Het is niet meer dan een vreemd toeval dat ik besloot naar STARLIFT te kijken op de 59e herdenkingsdag van de dag in juni 1950 waarop president Truman de Amerikaanse strijdkrachten in de Koreaanse Oorlog stuurde. STARLIFT, zie je, speelt zich grotendeels af op de luchtmachtbasis Travis in Californië in de jaren dat die werd gebruikt als uitvalsbasis voor soldaten die naar Korea werden verscheept om daar te vechten. Maar om dat te weten moet je zelf onderzoek doen, want in de film wordt niet één keer de naam 'Korea' genoemd. We zien transportvliegtuigen die verse troepen vervoeren en met gewonde soldaten terugkeren, maar er wordt niet gezegd waar die mannen zullen vechten of gewond raken. Wat nogal vreemd is voor een film die bedoeld is om met de vlag te zwaaien en Amerika's mannen in uniform te groeten. STARLIFT, die in december 1951 door Warner Brothers werd uitgebracht, is een zeer duidelijke poging om het succes van de met sterren bezaaide thuisbasis van de studio, Hollywood Canteen, uit de Tweede Wereldoorlog na te bootsen. Deze publiekstrekker uit 1944 vertelde het verhaal van twee soldaten die hun laatste drie verlofdagen doorbrengen in de beroemde nachtclub van de strijdkrachten in Los Angeles in de hoop een afspraakje te maken met Joan Leslie. Maar in werkelijkheid was het alleen maar een excuus voor Warners om alle sterren die hij onder contract had te laten opdraven, van Joan Crawford, John Garfield en Barbara Stanwyck tot Peter Lorre, Bette Davis, Sydney Greenstreet en nog veel meer. STARLIFT toont twee luchtmachtsoldaten die hopen het fictieve sterretje Nell Wayne (een gemaskerde Janice Rule) te ontmoeten en een stel Warner Bros-sterren over te halen een show op te voeren voor de vertrekkende troepen. Maar in plaats van Crawford, Garfield en alle anderen die de gebroeders Warner in 1951 bij elkaar konden schrapen, waren dat Doris Day, Ruth Roman, Gordon MacRae, Virginia Mayo, Gene Nelson en Phil Harris, met vluchtige optredens van James Cagney, Randolph Scott en een duidelijk gegeneerd kijkende Gary Cooper. Deze tot op de draad versleten cast, wier gecombineerde sterkracht moeite zou hebben een standaardlamp te verlichten, is volmaakt in overeenstemming met de waardeloze productiewaarden. Waarschijnlijk in een poging geld te besparen werden verscheidene lange scènes opgenomen met een echt heel slechte achterste projectie. Hoe erg is het? Je kunt de verbinding zien waar het scherm de vloer van de geluidsstudio raakt! Als je STARLIFT beschrijft als een slordige, luie en derderangs film, dan bewijs je een slechte dienst aan films die slordig, lui en derderangs zijn. Het is gewoon verschrikkelijk. Vermijd het.
It's nothing more than a weird coincidence that I decided to watch STARLIFT on the 59th anniversary of the day in June 1950 when President Truman's ordered US forces into the Korean War. STARLIFT, you see, is set largely at Travis Air Force base in California in the years when it was being used as a staging post for soldiers being shipped out to fight in Korea. But you'd need to do your own research to know this because not once during the film is the name 'Korea' mentioned. We see transport aircraft flying out fresh troops and returning with wounded soldiers but there's no mention of where these men will be fighting or getting injured. Which is kind of weird for a film designed to wave the flag and salute America's men in uniform. Released in December 1951 by Warner Brothers, STARLIFT is a very obvious effort to replicate the success of the studio's star-studded World War Two home-front morale booster "Hollywood Canteen." This 1944 crowd-pleaser told the story of two soldiers spending their last three nights of leave hanging out at the famous armed forces nightclub in LA hoping to get a date with Joan Leslie. But really it was just an excuse for Warners to trot out every star under contract, from Joan Crawford, John Garfield, and Barbara Stanwyck to Peter Lorre, Bette Davis, Sydney Greenstreet and more. STARLIFT features two Air Force soldiers hoping to meet fictional starlet Nell Wayne (a mask-like Janice Rule) and persuading a bunch of Warner Bros stars to put on a show for the departing troops. But in place of Crawford, Garfield et al the best the brothers Warner could scrape up in 1951 were Doris Day, Ruth Roman, Gordon MacRae, Virginia Mayo, Gene Nelson and Phil Harris with fleeting appearances by James Cagney, Randolph Scott, and a clearly embarrassed looking Gary Cooper. This threadbare cast, whose combined star power would struggle to illuminate a standard lamp, is perfectly matched by the crummy production values. Presumably in an effort to save money several long scenes were shot using really really bad back projection. How bad is it? You can see the join where the screen meets the floor of the soundstage! To describe STARLIFT as a sloppy, lazy and third rate movie is to do a disservice to films which are sloppy, lazy and third rate. It's just terrible. Avoid it.