In Joel Schumacher heb je te maken met een van de meest inconsistente filmmakers aller tijden. Maar dat is algemeen bekend; ik denk dat zijn voornaamste probleem de reeks genres is die hij belicht terwijl hij tegelijkertijd verzuimt een bepaalde stijl te ontwikkelen die hem tot auteur zou kunnen bestempelen. Hitchcock hield van zijn spanning en zijn horror/thriller; Chaplin hield van zijn komedie; Scorsese hield van zijn door misdaad gedreven maffiaverhalen en Spielberg hield van zijn grote schaal, grote budgetavonturen die net genoeg geweld bevatten voor de volwassenen en plezier voor de kinderen. Andere, minder bekende voorbeelden zijn Kubrick en Welles, die te veel te vertellen hadden om hier over te schrijven. Maar Schumacher is het soort man dat een slechte film maakt die draait om een geweldig idee of een echt heel plezierige film die draait om een schijnbaar saaie premisse. Falling Down had een geweldig idee achter zich maar ik vond het slecht en een anticlimax met te veel scènes die leken te berusten op komedie. Batman is een superheld; superheldenfilms zijn de laatste tijd grote successen, dus hoe hij erin geslaagd is om niet één maar twee afschuwelijke superheldenfilms te maken gaat mijn verstand te boven. Dan komt 8mm; een film met een fundamentele premisse die op een indrukwekkende manier wordt uitgevoerd voor Tigerland wat volgens mij Schumachers beste film is tot nu toe. Het grootste deel van de tijd ging ik ermee om. Ik herinner me nog dat ik de spot dreef met de absurditeit van de landingen op D-Day tijdens de operatie Ryan: in de tijd dat ik de film voor het eerst zag, wist ik nog niet veel van de Tweede Wereldoorlog toen die begon en eindigde. Ik trok mijn wenkbrauwen op, mijn mond stond een beetje open met een zwak 'ik kan niet geloven dat hij glimlacht' op mijn gezicht. Het spreekt voor zich dat het door die film kwam dat ik wat meer te weten kwam over wat die gebeurtenis inhield en over de oorlog als geheel. In Tijgerland word je uitgenodigd om te lachen om de absurditeit van de oorlog via Bozz (Farrell), een harde en egoïstische soldatentraining voor de oorlog in Vietnam. Maar wat hier zo slim is, is dat er geen taferelen van strijd, dood en verwoesting zijn die de aandacht trekken; er is slechts één man en zijn strijd met het systeem. De dingen die hij zegt en de vermetelheid waarmee hij zijn hachelijke situatie aanpakt, doen denken aan een schoolkind dat een reeks leraren op een extreem strenge kostschool opleidt. Tijgerland mag dan geleend zijn van Full Metal Jacket in de zin dat het een trainingsprogramma is voor de oorlog in Vietnam, maar ik denk dat hier ego's en superego's een grotere rol spelen. De superego's die de drilsergeanten zijn, nemen het op tegen Bozz, wiens ego buitengewoon groot is. 'Jullie zijn allemaal dood in deze situatie!' blaft een sergeant. 'Nog vragen?' 'Ja, als ik dood ben, hoe komt het dan dat ik een vraag kan stellen?' antwoordt Bozz, wiens straf, zoals push-ups en vuil eten, hem op een echte manier van zijn stuk lijkt te brengen. Dat wil zeggen, hij geniet van de straffen.<br />Wat de superego's betreft, op een gegeven moment probeert Bozz het bevel te voeren over een groep soldaten die in het veld trainen. Dit is iets wat de huidige aanvoerder van het team niet kan, wat suggereert dat hij zowel het superego mist dat nodig is voor deze baan als het zelfvertrouwen om tegen Bozz te zeggen dat hij de leiding heeft. Wat volgt is een echt gesprek tussen Bozz en een bestaande drilsergeant die hem zijn voornaam geeft. Dit is het moment waarop de rol van soldaat Wilson (Whigham) in beeld komt: zijn onbeheersbare woede en woede jegens Bozz exploderen op een bepaald moment en culmineren allemaal in de enige echte scènes van een schietpartij in de vorm van een oefening in een rivier. Wilson kan zijn impulsen en afkeer jegens Bozz niet in bedwang houden en speelt het spel mee.<br />Wat ik ook leuk vond aan Tijgerland is dat het...' De film is op zo'n dappere manier opgenomen. Hoewel het aan vernieuwing ontbreekt, lijkt Tijgerland gebruik te maken van films van mindere kwaliteit of van mindere camera's om zijn korrelige uiterlijk te compenseren. Vergis je niet, dit had een mooi ogende film kunnen zijn met veel kleur en aantrekkelijkheid. Maar in het laatste stuk krijgen we een documentaireachtige benadering, waarbij alles eruitziet alsof het voor de tv is opgenomen met een alledaagse camera. De nadruk op de hand die wordt vastgehouden is ook duidelijk, maar Schumacher is slim: hij zorgt ervoor dat de film nooit te veel op een nabootsing gaat lijken, terwijl hij tegelijkertijd kan suggereren dat het budget van de film half zo groot had kunnen zijn. Het is de moeite waard om te vermelden dat Spielberg zei dat Saving Private Ryan eruit moest zien als echte filmopnamen of iets dergelijks, en dat het moest lijken alsof het uit de oorlogsscènes kwam.<br />Hoewel Tijgerland erg grappig en onderhoudend is, is het nog steeds een geweldige studie naar wat mensen drijft; niet noodzakelijkerwijs in de oorlog, maar in de dichtstbijzijnde vorm van surrogaat. De studie naar één man en hoe hij het systeem zo verafschuwt dat hij het niet eens serieus kan nemen, is even fascinerend als de gedrevenheid van elke soldaat. Er zijn verscheidene memorabele scènes en situaties die culmineren in een gelukkig, zo niet ongelukkig einde dat je geest zal openen en je aan het denken zet over hoe het er misschien werkelijk aan toegaat in het leger.
