Er werd geen enkele moeite gedaan om te voorkomen dat het gewoon weer zo'n horrorfilm voor tieners zou worden, een subgenre van horrorfilms waar we de afgelopen tien jaar veel te veel van hebben gezien. Ik heb heel wat mensen horen klagen dat de film een aantal eerdere horrorfilms onderuithaalt, waaronder alles van Halloween tot Prom Night en Carrie, en hoe vervelend ik het ook vind om het allemaal op te sommen, het is zo overduidelijk dat het onmogelijk is om niets te zeggen. In het begin van de film wordt Carries hoofd zo duidelijk van haar romp gescheiden dat ze het net zo goed meteen in de film hadden kunnen zeggen ('Hé, mensen, dit is de regisseur, en het volgende is mijn Carrie-ontvoeringsscène. Veel plezier!'). Maar dat is alleen maar een suggestie.<br />De film is stukje bij beetje gestructureerd, precies zoals elke andere maffe tienerthriller gestructureerd is. We leren een meisje in het begin heel even kennen, ze wordt vermoord, mensen vragen zich af wat die o-maar-dat-dingen-gebeurt-alleen-bij-andere-mensen-en dan worden ze vermoord. Het probleem hier is dat de regisseur en de schrijvers duidelijk en eerlijk willen dat de film mysterieus en spannend blijft, maar ze hebben geen idee hoe ze dat voor elkaar moeten krijgen. Neem Jason, bijvoorbeeld. Dat is een hopeloos arrogante vent die zo vol van zichzelf is en zo slecht met vrouwen omgaat dat hij de cheque uitdeelt op basis van wat iedereen had, en als een van de eerste personages die in de film te zien zijn na de korte geschiedenisles over hoe slecht die arme Jeremy werd behandeld, wordt hij geacht enige betekenis te hebben. Bovendien, en dat is nog belangrijker, heeft hij dezelfde initialen als het jongetje dat door alle meisjes werd geterroriseerd toen hij in de zesde klas zat, en dezelfde initialen die onder aan al die gemene Valentijnskaarten staan. Het is niet ongebruikelijk dat het publiek opzettelijk en soms met succes misleid wordt door het gedrag van een of meer personen die hoofdverdachten lijken te zijn, en Jason is daar een perfect voorbeeld van, maar niet zo'n goed voorbeeld van een geslaagde poging. Zeker, ik heb een tijdje gedacht dat hij heel goed de moordenaar zou kunnen zijn, maar daar gaat het niet om. We weten al vanaf het begin dat hij vreselijk is met vrouwen, wat hem in verband brengt met het jongetje aan het begin van de film, maar dan, midden in de film, verschijnt hij op een feestje, glimlacht flirterig naar twee van de belangrijkste meisjes, werpt hun een hatelijke blik toe en loopt weg, waarna hij zonder enige verklaring van het feestje en van de film verdwijnt. We weten al dat hij een kartonnen figuur is, maar zijn rol in de film was zo slecht bedacht dat ze hem er gewoon helemaal uit haalden toen ze met hem klaar waren.<br />'<br />Aan de positieve kant, de moordenaar.' De ware identiteit van de moordenaar werd in feite op ten minste één subtiele manier moeilijk te voorspellen, wat helaas ook weer een truc was. In het begin van de film, als Shelley de moordenaar met zijn eigen scalpel in het been steekt, maakt hij geen geluid, wat suggereert dat de moordenaar een vrouw zou kunnen zijn die haar mond houdt om te voorkomen dat ze zich als vrouw openbaart in plaats van als man, zoals iedereen vermoedt. Maar dan hebben we voor de rest van de film alleen maar die onverstoorbare, meedogenloze, onstuitbare moordenaar met het emotieloze masker en dat gigantische slagersmes. De regisseur Jamie Blanks (die er, met alle respect, uitziet alsof hij in de zesde klas zelf problemen met de meisjes heeft gehad) zegt dat hij beïnvloed wordt door Halloween. Dat is natuurlijk volkomen overbodig, want het is zo duidelijk te zien aan hoe slecht hij de film plagieert. Het enige verschil tussen de moordenaar in Valentine en die van Michael Meyer is dat Michaels masker zoveel effectiever was en dat hij geen probleem had met neusbloedingen. Dit is schaamteloos spul.<br />Aan het eind doen ze nog een korte poging om ons nog één keer te misleiden over wie de moordenaar is (compleet met langzaam en langgerekt 'en de moordenaar is' en het verwijderen van het masker), maar dan zien we dat Adams neus begint te bloeden terwijl hij Kate, zijn vaak onwillige vriendin, vasthoudt, en weten we dat hij al die tijd de moordenaar is geweest. Niets in de film wees erop dat hij tot het laatste bedrijf de moordenaar zou kunnen zijn, en die onverklaarbare bloedneuzen waren niet bepaald de slimste manier om aan het eind van de film de ware moordenaar te identificeren. Valentine is niet eng (ik heb hem na middernacht in mijn eentje in een leeg huis gezien, en zolang ik me kan herinneren ben ik al bang voor het donker, en zelfs ik was niet bang), en de personages zouden misschien nog iets kunnen schelen als het niet zo duidelijk was dat ze gewoon dood zouden gaan. Ik weet nog dat ik onder de indruk was van de voorvertoningen (hoewel de film de zaal sneller in en uit ging dan Battlefield Earth), maar het eindresultaat is hetzelfde als altijd.
