Een film van uitmuntende genialiteit en een aangrijpend en ongewoon liefdesverhaal, die de intense aantrekkingskracht weergeeft tussen een excentriek genie en een vrouw van schoonheid, diepgang en karakter.<br />Het geeft John Turturro wat tot nu toe waarschijnlijk zijn beste rol is (gelukkig hebben ze hem niet aan Ralph Fiennes gegeven, die hem zou hebben vermoord). Op dezelfde manier toont Emily Watson de rijkdom van haar ervaring (gezien haar uitmuntende achtergrond op het toneel). Om de gekwelde schaakmeester (Turturro) te bereiken, moet haar personage niet alleen intelligentie maar ook liefde voor een vrouw uitstralen. Watson geeft geen beschrijving van de seksualiteit van een schoonheidskoningin, maar ze brengt een zelfbewustzijn met zich mee dat aantrekkelijk is. In een toevallige ontmoeting tussen Natalia (Watson) en Loezhin voorkomt ze terloops dat hij een schaakstuk verliest dat door een gat in zijn kleding is gevallen <0xE2><0x80><0x93> een speciaal gemaakt stuk dat, zoals we later in de film beseffen, het symbool is geworden van zijn hoop en aspiraties. Later, als hun liefdesrelatie zich ontwikkelt, vergelijkt ze dansen subtiel met schaken (Loezhin heeft leren dansen, maar nooit met een partner); ze moedigt hem aan haar te leiden met 'brave, briljante bewegingen' en stelt hem zo in staat zich voldoende te ontspannen om later op zijn best te spelen (en zich ook te realiseren dat hij haar minnaar is). Dit is een verhaal over een vrouw die een man inspireert tot zijn grootste prestatie en daardoor haar eigen diepste vervulling vindt, emotioneel en intellectueel (Of dat wordt ons in elk geval wijsgemaakt <0xE2><0x80><0x93> binnen het tijdsbestek is Natalia in elk geval eerder een bevrijde vrouw dan iemand die zichzelf opleidt tot een stereotiepe echtgenote en moeder).<br />De Italiaanse sets zijn adembenemend. De complexiteit van de personages en de vaardigheid waarmee de dialoog hen ontvouwt, zijn een genot voor de intelligente filmbezoeker, maar de film is toegankelijk genoeg om er een populaire hit van te maken, en dat is ook wel verdiend. Schaken is niet meer dan de fotogenieke achtergrond voor het ontwikkelen van een emotionele en emotionele film, hoewel het spel met genoeg respect wordt behandeld om een schaker er bijna van te overtuigen dat de personages hebben bestaan. Hoewel een tragedie van grote omvang door een klassieke schrijver, is de ontknoping niettemin verrassend opbeurend.
A movie of outstanding brilliance and a poignant and unusual love story, the Luzhin Defence charts the intense attraction between an eccentric genius and a woman of beauty, depth and character.<br /><br />	It gives John Turturro what is probably his finest role to date (thank goodness they didn't give it to Ralph Fiennes, who would have murdered it.) Similarly, Emily Watson shows the wealth of her experience (from her outstanding background on the stage). To reach the tortured chess master (Turturro) her character has to display intelligence as well as a woman's love. Watson does not portray beauty-pageant sexuality, but she brings to her parts a self-awareness that is alluring.<br /><br />	In a chance meeting between Natalia (Watson) and Luzhin, she casually stops him from losing a chess piece that has fallen through a hole in his clothing - a specially crafted piece that, we realize later in the film, has come to symbolize his hopes and aspirations. Later, as their love affair develops, she subtly likens dancing to chess (Luzhin has learnt to dance but never with a partner); she encourages him to lead her with "bold, brilliant moves" and in doing so enables him to relax sufficiently to later play at his best (and also realize himself as her lover).<br /><br />	This is a story of a woman who inspires a man to his greatest achievement and, in so doing finds her own deepest fulfillment, emotionally and intellectually (Or so we are led to believe - certainly, within the time frame, Natalia is something of a liberated woman rather than someone who grooms herself to be a stereotypical wife and mother).<br /><br />	The Italian sets are stunning. The complexity of the characters and the skill with which the dialogue unfolds them is a delight to the intelligent movie-goer, yet the film is accessible enough to make it a popular mainstream hit, and most deservedly so. Chess is merely the photogenic backdrop for developing an emotional and emotive movie, although the game is treated with enough respect to almost convince a chess-player that the characters existed. Although a tragedy of remarkable heights by a classic author, the final denouement is nevertheless surprisingly uplifting.