Ik kijk naar de meeste films waarin Nick Mancuso meespeelt omdat ik eerlijk gezegd van hem hou, ook al wordt hij naarmate hij ouder wordt altijd gecast als de slechterik (langdurige fans moeten opmerken dat hij in deze film om de een of andere reden blond is). Het is een film die qua plot vrij bekend is (maar ja, de meeste films zijn tegenwoordig niet bepaald origineel), maar Rick Roberts is aantrekkelijk als de onvolmaakte echtgenoot, Martha MacIsaac is al even aantrekkelijk als de dochter, en Mitzi Kapture doet het goed, als dat haar doel was, door boos te zijn en soms behoorlijk moeilijk om van te houden. Nick heeft het nog steeds in de zin dat hij zowel charmant als psychotisch kan zijn. Maar te veel van de plot speelt zich buiten het scherm af <0xE2><0x80><0x93> zoals motivatie, eerdere gedragingen, goede en slechte tijden <0xE2><0x80><0x93> en dingen die de personages duidelijk lijken te zijn, bereiken nooit het publiek (dat wil zeggen, ik). De laatste scène laat alles te wensen over in de categorie'maar hoe zit het met...', en over het geheel genomen kan ik niet zeggen dat ik veel om een van de personages gaf. Dat gezegd hebbende, was het wat het was <0xE2><0x80><0x93> een redelijk onderhoudende manier om de middag door te brengen <0xE2><0x80><0x93> en ik mag Nick nog steeds.
I watch most movies that Nick Mancuso is in because, frankly, I love the guy, even though as he ages he is typically cast as the baddie (long-time fans should note that he is for some reason blond in this flick). It's a fairly familiar movie in terms of plot (but then most movies these days aren't exactly original), but Rick Roberts is appealing as the imperfect husband, Martha MacIsaac is equally appealing as the daughter, and Mitzi Kapture does a good job, if that was her goal, of being angry and sometimes pretty hard to like. Nick has still got it in terms of being able to demonstrate both charm and psychosis. However, too much of the plot takes place off-screen -- like motivation, prior behaviors, good times and bad times -- and things that seem apparent to the characters never quite make it to the audience (i.e., me). The final scene leaves everything to be desired in the "but what about..." category, and overall, I can't say that I cared much about any of the characters. That being said, it was what it was -- a reasonably entertaining way to spend the afternoon -- and I still like Nick.