Om te beginnen vond ik het stout van hen om in de inleiding te zeggen dat het verhaal en het scenario van Preston Sturges waren. Sturges was een van de betere scenarioschrijvers van Hollywood, tot zijn talent minder werd en hij met pensioen ging. Maar het was niet de Preston Sturges, het was Preston Sturges jr. Het verhaal was in wezen gebaseerd op het korte verhaal 'The Bottle Imp' van Robert Louis Stevenson. Een goede man komt in het bezit van een kwaad voorwerp dat elke wens in vervulling doet gaan, maar dat hem uiteindelijk tot de hel zal veroordelen. Dat is prima. Niemand heeft gezegd dat scenarioschrijvers origineel moesten zijn. De acteurs zijn over het algemeen behoorlijk competent, gezien het middelmatige taalgebruik dat ze op het scherm moesten vertalen. Mijn grootste klacht komt met het einde. De held denkt dat hij een uitweg uit zijn dilemma heeft gevonden, maar probeert het probleem op een iets andere manier op te lossen in een poging een onschuldig persoon te redden. In het begin lijkt dat te hebben gewerkt, maar in overeenstemming met de code van de moderne horrorfilm hebben ze het gevoel dat ze aan het eind van de film nog een laatste portie horror moeten leveren. Dat is een stomme conventie. De oudere horrorfilms konden het prima met elkaar vinden dat de held aan het eind won. Er is niets mis met goed dat over kwaad zegeviert, wat de huidige oogst van filmmakers ook mag denken. Je kunt het publiek flink de stuipen op het lijf jagen en ze aan het eind toch nog een goed gevoel geven. Ik denk zelfs dat dat te verkiezen is.
First of all I thought it was naughty of them to say in the credits that the story and screenplay were by Preston Sturges. Sturges was one of the better Hollywood screenwriters until his talent faded and he retired. However, it wasn't the Preston Sturges, it was Preston Sturges, Jr. The story was essentially based on Robert Louis Stevenson's short story "The Bottle Imp". A good man comes into possession of an evil object that will grant him any wish but which will ultimately doom him to hell. That's fine. Nobody said screenwriters had to be original. The actors are generally pretty competent given the mediocre writing that they had to translate onto the screen. My biggest complaint comes with the ending. The hero thinks he has discovered a way out of his dilemma but tries to solve the problem in a somewhat different way in an attempt to save an innocent person. At first this seems to have worked but true to the code of the modern horror film, they feel they have to provide one last dollop of horror at the very end of the film. This is a stupid convention. The older horror films got along just fine with allowing the hero to win out at the end. There is nothing wrong with good triumphing over evil no matter what the current crop of film makers seems to think. You can give the audience a good healthy scare and still make them feel happy at the end. In fact, I think it's preferable.