In de Rosenstrasse vermengt Margarethe von Trotta twee verhalen om een levendig tapijt van liefde en moed te creëren. De film toont een familiedrama van vervreemding tussen een moeder en haar dochter, en het verhaal van Duitse vrouwen die een protest hielden in de Rosenstrasse om hun Joodse echtgenoten te bevrijden van een zekere uitroeiing. Naast de dramatisering van historische gebeurtenissen gaat het in de film vooral om het redden van een kind uit de Holocaust door een Duitser en het resultaat van de ervaring van het kind dat het haar moeder verloor. Hoewel mevrouw Von Trotta laat zien dat de moed van een klein aantal Duitsers verschil heeft gemaakt, gebruikt ze die niet als excuus voor de Duitse samenleving. Ze laat zien hoe de rijke kunstenaars en intellectuelen van de Duitse hogere kringen te midden van martelingen en uitroeiing doorgingen met hun leven en hun feesten, zonder zich bewust te zijn van het lijden.<br />De Rosenstrasse in New York gaat open als een joodse weduwe, Ruth Weinstein (Jutta Lampe) besluit om Shiva te zitten, een rouwperiode van zeven dagen die volgt op een begrafenis waarbij joodse familieleden hun uiterste best doen om de overledene te gedenken en te rouwen. Als haar dochter Hannah (Maria Schrader) geen telefoontjes meer mag ontvangen van haar verloofde Luis (Fedja van Huet), die niet-joods is, vraagt Hannah zich af waarom haar moeder plotseling heeft besloten zich aan een orthodoxe traditie te houden die ze eerst heeft afgewezen. Als Ruth haar nicht koeltjes afwijst, stelt Hannah haar vragen en komt ze te weten over een vrouw die Lena heet en die Ruth als kind in huis heeft genomen toen Ruths moeder werd gedeporteerd en vermoord door de nazi's, en ze neemt zich heilig voor om Lena te vinden en het geheim van haar moeders verleden te ontrafelen.<br />Haar zoektocht brengt haar naar Berlijn, waar ze Lena (Doris Schade) opspoort, die nu negentig is, en haar interviewt onder het voorwendsel dat ze een journaliste is die onderzoek doet naar bepaalde aspecten van de Holocaust. Met haar feilloze geheugen vertelt Lena hoe ze als jonge vrouw van 33 jaar (Katja Reimann) op zoek ging naar haar man, de Joodse pianist Fabian Israël Fischer (Martin Feifel), die verdween en vermoedelijk gevangen werd gehouden, ondanks de bescherming die Joden in gemengde huwelijken gewoonlijk krijgen. In een stralende voorstelling van Reimann ontdekt Lena dat haar man en andere Joden gevangen worden gehouden in een voormalige fabriek aan de Rosenstrasse.<br />In de ijskoude nacht staan Duitse vrouwen wier man wordt vermist bij elkaar buiten het gebouw. Hun aantal groeit met de dag tot ze met duizend zijn en roepen: 'Geef ons onze mannen terug.' Lena vindt Ruth (Svea Lohde), een jong meisje wier moeder in het gebouw is. Ze zorgt voor haar, beschermt haar tegen de Gestapo en voedt haar op nadat haar moeder is vermoord. Lena komt uit een aristocratische Duitse familie en haar broer, die kortgeleden uit Stalingrad is teruggekeerd, is officier bij de Wehrmacht. Nadat haar vader haar de hulp heeft geweigerd om Fabian te bevrijden, roept ze de hulp in van haar broer, die tegen een collega-officier zegt: 'Ik weet wat ze met de Joden doen. Ik heb het gezien.' Gezien zijn steun is ze dapper genoeg om kanalen te omzeilen en naar de top te gaan, waar haar schoonheid en charme onweerstaanbaar blijken voor de minister van cultuur, Joseph Goebbels, een bekend rokkenjager. Hoewel dit fictieve deel van de film is bekritiseerd als vernederend voor de vrouwelijke demonstranten, is het een historisch feit dat Goebbels zeer actief was bij het nemen van de beslissingen die de Rosenstrasse beïnvloedden.<br />De regisseur Margarethe von Trotta, een activiste, feministe en intellectueel, is niet onbekend met politieke drama's. Ze regisseerde een film over de socialiste Rosa Luxemburg en Marianne en Julianne, een verhaal over de relatie tussen twee zusters, van wie er een haar toevlucht neemt tot politiek geweld om haar liberale doelstellingen te verwezenlijken. In de Rosenstrasse, een film waaraan ze acht jaar heeft gewerkt, moest ze compromissen sluiten en het huidige fictieve element toevoegen om haar film geproduceerd te krijgen. Dat hij zo goed werkt, is een eerbetoon aan mevrouw Von Trotta. De gebeurtenissen in de Rosenstrasse logenstraften de Duitsers, die zeiden: 'We konden niets doen'. Nu heeft Von Trotta laten zien dat het tegenovergestelde waar was, dat er wel iets gedaan kon worden om de nazi's te weerstaan. Het is tragisch dat het voorbeeld niet aansloeg.
