Wat valt er te zeggen over de meeslepende vertolking van Tara Fitzgerald? Ze is volkomen geloofwaardig als de gekwetste mevrouw Graham, gehard door ervaring, scherp en wilskrachtig, maar niet immuun voor de hartstochtelijke attenties van meneer Markham. Toby Stephens is een meester in het spelen van zijn rol. Hij is de kracht van de hartstocht en de hoop die Helens gekwetste geest weer tot leven zullen wekken. Graves' Huntingdon is een perfecte vertolking van de onverbeterlijke schurk. Maar ondanks alles wat hij heeft gedaan, schuilt er een onmiskenbare menselijke waardigheid in zijn weigering om op het laatst de hypocriet uit te hangen; hij is zich in elk geval bewust van zijn eigen tekortkomingen en hoe die zijn ondergang hebben veroorzaakt. Helens poging om zijn ziel te redden <0xE2><0x80><0x93> nadat ze hem heeft verlaten en hun kind heeft meegenomen in een tijd dat zoiets ongehoord was <0xE2><0x80><0x93> is een triomf van hoop, hoop en vertrouwen in de waarde van ieder menselijk leven en elke ziel, hoe misleid en hoe zondig die persoon ook mag zijn. Markhams standvastigheid kan dan worden gezien als haar beloning voor haar geloof en haar onverzettelijke moraal. Volgens de normen is het verhaal doordrenkt van integriteit, passie en overtuiging die nog steeds indruk maken. De hoofdpersoon is veel geloofwaardiger dan _De Woeste Hoogte_ of zelfs _Jane Eyre_ ; hier is een aanpassing die de roman recht doet. Ik raad u ten zeerste aan het te bekijken!
What can be said of the compelling performance of Tara Fitzgerald? She is utterly believable as the injured Mrs Graham, hardened by experience, sharp and strong-willed, yet not immune to the passionate attentions of Mr Markham. Through every mischievous glance and every flare of temper, every flicker of discernment in his eyes and telling facial expression, Toby Stephens is a master of his character. He is the force of passion and hope that will restore Helen's injured spirit. Graves' Huntingdon is a perfect performance of the unreformable rogue. Yet despite all he has done, there is an undeniable human dignity in his refusal to play the hypocrite at the end; he is at least aware of his own failings and how they have brought his ruin. Helen's attempt to save his soul-- after leaving him and taking their child at a time when this was unheard of--is a triumph of hope, hope and faith in the worth of every human life and soul, however misguided, however sinful that person may be. Markham's constancy may then be seen as her reward for her faith and unyielding moral character. Though the opinionated ideas of morality so strongly presented in Tenant seem outdated by today's standards, the story is imbued with integrity, passion, and conviction which still make an impact. Tenant is far more believable than Wuthering Heights or even Jane Eyre; here is an adaptation that does the novel justice. I highly recommend viewing it!