Visconti's eerste boek, Ossessione, is een bewerking van James M. Cain's _The Postman Always Rings Twice_. Nu ben ik niet bekend met dat boek of de andere filmversies, maar ik ben een grote fan van Cains _Doublé Indemnity_ (veel meer dan ik een fan ben van Billy Wilders filmversie ervan, om precies te zijn). De twee novelles lijken erg op elkaar. In beide gaat het om een onwettige liefdesrelatie waarin een uitgehongerde vrouw bij een moreel zwakke man klaagt dat haar man waardeloos en gemeen tegen haar is. Giovanna, de vrouw in deze Italiaanse versie, die heel goed gespeeld wordt door Clara Calamai, is geen vleesgeworden kwaad zoals de vrouw in _Doublé Indemnity_, maar ze lijkt wel erg verwend. Haar echtgenoot (een geweldige vertolking van Juan de Landa) is een beetje wreed tegen haar, maar ze komt op mij over als minstens zo onbuigzaam tegenover hem. Hij is ouder dan zij en onaantrekkelijk, dus ze is nogal wispelturig. Als Gino komt opdagen, een jonge, gespierde man, kost het haar ongeveer vijf minuten om hem in bed te krijgen. Ze zweet dat ze voor altijd bij hem wil zijn, maar ze zit met haar man opgescheept. Ze gaan eerst uit elkaar, maar als ze elkaar weer ontmoeten, zijn ze (schijnbaar, hoewel dit opzettelijk vaag is) van plan haar man te vermoorden. Ze hebben succes en gaan terug naar de stad waar de vrouw woont om de bar te runnen die van haar man was. Gino is niet erg enthousiast over dit idee. Hij wil Giovanna, maar het enige wat hij absoluut niet wil is de rest van zijn leven op één plek blijven zitten. Hun relatie brokkelt snel af. Ossessione is een heel complexe film met complexe personages. Hij is altijd fascinerend, maar hij duurt een beetje te lang. Na twee uur en tweeëntwintig minuten kan ik met de beste wil van de wereld niet bedenken hoe het zo lang heeft kunnen duren! Dat komt voor een deel door de neorealistische stijl die Visconti in deze film verzon. Het was tenslotte de eerste film die dat label kreeg. We zien een groot deel van de actie zoals die in het echte leven zou zijn, zonder dat we ons hoeven te haasten naar het volgende plotpunt. Ik heb veel van Visconti's films gezien en de enige die ik beter vind dan deze is Rocco en zijn broers (1960). Zijn regie is net zo goed als altijd, de camera beweegt briljant en de montage is perfect. Ik voel ook de behoefte om op de beste acteerprestatie van de film te wijzen, van Dhia Christiani als een jonge (exotische) danseres en parttime prostituée die Anita heet en die Gino ontmoet nadat hij begint te proberen Giovanna te ontvluchten. Ze speelt maar vijf of zes minuten in de film en ze heeft maar een paar zinnen. Het is schokkend hoeveel Visconti en Christiani in zo'n korte tijd met dit personage kunnen doen. Ze is absoluut hartverscheurend.
Visconti's first feature, Ossessione is an adaptation of James M. Cain's The Postman Always Rings Twice. Now, I'm not familiar with that book or the other film versions, but I am a big fan of Cain's Double Indemnity (much more so than I am a fan of Billy Wilder's film version of it, in fact). The two novellas seem like they must be very similar. Both involve an illicit love affair where a ravenous wife complains to a morally weak man that her husband is worthless and mean to her. Giovanna, the woman in this Italian version, played very well by Clara Calamai, is not evil incarnate like the wife in Double Indemnity, but she seems very spoiled. Her husband (a great performance by Juan de Landa) is a bit cruel to her, but she strikes me like she is at least as uncompromising with him. He's older than her and unattractive, so she's rather fickle. When Gino shows up, a young, muscular man, it takes her about five minutes to get him into bed. She sweats she wants to be with him forever, but she's stuck with her husband. They break up at first, but when they meet again, they (apparently, although this is intentionally vague) plan to murder the husband. They are successful, and they move back to the woman's home town to run the bar that her husband owned. Gino is very unenthusiastic about this idea. He wants Giovanna, but the one thing that he certainly doesn't want is to sit around in one place for the rest of his life. Their relationship quickly crumbles. Ossessione is a very complex film with complex characters. It's always fascinating, but it does go on a bit too long. At two hours and twenty-two minutes, I can't, for the life of me, figure out how it took that long! This is partly due to the neorealist stylistics that Visconti was inventing within this film. It was, after all, the first film that won that label. We see a lot of the action prolonged as it would be in real life, without any hurrying to the next plot point. I've seen many of Visconti's films, and the only one I like better than this one is Rocco and His Brothers (1960). His direction is as great as it ever was, with the camera moving brilliantly and the editing perfect. I also feel the need to point out the film's best performance, by Dhia Christiani as a young (exotic) dancer and part-time prostitute named Anita whom Gino meets after he begins to try to break away from Giovanna. She's only in the film for maybe five or six minutes, and she has only a few lines. It's shocking how much Visconti and Christiani are able to do with this character in such a short time. She's absolutely heartbreaking. 9/10.