Wat is de meest aangrijpende film die ooit is gemaakt? De gynaecologische nachtmerrie van 'Cries and Whispers'? De bijtende psychodrama's van Fassbinder? De verwarrende zwarte komedie van 'Last House aan de linkerkant'? Ik weet zeker dat er voor dat deel van het filmminnende publiek dat zijn mast aan het goede schip Buster Keaton heeft vastgemaakt, maar één antwoord mogelijk is: een van zijn geluidsfilms.<br />Ik weet niet wat mijn ziel het meest heeft gepijnigd in deze film <0xE2><0x80><0x93> het uitgangspunt van Keatons ingewikkelde en uitgebreide fysieke kunst om te ontaarden in saaie slapstick; de pijnlijke aarzeling van deze meesterfilmer met dialogen <0xE2><0x80><0x93> niet dat hij geen prachtige, komische stem heeft, of dat hij dialogen niet grappig kan maken; het is alleen dat de studio niet...' Het lijkt erop dat hij niet genoeg shots heeft gehad, en dus lijkt hij te proberen zich zijn tekst te herinneren voor hij hem uitspreekt, wat hem <0xE2><0x80><0x93> Keaton, niet zijn personage <0xE2><0x80><0x93> alleen maar belachelijk maakt; of is het de vernedering om Keaton verwikkeld te zien in een smakeloze seksklucht, terwijl hij ons een paar van de rijkste verslagen heeft gegeven van romantische frustratie in de film?<br />Nee, ik weet wat het meest verontrustend was <0xE2><0x80><0x93> dat ik Buster Keaton, de grootste komediant van de bioscoop, terzijde moest zitten om Jimmy Durante te zien doen wat hij moest doen. Het zijn dit soort verschrikkingen die ervoor zorgen dat uw Dantes uw Inferno's schrijven. <br />MGM schijnt het merkwaardige idee te hebben dat de beste manier om Keaton aan het geluid aan te passen was om hem in een Marx-Broeder te veranderen, compleet met verbale pedanterie, ingewikkelde, saaie 'vlammen', chaotische slapstick, een theatrale setting, triomf door chaos en Thelma Todd. Keaton was gewoon niet zo'n soort komiek, en waar Groucho's kwaadaardige tong en opgewekte opportunisme misschien de doorslag hebben gegeven, kan Busters sociaal onbeholpen professor dat niet, hij is te bestudeerd en te voorspelbaar.<br />Wat Buster nodig had, was dat hij mocht experimenteren zoals Lang in 'M' of René Clair; hij zou nooit hebben geprobeerd het tij te keren zoals Chaplin. Er wordt op gezinspeeld dat Keaton met treinen rommelt, en het verlies wordt nog duidelijker.<br />En het punt is dat de film hier en daar, in de vlakke richting, helemaal niet zo slecht is <0xE2><0x80><0x93> er is een uitstekende schok wanneer een camera in de bus Keaton alleen op een station achterlaat; en de ontknoping, hoewel nauwelijks origineel, is in elk geval levendiger dan de vorige. Er is iets bijna vertederends aan de manier waarop Keaton een verhaal vertraagt dat alle vaart die het kan krijgen hard nodig heeft.<br />Er zit een film in over eenzaamheid, emotioneel verlammende orde, de verdovende effecten van onderwijs enzovoort, die zich uit alle macht probeert los te rukken. De beste manier om deze film te waarderen is niet het verhaal van professor T.Z. Post te bekijken, maar dat van het ontaarde genie Buster Keaton, gevangen in een gevangenis van middelmatigheid, verbijsterd door de nieuwe technologie, bespot door een boosaardig lot (in dit geval de studio), met een stoïcijnse gratie. Als je het zo bekijkt, wordt het een soort meesterwerk.
What is the most harrowing movie ever made? The gynaecological nightmare of 'Cries and Whispers'? The acid psychodramas of Fassbinder? The discomfiting black comedy of 'Last House on the left? I'm sure for that portion of the film-loving public that tie their masts to the good ship Buster Keaton, there is only one answer - any one of his sound films. <br /><br />I don't know what flayed my soul more poignantly in this movie - the grounding of Keaton's intricate and expansive physical art to humdrum slapstick; the painful hesitation of this master filmmaker with dialogue - not that he hasn't a lovely, comic voice, or that he can't make dialogue funny; it's just that the studio don't seem to have given him enough takes, and so he seems to be trying to remember his lines before he delivers, which only makes him - Keaton, not his character, look silly; or is it the humiliation of seeing Keaton caught up in a tawdry sex farce, when he has given us some of the richest accounts of romantic frustration in film? <br /><br />No, I know what was most disturbing - having to watch Buster Keaton, cinema's greatest comedian, sit aside to observe Jimmy Durante doing his schtick. It is horrors such as this that get yer Dantes composing yer Infernos.<br /><br />MGM seem to have got the curious idea that the best way to adapt Keaton to sound was to turn him into a Marx Brother, complete with verbal pedantry, elaborate, tedious 'clowning', shambolic slapstick, theatrical setting, triumph through chaos, and Thelma Todd. Keaton was just not that sort of comic, and where Groucho's malicious tongue and gleeful opportunism might just have made this plot work, Buster's socially inept professor can't, he is too studied and predictable. <br /><br />What Buster needed was to be allowed experiment like Lang in 'M', or Rene Clair; he would never have tried to hold back the tide like Chaplin. When a film like 'The General' is alluded to - messing about with trains - the loss becomes even more apparent. <br /><br />And the thing is, in patches amid the flat direction, the film isn't all that bad - there is an excellent jolt when a camera on the bus leaves Keaton alone at a railway station; and the denouement, if hardly original, is at least livelier than what went before. There is something almost endearing about the way Keaton slows down a plot that needs all the zip it can get. <br /><br />There is a film in here about loneliness, emotionally paralysing order, the numbing effects of education etc., struggling to get out. The best way to appreciate this film is to watch not the narrative of Professor TZ Post, but of emasculated genius Buster Keaton, trapped in a prison of mediocrity, confounded by new technology, mocked by a malevolent fate (in this case the studio), retaining a stoical grace. Looked at like that, it becomes a kind of masterpiece.