Het fascineerde me hoe slecht deze film was. Moest de kijker iets leren, of ergens over nadenken? Wat was er aan de hand met de pompoenen? Moest ik onder de indruk zijn van de motelopnamen? Maakte het iets uit dat er een paar vuilniszakken op een dak aan de overkant van de straat van een hotel lagen? Waarom drijft de verteller zonder succes de spot met de mensen die hij interviewt (het is zo duidelijk dat hij de echt informatieve delen van zijn interviews heeft weggelaten om de spot met hen te drijven). Het beste deel van de film was het interview met de filmprofessor die ons vertelt hoe slecht deze film zal zijn voordat hij af is.<br />Ik ben echt verbaasd. Ik geloof dat de schepper worstelt om een intellectueel te worden of probeert indruk te maken op de intellectuele gemeenschap.
I was fascinated as to how truly bad this movie was. Was the viewer supposed to learn something, or reflect on anything here? What was up with the pumpkins? Was I supposed to be impressed with the motel shots? Does it matter that there are some garbage bags on a rooftop across the street of a hotel? Why does the narrator unsuccessfully mock the people he interviews (it is so obvious that he edited out the really informative parts of his interviews to achieve mockery). The best part of the movie was the interview with the film professor who tells us how bad this movie will be even before it is finished.<br /><br />I am truly amazed. I believe that the creator is struggling to become an intellectual or is trying to impress the intellectual community.