In zijn eerste film als regisseur in Hollywood breit Henry Brommell een boeiende brei die geheel bestaat uit het met melancholische authenticiteit doorboren van huwelijkskwesties, en die vlecht hij door in een even boeiende subplot van een huurmoordenaarsbedrijf van vader en zoon. De film is scherpzinnig geregisseerd en bestaat uit een prachtig in elkaar gezette cast en een snel, gezinsbewust scenario (ook door Brommell) dat een overigens vermoeid genre tot leven brengt. Als bonus levert 'Paniek' een subtiel, wrang gevoel voor humor op, dat een onverwachte, ontegenzeglijk charmante en zeer welkome verrassing teweegbrengt <0xE2><0x80><0x93> door de stuntelende, onzekere, onopvallende ster wiens altijd-cool-staat verlokkelijk is, vooral gezien zijn vakgebied.<br />De altijd-grote William H. Macy neemt onze harten weer over van Alex, een ongelukkige, verscheurde echtgenoot en vader van middelbare leeftijd die troost vindt in de meest dubieuze persoon: een jonge, aantrekkelijke, al even verknipte drieëntwintigjarige vrouw, Sarah (Neve Campbell), die hij ontmoet in de wachtkamer van een psycholoog, waar hij wacht op de therapie van dokter Josh Parks (John Ritter) om zijn groeiende verlangen te bespreken om het familiebedrijf te verlaten dat zijn vader (Donald Sutherland) heeft opgebouwd. Alex, wiens verlangen om een nieuw leven te leiden wordt belemmerd door de angst dat hij zijn vader, die hem de wet voorschrijft, teleurstelt, krijgt een onverstandige voorliefde voor Sarah, wat er uiteindelijk toe leidt dat hij de essentie en onweerlegbare verantwoordelijkheid begrijpt van het echtgenoot zijn van zijn vrouw en, belangrijker voor hem, een goede vader zijn van zijn zesjarige zoon Sammy (gespeeld door de innemende David Dorfman).<br />De briljante _Panic_ van Henry Brommell is een zeldzaamheid in Hollywood (met uitzondering van _Road to Perdition_ uit 2002), omdat de conceptie ervan in 2000 twee tegenstrijdige genres (georganiseerde misdaad, familiedrama) verweeft tot een fascinerende, warme brok filmgeschiedenis die in beide richtingen even sterk is (en dat is het ook). een die zijn uitzonderlijke, zelden voorkomende kaliber en glanzende oprechtheid in de komende eeuwen zal behouden.
In his first go as a Hollywood director, Henry Brommell whips an enthralling yarn that is all of penetrating relatable marital issues with melancholic authenticity, and lacing such with an equally absorbing subplot of a father-son hit-man business. The film is directed astutely and consists of a wonderfully put together cast as well as a swift, family-conscious screenplay (also by Brommell) that brings life to an otherwise fatigued genre. As a bonus, 'Panic' delivers subtle, acerbic humoran unexpected, undeniably charming, and very welcome surprisethrough its bumbling, unsure-of-himself, low-key star, whose ever-cool state is enticing, especially given his line of work.<br /><br />The forever-great William H. Macy again captures our hearts as Alex, a unhappy, torn, middle-aged husband and father who finds solace in the most dubious of persons: a young, attractive, equally-messed-up 23-year-old named Sarah (Neve Campbell), whom he meets in the waiting-room at a psychologist's office, where he awaits the therapy of Dr. Josh Parks (John Ritter) to discuss his growing eagerness to quit the family business that his father (Donald Sutherland) built. Alex, whose lust to lead a new life is obstructed by the fear of disappointing his dictating father, strikes an unwise fancy for Sarah, which ultimately leads him to understand the essence and irrefutable responsibility of being a husband to his wife and, more importantly to him, a good father to his six-year-old son, Sammy (played enthusiastically by the endearing David Dorfman).<br /><br />Henry Brommell's brilliant 'Panic' is something of a rarity in Hollywood seldom seen (with the exception of 2002's 'Road to Perdition') since its conception in 2000it weaves two conflicting genres (organized-crime, family drama) into a fascinating, warm hunk of movie-viewing that is evenly strong in either directionand it's one that will maintain its exceptional, infrequent caliber and gleaming sincerity for ages to come.