Ik heb deze film onlangs op een filmfestival gezien. Het is de romantiek van een ex-alcoholische werkloze man die net uit een zware depressie is gekomen en van een vrouw van middelbare leeftijd die op een arbeidsbureau werkt (INEM). Ik vond het verhaal heel eenvoudig en vol clichés, ik nam het'sociale' thema van de film en maakte er een romantische komedie van. De hoofdrolspeler deed het goed, hij ziet er beslist uit als een alcoholist, maar Ana Belen is als vrouw uit de arbeidersklasse niet geloofwaardig, ze ziet er uit, gedraagt en praat heel erg als een 'hooggeplaatste' vrouw. Wat ik bedoel is dat Ana Belen zichzelf speelt. Dat doet ze trouwens in al haar films. De hele mise-en-scène van de film was erg slecht. De foto's zijn lelijk en de panoramische invalshoeken zijn helemaal niet goed gebruikt. De dialoog klinkt meestal volkomen volgens het script en saai. De komische situaties zijn typerend voor Gomez Pereira, maar in dit geval zijn ze helemaal niet grappig en slecht in elkaar gezet. Naar mijn mening is deze film niet de moeite van het bekijken waard. Alleen als je echt van Pereira's vorige films houdt, zou je van deze misschien een beetje kunnen genieten. Hoe dan ook, ik liep het theater uit omdat ik het gevoel had dat ik mijn tijd verdeed. De filmmaker stond bij de deur. Ik vraag me af hoe een regisseur zich voelt als hij iemand uit een van zijn films ziet komen, vooral een film die is gemaakt om het iedereen naar de zin te maken.
I saw this film recently in a film festival. It's the romance of an ex-alcoholic unemployed man who just came out of a big depression and a single middle-aged woman who works in an employment office (INEM). I found the story very simple and full of clichés, taking the 'social' theme of the movie and turn it in to a romance comedy. The lead actor did a good job, he definitely looks like an alcoholic man, but Ana Belen is not believable as a working class woman, she looks, acts and talks very much like a 'high-standing' woman. What I mean is that Ana Belen plays herself. She does it in all her movies anyway. The whole mise-en-scene of the film was very poor. The photography is ugly, not using well at all the panoramic aspect ratio. The dialogue sounds totally scripted and dull most of the times. The comic situations are typical from Gomez Pereira, but in this case they are not funny at all and are resolved poorly. In my opinion this film is not worth watching. Only if you really love Pereira's previous films you might enjoy this one a little bit. Anyway, I walked out of the theater because I felt I was wasting my time. The film-maker was by the door. I wonder what a director feels like when he sees someone walking out of one of his films, specially one that is made to please everybody.