Dit is echt een verschrikkelijke 'B'-film. Hij is stompzinnig en vaak g<0xC3><0xAA>nant. De plot, het basisrepertoire voor 'het maken van showbusiness', is bijna niet te volgen. In feite is de film alleen maar een excuus om de oorlogsinspanningen op te voeren en een aantal populaire muziekgroepen uit 1942 te accentueren, zoals de Mills Brothers, Count Basie, Duke Ellington, Bob Crosby en Freddy Slack. Elke groep krijgt ongeveer de gebruikelijke drie minuten, met uitzondering van de Mills Brothers, die om de een of andere reden twee nummers nodig hadden. Ann Miller krijgt pas de laatste paar minuten van de film de kans om te dansen, en ze heeft weinig anders te doen dan te midden van een spervuur van vaderlandslievende propaganda te paraderen. Het interessantste moment in de film vond, naar mijn mening, plaats in het Duke Ellington-gedeelte. De band speelt in een trein en staat in een ongemakkelijke houding (in het diepe Zuiden was de band tijdens het reizen in treinwagons gesegregeerd). Naast Duke wordt Johnny Hodges gezien, en ook Harry Carney wordt geïdentificeerd. In de laatste momenten van de film rent trompetter/vioolspeler Ray Nance door het gangpad naar de camera en doet hij een 'oom Tom', waarbij zijn ogen uit zijn hoofd puilen en hij zijn hoofd heen en weer beweegt zoals Willy Best in veel films deed. Voor moderne kijkers, vooral voor jazzfans, is dit eerbetoon aan de segregatie een trieste vertoning. Sommige films blijven het best ongezien.
This is a truly awful "B" movie. It is witless and often embarrassing. The plot, the basic "making into show business" routine, is almost nonexistent. In fact, the film is merely an excuse to push the war effort and highlight some popular music groups of 1942, including the Mills Brothers, Count Basie, Duke Ellington, Bob Crosby, and Freddy Slack. Each group gets about the standard three minutes, the exception being the Mills Brothers, who for some reason warranted two numbers. Ann Miller doesn't get to dance until the last couple of minutes of the film, and she has little to do but strut her stuff amid a barrage of patriotic propaganda.<br /><br />The most interesting moment in the film, in my view, occurred in the Duke Ellington segment. The band appears to be playing in a train, standing in awkward positions. (In the deep South at the time, the band was segregated in railroad cars when traveling.) Johnny Hodges is seen next to Duke, and Harry Carney may also be identified. In the last moments of the film, trumpeter/violinist Ray Nance rushes down the aisle to the camera and does an "uncle Tom," bugging his eyes and wiggling his head the way Willy Best did in many films. For modern viewers, especially jazz fans, this homage to segregation is sad indeed. Some movies go best unseen.