Voordat ik Spike Lee's warboel van een film SOMMER OF SAM een welverdiende aframmeling geef, wil ik graag één ding duidelijk maken. Ik heb het niet op deze film gemunt omdat er zoveel smerige en onaangename beelden in zitten. Wat deze film zo onbruikbaar maakt, is het feit dat Lee schijnt te denken dat SOMMER OF SAM serieus genomen moet worden als een sociaal verhelderend drama. De misdaadfilms van Quentin Tarantino bijvoorbeeld zitten vol geweld, godslastering en andere smerige dingen, maar zijn desondanks zeer de moeite waard omdat Tarantino niet probeert deze films af te doen als sociaal verhelderende kunstwerken. Hij weet dat zulke films alleen voor de lol zijn. Aan de andere kant zijn serieuze drama's als _Saving Private Ryan_ en _Schettlers LIST_ vaak onplezierig om naar te kijken, maar die onplezierigheid dient om de plot en de personages te ontwikkelen, met als einddoel het publiek emotioneel betrokken te krijgen bij het verhaal en de personages op het scherm. _Summer of SAM_ wentelt zich helaas alleen maar in zijn eigen sensatiezucht en smerigheid, terwijl hij gelooft dat het dient als sociaal commentaar, net als andere trash-eposen.<br />_Summer of SAM_ dient niet als serieus drama omdat de personages slechts uit karton geknipte stereotypen zijn. De plot pretendeert de emotionele impact van de hysterie over de moorden op de Son of Sam te laten zien op de bewoners van de overwegend Italiaans-Amerikaanse wijk in het noorden van de Bronx waar de moorden plaatsvonden. Maar in plaats van de plaatselijke bevolking te presenteren als een gevarieerde mengeling van persoonlijkheden, laat Lee gewoon elk negatief Italiaans stereotype naar voren komen dat je je maar kunt voorstellen. De mannen zijn onwetende, luie, oversekste gabbers. De vrouwen zijn verdeeld in zwakke, zelfgenoegzame 'goede meisjes' (Mira Sorvino's Dionna) en promiscue'slechte meisjes' (Jennifer Esposito's Ruby). Lee lijkt wraakzuchtig te willen nemen op Hollywood voor de jaren van negatieve Afro-Amerikaanse stereotiepen door zijn eigen stereotypen naar voren te brengen, en weinig critici lijkt dat iets te kunnen schelen. Als Martin Scorsese bijvoorbeeld de bewoners van een Afro-Amerikaanse buurt als een stel Amos 'n Andy en tante Jemima's afschilderde, zouden critici die schaamteloze stereotiepen terecht veroordelen. Belangrijker nog, eendimensionale, stereotiepe personages ondermijnen elke film die een serieus sociaal commentaar probeert te zijn. De cast van _Summer of SAM_ is zonder uitzondering uitstekend. De acteerprestaties zijn echter voor het grootste deel ongeïnspireerd. De cast doet het of alleen maar voor de vorm, of ze hebben weinig om mee te werken aan het script. Bovendien is er sprake van opvallende miscasting. De komiek John Leguizamo is zeer getalenteerd, maar zijn Vinny-personage lijkt een afgezaagde, komische imitatie van John Travolta's Tony Manero uit _Saturday Night Fever_. En Michael Badalucco, een eeuwige 'aardige vent'-acteur, is slecht geacteerd als seriemoordenaar David Berkowitz, en komt eerder grappig dan angstaanjagend over. De enige rol die het waard is om aandacht aan te besteden is die van Adrien Brody als de gekwelde, maar oprechte, onaangepaste Ritchie. Het acteerwerk van Brody en de stijlvolle cinematografie van Lee vormen deze film.' 's slechts deugden.<br /><br />*1/2 uit **** ******************************************************************************************************************************************************************************************
Before I give Spike Lee's mess of a film SUMMER OF SAM a well-deserved thrashing, I would like to make one thing clear. I do not revile this film simply for its abundance of sleazy and unpleasant images. What makes this film so unwatchable is the fact that Lee seems to believe that SUMMER OF SAM should be taken seriously as a socially enlightening drama. The crime caper films of Quentin Tarantino, for example, are filled with violence, profanity, and other sleaze, but are nonetheless highly watchable because Tarantino does not attempt to pass these films off as socially redeeming works of art. He knows that such films are for entertainment value only. On the other hand, serious dramas such as SAVING PRIVATE RYAN and SCHINDLER'S LIST are often unpleasant to watch, but the unpleasantness serves to develop the film's plot and characters, with the end goal of getting the audience emotionally involved with the story and characters onscreen. SUMMER OF SAM, unfortunately, merely wallows in its own sensationalism and sleaze, while believing that it is serving as social commentary, much like other trash epics .<br /><br />SUMMER OF SAM does not serve as a serious drama because its characters are merely cardboard-cutout stereotypes. Its plot purports to show the emotional impact of the hysteria over the Son of Sam murders on the residents of the predominately Italian-American north Bronx neighborhood where the murders ocurred. However, instead of of presenting the locals as a diverse mix of personalities, Lee simply wheels out every negative Italian stereotype imaginable. The men are ignorant, lazy, oversexed goombahs. The women are split between weak, complacent "good girls" (Mira Sorvino's Dionna) and promiscuous "bad girls" (Jennifer Esposito's Ruby). Lee seems to vindictively wants to "payback" Hollywood for their years of negative African-American stereotyping by wheeling out stereotypes of his own, and few critics seem to care. If Martin Scorsese, for example, presented residents of an African-American neighborhood as a bunch of Amos 'n Andy and Aunt Jemima stereotypes, critics would rightfully condemn such blatant stereotyping. More importantly, one-dimensional, stereotypical characters undermine any film that attempts to be a serious social commentary.<br /><br />Without exception, the cast of SUMMER OF SAM is excellent. However, the acting, for the most part, is uninspired. The cast is either just going through the motions, or they have little to work with scriptwise. Additionally, there is notable miscasting. Comedian John Leguizamo is very talented, but his Vinny character seems to be a stale, comedic impersonation of John Travolta's Tony Manero from SATURDAY NIGHT FEVER. And Michael Badalucco, a perennial "nice guy" actor, is badly miscast as serial killer David Berkowitz, coming across as funny rather than frightening. The only performance worth paying attention to is Adrien Brody as the troubled, but sincere, neighborhood misfit Ritchie. The Brody performance and the typically stylish Lee cinematography are this film's only virtues.<br /><br />*1/2 out of ****