O, in godsnaam, dit moet de LAMEST-film zijn die ik al het hele jaar heb gezien, en het spijt me dat de anders zo geweldige John Cusack ook maar iets te maken had met dit hersenloze, geestige stukje Stompzinnigheid. Waar Sleepless in Seattle een soortgelijk bericht afleverde, zij het op een subtieler, wat volwassener niveau, brengt Serendipity het met een voorhamer en slaat het vervolgens de volgende saaie anderhalf uur of zo in je psyche (en dat is een halfuur van mijn leven dat ik nooit meer terugkrijg, dank u zeer!). Het is al erg genoeg dat de hoofdpersonen van deze film het emotionele rijpheidsniveau hebben van veertienjarigen (in feite heb ik betere veertienjarigen gekend...). Alleen de eerste 15 minuten van de film waarin het personage van Kate Beckinsale die irritante flauwekul speelt van een spel waarbij je (letterlijk) al je gezond verstand in de steek moet laten, waren al irritant, en ik ergerde me kapot. Ik zei tegen mijn man dat Rockstar intelligenter was, en de personages in Rockstar waren in elk geval niet half zo gestoord als de idioten in deze 'voorziene' toestand. Het is irritant om personages te zien die geen flauw benul hebben van de keuzes die ze in hun leven maken, en die het gevoel hebben dat ze niets meer zijn dan marionetten van het lot en de grillen van het lot. Wat ontzettend vermoeiend. Ik weet zeker dat deze film waarschijnlijk meer zal aanspreken bij mensen die...' Ik wil me liever niet bezighouden met de chaotische warboel van het maken van complexere levenskeuzes en vervolgens verantwoordelijk leven met de gevolgen. Per slot van rekening is dit een film waarin onze held en heldin nog lang en gelukkig leven nadat ze het leven van twee andere mensen (namelijk hun respectievelijke verloofdes) tot een hel hebben gemaakt (om nog maar te zwijgen van andere familieleden en vrienden), gewoon om erbij te zijn.<br /><br />
Oh, for crying out loud, this has got to be the LAMEST movie I've seen all year, and I'm sorry the normally awesome John Cusack was even involved in this brainless, twitty piece of Stupidity. Where Sleepless in Seattle delivered what amounts to be the same message, albeit on a more subtle, somewhat more mature level, Serendipity delivers it with a sledgehammer, and then proceeds to pound it into your psyche for the next tedious hour and a half or so (and that's an hour and a half of my life I'll never get back again, thank you very much!!). It's bad enough the main characters of this movie have the emotional maturity level of fourteen-year-olds (actually I've known better fourteen-year-olds...), except maybe for Jeremy Piven, who was enjoyable enough. Just the first 15 minutes or so of the movie where Kate Beckinsale's character plays that annoying silliness of a game about throwing all sensibility to the wind (literally) had my best friend and I irritated beyond belief. I told my husband Rockstar had more intelligence, and at least, the characters in Rockstar weren't half as dysfunctional as the idiots were in this "Serendipitous" mess. It's annoying to watch protagonists who seem to have no clue about choice in their lives, and feel they're nothing more than puppets to destiny and the whims of fate. How utterly tiresome. I'm sure this movie will be more likely enjoyed by those who'd rather not engage in the chaotic messiness of making more complex life choices and then responsibly living with the consequences. After all, here's a movie where our hero and heroine live happily ever after only after wreaking havoc and misery on two other people's lives (namely their respective fiancées), not to mention other relatives and friends, just to get there.<br /><br />