Tegenwoordig staat Spielbergs _The Color Purple_ vooral bekend om het feit dat de film genomineerd werd voor elf Oscars en er geen enkele won. Nog alarmerender is het feit dat Spielberg zelf niet eens genomineerd werd voor de beste regisseur. Onnodig te zeggen dat de filmmakers meer lof verdienden dan ze toegezwaaid kregen.<br />Het verhaal gaat over de beproevingen en beproevingen van Celie Johnson ( _Whoopi Goldberg_ ), een Afro-Amerikaanse vrouw die eerst gedomineerd wordt door haar incestueuze vader en vervolgens door haar gewelddadige echtgenoot. De film beslaat een aantal jaren en concentreert zich voornamelijk op Celies relaties met de vrouwen om haar heen. Het wordt verteld vanuit een uitgesproken vrouwelijk perspectief, maar je hoeft niet bang te zijn dat het een suikerzoete 'chick-film' is.<br />Het verhaal is interessant, met af en toe een vleugje humor, hoewel de hoofdpersoon' Er zijn mensen die de verandering in toon aan het eind van de film niet kunnen waarderen, maar ik vond het niet erg, ook al zou ik bij een vergelijkbare inhoud in een mindere film waarschijnlijk met mijn ogen hebben gerold.<br />De film kreeg drie Oscar-nominaties voor de acteurs: Whoopi Goldberg (Beste Actrice), Oprah Winfrey (Beste Bijdragende Actrice) en Margaret Avery (Beste Bijdragende Actrice). Ik denk dat Goldberg en Winfrey die nominatie zeker verdienden en Danny Glover was onverklaarbaar stijf.<br />Zoals ik al zei, kreeg Spielberg geen nominatie voor de beste regisseur voor zijn prestaties. Zo'n omissie is nauwelijks te geloven, aangezien Spielberg hier de leiding heeft. Ik ben niet zo dol op de score van Quincy Jones, maar die is bij lange na niet beneden het gemiddelde. Uiteindelijk is het een bevredigend verhaal, goed verteld door een meesterfilmer die werkt met materiaal dat de Pulitzer Prize heeft gewonnen. Als je het probeert, zul je waarschijnlijk net zo verbaasd zijn als ik over hoe slecht het behandeld kan worden op de avond van de Oscaruitreiking.
These days Spielberg's "The Color Purple" is mostly remembered for being nominated for eleven Oscars and winning zilch. What's even more alarming is that Spielberg himself wasn't even nominated for Best Director. Needless to say, the film-makers deserved more acclaim than they were accorded.<br /><br />The story concerns the trials and tribulations of Celie Johnson (Whoopi Goldberg), an African-American woman dominated at first by her incestuous father and then by her abusive husband. The film spans several years and focuses mainly on Celie's relationships with the women around her. It's told from a decidedly female perspective but you needn't fear that it's a saccharine 'chick flick'.<br /><br />The story is an interesting one, livened with humour at times although the central character's struggles are paramount. Some may not appreciate the change in tone towards the film's end but I didn't mind even though similar content in a lesser film would likely have me rolling my eyes.<br /><br />The film received three Oscar nominations for acting: Whoopi Goldberg (Best Actress), Oprah Winfrey (Best Supporting Actress) and Margaret Avery (Best Supporting Actress). I think that Goldberg and Winfrey were certainly deserving and Danny Glover was unaccountably stiffed.<br /><br />As already mentioned, Spielberg didn't receive a Best Director nomination for his efforts. Such an omission beggars belief, since Spielberg's direction here is top-notch. I'm not especially crazy about Quincy Jones's score but it's not below average by any means.<br /><br />In the end, the story is a satisfying one, well-told by a master film-maker working from Pulitzer Prize-winning material. Give it a try and you'll probably be as baffled as I am about how it could be so poorly treated on Oscar night.