Op dezelfde avond dat ik dit zag, keek ik ook naar 'Scary Movie 4', wat resulteerde in één verknipte dubbele aflevering. Jammer genoeg konden deze bloeddorstige tomaten niet op tegen de lachsalvo's van de Scary Movie-franchise. Terwijl ik hier tegen de verveling vocht door naar grappen te kijken die dwaas en stom waren, gruwelijk gedateerd en gruwelijk slecht, moest ik hardop lachen om de recentere parodie. Hoe kon ik meer verlangen dan dat? Directeur John De Bello gaat uit van de veronderstelling dat er een of ander groeihormoon heel erg is misgegaan en dat de tomaten bloeddorstig zijn geworden. Maar zijn voornaamste doel is om het rampengenre, dat destijds zo groot was, te omzeilen. Het script riekt naar stoner-humor, en als je bij je filmavonden verboden middelen gebruikt, zou dit je kopje thee kunnen zijn. Ik, nuchter, zat vast te kijken naar een volwassen man die zich als tomaat vermomt. En die ene mop, die nooit grappig is, waar de discrepantie tussen de Japanse sprekende acteur en de stem hier ook aanwezig is. Sommigen zullen misschien giechelen, ik niet. Ze hadden zelfs een Hitler-mop die niet grappig was, en ik vond alle Hitler-moppen grappig.<br />Het verhaal van deze film is zo versplinterd (zonder goede reden) dat het bijna onmogelijk is om uit te leggen. Er worden mensen vermoord, de regering probeert het tegen te houden, er worden slechte grappen verteld. Misschien was hun doel wel juist, want tot hun doelwitten behoren de media, het consumentisme en de paranoia (drie dingen die ons leven tegenwoordig nog steeds beheersen). Vreemd genoeg zijn die tomaten niet het belangrijkste verkoopargument van deze film. En als ze dat wel zijn, moet je weten, worden ze gespeeld door echte tomaten. Dat trucje werkte niet bij mij, want ik heb er weinig aan om naar een pak tomaten te kijken die een lichaam verslinden dankzij de magie van stop-met-de-camera-trucs. Er is ook een angst om voor de bijl te gaan op het werk, waardoor deze film niet echt grappig is. De grap dat er in bijna elke scène iemand in slaap valt zal sommige toeschouwers misschien wel bevallen, maar het zal naar alle waarschijnlijkheid worden gezien als een uitnodiging om mee te doen aan de pret.<br />Ik zou er nog aan kunnen toevoegen dat er hier inderdaad een soort ouderwets menselijk egoïsme aan het werk lijkt te zijn. De mens eet tomaat en dat is zijn avondeten, tomaat eet de mens en dat is een wereldomvattende ramp. Maar zo werkt de wereld nu eenmaal. In de film worden de producten slecht door genetische modificatie, maar in de echte wereld worden onze producten (zie: Taco Bell) slecht door verwaarlozing. En net als bij die slechte groene uien is het leven op de plank van deze film al heel lang geleden afgelopen. Er wordt hier en daar smakelijk gegrinnikt. Het laatste shot was werkelijk schitterend, maar het was bij lange na niet genoeg om deze bescheiden stinkbom te redden. Ik ben er vrij zeker van dat er diep in dit concept een goede film verborgen ligt, maar het script moest door een stuk of tien herschreven versies worden gefilterd om er te komen. En met 'daar' bedoel ik het niveau van 'Scary Movie 4'.
The same night that I watched this I also watched "Scary Movie 4," making for one messed up double feature. Unfortunately for these killer tomatoes they could not stand up to the laugh riot that is the Scary Movie franchise. While I fought boredom here watching jokes that were silly and stupid, brutally dated and brutally bad, the more recent parody had me laughing out loud. How could I desire any more than that. Director John De Bello uses the basic premise that some sort of growth hormone has gone terribly wrong and turned the tomatoes into killers. But his main objective here is to slap around the disaster movie genre that was so big back in the day. The script reeks of stoner humor, and perhaps if you take illegal substances with your movie nights this could be your cup of tea. I, sober, was stuck watching a grown man go under cover as a tomato. And that one joke, that is never funny, where the discrepancy between the Japanese speaking actor and the voice over is also here. Some may giggle, I did not. They even had a Hitler joke that wasn't funny, and I thought all Hitler jokes were funny.<br /><br />The narrative of this film is so splintered (for no good reason) that it is nearly impossible to explain. Tomatoes kill people, the government tries to stop it, bad jokes are told. Their aim may have been correct as their targets include the media, consumerism, and paranoia (three things that still control our lives today). Oddly enough the main selling point of this film, those gosh darn tomatoes, really don't make much of an appearance. And when they do, get this, they're played by real tomatoes. That washed up gimmick did nothing for me as I get very little out of watching a pack of tomatoes devour a body thanks to the magic of stop action camera tricks. There is also a fear of going for broke at work here that prevents this film from being truly funny. The gag of having somebody fall asleep in nearly every scene may please some audience members, but more than likely it will be seen as an invitation to join in the fun.<br /><br />I might also add that there does seem to be some old fashioned human egotism at work here. Man eats tomato and that's dinner, tomato eats man and that is a worldwide catastrophe. But that is just the way the world works. In the film the produce becomes evil because of genetic modification, but in the real world our produce (see: Taco Bell) becomes evil thanks to neglect. And like those evil doin' green onions this film's shelf life expired a long time ago. There are a few good chuckles to be had. The last shot was really quite splendid, but it was nowhere near enough to save this moderate stink bomb. I'm pretty sure there is a good movie buried deep within this concept, but the script needed to be filtered through about a dozen rewrites to get there. And by "there" I mean to the level of "Scary Movie 4." **1/4