Een geromantiseerde en door en door valse voorstelling van de werkloosheid van een 'kunstenaar' uit de middenklasse met een comfortabele opvoeding... Het is duidelijk dat de schrijver-regisseur nooit rechtstreeks werkloos is geweest en er zeker geen persoonlijke ervaring mee heeft. Als je dit volslagen belachelijke verhaal moest geloven, zouden werkloze mannen van alle leeftijden zich als tieners gedragen, geen woede, geen angst, geen frustratie, enzovoort. Alle personages leven de dag door met grappen en streken, jongensachtige grappen. Ze gaan nooit op zoek naar werk, de man ervaart bijna nooit afwijzing of verdriet, enzovoort. Een uitkering is zoiets als een zomervakantie van school... Belachelijk. Vooral als je het vergelijkt met hedendaagse meesterwerken van mensen als Ken Loach, enzovoort.
A romanticised and thoroughly false vision of unemployment from a middle class "artist" with a comfortable upbringing... It is clear that the writer-director never suffered unemployment directly and certainly has no personal experience of it. If you had to believe this absolutely ridiculous story, unemployed men of all ages behave like teenagers, have no anger, no fear, no frustration, etc. All the characters live trough the day by carrying pranks, boyish jokes. They do never look for work, the do almost never experience rejection or anguish, etc. Living on the dole is just about like a summer vacation from school... Ridiculous. Specially if you compare it with contemporary masterpieces from the likes of Ken Loach, etc.