De film had een paar aardige aspecten. Misschien te veel naar mijn smaak. Het voelde alsof de schrijver/regisseur wanhopig probeerde ons het innerlijke conflict van al zijn personages te laten voelen. Niet één keer, een paar keer... maar de hele tijd.<br />Dit is het werk van de televisie, niet van de film.<br />De locatie van het station was goed gekozen en ik genoot van Sascha Horlers vertolking van de zwangere vriendin.<br />Ik had het gevoel dat Justine Clarkes vertolking mat was. Haar reacties op de dingen voelden geforceerd, alsof de regisseur de thema's van de film probeerde te vertolken door middel van de gelaatsuitdrukkingen van haar hoofdpersoon. Ik kan niet geloven dat een regisseur van de wonderbaarlijke Daniela Farinacci een ongelooflijke verschijning kan maken.<br />Ik begrijp de keuze van de popmuziek die over hele scènes heen is geplakt niet. Dat is een luie methode, vooral als de popmuziek nergens diagetisch uit de film komt en/of de tekst van de song g<0xC3><0xAA>nant serieus aanvoelt.<br />Dat gezegd hebbende, heeft de film iets luchtigs dat de Australische hitte en de plaatselijke mentaliteit met originaliteit oproept. Het creëert wel een atmosfeer van hitte en zonneschijn. Vooral door het gebruik van prachtige animaties die de film redden van totale middelmatigheid, die hem bezielen met passie en met de hand Wie weet of er een god is? Zoals een vent die daar in de lucht zit en ons vertelt wat we moeten doen?' of wat het ook was.<br />Misschien was een van de g<0xC3><0xAA>nantste momenten wel de vriend die met een bos bloemen van het cricketveld terugkwam en tegen zijn vrouw zei: 'Ik ben gestopt met roken.'<br />Een antirookreclame? Een TAC-advertentie met wat smaakvolle animatie? Ik moest binnen vijftig minuten de bioscoop uit <0xE2><0x80><0x93> het was allemaal te veel.
The film had some likable aspects. Perhaps too many for my taste. It felt as though the writer/director was desperately trying to get us to feel the inner conflict of ALL of its characters. Not once, a few times...but all of the time. <br /><br />This is the job of television, not cinema. <br /><br />The location of the train station was well chosen and I enjoyed Sascha Horler's performance as the pregnant friend. <br /><br />I felt as though Justine Clarke's performance was wan. Her reactions to things felt forced, as though the director were trying to vocalise the themes of the film through her protagonist's expressions. I also can't believe that a director can make the wonderful Daniela Farinacci into an unbelievable presence. <br /><br />I cannot understand the choice of pop music slapped over entire sequences. This is a lazy device, especially where the pop music comes from no place diagetic to the film and/or where the lyrics of the song feel embarrassingly earnest. <br /><br />That said, there is a breezy quality about the film that evokes the Australian heat and local attitude with originality. It does create an atmosphere of heat and sunshine. Especially with the usage of wonderful animation sequences that rescue the film from complete mediocrity, infusing it with passion and hand-crafted charm. <br /><br />I am curious why the dialogue feels so overworked. "Who knows if there's a god? Like some guy sitting there up in the sky telling us what to do" or whatever the line was. <br /><br />Perhaps one of the more embarrassing moments was the friend returning home from cricket with a bunch of flowers to declare to his wife "I'm giving up smoking." <br /><br />An anti-smoking commercial? A TAC ad with some tasteful animation? I had to leave the cinema at the 50 minute mark -- it was all too much.