Ik ben afgestudeerd aan de Wright State University in Ohio, en gisteren kreeg ik helaas de kans om in de klas naar deze verschrikkelijke film te kijken. Onze docent vertelde ons dat het voor ons heel grappig zou zijn, maar de reden dat we ernaar keken was omdat het een van de eerste geluidsfilms was <0xE2><0x80><0x93> een complete ramp.<br />Het probleem met de eerste geluidsfilms was dat Hollywood-acteurs alleen maar wisten hoe ze stomme films moesten doen en dat ze niet goed waren in het uit hun hoofd leren van tekst. Dus keken producenten en regisseurs naar het toneel om acteurs te krijgen. Klinkt toch als een geweldig idee? Nou, het soort acteerwerk dat je op het toneel doet, komt op de film niet zo goed uit de verf. De meeste acteurs in 'Atlantic' zien en klinken alsof ze acteren in een toneelstuk, wat resulteert in een hoop bulderende lachsalvo's vanwege het overdreven acteerwerk. Een andere beperking van de vroege geluidsfilm was de technologie van microfoons. Je kon de microfoons niet bewegen zoals tegenwoordig, je moest ze statisch houden, anders pikten ze het geluid van doorstromende lucht op. Meestal werd er in een bepaalde scène in deze film maar één microfoon gebruikt. In een bepaalde scène zit er een man aan een tafel. Iemand loopt recht op hem af en geeft zijn tekst af, waarna hij weer wegloopt. Een andere acteur komt achter hem vandaan, geeft zijn tekst af en loopt weg. Zo gaat het nog een paar keer door voor nog een paar mensen. De microfoon staat kennelijk vlak bij de man aan de tafel, wat een lachwekkende carrousel van acteurs oplevert.<br />Dat zijn alleen maar technische problemen. Als je in het verhaal en de richting komt, wordt het nog erger. Het verhaal is een geromantiseerd verslag van wat er op de Titanic is gebeurd. De personages zijn ongelooflijk en zinloos. Een'verhaal' over een man die zijn vrouw en hun tienerdochter bedriegt, hoort niet in de film. Het is nauwelijks opgelost, waardoor je je afvraagt waarom het er eigenlijk was. Een waardeloze poging tot groots drama, de acteurs nemen vele malen lange, veelzeggende pauzes tussen de regels. Het is vermoeiend, en je kunt het niet.' Ik kan niet wachten tot deze negentig minuten (voelen als minstens honderdtachtig) film voorbij is. Ik zal niet veel praten over de kwestie van racisme in deze tijd in ons land, maar ik vond het echt beledigend dat er maar twee zwarten in de hele film voorkwamen, en dat ze als beesten werden afgeschilderd. Ze drongen allebei langs de vrouwen en kinderen om te proberen in een van de reddingsboten te komen. Ze kregen opdracht te stoppen of neergeschoten te worden, en dat deden ze natuurlijk niet, dus werden ze neergeschoten. Ik was ontzet.<br />Ik geef deze film een 2/10. Ik zou het een 1/10 (de laagst mogelijke score) hebben gegeven, maar ik gaf het een extra punt omdat het een van de eerste geluidsfilms was, en ik heb geprobeerd het in de juiste context te plaatsen. Als je een goede vroege geluidsfilm wilt zien, moet je Alfred Hitchcocks _Chantage_ bekijken, die ook in 1929 uitkwam. Je zult merken dat de beste regisseurs zich onmiddellijk aan de nieuwe technologie konden aanpassen.
I am a Motion Picture Production major at Wright State University in Ohio, and yesterday I was sadly given the opportunity to watch this god-awful film in class. We were informed by our professor that it would be very funny to us, but the reason we were watching it was because it was one of the first sound films - a complete disaster.<br /><br />The problem with early sound films was that Hollywood actors only knew how to do silent movies and they weren't good at memorizing lines. So producers and directors would look to the stage to get actors. Sounds like a great idea, right? Well, the kind of acting one does on stage doesn't show up too well on film. Most of the actors in "Atlantic" look and sound like they're acting in a play, which results in lots of hearty laughs at the over-acting. Another limitation of early sound film was the technology of microphones. You couldn't move the mikes like you can today, you had to keep them static or it would pick up the sound of air moving through. There was usually one mike used in any given scene in this movie. In one particular scene, there is a man sitting at a table. Someone walks right up to him and delivers their line, then walks away. Another actor comes up from behind him, delivers their line, then walks away. It goes on like this for a couple more people. The microphone is obviously right by the man at the table, making for a laughable actor carousel.<br /><br />Those are only technical problems. If you get into the story and direction, then it gets even worse. The story is a fictionalized account of what happened on the Titanic. The characters are unbelievable and pointless. A "story" about a man cheating on his wife and their teenage daughter has no place in the movie. It is barely resolved and leaves you wondering why it was there in the first place. A lousy attempt at high drama, the actors take long, pregnant pauses between lines many times. It is tiresome, and you can't wait for this 90 minute (feels like 180 at least) movie to get over with. I'm not going to talk a whole lot about the issue of racism at this time in our country, but it really offended me that there were only two blacks in the whole movie, and they were portrayed as animals. They both pushed past the women and children to try and get in one of the lifeboats. They were ordered to stop or be shot, and of course they didn't so they were shot. I was appalled.<br /><br />I give this movie a 2/10. I would have given it a 1/10 (the lowest rating possible), but I gave it an extra point just because it was one of the first sound films, and I tried to put it into context. If you want to see a good early sound film, check out Alfred Hitchcock's "Blackmail" that also came out in the year 1929. You will find that the best directors were able to adapt to new technology immediately.