Gena Rowlands speelt een actrice die haar greep op de werkelijkheid verliest als ze getuige is van de dood van een fan van haar. Ze raakt steeds meer van de werkelijkheid afgedwaald, en als gevolg daarvan dringt haar emotionele beroering door in haar werk als actrice. In de zin dat ze alle regels van het acteren overtreedt en alles improviseert, maar er toch in slaagt haar publiek te boeien, maakt de film interessant (zij het een beetje gewichtig) als een parallel met Cassavettes eigen worstelingen als filmmaker. Er worden zo veel ideeën rondgestrooid, en als gevolg daarvan wordt het een beetje warrig (onder andere over de relatie tussen de dode fan en Rowlands), maar de manier waarop ze...' Als hij in zijn meest rauwe vorm wordt gepresenteerd, is het altijd een interessante en tot nadenken stemmende film. Zou geweldig zijn op een dubbeldokument met Mulholland Drive.<br /><br />
Gena Rowlands plays an actress who loses her grip on reality when she witnesses the death of a fan of hers. She becomes increasingly deluded from reality, and as a result her emotional turmoil intrudes with her work as an actress. In the sense that she breaks all the rules of acting and improvises everything, yet still manages to engage her audience makes the film interesting (if a bit self-important) as a parallel of Cassavettes' own struggles as a filmmaker. There's so many ideas thrown around, and as result it becomes a bit muddled (I'm still pondering the relation between the dead fan and Rowlands, among many other things), but the way they're presented in their rawest form makes it a consistently interesting and thought-provoking film. Would be great on a double bill with Mulholland Drive.<br /><br />