Ik kwam voor het eerst in aanraking met deze film toen ik een boek (dat in de jaren zeventig is geschreven) over de carrière van Mitchell Leisin las. Ik moet toegeven dat ik in de loop der jaren veel van zijn films heb gezien en dat ik zijn beste werk echt van hoge kwaliteit vind. SWING HIGH, SWING LOW werd geacht een van zijn beste te zijn. Hoewel het me niet verveelde, maakte het niet zoveel indruk op me als HOU TERUG NAAR DE DAGEN, DE DOOD GAAT OP ZONDAG, KIESJE, of zelfs GOLDEN EARDEN. Ik vermoed dat het nu gewoon te veel wordt om nog geliefd te zijn.<br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> Werken bij Paramount Leisin had een probleem met de films die hij maakte en die musicals waren. De meeste scores waarmee hij werkte waren tamelijk middelmatig. Het is waar dat er twee maten in zijn films voorkwamen, maar dat waren echt zeldzame gevallen: 'Cocktales for Two' verscheen in 'MOORD OP DE AFGIFTELS' en 'Mona Lisa' kwam uit 'CAPTAIN CAREY, U.S.A.' Maar de rest van de score voor 'MOORD OP DE AFGIFTELS' was gemakkelijk te vergeten. 'Mona Lisa' was de enige melodie in 'CAPTAIN CAREY'. Zo had het niet moeten gaan <0xE2><0x80><0x93> in Leisins studio werkten Rogers en Hart er begin jaren dertig voor. Waarom had hij niet samen met hen aan een project kunnen werken? De score voor 'SWING HIGH, SWING LOW' is plezierig maar gemakkelijk te vergeten. Helaas draait de film vooral in de amusementswereld, want Fred Macmurray demonstreert zijn grote talenten als trompettist (hij werkt Carole Lombard zelfs in zijn act door zijn armen om haar heen te slaan als hij op zijn trompet blaast). De song (gezongen door Lombard) over hoe opgewonden ze raakt van het spel van haar minnaar, is belangrijk voor de plot. Het werkt in de film, maar het zou beter zijn geweest als de song gedenkwaardiger was geweest.<br />De film heeft een picareske stijl <0xE2><0x80><0x93> hij begint op een oceaanstomer waar Lombard als manicure werkt. Ze wordt voortdurend gepest door haar baas Franklin Pangborn (de kapper van het schip). Dan vaart het schip het Panamakanaal in en zien we MacMurray als soldaat, die binnenkort in dienst moet. Hun eerste scène samen heeft een mooie Leisin-inslag: MacMurray praat met Lombard, zij op het dek van de boot en hij aan de rand van de wand van de sluis. Mooie manier om de actie gaande te houden terwijl de dialoog een beetje saai wordt.<br />De film volgt de opkomst en ondergang van de Skid Johnson (MacMurray) als hij Lombard ontmoet en zijn reputatie als trompettist begint, maar in de film de 'andere vrouw' ontmoet, Dorothy Lamore. De beste momenten in de film hebben te maken met de ineenstorting van de relatie met Lombard, en zijn ineenstorting als jazztrompetter (zijn uiterlijk en behoefte aan alcohol zijn heel ongewoon voor een MacMurray-personage <0xE2><0x80><0x93> zelfs zijn duistere figuren, zoals Walter Neff of Mr. Sheldrake of de marineofficier die de Caine Mutiny leidt, hebben niet laten zien dat ze afhankelijk zijn van alcohol.<br />Lombard is goed als de vrouw van wie hij hield, maar die door MacMurray onrecht wordt aangedaan. Lamore heeft eigenlijk weinig te doen <0xE2><0x80><0x93> misschien waren er in de film meer scènes met haar erin, maar een daarvan is haar poging om MacMurray weer op het rechte pad te krijgen. In zijn openingsscène is Pangborn prima. In films valt het zelden op, maar de kleine rolacteur Carl Judels doet zijn werk als fan/vriend van MacMurray, die hem laat vallen als hij het loodje legt (hoewel hij hem een lift geeft).<br />Charles Butterworth is in deze film net zo triviaal als anders, maar er is één moment waarop hij schaapachtig naar zijn handen op het toetsenbord van een piano kijkt in de kamers die hij, zijn vriendin, MacMurray en Lombard delen <0xE2><0x80><0x93> zijn rode gezicht is het gevolg van g<0xC3><0xAA>ne over een leugen die volgens MacMurray waar is. Het was een mooi, subtiel moment. Had hij zijn subtiliteit maar in zijn acteerwerk moeten zoeken in plaats van in zijn momenten van beschroomde humor.
