Tegen het einde van de laatste stadia van Baby Mama beschrijft een van de hoofdpersonen de essentie van alles wat eraan vooraf is gegaan en concludeert dat het 'allemaal één grote puinhoop' was; beter kan ik het niet zeggen. En hoewel er zo nu en dan een sprankje hoop in de film zit, is het overgrote deel van wat er te zien is te geconserveerd om relevant te worden gevonden en te onopvallend om de moeite van het bekijken waard te zijn. Een matte cast, een alledaags script en vage, karikaturale personages zorgen ervoor dat Baby Mama zeker niet te veel van het goede is, maar dat wordt nooit goedgemaakt door het gevoel voor humor dat erin zit. De film bestaat voornamelijk uit heel gewone, clichématige grappen over een vreemd stel (rijk en arm) dat met elkaar probeert te leven terwijl ze zich opmaken om een baby ter wereld te brengen, en is veel te esoterisch om buiten de zeer beperkte doelgroep om te lachen.<br />Als verhaal over het vinden van de liefde is het niet zo erg, maar als je deze plotlijn als een soort bijverhaal gebruikt om mee te werken aan de op komedie gerichte vreemde koppeltjes, is de karakterisering opvallend zwak, wat resulteert in een lauwwarme romance die nooit borrelt. Als personages zelf zijn beide centrale figuren enigszins amusant als ze in kleine ruimtes bij elkaar worden gezet, maar als je ze met rust laat, ontrafelen en ontbloten ze snel hun leegte; dus terwijl we uiteindelijk misschien het personage zullen vinden...' Hoewel de interacties met elkaar soms vermakelijk zijn, gaat de komedie nooit verder dan wat gegrinnik in de verte; we voelen geen sympathie voor de personages en vinden ze ook niet echt interessant, maar eerder hun dynamiek. Maar hoewel deze dynamiek het beste werkt, of in ieder geval beter dan de individuele personages zoals hierboven genoemd, komt hij zelden buiten de grenzen van de normale situatie van een vreemd paar.<br /><0x3E> Kate (Tina Fey) is een succesvolle zakenvrouw die de arbeidersklasse in dienst heeft genomen, de domme blonde Angie (Amy Poehler) als haar onwaarschijnlijke surrogaatmoeder, en nadat Angie heeft besloten haar hopeloze echtgenoot Carl (Dax Shepard) in de steek te laten, zullen ze uiteindelijk moeten leren samen te leven, ondanks de overduidelijke verschillen tussen hen. s What Happens in Vegas, maar wat Baby Mama mist, is zowel de chemie tussen de acteurs als de half gelaagde personages. Kate en Angie slagen er geen van beiden in om ook maar iets van een persoonlijkheid te laten zien buiten hun tweedimensionale kader en als zodanig worden beide acteurs verwaarloosd om rollen te spelen die een chemie vereisen die uit het niets moet komen. De enige echt innemende rol en het echte karakter van de film komen voort uit de niet-gebruikte talenten van Romany Malco, die wordt opgezadeld met de rol van portier. Van de paar keer dat ik tijdens Baby Mama lachte, waren de meeste van die momenten te danken aan deze man en de rest viel meestal toe aan Shepard.<br />' Het is natuurlijk een zeldzaamheid om een film te vinden die de thema's van het script belichaamt op de manier waarop de wereld is gefilmd en ons door de camera wordt voorgeschoteld, en toch gaat regisseur Michael McCullers heel effectief van pagina's naar scherm. Maar voor een film over baby's, een miljoenenbedrijf en culturele stereotypen is dat niet noodzakelijkerwijs iets goeds. Baby Mama is een eersteklas, mollig, plastic-blingbling-stadje met een kapitaal aan suiker. Dus niet alleen voelde ik me emotioneel afstandelijk tegenover de personages vanwege hun tweedimensionale aard, maar ik gaf gewoon niet om de wereld waarin ze leefden. De dialoog, samen met decors, kostuums en het script.' De algemene thema's van de komedie zijn zo in pastelblauw en roze geschilderd dat alle tinten menselijkheid verloren gaan in de onophoudelijke behoefte van de regisseur om zijn film het gevoel te geven van een gecastreerde fantasie; dit zijn geen personages en dat is onze wereld in geen enkel opzicht lelijk, dus wat kan het mij schelen? Maar aan het eind van de dag wordt de ultieme maatstaf voor succes of mislukking van een romantische komedie zuiver bepaald door de chemie tussen de liefde en de frequentie van het lachen; op dat gebied heeft Baby Mama weinig in te brengen. Natuurlijk zou het niet eerlijk zijn om te zeggen dat de film geen enkele waarde heeft. Ik weet zeker dat het vrouwelijke publiek in een vergelijkbare positie als Kate, de hoofdrolspeelster, een lichte kick zal krijgen van wat er gebeurt, maar ieder ander zal zich waarschijnlijk verdoofd en waarschijnlijk verveeld voelen. In dit opzicht vermijdt Baby Mama het om onverdraaglijk te zijn, maar overtuigt ze er nooit van om iets bijzonders te zijn of een blik waardig te zijn voor iemand buiten haar directe publiek; als komische duvel en romantische duvel is Baby Mama te licht in het hoofd om interessant te zijn en te oppervlakkig om vermakelijk te zijn.<br />- Een recensie van Jamie Robert Ward (<0x3C>http://www.invocus.net<0x3E>)
