Men zei vroeger over Nathaniel Hawthorne dat zijn mislukkingen interessanter waren dan zijn successen. Ik geloof dat dezelfde opmerking van toepassing kan zijn op de films van McDonald-Eddy. En vooral op deze.<br />Het heeft blijkbaar veel kenmerken van een mislukte film: het is kitsch, het script klinkt, vanwege de censuur, inconsistent. Maar deze film krijgt ook een paar goede punten: goede muziek van Rodgers-Hart ('I met a angel', 'Tira tira tira la'), goed acteerwerk van E.E.Horton en Reginald Owen.<br />Hoe dan ook, als je het niet leuk vindt, kun je het niet vergeten. Deze vreemde film laat in feite een heel sterke, droomachtige indruk achter, en de kans is groot dat je hem dagen, misschien wel weken, in gedachten zult houden. In de jaren dertig en het begin van de jaren veertig hadden films niet dezelfde betekenis als nu: ze waren erop gericht, als een droom, het publiek af te leiden om het een moeilijke werkelijkheid te laten vergeten. Van alle droomfilms die in die tijd werden gemaakt, is deze bijzonder krachtig.<br />Kortom, laten we zeggen dat je deze film beter kunt waarderen door ernaar te kijken zonder je af te vragen of hij goed of slecht is. Door ernaar te kijken zoals je naar een droom zou kijken.
One used to say, concerning Nathaniel Hawthorne, that his failures were more interesting than his successes. I believe that the same remark could suit to McDonald-Eddy's pictures. And especially this one. <br /><br />It apparently possesses many characteristics of a failed movie: it's kitsch, the script, because of censorship, sounds inconsistent Yet, this movie gets also some good points: good Rodgers-Hart's music ("I married an angel", "Tira tira tira la"), good acting with E.E.Horton and Reginald Owen. <br /><br />Anyway, if you may dislike it, you can't forget it. This strange movie actually leaves a very strong, dreamlike, impression, and you are very likely to keep it in mind for days, maybe for weeks. Why? In the thirties and the beginning of the forties, movies didn't have the same mean than today: it aimed, like a dream, to divert the public in order to make it forget a difficult reality. Of all the the dream-movies that was made, in that time, this one stands as particularly powerful.<br /><br />In short, let's say that the better way to appreciate this movie, is to watch it without wondering whether it's good or bad. To watch it, like you would watch a dream.