Jochen Hick schreef en regisseerde deze kleine thriller, gebaseerd op het idee dat het aidsvirus een schapenvirus was dat door de regering gemuteerd was om de wereld van de homo's te bevrijden en dat blijkbaar in de jaren voor het uitbreken van de afschuwelijke ziekte op gevangenen was getest. Als het concept van de film niet zo schrijnend was, zou hij in de categorie vallen van de vele films over de verwoesting van de wereld door een ongebreideld, niet-bevooroordeeld infecterend organisme.<br />Stefan (Tom Wlaschiha) reist van Berlijn naar San Francisco om de wetenschappelijke veronderstellingen van zijn vader te onderzoeken over het geïnfecteerde schapenvirus en de effecten ervan op de gevangenen in wie het werd geïnjecteerd. Hij ontmoet enige minachting en verzet tegen een dode theorie, maar ontmoet ook een paar mensen die van de theorie op de hoogte zijn en zijn onderzoek steunen. Tegelijk met zijn bezoek vindt er een reeks seriemoorden plaats, waarbij elk slachtoffer op een vergelijkbare manier wordt vermoord en elke moord schijnbaar wordt begeleid door flarden muziek uit de opera 'Turandot' van Puccini, die toevallig net in de opera in San Francisco wordt opgevoerd. Een politie-inspecteur, Louise Tolliver (Irit Levi) en haar collega Kalene Parker (Kalene Parker) volgen de moorden terwijl Stefan de ronde doet door de seksclubs en bars in San Francisco om mannen te vinden die mogelijk proefkonijnen zijn geweest voor de theorie van zijn vader. Hij ontmoet een vreemde jongen, Jeffrey Thalman, met wie hij een kat-en-muis-relatie heeft, en een prominente dokter Burroughs (Richard Conti) die merkwaardig genoeg betrokken lijkt bij de rolverdeling van de verdachten. Hoe dit alles tot een einde komt, is het spel van de film, een verhaal dat net zozeer draait om de zoektocht naar de eigen identiteit van Stefan en Jeffery als om het onderzoek naar een moordzaak.<br /><br />Tom Wlaschiha, Jim Thalman en Richard Conti doen het goed in hun rollen (ze zijn de enige drie met acteerervaring in de film! De kwaliteit van de film wordt aanzienlijk minder door de minder dan acceptabele, minimaal getalenteerde Irit Levy en Kaylene Parker: op het witte doek daalt de geloofwaardigheid van het verhaal tot onder het nulpunt. Er zijn een paar kleine cameo's van andere acteurs die het doek oplichten voor de momenten dat zij het toneel bevolken, maar in de hele film wordt alles overschaduwd door de onophoudelijke herhaling van 'Nessun dorma' zoals gezongen door Mario del Monaco uit een opname van de opera <0xE2><0x80><0x93> en dat schijnt de reden te zijn voor het maken van de film! Goed idee voor een film en een paar goede karakteriseringen van de acteurs, maar er is geen afronding van de eerste premisse waarmee het hele gedoe is begonnen.
Jochen Hick wrote and directed this little thriller of a suspense film based on the concept that the AIDS virus was a sheep virus mutated by the government to rid the world of gays and was apparently tested on convicts in the years before the outbreak of the hideous disease. Were it not for the poignancy of the concept of the film, this would fall into the category of the many films about the ruination of the world by a rampant non-prejudicial infective organism.<br /><br />Stefan (Tom Wlaschiha) journeys from Berlin to San Francisco to investigate his father's scientific suppositions about the induced sheep virus and its effects of the convicts in whom it was infused. He meets with some disdain and resistance to a dead theory, but also encounters some folks who know of the theory and support his investigation. Simultaneously with his visit a series of serial murders takes place, each victim killed in a similar manner and each murder apparently accompanied by strains of music from Puccini's opera 'Turandot' which just happens to be opening at the San Francisco Opera. A police investigator Louise Tolliver (Irit Levi) and her companion cop (Kalene Parker) follow the murders while Stefan makes the rounds of the sex clubs and bars in San Francisco trying to locate men who may have been guinea pigs for his father's theory. He encounters a strange lad Jeffrey (Jim Thalman) with whom he has a cat and mouse attraction and a prominent Doctor Burroughs (Richard Conti) who seems oddly involved in the cast of suspects. How this all come to an end is the play of the film, a story as much about the search for self identity between Stefan and Jeffery as it is a case for investigation of murders.<br /><br />While Tom Wlaschiha, Jim Thalman and Richard Conti do well with their roles (they are the only three who have any prior acting experience in the film!), the quality of the film sags considerably by the less than acceptable minimally talented Irit Levy and Kaylene Parker: when on screen the credibility of the story drops below zero. There are some small cameos by other actors that brighten the screen for the moments they inhabit, but in all the film is drowned by the incessant replay of 'Nessun dorma' as sung by Mario del Monaco from a recording o the opera - and that seems to be the reason for making the film! Good idea for a film and some good characterizations by the actors, but there is no resolution of the initial premise that started the whole thing. Grady Harp, February 06