Voordat Stan Laurel de kleinere helft van het allergrootste komische team werd, zwoegde hij onder contract bij Broncho Billy Anderson in een reeks goedkope films, waarvan de meeste parodieën waren op grote Hollywood-rollen. Na een geschil met Anderson zette Laurel de informele serie parodieën voort bij Joe Rocks kleinere (en armlastiger) productiemaatschappij. Het is moeilijk te begrijpen waarom Stans filmploeg juist deze film als onderwerp voor hun spotprent heeft gekozen, laat staan waarom ze zo lang hebben gewacht voordat ze hem gingen bespotten. En waar hebben ze die titel 'West of Hot Dog' vandaan? Misschien is het te wijten aan het feit dat 'Hot Dog!' een seksuele onderbreking was waar Amerikaanse geilaards in de jaren twintig de voorkeur aan gaven. (Zoals in de openingsscène van het toneelspel 'Machinal'.)<br />'West of Hot Dog' werd geproduceerd en geregisseerd door Joe Rock. Een van zijn vele andere prestaties was dat hij Laurel aan Lois Neilson had voorgesteld, en dat hij vervolgens getuige was op hun bruiloft. Volledige openheid: in de laatste jaren van zijn leven had ik het grote voorrecht vriendschap te sluiten met Joe Rock en hem te interviewen. Rock was toen bijna negentig jaar oud en zijn geheugen was indrukwekkend helder... maar hij herinnerde zich helemaal niets van 'West of Hot Dog', en ik kan het hem niet kwalijk nemen. Deze film is buitengewoon oninteressant.<br />Het personage van de hoofdrolspeelster heet Little Mustard: als dat bedoeld is als parodie op iets in 'West of the Pecos', dan snap ik het niet. Er zitten een paar "onmogelijke" grappen in, waaronder Laurels methode om een paard te bestijgen. Heel even deed Stan Laurel me in deze film denken aan de grote Buster Keaton, toen hij plotseling begon te rennen. 'West of Hot Dog' lijkt qua onderwerp en toon een beetje op Keatons korte komedie 'The Frozen North', maar Keatons versie is veel grappiger. De plot van deze film is enigszins vooruitlopend op een situatie in Keatons stuk 'Our Hospitality', maar valt (weer) in het niet bij wat hier gebeurt: hier verwachten twee ruige broers de Last Chance Saloon te erven, maar de vorige eigenaar heeft hem nagelaten aan de slappeling van een Stan. Maar de broers zullen de wettige erfgenamen worden als Stan sterft. Hmmm...<br />Maar even serieus: is zo'n legaat wettig? Zodra Stan het eigendom in bezit neemt, zijn verdere vragen over eigendom of erfenis toch zeker zijn beslissing, niet die van de vorige eigenaar? Terwijl ik naar deze saaie komedie zat te kijken, had ik alle tijd om over dit soort juridische kwesties na te denken.<br />Op een gegeven moment is er sprake van een grove animatie die rechtstreeks op de film is aangebracht. Het ziet er goedkoop uit en het is niet grappig.<br />Deze 'Hot Dog' is geen kwakzalver en ook geen winnaar: het is gewoon een zeurpiet. Mijn score: één punt van de tien. Hou je vast, Stan: over een paar jaar ben je de helft van een komedielegende.
Before Stan Laurel became the smaller half of the all-time greatest comedy team, he laboured under contract to Broncho Billy Anderson in a series of cheapies, many of which were parodies of major Hollywood features. Following a dispute with Anderson, Laurel continued the informal series of parodies at Joe Rock's smaller (and more indigent) production company.<br /><br />Most of Laurel's parody films were only mildly funny at the time, and even less funny for modern audiences who haven't seen the original movie which Laurel is parodying. 'West of Hot Dog' is a fairly generic parody of cowboy shoot-'em-ups. It's marginally a specific parody of 'West of the Pecos', an oater released two years earlier with no major actors. Since 'West of the Pecos' was never a huge success, it's difficult to see why Stan's film unit chose this particular movie as a target for their lampoonery, much less why they waited so long after its release to parody it. And where did they get that title 'West of Hot Dog'? Possibly it's down to the fact that 'Hot dog!' was a sexual interjection favoured by American lechers in the 1920s. (As in the opening scene of the stage play 'Machinal'.) <br /><br />'West of Hot Dog' was produced and co-directed by Joe Rock. Among his many other achievements, Rock introduced Laurel to Lois Neilson, and he was subsequently best man at their wedding. Full disclosure: In the last years of his life, I had the great privilege of befriending Joe Rock and interviewing him. Nearly ninety years old at the time, Rock's memory was impressively clear ... but he remembered nothing at all about 'West of Hot Dog', and I can't blame him. This movie is eminently forgettable.<br /><br />The leading lady's character is named Little Mustard: If that's meant to be a parody of something in 'West of the Pecos', I don't get it. There are a couple of 'impossible' gags here, including Laurel's method for mounting a horse. For just one moment in this movie, Stan Laurel reminded me of the great Buster Keaton when he suddenly broke into a run. 'West of Hot Dog' is vaguely similar in subject matter and tone to Keaton's short comedy 'The Frozen North', but Keaton's version is much funnier. The plot of this film somewhat anticipates a situation in Keaton's feature 'Our Hospitality' but (again) suffers by comparison: here, two tough varmint brothers expect to inherit the Last Chance Saloon, but the previous owner has bequeathed it to weakling tenderfoot Stan. However, the brothers will become the legal heirs if Stan dies. Hmmm...<br /><br />Seriously, though: is such a bequest legal? As soon as Stan takes possession of the property, surely any further questions of ownership or inheritance become his decision, not the previous owner's decision. I had plenty of time to consider such points of law while watching this dull comedy.<br /><br />At one point, a gag involves some crude animation drawn directly onto the film stock. It looks cheap and isn't funny.<br /><br />This 'Hot Dog' is no weiner, and no winner: it's just a whiner. My rating: one point out of 10. Hang on, Stan: in a few more years you'll be one-half of a comedy legend.