Waar denk je dat de gemiddelde mens meer/minder van weet: de Iraanse cinema of de Iraanse voetbalcompetitie? Interessant is dat die twee onderwerpen op de voorgrond komen in de laatste film van de controversiële Iraanse filmmaker Jafar Panahi, _Offside_ genaamd, een verhaal over voetbal of toegang tot voetbal als achtergrond voor een reeks scènes die draait om iemands recht om iets te doen of ergens heen te gaan en iemands recht om die beleefdheid te verlengen als en wanneer hij dat wil. Het vreemde is dat je niet uit Offside komt als je iets hebt geleerd over het Iraanse voetbal of te veel hebt geleerd over de Iraanse film (tenzij het een opleiding is in Panahi's ogen). Maar als je weggaat, voel je je verlicht, omdat in elk geval iemand uit Iran een controversiële kwestie ter hand heeft genomen die duidelijk nog steeds van kracht is in een land als Iran, en die bereid is die aan een internationaal publiek voor te leggen in plaats van er misbruik van te maken.<br />Ik kan me de wereldkampioenschappen van 2006 herinneren, ik weet zeker dat veel mensen dat kunnen. Het was de zomer na mijn eerste jaar aan de universiteit en na het geploeter dat mijn eerste jaar was, werkte een zomer van wereldkampioenschappen voetbal als een goed getimed tonicum. Onnodig te zeggen dat ik bijna alle wedstrijden zag, behalve die welke gelijktijdig werden gespeeld met die welke aan het eind van de groepsfase werden gespeeld, om te voorkomen dat er dingen gebeurden zoals in Spanje '82, toen men dacht dat West-Duitsland en Oostenrijk samen een resultaat zouden bereiken dat voor hen beiden ten koste van Algerije zou gaan.<br /><br />Iedereen in Groot-Brittannië die naar de BBC-uitzending keek van de wedstrijd Iran-Mexico, de eerste wedstrijd van beide landen in het toernooi, zal zich misschien herinneren dat Gary Lineker, de voetbalpresentator van de BBC, aan het eind van de uitzending een hatelijke opmerking maakte om de wedstrijd in te leiden. Die luidde ongeveer: 'We' 'Ik heb reuzen als Duitsland, Engeland, Argentinië en Nederland zien spelen, maar nu krijgen we te zien... Mexico en Iran vechten het uit.' De nadruk op het feit dat de laatste twee inferieur waren en dat het misschien moeilijk was om ze te zien, was duidelijk. Het is jammer, want er zijn mensen, en in films als Offside komen ze voor, die echt bereid zijn om Iran zo te zien spelen dat ze hun welzijn op het spel zetten om dat te bereiken, en het is triest dat mensen in een machtspositie afwijzen wat ze als 'inferieur' beschouwen, terwijl er anderen zijn die er alles voor overhebben om de kans op iets anders te krijgen.<br />Toen ik onmiddellijk aan de woorden 'Iran', 'football' en 'wereldcup' dacht, gingen mijn gedachten terug naar Frankrijk. Dit is een film over een soort World Cup-wedstrijd waarbij Iran betrokken is, maar waar sommige of de meeste Iraanse filmmakers misschien liever een verhaal hadden willen vertellen over de beroemde overwinning van Iran op de Verenigde Staten en wat dat voor hen betekende, kiest regisseur Panahi ervoor om te kijken naar wat er achter de schermen gebeurt en presenteert vanaf de tribune een verhaal over hoe vrouwen worden geweerd bij voetbalwedstrijden en niet de extase mogen beleven van het winnen van een wedstrijd van immense omvang. Je kunt je een zware film voorstellen waarin de 'overwinning' van Iran wordt beschreven als een lompe propagandafilm die bedoeld is om te exploiteren terwijl ze een westerse macht of 'vijand''verslaan'. op een sport waarvan ze misschien niet verwachtten dat ze die zouden beoefenen.<br /><br />Een paar films die in het oog springen als het gaat om het verslaan van het onverslaanbare op hun eigen sport zijn de Indiase film 'Lagaan' uit 2001, waarin de Indiase boeren de heersende Britten verslaan bij het cricket. Similalry's 'The Game of Their Lives' uit 2005 laat zien hoe de Amerikanen de Engelsen verslaan bij een voetbalwedstrijd, maar dan in het WK van 1950. De verschillen tussen deze films en Offside zijn immens: Offside kijkt naar een situatie achter een staat. De film laat zien dat Iran zo incompetent is dat het het recht van een man om te vloeken niet kan intrekken en de slechte taal niet kan verbieden, maar wel het recht van een vrouw om de wedstrijd bij te wonen. Het is dan ook geen wonder dat Panahi's film zelf in Iran verboden werd. <br /><br />Maar Panahi vergeet niet te vermelden wat de regel in de eerste plaats zo krankzinnig maakt door zijn vrouwelijke personages regelmatig zowel sigaretten te laten roken als mobiele telefoons te laten gebruiken, twee dingen waarvan de artsen en wetenschappers je zullen laten geloven dat ze veel gevaarlijker zijn voor het menselijk lichaam/geest dan een beetje grove taal tijdens een voetbalwedstrijd. Panahi besteedt speciale aandacht aan de titel van zijn film _Afside_, wat op zich al een regel is binnen het voetbal wanneer een 'belager' 'betrapt' wordt terwijl hij een voordeel probeert te krijgen op het veld. De parallellen lopen met de vrouwen. Ik denk dat Offside een van de beste films uit het Midden-Oosten en het gebied rond de Golf is die ik ooit heb gezien. Het is een spannende, maar ook deemoedigende film over mensen die volgens de IMDb geen enkele acteergeschiedenis hebben, waardoor het acteren rauw en echt is en het die merkwaardige neorealistische sfeer aan het geheel toevoegt. De onmiddellijke afloop is aangrijpend en de voortdurende verbale strijd tussen de mannelijke soldaten en de vrouwelijke misdadigers die de staat durfden te trotseren, is prachtig. Ik denk ook dat iemand die echt een hekel aan de film heeft om de redenen die ik net heb genoemd, wel erg hardvochtig te werk gaat, of hij werkt voor de Iraanse regering.
