Ik zal niet liegen. Hoewel de film er interessant uitziet, heb ik naar _The Notorious Bettie Page_ gekeken omdat ik had gehoord (en het was vrij duidelijk door alleen maar naar een synopsis of iets over de film te kijken) dat Gretchen Mol erin naakt te zien was. Ik ben nooit een fan van Mol geweest, maar ik kan de verleiding niet weerstaan om een aantrekkelijke vrouw haar kleren uit te zien trekken. Ja, dat mag dan pervers zijn, maar het is een thema en een ideaal dat de kern van de film vormt, en het helpt de film een stuk sterker te maken dan hij waarschijnlijk zou moeten zijn.<br />'De film chronologisch over Bettie Page' Page (Mol) gaat van haar fysieke en seksueel mishandelde leven als kind op de middelbare school in het Zuiden naar haar nieuwe leven in New York. Ze wil actrice worden, maar ze moet ook haar rekeningen betalen. Na een paar schijnbaar onschuldige foto's op een plaatselijk strand wordt Page langzaam een sensatie in de modellenwereld, en ze verandert snel van suggestieve foto's in seksueel provocerende pin-upfoto's.<br />Ik heb het gevoel dat de korte duur van de film (iets meer dan anderhalf uur) zowel een vloek als een zegen is. Aan de ene kant blijft de film nooit te lang hangen. Binnen een paar minuten leer je Page kennen, en dan gaat de film meteen over haar carrière als model en kijkt niet meer om. Maar het is ook een vloek voor de film, omdat we nooit echt de kans krijgen om alles te begrijpen wat er gaande is. Ze springt zo'n beetje heen en weer tussen fotosessies als model en de controverses die daaruit voortkomen voordat ze zich in het grootste senaatsonderzoek stort dat het grootste deel van de laatste akte van de film in beslag neemt. Je zit daar maar en probeert het allemaal te verwerken, en dan komt er nog meer op je af. Het voelt alsof de filmmakers te veel materiaal in een te korte film wilden samenvatten. Het smeekt om langere scènes en smeekt nog meer om nog langere verklaringen. Het voelt niet gehaast; het voelt gewoon niet helemaal zo. Het gebruik van kleuren in de film is ook een beetje een probleem, hoewel het een beetje meer een curiositeit is. De meeste beelden zijn in zwart-wit, maar er komen regelmatig kleurspetters en -sequenties tevoorschijn. Hoewel dit in het begin misschien als een symbolisch gebaar is gedaan, wordt het een beetje een afleiding, omdat het later steeds weer opduikt voordat het weer in zwart-wit overgaat. Het wordt verwarrend en wordt meer een vervelende onderbreking dan iets anders naarmate de film vordert.<br />Hoewel het misschien een beetje rommelt met de handelingen, blijft de film met zijn thema's recht voor zijn raap. Page, over wie ik weinig tot niets weet, speelt een onschuldige rol, en haar wereld is precies hetzelfde. Afgezien van een paar louche figuren in haar tienerjaren is iedereen die ze tegenkomt onschuldig, en alles wat ze doet heeft iets onschuldigs. Ik had nooit gedacht dat ik naaktheid van voren zou zien als iets wat anders was dan vulgair en verdorven, maar hier is het echt iets om je over te verwonderen. Het is plotseling mooi en onschuldig. Zelfs de meest seksueel perverse momenten in de film (zij het tam vergeleken met de normen van nu) hebben iets onschuldigs en engelachtigs. Er is gewoon iets aan de manier waarop Mol' Het naakte lichaam van Bettie Page wordt zo geportretteerd dat het op een heel andere manier aanslaat dan naakte lichamen in andere films. Het voelt zo natuurlijk en wonderbaarlijk aan, dat als er al een reden was om de film te bekijken, het de spectaculaire beelden van Mols lichaam zou zijn als ze Bettie Page speelde.<br />De andere reden is Mol zelf. Als Bettie Page is ze een voorbeeld van de zuidelijke schone uit de jaren vijftig die iedereen kent (of zich in elk geval kan voorstellen). Ondanks haar beroep is ze nog steeds een normaal mens en beschouwt ze zichzelf nog steeds als religieus. Mol speelt haar precies zoals het personage uit de jaren vijftig authentiek aanvoelt. Ze speelt haar zo nuchter dat je bijna zou gaan denken dat Mol zelf Bettie Page is.<br />Jammer genoeg hebben de bijrollen maar heel weinig momenten om te schitteren en worden ze volledig overschaduwd door Mols prachtige vertolking. Geen van hen doet iets bijzonder aangenaams en geen van hen heeft echt dezelfde kracht in zijn rol als Mol. Dat is niet echt de schuld van de acteurs, maar meer van het feit dat ze niet veel hebben om mee te werken. Velen van hen zijn volkomen herkenbaar, zoals Oscar-nominee David Strathairn (in een rol die een beetje te veel op een van zijn betere optredens lijkt), Sarah Paulson (recent genomineerd voor een Golden Globe voor Studio 60 op de Sunset Strip) en karakteracteur Lili Taylor, maar het is moeilijk om hun optreden anders dan goed te noemen. Geen van deze karakters is echt ontwikkeld, en ze staan eigenlijk alleen maar in de rol van figuranten, die Mol in een cirkel laat lopen terwijl ze stoom afblaast in haar briljante optreden.<br />Echt, deze film is de moeite waard vanwege zijn weergave van naaktheid en vanwege Gretchen Mols uitstekende optreden van Bettie Page. Al het andere is een beetje te verward en onhandig dan het zou moeten zijn. Als er meer werk was gedaan om ondersteunende personages te ontwikkelen en niet alleen maar door het verhaal heen te schieten, zou deze film een veel betere biografische film zijn geweest. Zoals hij nu is, is hij alleen maar een middel voor Mol om echt op te klimmen in de stratosfeer van populariteit als actrice.<br />7/10.