Near the closing stages of Baby Mama, one of the central characters goes on to describe the basic outline of everything that came before and summarises that it 'was all just a mess'; I really couldn't say it any better than that. And while the feature does have its odd ray of hope every now and again, the vast majority of what is present is too neutered to be considered relevant and too unremarkable to be worth anyone's time. A lacklustre cast, mundane script and vague, caricature characters ensure that Baby Mama certainly isn't taxing on the ol' noggin, but it never makes up for this through its proposed sense of humour. Consisting mainly of very routine, cliché jokes based around an odd couple (rich and poor) trying to live with each other as they prepare to bring a baby into the world, the film is far too esoteric to deliver laughs outside its very thin demographic.<br /><br />As a story on finding love, it's not that bad, but playing this plot line as a side-story of sorts to work alongside the comedy-orientated odd couple tangent, characterisation is notably weak, resulting in a lukewarm romance that never bubbles. As characters themselves, both central figures are mildly amusing when put together in small spaces, but when left alone quickly unravel and bare their emptiness; so while we may eventually come to find the character's interactions with each other amusing at times, the comedy never branches beyond distant chuckles; we don't feel for the characters and don't find them inherently interesting, but rather their dynamic. Unfortunately however, although this dynamic works best, or at least better than the individual personas, as mentioned above, it rarely stems outside of the typical confines of the odd-couple formula.<br /><br />Kate (Tina Fey) is a successful business woman who has hired working class, dumb-blonde Angie (Amy Poehler) to be her unlikely surrogate, and after Angie decides to leave hopeless husband Carl (Dax Shepard), both eventually have to learn to live together despite their obvious differences. Yes, it's the typical odd-couple premise, and one that we have already seen in this year's What Happens in Vegas, yet what Baby Mama lacks that the aforementioned movie had is both chemistry between performers and semi-layered characters. Kate and Angie both fail to ever show much of a personality outside of their two dimensional outline and as such both performers are neglected to play out roles that demand chemistry to produce out of thin air. In fact, the movie's only real engaging performance and character comes from the underused talents of Romany Malco who gets lumbered with playing a door-man. Of the few times that I laughed during Baby Mama, most of those moments were because of this man, and the remainder usually fell to Shepard.<br /><br />It's a rare thing of course to find a movie which embodies its script's themes in the way which its world is shot and presented to us through the camera, and yet director Michael McCullers goes from page to screen effectively enough. Yet, for a film about babies, multi-million dollar business and cultural stereotyping, this isn't necessarily a good thing. Baby Mama is grade-A, hammy, plastic tinsel-town with capital bore topped with sugar. So not only did I feel emotionally distant to the characters because of their two-dimensional nature, but I simply didn't care for the world they inhabited. The dialogue, along with sets, costumes, and the script's general themes are painted in pastel blues and pinks so much that all shades of humanity are lost in the director's incessant need to make his movie feel like a neutered fantasy; these aren't characters and that isn't our world in any way so why should I care? At the end of the day however, a romantic comedy's ultimate gauge of success or failure comes down purely to its chemistry between its love interests, and the frequency of its laughs; Baby Mama has little going on in any of these departments. Of course to say that the film is without any value at all would be unfair. I'm sure female audiences in a similar boat as lead character Kate may get a slight kick out of the proceedings, but anyone else will probably just feel numb and probably bored. In this respect Baby Mama avoids being unbearable, but never convinces in being anything remarkable or worthy of a look to anyone outside of its immediate audience; a comedic dud and a romantic mismatch, Baby Mama is too light-headed to be interesting and too shallow to be entertaining.<br /><br />- A review by Jamie Robert Ward (http://www.invocus.net)