Elegantie en klasse zijn niet altijd de eerste woorden die bij je opkomen als mensen (of in elk geval mensen die zoiets zouden kunnen doen) bij je komen zitten om over film noir te praten.<br />Maar sommige van de beste films van het genre, 'Out of the Past', 'The Killers', 'In A Lonely Place', 'Night and the City', weten een niveau van gelikt vernuft te bereiken dat hen verheft boven stemmingswisselingen en hun connotaties van onheilspellende schaduwen, gleufhoeden en femme-fatales.<br />'Where the Sidewalk Ends', een vrij moeilijk te vinden film <0xE2><0x80><0x93> het enige exemplaar in misschien wel de beste videowinkel in Manhattan was een ruwe illegale kopie van het AMC kabelkanaal <0xE2><0x80><0x93> behoort tot de categorie van de klassieken. <br />Vanaf het moment dat de zwarte wolk van de openingstitels voorbijtrekt, trekt er een gordijn voor de verbrokkelde wereld van de eenzame detective Marc Dixon, en naarmate de ogenblikken verstrijken, komt het steeds dichterbij, met het gevaar van verstikking.<br />Zeker, hij is die bekende'smeris met een duister verleden', maar Dana Andrews kijkt Dixon aan met een sombere blik en een bezorgde intensiteit die je net zo ongemakkelijk maken als hij eruitziet. En ja, hij loopt al te lang met verdachten te sollen, en de pas gepromoveerde korpschef (Karl Malden, op een typisch robuuste en gezaghebbende uitje) waarschuwt hem 'voor de laatste keer'.<br />Maar Dixon haat die schurken zo erg dat hij er nu niet mee op kan houden. En tjonge, hadden ze het niet verdiend?<br />'Hoods, stofzuigers, moppentappers, rioolratten.' Hij spuugt op de grond als die taaie rakker van een baas hem de laan uitstuurt en alle klachten die het bureau heeft ontvangen over Dixons rechtse hoek. Het advies is om voor zijn eigen bestwil af te koelen. Maar in plaats daarvan neemt hij de zaak in eigen hand.<br />En wat een wereld van problemen vindt hij als hij op zijn instincten vertrouwt en terugvalt op een aard die al dan niet van generatie op generatie is doorgegeven.<br />Hij heeft meteen contact met de politie, het syndicaat, zijn eigen partner. Dixons twijfelachtige betrokkenheid bij een'moordonderzoek' Zijn baan dreigt in gevaar te komen en hij begint zich af te vragen of hij wel zo laag is als de mensen die hij heeft gezworen binnen te halen. Kan hij, net als Bogart in 'Lonely Place', 'ontsnappen aan wat hij is'?<br />Als hij nergens anders heen kan, ontdekt hij dat hij zijn onverwachte relatie vrijwel heeft verdoemd met een engelachtige schoonheid (de wonderbaarlijke Gene Tierney) die zijn onvruchtbare vrijgezellenbestaan lijkt te kunnen veranderen in iets wat het waard is om voor thuis te komen.<br />Het tempo van deze schitterende film is strak en aangrijpend. De groep schrijvers die aan de productie heeft bijgedragen, heeft het script tot een hoogglans gepolijst - de dialoog is gevat zonder uiteen te vallen in gedateerd parodievoer, hartstochtelijk zonder melodramatisch of sentimenteel te worden. En al die eersteklas regie- en acteerwerk zijn niet te gelikt of gepolijst om de emotionele greep van de film te versoepelen. Gene Tierneys engelachtige, zachte schoonheid heeft veel effect. Ze laat zien dat ze een behoorlijk veelzijdige actrice is, en haar zachtaardige, vriendelijke natuur is hier even grenzeloos als haar psychose in 'Laat haar in de hemel'. De scènes tussen Tierney en Andrews' Dixon worden intenser en ontroerender naarmate hij dichter bij zelfvernietiging lijkt te komen.<br />Aan het eind van zijn Latijn somt Dixon zijn lot op: 'Onschuldige mensen kunnen ook vreselijk in de problemen komen...' zegt hij. 'Eén verkeerde beweging en je zit er tot over je oren in.' Wat deze film misschien zo fascinerend maakt, is het gevoel dat het voor bijna iedereen <0xE2><0x80><0x93> vooral voor iemand die zo zijn best doet om het goed te doen <0xE2><0x80><0x93> helemaal fout kan gaan, met een kleine verschuiving in de wind, een verkeerde beslissing of een verkeerde klap, of, het meest beangstigend, door factoren waarover je geen controle hebt. Noir heeft altijd de donkerste angsten gespiegeld, ze naar de oppervlakte gebracht. 'Where the Sidewalk Ends' doet dat op een realistische manier.<br />(Eén minpuntje: deze verder uitstekende film heeft een oogverblindend slecht blond model dat niet uit de toon zou vallen in het Mystery Science Theater. Wat heel vreemd. )<br />Maar Noir-fans <0xE2><0x80><0x93> tja, filmfans <0xE2><0x80><0x93> die deze nog niet hebben gezien, staan een geweldige verrassing te wachten.
