Ik mag Leslie Howard toevallig graag, in zijn betere films. Maar om de een of andere reden heeft zijn rol in OF HUMAN BONDAGE me nooit erg aangegrepen. Ik zag de film voor het eerst op de campus van mijn universiteit in 1972 en de recensent van de universiteitskrant merkte op dat Howard in de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw de rollen speelde die Dirk Bogard later zou hebben overgenomen als de man die geboren was om te worden verraden. Dat is meestal niet het geval (uiterlijk zie ik Ashley Wilkes als een man die verraden zou kunnen worden, als hij en Scarlett O'Hara voor Margaret Mitchell een stel zouden moeten zijn <0xE2><0x80><0x93> maar Ashley hield van Melonie, niet van Scarlett). J. Mitchell of professor Henry Higgins is niet iemand die wordt verraden.<br />(* Men kan stellen dat Philip Armstrong Scott wordt verraden door de twee vreemdelingen die hem gastvrijheid verlenen in 49th Parel, maar het zijn nazi's die hem <0xE2><0x80><0x93> een liberaal, westerling, Canadees <0xE2><0x80><0x93> als een gemakkelijke prooi beschouwen om te bedriegen in oorlogstijd. Het is niet hetzelfde als emotioneel verraad, en Howard krimpt niet ineen als gevolg daarvan, maar gaat de nazi's tegemoet en neemt er een te grazen nadat hij hem in elkaar heeft geslagen.)<br />Ik denk dat de recensent bedoelde dat Howard gevoelvol kon zijn <0xE2><0x80><0x93> of probeerde te zijn. Kijk maar naar zijn dichter <0xE2><0x80><0x93> dromer <0xE2><0x80><0x93> zwerver in THE PETRIED FORREST. Maar dat personage werd niet verraden, misschien alleen door de geschiedenis (omdat hij het gevoel heeft dat zijn type net zo uit de tijd is als de gangster die door Humphrey Bogart werd gespeeld). Het personage van Philip Carey in _HUMAN BONDAGE_ van Somerset Maugham is ook gevoelig. Hij is om verschillende redenen gevoelig. Hij heeft belangstelling voor kunst en probeert een schilder te worden <0xE2><0x80><0x93> maar in tegenstelling tot de kunstenaar Strickland in _The Moon and Sixpence_ heeft hij geen echt talent. Dus besluit hij zich op medische studies te concentreren, geaccentueerd door zijn klompvoeten. Hier is hij een man met een laag zelfbeeld die erin is geluisd om te worden verraden. Het verraad vindt Philip in de vorm van Mildred, een Cockney-serveerster (Bette Davis), die geldbelust is en zo egoïstisch als het maar kan. Waarom Philip voor haar valt, wordt in de film niet echt besproken, maar hij vindt de vrouw wel fascinerend. En ze vindt hem een gemakkelijke prooi. Het is ironisch dat Philip, die zo door deze slet wordt gefascineerd, twee andere vrouwen die in hem geïnteresseerd zijn (Kay Johnson en Frances Dee) niet opmerkt en die geschikter zijn om zijn partner te zijn. Hij betrapt zichzelf er ook steeds op dat hij Davis vergevingsgezind is als ze affaires heeft met andere mannen (Alan Hale en Reginald Denny, de laatste een vriendin van Howard).<br />Hoewel Howard' De manier waarop Davis de rol van Mildred speelt, geeft blijk van de neiging van Philip om de deurmat te zijn voor Mildred; hij toont niet genoeg hartstocht (tot laat in de film, wanneer hij zich tegen haar keert). Daarom heb ik nooit veel op gehad met zijn optreden hier <0xE2><0x80><0x93> het mist elke realiteit. Zijn latere gekwelde volharding in _GEEN MET DE WERELD_, dat hij van Olivia de Haviland houdt, niet van Vivian Leigh, heeft meer te maken met een verliefde man. Maar de manier waarop Davis Mildred speelt, maakt de film belangrijk. Ze had een grote verscheidenheid aan rollen tot en met 1934, zoals de vriendin van de dove pianist in DE MAN DIE met GOD speelde, of de verwende erfgename die vermoord wordt in FOG OVER FRISCO, of de muisachtige secretaresse in THREE ON A MATCH. Als Mildred liet ze eindelijk zien dat ze een belangrijke actrice kon worden door een egoïstisch kreng te spelen.<br />Merkwaardig genoeg was haar vertolking niet helemaal eenduidig. Terwijl ze Howard twee derde van de film gebruikt en misbruikt, met als hoogtepunt die beroemde scène waarin ze laat zien hoe weerzinwekkend ze het vond dat hij haar zoende, laten haar laatste scènes zien dat ook zij uit elkaar zou kunnen vallen door haar slechte gezondheid en haar onvermogen om eerlijke baantjes te houden. Als Howard haar afwijst, valt het de kijkers niet op hoe gemeen hij wordt (hij vraagt wat er met haar baby is gebeurd <0xE2><0x80><0x93> ze vertelt hem dat de baby dood is en Howard zegt bruusk dat hij daar blij om is, wat niet bepaald de reactie is die ze verwacht). Uiteindelijk krijgt Howard zijn leven weer op orde, maar Mildred overlijdt aan een overdosis (waarbij ironisch genoeg haar dood door haar ex-vriend Denny tijdens een medische oproep wordt ontdekt). De Motion Picture Academy of Arts and Sciences slaagde er in 1934 niet in Davis te nomineren (wat tot de grootste nominatie leidde <0xE2><0x80><0x93> in de strijd om de geschiedenis en een permanente wijziging van de regels) maar Davis werd benoemd tot ster. In één jaar won ze een Oscar als Joyce Heth in DANGEROUS. En in twee jaar speelde ze weer samen met Howard (als gelijkwaardige sterren) in THE PETRIED FORREST.
