'Margarita's en Cock...'<br />'Margarita's en Cock...'<br />Deze enorm onderhoudende film sleurt je mee vanaf de openingsscène en blijft maar lachen, verrassingen en onverwacht ontroerende momenten vertonen. Ik heb meer plezier beleefd aan 'The Matador' dan aan bijna elke andere film uit 2005. Het is een maffe film met een onvergetelijk personage, perfect gespeeld door Pierce Brosnan.<br /><br />Julian Noble (Brosnan) is een organisator (hitman) die gespecialiseerd is in dure bedrijfsfeesten (het vermoorden van rijke kerels). Hij ervaart ook iets wat lijkt op een midlifecrisis. Nadat hij tot het besef is gekomen dat hij geen echte vrienden heeft, geen vast huis en geen plannen voor de toekomst, komt hij op een avond in een Mexicaanse hotelbar Danny Wright (Kinnear) tegen. <br /><0x3E><0x3E> Danny is een huisvader die op het punt staat zijn grote zakelijke deal te verliezen die hem misschien weer op de been kan helpen. Hij houdt zielsveel van zijn vrouw, vooral sinds ze een paar jaar geleden hun zoontje hebben verloren.<br /><0x3E><0x3E> De twee mannen zijn van hetzelfde laken een pak, ze hebben nauwelijks iets met elkaar gemeen, behalve dat ze op een avond in dezelfde troosteloze bar zitten. En op de een of andere manier ontstaat er een gesprek dat een reeks gebeurtenissen in gang zet die hun leven voor altijd zal veranderen.<br /><0x3E><0x3E> De vriendschap die ze sluiten doet me erg aan Laurel en Hardy denken. De een is de rechtschapen man en de ander de volhardende idioot die hen in de problemen brengt. Het samenspel is voortreffelijk getimed en perfect afgestemd, wat niet in de laatste plaats te danken is aan de schitterende uitvoeringen van Brosnan en Kinnear.<br />Maar vergis je niet... Dit is Brosnans film. Hij zet een van de meest memorabele en verwerpelijkste figuren van de afgelopen tien jaar neer. Hij zou je moeder kunnen neerschieten en onmiddellijk daarna zijn excuses aanbieden, en dan zou je hem waarschijnlijk nog vergeven ook. Brosnan mag dan de grootste charmeur van de filmwereld zijn, maar dit is zijn meest ontroerende en volledigste vertolking tot nu toe. Ik zou er geen bezwaar tegen hebben om een Oscar voor deze rol in de wacht te slepen.<br />Bedenk eens een scène waarin hij openlijk naar een meisje van de middelbare school lonkt met de meest onfatsoenlijke gedachten die je je maar kunt voorstellen en waarin hij de tekst uitspreekt: 'Allemaal bloost, bloost, bloost... Geen kutkut.' Hij doet het met de bekende Bondgrijns en slaagt erin om ermee weg te komen. Hij slaagt erin om tegen een jongetje te zeggen: 'Zeg tegen je moeder dat ze 30 pond en 20 jaar moet afvallen. En bel me dan terug' zonder onsympathiek over te komen. Sterker nog, we vinden hem er nog aardiger door.<br />En toch weet de film ons te verrassen met een paar ontroerende scènes, waarvan de meeste tegen het eind komen, wanneer de film een paar onvoorspelbare wendingen neemt. Maar wanneer Julian in zijn zwarte boekje zoekt naar iemand die hij op zijn verjaardag kan bellen, of wanneer Danny en zijn vrouw (Davis) elkaar op een avond in hun slaapkamer troosten, bereikt de film een onverwachte diepte van emotie.<br />'De Matador' De film is stijlvol en energiek. Hij is voortdurend onderhoudend. En hij geeft Brosnan een carrièrebepalende rol als de eenzame huurmoordenaar die op zoek is naar normaliteit, vriendschap en een middel om in elk geval één ding in zijn leven goed te doen. Dit is een juweeltje dat in 2005 over het hoofd is gezien en je moet je best doen om deze film zo snel mogelijk te zien.<br />T.T. Candler van IndependentCritics.com.
"Margaritas and Cock..."<br /><br />This tremendously entertaining film grabs you from the opening scene and never stops delivering laughs, surprises and unexpectedly touching moments. I had more fun watching "The Matador" than almost any other film from 2005. It is a wacky film with an unforgettable character, played to perfection by Pierce Brosnan.<br /><br />Julian Noble (Brosnan) is a facilitator (hit-man) who specializes in high-end corporate gigs (assassinating rich dudes). He is also experiencing something akin to a mid-life crisis. After coming to realization that he has no real friends, no permanent home and no planned future, he stumbles into a Mexican hotel bar one night and runs into Danny Wright (Kinnear).<br /><br />Danny is a down-on-his-luck family man who is on the verge of losing the big business deal that just might turn things around for him. He loves his wife dearly, especially so since they lost their young son a few years earlier.<br /><br />The two men are chalk and cheese, hardly any common ground other than that they are in the same desolate bar one night. And somehow a conversation is struck that sets in to motion a chain of events that will change their lives forever.<br /><br />The friendship they form reminded me a lot of Laurel and Hardy. One is the straight man and the other is the persistent fool who gets them into trouble. The interplay is superbly timed and finely tuned, due in no small part to the wonderful performances from Brosnan and Kinnear.<br /><br />But make no mistake... This is Brosnan's film. He imprints one of the most memorable and despicably likable characters of the decade. He could shoot your mother and apologize immediately thereafter and you'd probably forgive him. Brosnan may be cinema's ultimate charmer, but this is his most endearing and complete performance to date. I wouldn't be averse to seeing an Oscar nod for this role.<br /><br />Consider one scene where he overtly ogles a high-school girl with the impurest of thoughts and utters the line, "All blushy blushy... No sucky fucky". He does it with the familiar Bond smirk and manages to get away with it. He manages to tell a young boy, "Tell your mother to lose 30lbs and 20 years. Then get back to me" without coming across as unlikable. In fact, it makes us like him even more.<br /><br />And yet the film manages to surprise us with some truly touching scenes, most of which come toward the end when the film takes some unpredictable turns. However, when Julian thumbs through his little black book to find someone to call on his birthday, or when Danny and his wife (Davis) console each other in their bedroom one night, the film reaches an unexpected depth of emotion.<br /><br />"The Matador" is stylish and energetic. It is constantly entertaining. And it contains a career-defining role for Brosnan as the lonely hit-man looking for normalcy, friendship and a means to do at least one good thing in his life. This is an overlooked gem in 2005 and you should make an effort to see this film as soon as possible.<br /><br />TC Candler of IndependentCritics.com