Zo geweldig, zo eigenzinnig, zo romantisch, zo Italiaans. De film is zo vederlicht dat je wegzweeft in zijn gebroken werkelijkheid en nooit meer terug wilt naar de sleur. Een keuken gootsteenwereld van bakkerijen, kappers en loodgieters, maar een wereld die glinstert met een zachte gloed. Moet de eer naar het script of de regie gaan? Kies zelf maar <0xE2><0x80><0x93> ze zijn allebei vlekkeloos. Laat me teruggaan naar dat New York City dat net achter de spiegel ligt.
So wonderful, so quirky, so romantic, so Italian. The film is so feather -light you float off into its refracted reality and you never want to return to the humdrum again. A kitchen sink world of bakeries, and hairdressers, and plumbing, but one that shimmers with a soft luminescence. Should the credit go to the screenplay or the direction? Take your pick -- they're both faultless. Let me get back to that New York City that lies just beyond the looking glass.