De Ring is gemaakt naar het enige scenario dat Hitchcock zelf heeft geschreven en het gaat, zoals veel van zijn eerste films, over een driehoeksverhouding. Op het eerste gezicht lijkt het een cynische update van de moraliteitskomedies met een ontrouwthema van Cecil B. De Mille, maar meer dan dat is het de eerste werkelijk competente Hitchcock-film. Ook al gebruikte hij nog niet de ideeën en motieven van spannende thrillers, hij ontwikkelde in elk geval de middelen om spanning te creëren.<br />Niet alleen was hij een liefhebber van de Duitse expressionistische stijl, maar ook de ritmische montagestijl van Sergei Eisenstein had zijn invloed op Hitchcock. Maar hier houdt hij het tempo er niet alleen in met de montage, maar ook met de inhoud van de beelden. Dat blijkt uit de openingsbeelden, waarin de draaimolens een briljante snelheid hebben. En net als bij Eisenstein lijkt de montagestijl te suggereren dat we, als er bijvoorbeeld in een fractie van een seconde een opname wordt gemaakt van de bel die wordt geluid, het geluid bijna onbewust horen omdat het beeld zo schokt.<br />Er is ook een contrast, vooral bij stomme films uit de Verenigde Staten, in de zin dat The Ring niet vol staat met te veel titelkaartjes. Zoveel mogelijk wordt overgebracht door middel van beeldmateriaal, en Hitch heeft genoeg vertrouwen in het publiek om te liplezen of in elk geval de betekenis van het grootste deel van de tekst van de personages te raden. En dat wordt niet gedaan door middel van gekunstelde symboliek of overacting, maar door de juiste hoeken te vinden en de juiste timing, vooral met foto's vanuit het gezichtspunt, en door een paar sterke, maar subtiele uitvoeringen. Er zijn helaas een paar duidelijke expressionistische trucs (vooral dubbele belichting), waarvan er veel onnodig waren, maar veel minder dan in The Lodger.<br />Laten we een paar eervolle vermeldingen doen voor de voornoemde acteurs. Ten eerste de verbluffend knappe en zeer getalenteerde Carl Brisson in de hoofdrol. Ondanks zijn talent begreep ik eerst niet goed waarom hij die rol had gekregen. Om eerlijk te zijn lijkt hij meer op een balletdanseres dan op een bokser! Maar dat bewijst maar weer hoe weinig ik weet, want Brisson bleek in werkelijkheid een voormalig beroepsbokser te zijn en weinig ervaring met acteren te hebben. Zijn rivaal is de bekwame Ian Hunter, die tot in de jaren zestig een lange carrière in ondersteunende rollen zou hebben. De meest veeleisende rol in _The Ring_ is die van Lillian Hall-Davis, die verscheurd wordt tussen twee geliefden. Ze weet het echter heel goed te redden met een emotioneel, ingetogen optreden, en dat is het.' Het is jammer dat haar carrière in het geluidstijdperk geen lang leven beschoren was. En ten slotte, maar niet in de laatste plaats, biedt de grote Gordon Harker een komische afwisseling in wat waarschijnlijk zijn beste rol ooit is.<br />De climax van de vechtscène in The Ring is een van de indrukwekkendste momenten van Hitchcock in het zwijgende tijdperk. Martin Scorcese had misschien zijn oog op The Ring laten vallen toen hij de vechtscènes in Raging Bull regisseerde, want zijn wachtwoord voor deze scènes was 'Blijf in de ring'. Het gevecht in The Ring begint met een paar tamelijk regelmatige lange shots, maar als de actie intenser wordt, laat Hitchcock ons midden in de actie vallen, met close-ups en shots vanuit het gezichtspunt. Het lijkt altijd zijn bedoeling te zijn geweest om zijn publiek erbij te betrekken, en dat was van cruciaal belang in zijn latere carrière, waar het geheim van zijn succes er vaak in bestond de kijker onder te dompelen in de angst of paranoia van het personage.<br />De Ring verdient echt meer erkenning dan de inferieure, maar bekende _De Huurder_. Het is een veel gepolijster en professioneler werk dan de eerdere film, en waarschijnlijk het beste van al zijn stille gelaatstrekken.
The Ring was made from the only screenplay Hitchcock wrote himself and it deals, as many of his earliest pictures do, with a love triangle. At first glance, it looks like a more cynical update of the infidelity-themed morality comedies of Cecil B. De Mille, but more than that it is the first really competent Hitchcock picture. Even if he was not yet using the ideas and motifs of suspenseful thrillers, he was at least developing the tools with which to create suspense.<br /><br />As well as being a student of the German Expressionist style, the rhythmic editing style of Sergei Eisenstein had had its impact upon Hitchcock. But here he keeps tempo not just with the edits but with the content of the imagery. This is apparent from the opening shots, where spinning fairground rides brilliantly establish a smooth tempo. And like Eisenstein, the editing style seems to suggest sound  for example when a split-second shot of the bell being rung is flashed in, we almost subconsciously hear the sound because the image is so jarring.<br /><br />There is also a contrast, particularly with silent films from the US, in that The Ring is not cluttered up with too many title cards. As much as possible is conveyed by imagery, and Hitch has enough faith in the audience to either lip-read or at least infer the meaning of the bulk of the characters' speech. And it's not done by contrived symbolism or overacting, it's all done by getting the right angles and the right timing, particularly with point-of-view shots, as well as some strong yet subtle performances. There are unfortunately a few too many obvious expressionist devices (particularly double exposures), many of which were unnecessary, but there is far less of this than there is in The Lodger.<br /><br />Let's make a few honourable mentions for the aforementioned actors. First up, the stunningly handsome and very talented Carl Brisson in the lead role. In spite of his talent I was at first a bit confused as to why he got the role, as to be honest he looks more like a ballet dancer than a pugilist! But that just goes to show how much I know, as it turns out Brisson was in fact a former professional boxer and inexperienced in acting. Playing his rival is the competent Ian Hunter, who would go on to have a lengthy career in supporting roles right up to the 60s. The most demanding role in The Ring has to be that given to Lillian Hall-Davis, torn between two lovers. She pulls it off very well however with an emotive, understated performance, and it's a shame her career never lasted in the sound era. And last but not least the great Gordon Harker provides some comic relief in what is probably his best ever role.<br /><br />The Ring's climactic fight scene is among the most impressive moments of silent-era Hitchcock. Martin Scorcese may have had his eye on The Ring when he directed the fight scenes in Raging Bull, as his watchword for these scenes was "Stay inside the ring". The fight in The Ring starts off with some fairly regular long shots, but when the action intensifies Hitchcock drops us right in the middle of it, with close-ups and point-of-view shots. Hitchcock's aim always seems to have been to involve his audience, and this was crucial in his later career where the secret of his success was often in immersing the viewer in the character's fear or paranoia.<br /><br />The Ring really deserves more recognition than the inferior but better known The Lodger. It's a much more polished and professional work than the earlier picture, and probably the best of all his silent features.