Ik betwijfel of dit ooit een cultfilm zal worden. Ik was dol op Gram Parsons en ik verwachtte niet veel van deze film en kreeg nog minder. Wat slim en ontroerend had kunnen zijn, was kitscherig. Er zat geen muziek in die Omie maakte en hij was gevulder dan goedkoop hondenvoer. Er was geen achtergrondinformatie over Omie of de kleurrijke mensen uit die tijd. De personages die werden getoond waren me zelfs niet bekend als fan van Omie en alle versies van zijn 'avonturen in het hiernamaals' die ik heb gehoord. Rock-'n-roll zit vol verhalen, goede ook, maar ze moeten met een korreltje zout worden genomen. Het kunnen geweldige verhalen zijn, ook al zijn ze overdreven. Maar deze film had een goed verhaal nodig en dat werd pens. Het stelen van een lijk en de implicaties die dat met zich meebracht, zou nooit een saai verhaal moeten zijn, maar op de een of andere manier maakten ze het saai. Ik kom in de verleiding om alle exemplaren van _Grand Theft Parsons_ te stelen, de woestijn in te trekken en ze allemaal te verbranden.
I doubt this will ever even be a cult film. I loved Gram Parsons to be sure and I did not expect much out of this film and got even less. What could have been clever and moving was campy. It was devoid of the music that made Gram and had more filler than cheap dog food. There was no background on Gram or the colorful people of that era. The characters shown were not familiar to me even as a fan of Gram's and all the versions of his "afterlife adventures" I have heard. Rock and roll is full of tales, good ones too but they should taken with a grain of salt. They can be great stories even though exaggerated. However, this movie took a good story and turned into tripe. Stealing any dead body and the ensuing implications should never be a dull tale but they made it dull, somehow. I am tempted to steal every copy of Grand Theft Parsons, head out to the desert and burn them all.