Waar Hopkins als schrijver en regisseur wel in slaagt, is dat hij ons het gevoel geeft dat we absoluut niemand in de film kennen. Maar misschien is dat juist het probleem. Zijn film heeft veel ambitie en zijn bedoelingen waren duidelijk complex en diep uit zijn binnenste gehaald, maar hij is zo onpersoonlijk. Er zijn geen personages. We weten nooit wie iemand is, dus er is geen investering van onze kant.<br />Het zou kunnen gaan over een scenarist die zich met zijn eigen personages vermengt. Is dat zo? Misschien. Daarmee bedoel ik niet dat Slipstream dubbelzinnig is; ik bedoel dat het niet te zeggen is. De film van Hopkins is een experiment. Op het eerste gezicht zou je kunnen zeggen dat het gaat over een would-be scenarioschrijver die op het moment van zijn ontmoeting met het lot beseft dat het leven raak is en mis, en dat succes blind toeval is, terwijl hij wordt meegesleurd in een'stroom' van botsingen tussen punten in de tijd, dromen, gedachten en werkelijkheid. Niettemin is de film zo onvermoeibaar cerebraal dat er geen ruimte is voor enige emotie, zelfs niet in de kleine, heel rudimentaire vorm die ons in contact brengt met de personages.<br />Ik dacht niet dat de snelle en flamboyante school van beverig, met mitrailleurs bestookt camerawerk en montage me zou afschrikken, maar nu ik over de film nadenk, begin ik te beseffen dat het er veel mee te maken had. Er zijn zoveel films van de afgelopen tien jaar waarin de belichting of de beweging van de camera niet alleen geluidseffecten, maar ook andere, de atmosfeer verslechterende technische snufjes heeft. Ik neem aan dat het in dit geval gerechtvaardigd was dat het de bedoeling was de impressionistische responsiviteit van dromen vast te leggen. Maar ik wist nauwelijks iets over Slipstream toen ik ernaar keek, en ik kwam er op dezelfde manier uit. En het kan me gewoon niet schelen, want Hopkins deed geen enkele poging om het ons te laten schelen. Er zijn interactieve films en er zijn films die in een schommelstoel zitten te breien, zich niet bewust van je aanwezigheid. Slipstream is het laatste.
What Hopkins does succeed at with this effort as writer and director is giving us a sense that we know absolutely no one in the film. However, perhaps therein lies the problem. His movie has a lot of ambition and his intentions were obviously complex and drawn from very deep within, but it's so impersonal. There are no characters. We never know who anyone is, thus there is no investment on our part.<br /><br />It could be about a screenwriter intermingle with his own characters. Is it? Maybe. By that I don't mean that Slipstream is ambiguous; I mean that there is no telling. Hopkins's film is an experiment. On the face of it, one could make the case that it is about a would-be screenwriter, who at the very moment of his meeting with fate, realizes that life is hit and miss, and/or success is blind chance, as he is hurled into a "slipstream" of collisions between points in time, dreams, thoughts, and reality. Nevertheless, it is so unremittingly cerebral that it leaves no room for any hint of emotion, even to the tiny, quite rudimentary extent of allowing us a connection with its characters.<br /><br />I didn't think the nippy and flamboyant school of shaky, machine-gun-speed camera-work and editing disengaged me, but reflecting upon the film I am beginning to realize that it had a lot to do with it. There are so many movies of the past decade in which the cuts or camera movement have sound effects as well as other atmosphere-deteriorating technical doodads. I suppose in this case it was justified in that its purpose was to compose the impressionistic responsiveness of dreams. However, I knew barely anything about Slipstream when watching it, and I came out the same way. And I just do not care, because Hopkins made no effort to make us care. There are interactive movies, and there are movies that sit in a rocking chair and knit, unaware of your presence. Slipstream is the latter.