In de studio's van de jaren dertig werden korte films als deze min of meer gebruikt om nieuwe acteurs te testen, omdat ze relatief gemakkelijk in productie kwamen in vergelijking met lange speelfilms, dus het is interessant dat in deze film Shirley Temple de hoofdrol speelt, die zich allang had gevestigd als de beroemdste ster van alle tijden. Aan de andere kant was zij waarschijnlijk niet degene die getest werd, ik stel me zo voor dat dat Frank Coghlan jr. was, die Shirleys broer Sonny speelde in de film en een betrekkelijk minder indrukwekkend optreden gaf. Maar ja, een negenjarige Shirley Temple was waarschijnlijk niet gemakkelijk te begeleiden. De film begint met een weinig indrukwekkende scène waarin een lekkend plafond te zien is, die naar ik aanneem bedoeld was om Shirley Temple een minachtende blik op het plafond te laten werpen, de arbeidersstatus van het gezin in de film te illustreren en een duidelijke overgang te bieden naar de volgende scène, waarin Shirley vrolijk in de regen staat te stampen.<br />Het is Sonny's verjaardag en zijn vader doet af en toe een afgrijselijke poging om het feit te verbergen dat hij Sonny een hond wil geven die hij eigenlijk zelf wil hebben, maar Sonny is bang voor honden omdat hij er een keer door gebeten is en er sindsdien altijd bang voor is geweest. Het is vreemd dat Sonny, als zijn vader erop staat een hond te nemen, besluit van huis weg te lopen in plaats van een hond in huis te nemen, en omdat hij wegloopt zonder dat er een bestemming in zicht is, is het ook vreemd dat de film een illustratie is van wat een onverschilligheid voor daklozen lijkt te zijn die zelfs de verbazingwekkende onverschilligheid van tegenwoordig overstijgt.<br />Sonny passeert een man die bacon staat te bakken in een ijzeren koekenpan naast het spoor (vlak nadat er een trein voorbij is gevlogen, waarvan je zou denken dat hij, zo dicht bij het spoor, de man van het spoor zou hebben geblazen, maar goed). Nadat Sonny het ontbijt heeft opgegeven vanwege de zure blik die de man hem toewerpt, gaat hij verder en de dakloze verdwijnt uit de film. Het is interessant om na te denken over wat een langere film zou hebben gedaan, want deze laat de arme man als een los eindje achter.<br />Niet dat dat er iets toe doet. Sonny hoort al snel een hond janken onder een schraag waar hij overheen loopt, en als hij eraf springt ziet hij een hond die onder de klitten zit. Het lijkt misschien afgezaagd dat hij de hond meteen in huis neemt omdat hij net van huis is gegaan uit angst voor honden, maar ik had het idee dat hij niet herinnerd wilde worden aan zijn macht over honden, maar aan hun gebrek aan macht over hem. Zodra hij een hond in nood zag, overwon hij zijn angst.<br />Hé, als dat alles is, hoef ik alleen maar een hulpeloze spin te vinden en ik ben er!<br />Het is een heel handige film waarin alles precies zo uitpakt als het hoort, maar hij is schattig en leuk genoeg (en kort genoeg, als het ware) om nog steeds een grappige film te zijn. We verwachten nu al geen epische plot in een film van 19 minuten, maar Pardon My Pups bevat toch een aanzienlijke hoeveelheid verhaal en karakterontwikkeling in de korte tijd die de film heeft geduurd. En het bevat ook een vechtscène aan het eind van de film waar Charlie Chaplin trots op moet zijn geweest. Ik ben niet bepaald een expert op het gebied van de films van Shirley Temple, maar het is niet moeilijk te zien hoe ze de beroemdste ster van alle tijden is geworden.
In the 1930s studios would use short films like this one sort of as testing grounds for new actors, given their relative ease of production in comparison with full length feature films, so it's interesting that this one should star Shirley Temple, who had long since established herself as The Most Famous Child Star of All Time. Then again, she probably wasn't the one being tested, I would imagine that would have been Frank Coghlan Jr., who played Shirley's brother Sonny in the movie and delivered a comparatively less impressive performance. Then again, a 9-year-old Shirley Temple was probably not an easy act to accompany.<br /><br />The film opens with an unimpressive sight gag involving a leaky ceiling, which I suppose was designed to have Shirley Temple give a scornful look at the ceiling, illustrate the working class status of the family in the movie, and provide a clean transition into the next scene, which features Shirley gleefully stomping in the rain.<br /><br />It's Sonny'y birthday, and his father makes occasional and horrendously botched efforts to hide the fact that he wants to give Sonny a dog that he really wants for himself, but Sonny is afraid of dogs because he was bitten by one once and has been creeped out ever since. It's curious that, when his father insists on getting a dog, Sonny decides to run away from home rather than have a dog in the house, and as he is running away with no destination in sight, it's also curious that the movie illustrates what seems to be an indifference to homeless people that surpasses even the astounding indifference that exists today.<br /><br />Sonny passes a man cooking bacon in an iron skillet at the side of the train tracks (right after a train flew by which, given how close to the tracks he was, you would think would have blown the guy right off the tracks, but no matter). After Sonny gives up on sharing breakfast due to the sour stare that his gleeful smile receives from the guy, he continues on and the homeless guy disappears from the movie. It's interesting to consider what a longer film would have done, because this one leaves this poor guy as a loose end.<br /><br />Not that that matters, Sonny soon hears a dog whining underneath a trestle as he passes over it, and jumps down to find a dog covered in burrs. It might seem trite that he immediately takes the dog up and adopts it since he just left home because of his fear of dogs, but it seemed to me that he just needed to be reminded not of his power over dogs, but of their lack of power over him. As soon as he saw a dog in need he overcame his fear.<br /><br />Hey, if that's all it takes, all I have to do is find a helpless spider and I'm set! <br /><br />It's a very convenient movie in which everything works out exactly as it is supposed to, but it's cute enough and enjoyable enough (and short enough, as it were) to still be a fun movie. We already don't expect an epic plot in a 19-minute film, but Pardon My Pups still packs in a substantial amount of story and character development in its short running time. And it also features a fight scene at the end of the movie that must have made Charlie Chaplin proud. I am hardly an expert of Shirley Temple's films, but it's not hard to see how she became The Most Famous Child Star of All Time.