Als je er niet bij was geweest, dan zal deze film je helaas boven het hoofd groeien. Wat, zoals ik al zei, jammer is, want hoewel een deel van het acteerwerk amateuristisch is, is het bedoeld als realisme. Laten we eerlijk zijn: in het echte leven zeggen we dingen niet op een veeleisende of perfecte manier, zelfs niet als we dat van plan zijn. In dat opzicht werkt het. Dit geldt echter niet voor onze 'bekende' acteurs in deze film, met name Jodie Foster (geboren als natuurtalent). Het feit dat de andere 3 meisjes niet goed genoeg zijn, draagt alleen maar bij aan het verhaal: Jodie speelt de lijm die moeite heeft om hun vriendschap in stand te houden, zelfs met het voor de hand liggende gevoel dat er iets mis is. Dat betekent dat hoe hecht je vriendschap ook is, er uiteindelijk altijd mensen zijn die gewoon verdwijnen, hoe je ook je best doet.<br />En dat is de kern van de film. Het gaat niet over feesten, het gaat niet over seksualiteit, maar over deze 4 meisjes en hun laatste keer als jonge meisjes voordat ze alleen de wereld in moeten.<br />Als je ooit in je leven zo'n vriendschap hebt gehad, zul je deze film voelen <0xE2><0x80><0x93> hij zal veel voor je betekenen, in welk tijdperk hij ook speelt of in welk tijdperk je ook bent opgegroeid. We kenden deze meisjes allemaal op school, of kenden ze in elk geval van naam. We kenden allemaal de gefrustreerde maagd, die zich half aan haar jeugd wilde vastklampen en half wanhopig volwassen wilde worden met de gedachte dat dat het beste voor haar was. We kenden allemaal de jongensgek, de modepop wier ijdelheid haar angst voor de wereld, haar angst voor acceptatie verbergt. We kenden allemaal het feestbeest, het meisje over wie werd gefluisterd, met verhalen over niet alleen haar trieste leven thuis, maar ook over haar beruchte wapenfeiten. En we kenden allemaal de'moederfiguur', die een beetje reëler was, een beetje meer grond onder de voeten had, een beetje triester was omdat ze wist wat er zou gebeuren. Misschien was jij zo'n meisje. <br />Deze film beschrijft echt die kwetsbare periode in het leven waarin verlangen, behoeften, druk, vrouw-zijn, kindertijd, de wereld en eenzaamheid allemaal belichaamd zijn in het hoofd van elke vrouw, elke factor op de rand van de afgrond. Aan welk aspect hou je je vast? Wat gooi je over de rand, hoe graag je je er ook aan vast wilt houden? En hoe pijnlijk is het afscheid van alles wat je hebt gekend? Dat is wat deze film is <0xE2><0x80><0x93> stappen naar het vrouw-zijn terwijl je je vastklampt aan je kindertijd, en hoe verdomd moeilijk het is om te blijven lopen. Als je daar was, je weet wel... en van deze film hield, zoals ik doe. Pijnlijk en teder gedaan. Een mooi staaltje gevangen vrouwelijkheid.
If you weren't there, then unfortunately this movie will be beyond compassion for you. Which as I say is a shame because although some of the acting is amateurish, it is meant to be for realism. Let's face it--in real life, we don't say things in an exacting or perfect way, even when we mean to. In this sense, it works. This, however, does not apply to our "known" actors in this film, notably Jodie Foster (born a natural). The fact that the other 3 girls are not accomplished only adds to the story--Jodie plays the glue that struggles to keep their friendship close, even with the obvious feeling of fatality. Meaning that no matter how close friends are, eventually there are some people that just fade away, no matter how you try.<br /><br />And therein is the core of the movie. It's not about partying, it's not about sexuality, but about these 4 girls and their final time as still young girls before they have to go the world alone.<br /><br />If you have ever had a friendship like that in your life, you will feel this movie--it will mean a lot to you, no matter what era it is set in, or what era you grew up in. We all knew these girls in school, or at the very least knew of them. We all knew the frustrated virgin, half wanting to hold onto childhood and half wanting desperately to grow up and thinking that will do it for her. We all knew the boy-crazy one, the fashion plate whose vanity hides her fear of the world, her fear of acceptance. We all knew the party girl, the one they whispered about, with tales of not only her sad home life but of her notorious exploits. And we all knew the "mother figure", the one a little more real, a little more grounded, a little more sad because she knew what would happen. Maybe you were one of those girls. Maybe, like me, you had been each one at one time or another...<br /><br />This film really captures that fragile time in life when want, needs, pressures, womanhood, childhood, the world and loneliness are all embodied in each female's head, each factor on the precipice. Which aspect do you hang on to? What do you toss over the edge, no matter how you may want to hold on? And how painful is goodbye to everything you've known? That's what this movie is--steps into womanhood while clinging onto childhood, and how damn tough it is to keep walking. If you were there, you know...and love this film, as I do. Aching and tenderly done. A fine piece of captured femininity.