I am not going to lie. Despite looking interesting, I watched The Notorious Bettie Page because I had heard (and it was fairly obvious just by looking at a synopsis or anything about the film), that Gretchen Mol got naked in it. I have never been a fan of Mol, but I cannot resist seeing an attractive woman taking off her clothes. Yes, that may be perverted, but its a theme and ideal central to the very core of the movie, and helps to make the film a lot stronger than it probably should be.<br /><br />The film chronicles Bettie Page's (Mol) life from her physical and sexually abused days as a kid in high school in the South, and onto her new life in New York. She wants to be an actress, but she has to pay bills too. After taking a few seemingly innocent shots on a local beach, Page slowly becomes a modeling sensation, and quickly jumps from suggestive photos to sexually provocative pin-up photographs.<br /><br />I feel the briefness of the film (just over ninety minutes) is both a curse and blessing for it. On one hand, the film never overstays its welcome. You get to know Page within a few short minutes, and then it gets right into her modeling career and does not look back. But it curses the film as well, because we never really get a chance to grasp everything that is going on. She just kind of jumps around between modeling shoots and the controversies that they create before jumping right into the major senate investigation that takes up much of the final act of the film. You just sit there, and attempt to absorb it all, and more just comes right at you. It feels like the filmmakers wanted to summarize too much material in too short a film. It begs for longer sequences, and begs more for even longer explanations. It does not feel rushed; it just does not feel all there.<br /><br />Another bit of a fumble, although a bit more of a curiosity, is the use of colour throughout the film. The majority is in black and white, but frequently, splashes and sequences of colour do emerge. But while this may have been done as a symbolic gesture early on, it becomes a bit of a distraction as it continually pops up later on before cutting back to black and white. It gets confusing, and becomes more of a tedious interference than anything else as the film goes on.<br /><br />While it may fumble a bit with the actions, the film stays dead-on with its themes. Page, who I know little to nothing about, is played off innocently, and her world is exactly the same. Save for a few shady characters during her teenage years, everyone she encounters is an innocent, and everything she does has an innocence to it. I never thought I would look at full frontal nudity as being something that was anything other than vulgar and depraved, but here, it truly is something to marvel at. All at once, it is beautiful and innocent. Even the most sexually perverted moments in the film (albeit tame compared to today's standards) have an innocent and angelic feeling to them. There is just something about the way Mol's nude body is portrayed that it just strikes at such a different chord than nude bodies in other films. It just feels so natural and so wondrous, that if there were any reason to watch the film, it would be to see the spectacular depictions of Mol's body as she plays Bettie Page.<br /><br />The other reason is Mol herself. As Page, she exemplifies that 1950's Southern belle everyone knows (or can at least imagine). Despite her profession, she is still a normal person, and still looks at herself as being religious. Mol plays her exactly to the right amount of squeaky-cleanliness needed to make this character feel authentically from the 1950's. She plays her with such matter-of-factness that you would be hard-set not to think that Mol was actually Bettie Page herself.<br /><br />Unfortunately, the supporting cast have very little moments to shine, and are totally overshadowed by Mol's wonderful performance. None of them do anything particularly pleasing, and none of them really have that same strength in their role as Mol does. This is not really the fault of the actors, but more of the fact that they do not have much to work with. Many of them are totally recognizable, such as Oscar-nominee David Strathairn (in a role a little too close to one of his better performances), Sarah Paulson (recent Golden Globe nominee for Studio 60 on the Sunset Strip), and character actor Lili Taylor, but you would be hard set to really place their performance in being anything other than okay. None of these characters are really developed, and they really just stand as character cut-outs who Mol runs loops around as she picks up steam in her brilliant performance.<br /><br />Really, this film is worthwhile for its portrayal of nudity, and for Gretchen Mol's excellent performance of Bettie Page. Everything else is a bit too muddled and awkward than it should be. Had more work been done to develop supporting characters and not just blast right through the story, this film would have been a much better biographical film. As it stands, it is just a vehicle for Mol to really rise into the stratosphere of popularity as an actress.<br /><br />7/10.