Iedereen die we tegenkomen beïnvloedt ons denken, wijzigt onze manier van doen, een beetje van die persoon wordt op ons overgedragen. 'The Eighth Day' neemt dit thema op zich (vergelijk 'Rainmaker'). In deze film ontmoet Harry (Daniel Auteuil) een zakenman die gespecialiseerd is in verkooppsychologie, Georges (Pascal Duquenne), een kind met het syndroom van Down dat op de vlucht is. Door de prestaties van beide acteurs te winnen, krijgt deze film zijn voornaamste kracht. De openingsscène is uitstekend, waarin Georges zijn theorie over de schepping van de wereld uiteenzet, en in de slotscène ontdekken we wat God op de achtste dag heeft geschapen. Er zijn momenten in het verhaal die erg frustrerend zijn voor Harry. Het is het soort scène waarin je door je tranen heen lacht. Ik vond de scène waarin de groep van het syndroom van Down tijdens een uitstapje naar de kunstgalerie in een bus ontsnapt en in het pretpark van Paradis crasht, heel grappig. De grappigste van alle g<0xC3><0xAA>nante scènes is de scène waarin Harry en Georges op de snelweg langs een paard-en-wagen komen en Georges, als hij achteromkijkt, de chauffeur een onbeschoft saluut geeft. Maar er zijn ook een paar rustige scènes, vooral het indrukwekkende gebruik van close-ups van handen <0xE2><0x80><0x93> handen die de zon, de wind en de regen voelen, handen die omhooggaan, handen die zich uitstrekken en elkaar in liefde en vriendschap vasthouden. Dit is echte film die het hart raakt. Er zijn heel ontroerende scènes waarin Georges Nathalie ten huwelijk vraagt, waarin Georges Harry's hoofd in zijn armen wiegt, waarin Georges steeds om zijn lieve mama roept, waarin Georges Harry leert lachen. Ik had het gevoel dat de film een diepe boodschap uitdroeg dat het leven mooi is <0xE2><0x80><0x93> de aanwezigheid van gras (Wist je dat het gilt als je het knipt?), de bomen boven je hoofd, het gezang van vogels, de kleine insecten <0xE2><0x80><0x93> allemaal wonderbaarlijke schepselen van de natuur. Ze zijn er allemaal om van te genieten, als we maar achteroverleunen (zoals Harry en Georges) en om ons heen kijken en luisteren... Een prachtige film.
Everyone we meet influences our thinking, modifies our ways, a little bit of that person rubs off onto us. "The Eighth Day" takes up this theme (Compare "Rainmaker"). In this film Harry (Daniel Auteuil) a businessman expert in sales psychology meets up with Georges (Pascal Duquenne), a Down's Syndrome child on the run. Winning performances from both these actors give this film its main strength. The opening sequence is excellent where Georges relates his theory on the creation of the world and in the closing scene we discover what God created on the eighth day. There are some moments in the story that are very frustrating for Harry. For example, Georges who is completely uninhibited demands a pair of expensive shoes and hasn't enough money. It's the kind of scene where you laugh through your tears. I liked the scene where the Down's Syndrome group on a trip to the Art Gallery escape on a bus and gate-crash the Paradis fun park. The most humorous of all the embarrassments is the scene where Harry and Georges pass a horse-float on the highway and, looking back, Georges gives the driver a rude salute. But there are some gentle scenes as well, especially the impressive use of close-ups of hands - hands feeling the sun,wind and rain, hands reaching up, hands reaching out and clasping in love and friendship. This is true cinema which touches the heart. There are very moving scenes where Georges proposes to Nathalie, where Georges cradles Harry's head in his arms, where Georges keeps calling for his dear Mom, where Georges teaches Harry to laugh..I felt there was a profound message in the film that life is beautiful- the very presence of grass (Did you know it cries when you cut it?), the trees overhead, the song of birds, the little insects - all nature's miraculous creatures. They are all there to be enjoyed if we but lie back (like Harry and Georges) look around us and listen......A beautiful film.