Deze film (net als Astaires ROYAL WEDDING, die gisteravond op Turner Classic Network werd uitgezonden) is beroemd vanwege één muzikale scène die een plaats heeft gekregen in Gene Kelly's plaat: net als Fred Astaire die met een kledingrek danst en later met de muren en het plafond van een kamer danst, danst in deze film Gene Kelly in een tekenfilm met Jerry Mouse. De scène is mooi uitgevoerd. Wat vergeten wordt, is dat Kelly het verhaal achter de tekenfilm in een pauze op school aan Dean Stockwell en zijn medeleerlingen vertelt en dat hij de scène opbouwt door Stockwell en de anderen hun ogen te laten sluiten en zich een idyllisch soort achtergrond voor te stellen. Kelly verandert zelfs het marineblauw dat hij in werkelijkheid draagt in een wit marine-uniform met blauwe strepen. Jerry Mouse doet meer dan met Gene dansen. Hij praat zelfs <0xE2><0x80><0x93> voor het eerst in tientallen jaren. Hij zet Tom Cat eindelijk op zijn juiste plaats <0xE2><0x80><0x93> Tom verschijnt even als de butler van koning Jerry en probeert hem op te vrolijken met een schaal kaasjes.<br />Maar de scène van de tekenfilm met Kelly nam ongeveer zeven minuten in beslag. Veel meer van deze eigenaardige film wordt in beslag genomen door Kelly's aanwezigheid. Kelly's verhaal over het vierdaagse verlof in Hollywood, en hoe Kelly Katherine Grayson ontmoet en (samen met Frank Sinatra) Jose Iturbi stalkt in de filmstudio van MGM, de Hollywood Bowl, en Iturbi's eigen huis. Behalve dan dat de twee zeelui geen kwaad in de zin hebben en de film best verontrustend had kunnen zijn.<br />Kelly heeft Sinatra's leven gered in de Stille Oceaan, en krijgt als gevolg daarvan een medaille. Ze bevinden zich allebei onder de bemanningsleden in Californië die vier dagen verlof krijgen. Maar de scriptschrijvers (om een korte film te maken <0xE2><0x80><0x93> Kelly is van plan om vier dagen seks te hebben met ene 'Lola', een ongezien leuk meisje in Hollywood) zadelen Gene met Frank op. <br /><br />Het schijnt dat Frank een van die idioten is die in de ene na de andere film van de filmfabrieken (vooral musicals) opduiken die sociaal onderontwikkeld zijn en 'instructie' nodig hebben over hoe ze met meisjes moeten omgaan (of met jongens als de personages vrouwen zijn). Frank staat erop dat Gene hem 'leert' hoe hij een meisje moet krijgen. Op dat moment neemt een politieman hen mee naar het hoofdbureau om de politie te helpen met een jongetje (Stockwell) dat per se bij de marine wil (en zijn echte naam en adres niet wil geven). Als een protesterende Kelly deze informatie uit Stockwell kan krijgen door hem een paar rechtstreekse vragen te stellen (die de politie niet kon stellen), staan ze erop dat Kelly de jongen meeneemt naar zijn tante (Grayson). Nog steeds protesterend wordt Kelly opgezadeld met steeds ingewikkelder problemen (voornamelijk te wijten aan Sinatra's simplistische kijk op de dingen). Hij mist het weerzien met Lola de volgende dag door uit te slapen <0xE2><0x80><0x93> Sinatra vond dat hij er zo vredig uitzag als hij sliep dat hij hem niet wakker maakte. Hij wordt steeds weer meegesleept naar het huis van Grayson, omdat Sinatra denkt dat ze de juiste vrouw voor hem is, maar Kelly moet hem leren hoe hij verliefd moet worden.<br />Ik neem aan dat mijn presentatie van de plot fans van ANCHORS AWEIGH kan irriteren, maar ik vind dit soort verhalen irritant. Terwijl het zingen en dansen en de concertmuziek van Kelly, Sinatra, Grayson en Iturbi eersteklas zijn, is het irritant om de idioterie van iemand als Sinatra serieus te moeten nemen. In de echte wereld zou Kelly hem in elkaar hebben geslagen omdat hij hem aan het begin van het vierdaagse verlof was gevolgd <0xE2><0x80><0x93> wat voor recht heeft hij om erop aan te dringen (zoals Sinatra doet) dat iemand die hun leven redt hem moet helpen bij het leren daten? Dat soort onzin verpest voor mij altijd de totaaleffecten van een musical <0xE2><0x80><0x93> tenzij de musicalnummers zo geweldig zijn dat ik dit soort onzin vergeet.<br />Het stalken van Iturbi is al even irritant. Kelly probeert Grayson op Sinatra te laten vallen als hij zegt dat Sinatra haar een afspraak met José Iturbi kan bezorgen om auditie te doen voor haar zangtalent. Een groot deel van de rest van de film proberen Sinatra en Kelly dat te doen, en ze blijven maar hakkelen (op één punt <0xE2><0x80><0x93> zonder echt goede reden <0xE2><0x80><0x93> ruïneert Grayson zelf Kelly's poging om een interview bij MGM te krijgen met Iturbi). Het is puur geluk (dat Iturbi medelijden heeft met een beschaamde Grayson) dat ze hem wel een auditie van haar talent geeft.<br />Kelly eindigt trouwens met Grayson. Sinatra's geweten omdat hij haar niet kan helpen Iturbi te zien, maakt dat hij zich schaamt dat hij haar lastigvalt (maar Kelly er vreemd genoeg niet bij betrekt) en ondertussen komt hij per ongeluk in contact met een serveerster (Pamela Britton) uit zijn geboortestad Brooklyn. En natuurlijk worden Sinatra en Britton, zonder enige hulp van Kelly, verliefd op elkaar. Ah, constitutie! Uw naam is niet noodzakelijkerwijs 'toneelschrijver'!
