Op de trivia van het dierenkerkhof wordt vermeld dat George Romero (regisseur van twee Stephen King-verhalen, _Creepshow_ en _The Dark Half_ ) de film zou regisseren en er uiteindelijk van afzag. Je vraagt je af wat hij met de film had willen doen, aangezien de regisseur Mary Lambert, die eigenlijk geen slechte regisseur is, niet zoveel fantasie in deze versie van Kings roman, waarvan hij het script heeft geschreven, weet te leggen. Er zijn natuurlijk een paar zeer effectieve, grotesk surrealistische scènes (waarbij de zus Zelda voornamelijk een rol speelt, wat voor kinderen waarschijnlijk een stuk spannender is als ze de film zien), en de casting van sommige rollen is perfect. Maar soms heb ik het gevoel dat er iets ontbreekt, een soort stijl die zou kunnen corresponderen met de onmiskenbare King-achtige sfeer, die in dit geval zo morbide is als maar kan zonder incestueuze kannibalen die oprijzen uit de graven die erin zijn gegooid (wie weet of hij dat zal bewaren voor zijn laatste roman...).<br />Maar zoals gezegd is een deel van de cast geweldig, vooral Miko Hughes als Gage Creed, het jongetje dat van een van de schattigste jongetjes in een horrorfilm uit de jaren tachtig een klein monster wordt (dat zeg ik natuurlijk als compliment, vooral in de scènes waarin hij met een bepaald scalpel zwaait). En er is ook nog een sappige bijrol voor Fred Gwynne van de Munsters, die deze oude, gesloten man speelt met de juiste ondertoon en onheilsklanken. En er gaat een applaus op voor degene die de make-up van Andrew Hubatsek heeft gedaan. Maar er zijn ook een paar andere tekortkomingen in de andere rollen: Dale Midkiff is goed, niet geweldig, als de gekwelde, verwarde vaderfiguur Creed, en zijn dochter Ellie wordt gespeeld door een actrice die helemaal niet bij me paste. <br />Als je het hebt over het in elkaar zetten van een paar ijzingwekkende scènes, zijn er maar een paar die echt overeind blijven: een bepaald spannend moment (met een koel Ramones-liedje) en het eerste bezoek aan het dierenkerkhof (het grootste), inclusief het soort mystieke boventonen dat King in _The Shining_ had. Voor het grootste deel is het een zeer gepolijste regieklus, hoewel het nog donkerder had kunnen worden gemaakt om bij het script te passen. Als je het in logische termen bekijkt (hoewel in King-termen) is het in feite een van zijn meest effectieve werken uit die periode. Maar het klopt niet zoals het zou kunnen, of zou moeten. Toch is het een gelikt nachtfilmtje.
In the trivia section for Pet Sematary, it mentions that George Romero (director of two Stephen King stories, Creepshow and The Dark Half) was set to direct and then pulled out. One wonders what he would've brought to the film, as the director Mary Lambert, while not really a bad director, doesn't really bring that much imagination to this adaptation of King's novel, of which he wrote the screenplay. There are of course some very effective, grotesquely surreal scenes (mainly involving the sister Zelda, likely more of a creep-out for kids if they see the film), and the casting in some of the roles is dead-perfect. But something feels missing at times, some sort of style that could correspond with the unmistakably King-like atmosphere, which is in this case about as morbid as you're going to get without incestuous cannibals rising from the graves being thrown in (who knows if he'll save that for his final novel...) <br /><br />As mentioned though, some of the casting is terrific, notably Miko Hughes as Gage Creed, the little boy who goes from being one of the cutest little kids this side of an 80's horror movie, to being a little monster (I say that as a compliment, of course, especially in scenes brandishing a certain scalpel). And there is also a juicy supporting role for Fred Gwynne of the Munsters, who plays this old, secretive man with the right notes of under-playing and doom in tone. And applause goes to whomever did the make-up on Andrew Hubatsek. But there are some other flaws though in the other casting; Dale Midkiff is good, not great, as the conflicted, disturbed father figure Creed, and his daughter Ellie is played by an actress that just didn't work for me at all.<br /><br />In terms of setting up some chilling set-pieces, only a couple really stand-out: a certain plot-thickening moment (not to spoil, it does involve a cool Ramones song), and the first visit to the pet sematary (the bigger one), including the sort of mystical overtones King had in the Shining. For the most part it's a very polished directing job, though it could've been made even darker to correspond with the script. If thought out in logical terms (albeit in King terms) it is really one of his more effective works of the period. But it doesn't add up like it could, or should. Still, it makes for a nifty little midnight movie.