Het is zacht uitgedrukt om te zeggen dat Anton Newcombe van de Brian Jonestown Massacre ook wel wat therapie zou kunnen gebruiken. In Dig!, dat op Sundance de Grand Jury Prize won, zien we hem en zijn band zeven jaar lang zichzelf saboteren, terwijl ex-vrienden en tijdgenoten The Dandy Warhols tot betrekkelijke grootheid opklimmen (althans in een advertentie voor mobiele telefoons).<br />Wat Dig! boven zijn tijdgenoten verheft, is de immense, bijna bijbelse, komische tragedie die wordt opgevoerd: een deprimerend eerlijke verhandeling over kunst versus handel en compromis. Ondanks al zijn 'kijk naar mij, ik ben verdomme een genie'-pose blijkt Newcombe in werkelijkheid een uitzonderlijk begaafde, zij het in grote problemen verkerende musicus te zijn, die veel meer talent heeft dan zijn rivaal, de Courtney Taylor van Dandy's Dandy. Als Newcombe Dennis Hopper is, dan is Taylors Peter Fonda.<br />Nog treuriger lijkt Taylor zich dit te realiseren, gezien zijn vermoeide, zelfverachtende commentaar: hij weet dat zijn band de strijd heeft gewonnen <0xE2><0x80><0x93> maar tegen welke prijs? In werkelijkheid hebben ze alles verkocht, Indie-Lite-platen gemaakt, hun tanden goed schoongehouden en waarschijnlijk hun haar twee keer geborsteld voor ze naar bed gingen <0xE2><0x80><0x93> waarmee ze platencontracten en een grote tourbus wonnen. En daarbij alle geloofwaardigheid overboord zetten. Newcombe daarentegen leeft in de goot, wordt voortdurend in elkaar geslagen, slaat medebandleden op het podium in elkaar, schopt mensen die hem lastigvallen tegen het hoofd <0xE2><0x80><0x93> en wordt voor het laatst gezien in Dig!, waar hij door de politie wordt afgevoerd, omdat hij het recht om zijn kind te zien is kwijtgeraakt. Twee van de beste films over de subcultuur van de rock-'n-roll zijn door vrouwen geregisseerd: The Decline Of Western Civilization van Penelope Spheeris, en deze was meteen een klassieker op het moment dat hij werd uitgebracht.
To suggest Anton Newcombe of the Brian Jonestown Massacre could also use some therapy is putting it mildly. In Dig! which won the Grand Jury Prize at Sundance, we watch him and his band self-sabotage over seven years, while ex-friends and contemporaries The Dandy Warhols rise to comparative greatness (a mobile phone advert, anyway).<br /><br />What elevates Dig! above its contemporaries is the immense, near-biblical comic-tragedy being played out: a depressingly honest treatise on art versus commerce and compromise. For all his "look at me, I'm a bloody genius" posturing, Newcombe is in fact revealed to be a singularly gifted, if immensely troubled, musician - far more talented than his rival, the Dandy's Courtney Taylor who narrates the picture. If Newcombe is Dennis Hopper, Taylor's Peter Fonda.<br /><br />Even sadder, Taylor appears to realise this, evinced by his weary, self-loathing voice-over: he knows his band won the battle - but at what cost? In truth, they sold out, made Indie-Lite records, kept their teeth nice and clean, and probably brushed their hair twice before bedtime - thus winning record contracts and a large tour bus. And jettisoning all credibility in the process. Newcombe, on the other hand, lives in filth, is continually busted, beats up fellow band members on stage, kicks hecklers in the head - and is last glimpsed in Dig! being ferried away by police, having lost the right to see his child.<br /><br />Two of the best films about rock's subculture have been directed by women: Penelope Spheeris's The Decline Of Western Civilization and this one  an instant classic the moment it was released.