Ik weet dat dit een impopulair standpunt is met betrekking tot Zabriskie Point, maar ik HOU VAN deze film. Ik weet het, ik weet het <0xE2><0x80><0x93> ik kan met recht een Antonioni-fanaat worden genoemd. Ik hou van L'Avventura, ik hou van La Notte, ik hou van L'Eclisse, ik hou van Red Desert, ik hou van Blowup en ik hou van Professione: Reporter (alias The Passenger). De enige Antonioni-film waar ik niet van hou, de enige die ik ooit minder dan een 8/10 heb gegeven (en een van de drie die ik minder dan een 10/10 heb gegeven, La Notte en L'Eclisse zijn de andere twee, hoewel ik volledig toegeef dat ik ze allebei nog een keer moet zien), is _Beyond the Clouds_, wat je redelijkerwijs een afschuwelijke film kunt noemen. Maar als je begrijpt wat ik bedoel, is er geen betere afschuwelijke film. Dus als je NIET van Antonioni houdt, moet je me logischerwijs negeren. Maar als je zelfs maar een oppervlakkige fan bent en je je afvraagt of deze film, waarvan de naam, wanneer hij wordt uitgesproken, vaak wordt gevolgd door<br />spuug, wat zelfs door Antonioni's bewonderaars wordt veracht, de moeite van het zien waard is, dan is het antwoord JA.<br />Oké, de reden dat mensen er een hekel aan hebben is dat 99 procent van de filmkijkers ALLEEN maar van het verhaal van een film houdt. Nou, dat is niet helemaal waar. Als een film in een bepaald opzicht verbazingwekkend is, zeg acteerwerk of cinematografie of regie, en net fatsoenlijk in zijn verhaal, dan zouden filmkijkers er best van kunnen houden. Maar een film kan het meest verbazingwekkende visuele meesterwerk zijn en een slap of onlogisch verhaal hebben <0xE2><0x80><0x93> dat is ook iets wat de bioscoop in de loop der jaren heeft geruïneerd: logica <0xE2><0x80><0x93> dan hebben ze absoluut een hekel aan de film. Ik ben het daar in zekere zin mee eens. Hoezeer ik er ook een hekel aan heb en mijn kijk erop wil veranderen, het is echt moeilijk om van een film te houden waarvan ik het verhaal als slecht ervaar. Maar andere mensen hebben de neiging geïrriteerd te raken door een los verhaal. Dat moet de kijkers beslist wegjagen van Zabriskie Point. Ik zou je het verhaal kunnen vertellen, maar dan denk je waarschijnlijk dat het onzin is. Dat is het ook, maar voor mij maakte dat de hele onderneming alleen maar nog fantastischer en mooier. Ik zou het eigenlijk het beste kunnen vergelijken met 2001, mijn favoriete film. Maar 2001 is volmaakt samenhangend vergeleken met het onsamenhangende verhaal van deze film.<br />Wat Zabriskie Point in overvloed heeft, is een stemming. De muziek helpt daar heel goed bij; de soundtrack bevat een heleboel nummers van die dag, waaronder Pink Floyd. De stemming lijkt een beetje op de stemmingen van Antonioni's andere meesterwerken, vol eenzaamheid en verlatenheid. En ook de vrijheid die daaruit voortvloeit. De beste scène in de film is die waarin de hoofdrolspeler en de vrouw (ik weet dat ze Daria heet, maar ik kan me zijn naam niet herinneren) in hun auto stoppen naast een historisch monument op een snelweg in de woestijn. Achter het stenen muurtje dat is opgericht om te voorkomen dat auto's wegvliegen, ligt een oude meerbedding. Het is in wezen een rotsachtige woestijn, en de twee gaan erin spelen. De omgeving is enorm mooi. De vrouw zegt: 'Dit is zo'n mooie plek. Wat vind je ervan?' De man: 'Ik vind het doods.' Er is geen sprake van of dat goed of slecht is. Dit lijkt veel op de gevoelens die in andere Antonioni-films tot uiting komen <0xE2><0x80><0x93> personages willen voortdurend verdwijnen of onzichtbaar worden. In plaats van David Locke, de hoofdpersoon van _The Passenger_, die genoeg heeft van de journalistiek, hebben we de jonge hippie die genoeg heeft van de politieke opvattingen van zijn vrienden <0xE2><0x80><0x93> hij vindt dat ze te veel praten en dat ze niet doen wat ze vinden dat goed is, of in elk geval zegt hij dat hij dat vindt. Het lijkt er meer op dat hij gewoon weg wilde.