This film (like Astaire's ROYAL WEDDING - which was shown after it on Turner Classic Network last night) is famous for a single musical sequence that has gained a place in Gene Kelly's record: Like Fred Astaire dancing with a clothing rack and later dancing around a room's walls and ceiling, this film had Gene Kelly dancing in a cartoon sequence with Jerry Mouse. The sequence is nicely done. What is forgotten is that Kelly is telling the story behind the cartoon sequence to Dean Stockwell and his fellow child students at school during a break in the day, and sets the stage for the sequence by having Stockwell and the others shut their eyes and imagine a pastoral type of background. Kelly even changes the navy blues he actually wears into a white "Pomeranian" navy uniform with blue stripes on it. Jerry Mouse does more than dance with Gene. He actually talks - a first that he did not repeat for many decades. He also finally puts Tom Cat into his proper place - Tom briefly appears as King Jerry's butler, trying to cheer him with a platter of cheeses.<br /><br />But the sequence of the cartoon with Kelly took about seven minutes of the movie. Far more of this peculiar film is taken up with Kelly's story of the lost four day furlough in Hollywood, and how Kelly ends up meeting Katherine Grayson and (with Frank Sinatra) stalking Jose Iturbi at the MGM film studio, the Hollywood Bowl, and Iturbi's own home. Except that the two sailors mean no harm this film could have been quite disturbing.<br /><br />Kelly has saved Sinatra's life in the Pacific, and is getting a medal as a result. They are both among the crewmen back in California who are getting a four day leave. But the script writers (to propel what would be a short film - Kelly has plans to spend four days having sex with one "Lola", an unseen good time girl in Hollywood) saddle Gene with Frank. <br /><br />It seems Frank is one of those idiots that appear in film after film of the movie factories (particularly musical comedies) who are socially underdeveloped and in need of "instruction" about meeting girls (or guys if the characters are women). Frank insists that Gene help "teach him" how to get a girl. Just then a policeman takes them to headquarters to help the cops with a little boy (Stockwell) who insists on joining the navy (and won't give the cops his real name and address). When a protesting Kelly is able to get this information out of Stockwell by asking him some straight questions (which the cops could not ask), they insist Kelly take the boy home to his aunt (Grayson). Still protesting, Kelly gets saddled with increasingly complicated problems (mostly due to Sinatra's simplistic soul view of things). He misses seeing Lola the next day by sleeping late - Sinatra felt he looked so peaceful sleeping he did not wake him up. He keeps getting dragged back to Grayson's house, as Sinatra feels she is the right woman for himself, but needs Kelly to train him in love making.<br /><br />I suppose my presentation of the plot may annoy fans of ANCHORS AWEIGH, but I find this kind of story irritating. While the singing and dancing and concert music of Kelly, Sinatra, Grayson, and Iturbi are first rate, it is annoying to have to take the idiocies of someone like Sinatra's character seriously. In the real world Kelly would have beaten the hell out of him at the start for following him at the beginning of the four day furlough - what right has he to insist (as Sinatra does) that someone who saves their life should assist him on learning how to date? That kind of crap always ruins the total affects of a musical for me - unless the musical numbers are so superior as to make me forget this type of nonsense.<br /><br />The stalking of Iturbi is likewise annoying. Kelly tries to get Grayson to like Sinatra when he says Sinatra can get her a meeting with Jose Iturbi to audition her singing ability. For much of the rest of the picture Sinatra and Kelly try to do that, and keep floundering (at one point - for no really good reason - Grayson herself ruins Kelly's attempt to get an interview at MGM with Iturbi). It is only sheer luck (that Iturbi feels sorry for an embarrassed Grayson) that she does give him an audition of her talent. <br /><br />Kelly, by the way, ends up with Grayson. Sinatra's conscience at not being able to help her see Iturbi makes him ashamed of his bothering her (but not pulling Kelly into it, oddly enough) and he meanwhile accidentally stumbles into meeting a waitress (Pamela Britton) from his native Brooklyn. And naturally, without any assistance from Kelly, Sinatra and Britton fall in love. Ah,"consistency"! Thy name is not "screenwriting" necessarily!