'Vrouwen? Het zijn allemaal sletten...!'<br />Nee, geen goede vertaling; helemaal niet! Dit loopt achter op 'Dad's Army' van vorig jaar, mist de speciale, kleine schermenmagie van de oorspronkelijke tv-serie, en speelt helemaal niet interessant op het grote scherm... je zou bijna kunnen zeggen dat deze film een Engeland in verval vertegenwoordigt, en zelfs meer dan dat, een Britse filmindustrie in verval. En dat is nauwelijks een aanbeveling, wel? Om een voorbeeld van trieste dwaasheid te zijn...<br /><br />Alles wat overblijft nadat de subtiliteit van het tv-origineel chirurgisch is weggesneden, is door Cliff Owen, Galton en Simpson: eindeloze, aftandse muziekkeuze, gaap, van het thema van Ron Grainer... De scène waarin Harold in elkaar wordt geslagen in een rugbyclub heeft een vreemd verhaspelde, onsamenhangende toon die ik deels haat en deels verafschuw (tot nu toe, zoals een vriend me heeft laten weten, door de sfeer van de tv-serie...), maar het lijkt in elk geval een originele invalshoek, en symbolisch voor de spanningen die in het Groot-Brittannië van 1972 op het kookpunt kwamen... Er is echter een geïmpliceerde prostituée, ja, een 'gouden hart', die een 'vrouw-verrader' vrijuit laat gaan. En dan heb ik het nog niet eens over de verrassende keuze van de hoofdrolspelers uit de gewoonlijk zo geduchte hoofdrollen. Brambell en Corbett werken samen met het script, en slagen er zelfs niet in het van een essentiële ham te ontdoen. Wat zou Anthony Aloysius Hancock van dit alles hebben gevonden...? Ik wil alleen maar toegeven dat een paar momenten die alleen maar over het werk gaan <0xE2><0x80><0x93> vooral die waarin G & S de zaken wat zorgvuldiger aanpakken en B & C de tere zenuwen raken <0xE2><0x80><0x93> over het geheel genomen geen onverkwikkelijke zaak is. <br />Maar, en o, wat doet het me pijn om het te zeggen: het is vermoeiend, saai, zowel opzettelijk los van de werkelijkheid als van wat de tv-serie zo geweldig maakte, en ook volledig in harmonie met de luie, smakeloze, vrouwenhatende 'Fuck it, that's right...'-realiteit van veel van wat in het Engeland van die tijd door kon gaan voor een doorsneefilm.
"Women? They're all scrubbers...!" <br /><br />No, not a good translation; not at all! This lags behind the previous year's "Dad's Army", entirely missing the special, small-screen magic of the seminal television sitcom original, and failing to play interestingly at all with the big screen... you could just about say that this film well represents a Britain entering decline, and more precisely even than that, a *British film industry* entering decline. And that is hardly a recommendation, is it? To be an exemplar of saddening folly...<br /><br />All that remains after the subtlety of the TV original has been surgically stripped away, by Cliff Owen, Galton and Simpson are: endless, dilapidated musical cues, yawn, from the Ron Grainer theme... bolstered sentimentality (that shoddy, thick-eared ending... how much bolder does the second Steptoe film seem in comparison) an increased seediness - with director and writers seemingly detaching themselves completely - fully applicable to something like the 'misbegotten monstrosity' (yours truly on this site) from 1973, "The Mutations". There is a strangely botched, cut-adrift tone about the scene where Harold is beaten up in a rugby club, that I partly hate and recoil it (so far, as a friend intimated, from the mood of the TV series...), but this at least seems an original slant, and emblematic of tensions just rising to the boil in the Britain of 1972... There is, however, an implied prostitute, aye of a 'heart-of-gold' who turns loose woman-traitor 'pon poor auld 'Arold - and beyond-caricature writing of the 'class' element; not to mention, surprisingly misjudged performances from the usually redoubtable leads. Brambell and Corbett collude with the script, and indeed fail to cure it of an essential ham. What would Anthony Aloysius Hancock have made of it all...? I will merely concede that a few moments just about work - chiefly those where G & S play things a little more carefully and B & C touch tenderer nerves - and it is not on the whole an unwatchable affair. <br /><br />But, and oh, how this pains me to say it: it is tiresome, boring, both wilfully detached from reality and what made the TV series great, and also fully in tune with the lazy, tawdry, misogynist 'fuck it, that'll do...' actuality of much of what was allowed to pass for mainstream film-making in the Britain of the time.