Deze film geeft een beeld van het Harlem-balcircuit halverwege de jaren tachtig. Deze film is veel leuker dan Palazzo Volpi, hoewel net zo ziekelijk, en is een waar juweel van slonzigheid. Je kunt niet anders dan sympathie voelen voor de personages vanwege hun freaking. Het enige doel van de intellectuelen uit de middenklasse is het documenteren van de verschijnselen van de slonzigheid en de glitter. Hier is het meest geniale van de slonzigheid bijzonder goed gedocumenteerd en in een passende ambiance geportretteerd. De voorliefde van de personages voor afgoderij van alles wat slonzig is, inspireert de toeschouwer tot nog meer adoratie van de personages zelf, wat een 'fenomenen van een fenomeen'-effect creëert dat deze film tot een kunstwerk maakt.
This movie documents the Harlem ball circuit of the mid eighties. Much more fun than than Palazzo Volpi, though just as diseased, this movie is a true gem of squalor. One cannot help but sympathize with the characters because of their freakness . The sole purpose of middle class intellectuals is to document the phenomenons of the trash and the glitz. Here the most genius of trash is extremely well documented and duly glamorized. The characters' penchant for idolatry of all that is glamorous inspires even more adoration of the characters themselves on part of the viewer, creating a "phenomenon of a phenomenon" effect which makes this movie a piece of art.