Dit is een uitzinnig kolossaal vulgair vulgair alle-sterren-extravaganza-circus van alle vroege komieken die Warner Bros zich kon veroorloven... en net als de meeste zelden geziene films die aan het eind van de jaren twintig gemaakt werden, een onvergetelijke gelegenheid om de echte uitbundigheid en jeugdigheid van de jaren twintig in zang en dans te zien en te horen. De show is behoorlijk gigantisch. Vaudeville-act na monoloog na tapdans na acrobate na komiek na fan-dans na ukelele-krankzinnigheid na Rin Tin Tin die 'een oosters nummer' inleidt... (!)... en verder en verder sjokt het, grijnzend en piepend in het fabelachtige Vitaphone-geluid van de grammofoon. Het is veel te lang, maar een van de uitzinnige verrukkingen is het ontzagwekkende 'Singin in the Bathtub' Het is een nummer op een schaal waarop de architecten van The QE2 trots zouden zijn... Beatrice Lillie die bij een vleugel zit met een paar geluksvogels die een geestig deuntje zingen, Nick Lucas, en de nooit eindigende grote finale in twee kleuren... en dat alles in de stijl van het nummer LADY LUCK.... Zo enthousiast zijn de dikke koorzangers en de springende tieners om ons te begeleiden dat ze zichzelf herhaaldelijk in het gezicht schoppen van plezier en inspanning. Rij na rij van 'Doll'-figuren huppelen voorbij en sommigen komen zelfs van de vloer. Ik maak geen grapjes, er zitten zelfs meisjes aan de kristallen kroonluchters vastgesnoerd, gemummificeerd met glanzend gaas en vastgeketend met parelsnoeren, niet in staat zich te bewegen (dagenlang, stel ik me voor, tijdens de productie) terwijl die katzenjammer van de sportiviteit van een speelgoedkist onder hen schokt en stuiptrekt in de richting van het Ukeleleorkest. Natuurlijk vond ik het prachtig en moest ik die kleurenfinale keer op keer zien en dan vrienden en familie wekenlang op het scherm uitnodigen, alleen maar om hen stuk voor stuk met afschuw en angst te vervullen en om op de bank heen en weer te rollen, gillend van verrukking bij elke uitroep van hun verbaasde reacties. En dat zou jij ook moeten doen... en blij zijn dat er een tijd was dat dit alleen maar werd gemaakt om te vermaken en te amuseren. Het is allemaal zo krankzinnig.
This is a deliriously colossal vulgar silly all star extravaganza revue of all the early talkie stars that Warner Bros could afford. ...and like most other rarely seen films actually made during the late 20s, an unforgettable opportunity to see and hear the genuine roaring twenties' exuberance and youthfulness put to song and dance. THE SHOW OF SHOWS is pretty gigantic. Vaudeville act after soliloquy after tap dance after acrobat after comedian after fan-dance after ukulele lunacy after Rin Tin Tin who introduces 'an oriental number'...(!)... and on and on it lumbers, grinning and squeaking away in fabulous gramophone quality Vitaphone sound. It is far too long, but among it's delirious delights are the awesome "Singin in the Bathtub" number created on a scale of which The QE2 architects would be proud...Beatrice Lillie lounging by a grand piano with some happiness boys amusingly warbling a witty ditty, Nick Lucas, and the never-ending grand finale in two color color...which is all set to the song LADY LUCK. . So keen are the tubby chorus line and leaping teenagers to en-ter-tain us that they almost kick themselves repeatedly in their own faces with glee and effort. Row after row of "Doll" characters hop past and some even emerge from the floor. I kid you not, there are even girls strapped to the crystal chandeliers, mummified with shiny gauze and chained up with pearl ropes, unable to move (for days, I imagine, during production) whilst this katzenjammer of toy-box athleticism twitch and spasm below to the Ukulele orchestra. Of course I loved it and had to watch this color finale over and over and then invite friends and family to the screen for weeks on end just to horrify and terrify them each separately and to roll about on the lounge in shrieking in delight at each and every exclamation of their startled reactions. And so should you...and rejoice that there was an era when this was created simply to entertain and thrill. It is all so demented.