Als Jean Renoirs eerste film 'De draaikolk van het lot' ons voor het eerst meeneemt naar de wereld van het platteland, de rivieren, de levens van de boerenbevolking die hij zal blijven verkennen, lijkt het niet meer dan passend dat zijn tweede film voor het grootste deel over de rijken en bevoorrechten gaat, de hogere klassen en degenen die zich een weg naar boven proberen te klauwen. Voeg de personages uit de eerste twee films bij elkaar en je hebt het zaad van zijn grote 'Grote Illusie' en 'Regels van het Spel'. Dit is prachtig gefilmd, met de rusteloze camera die volledig gebruikmaakt van de verbazingwekkend grote appartementen en backstageruimtes die de film domineren.' Maar de glamoureuze en zwoele Ms. Hessling, die er in het begin uitziet alsof ze Louise Brooks het nakijken kan geven als het om vamps gaat, komt nooit verder dan een egoïstische hoerenvertolking. Misschien is dat deels een probleem met het script, dat voornamelijk lijkt te draaien om hoogtepunten en opgekropte emoties; omdat ik de roman niet heb gelezen, weet ik niet of de keuzes goed zijn gemaakt of niet.<br />Maar goed, de verschillen tussen Nana's aanbidders zijn goed gekozen, en ik vond vooral de relatie tussen Muffat en Jean Angelo erg goed.' Vandeuvres <0xE2><0x80><0x93> de tragische inzichten die elk van hen schijnt te hebben in zijn uiteindelijke lot en hun sympathie voor elkaar, met name in de scène onder aan de enorme trap waar Vandeuvres Muffat waarschuwt en wij ons afvragen of er geweld zal uitbreken <0xE2><0x80><0x93> en andere beschouwingen over de belachelijkheid van de luie rijken geven de film de diepte die hij heeft.<br />Verre van zijn grootste prestatie, en voor mij waarschijnlijk net iets te weinig in het algemeen voor 'De draaikolk van het lot', is dit toch de moeite van het zien waard voor Renoir-fans of voor mensen die geïnteresseerd zijn in stille film.
If Jean Renoir's first film "Whirlpool of Fate" first takes us into the world of the countryside, the rivers, the lives of the peasantry that he will continue to explore, it seems only fitting that his second film deals for the most part with the wealthy and the privileged, the upper classes and those who are trying to claw their way upwards. Put the characters from the first two films together and you have the seeds of his great "Grand Illusion" and "Rules of the Game." This is beautifully filmed, with the restless camera making full use of the amazingly huge apartments and backstage areas that dominate the film's interiors, and the acting though frequently overwrought offers some great moments as well, particularly from Werner Krauss' Muffat. But the glamorous and sultry Ms. Hessling, who at first appears as if she might give Louise Brooks a run for her money in vampishness, never goes beyond a one note, selfish harlot portrayal. Perhaps this is in part a problem with the script, which does seem to mostly go for high points and outraged emotions; not having read the novel I'm not really clear on whether the choices were well-made or not.<br /><br />Still, the differences between Nana's suitors are well-drawn, and I particularly liked the relationship between Muffat and Jean Angelo's Vandeuvres -- the tragic understandings that each seems to have of his ultimate fate and their sympathy with each other, particularly in the scene at the bottom of the enormous staircase where Vandeuvres warns Muffat, and we wonder if violence will erupt -- this and other gleanings of the ridiculousness of the idle rich help give the film the depth it has.<br /><br />Far from his greatest achievement, and for me probably just shy overall of "Whirlpool of Fate", this is still well worth seeing for Renoir fans or those interested in silent cinema generally.