Ah, film noir. Mijn favoriete genre. Otto Preminger's vervolg op 'Laura' is een film noir die zich afspeelt in een naoorlogs New York, waar corruptie en geweld hoogtij vieren. De hoofdrol wordt gespeeld door Dana Andrews als brigadier Mark Dixon, een rechercheur wiens wrede tactieken hem in de problemen hebben gebracht bij zijn superieuren.<br />Als hij per ongeluk een moordverdachte doodt, probeert Dixon de misdaadbaas Tommy Scalese de schuld in de schoenen te schuiven. Dixon is bijna bij zijn doel als hij een relatie krijgt met de vrouw van de dode man, de mooie Morgan Taylor. Uiteraard gaat het in een film noir meestal snel bergafwaarts.<br />Hoewel de film niets interessants doet voor de camera of het verhaal, heeft hij wel een constante toon van angst en somberheid. Zoals de meeste grote film noirs is hij ook prachtig getimed en zuigt hij de kijker vanaf het begin op.<br />Toch is het, net als de meeste van Preminger's vakkundige films, niet iets wat ik nog eens zou bekijken. Hij mist de verbale gevatheid van Wilder, de visuele flamboyantie van Hitchcock of de ruimtelijke experimenten van Welles. Net als Langs latere werk, voelt 'Sidewalk' als een 'kloon' van wat een film noir zou moeten zijn, in plaats van iets wat echt artistiek echt is.<br />Thematisch is de film niets bijzonders. Hij gaat over een politieman die merkt dat hij langzaam een misdadiger wordt. In een van de scènes legt Dixon uit dat zijn vader zelf een kleine tijdoplichter was en dat de film flirt met het idee van predestinatie, maar verder dan deze ene scène komt Otto niet, of hij durft zijn ideeën niet in praktijk te brengen.<br />Het camerawerk is al even teleurstellend. Er zit geen intelligentie in Otto's camera. Er wordt geen enkele poging gedaan om de camera ergens op af te stemmen. Hij speelt niet met ruimte of architectuur of de stap-voor-stap-politieprocedure. Het is gewoon een statief met hier en daar een poppetje dat in en uit gaat. Zinloos, hoewel de meeste mensen zich niet om dit soort dingen bekommeren. Maar er is één goede film waarin onze held gevangen zit in een auto vol gangsters (noir-kooi) die zelf een autolift ingaat (een andere kooi) en naar het hol van de leider van de gangsters wordt gebracht. Net als in 'Blue Velvet' van Lynch beschrijft Otto de film opnieuw, vergelijkt voortdurend 'boven' met de hel. Dit werkt goed, maar het decorontwerp versterkt het niet.<br />7/10 <0xE2><0x80><0x93> Otto lijkt er tevreden mee te zijn om de Hawksiaanse structuur van wat een noir is te volgen in plaats van te spelen met de mogelijkheden van waar een noir heen kan gaan. Zoals 'Detour', 'Night in the City', 'Scarlet Street', 'In A Lonely Place', 'Act of Violence', 'Bomberang' en 'Johnny Eager', 'Where the Sidewalk Ends' is een van die goed gemaakte tweederangs film noirs. Hij is competent en innemend, maar mist die speciale magie.
Ah, noir. My favourite genre. Otto Preminger's follow-up to "Laura" is a film noir set in a postwar New York, where corruption and violence run rampant. It stars Dana Andrews as Sergeant Mark Dixon, a detective whose brutal tactics have landed him in hot water with his superiors. <br /><br />When he accidentally kills a murder suspect, Dixon tries to pin the blame on crime boss Tommy Scalese. Dixon is close to achieving his goal when he becomes involved with the dead man's wife, the beautiful Morgan Taylor. Of course, in typical noir fashion, things quickly go down hill.<br /><br />While the film does nothing interesting camera or narrative wise, it does have a constant tone of dread and gloom. Like most great noirs, it is also wonderfully paced, sucking the viewer in right from the start.<br /><br />Still, like most of Preminger's workmanlike films, it's not something I'd watch again. It lacks the verbal wit of Wilder, the visual flamboyance of Hitchcock or the spatial experimentation of Welles. Like Lang's later work, "Sidewalk" feels very much a "clone" of what a noir should be, instead of something really artistically genuine. <br /><br />Thematically the film is nothing special. It's about a cop who finds himself slowly becoming a criminal. In one scene Dixon explains that his father himself was a small time crook, the film flirting with the notion of predestination, but this one scene is as far as Otto goes, or dares to take his ideas.<br /><br />The camera work is likewise disappointing. There's no intelligence in Otto's camera. No effort is made to assign the camera to anything. It doesn't play with space or architecture or empahsise the step-by-step police procedural. It's just tripod set ups with the occasional dolly in and out. Meaningless, though most people don't care about these things. <br /><br />There is, however, one good shot where our hero is trapped in a car full of gangsters (noir cage) which itself enters a vehicle-lift (another cage) and is taken up into the chief gangster's lair. Like Lynch's "Blue Velvet", Otto retopologizes the film, constantly likens "upstairs" to hell. This works well, but the set design fails to reinforce it. <br /><br />7/10 - Otto seems content to follow the Hawksian mould of what a noir is, rather than toy with the possibilities of where noir can go. Like "Detour", "Night in the City", "Scarlet Street", "In A Lonely Place", "Act of Violence", "Bomberang" and "Johnny Eager", "Where the Sidewalk Ends" is one of those well made second tier film noirs. It's competent and engaging, but lacks that extra special magic.