Ik merk dat ik van deze show geniet, maar er moet nog wel het een en ander aan de opbouw worden gedaan. Om te beginnen de goede eigenschappen. Ik vind het leuk dat deze show ons door het dagelijks leven van een verslaafde leidt, want de producenten hebben er slag van om de verslaafde te laten zien hoe slecht ze hun leven hebben laten worden. Dit wordt gevolgd door een interventie, die weer wordt gevolgd door een resultaat. Interventie maakt de dingen niet mooier dan ze zijn, en soms is het resultaat (vaak op de korte termijn, vanwege de tijdsdruk tussen filmen en uitzenden) een negatief resultaat. Dat maakt de positieve resultaten des te beter.<br />Nog iets wat ik leuk vind aan de show is de kwaliteit van het camerawerk. Gezien het feit dat deze cameramannen zich overal tussen moeten persen en niet het voordeel hebben van het opnieuw filmen van scènes, is de fotografie verbazingwekkend goed en stabiel. Ze is zelfs beter dan het script van programma's als 'The Shield', waar de fotografie zo slecht is dat je er misselijk van wordt.<br />En nu de slechte dingen. In een aflevering zitten soms twee totaal verschillende en niets met elkaar te maken hebbende zaken die tijdens het programma met elkaar in verband worden gebracht. Je wordt meegesleept in het verhaal van de ene verslaafde en dan opeens word je meegesleurd in het verhaal van de andere. Je wordt meegesleept in dat verhaal en dan ben je opeens weer terug bij de eerste verslaafde... of niet? Je bent misschien al vergeten bij welke zaak de persoon op het scherm op dat moment hoort. Dit constante heen-en-weergefladder tussen verslaafden is echt ontwrichtend tijdens de interventiescènes, omdat de show zelfs de twee totaal verschillende interventies met elkaar vermengt! Ik heb ooit de marketing-B.S.-reden voor dit slechte ontwerp gehoord: 'De show kan zo intens worden dat door over te schakelen op een andere verslaafde de kijker de tijd krijgt om in zich op te nemen wat hij ziet.' O, alsjeblieft zeg. Dit wordt duidelijk gedaan omdat ze twee gevallen hebben die niet groot genoeg zijn voor een uur show, dus mengen ze er twee door elkaar. Door ze door elkaar te mengen in plaats van ze elk een half uur te geven, zoals ze zouden moeten doen, dwingt het de kijker om het hele programma (en de reclamespots) te zien als hij wel geïnteresseerd is in het ene geval, maar niet in het andere. Vroeger vond ik die 'blender'-episodes zo irritant dat ik alleen maar tegen mijn dvd-recorder zei dat hij afleveringen met één verslaafde moest opnemen, maar toen werd het gemakkelijker om ze allemaal op te nemen.
I find I enjoy this show, but the format needs some work. First off, the good attributes. I like how this show will take us through the day-to-day life of an addict because the producers have a knack at getting the addict to show us how bad they've allowed their lives to become. This is followed by an intervention which is then followed by an outcome. Intervention doesn't candy-coat things and sometimes the outcome (often short term due to the constraints of time between filming and airing) is a negative outcome. This makes the positive outcomes all the better.<br /><br />Another thing I like about the show is the quality of the camera work. Given the reality that these cameramen have to squeeze anywhere and don't have the benefit of re shooting scenes the photography is surprisingly good and stable. It's actually superior to scripted shows like "The Shield" where the photography is so bad it can induce nausea.<br /><br />Now for the bad. An episode will sometimes contain two completely different and unrelated cases that will be mixed together during the show. You'll get caught up in the story of one addict then suddenly you're thrown into the story of another. Get caught up in that story then suddenly you're back to the first addict...or are you? By now you may have forgotten which case the individual currently on screen belong to. This constant flip-flopping between addicts really gets disruptive during the intervention scenes because the show will even mix together the two completely unrelated interventions! I once heard the marketing B.S. reason for this poor design: "The show can get so intense that switching to another addict allows the viewer time to absorb what they're watching." Oh please. Clearly the reason this is done is because they have two cases that aren't big enough for an hour show so they mix two together. By mixing them instead of giving each a half hour block, like they should, it forces the viewer to watch the entire thing (and the commercials) if they are interested in one case but not the other.<br /><br />I used to find these "blender" episodes so annoying that I'd only tell my TiVo to record episodes containing one addict, but then it became easier just to record all of them.