I happen to like Leslie Howard, in his better films. Yet, for some reason, his performance in OF HUMAN BONDAGE never has moved me tremendously. I first saw the film on my college campus in 1972 and the reviewer in the college newspaper made the comment that in the 1930s and 1940s Howard played the roles supposedly later picked up by Dirk Bogard as the man who was born to be betrayed. This is not usually the case (off hand I think of Ashley Wilkes as a man who might be betrayed, if he and Scarlett O'Hara were meant to be an item by Margaret Mitchell - but Ashley loved Melonie, not Scarlett). Howard could play any type, and a role like R. J. Mitchell or Professor Henry Higgins is not one who is betrayed.*<br /><br />(*One can make the case that Philip Armstrong Scott is betrayed by the two strangers he shows hospitality to in 49TH PARALLEL, but they are Nazis who consider him - a liberal, westerner, Canadian - fair game to double cross in wartime. It isn't the same as emotional betrayal, and Howard does not shrivel up as a result, but faces the Nazis and captures one after beating him up.) <br /><br />I think what the reviewer meant was that Howard could be soulful - or try to be soulful. Witness his poet - dreamer - wanderer in THE PETRIFIED FORREST. But that character was not betrayed, except by history perhaps (as he feels his type is as out of date as the gangster played by Humphrey Bogart). The character of Philip Carey in Somerset Maugham's OF HUMAN BONDAGE is soulful too. He is sensitive for several reasons. He has an interest in art and tries to become a painter - but unlike the artist Strickland in THE MOON AND SIXPENCE he has no real talent. So he decides to concentrate on medical studies, accentuated by a club foot condition he has. Here he is a man with low self-esteem who is set up to be betrayed.<br /><br />Philip finds that betrayal in the form of Mildred a Cockney waitress (Bette Davis) who is mercenary and as selfish as they come. Why Philip falls for her is not really addressed in the film, but he does find the woman fascinating. And she finds him an easy meal ticket. Ironically in being so captivated by this slut, Philip fails to notice two other women who are interested in him (Kay Johnson and Frances Dee), and are more fit to be his mate. He also keeps finding himself forgiving Davis when she has affairs with other men (Alan Hale and Reginald Denny - the latter a friend of Howard's). <br /><br />Although Howard's performance captures the doormat tendency of Philip towards Mildred, he really does not show enough passion (until late in the movie, when he turns on her). That is why I find I never cared for his performance here - it lacks any reality. His later tortured insistence in GONE WITH THE WIND that he loves Olivia De Haviland, not Vivian Leigh, has more consistency with a man in love. But the performance of Davis as Mildred makes the film important. She had a wide variety of parts up to 1934, like the girlfriend of the deaf pianist in THE MAN WHO PLAYED GOD or the spoiled heiress who gets murdered in FOG OVER FRISCO or the mouse-like secretary in THREE ON A MATCH. As Mildred she finally showed she could be a major actress by playing a selfish bitch.<br /><br />Curiously her performance was not all of one note. While she uses and abuses Howard for two thirds of the film, culminating in that famous scene where she shows how disgusted his kissing of her made her, her last scenes show she too could fall apart due to her health deteriorating, and her inability to keep any honest jobs. When Howard rejects her the viewers fail to note how equally vicious he becomes (he asks what happened to her baby - she tells him the baby died and Howard says brusquely that he is glad, which is hardly the response she expects). In the end Howard does finally get his life in order, but Mildred ends a casualty (ironically her death discovered by her old boyfriend Denny on a medical call). The Motion Picture Academy of Arts and Sciences did fail to nominate Davis in 1934 (leading to the largest write - in campaign in it's history, and a permanent change in it's rules), but Davis was established as a star. In one year she won the Oscar as Joyce Heth in DANGEROUS. And in two years she co-starred with Howard again (as equal stars) in THE PETRIFIED FORREST.