Het is moeilijk om deze of enige andere vergelijkbare film uit het vroege geluidstijdperk te evalueren in termen die men zou kunnen gebruiken voor gewoon filmreportage. Soms is er bijna wanhoop, zoals veel filmpersonages uit het stille tijdperk hun vleugels uitslaan om geluid te maken, ongetwijfeld uit angst dat ze aan de kant zullen worden gezet (zoals bij sommige anderen gebeurde), maar Rin-Tin-Tin was volkomen natuurlijk. In zo'n variété van reeksen die niets met elkaar te maken hebben, viel de monoloog van John Barrymore van Richard II beslist op. Over het algemeen straalden alleen degenen met een eerdere toneelopleiding zelfvertrouwen uit. Dit is echter over het geheel genomen redelijk vermakelijk, en een must voor 'filmfanaten', die vooral geïnteresseerd zijn in de overgang van geluid naar stilte.
It is difficult to evaluate this or any other comparable film of the early sound era in terms that one might use for ordinary film commentary. At times there is almost a desperation, as many film personalities of the silent era try their wings at sound, surely fearing that they will be left by the wayside (as did happen to some), Rin-Tin-Tin. however, was pertfectly natural. In such a vaudeville of unrelated sequences, some were sure to stand out John Barrymore's soliloquy from Richard II is a moment certainly worth preserving. By and large, only those with earlier stage training exuded confidence. However, this is over all reasonably entertaining, and a must for "film buffs" especially interested in the silent to sound transition