'Wisecracker', de biografie van acteur William Haines, biedt een bevredigende anekdote over de voormalige ster toen hij de zeventig was gepasseerd en al lang geen films meer maakte. De oude heer was niet sentimenteel en keek zelden naar zijn eigen films, maar in 1972 werd hij overgehaald om naar een vertoning van SHOW PEOPLE in een museum in Los Angeles te gaan, de laatste zwijgende film waarin hij met Marion Davies de hoofdrol speelde. Vooraf was Haines bang dat deze komedie het verkeerde soort gelach zou opwekken, maar hij was aangenaam verrast (en ongetwijfeld opgelucht) dat het zo goed bleef en dat het jonge publiek er zo van genoot. Kijk vandaag naar de film en je zult zien waarom: SHOW PEOPLE is een verrukkelijke Hollywoodsatire die zijn charme heeft behouden omdat hij zijn doelwitten met geestigheid en flair, maar zonder boosaardigheid, neersabelt. Het is nog steeds grappig en de satirische punten klinken nog steeds na. Onnodig te zeggen dat de technologie van het filmen enorm is veranderd sinds de stille dagen, maar de pretenties en dwaasheden van de filmmakers zelf zijn niet veel veranderd.<br /><br />SHOW PEOPLE staat ook bekend als het beste werk dat nog over is van Marion Davies, een eersteklas komiek die een prominente plaats verdient in het pantheon van grote komedianten. Waar het haar carrière betrof, was Davies gezegend en vervloekt door de bescherming van haar minnaar, de krantenmagnaat William Randolph Hearst. Het is algemeen bekend dat Hearst een enorme invloed had op de keuze van Davies, en ook dat hij haar, ondanks haar talent voor komedie, liever zag spelen als waardige heldin in historische kostuumdrama's. Tegen het eind van de jaren twintig mocht Marion om wat voor reden dan ook pronken met haar rol in een aantal uitbundige lichte komedies (zoals _The Red Mill_ en _The Patsy_ ), maar _Show People_, geregisseerd door de grote koning Vidor, staat bekend als haar leukste show. William Haines geeft een innemende, sympathieke voorstelling als haar vriend en medespeler Billy Boone, maar dit is de hele show van de hoofdrolspeelster.<br />Marion speelt de zuidelijke schone Peggy Pepper, een actrice die Hollywood bestormt, vergezeld door haar vader, vastbesloten om een filmster te worden. Haar vader, Colonel Pepper, wordt gespeeld door acteur/regisseur Dell Henderson, een veteraan van Griffith's Biograph-drama's die toevallig??? op Hearst leek!) Een van Marions grappigste stukjes, dat vaak ergens anders wordt vermeld, is haar auditie in de Comet Studio's. Terwijl pap behulpzaam emoties voorstelt om te portretteren ('Verdriet!... Vreugde!') en een zakdoek over haar gezicht laat vallen, neemt Peggy de gepaste gelaatsuitdrukking en houding aan. Ze wordt aangenomen, maar komt tot de ontdekking dat de Comet komedies maakt voor mensen met een lage dunk van zichzelf, het soort komedies waarin mensen elkaar besproeien met mineraalwater en onbekwame agenten over elkaar heen tuimelen om elkaar te hulp te schieten. Natuurlijk is de Comet bedoeld als een vertoning van Mack Sennetts Keystone, maar de ware aard van de satire wordt duidelijk naarmate het verhaal zich ontvouwt. Als Peggy Pepper opklimt in de hiërarchie van filmsterren verlaat ze de Comet voor de meer prestigieuze High Art Studio, waarbij ze de naam 'Patricia Peppoire' aanneemt omdat die beter past bij haar nieuwe positie in het leven als serieuze actrice. Op een gegeven moment komt het misschien bij ons op (zoals zeker het geval was bij de kijkers in 1928) dat Davies' rivale Gloria Swanson is begonnen met Keystone-komedies voordat ze opklom naar een prominente rol in serieuze drama's voor Cecil B. DeMille. En naarmate juffrouw Peppoire zichzelf steeds serieuzer neemt en haar voormalige collega's, zoals de onbeduidende komiek Billy Boone, een hoogdravende behandeling geeft, krijgt Davies' optreden een element van boosaardige parodie, schijnbaar gericht op Swanson zelf. Dit is vooral opvallend tijdens een interview, wanneer juffrouw Peppoire' s woordvoerder braakt pretentieuze onzin uit terwijl de ster een treffende imitatie van Swanson weggeeft. Ik neem aan dat dit bedoeld was als een vriendelijke imitatie, maar ik vraag me af hoe goed de verstandhouding tussen Gloria en Marion was na de première van deze film.<br />Hoe dan ook, de show is een heerlijke traktatie voor liefhebbers, die de hele tijd zullen genieten van de parade van sterren cameo's. Charlie Chaplin doet ook een aardig duit in het zakje, zonder make-up en heel gedistingeerd, gretig op zoek naar Patricia Peppoires handtekening! (En in een vertoon van sportiviteit zet Marion Davies zelf een camee van zelfspot op, om de score te verbeteren door Swanson belachelijk te maken door zichzelf belachelijk te maken. Dit is een stomme film die kijkers die niet bijzonder gespitst zijn op stomme films misschien kunnen waarderen, in elk geval kijkers met een voorliefde voor films over de filmindustrie. LEREN MENSEN Hoort zeker thuis in het gezelschap van klassiekers als SUNSET BOULEVARD en SINGIN' IN THE RAI, tot de meest vakkundig geproduceerde, plezierige oefeningen in geamuseerd zelfonderzoek in Hollywood.
