Dit is misschien niet de slechtste film die Peter Sellers ooit heeft gemaakt (ik geloof dat die laurier naar 'De gevangene van Zenda' gaat), maar wel de meest deprimerende. Sellers, vooral zonder make-up als Nayland Smith, ziet eruit alsof hij net chemotherapie heeft gehad. Als Fu Manchu ziet hij er nauwelijks beter uit en het grootste deel van de film (met uitzondering van die vreemd verontrustende scènes waarin hij door elektrische schokken wordt getroffen) staat hij op het punt in te storten onder het gewicht van al die make-up. De bijrollen zien er ook moe en afgepeigerd uit, en de aanwezigheid van Sid Caeser is beledigend, zelfs zonder zijn voortdurende verwijzingen naar 'Chinks!' (Eén lichtpuntje: dit zou een van de laatste keren zijn dat een grote film Aziaten zo beledigend zou afbeelden... of, wat dat aangaat, een niet-Aziatische ster als zodanig!). De film lijkt verrassend goedkoop, met wazige foto's en saaie decors <0xE2><0x80><0x93> zelfs het geniale Elvis-nummer aan het eind ziet er goedkoop uit. Alleen de oogverblindende Helen Mirren en de lange, magere, nerveuze vent die zijn broek nat laat worden, voegen een sprankje leven toe aan deze trieste affaire. Al met al biedt deze film een griezelig voorgevoel van de dood van een groot komiek, en een nog griezeliger documentatie van zijn dood.
This may not be the very worst movie Peter Sellers ever did (I think that laurel goes to "The Prisoner of Zenda") but it is surely the most depressing. Sellers, especially sans makeup as Nayland Smith, looks like he has just undergone chemotherapy. As Fu Manchu, he looks hardly better and spends most of the film (with the exception of those strangely disturbing scenes where he gets jolted with electrical currents) on the verge of collapsing under the weight of all that makeup. The supporting players also look tired and run down, and Sid Caeser's presence is offensive even without his constant references to "Chinks!" (One bright spot: this would be one of the last times a major motion picture would portray Asians so insultingly ... or, for that matter, star a non-Asian as one!). The film seems surprisingly cheap, with soupy photography and drab sets - even the whiz-bang Elvis number at the end looks cut-rate. Only the stunning Helen Mirren and the tall, thin, nervous guy who get his pants wet add any sparks of life to this sad affair. All in all, this film provides an eerie premonition of a great comic's death, and an even eerier documentation of his dying.