In Joel Schumacher, you have one of the most inconsistent film makers of all time. But this is common knowledge; I think his main problem is the array of genres that he covers whilst at the same time, failing to develop any sort of certain style that might label him an auteur. Hitchcock liked his suspense and his horror/thriller; Chaplin liked his comedy; Scorsese likes his crime driven mafia stories amongst others and Spielberg likes his large scale, big budget adventure films that combine just enough violence for the adults and fun for the kids. Other more obscure examples include Kubrick and Welles who covered too much to write about here.<br /><br />But Schumacher is the sort of guy who makes a flawed film revolving around a great idea or a really quite enjoyable film revolving around a seemingly dull premise. Falling Down had a great idea behind it but I found it flawed and anticlimactic with too many scenes seemingly relying on comedy. Batman is a superhero; superhero films have been big hits recently so how he managed to make not one but two appalling superhero films is beyond me. Then comes 8MM; a film with a basic premise that is executed in an impressive manner before Tigerland which is Schumacher's best film from what I've so far seen, in my opinion. With the war genre, laughter isn't something you'd associate with it for most of the time. I can remember scoffing at the absurdity of the D-Day landings during Saving Private Ryan: at the time when I first saw the film, I had not much knowledge of the Second World War bar when it began and finished. My eyebrows were up, my mouth slightly open with a weak 'I can't believe it smile' on my face. Needless to say, it was because of that film I searched out learning a bit more on what that event was all about and the war as a whole. In Tigerland, you are invited to laugh at the absurdity of war through Bozz (Farrell), a tough and egotistical soldier training for the Vietnam War.<br /><br />But what's clever here is that there are no jaw dropping war scenes of fighting and death and destruction; just one man and his battle with the system for most of the time. The things he says and the audacity at which he deals with his predicament is reminiscent of a school child winding up a series of teachers at an extremely strict boarding school. Tigerland may borrow from Full Metal Jacket in the sense it is a training routine for the Vietnam War but egos and superegos play more of a part here, I think. The superegos that are the drill sergeants go up against Bozz whose ego is extremely large. There is also the third part of Freud's triangle that sneaks into Bozz: the ID. Compared to all the other soldiers who all have rather large egos, Bozz is the only one brave enough to show it in front of the sergeants thus suggesting he is allows what he shouldn't do to float to the surface and express itself: "You are all dead in this situation!" barks a sergeant. "Any Questions?" "Yeah, if I'm dead how come I can ask a question?" replies Bozz whose punishments such as push-ups and dirt eating seem to un-faze him in true ID style; that is he enjoys the punishments.<br /><br />Also regarding the superegos, Bozz at one point tries to command a group of soldiers in field training. This is something the existing captain of the squad cannot do thus suggesting he is lacking in both the superego required for the job and the confidence to tell Bozz he is in charge. What follows is an actual conversation between Bozz and an existing drill sergeant who gives him his Christian name. This is where Private Wilson's (Whigham) character steps in: His uncontrollable rage and anger at Bozz explodes at certain time all culminating in the film's only real scenes of a shootout which is in the form of a training exercise in a river. Wilson cannot control his impulses and dislike toward Bozz and acts out.<br /><br />What I also liked about Tigerland is that it's shot in such a way that is brave. While lacking in innovation, Tigerland seems to use lower grade film stock or lesser cameras to get across its gritty look. Make no mistake that this could have been a pretty looking film with lots of colour and attractiveness. But, we get a documentary approach in the final piece making everything look like it was shot on a typical everyday camera for TV; the emphasis on the hand held is also apparent but Schumacher is clever: he never allows the film to become too much like a mockumentry whilst at the same time suggesting the film's budget could've been half of what it was. It's worth saying here that Spielberg said he wanted Saving Private Ryan to look like actual reel footage or something along those lines and as if it was recorded from the war scenes.<br /><br />While being very funny and entertaining, Tigerland is still a great study of what makes people tick; not necessarily in war but in the closest possible substitute. Its study on one man and how much he hates the system that he cannot even take it seriously is fascinating as is the drive of each soldier. There are several memorable scenes and situations culminating in a happy, if not unhappy ending that'll open your mind and make you think about what it's perhaps really like in the military.