Rockster John Norman Howard (Kris Kristofferson) verandert zangeres Esther Hoffman (Barbra Streisand) van de ene op de andere dag in een zingende ster. Esthers ster stijgt, die van John daalt, dankzij drugs en alcohol. Na ongeveer twee uur doet John het zelfvernietigende-rood-converter-met-160-mph-crack-op-een-desert snelweg-gebeuren. Het beste aan deze film is de muziek, vooral het nummer 'Evergreen'. Barbra Streisand zingt goed, maar je kunt haar niet serieus nemen als aankomende ster, terwijl ze al een ster is. De allereerste keer dat ze op het toneel verschijnt, zingend in een bar in een achterafstraatje, ziet ze eruit als een gevestigde zangeres die een avondje uit is, niet als een worstelende onbekende die haar zangcarrière probeert te lanceren. Ze is te zelfverzekerd, te professioneel. Haar appartement ziet eruit als een pagina uit _Apartment Living_, niet als een of ander krot waar een zwoegende zangeres zou wonen.<br />Kris Kristofferson speelt de egocentrische, onbeheerste rockster als... nou ja, als een zanger die probeert acteur te worden, maar niet veel acteertalent heeft. De regie is lauw, het verhaal is traag en saai.<br />Maar het ergste aan deze film is niet het acteerwerk, of de slappe regie, of het trage verhaal. Het is het haar! Nadat je twee uur lang naar het afschuwelijke kapsel van Kristofferson en Streisand hebt gekeken, doen je ogen pijn.
Rock star John Norman Howard (Kris Kristofferson) turns lounge singer Esther Hoffman (Barbra Streisand) into an overnight singing star. Esther's star rises while John's goes into decline, thanks to drugs and alcohol. After about two hours, John does the self-destructive-red-converible-160-MPH-crack-up-on-a-desert-highway thing. The best thing about this movie is the music, especially the song, "Evergreen." Barbra Streisand sings well, but you can't take her seriously as an up-and-coming star, when she is *already* a star. The very first time she appears, singing in a back alley bar, she looks like an established singing star who is slumming for the night, not like a struggling unknown who is trying to launch her singing career. She is too confident, too professional. Her apartment looks like a page out of "Apartment Living," not some hole-in-the-wall apartment where a real struggling singer would live.<br /><br />Kris Kristofferson handles the self-centered, out-of-control rock star role like...well, like a singer who is trying to be an actor but doesn't have much acting talent. The direction is tepid, the story is slow and dull.<br /><br />But the worst thing about this movie is not the acting, or the lame direction, or the slow story. It's the hair! After staring at Kristofferson's and Streisand's awful 70's hairdos for 2+ hours, your eyes hurt.