The Brain (of head) that Wouldn't Die is een van de bedachtzamere lowbudget-uitbuitingsfilms uit het begin van de jaren zestig. Het is heel moeilijk je voor te stellen hoe een script dat zo weerzinwekkend seksistisch is, geschreven kan zijn zonder de bedoeling van zelfparodie. En de thema's die herhaaldelijk naar voren worden gebracht door de vrouwelijke hoofdrol, Ginny Leith <0xE2><0x80><0x93> een loshangend hoofd dat in leven wordt gehouden door machines, infusen en klemmen <0xE2><0x80><0x93> lijken te bevestigen dat de film bedoeld was om tegelijkertijd seksistische stereotypen te exploiteren en te bekritiseren. De schaduwzijden van de ondergewaardeerde Boxing Helena.<br />De seksismen zijn er in overvloed, en ongeveer even irritant als een leger boze mieren. De dialogen zijn hyperbolisch, overdreven dramatisch en ongelooflijk, en het acteerwerk is alleen maar oké (maar niet consistent). Waarom heb ik deze film een 4 gegeven? Omdat er duidelijk een paar gedachten in doorklonken. Ik weet eigenlijk niet precies wat de film eigenlijk wilde zeggen, maar het lijkt duidelijk dat hij streeft naar een ongewoon scherp en rauw soort gruwel (zonder het bloed en de ingewanden die het publiek van tegenwoordig verwacht).<br />Een ander uniek en interessant aspect van het Brein is dat er in deze film geen helden zijn, en geen van de personages is bijzonder sympathiek.<br />Alles bij elkaar genomen is dit een tamelijk pijnlijke en verontrustende blik op de Amerikaanse popseksualiteit van het begin van de jaren zestig, vanuit het gezichtspunt van een vrouw die in leven wordt gehouden ondanks haar ontbrekende lichaam na wat een dodelijk auto-ongeluk had moeten zijn. Haar minnaar dreigt een nieuw, hoogwaardig lichaam aan haar te naaien en haar te dwingen bij hem te blijven wonen. Ze is begrijpelijkerwijs niet gevleid door dit alles en wordt gedwongen vriendschap te sluiten met een wezen dat bijna net zo monsterlijk is als haar vriend. O, er zijn ook vage verwijzingen naar het cliché uit de jaren vijftig en zestig over het kwaad van de wetenschap dat amok maakt.<br />Aanbevolen voor B-sci-fans en doctoraalstudenten genderstudies. O/w niet aanbevolen.
The Brain (or head) that Wouldn't Die is one of the more thoughtful low budget exploitation films of the early 1960s. It is very difficult to imagine how a script this repulsively sexist could have been written without the intention of self-parody. And the themes that are expressed repeatedly by the female lead, Ginny Leith - a detached head kept alive by machines, I-Vs and clamps - seem to confirm that the film was meant to simultaneously exploit and critique gender stereotypes. Shades of the under-rated Boxing Helena.<br /><br />The genderisms are plentiful, and about as irritating as an army of angry ants. The dialog is hyperbolic, over-dramatic and unbelievable, and the acting is merely OK (but not consistent). Why have I given this film a 4? Because some thought clearly went into it. I am really not sure what point the film was really trying to make, but it seems clear that it strives for an unusually edgy and raw sort of horror (without the blood and guts today's audiences expect).<br /><br />Another unique and interesting aspect of the Brain is that there really are not any heroes in this film, and none of the characters are particularly likable.<br /><br />All considered, this is a fairly painful and disturbing look at early 1960s American pop sexuality, from the viewpoint of a woman kept alive despite her missing body after what should have been a fatal car crash. Her lover is threatening to sew a fresh, high quality, body onto her and force her to continue living with him. She is understandably non-plussed by all of this and forced to befriend a creature who is almost as monstrous as her boyfriend. Oh, there are also some vague references to the 1950s/60s cliché about the evils of science run amok.<br /><br />Recommended for B sci fi buffs and graduate students in gender studies. O/w not recommended.