Fred Astaire en Ginger Rogers, het première-dansteam van Hollywood, waren gewoonlijk tot in de puntjes gekleed en zweefden in de jaren dertig door ingewikkelde, overdreven art-decoscènes. Maar voor dit uitstapje in 1936, de vijfde van hun tien musicals samen, gaan ze iets minder opzichtig. Deze keer verruilt Astaire zijn hoge hoed, witte das en smoking voor een kauwgum kauwende matroos die 'Bake' Baker heet; en Rogers speelt de danseres Sherry Martin, die Bakes partner was <0xE2><0x80><0x93> in het dansen en anderszins <0xE2><0x80><0x93> voordat hij in dienst ging. In tegenstelling tot de misleidende identiteitstrucs en romantische aarzelingen die in de meeste van hun vorige koppels de norm waren, zijn ze dus al een stel vanaf het begin van de film. De film wordt geregisseerd door Mark Sandrich (die vijf van hun koppelingen begeleidde), en vertoont een verhaallijn die lijkt op 'Roberta' uit 1935, waarin zij slechts een van de twee paren zijn die in de verhaallijn voorkomen. In beide films speelt Randolph Scott de andere mannelijke hoofdrol, ditmaal als Bakes rokkenjager, 'Bilge' Smith. Hij heeft niet Irene Dunne als partner (die deze vervolgrol begrijpelijkerwijs heeft afgewezen), maar Harriet Hilliard. In het echte leven nog maar net getrouwd met Ozzie Nelson en tientallen jaren voor Ozzie & Harriet, speelt Hilliard Sherry's oude vrijsterachtige zuster Connie, die als een blok voor Bilge valt. In de dwaze plot krijgt ze een make-over van een jonge, geblondeerde Lucille Ball, en er hangt een klassieke driedimensionale foto van Hilliard, Ball en een aanbiddelijke Betty Grable voor een spiegel.<br />Over het verhaal gesproken, wat er van het verhaal over is, wordt toegeschreven aan Allan Scott en Dwight Taylor en gaat ongeveer als volgt... Bake en Bilge zijn met verlof aan wal in San Francisco, waar ze eindigen in een danszaal met hun luidruchtige scheepsmaten. Bake treft daar Sherry aan, terwijl Bilge eerst Connie tegen het lijf loopt als ze binnenkomt als een slonzige oude vrijster en dan als een glamourgirl. Voor beide paren bloeit de romantiek op. Connie en Sherry erven een stoomboot van hun vader, maar ze hebben geld nodig om hem draaiende te houden. In beide relaties doen zich diverse misverstanden voor, maar het komt allemaal goed als ze de stoomboot in een theater veranderen en er een liefdadigheidstoneelstuk opvoeren. Het is ongeveer zo dwaas als het klinkt, maar het biedt een goed excuus voor een paar gedenkwaardige Irving Berlin-deuntjes en een trio Astaire-Rogers-dansen.<br />De eerste twee hebben een nonchalante toon <0xE2><0x80><0x93> een danswedstrijd met als thema 'Laat je gaan', waarbij ze genadeloos laten zien dat ze winnen, en een fysieke scheepskomedie met als thema 'Ik stop al mijn eieren in één mand'. Hun laatste dans is echter een klassieke terugkeer naar de formaliteit, met een melodramatisch stuk dat prachtig is ingestudeerd op een verbluffend arrangement van 'Let's Face the Music and Dance'. Het intrigerende is dat deze film niet alleen een dans solo van Astaire bevat, maar ook de enige keer dat Rogers in een van hun films een dans solo voor zichzelf heeft gehad, een energieke tap-act die weer is ingestudeerd op 'Let Yourself Go'. Gekleed in een crèmekleurig satijnen matrozenpakje zingt ze aan het begin van de film ook nog hetzelfde liedje dat het meest innemend is.<br />Astaire en Rogers zijn hier in hun typische wellustige, komische vorm. Terwijl Scott zijn rol speelt met zijn kenmerkende brutale viriliteit, is Hilliard een uiterst saaie verschijning, en als voormalig bandlid speelt ze twee Berlijnse liefdesliedjes op een frustrerend bedeesde manier. Hoe dan ook, de magie die Astaire en Rogers in hun hoogtijdagen hebben gegenereerd, maakt dit tot een onmisbaar kijkvoer. De dvd van 2005 bevat een aantal goede extra's, te beginnen met een dertien minuten durende documentaire, 'Follow the Fleet: The Origins of Those Dancing Feet', over hoe Astaire en Rogers zijn gaan samenwerken. Er is ook een live-action'soundie', genaamd 'Melody Master: Jimmie Lunceford and his Dance Orchestra', een cartoon met gevogelte, 'Let It Be Me', en de oorspronkelijke theatertrailer.
