Laat ik beginnen met te zeggen dat ik op de jonge leeftijd van 34 plotseling weduwnaar werd. Ik was er kapot van, want hij was NIET ziek <0xE2><0x80><0x93> hij stierf onverwachts aan een hartinfarct <0xE2><0x80><0x93> zijn slagaders waren gescheurd <0xE2><0x80><0x93> hij stierf achter ons huis. De politie speculeerde er flink op los, want hij was ergens op gevallen en had zijn hoofd gestoten. Ik werd verdacht van moord tot de autopsie.<br />Mijn kinderen waren net zo getraumatiseerd als ik, net zo verliefd op een goede vaderfiguur als hij. Ik had drie kleine kinderen, geen opleiding, geen financiële steun. Ik had het er heel, heel erg moeilijk mee. Binnen twee jaar vielen mijn schoonouders me verbaal, fysiek, emotioneel en spiritueel aan. Ik rouw niet in het bijzijn van de kinderen, en ik zet maskers op en laat mensen zien wat ze willen zien, niet mijn verdriet tijdens de feestdagen... Niemand kwam voor me op, behalve natuurlijk de rouwtherapeut die ik bezocht en die me had aangeraden mijn hart en ziel te volgen. Mijn schoonouders begrepen het niet! Het veranderde mijn relatie met hen voor eeuwig, en ik ben nooit terug geweest voor een vakantie. Dit is maar één voorbeeld van hoe mijn verdriet werd genegeerd! Mijn eigen (nieuwe) echtgenoot heeft gezien hoe ik instortte toen ik over het trauma sprak dat ik met mijn ziel deelde. Ik stort in, kan niet ademen, hyperventileren, en ben meestal een paar dagen van de wereld als ik zelfs maar probeer de verborgen pijn over te brengen.<br />En nu over die film...<br /><br />Vandaag werd mijn ziel aangeraakt, mijn hart gebroken. Mijn angsten en pijn kwamen weer boven uit de echte demonen die deze film oproept; hoe verdrietig je bent vergeleken met hoe anderen ons verwachten en de demonen in je binnenste. Adam Sandler schilderde perfect de verschrikkelijke pijn die je onder ogen moet zien, overmand en vooral, door moet werken in je eigen tijd! Deze film haalde alle pijn op die ik in de loop der jaren heb geprobeerd te verwerken. Ziet u, als iets je ziel zo diep kwetst, zo diep dat je alleen nog maar woorden uit je mond kunt krijgen op momenten dat je nadenkt, kun je er niet mee omgaan zonder te wensen dat je dood was en door het leven liep, in een dode staat.<br />De bijbel heeft een schriftuur, Romeinen 8:26, waar ik me aan heb vastgeklampt, dat als mijn mond en ziel niet weten waar ze voor moeten bidden, dat Gods Heilige Geest die pijn naar de voeten van God draagt - ik hoef niet te spreken. Sandler heeft dat perfect weergegeven! Er is een scène waarin hij voor geestelijke gezondheidsredenen voor de rechtbank moet verschijnen, en hij gaat terug om zijn schoonouders onder ogen te komen - (die ik ken) - en hij vertelt hun de verbijsterende waarheden waarover hij bezeten is geweest, per se, en waar hij niet overheen kan komen. Het is een heel sterke en machtige voorstelling. Ik begon te huilen en had het moeilijk toen ik na de pauze opstond om het theater uit te lopen, omdat mijn benen te zwak waren om dat te doen. Mijn zoon was bij me en zag het uit de eerste hand, mijn precieze bewegingen terwijl ik probeerde alles bij elkaar te houden; een les voor hem, mijn jongste die zich zijn vader nauwelijks herinnert. Het is 13 jaar geleden dat ik mijn schoonouders verloor, maar deze film bracht me terug naar het moment dat ik mijn schoonouders voorgoed kwijtraakte toen ze een masker op mijn emoties eisten en ik me overgaf aan hun verlangens in plaats van aan mijn eigen verlangens.<br />Ik schrijf dit zodat je, als je een rouwende bent, voorbereid bent op deze film, maar hem hoog aanbeveelt in de 1000-sterrenvoorstelling die Sandler gaf.<br />Als je nog geen rouwende bent, neem dan een lesje uit zijn film en luister en accepteer de keuzes van mensen in hun verdriet en laat ze vrede vinden wanneer het hun uitkomt! Soms kan de ziel de woorden niet uitspreken om onze pijn over te brengen. Ga die film met tissues bekijken en niet zonder je erop voor te bereiden hem in je op te nemen... tot in het diepst van je ziel!
Let me start by saying at the young age of 34 I was suddenly widowed. I was devastated as he was NOT sick--- he died unexpectedly basically of a coronary--- his carotids blew out-- he died behind our house. There was a lot of speculation from police, cause he fell on something and it bashed his head in. I was a suspect for murder until the autopsy came back. <br /><br />My children were as traumatized as I was, so in love with a good father figure as he. I had three small children, no education, no financial support. I took it very, very hard. <br /><br />Within two years my in-laws attacked me verbally, physically, emotionally and spiritually demanding I grieve not in front of the children, and put on masks and showed people what they wanted to see, not show them my pain during holidays... Nobody stood up for me and my choice to sit out one holiday, except of course, the grief therapist I was seeing that had advised me to follow my heart and soul. My in-laws didn't get it! It changed FOREVER my relationship with them, and I have never been back for a holiday. This is only one example of how my grief was disrespected! My own (new) husband has seen me fall apart talking about the trauma when I shared from my soul. I collapse, can not breathe, hyperventilate, and generally am defunct for a few days if I even try to convey the hidden pain. <br /><br />Now about this movie...<br /><br />Today, my soul was stirred, my heart broken. My fears and pain re-surfaced from the real demons this movie presents; how one grieves compared to how others expect us too and the demons within. Adam Sandler portrayed perfectly the horrendous agony you face, overcome and most of all, work through on your own time! This movie dredged up all the pain that I have tried over the years to deal with. You see, when something harms your soul so profoundly, so deep that utterances are all that come from your mouth in moments of thinking, you can not deal with it without wishing you were dead and walking through life, in a dead state. <br /><br />The bible has a scripture, Romans 8:26 that I have clung to, that when my mouth and soul know not what to pray for, that God's Holy Spirit carries that agony to the feet of God-- I need not speak. Sandler portrayed that to perfection! <br /><br />There is a scene where he has been hauled into a court hearing, for mental health commitment purposes, and he goes back in to face his in-laws--- (familiar to me)--- and he tells them the stunning truths that he has been possessed by, per Se, that he can't get over. It's a profoundly strong, and mighty performance. I started bawling and had a hard time after wards getting up to walk out from the theater feeling my legs too weak to do so. My son was with me and saw it first hand, my precise motions while trying to hold it all together; a lesson for him, my youngest who barely remembers his daddy. It's been 13 years for me but this movie brought me back to the moment of losing my in-laws forever when they demanded a mask on my emotions and my surrendering to their desires, instead of respect to my own. <br /><br />I write this, so that if you are a griever, you are prepared for this movie, but recommend it highly in the 1000 star performance Sandler gave. <br /><br />If you are not yet a griever, please take a lesson from his movie and just listen and accept people's choices in their grief, letting them find peace in their own time! Sometimes, the soul can not utter the words to convey our pain. <br /><br />Go see this movie with tissues and not without preparing to take it in... to your soul!