Afwijkend, onafhankelijk, theatraal, Christian Slater <0xE2><0x80><0x93> dat zijn allemaal lokkers die me deden uitkijken naar een uurtje of zo waarin ik een juweel van een film zou 'ontdekken'. Tjonge, wat was ik teleurgesteld. Julian Po komt nooit over zichzelf heen. De film is meedogenloos zelfbewust. Ik merkte dat ik mijn ongeloof geen moment kon uitstellen. De overdreven, duidelijk theatrale sets, het overdreven, duidelijk theatrale acteerwerk, de overdreven, duidelijk theatrale regie <0xE2><0x80><0x93> nou, je snapt wel wat ik bedoel.<br />Allegorieën hoeven niet in de vorm van een moker te worden uitgedeeld. En het is moeilijk om iets voor Julian Po te voelen omdat we nooit veel over hem weten. De belachelijke vriendin, de irritante stadsbewoners, de idiote dominee, de brutale kinderen <0xE2><0x80><0x93> waarom zou iemand, vooral iemand met een levenslange ambitie om aan zee te komen (Slaters karakter), besluiten om op zo'n troosteloze plek te blijven?
Quirky, independent, theatrical, Christian Slater--these are all teasers that made me look forward to spending an hour or so "discovering" a jewel of a film. Boy, was I disappointed. Julian Po never gets over itself. The film is relentlessly self-conscious. I found myself unable to suspend disbelief for even a moment. The overdone, obviously theatrical sets, the overdone, obviously theatrical acting, the overdone, obviously theatrical directing -- well, you get the idea. <br /><br />Allegories do not need to be delivered sledge hammer style. And it's hard to feel much of anything for Julian Po because we never know much about him. The ridiculous girlfriend, the annoying townsfolk, the idiotic clergyman, the bratty kids -- why would anyone, particularly anyone with a life long ambition to get to the seaside (Slater's character), decide to stay in such a dismal place?