Er was maar één ding dat deze schets had kunnen goedmaken. Een gezonde vuurgevechten tussen het gelukkige paar, het exotische model in de delicatessenzaak en de oudgediende uit het motel die (zo zou later blijken) vanuit het bos de boel in de gaten hield en die als huursoldaat voor de jongens had gewerkt toen ze het rubberhuis deelden.<br />Terwijl ze daarmee bezig waren, hadden ze die ijskoude keet aan gruzelementen kunnen schieten en de meeste problemen kunnen oplossen, zoals de 'hoer-teef'-ode op de voorruit, de reden waarom de hoofdpersoon 'geen vrienden' had, en zijn koelheid onder druk van die verdomde tampon, zijn onophoudelijke telefoontjes... en die kruipruimte-chic, de groene vingers en zijn hang naar het eenvoudiger leven. Maar hij was wel een deskundige op het gebied van het menselijk lichaam. Ex-abortuspleger? Mortuariumbediende? Een hartslagje zou fijn zijn geweest.<br />Het was leuk om die mensen te zien rondlopen, denk ik, maar Eleanora's dwaze Italiaanse spelletjes waren verstikkend stereotiep, terwijl de beheerder te veel yogalessen had gevolgd: een lul, een geest en een pick-uptruck om het zo te zeggen. Ik wou ook dat ze wat meer bagage hadden gehad: Eleanora is klaar om te gaan nadat ze wat zwart ondergoed in haar handige rode koffer heeft gestopt en de beheerder heeft daar in het motel alleen maar een kartonnen doos nodig.<br />Kleine dingen, mag je wel zeggen. Dat ben ik met je eens, hoewel de kleine dingetjes gewoon niet klopten bij deze haastklus. Maar het was een goede uilenworp, en ik had het de hele weg koud.
Only one thing could have redeemed this sketch. A healthy gunfight between the happy couple, the exotic model at the delicatessen, and the old-timer from the motel who was (it would have turned out) secretly watching from the woods and had been aging rent-boy to the guys when they'd shared the rubber house. <br /><br />In the process, they could have blown that freezing shack to smithereens, resolved most of the snags; such as the "whore bitch" ode on the windscreen, the reason why the protagonist had "no friends," as well as explaining his coolness under pressure from bloody tampon, incessant phone calls . . . and that crawl-space chic, the green thumb, and his attraction to the simpler life. Quite the technician with the human body, though. Ex-abortionist? Morgue attendant? A bit of a heartbeat would have been nice.<br /><br />It was fun watching these people move around, I guess, but Eleanora's silly Italian games were suffocatingly stereotypical while the caretaker had been to too many yoga classes: a dick, a mind, and a pick-up truck about summed it up for him. I also wished they could have had a bit more luggage: Eleanora is ready to go after putting some black underwear into her nifty red suitcase and the caretaker just needs a cardboard carton there at the motel.<br /><br />Trifling matters, you may well say. I agree, although the niggling bits just didn't add up right in this rush job. Good owl-wrangling, though, and I really felt cold all the way through.