Which do you think the average person would know more/less about: Iranian cinema or Iranian football? Interestingly, the two come to the forefront of controversial Iranian filmmaker Jafar Panahi's latest film entitled 'Offside', a tale that uses football or access to football as a backdrop for a series of scenes revolving around one's right to do something or go somewhere and an individual's right to extend that courtesy if and when they'd like to. The odd thing is, you don't come away from Offside having learnt about Iranian football or too much about Iranian cinema (unless it's an education in Panahi's controversial style), but you do come away feeling enlightened, that at least someone from Iran has taken a controversial issue that is clearly still very much in force in a nation like Iran, and is willing to present it to an international audience rather than exploit it.<br /><br />I can remember the 2006 World Cup, I'm sure many people can. It was the summer after my initial year out at university and after the slog that was my first year, a summer of World Cup football acted as a nicely timed tonic. Needless to say, I saw practically every game bar the ones they show simultaneously with the other ones at the very end of the group stages so that to avoid incidences as seen in Spain '82 when it was thought West Germany and Austria transpired to get a result between them that would see them both through at the expense of Algeria.<br /><br />Anyone in Britain that was watching the BBC's broadcast of the Iran  Mexico game, both nations' first of the tournament, may remember that at the top of the show, the BBC's football anchorman Gary Lineker let off a snide comment to introduce the match. It went something like: 'We've seen giants Germany, England, Argentina and Holland play but now we get to see.........Mexico and Iran battle it out'. The emphasis on the latter two being inferior was clear and that maybe watching them was a chore. It's a shame because there are people, and films like Offside present them, who are really willing to see Iran play to the point where they risk their well-being to achieve it and it's sad when people in a position of power dismiss what they deem 'inferior' when there are others who'd do anything to have the chance to otherwise engage.<br /><br />When immediately thinking of the words 'Iran', 'football' and 'World Cup', my mind flies back to the France '98 game between said nation and America. Here is a film about a World Cup game of sorts involving Iran but where some or indeed most Iranian filmmakers may well have opted to present a tale revolving around Iran's famous victory over The United States and what that meant to them, director Panahi chooses to look at what goes on behind the scenes and presents a story from the stands as women are barred from football matches and are not allowed to live the ecstasy of winning a game of immense magnitude. You can imagine a heavy handed film detailing Iran's 'victory' as a lumbering propaganda film designed to exploit as they 'defeat' a Western power or 'enemy' at a sport they perhaps were not expected to do so in.<br /><br />A couple of films that spring to mind when it comes to beating the unbeatable at their own game are 2001 Indian film 'Lagaan', in which the Indian peasants defeat the ruling British at cricket. Similalry, 2005's 'The Game of Their Lives' sees the Americans defeat the English at a football match only this time in the 1950 World Cup. The differences between these films and Offside are immense; Offside is looking at a situation behind a state's mentality and dares to explore an essence of Feminism as the girls, trying to see their beloved Iran defeat Bahrain and qualify for the World Cup, are rounded up like animals and kept in a crude purgatory mere feet from a barred window that would allow them to see the game. The reasoning is to do with the foul language the men 'may', not will, but 'may' use during the game. The film presents Iran as so incompetent that they cannot take away a man's right to swear and ban the bad language but must ban a woman's right to see the game all together  it is no wonder Panahi's film was itself banned in Iran.<br /><br />But Panahi remembers to include what makes the rule so crazy in the first place by frequently allowing his female characters to both smoke cigarettes and use mobile phones, two things the doctors and scientists will have you think are far more dangerous to the human body/mind than hearing a little bit of foul language at a football match. Panahi pays special attention to the title of his film 'Offside' which itself is a ruling within football detailing when an 'attacker' is 'caught' trying to gain an advantage in the field of play. The parallels run with the womens' position in the film as these advancing (supposedly without right) individuals are caught trying to put one over the opposition team; that being the state itself.<br /><br />I think Offside is one of the better films to come out of the Middle East and surrounding Gulf area that I've seen. It's a tense but humbling film about people who do not carry any acting history according to the IMDb and thus, the acting is raw and real adding that quaint neo-realist aura to it all. The immediate ending is haunting and the constant verbal battle between the male soldiers and female wrong-doers who dared to defy the state is wonderful. I also think for anyone to actually dislike the film for the reasons I've mentioned shows a distinct level of callous, either that or you work in the Iranian government.