heel goed een aantrekkingskracht hebben op het publiek van de jaren twintig, dat nog steeds zijn plaats in de wereld probeert te vinden, terwijl het geobsedeerd wordt door elke neurose. Maar ik kan me niet voorstellen dat de grote hoeveelheid narcistische navelstaren, afgezaagde humor of banale onderwerpen bijzonder vermakelijk zou zijn voor iemand van boven de 30. Een ander probleem is dat de bijfiguren, voor wie de filmmakers duidelijk alleen maar minachting hebben, tot zulke absurde karikaturen zijn opgeklopt voor het komische effect, dat ze niet echt herkenbaar zijn. Maar goed, je moet de filmmakers, die duidelijk zijn opgegroeid in de video-generatie, toch een paar stijltips geven en elke denkbare montagetruc uit het boek gebruiken om een verder niet-bestaande plot wat op te peppen. Er zijn 2 dingen die je niet moet vergeten. Ten eerste: pas op voor festivallievelingen. Ten tweede: ook al leven we in het tijdperk van de video, niet ieders verslag van zijn of haar alledaagse leven verdient een groot schermbehandeling. Maar deze jonge filmmakers hebben het volste recht om hun film te maken, en als anderen 20-en-nog-wats er iets in kunnen vinden waarmee ze zich kunnen identificeren, des te beter. Toch kon ik niet nalaten om aan het eind van deze film te denken hoe het deze laatste generatie, die net volwassen is geworden, vergaat in de echte wereld, die zoveel uitdagingen en complicaties met zich meebrengt. In een tijd waarin elk kind voortdurend wordt gerustgesteld over hoe bijzonder hij is en dat hij zijn 15 minuten blootstelling verdient, lijken veerkracht en het vermogen om tegenslagen het hoofd te bieden niet bepaald de sterke punten van deze generatie te zijn.
Definitely the product of young minds, this piece may very well appeal to the 20s crowd, who is still trying to find their place in the world, while obsessing over every neurosis. However, I can't imagine that the heavy amount of narcissistic navel-gazing, trite humor, or banal subject matter would be particularly engaging to anyone over 30. Another problem is that the peripheral characters, whom the filmmakers obviously have nothing but contempt for, are hyped up to such absurd caricatures for comic effect, that they fail to be relatable in any real way. <br /><br />However, one has to give some style points to the filmmakers, who obviously grew up in the video generation, and use every conceivable editing trick in the book in order to spruce up an otherwise non-existent plot. There are 2 points to remember here. First, beware of festival darlings. Second, even though we live in the age of youtube, not everyone's account of their mundane lives deserves big- screen treatment. But these young filmmakers have every right to make their film, and if others 20-somethings can find something in it to identify with, then all the better. Yet I could not help but think at the end of this film how this latest generation, just now coming of age, will fare in the real world that presents so many challenges and complications. In the age when every child is constantly reassured of how special they are, and that they all deserve their 15 minutes of exposure, resiliency and the ability to deal with adversity does not exactly appear to be this generation's strong point.