Dit is zonder meer de beste filmregisseur die Haim Bouzaglo tot nu toe heeft gemaakt. Hij is een bekwame tv-regisseur, goed in het vertellen van verhalen en in het regisseren van acteurs in lange eposën, en in deze lowbudgetfilm probeerde hij de essentie te vangen van de zeer speciale psychologische situatie waarin de Israëli's leven, hoewel ze voortdurend gevaar lopen door de terreuraanslagen, die leiden tot'vervormde' levens. Alle personages proberen hun eigen leven te leiden, om de ander in de gaten te houden en in de hand te houden, terwijl ze zelf in de gaten worden gehouden en in de hand worden gehouden door andere personages en vooral door de voortdurende druk, door politieke en historische krachten die ver buiten zijn macht liggen. Sommigen noemen dit het lot, maar het lot heeft in deze film een zeer concrete weergave.<br />Er is geen expliciet politiek gezegde in 'Verstoring'. Karakters praten nooit over politiek, zelfs niet op het niveau van'smeerlappen!' als ze horen dat er een nieuwe terreuraanslag is. Hun reactie op gebeurtenissen is de aanval te lokaliseren en de slachtoffers te tellen, waarbij ze de officiële en mediatermen gebruiken voor de doden en gewonden. Ze leven niet echt, maar overleven in geleende tijd, blij dat ze één bom hebben overleefd en wachtend op de volgende. Persoonlijk, sociaal en professioneel leven lijkt op de een of andere manier te werken, maar is diep gehavend en beïnvloed door gebeurtenissen. De hoofdfiguur die door de regisseur wordt gespeeld, is een toneelschrijver wiens persoonlijke en creatieve crisis in het midden van zijn leven wordt versterkt door de druk van de gebeurtenissen en door het feit dat hij het geluk heeft een plek te verlaten waar een terreuraanslag is gepleegd, een paar minuten voordat de bom ontploft. Hij huurt een privédetective in om zijn vriendin te volgen, die een tv-verslaggeefster is die hij ervan verdenkt in te vallen voor het onderwerp van haar volgende show <0xE2><0x80><0x93> nog zo'n mislukte man, een ex-militair, wiens zaken- en gezinsleven onder de gebeurtenissen bezwijken. Hij begint een toneelstuk te schrijven dat de werkelijkheid als het ware kopieert en naar het toneel brengt, in het theater en in de filmwereld, een stuk dat zowel aan Hamlet als aan 'Synecdoche, New York' doet denken. Het is niet zo dat ik Charlie Kaufman zou durven verdenken dat hij over de schouder van Bouzaglo meekijkt, dat hoeft hij zeker niet, maar het scherm van de Israëlische regisseur is briljant in het voorspellen van de latere film (en de eerste die Kaufman regisseert). Zoals de Amerikaanse acteurs echte mensen spelen en met hen in contact komen in een melange van werkelijkheid-podium-werkelijkheid die nooit aan logica ontbreekt, in elk geval geen artistieke logica.<br />Bouzaglo regisseert zijn acteurs met het gebruikelijke talent, vertrouwt hen en laat hen de vrijheid om de situaties door te maken in plaats van ze te spelen. Zijn stijl is hier veel vrijer dan in zijn tv-serie, en de'vervormingseffecten', hoewel ontleend aan Amerikaanse horrorfilms, werken overal goed. Het einde leek me een beetje retorisch en onbevredigend, maar de schim van de suïcidale moordenaar die door de film en de hele situatie spookt, zal de kijker ook volgen als hij zich later deze film herinnert.
This is arguably the best film director Haim Bouzaglo made until now. A skilled TV director, well-trained in story-telling and in directing his actors through long epics he tried to catch in this very low-budget film the essence of the very special psychological situation the Israelis live though under the permanent danger of the terror attacks, resulting in 'distorted' lives. Each character trying to live his own life, to watch and control the other, while being himself watched and controlled by other characters and mostly by the continuous pressure, by political and historical forces well beyond his control. Some call this destiny, but destiny has a very concrete representation in this film.<br /><br />There is no explicit political saying in 'Distortion'. Characters never discuss politics, not even at the level of saying 'bastards!' when they hear that a new terror attack happens. Their reaction to events is to localize the attack and to count the victims using the official and media terminology for the dead and the wounded. They do not really live but rather survive on borrowed time happy to have survived one bomb, and waiting for the next one to happen. Personal, social, professional life seems to work someway, but is deeply flawed and influenced by events. The main character played by the director is a playwright whose mid-life personal and creative crisis is amplified by the pressure of the events and by the fact that he is lucky enough to leave a terror attack site minutes before the bomb explodes. He hires a private detective to follow his girlfriend who is a TV investigative reporter whom he suspects is falling in for the subject of her next show - another failed man, former military, whose business and family life dismantles under the events. He starts to write a play that carbon-copies the reality and will bring it to the stage, in theater in film scene that reminds Hamlet as well as 'Synecdoche, New York'. It's not that I would dare suspect Charlie Kaufman looking over the shoulder of Bouzaglo, he certainly needs not that, but the Israeli director screen is brilliant into anticipating the later film (and the first directed by Kaufman). As in the American film actors play real persons and start interacting with them in an reality-meets-stage-meets-reality melange which never lacks logic, at least not artistic logic.<br /><br />Bouzaglo directs his actors with the usual talent, trusts them and allows them the freedom of living through the situations rather then acting them. His style is much more free here than in his TV series, and the 'distortion' effects, although borrowed from American horror movies work pretty well all over. The ending seemed to me a little rhetorical and unsatisfying dramatically, but the shade of the suicidal killer who is haunting the film and the whole situation in a temporal loop will also follow the viewer when remembering later this film.