Slechts een handvol van de fragmenten is interessant. Een fragment met een garagebediende uit Nigeria is hartverscheurend. Een fragment met Fanny Ardent en Bob Hoskins komt goed over, keer op keer, tot het laatste shot alles te veel overdrijft.<br />Het probleem met deze film is dat maar een paar fragmenten Parijs oproepen. De andere zijn zo verspreid in thema, toon, wil en productie dat je net zo goed naar The Years Best Commercials, 2006, kunt kijken. Het is eigenlijk overal. Het ontwikkelt zich niet, het loopt niet, en de regisseurs laten zich door niets leiden. Geen enkele constructie voegt zich met succes bij de stukken... verveling slaat toe. Ik zit op één uur, twintig minuten en Elijah Wood speelt in een of andere stomme, overcommerciële, overgeproduceerde vampierfilm. Het heeft ongeveer net zoveel met Parijs te maken als oude dametjes die zitten te breien in de Antartic. De fictie doet zijn intrede, denk ik, eerst in het segment van de Coen Brothers (Uh, bedankt J & E dat je weer een film hebt verpest) en doet dan veel te veel de ronde. Het punt van in Parijs wonen is dat je geen fictie nodig hebt om je dagen buitengewoon te maken. Waarom zou je het per buurt verdelen als Quartier de la Madeleine gelijkgesteld wordt met vampiers voor een of andere loser-regisseur? Is er ooit een genre geweest dat zo oververtegenwoordigd is als de vampierfilm? Elke drie jaar krijgen we dezelfde slappe vampier clichés. Het ergste is dat de overgang van segment naar segment nogal ongekunsteld is. De overgangen gaan verloren. Dat voelt niet als opzet, het voelt slordig.
Only a handful of the segments are engaging here. A segment with a garage attendant from Nigeria is heartbreaking. One with Fanny Ardent & Bob Hoskins makes its point, twist by twist until the final shot overplays things. <br /><br />The problem with this movie is that only a few of the clips invoke Paris. The others are so scatter-shot in theme, tone, volition & production that you may as well be watching "The Years Best Commercials, 2006." It's really all over the place. It doesn't develop over it's running time, and nothing reigns the directors in. No construct successfully joins the pieces... tedium sets in. I'm at the one hour, twenty minute point and Elijah Wood is in some dumb, over-commercial, overproduced vampire shtick. It has about as much to do with Paris as old ladies knitting in the Antartic. Fantasy shows up I think first in the Coen Brothers segment (Uh, thanks J & E for ruining another movie) and then makes way too many appearances. The point of being in Paris is that you don't need make-believe crap to make your days extraordinary. Why divide it by neighborhood if Quartier de la Madeleine is equated with vampires for some loser director? Has there ever been a genre more over-represented than the vampire film. Every three years we get the same lame vampire clichés.<br /><br />Making things worse is that the switch from segment to segment is pretty artless. The transitions get lost. This doesn't feel intentional, it feels sloppy.