Deze film is een zonnestraaltje in een donkere tijd. Hij viert een kwaliteit die je het best kunt omschrijven als doodgewone vriendelijkheid. Morgan Freeman speelt een personage dat erg op Freeman zelf lijkt: een succesvolle acteur die de zeventig nadert. Hij is naar een kleine, nogal groezelige kruidenierswinkel gegaan met de bedoeling onderzoek te doen naar een rol die hij zou kunnen spelen, als manager van zo'n zaak. Al snel weet hij het personeel en de klanten te betoveren, vooral de aantrekkelijke, zij het chagrijnige, jonge vrouw (Paz Vega) die de leiding heeft over de '10 artikelen of minder'-balie.<br />10 Items Or Less heeft geen grote boodschap en doet ook niet alsof dat zo is. Hij volgt Freeman en Vega terwijl ze bevriend raken, en als de oudere man zijn advies geeft in ruil voor een lift naar huis <0xE2><0x80><0x93> de loopjongen van de filmmaatschappij die hem moet ophalen komt nooit opdagen en Freeman is zijn eigen telefoonnummer vergeten, zodat hij niet om hulp kan bellen. Ik had op een grijze zondagmiddag in New York City een kleine aanval van de blues en deze film heeft mijn kwaal genezen.
This movie is a little ray of sunshine in a dark season. It celebrates a quality best described as plain old friendliness. Morgan Freeman plays a character very like Freeman himself--a successful actor pushing 70. He has traveled to a small, rather grimy grocery store intending to research a part he might play, as a manager of such a place. He soon beguiles the staff and the customers, especially the lovely, if cranky, young woman (Paz Vega) who presides over the "10 items or less" checkout lane.<br /><br />10 Items Or Less doesn't have a big statement to make and doesn't pretend that it does. It follows Freeman and Vega as they become friendly, and as the older man offers his counsel, in exchange for a ride home--the movie-company gofer who is supposed to pick him up never shows and Freeman has forgotten his own phone number so he can't call for help. I had a little case of the blues on a gray Sunday afternoon in New York City and this flick cured what ailed me.