<br />De film is ook visueel verbazingwekkend. Antonioni's films zijn allemaal herkenbaar door slechts een paar frames, maar zijn visuele stijl werd altijd sterker. Ik hou meer van _The Passenger_ dan van _Zabriskie Point_, maar Zabriskie Point zou in dat opzicht wel eens zijn ultieme prestatie kunnen zijn. Nou, dat klinkt misschien vreemd <0xE2><0x80><0x93> _L'Avventura_ en _Red Desert_ zijn filmisch gezien verbazingwekkend. Ik denk dat het vooral de camerabewegingen zijn die hier verbazingwekkend zijn. Hij heeft duidelijk een smak geld verdiend met _Blowup_, wat de grootste hit van het arthousetijdperk was, de grootste ooit op dat moment. Hij geeft het hier goed uit, vooral met zijn luchtopnamen. Een van de grootste scènes in de film gaat over de man die het privévliegtuig van een man heeft gestolen en Daria in haar auto beschiet.<br />Het enige wat je redelijk kunt bekritiseren is de filmpolitiek. Die is in elk geval oppervlakkig. Niet dat hippies oppervlakkig waren, maar Antonioni's visie op hippies <0xE2><0x80><0x93> die waren er natuurlijk niet in Italië <0xE2><0x80><0x93> is bizar en, nou ja, gefilterd door de ogen van een buitenlander. Er is een nogal kinderlijke kritiek op reclame, maar het is een kritiek die tegenwoordig nog steeds bestaat. Ik zeg: kunnen jullie dat niet gewoon negeren? Wat kan het voor kwaad? Lopen jullie rond om dingen te kopen die je niet wilt vanwege billboards? Of is er ook kritiek op het kapitalisme? Daria, een secretaresse, werkt voor een bedrijf dat het land in de woestijn <0xE2><0x80><0x93> het land dat zij en de man voor zichzelf hadden <0xE2><0x80><0x93> steelt om er goedkope huizen in buitenwijken van te maken voor gezinnen. Rod Taylor, een zeer onderschatte acteur wiens beroemdste rollen in _The Time Machine_ en _The Birds_ waren, speelt haar baas. Het einde, dat ik niet zal verpesten <0xE2><0x80><0x93> je moet het zien <0xE2><0x80><0x93> is bijna beledigend goedkoop. Maar ik kan begrijpen hoe politiemensen worden behandeld. Niet dat ik ze in het algemeen minacht, maar ze waren in die tijd afschuwelijk. Ze kunnen nog steeds afschuwelijk zijn. Ze hebben altijd te veel macht gehad.<br />Deze afgezaagde argumenten tegen de Amerikaanse manier van leven hebben niet veel invloed op mijn mening over de film. Ik vind deze gefilterde kijk op Amerika buitengewoon interessant. Ik denk echt niet dat een hippie het oneens zou zijn geweest met Antonioni.
I know that this is an unpopular position concerning Zabriskie Point, but I LOVED this film. I know, I know - I can legitimately be called an Antonioni fanatic. I love L'Avventura, I love La Notte, I love L'Eclisse, I love Red Desert, I love Blowup, and I love Professione: Reporter (aka The Passenger). The only Antonioni film that I don't love, the only one I've ever given less than an 8/10 (and one of only three that I have given less than a 10/10, La Notte and L'Eclisse being the other two, though I fully acknowledge that I have to see both of them again), is Beyond the Clouds, which can fairly be called an awful film. However, there is not better awful film, if you catch my drift. So if you're NOT an Antonioni fan, you should only logically ignore me. If you are even a casual fan, though, and you are wondering whether this particular film, whose name, when spoken, is often followed by<br /><br />a spit, which is generally despised by even Antonioni's admirers, is at all worth seeing, the answer is YES.<br /><br />Okay, the reason that people tend to hate it is because 99% of film watchers care ONLY for the narrative of a film. Well, that's not exactly true. If a film is amazing in a particular aspect, say acting or cinematography or direction, and just decent in its narrative, film watchers might very well love it. But a film can be the most amazing visual masterpiece and have a lame or illogical story - that's another thing that has ruined the cinema over the years: logic - then they absolutely hate the film. I will actually agree with that in some ways. As much as I may dislike it and want to change my view, it really is difficult to love a film whose narrative I perceive as poor. However, other people tend to get annoyed at a loose narrative. This is certainly what must drive viewers away from Zabriskie Point. I could relate the story to you, but you probably would just think it was nonsensical. It is, actually, but, to me, that just made the whole endeavor more fantastic and beautiful. I'd actually compare it favorably to 2001, which is my favorite film. However, 2001 is perfectly coherent compared to the rambling narrative of this film.