Beroemd om de wereld kennis te laten maken met Hedy Lamarr en de frontale naaktheid, maar het is o zo veel meer. In feite is dit een van de hoogtepunten van de cinematografische poëzie, samen met enkele van de eerste werken uit de jaren dertig van de vorige eeuw, in dezelfde prestigieuze groep als _Under the Roofs of Paris_, _Tabu_, _Olympia_ en zelfs _L'Atalante_. Het is bijna een stille film, voornamelijk gebaseerd op zijn wonderbaarlijke beelden, en ook op de fantastische, symfonische partituur van Giuseppe Becce. Het is een meesterwerk van cinematografie en muziek, ja, en ook van montage, regie, schrijven en acteren. Ruim negentig procent van de film verloopt perfect. Machatone lijkt een expert in het gebruiken van motieven. Misschien niet zo subtiel als het zou kunnen zijn, en misschien een beetje te vaak gebruikt, maar de verschijning van voorwerpen als insecten, lichten en paarden voert het verhaal prachtig verder. De kleine fragmenten van de dialogen zijn gelukkig niet opdringerig. Ze maken niet zo'n indruk als je zou verwachten. Het laatste stukje is op zijn zachtst gezegd vreemd. We hebben een montage van arbeiders die herinneringen opwekken aan Russische stillevens. Dit is nauwelijks begrijpelijk in de loop van het verhaal, maar het is zo prachtig gedaan dat ik weiger om te veel op die zwakke plek te hameren. Ecstasy is een film die wanhopig herontdekt moet worden. Het behoort tot de beste films die ooit zijn gemaakt.
Famous for introducing the world to Hedy Lamarr and full frontal nudity, but it's oh so much more. In fact, this is one of the pinnacles of cinematic poetry, up there with some of the seminal works of 1930s art cinema, in the same prestigious group as Under the Roofs of Paris, Tabu, Olympia, and even L'Atalante. It's nearly a silent, relying mostly on its miraculous images, and also its fantastic, symphonic score by Giuseppe Becce. It's a masterpiece of cinematography and music, yes, and also of editing, direction, writing, and acting. A good 90% of the film moves along perfectly. Machatý seems an expert at using motifs. Perhaps not as subtle as it could be, and perhaps a bit overused, but the appearances of objects like insects, lights, and horses carry the story forward beautifully. The small snatches of dialogue are, thankfully, unintrusive. They don't jar as much as one would imagine. The final bit is odd, to say the least. Reminiscent of Russian silents, we have a montage of workers. This barely makes sense in the course of the narrative, but it's so gorgeously done that I refuse to harp too much on that flaw. Ecstasy is a film that is desperately in need of rediscovery. It belongs amongst the best films ever made.