Ik kom naar Pinjar vanuit een totaal andere achtergrond dan de meeste andere recensenten die hier hun recensies hebben geplaatst. Ik ben relatief nieuw op het gebied van Bollywood-films en ben geboren en getogen in de Verenigde Staten. Dus ik heb geen wetenschappelijke basis om Pinjar te vergelijken met andere Indiase films. Gelukkig is dat ook niet nodig.<br />Pinjar is op zichzelf niets minder dan een meesterwerk.<br />In één zin kan ik u vertellen dat Pinjar een van de belangrijkste films is die ooit uit een studio is gekomen. Als het in de Verenigde Staten was uitgebracht, zou het het Indiase equivalent van 'Crouching Tiger, Hidden Dragon' zijn geweest. Dit zou heel goed de film kunnen zijn die Bollywood op de Amerikaanse kaart heeft gezet. Het Amerikaanse filmpubliek heeft al heel lang een liefdesrelatie met _Gone With the Wind_, en hoewel Pinjar zich niet aan die plot heeft vastgeklampt, zijn er toch een paar overeenkomsten. Een daarvan is de geweldige (naar Amerikaanse maatstaven) 183 minuten durende speeltijd.<br />Tegen de korrelige achtergrond van de afscheiding tussen India en Pakistan in 1947-1948 bevindt zich een meeslepend menselijk drama over een jonge vrouw die door omstandigheden gevangen wordt gehouden en in problemen wordt geduwd waar ze geen hand in heeft gehad. Ze wordt in een onhoudbare positie geplaatst en slaagt er op de een of andere manier in niet alleen te overleven, maar ook te groeien <0xE2><0x80><0x93> en zelfs te bloeien.<br />Als het verhaal op enigerlei wijze tekortschiet, ligt dat aan de presentatie. De groei als persoon zou beter geïllustreerd kunnen worden <0xE2><0x80><0x93> in elk geval voor het westerse publiek dat niet vertrouwd is met de Indiase cultuur <0xE2><0x80><0x93> als het 'achtergrondverhaal' van het personage in het begin van de film beter was uitgewerkt. Maar dat zou een film van drie uur hebben verlengd tot 31<0xE2><0x81><0x84>2 uur, of misschien nog wel meer. Want geen minuut van de film is verspild, en niets van wat er uit de montage is gekomen, kan echt in de tijd zijn opgenomen. Het is beter dat het publiek een deel van wat er is gebeurd invult dan dat het iets weglaat van wat er overblijft.<br />Ik zou veel woorden kunnen gebruiken om Pinjar te beschrijven:'schrijnend','verontrustend', 'boeiend', 'hartverscheurend' schieten me meteen te binnen. En Puro's triomf <0xE2><0x80><0x93> misschien niet meteen zichtbaar voor de mensen om haar heen <0xE2><0x80><0x93> is niet minder inspirerend. Alleen al vanwege de kracht van het verhaal kan ik deze film niet aanbevelen.<br />Even inspirerend is Urmila Matondkars vertolking van Puro. Urmila, die maar al te vaak over het hoofd wordt gezien te midden van de schare jongere, nieuwere actrices, bezit het unieke vermogen om in elke rol die ze speelt een volkomen geloofwaardig personage neer te zetten. Ze speelt niet alleen Puro's rol, ze blaast het personage leven in. De keuze van Manoj Bajpai als Rashid was geïnspireerd. Hij weet iets wat veel te weinig Indiase filmhelden kunnen: subtiliteit. Zijn beheersing van expressie en nuance is essentieel voor de rol. Met zijn doordringende blik legt hij in het begin van de film meer dreiging in de schaal dan alle met zwaarden zwaaiende oproerkraaiers bij elkaar.<br />Als je maar één Bollywoodfilm in je leven ziet, maak er dan Pinjar van.
I come to Pinjar from a completely different background than most of the other reviewers who have posted here. I'm relatively new to Bollywood films and was born and raised in the US. So I don't have a broad basis for comparing Pinjar to other Indian films. Luckily, no comparison is needed.<br /><br />Pinjar stands on its own as nothing less than a masterpiece.<br /><br />In one line I can tell you that Pinjar is one of the most important films to come out of any studio anywhere at any time. On a mass-appeal scale, it *could* have been the Indian equivalent of "Crouching Tiger, Hidden Dragon" had it been adequately promoted in the US. This could very well have been the film that put Bollywood on the American map. The American movie-going public has a long-standing love affair with "Gone With the Wind", and while Pinjar doesn't borrow from that plot there are some passing similarities. Not the least of which is the whopping (by US standards) 183-minute run time.<br /><br />Set against the gritty backdrop of the India-Pakistan partition in 1947-48 is a compelling human drama of a young woman imprisoned by circumstances and thrust into troubles she had no hand in creating. Put into an untenable position, she somehow manages to not only survive, but to grow -- and even flourish.<br /><br />If the story is lacking in any way, it's in the exposition. Puro's (the protagonist) growth as a person would be better illustrated -- at least for western audiences unfamiliar with Indian culture -- if her character's "back story" were more fully developed in the early part of the film. But that would have stretched a 3-hour movie to 3 1/2 hours or perhaps even more. Because not one minute of the film is wasted, and none of what made it out of editing could really be cut for the sake of time. Better that the audience has to fill in some of what came before than to leave out any of what remains.<br /><br />I could use many words to describe Pinjar: "poignant", "disturbing", "compelling", "heart-wrenching" come to mind immediately. But "uplifting" is perhaps as apropos as any of those. Any story that points up the indomitability of the human spirit against the worst of odds has to be considered such. And Puro's triumph -- while possibly not immediately evident to those around her -- is no less than inspirational. For strength of story alone I cannot recommend this film highly enough.<br /><br />Equally inspiring is Urmila Matondkar's portrayal of Puro. All too often overlooked amid the bevy of younger, newer actresses, Urmila has the unique capability to deliver a completely credible character in any role she plays. She doesn't merely act Puro's part, she breathes life into the character. Manoj Bajpai's selection as Rashid was inspired. He manages something far too few Indian film heroes can: subtlety. His command of expression and nuance is essential to the role. He brings more menace to the early part of the film with his piercing stare than all of the sword-wielding rioters combined.<br /><br />If you only see one Bollywood film in your life, make it Pinjar.