Dat doen ze eigenlijk niet, maar ze deden het wel toen ze een enkele zin probeerden te bedenken die goed samenvat hoe verschrikkelijk deze passage in de serie eigenlijk is. Er zijn momenten geweest die goed hadden kunnen zijn, maar die worden meestal overschaduwd door hun eigen omzetting in gemiste kansen, en laat me nu niet beginnen over de slechte.<br />De gemiste kansen liggen nogal voor de hand, maar ik zal ze hier kort samenvatten voor het geval het iemand iets kan schelen. Iedereen die de film niet heeft gezien en het echt iets kan schelen, zou moeten stoppen met lezen. De eerste, en mogelijk de grootste, gemiste kans was het complot met Freddy's lang verloren kind. Welnu, de extreme geestesziekte waaraan Freddy schijnt te lijden (en ik zou er haast aan toe willen voegen dat minder dan één procent van de geesteszieken een bedreiging voor andere mensen vormt, laat ik het daar in deze mate bij laten) is HERINNERING, dus waarom niet een thriller van het type waarin Lisa Zanes personage ervan droomt dat Freddy de tieners vermoordt, alleen komen we er later achter dat zij in werkelijkheid degene is die al die moorden pleegt? Klinkt dat als een goed plotidee in je oren? Kennelijk ging het boven de hoofden van Talalay en De Luca uit.<br />Dan is er de reis naar Springfield, waar de hele tienerbevolking is weggevaagd en de overgebleven volwassenen een soort massapsychose ondergaan. Gek genoeg werd die massapsychose op een realistische en overtuigende manier weergegeven, hoewel dat ook te maken heeft met het feit dat we nooit te veel te zien krijgen. We krijgen alleen snelle visuele aanwijzingen over het enorme verlies van verbinding met de werkelijkheid, dat zou voortkomen uit het verdriet van alle jongeren in de stad die sterven om redenen die buiten ons bevattingsvermogen en beheersing liggen. Het wezenlijke probleem met dit element van de plot is echter dat de stad te snel verlaten wordt en er geen echte antwoorden zijn. Deze verzameling scènes zou veel griezeliger zijn geweest met tien minuten van zeg... één verstandige burger om deze bezoekers uit te leggen waarom de kermis op een horrorshow lijkt. Natuurlijk staan horrorfilms nooit bekend om hun karakterontwikkeling, tenzij het het soort horrorfilms is dat John Carpenter vroeger regisseerde, maar wat kan het ons eigenlijk schelen als personages waar we bijna niets van weten doodgaan? Wes Craven nam tenminste de tijd om zijn personages in het origineel te plaatsen en gebruikte een paar goedkope trucs om het publiek te boeien. Dat is, in een notendop, waarschijnlijk het grootste probleem met Freddy's Dead: het probeert gewoon helemaal niet, het laat je gewoon niet met rust.<br />In verband daarmee heb ik een beetje medelijden met Robert Englund, nu hij min of meer onlosmakelijk verbonden is met de Freddy-figuur. Hij heeft veel betere rollen gespeeld in veel betere producties (de science fiction-trilogie 'V', bijvoorbeeld), en om hem voor altijd te blijven herinneren als 'de man die Freddy speelde' verkoopt hem nogal weinig. Het lijkt erop dat hij de vorm van griezelfilms nu nooit meer zal doorbreken. Wat de rest van de cast betreft, tja, ik denk dat hun optredens hier voor zichzelf spreken. Ze verdienden het om permanent getypecast te worden als weinig meer dan B-niveau horrorrekwisieten. Zelfs Yaphet Kotto ontkomt niet zonder kleerscheuren aan deze, aangezien zijn personage een van de meest kinderachtige in de geschiedenis van B-films is.<br />Al met al krijgt Freddy's Dead een 1 van me. Ik zou lager stemmen, maar de IMDb staat dat niet toe. FD is in feite een bewijs dat het onvermogen van een schrijver om een concept ten volle uit te buiten niet alleen een film, maar ook een hele franchise kan ruïneren.
Actually, they don't, but they certainly did when trying to think of a singular line that adequately summarises how terrible this entry in the series really is. There were some moments that could have been good, but they are mostly outweighed by their own conversion into missed opportunities, and don't get me started on the bad.<br /><br />The wasted opportunities are pretty obvious, but I will recap them here in case anyone cares. Anyone who hasn't seen the film and genuinely gives a toss would be advised to stop reading at this point. The first, and potentially the biggest, wasted opportunity, was the plot with Freddy's long-lost child. Now, the extreme mental illness that Freddy appears to suffer (and I might hasten to add that less than one percent of mental patients are a threat to other people, leave alone to this extent) is HEREDITARY, so why not a mystery-type slasher in which Lisa Zane's character dreams of Freddy murdering the teens, only we later discover it's actually her doing all the killing? Sound like a good plot idea to you? Obviously it was above the heads of Talalay and De Luca.<br /><br />Then there's the trip to Springfield, where the entire adolescent population has been wiped out, and the remaining adults are experiencing a kind of mass psychosis. Funnily enough, said mass psychosis was actually depicted in a realistic and convincing manner, although this has a fair amount to do with the fact that we are never shown too much. We are just given quick visual hints of the massive loss of connection with reality that would stem from the grief of every youngster in town dying for reasons beyond one's comprehension and control. The essential problem with this plot element, however, is that the town is abandoned too quickly, and with no real answers. This collection of scenes would have been far creepier with ten minutes of say... one sane citizen explaining to these visitors why the Springfield fair looks like a horror show.<br /><br />Of course, horror films are never noted for their character development, unless they're the kind of horror films John Carpenter used to direct, but how are we supposed to really care when characters we know next to nothing about die? At least Wes Craven took the time to set up his characters in the original, and used a few cheap tricks to draw the audience in. That, in a nutshell, is probably the biggest problem with Freddy's Dead: it just doesn't try at all, leave alone hard enough.<br /><br />On a related note, I feel kind of sorry for Robert Englund, now that he is more or less inextricably linked with the Freddy character. He has played far better characters in far better productions (the science-fiction miniseries "V", for example), and to be forever remembered as "the man who played Freddy" is selling him rather short. It seems he will never break the mold of horror films now. As for the rest of the cast, well, I think their performances here speak for themselves. They deserved to be permanently typecast as little more than B-grade horror props. Even Yaphet Kotto doesn't escape this one unscathed, as his character is one of the most childishly written in the history of B-films.<br /><br />All in all, Freddy's Dead gets a 1 out of me. I'd vote lower, but the IMDb doesn't allow for that. FD is really a testament to how a writer's inability to exploit a concept to the fullest extent can ruin not only a film, but an entire franchise.