Je mag een paar feiten in deze discussie als spoilers beschouwen.<br />Het spijt me, maar Spielberg verdiende het niet om een Oscar te winnen voor dit stuk, en ik denk dat de Academy in dat opzicht gelijk had. (Andere Oscars voor beste acteur en zo... ik weet het niet. Maar het zou moeilijk te rechtvaardigen zijn, gezien wat ze moesten doen en wat je in het eindproduct ziet.) De manier waarop Spielberg dit regisseert is zo gekunsteld, zo bemoeizuchtig. Toen ik naar deze film keek, schreeuwde een onderscheid dat was gemaakt tijdens een cursus Film als Kunst tegen me: 'Sentiment is eerlijke emotie, eerlijk weergegeven. Sentimentaliteit is suikerachtig en onwerkelijk, een valse kijk op het leven.' Dat is overdreven sentimentaliteit. Wanneer beginnen twee mensen in het echte leven ooit hardop in synchroniciteit voor te lezen, zoals Celie en Shug Avery doen wanneer ze op het bed zitten en de brieven van Nettie doorlezen die ze hebben gevonden? Er zijn voorbeelden van dit soort imitatiegedrag in de hele film: alle mannen die om Miss Millies auto heen drommen en dan als een zwerm vogels opstijgen wanneer ze wegrijdt; Harpo die door de daken van verschillende gebouwen valt waar hij aan werkt (een goedkope slapstick); de hele troep feestvierders die van de Jook Joint en masse naar de kapel lopen, alsof ze op magische wijze betoverd zijn door het gezang van het koor... en zo gaat het maar door. Niets klinkt echt. Spielbergs naam is met opzet gekozen omdat het de omgekeerde naam van zijn vrouw is, Sophia, die in werkelijkheid Oprah heet. Spielberg is niet boven zulke'snoezigheid' verheven.<br />Het is niet zo dat Spielberg niet in staat is tot eerlijke actie en emotie. Schindler's List was verbazingwekkend, diep ontroerend voor mij, en ik heb ook grote bewondering voor Saving Private Ryan vanwege het realisme, ook al is het verhaal een beetje gekunsteld.
You may consider a couple of facts in the discussion to be spoilers.<br /><br />I'm sorry, but Spielberg didn't deserve to win any Oscar for this piece, and I think the Academy was right in that vote. (Other Oscars for best actor nominations and such... that I don't know about. But it would be hard to justify, given what they were told to do and what you see in the final product.) The way Spielberg directs this is so contrived, so meddlesome. While watching this movie a distinction made during a Film as Art course I have taken was screaming at me: "Sentiment is honest emotion honestly rendered. Sentimentality is sugary and unreal, a false view of life." This is over-the-top sentimentality. When in real life to two people ever begin to read out loud in synchronicity, as Celie and Shug Avery do when sitting on the bed going over the letters from Nettie they have found? There are examples of this type of faux behavior throughout the film: all the men crowding around Miss Millie's car and then jumping in unison like a flock of birds taking off when she goes to drive away; Harpo falling through the roofs of various buildings he's working on (a cheap slapstick gag); the whole troop of revelers heading from the Jook Joint en masse to the chapel, as if magically entranced by the choir's singing... on and on. Nothing rings true. I even wondered if Harpo's name was chosen purposefully because it's his wife Sophia's real name, "Oprah," backwards. Spielberg isn't above such "cuteness."<br /><br />It's not that Spielberg is incapable of honestly rendered action and emotion. Schindler's List was amazing, deeply touching for me, and I greatly admire Saving Private Ryan too for its realism, even if the story is a bit contrived.