Saxofonist Ronnie Bowers (Dick Powell) wint een studiocontract en gaat naar Hollywood. Hij logeert in het Hollywwod Hotel (natuurlijk). Tegelijkertijd heeft de grote egocentrische ster Mona Marshall (Lola Lane) een driftbui en weigert de première van haar nieuwe film bij te wonen. In paniek huren de studio's de vrouw die op Virginia (Rosemary Lane) lijkt om zich voor te doen en Bowers neemt haar mee naar de première NIET om hem te vertellen dat het Marshall niet is. Natuurlijk worden ze verliefd. De rest van de plot kun je zelf wel raden.<br />De plot is oud (op zijn zachtst gezegd), maar Powell en Rosemary Lane vormen een heel sympathiek stel en hebben prachtige zangstemmen. De muziek is goed (met de nadruk op 'hoera voor Hollywood'). ) en regisseur Busby Berkeley pronkt met zijn unieke visuele kwaliteiten in een echt leuke drive-in musical (met Edgar Kennedy die zijn gepatenteerde langzame opbrander geeft). Ook Glenda Farrell heeft een paar grappige stukjes als Mona's zus Jonesie.<br />Toch is de film niet zo goed. De rest van de cast doet vreselijk zijn best, en het grootste deel van de humor is gewoon niet grappig. Vooral Lola Lane is gewoon waardeloos in haar poging om Mona te spelen voor een komedie. Er is ook nog racisme <0xE2><0x80><0x93> er wordt voor de lol een stereotiepe zwarte huishoudster gespeeld, en op een gegeven moment is er echt een afgrijselijke racistische 'humor'. Dat is waarschijnlijk de reden dat dit meestal niet op tv komt. Ik besef dat het destijds geaccepteerd werd, maar vandaag komt het op mij als weerzinwekkend over. Al met al een waardeloze film met een paar serieuze problemen, geholpen door een goede cast en een paar geweldige liedjes.
Saxophonist Ronnie Bowers (Dick Powell) wins a studio contract and goes to Hollywood. He stays at Hollywwod Hotel (of course). At the same time big egotistical star Mona Marshall (Lola Lane) has a tantrum and refuses to attend the premiere of her new picture. In a panic the studio hires lookalike Virginia (Rosemary Lane) to impersonate her and have Bowers take her to the premiere NOT telling him it's not Marshall. Naturally they fall in love. You can pretty much figure out the rest of the plot yourself.<br /><br />The plot is old (to put it nicely) but Powell and Rosemary Lane make a very likable pair and have beautiful singing voices. The score is good (highlighted by "Hooray for Hollywood") and director Busby Berkeley shows off his unique visuals in a really fun drive-in musical sequence (with Edgar Kennedy doing his patented slow burn). Also Glenda Farrell has a few funny bits as Monas sister Jonesie.<br /><br />Still the movie isn't that good. The rest of the cast mugs ferociously and most of the humor is just not funny. Lola Lane especially is just lousy trying to play Mona for comedy. Also there is racism--a stereotypical black maid is played for laughs and there's some truly appalling racist "humor" at one point. That's probably what keeps this off TV most of the time. I realize it was accepted at the time but it comes across as revolting today.<br /><br />All in all a so-so movie with some serious problems helped by a good cast and some great songs. I give it a 7.