Drie schrijvers deden een dappere poging om de roman van Jane Stanton Hitchcock voor de buis te verfilmen, maar uiteindelijk is er te veel melodrama ingespoten en weet de film gewoon niet wanneer hij moet stoppen. De worstelende kunstenares Meg Tilly wordt plotseling in dienst genomen door de rijke, raadselachtige Ellen Burstyn, die een muurschildering op de muren van haar ongebruikte balzaal wil. Als ze hoort over de laatste bijeenkomst die daar is gehouden <0xE2><0x80><0x93> het debuutfeest van Ellens dochter <0xE2><0x80><0x93> besluit Tilly haar artistieke thema te kiezen, zonder er ooit bij stil te staan dat de dochter op mysterieuze wijze is gestorven voordat het feest zelfs maar was begonnen, en ook niet dat zij en de overledene een treffende gelijkenis met elkaar vertoonden! De film wordt nauwlettend in de gaten gehouden, maar de emotionele intensiteit van beide vrouwen overtreft die van geen van beiden. Burstyns rol balanceert op het randje van de afgrond, terwijl Tilly vastzit in de rol van de dromerige verschoppeling. Slechts één scène laat in de film (de ochtend nadat de muurschildering klaar is) is geladen met oprecht gevoel, woede en verraad. De rest is kletskoek.
Three writers made a valiant attempt to adapt Jane Stanton Hitchcock's novel for the tube, yet this television movie has ultimately been injected with too much melodrama and just doesn't know when to quit. Struggling artist Meg Tilly suddenly finds herself employed by wealthy, enigmatic Ellen Burstyn, who desires a mural painted on the walls of her unused ballroom. After learning about the last gathering held there--Ellen's daughter's coming-out party--Tilly decides on her artistic theme, never dreaming the daughter died mysteriously before the function even began, nor that she and the deceased bore a striking resemblance to one another! Two superb actresses lend their services to an incredible yarn which doesn't bear close scrutiny, one that fails to match either lady in emotional intensity. Burstyn's role teeters on camp, while Tilly gets stuck doing the dreamy-eyed-waif routine. Only one sequence late in the film (the morning after the mural is finished) is charged with honest feeling, anger and betrayal. The rest is piffle.