Fred Astaire and Ginger Rogers, Hollywood's premiere dance team, were usually dressed to the nines and gliding through elaborately exaggerated Art Deco sets in the 1930's. However, they go a bit more downscale for this 1936 outing, the fifth of their ten musicals together. This time, Astaire foregoes his top hat, white tie and tails to become a bubblegum-chewing sailor named "Bake" Baker; and Rogers plays dance hall entertainer Sherry Martin, who was Bake's partner - dancing and otherwise - before he enlisted. Consequently, unlike the mistaken identity ploys and romantic hesitancies prevalent in most of their previous pairings, they are already a couple from the film's outset.<br /><br />Directed by Mark Sandrich (who guided five of their pairings), the film bears a narrative similarity to 1935's "Roberta" in which they are but one of two couples featured in the storyline. In fact, Randolph Scott plays the other male lead in both films, this time as Bake's womanizing crewmate, "Bilge" Smith. He is partnered with not Irene Dunne (who understandably turned down this follow-up) but Harriet Hilliard. Just married to Ozzie Nelson in real life and decades before Ozzie & Harriet, Hilliard plays Sherry's spinsterish sister Connie who falls hard for Bilge. In the silly plot, she is given a makeover by a young, bleached blonde Lucille Ball, and there is s classic three-way shot of Hilliard, Ball and a kewpie-doll adorable Betty Grable in front of a mirror.<br /><br />Speaking of the story, what there is of one is credited to Allan Scott and Dwight Taylor and goes something like this...Bake and Bilge are on shore leave in San Francisco where they end up in a dance hall with their rowdy shipmates. Bake finds Sherry working there, while Bilge runs into Connie first when she comes in as a dowdy spinster and then showing up as a glamour girl. Romance blooms for both couples. Connie and Sherry inherit a steamer from their father, but they need money to keep it afloat. Multiple misunderstandings occur in both relationships, but it all works out when they turn the steamer into a theater and put on a fundraising musical revue. It's about as silly as it sounds, but it does provide a good excuse for some memorable Irving Berlin tunes and a trio of Astaire-Rogers dances.<br /><br />The first two are casual in tone - a dance contest set to the percolating "Let Yourself Go" where they show off mercilessly to win and a physical shipboard comedy routine set to the toe-tapping "I'm Putting All My Eggs in One Basket". However, their last dance is a classic return to formality with a melodramatic piece beautifully set to a stunning arrangement of "Let's Face the Music and Dance". Intriguingly, this movie contains not only an Astaire dance solo but the only time Rogers ever had a dance solo to herself in one of their movies, an energetic tap routine again set to "Let Yourself Go". Dressed in a creamy satin sailor outfit, she also sings the same song most winningly near the beginning of the film.<br /><br />Acting-wise, Astaire and Rogers are in typically zesty comic form here. While Scott plays his role with his trademark cock-eyed virility, Hilliard is an extremely dull presence, and as a former band singer, she performs two Berlin love songs in a frustratingly diffident manner. Regardless, the magic generated by Astaire and Rogers in their prime make this essential viewing. The 2005 DVD has several good extras beginning with a thirteen-minute featurette, "Follow the Fleet: The Origins of Those Dancing Feet," about how Astaire and Rogers started to work together. There is also a live-action "soundie" called "Melody Master: Jimmie Lunceford and his Dance Orchestra", a poultry-themed cartoon called "Let It Be Me," and the original theatrical trailer.