Het is duidelijk dat de regisseur en de productieploeg van plan waren een niet bepaald flatterend beeld van het Palestijnse meisje en haar familie te schetsen. De film en de website proberen te suggereren dat Ayat een geheime reden had om zichzelf en Rachel op te blazen: een probleem met haar vriendje, misschien een zwangerschap. Keurig verdoezeld wordt het feit dat Ayat zojuist getuige was geweest van de dood van een goede vriendin die door de Israëli's was vermoord, vlak voor haar huis. Goh, waarom zou een jong, knap, intelligent meisje dat van plan was te gaan studeren zoiets doen? Zou het kunnen dat de hormonale, emotionele tiener getraumatiseerd was doordat ze iemand van wie ze hield voor haar ogen had zien sterven? Dit detail is in de film goed voor vijf seconden. Een ander detail dat netjes is omzeild, is dat Avigail Levy, Rachels' moeder, de vernietiging van het gebouw waarin de familie Akhras woonde (samen met 22 andere families) had kunnen voorkomen. Je krijgt duidelijk de indruk dat ze dit aanbiedt als een 'toezegging' <0xE2><0x80><0x93> mocht mevrouw Akhras erin toestemmen met haar te praten. 'Waarom zou ik?' zegt ze. (Aangezien de film is gemaakt, is het huis verwoest <0xE2><0x80><0x93> het interview heeft blijkbaar niet opgeleverd wat ze wilde <0xE2><0x80><0x93> dus haal <0xE2><0x80><0x93> in plaats daarvan gebruikt ze het als een excuus om haar moeder de huid vol te schelden, terwijl ze het huis als een wortel voor haar neus laat bungelen. Bovendien, hoewel de twee vrouwen maar 5 kilometer van elkaar wonen, heeft ze zo weinig contact met de realiteit van de bezetting voor haar Palestijnse buren, dat ze echt denkt dat mevrouw Akhras gewoon even langs kan komen voor een kop koffie. Alsjeblieft. Levy wordt opgeslokt door haar air van zelfingenomen krengerigheid. Ayats moeder daarentegen komt over als vriendelijk, openhartig en liefdevol, ondanks de verwoede pogingen van de productieploeg van de post om haar en haar gezin als monsters af te schilderen. Zelfs de muziek en het geluidsontwerp waren eenzijdig <0xE2><0x80><0x93> ik denk dat de muezzin de hele dag elke dag op 4 kilometer afstand van het huis van de familie Levy zingt, altijd in een scherp contrast met de sentimentele new-agemuziek die dit saaie excuus voor een documentaire zo goed doet. Akhras sprak alleen Arabisch, dat soms een TRANSLATION kreeg, soms een TRANSLITERATION, altijd onhandig en heel verdacht voor een zogenaamd objectieve film. Ze 'zweetten' haar ook onder de lampen, terwijl mevrouw Levy in het (geconditioneerde) comfort zat. Ook de segmenten van mevrouw Akhras werden beroerd bewerkt. Ik gaf het een 2 omdat ik van de ouders van Ayta hield, die goede, fatsoenlijke mensen leken. Schande voor HBO, producenten en regisseur, dat ze zo'n stinkbom hadden losgelaten.
It's pretty clear that the director and production crew set out to paint a less than flattering picture of the Palestinian girl and her family. The film and it's website tries to imply that Ayat has a secret reason for blowing herself and Rachel up- a boyfriend problem- perhaps pregnancy. Neatly glossed over is the fact that Ayat had herself just witnessed the death of a close friend at the hands of the Israelis'-just outside her home. Gosh,so why on earth would a young, pretty, intelligent girl with plans for college go and do such a thing? Could it be that the hormonal, emotional teenager was traumatized by seeing seeing someone she loved die before her very eyes? This detail merits all of 5 seconds in the movie. Another neatly sidestepped detail is that Avigail Levy, Rachels' mother, could have prevented the destruction of the building the Akhras family lived in(along with 22 other families). One distinctly gets the impression that she's offering this as a "concession" - should Mrs. Akhras agree to speak with her."why should I?" she says.(since the movie was made the home has been destroyed- apparently the interview didn't result in what she wanted- so bring on the bulldozers)Mrs Levy claimed that she "wanted the movie to be cathartic as well as a symbol of hope, a chance to transcend entrenched hatreds"- instead she uses it as an excuse to harangue Ayats mother, while dangling the house as a carrot.Moreover although the two women live only 4 miles apart, she is so out of touch with the realities of the occupation for her Palestinian neighbors, that she really thinks that Mrs. Akhras can just drop over for a cup of coffee?Please.And she forgoes the one chance she had to meet Mrs. Akhras in person and see what kind of life she lives.(the Akras family originally came from Jaffa, but now live crammed into a refugee camp only 4 miles from where the Levys live in comparative luxury.Any sympathy I would have had for the obviously well to do Mrs. Levy is dissolved by her air of self-righteous bitchiness.By contrast, Ayats mother comes off as kind,forthright and loving- in spite of the best efforts by the post production crew to paint her and her family as monsters. Heck even the music and sound design was one sided- I guess the muezzin sings ALL day every day 4 miles from the Levy family home, always in a sharply contrasting key from the sappy new-age music that scores this drab excuse for a documentary.Also there is the small matter of translations - Mrs. Levy DIRECTLY addresses the camera in English when she has something worked out to say ahead of time, Hebrew when she doesn't. Mrs.Akhras spoke only Arabic which received sometimes a TRANSLATION, sometimes TRANSLITERATION, always awkward, and very suspect for a supposedly objective movie.They also "sweated" her under the lights, while Mrs. Levy sat in (air conditioned) comfort.Rotten editing for Mrs. Akhras' segments too. I gave it a 2 because I liked Ayats mother and father, who seemed like good decent people. Shame on HBO, producers and director, for releasing such a stink-bomb.