In Rosenstrasse, Margarethe von Trotta blends two stories to create a vibrant tapestry of love and courage. The film depicts a family drama of estrangement between a mother and her daughter, and the story of German women who staged a protest on Rosenstrasse to free their Jewish husbands from certain extermination. In addition to the dramatization of historical events, the focus of the film is on the saving of a child from the Holocaust by a German and the result of the child's experience of losing her mother. While Ms. von Trotta shows that the courage of a small number of Germans made a difference, she does not use it to excuse German society. Indeed, she shows how in the midst of torture and extermination, the wealthy artists and intellectuals of German high society went on about their lives and parties, oblivious to the suffering.<br /><br />Rosenstrasse opens in New York as a Jewish widow Ruth Weinstein (Jutta Lampe) decides to sit Shiva, a seven-day period of mourning that takes place following a funeral in which Jewish family members devote full attention to remembering and mourning the deceased. When her daughter Hannah (Maria Schrader), is forbidden to receive phone calls from her fiancé Luis (Fedja van Huet), a non-Jew, Hannah questions why her mother has suddenly decided to follow an Orthodox tradition that she previously rejected. When Ruth coldly rejects her cousin, Hannah questions her and learns about a woman named Lena who took Ruth in as a child when the latter's mother was deported and murdered by the Nazis, and she vows to find Lena and discover the secret of her mother's past.<br /><br />Her quest takes her to Berlin where she finds Lena (Doris Schade), now ninety years old, and interviews her on the pretext that she is a journalist researching certain aspects of the Holocaust. With unfailing memory, Lena tells her story of how, as a young 33-year old woman (Katja Reimann), she searched for her husband, Jewish pianist Fabian Israel Fischer (Martin Feifel), who disappeared and was presumed to have been imprisoned despite the protection normally given Jews in mixed marriages. Lena, in a radiant performance by Reimann, discovers that her husband and other Jews are being held prisoner in a former factory on the Rosenstrasse.<br /><br />Standing together in the freezing night, German women whose husband are missing congregate outside the building, their numbers growing daily until they reach one thousand shouting "Give us back our husbands". Lena finds Ruth (Svea Lohde), a young girl whose mother is in the building. She takes care of her, protecting her from the Gestapo and raising her after her mother is killed. Lena comes from an aristocratic German family and her brother, recently returned from Stalingrad, is a Wehrmacht officer. After being refused help from her father to free Fabian she enlists the aid of her brother who tells a fellow Officer, "I know what they do to the Jews. I saw it". Given his support, she is bold enough to bypass channels and go to the top where her beauty and charm prove irresistible for the Minister of Culture, Joseph Goebbels, a known womanizer. While this fictional part of the film has been criticized as degrading to the women protesters, it is a historical fact that Goebbels was very active in making the decisions affecting Rosenstrasse.<br /><br />The director Margarethe von Trotta, an activist, feminist, and intellectual, is no stranger to political drama. She directed a film about Socialist Rosa Luxembourg and Marianne and Julianne, a story of the relationship between two sisters, one of whom resorts to political violence to accomplish her liberal objectives. In Rosenstrasse, a film she worked on for eight years, she had to make compromises, adding the present day fictional element in order to have her film produced. That it works so well is a tribute to Ms. von Trotta's artistry and the beautiful screenplay by Pamela Katz whose father was a refugee from Leipzig. The events at Rosenstrasse give the lie to Germans, who say, "there was nothing we could do". Now von Trotta has shown the opposite to be true, that something could be done to resist the Nazis. It is tragic that the example did not catch on.