Meer een kiekje van de populairste pin-up van alle tijden dan de gemiddelde biopic, heeft deze leuke en fantastische film de sfeer en sfeer van die tijd, met een uitstekende soundtrack en alles wat je je maar kunt wensen in een indie-film. Ik denk dat ze de neiging zou hebben Bettie Page af te schilderen als een soort seksslet, als een soort Jayne Mansfield. Maar als je Bettie's poses echt goed hebt bekeken, zag ze er altijd gelukkig uit. Niet met een hooghartige 'je wou dat je met me mee kon'-blik, of de 'ik doe dit alleen maar omdat mijn acteercarrière niets is geworden'-blik van een pornoster. En dus hebben de dames die aan deze film hebben meegewerkt (drie vrouwelijke producers, een vrouwelijke schrijver/regisseur, een vrouwelijke co-schrijver en de lieftallige Gretchen Mol, die deze rol ongetwijfeld met haar eigen suikerzoete invloed heeft vormgegeven) het idee van een lief, ietwat naïef meisje uit het Zuiden dat het echt leuk vond om op de foto te gaan en dat hoopte dat die goeie ouwe JC niet al te boos op haar zou zijn.<br />Gretchen Mol levert een topprestatie (misschien heeft ze wel de meest perfecte borsten die je je kunt voorstellen), en daar ben ik blij om, want ze had de vloek wel. Een paar jaar geleden heeft ze de cover van Vanity Fair gehaald, terwijl niemand echt wist wie ze was en ze werd aangeprezen als de volgende it-girl. Eerlijk gezegd was dat een beetje aanmatigend. Ik bedoel dat ze helaas nooit de status van Gwyneth heeft bereikt, hoewel niet door gebrek aan talent. Een paar slechte films maken als je een knappe blondine in een wispelturig Hollywood bent, maakt je minder belangrijk, ben ik bang. Als ze daardoor niet weer op de A-lijst komt, dan ben ik de oom van een aap.<br />Betsie, die erg op zichzelf is, heeft de film zelf nog niet gezien. Bettie verliet het pin-up-feestje in alle staten en werd verliefd op haar oude vlam, Jezus. Wat er ook in je hoofd omgaat. Je was een geweldige vrouw. Ik hoop dat je gelukkig bent, waar je ook bent.<br />Gefeliciteerd met Mary Harron, je hebt onze cultfiguur recht gedaan.
More a snapshot of the most popular pinup of all time than your typical dragged out biopic, this fun and fabulous film has the look and feel of the era with an excellent soundtrack and everything you would want in an indie-type film. I think the tendency would be to portray Bettie Page as some sort of sex vixen, like a Jayne Mansfield. But if you've truly looked carefully at Bettie's poses, she always looked happy. Not a "you wish you could get with me" haughty look, nor the "I'm just doing this because my acting career didn't work out" look of a porn star. And so, the ladies involved with this film (three female producers, a female writer/ director, female co-writer and the lovely Gretchen Mol, who I'm sure helped shape this role with her own sugary influence) really captured the idea of a sweet, somewhat naive, southern girl who really enjoyed having her photo taken and hoped that good ol' JC wouldn't be too upset with her. <br /><br />Gretchen Mol turns out a career high performance (she may just have the most perfect breasts ever), which I am happy about, because she did have the curse. Several years ago, she made the cover of Vanity Fair when no one really knew who she was, touting her as the next It-girl. And let's be frank, that was a bit presumptuous. I mean unfortunately she has never made it to Gwyneth status, though not for lack of talent. Making a few poor film choices when you are a pretty blonde in fickle Hollywood renders you forgettable I'm afraid. If this doesn't put her back on the A-list, well I'll be a monkey's uncle.<br /><br />Intensely private, Bettie herself has not seen the film yet. Bettie left the pinup party on a high note and fell in love with her old flame, Jesus. Whatever floats your boat honey. You were one helluva woman. I hope you're happy wherever you are.<br /><br />Congratulations Mary Harron, you've done our cult idol justice.