Ik had het geluk dat ik dit kon zien zonder dat het een hype werd. Ik was verbaasd over de veerkracht van het beeld van de geest dat ik de volgende dag en de dag daarna in mijn hoofd had. Ik heb het 3-4 keer gezien en elke keer waardeer ik het nog meer. De decors zijn schitterend, het stadje in de schemering heeft een prachtig lichteffect, de lange opnamen van het moeras en het huis zelf is voldoende begroeid met mos. De hoofdheld is zo sympathiek en goedgehumeurd dat je gemakkelijk met hem meevoelt. Tegen de persoon die klaagde dat er niet genoeg'sprank' in deze film zat, zou ik zeggen dat dat komt omdat het hele gevecht tegen de geest alleen door deze ene persoon wordt gevoerd. Het is een tamelijk trage film, met een ongebruikelijke hoeveelheid tijd die wordt besteed aan de pre- en post-geestaanval, aan het ontwikkelen van zijn karakter met betrekking tot het leven met familie en werk.<br /><0x3E><0x3E> Ik vond vooral het keerpunt mooi, als hij terugkomt in de stad en de man ontmoet die hem helpt en hem uitlegt dat hij de geest heeft gezien. Hij beschrijft de Vrouw in het zwart en zegt dan aan het eind van het gesprek dat hij teruggaat, want wat had ze hem tenslotte aangedaan? De andere man zegt: 'Je kunt niet terug... alleen!' en leent de held zijn hond. Het schattige hondje biedt een klein beetje komische verlichting, met hem.' De geest springt door het huis en zelfs de afgesloten kamer in.<br />De vele verschijningen van de geest joegen me echt de stuipen op het lijf. De vrouw verschijnt halverwege de film bij de kerk, om te laten zien dat ze niet bang is voor de kerk en ook niet verlegen of gebonden aan het huis. Dat is allemaal in het allereerste begin. Een andere ongelooflijk memorabele scène was die met de kinderen die buiten het hek van de kerk naar de begrafenis stonden te kijken. Terwijl de camera naar rechts zoomt, wordt de vrouw op de achtergrond tussen de grafstenen gezien. De oudere man wil er niet eens naar kijken, maar de kinderen schreeuwen en sarren het. Griezelig... Meestal worden geesten in de schaduw verborgen, rondspokend op bepaalde plaatsen of mensen. Zoals gezegd zijn de kwaadaardigheid en woede van de geest angstaanjagend, en ik heb het gevoel dat het aanvallen zijn, en dat het einde perfect en volledig gerechtvaardigd was. Het einde onderstreept het feit dat de held een grote fout maakte door terug te gaan naar het huis. Of misschien werd hij wel getekend door wat er ook gebeurde, door het redden van het zigeunermeisje. De man die de hotelmanager speelt is zo geloofwaardig, en hij speelt de rol echt goed. Ik heb mijn vrienden laten weten dat ik deze film geweldig vond, en het is geruststellend om te zien dat anderen er net zo over denken. Ik kan me voorstellen dat mensen niet hetzelfde meesterwerk zien, vooral niet als ze er met een hoop ophef op zijn afgekomen. '<br />Ik geloof dat iemand anders het samenvatte toen hij zei dat deze film de vraag opwierp of Schimmen wel of niet een mens lichamelijk letsel konden toebrengen. Wauw. Ik ben van plan hem vanavond nog een keer te kijken, gevolgd door The Changeling, aaah, ja. Nog andere films die je kunt aanbevelen?'<br />'Bedankt.'
I was lucky enough to watch this without any pre viewing hype. I was surprised at the resilience of the ghost's image in my mind the next day, and the day after that. I've watched it 3-4 times, and each time I appreciate it even more. The settings are gorgeous, the town at dusk has beautiful lighting effects, the marsh long shots, and the house itself is sufficiently grown with moss. The main hero is so likable and good natured, that he is easily sympathized with. To the person who complained that there wasn't enough 'spark' in this film, I'd say that it's because the whole fight against the ghost is being waged by just this one person. It is a fairly slow paced film, with an unusual amount of time being spent ,pre and post ghost attack, on developing his character with family and work life. SPOILERS discussion/<br /><br />I especially liked the turning point, when he comes back to the main town and meets with the man helping him and explains about seeing the ghost. He describes the Woman in black, and then at the end of the conversation he says that he is going back, because after all, what harm had she done to him? The other man says, "you can't go back... alone!" and lends the hero his dog. The cute little dog offers a small respite of comic relief, with it's bounding through the house and even into the locked room.<br /><br />The many casual appearances of the ghost really freaked me out. The woman shows up in mid shot at the church, showing that it is not afraid of the church, and is also not shy or bound to the house. This is all in the very beginning. Another unbelievably memorable scene was with the kids outside of the church fence, watching the funeral. As the camera pans to the right, the woman is seen in the background among the gravestones. The older man won't even look at it, but the kids are all yelling and taunting it. Crreeepy... Usually ghosts are hidden in shadows, haunting specific locales or people. As has been mentioned, the ghost's malevolence and wrath are frightening, and I feel it's attacks and the ending were perfect and fully justified. The ending underlined the fact that the hero made a major mistake by going back to the house. Or perhaps he was marked no matter what, by saving the gypsy girl. The guy who plays the hotel manager is so believable, and really fills the role well. I have been spreading the word to my friends about how much I enjoyed this film, and it is reassuring to see others feel the same. I can see how people don't quite see the same masterpiece, especially if they went into it with a lot of review hype.<br /><br />I think another person summed it up when they said that this movie settled the question of whether or not Ghosts could physically harm man. Whew.. I plan to watch it again tonight followed by The Changeling, aaww yeah. Any other films to recommend?<br /><br />Thanks,