Elegance and class are not always the first words that come to mind when folks (at least folks who might do such a thing) sit around and talk about film noir. <br /><br />Yet some of the best films of the genre, "Out of the Past," "The Killers," "In A Lonely Place," "Night and the City," manage a level of sleek sophistication that elevates them beyond a moody catch phrase and its connotations of foreboding shadows, fedoras, and femme-fatales. <br /><br />"Where the Sidewalk Ends," a fairly difficult to find film -- the only copy in perhaps the best stocked video store in Manhattan was a rough bootleg from the AMC cable channel -- belongs in a category with these classics.<br /><br />From the moment the black cloud of opening credits pass, a curtain is drawing around rogue loner detective Marc Dixon's crumbling world, and as the moments pass, it inches ever closer, threatening suffocation. <br /><br />Sure, he's that familiar "cop with a dark past", but Dana Andrews gives Dixon a bleak stare and troubled intensity that makes you as uncomfortable as he seems. And yeah, he's been smacking around suspects for too long, and the newly promoted chief (Karl Malden, in a typically robust and commanding outing) is warning him "for the last time." <br /><br />Yet Dixon hates these thugs too much to stop now. And boy didn't they had have it coming? <br /><br />"Hoods, dusters, mugs, gutter nickel-rats" he spits when that tough nut of a boss demotes him and rolls out all of the complaints the bureau has been receiving about Dixon's right hook. The advice is for him to cool off for his own good. But instead he takes matters into his own hands. <br /><br />And what a world of trouble he finds when he relies on his instincts, and falls back on a nature that may or may not have been passed down from a generation before. <br /><br />Right away he's in deep with the cops, the syndicate, his own partner. Dixon's questionable involvement in a murder "investigation" threatens his job, makes him wonder whether he is simply as base as those he has sworn to bring in. Like Bogart in "Lonely Place," can he "escape what he is?"<br /><br />When he has nowhere else to turn, he discovers that he has virtually doomed his unexpected relationship with a seraphic beauty (the marvelous Gene Tierney) who seems as if she can turn his barren bachelor's existence into something worth coming home to. <br /><br />The pacing of this superb film is taut and gripping. The group of writers that contributed to the production polished the script to a high gloss -- the dialogue is snappy without disintegrating into dated parody fodder, passionate without becoming melodramatic or sappy. <br /><br />And all of this top-notch direction and acting isn't too slick or buffed to loosen the film's emotional hold. Gene Tierney's angelic, soft-focus beauty is used to great effect. She shows herself to be an actress of considerable range, and her gentle, kind nature is as boundless here as is her psychosis in "Leave Her to Heaven." The scenes between Tierney and Andrews's Dixon grow more intense and touching the closer he seems to self-destruction. <br /><br />Near the end of his rope, cut, bruised, and exhausted Dixon summarizes his lot: "Innocent people can get into terrible jams, too,.." he says. "One false move and you're in over your head." <br /><br />Perhaps what makes this film so totally compelling is the sense that things could go wildly wrong for almost anyone -- especially for someone who is trying so hard to do right -- with one slight shift in the wind, one wrong decision or punch, or, most frighteningly, due to factors you have no control over. Noir has always reflected the darkest fears, brought them to the surface. "Where the Sidewalk Ends" does so in a realistic fashion. <br /><br />(One nit-pick of an aside: This otherwise sterling film has a glaringly poor dub of a blonde model that wouldn't seem out of place on Mystery Science Theater. How very odd.) <br /><br />But Noir fans -- heck, ANY movie fans -- who haven't seen this one are in for a terrific treat.