Eerst zag ik dit een half leven geleden op een zwart-wittelevisie in een klein Samoaans dorp en ik vond het hilarisch. Nu ik het voor de tweede keer heb gezien, zoveel later, vind ik het niet hilarisch. Ik vind NIET ALLES meer hilarisch. Maar dit is een geestige en luchthartige komedie die zich snel en zonder haperen ontvouwt, en ik heb er met volle teugen van genoten.<br />Het is 1945 en Fred MacMurray is een 4F die staat te popelen om bij het leger te gaan. Hij wrijft over een lamp op de schroothoop die hij beheert en een geest verschijnt om hem een paar wensen te doen. (Ho, neuriën, hè? Maar hoewel de introductie niet meer dan oké is, zijn de fantasieën behoorlijk levendig. MacMurray zegt tegen de geest dat hij in het leger wil. Poef, en hij marcheert samen met Washingtons soldaten een bijzonder warme en uitnodigende officiersmess binnen, waar June Haver en Joan Leslie veel kanten onderleggertjes of wat het ook zijn dragen, en lavendelkleurige pruiken. Washington stuurt MacMurray om de vijand te bespioneren <0xE2><0x80><0x93> Hessisch-Duitse Hessische officieren met rode revers, geen Britse. De Hessische officieren worden in een Bierstube gepropt en zingen een heel amusant drinklied dat de deugden van het Vaterland bezingt: 'Where the white wine is winier/ and the Rhinewater is Rhinier/ and the bratwurst is milder/ and the yellow hair is yellower/ and the Frauleins are jucier/ and the ducksteps are gooiser.' Zoiets. De karakteriseringen zijn fabelachtig, even goed als die van Sig Rumann. Otto Preminger is de achterdochtige en sinistere Hessische generaal. 'Weet je, Heidelberg, v is 241 tegen 1 <0xE2><0x80><0x93> maar v is niet bang.'<br />Ik kan niet te lang doorgaan met deze fantasieën, maar ze zijn allemaal heel grappig, en de tekst ook. Als MacMurray zou willen dat hij bij de marine zat, eindigt hij met Columbus en wordt de fantasie gepresenteerd als een grootse opera. 'Weet je niet dat varen naar het westen betekende/ een verschrikkelijk dure investering?/ En wie denk je dat de middelen verschaft/ maar Isabella, koningin der koninginnen.' Als ze de Nieuwe Wereld zien, merkt iemand op dat die er geweldig uitziet. 'Het kan me niet schelen hoe hij eruitziet,' mompelt Columbus. Maar dat land gaat Columbusland heten.'<br />Hoe dan ook, alles is eindelijk rechtgezet, hoewel de geest inmiddels behoorlijk dronken is, en MacMurray belandt met het juiste meisje in het korps mariniers.<br />Ik heb het misschien te schattig laten klinken, maar het <0xC3><0xAD>s schattig. De kinderen zullen genieten van de rookwolkjes en de magie en het afgezaagde liefdesverhaal. De volwassenen zullen de meer uitdagende elementen van het verhaal geweldig vinden (wie zijn de Hessians?), tenzij ze toevallig een universitaire graad hebben, en in dat geval zullen ze het misschien bij goochelarij houden en zeggen: 'Wauw! Te gek!'
First saw this half a lifetime ago on a black-and-white TV in a small Samoan village and thought it was hilarious. Now, having seen it for the second time, so much later, I don't find it hilarious. I don't find ANYTHING hilarious anymore. But this is a witty and light-hearted comedy that moves along quickly without stumbling and I thoroughly enjoyed it.<br /><br />It's 1945 and Fred MacMurray is a 4F who's dying to get into one of the armed forces. He rubs a lamp in the scrapyard he's managing and a genie appears to grant him a few wishes. (Ho hum, right? But though the introduction is no more than okay, the fantasies are pretty lively.) MacMurray tells the genie that he wants to be in the army. Poof, and he is marching along with Washington's soldiers into a particularly warm and inviting USO where June Haver and Joan Leslie are wearing lots of lace doilies or whatever they are, and lavender wigs. Washington sends MacMurray to spy on the enemy -- red-coating, German-speaking Hessians, not Brits. The Hessians are jammed into a Bierstube and singing a very amusing drinking song extolling the virtues of the Vaterland, "where the white wine is winier/ and the Rhine water's Rhinier/ and the bratwurst is mellower/ and the yellow hair is yellower/ and the Frauleins are jucier/ and the goose steps are goosier." Something like that. The characterizations are fabulous, as good as Sig Rumann's best. Otto Preminger is the suspicious and sinister Hessian general. "You know, Heidelberg, vee are 241 to 1 against you -- but vee are not afraid." <br /><br />I can't go on too long with these fantasies but they're all quite funny, and so are the lyrics. When he wishes he were in the Navy, MacMurray winds up with Columbus and the fantasy is presented as grand opera. "Don't you know that sailing west meant/ a terrifically expensive investment?/ And who do you suppose provides the means/ but Isabella, Queen of Queens." When they sight the New World, someone remarks that it looks great. "I don't care what it looks like," mutters Columbus, "but that place is going to be called Columbusland."<br /><br />Anyway, everything is finally straightened out, though the genie by this time is quite drunk, and MacMurray winds up in the Marine Corps with the right girl.<br /><br />I've made it sound too cute, maybe, but it IS cute. The kids will enjoy the puffs of smoke and the magic and the corny love story. The adults will get a kick out of the more challenging elements of the story (who are the Hessians?) unless they happen to be college graduates, in which case they might want to stick with the legerdemain and say, "Wow! Awesome!"