I first came across this film when I read a book (written in the 1970s) about the career of Mitchell Leisin. I have to admit that over the years I have watched many of his films and find his best work really high quality. SWING HIGH, SWING LOW was supposed to be one of his best. While it did not bore me, it did not impress me as much as HOLD BACK THE DAWN, DEATH TAKES A HOLIDAY, KITTY, or even GOLDEN EARINGS. I suspect it just dates too much now to be well liked.<br /><br />Working at Paramount Leisin had a problem in those films that he did which were musicals. Most of the scores he worked with were fairly mediocre. It's true that twice standards appeared in his films, but they were really rare cases: "Cocktales for Two" appeared in MURDER AT THE VANITIES, and "Mona Lisa" came out of CAPTAIN CAREY, U.S.A. But the rest of the score for MURDER AT THE VANITIES was forgettable. "Mona Lisa" was the only tune in CAPTAIN CAREY. It shouldn't have been this way - Leisin's studio had Rogers and Hart working for it in the early 1930s. Why couldn't he have been assigned to a project with them? The score for SWING HIGH, SWING LOW, is pleasant but forgettable. Unfortunately, the movie is centered in the entertainment world, as Fred Macmurray demonstrates great talents as a trumpet player (he even works Carole Lombard into his act by looping his arms around her when he blows his trumpet). The song (sung by Lombard) about how her lover's playing thrills her, is important to the plot. It works in the film, but it would have been better if the song was more memorable.<br /><br />There is a picaresque style to the film - it begins on an ocean liner that Lombard works on, as a manicurist. She is constantly being bullied by her boss Franklin Pangborn (the ship's barber). Then the ship is entering into the Panama Canal, and we see MacMurray as a soldier, who's enlistment is ending shortly. Their first scene together has a nice Leisin touch in it: MacMurray is talking to Lombard, she on the deck of the boat and he on the edge of the wall of the lock. Nice way to keep the action going while the dialog hits a dull bit.<br /><br />The film follows the rise and fall of the Skid Johnson (MacMurray) as he meets Lombard, and begins his reputation as a trumpet player, but meets the "other woman" in the film, Dorothy Lamore. The best moments in the film deal with the collapse of the relationship with Lombard, and his collapse as a jazz trumpeter (his appearance and need for alcohol is very untypical for a MacMurray character - even his darker figures like Walter Neff or Mr. Sheldrake or the naval officer who pushes the Caine Mutiny did not demonstrate a reliance on alcohol.<br /><br />Lombard is good as the woman loved but wronged by MacMurray. Lamore has little to really do - possibly the film had more scenes with her in it, but one stands out is her attempt to get MacMurray onto the wagon again. In his opening bit Pangborn is fine. Rarely noticed in films, small part actor Carl Judels is effective as a fair weather fan/friend of MacMurray, who drops him as he goes under (though he gives him a hand-out).<br /><br />Charles Butterworth is as trivial in this film as usual, but he does have one moment when he looks sheepishly at his hands on the keyboard of a piano in the rooms he, his girlfriend, MacMurray, and Lombard share - his red faced appearance is due to embarrassment about a lie that MacMurray is insisting is true. It was a nice, subtle moment. If only his subtlety had been in his acting rather than his moments of diffident humor.