Debbie Reynolds tikt, grijpt en, jawel, tapdanst zich een weg door deze gewone thriller die een duidelijk geconstrueerde jaren-dertigsfeer heeft. Twee dames, bij elkaar gebracht wanneer hun zoons een moord plegen, proberen hun leven opnieuw te beginnen door een tapdansschool voor kinderen in Hollywood te runnen. Het probleem is dat een van hen wordt geplaagd door neurosen. Kun je je voorstellen wat er 10 jaar eerder is gebeurd, met Robert Aldrich die Bette Davis en Joan Crawford regisseerde...? Nee, Bette zou Joan nooit zoveel tijd hebben gegeven om haar rol te spelen, en ik kan me Bette Davis niet in de andere rol voorstellen, die hartverscheurend tapdanst. Dit is een zuiver nepstuk van macaber, geschreven door een achterbuurtbewoner, Henry Farrell (wiens idee van een goede'shock' een goede'shock' is). is om de massamoord op een groep konijnen in scène te zetten!). Geen greintje eerlijke pret in het hele lauwe pakket.
Debbie Reynolds toe-taps, tangos and, yes, tap-dances her way through this ordinary thriller which has a distinctly fabricated '30s atmosphere. Two ladies, brought together when their sons commit a murder, try starting their lives over by running a tap-dance school for tots in Hollywood. Trouble is, one of them is plagued by neuroses. Can you imagine this thing 10 years earlier with Robert Aldrich directing Bette Davis and Joan Crawford...? Nahh, Bette never would have allowed Joan so much screen-time to strut her stuff, and I can't imagine Bette Davis in the other role, tap-dancing her heart out. This is a purely bogus piece of macabre, written by a slumming Henry Farrell (whose idea of a good "shock" is to stage the mass-murder of a group of rabbits!). Not an ounce of honest fun in the whole tepid package. *1/2 from ****