'En er kwam een tijd dat het risico om stevig in de knop te blijven pijnlijker was dan het risico om op te bloeien.' <0xE2><0x80><0x93> Anais Nin Marcel Proust zegt: 'De echte ontdekkingsreis bestaat niet uit het zien van nieuwe landschappen, maar uit het hebben van nieuwe ogen.' Schrijver en scenarist Antwone Fisher ging bij de Amerikaanse marine om nieuwe landschappen te zien, maar de demonen uit zijn verleden verhinderden hem de wereld door nieuwe ogen te zien. Zijn autobiografie 'Finding Fish', geschreven vele jaren na de gebeurtenissen, is gedramatiseerd in de film Antwone Fisher, Denzel Washingtons eerste regisseurswerk. Het is een hartgrondige, zij het enigszins formulerende blik op het pijnlijke proces van het verworden van iemand tot iemand.' De pijnlijke aspecten van zijn jeugd, die hij op de basis na een aantal woede-uitbarstingen moest bijwonen, worden in flashbacks getoond als de volwassen Antwone (Derek Luke) over zijn leven vertelt in sessies met marinepsychiater Jerome Davenport (Denzel Washington). In het begin wil hij niet praten, maar als hij begint, worden de sluizen opengezet. Nadat zijn vader door een vriendin was doodgeschoten en Antwone door zijn moeder in de steek was gelaten nadat hij uit de gevangenis was ontslagen, werd hij in een pleeggezin geplaatst, waar hij veertien jaar lang vernederd en seksueel misbruikt werd. Tate (Novella Nelson) die hem alleen maar met 'negerin' aansprak en door zijn nicht Nadine (Yolonda Ross) veel erger werd afgeschilderd dan op het witte doek.<br />De enige vriend die hij heeft, is een plaatselijke bewoner, Jesse (Jascha Washington), die later in de film zijn gevoel van verlatenheid alleen maar verergert. Het is moeilijk om een film te maken rond psychiatrische sessies, maar in Ordinary People en Good Will Hunting is dat met veel meer dramatiek gelukt, maar hier lukt het vanwege de dominante rollen van Washington en Luke, al lijkt de poging van de film om elf jaar in een paar maanden te persen een beetje te gemakkelijk. Maar door zijn menselijkheid en warmte voelt Fisher zich veilig genoeg om over zijn moeilijke verleden te praten, en Cheryl (Joy Bryant), zijn nieuwe vriendin die ook bij de marine zit, steunt hem in zijn strijd om een doorbraak te bereiken.<br />Met de hulp van Cheryl en de therapie van dr. Davenport ontwikkelt Antwone voldoende zelfrespect om naar Cleveland terug te keren en aan de reis te beginnen om te proberen zijn moeder te vinden en het verleden af te sluiten. Wat in de ongelooflijke voorstelling van Derek Luke tot uiting komt, is Antwones verlangen naar acceptatie, gedramatiseerd in een hartverscheurende droom aan het begin van de film, waarin hij de eregast is op een banket vol mensen die van hem houden. '... moeten de mensen niet vergeten waarvoor ze hier allemaal zijn: om de weg naar huis te vinden...' Antwone Fisher raakt niet alleen het verlangen aan van een jong iemand om de weg naar huis te vinden, maar bereikt ook al degenen die zichzelf in slaap hebben gehuild, zonder de vreugde te kennen van liefde.
"And the time came when the risk to remain tight in a bud was more painful than the risk it took to blossom" - Anais Nin Marcel Proust says, "The real voyage of discovery lies in not seeing new landscapes but in having new eyes." Author and screenwriter Antwone Fisher joined the U.S. Navy to see new landscapes but the demons of his past prevented him from seeing the world through new eyes. Based on his autobiography "Finding Fish" written many years after the events, his story is dramatized in the film Antwone Fisher, Denzel Washington's first directorial effort. It is a heartfelt if somewhat formulaic look at the painful process of moving from being consumed by one's past to being able to live life in present time.<br /><br />Required to attend therapy sessions after several outbursts of anger at the base, the painful aspects of his childhood are shown in flashback as the grown up Antwone (Derek Luke) recounts his life in sessions with Navy Psychiatrist Jerome Davenport (Denzel Washington). He is at first unwilling to talk, but when he begins, the floodgates are opened. After his father was shot to death by a girlfriend and Antwone was abandoned by his mother after being released from prison, he was placed in a foster home where he lived for fourteen years, suffering humiliation and sexual abuse. According to Antwone, the treatment by his foster mother Mrs. Tate (Novella Nelson) who referred to him only as "nigga" and by his cousin Nadine (Yolonda Ross) was in fact much worse than shown on the screen.<br /><br />The only friend he has is a local by named Jesse (Jascha Washington) who, later in the film, only adds to his feelings of abandonment. It is difficult to build a film around psychiatric sessions but it was done successfully in Ordinary People and Good Will Hunting with a great deal more dramatic interest but it succeeds here because of the dominant performances of Washington and Luke, though the film's attempt to compress eleven years into a few months seems a bit too facile. Davenport's humanity and warmth, however, allows Fisher to feel safe enough to discuss his difficult past and Cheryl (Joy Bryant), his new girlfriend who is also in the Navy, supports him in his struggle to achieve a breakthrough.<br /><br />With Cheryl's help and Dr. Davenport's counseling, Antwone develops enough self-esteem to return to Cleveland and begin the journey to try and find his mother in order to complete the past. What comes through in Derek Luke's incredible performance is Antwone's longing for acceptance, dramatized in a heartbreaking dream shown at the beginning of the film in which he is the guest of honor at a banquet filled with people who love him. Comedian Mort Sahl once said that "people just have to remember what we're all here for: to find our way home..." Antwone Fisher touches not only on the longing of one young person to find his way home but reaches all those who have cried themselves to sleep, not knowing the joy of being loved.