Het uiteindelijke doel van _Big Brother_, dat we weten wat we moeten denken voordat we het denken, is verwezenlijkt. Is het een wonder, of een sinistere grap, dat mensen uit eigen vrije wil een mentale jas aantrekken, zich in bochten wringen en grijnzen als apen? Films en kunst riskeren niet langer het onbekende, maar zijn geschrapte conclusies, ontdaan van leven.<br />'The Notorious Bettie Page' is een nietszeggende casestudy, geschikt voor een eerstejaarscollege feminisme. De les is schematisch, rechthoekig en lineair: 'Kijk hoe vrouwen worden geobjectiveerd, uitgebuit, misbruikt en dan op de vuilnisbelt gegooid door een door mannen gedomineerde maatschappij.'<br /><br />Bettie Page was, naar men zei, de pin-up-koningin van de jaren vijftig, de kont waar miljoenen mannen naar ejaculeerden. (Alle recensenten herhalen die zin, 'de pin-upkoningin van de jaren vijftig', als een koor van apen.) Haar geschiedenis als Amerikaanse seksbom is bekend: in het Zuiden misbruikt door haar vader, verkracht, enzovoort. In deze film is ze een naïeve, onschuldige vrouw die zich niet bewust is van de wellustige belangen die ze dient en waar ze schaamteloos van profiteert. Hoewel ze in Jezus gelooft, geniet ze ervan om naakt rond te dartelen voor de lens van een camera <0xE2><0x80><0x93> gewoon de gezonde seksslavin-in-de-buurt die Amerikaanse mannen zogenaamd fantaseren.<br />Uit de mond van schrijfster-regisseur Mary Harron zelf, in Oxford opgeleid en ex-punker ( ruik jij de gecombineerde rotting van bevoorrechting en 'hipheid' zoals ik?): 'Ik heb het gevoel dat ik dit zonder feminisme niet zou doen... Ik maak geen feministische films in de zin dat ik ze niet maak.' 'Ik heb geen ideologische ideeën. Maar ik heb wel gemerkt dat vrouwen mijn films beter vinden.' Wat een gezellige kliek.<br />De film vertelt alleen maar het verhaal van een mensenleven, het onderwerp en het doel zijn al lang voor het begin van de film geroemd en gememoreerd. Mevrouw Page heeft een vriend, maar we krijgen bijna niets te zien over hun relatie. In feite komen er in de film geen intieme of gedetailleerde relaties voor.<br />Je kunt de zelfvoldane eenvoud ervan niet negeren. In New York, waar mevrouw Page haar best doet om in het leven van een man te passen en hem tevreden te stellen.' De film is zwart-wit, maar in Miami, waar ze naartoe gaat om er even uit te zijn, vrolijk haar kleren uittrekt en door een 'bevrijde' vrouw wordt gefotografeerd, wordt de film kleurrijk.<br />Harron maakt verdomme geen feministische films, maakt 'niets ideologisch'. Ideologie is zo ingeburgerd, zo geprogrammeerd, dat het bijna onzichtbaar is. Big Brother moet glimlachen.
The ultimate goal of Big Brother, that we know what to think before we think it, has been realized. Is it some kind of miracle, or sinister joke, that people don mental straight jackets of their own volition, twist themselves into contorted shapes, and grin like apes? Movies, art, no longer risk the unknown, but are forgone conclusions, drained of life.<br /><br />"The Notorious Bettie Page" is a bland case history, fit for a freshman college feminism course. Its lesson is schematic, right-angled and linear: "See how women are objectified, exploited, abused, then tossed on the trash heap, by a male-dominated society."<br /><br />Bettie Page, supposedly, was the "pin-up queen of the 1950's," the ass millions of men ejaculated to. (All reviewers repeat that phrase, "pin-up queen of the 1950's," like a choir of monkeys.) Her history as an American sex bomb is familiar: Southern, abused by her father, raped, etc. In this movie she is a naïf, an innocent unaware of the prurient interests she serves and shamelessly profits from. Although she believes in Jesus, she enjoys frolicking nude before a camera lens -- just the wholesome girl-next-door sex-slave American males supposedly fantasize.<br /><br />From the mouth of writer-director Mary Harron herself, Oxford-educated AND ex-punker (do you smell the combined rot of privilege and "hipness" as I do?): "I feel that without feminism, I wouldn't be doing this. ... I don't make feminist films in the sense that I don't make anything ideological. But I do find that women get my films better." What a cozy clique.<br /><br />The movie merely goes through the motions of telling the story of a human life, it's subject and purpose having been eulogized and interred well before the movie began. Ms. Page has a boyfriend, but we are shown next to nothing about their relationship. In fact, there are no intimate or detailed relationships in the film. <br /><br />One can't ignore its smug simplicity. In New York, where Ms. Page tries her best to fit into and appease a man's world, letting herself be tied up in the ropes of bondage and tightly laced into the black leather boots and bodices of S & M, the movie is black and white. But down in Miami, where she goes to get away from it all, gleefully takes off her clothes, and is photographed by a "liberated" female, the movie turns into color.<br /><br />Like hell Harron doesn't "make feminist films," doesn't "make anything ideological." Ideology has become so internalized, so assumed, so programmed, that it's almost invisible. Big Brother must be smiling.