De marxistische polemiek van Jean Luc Godard is zo'n beetje de slechtste film die je van een internationaal gerespecteerde filmmaker kunt verwachten. Stukjes politieke theater, geestdodend saai en eindeloos, worden afgewisseld met de opname van 'Sympathy for the Devil', met de Rolling Stones in de studio.<br />Het proces van de ontwikkeling van het nummer, van Mick Jagger die een demo op akoestische gitaar speelt, tot de achtergrondzang die tegen het eind wordt opgenomen, is fascinerend, en het is de moeite waard om deze film te huren, alleen al om de stukjes met de Stones te zien. Bijna de helft van de film is daaraan gewijd, dus dankzij het wonder van het einde van het hoofdstuk kun je alle bizarre politieke scènes overslaan en alleen maar kijken hoe de Stones een nummer in elkaar zetten. Toen ik dit allemaal op de laserdisk had staan, probeerde ik dapper alles te bekijken, maar ik zie niet in hoe iemand er doorheen zou kunnen komen. Uiteindelijk gaf ik het op en zapte van het ene hoofdstuk naar het andere.
Jean Luc Godard's Marxist polemic is as close to unwatchable a film as you're likely to see from an internationally respected filmmaker. Bits of political theater, mind-numbingly boring and interminable, are interspersed with the making of "Sympathy for the Devil", featuring the Rolling Stones in the studio.<br /><br />The process of the song's development, from Mick Jagger playing a demo on acoustic guitar, to the backing vocals being recorded towards the end, is fascinating, and it's worth renting this film just to see the bits with the Stones. Almost half the movie is devoted to this, so thanks to the miracle of chapter stops, you can skip all the bizarre political skits and just watch the Stones put a song together.<br /><br />When I had this on laserdisc, I valiantly attempted to watch it all, but I don't see how anyone could get through it. I finally gave up and just chapter-skipped my way to the Stones segments.