"Wisecracker," the biography of actor William Haines, offers a gratifying anecdote about the former star when he was past 70 and long retired from making movies. The old gent was not sentimental and rarely watched his own films, but in 1972 he was persuaded to attend a Los Angeles museum screening of SHOW PEOPLE, the late silent feature in which he co-starred with Marion Davies. Beforehand, Haines was worried that this comedy would provoke the wrong kind of laughter, but he was pleasantly surprised (and no doubt relieved) at how well it held up and how much the young audience enjoyed it. Watch the film today and you can see why: SHOW PEOPLE is a delightful Hollywood satire that retains its charm because it lampoons its targets with wit and flair, yet without malice. It's still funny and its satirical points still resonate. Needless to say, the technology of movie-making has changed vastly since the silent days, but the pretensions and follies of the filmmakers themselves haven't changed all that much.<br /><br />SHOW PEOPLE also stands as the best surviving work of Marion Davies, a first-rate comic performer who deserves a prominent place in the pantheon of great comediennes. Where her career was concerned Davies was both blessed and cursed by the patronage of her paramour, the newspaper magnate William Randolph Hearst. It's well known that Hearst exerted enormous influence over Davies' choice of roles, and well known too that, despite her gift for comedy, he preferred to see her play dignified heroines in period costume dramas. By the late '20s, for whatever reason, Marion was permitted to strut her stuff in several exuberant light comedies (including THE RED MILL and THE PATSY), but SHOW PEOPLE, directed by the great King Vidor, stands as her most enjoyable showcase. William Haines gives an engaging, likable performance as her boyfriend and co-star Billy Boone, but this is the leading lady's show all the way.<br /><br />Marion plays Southern belle Peggy Pepper, an aspiring actress who storms Hollywood accompanied by her father, determined to become a movie star. (Her dad Colonel Pepper is played by actor/director Dell Henderson, a veteran of Griffith's Biograph dramas whocoincidentally?resembled Hearst!) One of Marion's funniest bits, often excerpted elsewhere, is her audition at the Comet Studio casting office. While Dad helpfully suggests emotions to portray ("Sorrow! . . . Joy!") and drops a handkerchief across her face, Peggy assumes the appropriate expression and posture. She's hired, only to discover that Comet makes low-brow comedies, the kind of comedies where people squirt each other with seltzer and inept cops tumble over each other racing to the rescue. Of course, Comet is intended as a take-off of Mack Sennett's Keystone, but the true nature of the satire becomes clear as the story unfolds. As Peggy Pepper rises in the movie star hierarchy she leaves Comet for the more prestigious High Art Studio, assuming the name "Patricia Peppoire" as more befitting her new station in life as a serious actress. At some point it may occur to us (as it surely did to viewers in 1928) that Davies' rival Gloria Swanson started out in Keystone comedies before rising to prominence in serious dramas for Cecil B. DeMille. And as Miss Peppoire takes herself more and more seriously, giving the high-hat treatment to former colleagues such as lowly comic Billy Boone, Davies' performance takes on an element of wicked parody seemingly aimed squarely at Swanson herself. This is especially notable during an interview sequence, when Miss Peppoire's spokesman spouts pretentious nonsense while the star delivers a spot-on impersonation of Swanson. I suppose this was intended as a friendly spoof, but I have to wonder how friendly relations were between Gloria and Marion after this movie was released.<br /><br />In any event, SHOW PEOPLE is a delicious treat for buffs, who will relish the parade of star cameos throughout. Charlie Chaplin contributes a nice bit, sans makeup and looking quite distinguished, eagerly seeking Patricia Peppoire's autograph! (And in a show of good sportsmanship Marion Davies herself puts in a self-mocking cameo appearance, evening the score for poking fun at Swanson by poking fun at herself.) This is a silent film that viewers not especially attuned to silents might appreciate, at least those viewers with a taste for movies about the movie business. SHOW PEOPLE surely belongs in the company of such classics as SUNSET BOULEVARD and SINGIN' IN THE RAIN, among Hollywood's most expertly produced, enjoyable exercises in amused self-examination.