Anna (Charlotte Burke) ontwikkelt een vreemde koorts die maakt dat ze flauwvalt en wegzakt in een wereld die ze zelf heeft gecreëerd. Een naargeestige wereld die ze met een zielig jongetje heeft getekend als bewoner van een oud, laag huis midden in een eenzaam veld. Bij gebrek aan details, net als bij elk kind dat het huis tekent, is bewoner Marc (die niet kan lopen omdat Anna geen benen voor hem heeft getekend) de bewoner van deze vagevuur/perfecte wereld. Anna begint de jongen en het huis vaker te bezoeken en probeert erachter te komen wat...' En ondertussen probeert ze de jongen te redden, maar door de koorts wordt het elke keer moeilijker voor haar om wakker te worden, en dat kan haar niet alleen doden, maar ook Marc en haar voor altijd in de val laten lopen.<br />Wauw! Is een goed woord om Bernard Roses briljante, poëtische Paperhouse samen te vatten. Een film die zo eenvoudig is dat het bijna onmogelijk is om uit te leggen en onmogelijk om te vergeten. Hoewel je deze puppy misschien in je horrorsectie vindt, is hij dat allesbehalve. Het is meer een serieuze fantasie, vakkundig geregisseerd en uitzonderlijk goed gespeeld door de cast, in het bijzonder door Charlotte Burke en Elliot Speirs (Marc). Rose creëert een rijk tapijt van stemmingvolle ambiance dat een opwindende achtergrond vormt voor het briljante verhaal en geweldige acteurs om mee te spelen. Paperhouse probeert niet uit te leggen dat het meer dromerige kwaliteiten heeft en laat de meeste dingen over aan de verbeelding van de kijkers. Er is veel symboliek en dubbelzinnigheid om je tanden in te zetten. Paperhouse vindt het leuk om spelletjes te spelen met de gedachten van de kijkers en maakt je helemaal warm met zijn eigen gevoel voor logica. Terwijl het verhaal zich ontvouwde, was ik keer op keer onder de indruk van de kracht waarmee de film tot de finale wist door te dringen, waardoor ik met een glimlach op mijn gezicht en een traan in mijn oog achterbleef.<br />De beelden van Bernard Rose zijn hier briljant. Hij is in staat een onthutsend sombere sfeer te creëren die op het eerste gezicht eenvoudig lijkt, maar als geheel veel groter is dan de som van de delen. De rol van de jonge Charlotte Burke in dit, haar debuut, is ook werkelijk indrukwekkend. Helaas heeft ze sindsdien het scherm niet meer gesierd. Een welverdiende prijs voor de Burn-out Central lijkt alleen maar gepast voor die vertoning. Tegen het einde vertraagt de film hier en daar een beetje, maar dat kon ik gemakkelijk over het hoofd zien. Ik wou dat ze een donkerdere wending hadden genomen en een veel krachtiger finale hadden gemaakt die achteraf des te zenuwslopender en werkelijk opwindender zou zijn gebleken. De film zoals hij nu is, is nog steeds een boek en verdient het om door een serieuze filmliefhebber te worden gezien. Het is een poëtische rit die wordt verteld door de onschuldige ogen van een kind, een krachtige film waarin veel valt te overdenken en veel meer te prijzen.
Anna (Charlotte Burke) develops a strange fever that causes her to pass out and drift off into a world of her own creation. A bleak world she drew with a sad little boy as the inhabitant of an old dumpy house in the middle of a lonely field. Lacking in detail, much like any child drawing the house and it's inhabitant Marc (who can't walk because Anna didn't draw him any legs) are inhabitants of this purgatory/limbo world. Anna begins visiting the boy and the house more frequently trying to figure what's what and in the process tries to help save the boy, but her fever is making it harder for her to wake up each time and may not only kill her, but trap her and Marc there forever.<br /><br />Wow! Is a good word to sum up Bernard Rose's brilliantly haunting and poetic Paperhouse. A film that is so simple that it's damn near impossible to explain and impossible to forget. While you may find this puppy in your horror section it's anything but. It's more of a serious fantasy, expertly directed, and exceptionally well acted by it's cast, in particular Charlotte Burke and Elliot Speirs (Marc). And yet, it's not a children's movie either, but meant to make us remember those carefree days of old that are now just dark memories. Rose creates a rich tapestry of moody ambiance that creates a thrilling backdrop for the brilliant story and great actors to play with. Paperhouse stays away from trying to explain it's more dreamy qualities and leaves most things to the viewers imagination. There's much symbolism and ambiguity here to sink your teeth into. Paperhouse enjoys playing games with the viewers mind, engrossing you with it's very own sense of reasoning. As the story unfolded I was again and again impressed at just how powerful the film managed to be up to the finale which left me with a smile on my face and a tear in my eye.<br /><br />Bernard Rose's visuals are brilliant here. He's able to create an unnervingly bleak atmosphere that appears simple on the surface, but as a whole is much greater than the sum of it's parts. The acting is of young Charlotte Burke in this, her feature debut, is a truly impressing as well. Unfortunately she's not graced the screen since. A much deserved Burnout Central award only seems proper for that performance. Toward the end the movie lags a bit here and there, but I was easily able to overlook it. I wished they had took a darker turn creating a far more powerful finale that would have proved to be all the more unnerving and truly riveting in retrospect. The movie as is, is still one for the books and deserves to be seen by any serious film lover. It's a poetic ride told through the innocent eyes of a child, a powerful film in which much is left to be pondered and far more to be praised.