De grootste tekortkoming van de film is het ongeïnspireerde script. Het ploetert heen en weer tussen de beelden van Betties verhaal en de nabootsingen van de korte films van Klaw. Hoewel de nabootsingen van de Klaws goed zijn, is het niet nodig om ze in hun bijna volledige omvang na te bootsen. Page Richards, hoewel geen verbazingwekkende actrice, doet het in het algemeen goed. En soms vertoont ze een opmerkelijke gelijkenis met Bettie. Ook is het van belang dat ze trouw aandacht aan details besteedt. De kostuums en de kleding zijn goed, evenals een deel van de regie. De decors zijn over het algemeen spaarzaam en geven een gevoel van decors, maar geven wel de sfeer van die tijd weer. Het is soms verrassend goed verlicht en het kleurenpalet is duidelijk met zorg gekozen om het geheel een levendige, retro uitstraling te geven.
The major flaw with the film is its uninspired script. It plods back and forth between vignettes of Bettie's story and re-creations of the Klaw short films. While the Klaw re-creations are well done, it is unnecessary to recreate them in their near entirety. Page Richards, while not an amazing actress, does a decent job overall. And, at times, she does bear a remarkable resemblance to Bettie. Also of note is some faithful attention to detail. Costumes and clothing well done, as is some of the set direction. The sets are generally sparse and feel stage-y, but do feel of the era. It is sometimes surprisingly well lit, and the color palette was clearly thought-out to give the overall look a vibrant, retro feel.