here was no effort put into Valentine to prevent it from being just another teenage slasher film, a sub-genre of horror films of which we have seen entirely too many over the last decade or so. I've heard a lot of people complaining that the film rips off several previous horror movies, including everything from Halloween to Prom Night to Carrie, and as much as I hate to be redundant, the rip off is so blatant that it is impossible not to say anything. The punch bowl over poor Jeremy's head early in the film is so obviously taken from Carrie that they may as well have just said it right in the movie (`Hey everyone, this is the director, and the following is my Carrie-rip-off scene. Enjoy!'). But that's just a suggestion.<br /><br />(spoilers) The film is structured piece by piece exactly the same way that every other goofy teen thriller is structured. We get to know some girl briefly at the beginning, she gets killed, people wonder in the old oh-but-that-stuff-only-happens-to-other-people tone, and then THEY start to get killed. The problem here is that the director and the writers clearly and honestly want to keep the film mysterious and suspenseful, but they have no idea how to do it. Take Jason, for example. Here is this hopelessly arrogant guy who is so full of himself and bad with women that he divides the check on a date according to what each person had, and as one of the first characters seen in the film after the brief history lesson about how bad poor Jeremy was treated, he is assumed to carry some significance. Besides that, and more importantly, he has the same initials as the little boy that all the girls terrorized in sixth grade, and the same initials that are signed at the bottom of all of those vicious Valentine's Day cards. <br /><br />It is not uncommon for the audience to be deliberately and sometimes successfully misled by the behavior of one or more characters that appear to be prime suspects, and Jason is a perfect example of the effort, but not such a good example of a successful effort. Sure, I thought for a while that he might very well be the killer, but that's not the point. We know from early on that he is terrible with women, which links him to the little boy at the beginning of the film, but then in the middle of the film, he appears at a party, smiles flirtatiously at two of the main girls, and then gives them a hateful look and walks away, disappearing from the party and from the movie with no explanation. We already know he is a cardboard character, but his role in the film was so poorly thought out that they just took him out altogether when they were done with him.<br /><br />On the positive side, the killer's true identity was, in fact, made difficult to predict in at least one subtle way which was also, unfortunately, yet another rip-off. Early in the film, when Shelley stabs the killer in the leg with his own scalpel, he makes no sound, suggesting that the killer might be a female staying silent to prevent revealing herself as a female, rather than a male as everyone suspects. But then for the rest of the film, we just have this stolid, relentless, unstoppable killer with the emotionless mask and that gigantic butcher knife. Director Jamie Blanks (who, with all due respect, looks like he had some trouble with the girls himself in the sixth grade) mentions being influenced by Halloween. This is, of course, completely unnecessary, because it's so obvious from how badly he plagiarizes the film. The only difference between the killer in Valentine and Michael Meyer's is that Michael's mask was so much more effective and he didn't have a problem with nosebleeds. This stuff is shameless. <br /><br />At the end, there is a brief attempt to mislead us one more time as to who the killer is (complete with slow and drawn out `and-the-killer-is' mask removal), but then we see Adam's nose start to bleed as he holds Kate, his often reluctant girlfriend, and we know that he's been the killer all along. Nothing in the film hinted that he might be the killer until the final act, and these unexplained nosebleeds were not exactly the cleverest way to identify the true killer at the end of the film. Valentine is not scary (I watched it in an empty house by myself after midnight, and I have been afraid of the dark for as long as I can remember, and even I wasn't scared), and the characters might be possible to care about if it weren't so obvious that they were just going to die. I remember being impressed by the theatrical previews (although the film was in and out of the theater's faster than Battlefield Earth), but the end result is the same old thing.