Ik zag hem in de bioscoop toen hij uitkwam, en gisteren zag ik hem weer op de kabel. Daardoor kon ik mezelf opnieuw vertrouwd maken met het gevoel hoe weerzinwekkend deze film is. De hele meute personages is zelfingenomen narcistische ijdeltuiten. Het ergste van alles is dat hij elk negatief stereotype over daten met iemand van in de twintig versterkt, ook al pretendeert hij mensen te vieren die 'zichzelf hebben gevonden'. De aardige mannen eindigen als laatste, de slungelige mannen doen het geweldig, de joviale mannen doen het het best. De meisjes zijn allemaal jongens-speeltjes-slaafjes. Slechts één personage (Wendy) wordt gezien terwijl ze iets doet wat ook maar enigszins nuttig is voor de maatschappij, en zij ontdoet zich van haar lang bewaarde maagdelijkheid in een vluchtige onenightstand met een stuk tuig, in een weelderig gefilmde scène die we' Wat dit werkelijk is, is Hollywoods idee van het jonge Amerika: toegeeflijk, afstandelijk, promiscue, verwaand.
I saw this in the theater when it came out, and just yesterday I saw it again on cable. This I was able to reacquainted myself with the feeling of just how revolting this film is. The whole bunch of characters are self-absorbed narcisstic preeners. Worst of all, it reinforces every negative stereotype about 20-something dating, even as it purports to celebrate people "finding themselves". The nice guys finish last, the jerky guys make out great, the jerkiest guys do best. The girls are all boy toy pushovers. Only one character ("Wendy") is seen doing anything remotely useful to society, and she dispenses with her long-saved virginity in a throwaway one-night stand with a scumbag, in a lushly filmed scene that we're supposed to think is romantic. What this really is is Hollywood's concept of young America: permissive, detached, promiscuous, conceited.