Riff Randell is een fanatieke, geobsedeerde fan van de rockgroep The Ramones, en dat geldt ook voor de meeste leerlingen van de school. Maar een nieuwe tiran van een schoolhoofd, mevrouw Togar, vindt dat rock-'n-roll een slechte invloed heeft op de leerlingen, vooral op de muziek van The Ramones. Dus als Riff erachter komt dat ze in de stad optreden, slaat ze een paar dagen les over om kaartjes voor zichzelf en haar vrienden te bemachtigen. Maar als mevrouw Togar ontdekt waarom ze die dagen echt vrij heeft genomen, neemt ze de kaartjes in beslag. Terwijl dit gebeurt, is Tom Roberts helemaal weg van Riff, maar Riffs vriendin Kate Rambeau denkt er net zo over. Maar Riff heeft alleen maar oog voor de leadzanger Joe Ramone en hoopt dat ze naar dat concert kan gaan om hen haar nummer te laten spelen.<br />_Fun! Fun! Fun!_ Ja, dat klopt, 'Rock n Roll High School' zweeft niet weg van het hoofdthema - een luidruchtige, slome stoeipartij! Het was niet wat ik had verwacht, dat is zeker. Iedereen die aan dit dandyproject meedoet, ziet eruit alsof hij het geweldig naar zijn zin heeft en het ontspannende karakter ervan is op het scherm te zien met de energie die zo'n stralende geest geeft, wat het een onbetaalbare ervaring maakt. Dat wil niet zeggen dat ik vind dat de kunst en de plot zo zinloos zijn als maar kan. Maar toen ik naar deze hartstochtelijke, krankzinnige rit keek, die escaleert in een paar leuke, onschuldige hoogstandjes, kon ik de grijns niet van mijn gezicht krijgen. Het is smakeloos, heel goedkoop, een grote chaos, maar verdomme, het is funky-heavy!<br />Deze lowbudget, b-kwaliteitsartikelen van producer Roger Corman en John Dante, die medeschrijver waren (en die bovendien een paar scènes co<0xC3><0xB6>rdineerden toen regisseur Allan Arkush op de laatste dag van de opnamen in het ziekenhuis werd opgenomen), zijn in wezen een glorieuze hommage aan de swingende jaren vijftig-films door zich aan de vruchtbare clichés te houden en in de stoofpot het rebelse etiket van de tieners te gooien vanwege de generatiekloof tussen hen en de volwassenen (die altijd het beste weten). Deze scènes zijn misschien niet bijzonder fris, maar ze roepen wel een zekere aantrekkingskracht op vanwege de dynamische, levendige aanpak. De film heeft maar één doel voor ogen: een daverend succes worden! En dat lukt ze. Met de complimenten van 'The Ramones', die zichzelf spelen. Je zou echt kunnen zeggen dat het één grote trendy videoclip is, want het draait allemaal om de Ramones <0xE2><0x80><0x93> nou ja, het grootste deel ervan dan. Ik zie een hoop op The Ramones' acteertalent afstralen. Dit zijn muzikanten, geen acteurs, wat betekent dat het hier niet om hun acteerwerk gaat, maar om de muziek die we moeten zoeken. Ze zijn hier om op te treden! En dat doen ze van voren af aan met een paar keiharde nummers die de film doorspekten en een totaal optimistische sfeer creëerden. Vooral hun flamboyante concertvoorstellingen. De zoemende soundtrack had ook een paar bloedmooie nummers van andere artiesten, zoals Devo, The Velvet Underground, MC5, Fleetwood Mack, Eddie and the Hot Rods en Alice Cooper. Maar deze springnummers pasten goed bij het zorgeloze gevoel en zelfs de score was goed. Vooral in de scènes waarin mevrouw Togar de score interpreteert als de juiste stemming die haar geestesgesteldheid omringt. De speelse stemming van de film heeft veel weg van een ritje in een achtbaan met zo'n pikant tempo tussen de elektriserende melodieën en komische fragmenten, variërend van een paar slapsticks tot een soms slimme dialoog met de tong in de mond. Voor de goede orde is er een verscheidenheid aan lichte en zware grappen in verwerkt, die ik erg prettig vond en het gaf het zo'n breder scala om zich uit te drukken.<br />Wat de film nog meer een oppepper gaf, moest de goddelijke PJ Soles zijn (beter bekend om haar optreden in Halloween), die zo'n grandioos optreden gaf als de perzikzachte Riff Randell. Andere voorbeeldige optredens waren Dey Young, als de buitengewoon schattige Kate Rambeau, Vincent Van Patten als de slungelige Tom Roberts en de fantastische Eaglebauer die verbijsterend wordt gespeeld door Clint Howard. Ook zijn er een paar topacteurs van Corman die opduiken met geweldige optredens van Mary Woronov die uitstekend is als de veeleisende mevrouw Togar die...' 's haar oneerlijke macht uit over de leerlingen, met Paul Bartel als meneer McGree en tegen het eind een kleine ondersteunende rol van Dick Millar. Het enthousiaste acteerwerk is nogal kitscherig, maar dat past goed bij het materiaal en de personages hebben een zekere innemendheid, maar we hebben een grote hekel aan mevrouw Togar en haar bullebakken van schoolmeesters.<br />Er wordt hier niet om de hete brij heen gedraaid als ik zeg dat 'Rock 'n' Roll High School' een bedwelmende grap is.
