Misschien is er iets poëtisch goeds in het zien lijden van tandartsen. Lijden doen ze, in deze naargeestige, werkelijk afschuwelijke film, maar ze bezorgen het publiek ook pijn van de niet-gebitselementaire soort. Als je ooit een film wilde zien vol krijsende kinderen, kotsende kinderen, zieke kinderen, een heleboel lange, lange betekenisvolle blikken, een uitgestreken vrouw en een bezorgde echtgenoot: het is er allemaal voor je. Saai, te lang, het valt op als een van die voorbeelden die schreeuwen: waarom? Is er een reddende genade? Ja, die is er. Er is een korte scène uit Nabucco, met behoorlijk goed zingen. Bespaar je geld, of als het op tv is, bespaar je tijd. Je kunt altijd een boek lezen of een omelet maken.
There may something poetically right in seeing dentists suffer. Suffer they do, in this dreary, truly dreadful film, but they cause the audience to undergo pain of the non-dental variety too. If you ever wanted to see a movie full of screaming kids, barfing kids, sick kids, lots of long, long meaningful glances, a deadpan wife and a concerned husband: it's all here for you. Boring, overlong, it stands out as one of those examples that scream out: why? Is there a saving grace? Yes, there is. There is a short scene from Nabucco, with some pretty good singing. Save your money, or if it's on TV or cable, save your time. You can always read a book or make an omelette.