Dit is nog steeds het uitgangspunt om alle Golden Age-figuren te beoordelen, en als je rekening houdt met de beperkte technologie en dubieuze ethische normen van de autoriteiten (op het scherm) steekt hij met kop en schouders uit tegen alle generaties van soortgelijke pogingen die sindsdien op film en tv zijn gedaan. Snel en woest met een heleboel Warner Bros-spoeltjes, en godzijdank geen tijd voor een liefdesaffaire, galoppeert hij voort en neemt de schitterende cast mee naar het gewelddadige einde. Ik heb nooit begrepen waarom de officier van justitie Vance overal moest volgen, ik dacht altijd dat ze aan hun bureau gekluisterd waren. Palette als de rechercheur, maar vooral Girardot als de dokter zijn verrukkelijk excentriek en on-PC <0xE2><0x80><0x93> als hij naar het tweede slachtoffer kijkt, snuift hij dat er toch al te veel mensen op de wereld waren. Natuurlijk is het William Powell als Philo Vance (en Michael Curtiz als regisseur) die de film maakt tot wat hij is <0xE2><0x80><0x93> wanneer is Powell ooit een sukkel geweest?<br /><0x3E><0x3E> Het legertje agenten op de plaats delict heeft niet echt goed werk geleverd bij het vinden van het tweede lijk en die bewusteloze hond wel! Het beste deel is wanneer Vance ons de opeenvolging van gebeurtenissen rondom de moorden vertelt <0xE2><0x80><0x93> onbetrouwbare modeltoestellen in combinatie met fantastische rondzwervende camerastandpunten die een heel modern gevoel geven, en opzienbarend zijn in vergelijking met wat eraan vooraf is gegaan. Het enige probleem is dat de conclusie, zoals gewoonlijk, niet overeenkomt met de algemene deductieve processen die in het geheel worden getoond, en er wordt een enigszins gekunsteld einde opgeroepen; sommige van Chans, Moto's en vele andere konden natuurlijk ook alleen maar op deze manier eindigen. Maar omdat het zo snel gebeurt en het moreel gezien... een beetje twijfelachtig is, doet het niets af aan mijn mening over de status van KMC als klassieker!<br />Alle afdrukken die ik ooit van KMC heb gezien zijn (op zijn slechtst) net zoiets als in een goudvissenkom kijken, dus als je...' 'Ik wil het met me mee zien dragen tot je erin wordt gezogen.'
This is still the benchmark to judge all Golden Age whodunnits by, and taking into account the limited technology and dubious ethical standards of the authorities (on screen) bears up well against all generations of similar attempts since on film and TV. Fast and furious with plenty of Warner Bros wipes, and thankfully no time for a love interest it gallops along, taking the splendid cast with it to the violent end. I never understood why the DA had to trail Vance around everywhere, I always thought they were deskbound. Palette as the detective but especially Girardot as the doctor are delightfully eccentric and un-PC - when glancing over the second murder victim he sniffs that there were too many people in the world anyway. Of course it is William Powell as Philo Vance (and Michael Curtiz as director) that makes the film what it is - when did Powell ever make a dud?<br /><br />The army of cops at the crime scene didn't really do a very good job in finding the second dead body and unconscious dog did they! The best bit is where Vance narrates to us all the sequence of events surrounding the murders - dodgy model sets combine with fantastic roving camera angles to produce a very modern feel, and startling with what has gone before. The only problem is as usual the conclusion can't match the overall deductive processes displayed throughout and a somewhat contrived ending is invoked; some Chan's, Moto's and many others of course could only be concluded this way too. But because it happens so fast and is ... slightly dubious morally it doesn't lessen my opinion of KMC's status as a classic!<br /><br />All the prints I've ever seen of KMC are (at worst) like looking into a goldfish bowl, so if you're interested in seeing it bear with it until you're sucked in.