<br /><br />What Zabriskie Point has in spades is mood. The music helps a lot; the score includes a lot of acts of the day, including Pink Floyd. The mood is kind of similar to the moods of Antonioni's other masterpieces, filled with loneliness and desolation. Also the freedom that comes from that. The best sequence in the film is when the lead man and woman (her name is Daria, I know, but I don't remember his name) pull over in their vehicle next to a historic marker on a desert highway. There is, beyond the stone wall that has been erected to keep cars from flying off, an ancient lakebed. It's basically a rocky desert, and the two go to play in it. The setting is enormously beautiful. The woman says: "This is such a beautiful place. What do you think?" The man: "I think it's dead." There's no inclination to whether that's a good thing or a bad thing. This is a lot like sentiments expressed in other Antonioni films - characters are constantly wanting to disappear or become invisible. Instead of David Locke, the protagonist of The Passenger, fed up with journalism, we have the young hippie sick of his friends' politics - he thinks they talk too much and don't act out what they feel is right, or at least he says he does. It seems to me more like he just wanted out of the situation.<br /><br />The film is also simply amazing visually. Antonioni's films are all identifiable by just a few frames, but his visual style was always building. I like The Passenger more than I do Zabriskie Point, but Zabriskie Point might be his ultimate accomplishment in that aspect. Well, that might sound odd - L'Avventura and Red Desert are amazing pictorially. I think it's the camera movements that are particularly amazing here. He obviously made a ton of money on Blowup, which was the biggest arthouse hit of its day, the biggest ever at that point. He spends it well here, especially with his aerial shots. One of the film's greatest sequences involves the man, who has stolen a man's private airplane, dive-bombing Daria in her car.<br /><br />The one thing that can be fairly criticized is the film's politics. They're certainly facile. Not that hippies were facile, but that Antonioni's vision of hippies - there weren't any in Italy, of course - are bizarre and, well, filtered through a foreigner's eyes. There's a rather childish criticism of advertising, but it's a criticism that still exists today. I say, can't you people just ignore it? What does it hurt? Are you walking around buying things you don't want because of billboards? Or there is also the criticism against capitalism. Daria, a secretary, works for a company that is stealing the land in the desert - the land that she and the man enjoyed to themselves - in order to make cheap, suburban homes for families. Rod Taylor, a very underrated actor whose most famous roles were in The Time Machine and The Birds, plays her boss. The ending, which I won't ruin - you've got to see it - is almost offensively cheap. I can, though, understand the treatment of police officers. Not that I disdain them generally, but they were awful at the time. They can still be awful now. They've always had too much power.<br /><br />These trite arguments against the American way of life still don't effect my opinion of the film much. I find this filtered view of America extremely interesting. I really don't think a hippie would have disagreed with Antonioni. 10/10.