De General van John Boorman, 1998, werd bejubeld als een belangrijke comeback, al is het moeilijk te zien waarom, gezien de film zelf. Het is een van de drie films die dat jaar werden gemaakt over de beroemde Noord-Ierse crimineel Martin Cahill (onder andere Gewone Fatsoenlijke Criminelen en Vreselijke Kringen), met een overvloed aan incidenten en stijl (de film was in kleur opgenomen, maar werd in sommige landen in b&w Scope uitgebracht), maar hij maakt absoluut geen indruk en gaat gewoon eindeloos door. Met een hoofdfiguur die getuigen bedreigt, met een auto die dokters bombardeert, met honderd mensen die hun baan verliezen, met een poging om de seksueel misbruikte dochter van een van zijn bendeleden af te kopen om uit de gevangenis te blijven en met een van zijn eigen mensen aan een snookertafel te spijkeren, blijft het toch een populaire plaatselijke legende - aantrekkelijk genoeg voor zijn vrouw om niet alleen zijn goedkeuring weg te dragen, maar zelfs een triootje met haar zus voor te stellen, is er een charismatische centrale voorstelling voor nodig om het personage en de film te verkopen. Het wordt niet begrepen. In plaats daarvan wordt het opgezadeld met wat heel goed de slechtste en meest ongeïnteresseerde voorstelling van Brendan Gleeson zou kunnen zijn: hij voert zijn tekst op en staat op de juiste plaats, maar dat is het dan.' Het heeft niets te maken met een plaatselijke held of de innerlijke werking van een complex personage. Daar staat tegenover dat het helpt om een personage dat niets meer is dan een egocentrische schurk niet te overdrijven, maar het strookt niet met een script dat van ons lijkt te verwachten dat we van hem en zijn capriolen houden.<br />Er is een minder belangrijke sectie die meer belangstelling krijgt als de IRA een plaatselijke haatcampagne tegen de 'generaal' en zijn mannen op touw zet en hen afschildert als 'asociale' drugsdealers, puur omdat Cahill zijn buit van een roofoverval niet met hen wil delen, maar de tijdelijke oplossing is zo vaag <0xE2><0x80><0x93> het heeft iets te maken met het feit dat Cahill een bivakmuts opzet en zich aansluit bij de demonstranten die wij zijn.' Het laatste derde deel van de operatie verloopt beter naarmate de druk toeneemt en zijn leger uiteenvalt, maar tegen die tijd is het te laat om zich er nog druk over te maken. Adrian Dunbar, Maria Doyle Kennedy en de beeldschone Angeline Ball doen goed werk in het aanbidden van ondersteunende rollen, maar Jon Voights kwajongensachtige Garda-agent lijkt er meer te zijn voor de verkoop dan voor het morele evenwicht en overcompenseert Gleesons comateuze betrokkenheid bij wat voelt als een volslagen fiasco. Kom terug Zardoz, alles is vergeven en vergeten.
John Boorman's 1998 The General was hailed as a major comeback, though it's hard to see why on the evidence of the film itself. One of three films made that year about famed Northern Irish criminal Martin Cahill (alongside Ordinary Decent Criminal and Vicious Circles), it has an abundance of incident and style (the film was shot in colour but released in b&w Scope in some territories) but makes absolutely no impact and just goes on forever. With a main character who threatens witnesses, car bombs doctors, causes a hundred people to lose their jobs, tries to buy off the sexually abused daughter of one of his gang to keep out of jail and nails one of his own to a snooker table yet still remains a popular local legend an attractive enough personality for his wife to not only approve but actually suggest a ménage a trios with her sister, it needs a charismatic central performance to sell the character and the film. It doesn't get it. Instead, it's lumbered with what may well be Brendan Gleeson's worst and most disinterested performance: he delivers his lines and stands in the right place but there's nothing to suggest either a local hero or the inner workings of a complex character. On the plus side, this helps not to overglamorize a character who is nothing more than an egotistical thug, but it's at odds with a script that seems to be expecting us to love him and his antics.<br /><br />There's a minor section that picks up interest when the IRA whips up a local hate campaign against the 'General' and his men, painting them as 'anti-social' drug dealers purely because Cahill won't share his loot from a robbery with them, but its temporary resolution is so vaguely shot - something to do with Cahill donning a balaclava and joining the protesters which we're expected to find lovably cheeky - that it's just thrown away. Things are more successful in the last third as the pressure mounts and his army falls apart, but by then it's too late to really care. Adrian Dunbar, Maria Doyle Kennedy and the gorgeous Angeline Ball do good work in adoring supporting roles, but Jon Voight's hammy Garda beat cop seems to be there more for American sales than moral balance, overcompensating for Gleeson's comatose non-involvement in what feels like a total misfire. Come back Zardoz, all is forgiven.