Riff Randell is a wildly, obsessed fan of the rock group; The Ramones and so are most of the students in the school. But a new tyrant of a principal, Ms. Togar thinks rock 'n' roll is a bad influence on the students, especially the music from The Ramones. So, when Riff finds out they're performing in town, she skips class for a couple of days to get tickets for herself and her friends. But when Ms. Togar discovers why she really took those days off she confiscates the tickets. While, this is happening Tom Roberts is totally love struck over Riff, but Riff's friend Kate Rambeau feels the same way about Tom. But Riff has her eyes set only on the lead singer Joe Ramone and hopefully in getting to that concert to get them to play her song.<br /><br />Fun! Fun! Fun! Yep, that's right 'Rock n Roll high School' doesn't drift away from it main focus a boisterously, daggy romp! It wasn't what I was expecting, that's for sure. Everyone participating in this dandy project looks like they're having a great time and the relaxing nature of it shows on screen with the energy providing such a glowing spirit, which makes it a priceless experience. That's not to say I think its art and the plot is as pointless as can be. But watching this passionately, crazy ride that escalates into some good harmless high jinks, I just couldn't wipe the grin off my face. It's tacky, very cheesy, densely chaotic, but damn it's funky-dory! <br /><br />This low-budget, b-grade feature from producer Roger Corman and John Dante who was co-writer ( and plus he co-directed some scenes when director Allan Arkush was hospitalised on the last day shoot). Is basically a glorious homage on the rocking 1950s flicks by sticking with the fruitful clichés and throwing into the stew the teenage rebellion tag because of the generation gap between them and the adults (who always know best). These features might not be particularly fresh, but they do rack up some appeal because of the dynamically, gusto treatment. The film has just one thing on mind, to go out on a bang! And they manage to do that. Courtesy of 'The Ramones', who play themselves. Really, you could say its one big trendy video clip, since it's all about the Ramones well, most of it anyway. I see a lot flack towards The Ramones' acting ability. These are musicians not actors, which means it's not about their acting here, it's the music we're suppose to dig. They're here to perform! Which, they deliver in that front with some kick ass tracks that peppered the film to create a totally upbeat vibe. Especially, their flamboyant concert performances. The buzzing soundtrack also had some killer tunes from some other artists such as Devo, The Velvet Underground, MC5, Fleetwood Mack, Eddie and the Hot Rods and Alice Cooper. But these jumping tracks fitted in well with the carefree feel and even the score was worked in rather well. Especially in the scenes involving Ms. Togar with the score grasping the right mood that surrounds her mind set. The playful mood of the film is pretty much like a roller coaster ride with such a racy pace between the electrifying tunes and comical segments ranging from scattered slapstick routines to it's sometimes clever, tongue-in-cheek dialogue. Thrown in for good measure is a variety of light and heavy gags, which I found very pleasurable and it gave it such a wider range to express itself.<br /><br />What else gave the film an added boost had to be the divine PJ Soles (better known for her performance in Halloween), who gave such a bang up performance as the peachy Riff Randell. Other exemplary performances were Dey Young, as the extremely cute Kate Rambeau, Vincent Van Patten as the gawky Tom Roberts and the go to man Eaglebauer who's stupendously played by Clint Howard. Also some top drawer Corman regulars pop up with great send up performances by Mary Woronov who's excellent as the demanding Ms. Togar who's pushing her unfair reign on the students, Paul Bartel as Mr. McGree and a small support role from Dick Millar towards the end. The enthusiastic acting is pretty campy, but that goes down well with the material and there's a certain likability stemming from these characters, but we totally despise Ms. Togar and her hall monitor goons.<br /><br />There's no beating around the bush here when I say 'Rock 'n' Roll High School' is an intoxicating hoot, of a rad time!