Het vervolg op HOUSE OF WAX (1953), de film die zijn reputatie als horroricoon bezegelde, draait op soortgelijke wijze om een verbitterde, zij het vindingrijke showman. Hoewel het een remake is, blijft de eerste (in technicolor) de beste. Dat zei, afgezien van een verdraagzaam komisch hoogtepunt, het verplichte gebruik van goedkope gimmicks (het was weer een 3D-demonstratie) en af en toe een tekortkoming in het verhaal (wat is er gebeurd met de vermiste tas die op een of ander politiebureau zou zijn opgedoken met een afgehakt hoofd erin?), en biedt meer dan genoeg Grand Guignol-achtige sensaties en algehele kampwaarde (Price overdrijft het in een verscheidenheid van vermommingen als een uitvinder van illusies die'vermist' moet voorstellen). De jonge hoofdrollen worden gespeeld door Mary Murphy (als de ingénue assistente van Price) en Patrick O'Neal (als haar vriendje van de politie <0xE2><0x80><0x93> vreemd genoeg zou hij zelf de hoofdrol spelen in een soortgelijk stuk, CHAMBER OF HORRORS VA1966NA, dat ik net op tijd in handen heb gekregen om als toegift op dit stuk te kunnen gebruiken). Een interessante bijkomstigheid is de rol van de laatste.' De film is gebaseerd op een nieuwe detectietechniek, vingerafdrukken, die van cruciaal belang is om Prices ondergang (in een voorspelbare maar nogal g<0xC3><0xAA>nante, vurige climax) tot stand te brengen <0xE2><0x80><0x93> hoewel het aanhoudende gesnuffel van zijn hospita, een amateur-detectiveschrijfster, er op de lange duur minstens evenveel mee te maken heeft! Als je de ster in een rol ziet die op maat is gemaakt, levert de film een heleboel lol op, vooral in een compacte 73 minuten.
Vincent Price's follow-up to HOUSE OF WAX (1953), the film which cemented his reputation as a horror icon, similarly revolves around a bitter  albeit resourceful  showman. Though a remake, the former (shot in Technicolor) remains the superior effort; that said, apart from some resistible comic relief, the obligatory resort to cheap gimmickry (it was another 3-D showcase) and occasional narrative shortcomings (whatever happened to the missing bag which supposedly turned up at some police station containing a severed head?), this offers more than enough Grand Guignol-type thrills and overall camp value (Price hamming it up in a variety of disguises as an inventor of illusions impersonating 'missing' star conjurers who had taken advantage of his genius) to stand on its own two feet. Incidentally, director Brahm's involvement here proves no mere coincidence  since the narrative incorporates elements from two horror titles (both starring Laird Cregar) he had previously helmed i.e. THE LODGER (1944) and HANGOVER SQUARE (1945). The young leads are played by Mary Murphy (as Price's ingénue assistant) and Patrick O'Neal (as her police detective boyfriend  curiously enough, he would himself take the lead in a similar piece, CHAMBER OF HORRORS [1966], which I have acquired just in time to serve as an encore to this one). An interesting sideline here is the latter's adoption of a novel detection technique, fingerprinting, which is crucial in bringing about Price's downfall (in a predictable but rather awkward fiery climax)though the persistent snooping of his amateur crime novelist landlady has at least as much to do with it in the long run! Watching the star in a made-to-measure role, the film emerges a good deal of fun  particularly at a compact 73 minutes.