Geschreven en geregisseerd door Steve Gordon. Duur van de film: 97 minuten. Geclassificeerde PG.<br />Het was de ultieme komedie van het decennium. Sir John Gielgud won er de Academy Award mee. De film werd zelfs vertoond in VH1's 'I Love the 80's'. En het ziet er nog net zo goed uit als op het moment dat het in de bioscopen kwam. Arthur is de beroemde komedieklassieker over een dronken miljonair (met enthousiasme en geestigheid gespeeld door Dudley Moore in een door een Oscar genomineerde voorstelling) die moet kiezen tussen de vrouw van wie hij houdt en het leven waaraan hij gewend is geraakt. Hoewel de plot een groot cliché is, is er niets afgezaagds aan deze sympathieke combinatie van gevatte dialogen en een hilarische klucht. Arthur Bach is in wezen niets meer dan een pretentieuze eikel, maar toch mag je hem wel. Vooral als hij dingen zegt als: 'Zou je niet willen dat je mij was? Ik wel!' Hij is ook een afspiegeling van de archetypische filmheld: in tegenstelling tot de meeste rijke figuren die we op het witte doek zien, schaamt hij zich er niet voor om stinkend rijk te zijn. In een van de scènes vraagt een man hem: 'Hoe voelt het om zoveel geld te hebben?' waarop hij antwoordt: 'Geweldig.' Moore leent zoveel charisma en charme aan een personage dat anders van zijn publiek zou walgen. En Gielgud is gewoon volmaakt als de arrogante bediende, die zijn meester met extreme neerbuigendheid aanspreekt, ondanks het feit dat zijn salaris van hem afhangt. Arthur is een van die films die niet proberen briljant of bijzonder uitzonderlijk te zijn: ze komen gewoon vanzelf. Het scenario - dat ook een knikje van de Academie verdiende - is verzadigd van authentieke dialogen die zo hard worden uitgelachen. Dit is het soort film dat je, samen met een stel pokermaatjes, eindeloos tegen elkaar citeert. Het kijkt ook met oprechte empathie naar zijn personages. s), maar er zijn er maar weinig die dat voor elkaar krijgen omdat het ons gewoon niet kan schelen. Als deze film het dubieuze besluit neemt om de butler van kant te maken, dan werkt het echt, omdat we die mensen echt aardig vinden. Waarom zou je naar Arthur gaan? Het antwoord is simpel: omdat het een allesomvattend, niet-schuldig genoegen is. In een periode waarin films steeds serieuzer worden, herinnert Arthur ons eraan hoe het voelt om naar de film te gaan en je gewoon te amuseren.<br /><0xE2><0x80><0x93> Klassiek.<br /><0xE2><0x80><0x93> Klassiek.
Written and directed by Steve Gordon. Running time: 97 minutes. Classified PG.<br /><br />It was the quintessential comedy of the decade. It won Sir John Gielgud the Academy Award. It was even featured in VH1's "I Love the 80's." And it looks just as good today as it did upon it's initial release. Arthur is the acclaimed comedy classic about a drunken millionaire (played with enthusiasm and wit by Dudley Moore in an Oscar-nominated performance) who must choose between the woman he loves and the life he's grown accustomed to. While the basic plot is one big cliche, there's nothing trite about this congenial combination of clever dialogue and hilarious farce. Arthur Bach is essentially nothing more than a pretentious jerk, but you can't help but like him. Especially when he delivers lines such as, "Don't you wish you were me? I know I do!" He's also a delineation from the archetypical movie hero: unlike most wealthy characters we see on the silver screen, he's not ashamed of being filthy rich. In one scene, a man asks him, "What does it feel like to have all that money?," to which he responds, "It feels great." Moore lends such charisma and charm to a character that would otherwise be loathed by his audience. And Gielgud is simply perfect as the arrogant servant, addressing his master with extreme condescension in spite of the fact that his salary depends on him. Arthur is one of those movies that doesn't try to be brilliant or particularly exceptional: it just comes naturally. The screenplay -- which also earned a nod from the Academy -- is saturated with authentic laugh-out-loud dialogue. This is the kind of movie that, when together with a bunch of poker buddies, you quote endlessly to one another. It also looks at its characters with sincere empathy. There have been a number of comedies that attempt to dip into drama by including the death or illness of a principal star (including both Grumpy Old Men's), but few can carry it off because we just don't care. When this movie makes the dubious decision to knock off the butler, it actually works, because we genuinely like these people. Why should you see Arthur? The answer is simple: because it's an all-around, non-guilty pleasure. At a period in which films are becoming more and more serious, Arthur reminds us what it feels like to go to the movies and just have a good time.<br /><br />**** - Classic