Sydney Lumet heeft al 20 jaar geen kassucces meer gehad, en toch is het hem op zijn drieëntachtigste gelukt om een strakke, goed gecaste, spannende thriller te schrijven die zich afspeelt op zijn oude werkterrein, New York City. (Hoe hij aan de verzekering is gekomen, laat staan aan het budget na al die flops, is ook een raadsel.) Het is een behoorlijk grimmig verhaal en de personages zijn niet bepaald sympathiek, maar ik zat op het puntje van mijn stoel tot de laatste scène.<br />Twee broers met dringende financiële problemen spannen samen om een juwelierszaak in een buitenwijk te beroven die het eigendom is van hun bejaarde ouders. Het enige slachtoffer wordt de verzekeringsmaatschappij. De overval gaat mis en twee mensen sterven. Het grootste deel van de film gaat over de nasleep. De actie is niet-lineair en gezien vanuit verschillende gezichtspunten, maar het is niet moeilijk te volgen. Wat niet zo gemakkelijk te begrijpen is, is het achterliggende verhaal over hoe de broers in zo'n puinhoop terecht zijn gekomen. Er zijn aanwijzingen dat de jongste broer de lieveling van de familie is, terwijl de oudste broer veel bagage lijkt te hebben over zijn relatie met zijn vader, en vice versa, maar dat verklaart niet waarom hij een heroïnegebruikende, moordzuchtige verduisteraar is geworden. Als de sluwe oudere broer domineert een corpulente Philip Seymour Hoffman de film, maar hij wordt goed gesteund door Ethan Hawke als zijn gekoeioneerde, incompetente jongere broer. Albert Finney als hun vader lijkt in een constante staat van woede te verkeren, maar ja, daar vraagt het script om. Marisa Tomei als de overspelige vrouw van de oudere broer op tweeënveertigjarige leeftijd levert de meest sexy voorstelling op die ik in vele jaren heb gezien. De film begint letterlijk met een knal, maar we zijn al snel uit die comfortzone.<br />Ik ken de oorsprong van dit verhaal niet van de eerste scenarioschrijver Kelly Masterton, maar ik vermoed dat het net als Lumets geweldige film uit 1970 'Dog Day Afternoon' Het is gebaseerd op feiten en het is te dwaas om onwaar te zijn. Lumet is zo'n beetje de laatste van die immens veelzijdige, ouderwetse studioregisseurs die met immens veel snelheid in staat waren om zo ongeveer alles te regisseren wat ze voor hun neus kregen. Sommige grote films werden op die manier geproduceerd en ook een paar klassieke kalkoenen. Dit is van geen van beide een klassieker en het is een goed gemaakt stuk neerslachtig amusement. Het zal je waarschijnlijk het gevoel geven dat je geluk hebt dat je geen lid bent van een familie die zo disfunctioneel is als deze, maar dat je je nog steeds afvraagt hoe ze zo geworden zijn. We weten dat de ouders gelukkig waren, maar we zien de moeder zo weinig en horen zo weinig over haar dat we onmogelijk iets over haar relatie met de jongens te weten kunnen komen. (Er is ook een dochter wier aanwezigheid overbodig lijkt.) Nou, net als Tolstoj moeten we concluderen dat 'elk ongelukkig gezin op zijn eigen manier ongelukkig is'.
Sydney Lumet hasn't had a box office hit in 20 years and yet at 83 has managed to churn out a tight, well-cast, suspenseful thriller set in his old stamping ground, New York City. (How he got insurance, let alone the budget after all those flops, is a mystery also). The story is a pretty grim one and the characters are not particularly likable but it held me on the edge of my seat till the final scene.<br /><br />Two brothers with pressing financial problems conspire to rob a suburban jewelry store owned by their elderly parents. The only victim is going to be the insurance company. The robbery goes awry and two people die. Most of the film is concerned with the aftermath. The action is non-linear and seen from the main character's differing points of view, but it is not difficult to follow. What is not so easy to work out is the back story  how did the brothers get into such a mess? There are clues  the younger brother being the baby of the family is his fathers' favorite while the older brother seems to be carrying a lot of baggage about his relationship with his father, and vice versa, but that hardly accounts for him becoming a heroin-using murdering embezzler.<br /><br />As the scheming older brother, a corpulent Philip Seymour Hoffman dominates the film, but he is well supported by Ethan Hawke as his bullied, inadequate younger brother. Albert Finney as their father seems to be in a constant state of rage but then the script calls for that. Marisa Tomei as the older brother's cheating wife at the age of 42 puts in the sexiest performance I've seen in many a year. The film literally starts with a bang, but we are out of that comfort zone pretty quickly.<br /><br />I don't know the origins of this story by first time scriptwriter Kelly Masterton but I suspect that like Lumet's great 70's film "Dog Day Afternoon" it is based on fact  it's too silly to be untrue. Lumet is just about the last of those immensely versatile old-time craftsman studio directors who with immense speed were able to direct just about anything that was put in front of them. Some great films were produced that way as well as some classic turkeys. This isn't a classic of either sort  it's a well-crafted piece of downbeat entertainment. It will probably leave you feeling that you were lucky not be a member of a family as dysfunctional as this one, but still wondering as to how they got that way. We do know the parents were happy but we see so little of the mother and hear so little about her it is impossible pick up on her relationship with the boys. (There is also a daughter whose presence seems redundant). Well, like Tolstoy, we have to conclude that "each unhappy family is unhappy in its own way".