Dit moet, met de handen op de knieën en de hoeden af, een van de meest opzienbarende komedies zijn die ooit gemaakt is. Te beginnen met het geanimeerde blazen en knallen van de bellen, de entree voor de Daytime Awards, het gebruikelijke valse gezwets dat de sterren op de rode loper uitbraken, de ingestudeerde en slecht gespeelde dankwoorden, de giftige opmerkingen die de jaloerse co-stars en producenten van de acteur onder een nepglimlach uitten. En dat is nog maar de eerste paar minuten. Daarna breekt de hel los en wordt het alleen nog maar erger en belachelijker. Belachelijk op een goede manier, nee, maak daar maar een geweldige manier van. Dit was de eerste keer dat ik de altijd charmante Teri Hatcher zag. Ik mag dan geen volgeling van Desperate Housewives zijn, zij zelf is altijd te volgen <0xE2><0x80><0x93> hetzelfde geldt voor Lois & Clark. Geen grote volgeling, maar als ik een aflevering tegenkom, kijk ik ernaar. Robert Downey jr. maakt een geweldige beurt als de slijmerige, slijmerige, slangachtige, kruiperige David Seaton Barnes, de producent die er zijn rechteroog voor zou geven om te zien hoe Celeste Talbert de show verlaat, al was het alleen maar om eindelijk met Cathy Moriarty's Montana Moorehead op de proppen te komen.<br />Moriarty straalt helemaal in deze film, net als ze overal waar ze is geweest had gedaan. Hier hoeft ze alleen maar te schreeuwen: 'IK HAAT JE IK HAAT JE, JE KLOPT!' Of ze geeft een van haar anti-Celeste-samenzweerders een gemene grijns, en ik rol door de gangpaden. Ja, Cathy Moriarty is een heel begaafde actrice, en een fantastische comédienne. Sally Field verlaat dankbaar de gebruikelijke Lifetime Tragedy of the Week-films van 70-mm en we worden er allemaal aan herinnerd waarom ze is wie ze nu is, nadat ze is begonnen met een komische rol waar ze voor niets bang was. Haar daaropvolgende jaren van drama hadden haar gevoel voor humor verborgen, maar als een rups in een cocon was de briljante comédienne die ze is opgebloeid en het was heerlijk om haar zo hilarisch te zien. Het probleem met acteurs en actrices is dat je ze in zulke zware, serieuze rollen ziet, dat je ze associeert met hun personage, en dat je het niet kunt geloven als je ziet dat ze eindelijk een beetje plezier hebben op het witte doek.<br />Wat een geluk dat de producenten Carrie Fisher hebben gestrikt, al was het maar voor een veredelde camee. Ze beseft niet wat voor uitstraling ze heeft op het witte doek. Ze neemt een rol op zich die, in de handen van een mindere actrice, gemakkelijk vergeten had kunnen worden, maar ze bezit het personage en het lijkt wel of ze het zelf heeft geschreven.<br />Wat een geluk dat Elisabeth Shue hier middenin terecht is gekomen! Op dat moment was ze niet echt bekend. Adventures in Babysitten was best leuk (ja, ik werd meegesleept naar een avondprogramma waarvoor ik de volle prijs moest betalen), maar ze hield mijn aandacht niet vast - niet echt. Maar hier haalt ze het beste uit haar personage - het nichtje van de ster dat verliefd wordt op de ex-collega-minnaar van de ster, die natuurlijk de vader van het nichtje blijkt te zijn, en de ster blijkt de moeder van het arme kind te zijn.<br />Daar zal ik het bij laten - ik heb het gevoel dat ik praktisch een boek heb geschreven over deze briljante, bizarre komedie, of in elk geval een novela. Als je hem hebt gezien, haal dan herinneringen op. Als je hem niet hebt gezien, heb je een echte klassieker gemist, maar niet echt. Het zal minstens 25 jaar duren, en deze film is tijdloos, dus wat maakt het uit.
This has to be, hands down, hats off, one of the most uproarious comedies ever made. Starting with the animated blowing, popping bubbles, the entrance to the Daytime Awards, the usual phony drivel spewed by the stars on the red carpet, the rehearsed and badly acted acceptance speech, the venomous comments uttered by the actor's jealous co-stars and producer, under phony smiles. Now THAT is only in the first few minutes. Then, all hell breaks loose from there and it only gets more frantic and ridiculous. Ridiculous in a good way, no, make that a great way. This was the first time I'd seen the always charming Teri Hatcher. While I may not be a follower of Desperate Housewives, she herself is always watchable - same goes for Lois & Clark. Not a huge follower, but if I run across an episode I'd watch it. Robert Downey, jr., does a great turn as slimy, smarmy, snaky, sycophantic David Seaton Barnes, the producer who'd give his right eye to see Sally Field's Celeste Talbert leave the show, if only to finally get to get it on with Cathy Moriarty's Montana Moorehead.<br /><br />Moriarty absolutely shines in this movie, just as she had everywhere else she's appeared. Here, all she has to do is scream "I HATE YOU I HATE YOU YOU CREEP!" or give one of her anti-Celeste-co-conspirators an evil grin, and she has me rolling in the aisles. Yes, Cathy Moriarty is a very gifted actress, and one hell of a comedienne. Sally Field gratefully departs from the usual 70-MM-sized Lifetime Tragedy of the Week movies, and we're all reminded why she is who she is today, having started off in comedy afraid of nothing. Her ensuing years of drama had hidden her sense of humor, but like a caterpillar in a cocoon, the brilliant comedienne she is had blossomed and it was joyous to see her as hilarious as she was. The thing with dramatic actors and actresses is that you see in such heavy, serious roles, that you associate them with their character and you can't believe it when you see them finally having some fun on screen.<br /><br />How lucky were the producers to land Carrie Fisher, if only for a glorified cameo. She doesn't realize what a presence she bears on screen. She takes a role which, in the hands of a lesser actress, could easily have been forgotten, but she owns the character and it seems as if she wrote it herself.<br /><br />How lucky was Elisabeth Shue to get thrown in the middle of all this! At the time, she wasn't really known for much. Adventures in Babysitting was kind of cute (yes, I was dragged to an evening show for which I had to pay full price), but she didn't hold my attention - - much. But here, she makes the most of her character - star's niece who falls in love with the star's ex-co-star-and-lover who, of course, turns out to be the niece's father, and the star turns out to be the poor girl's mother.<br /><br />I'll stop there - I feel I practically wrote a book about this brilliant screwball comedy, or at least a novela. If you've seen it, then reminisce. If you haven't, you've missed a real classic, but not really. The DVD's are made of a material that'll last for at least 25 years, and this movie is timeless, so what the hell.