Hoewel George C. Scott de enige acteur is in deze versie van _acc_ zonder Brits accent, maakt hij dat meer dan goed met zijn over-de-top-en-grootste-interpretatie van Ebenezer Scrooge.<br />Vooral effectief is het als hij Bob Cratchit aan het eind van de film in zijn kantoor treft. Terwijl Scott voor een groot raam staat, werpt het zonlicht een gloeiende mantel over hem heen; het enige wat je kunt zien is zijn silhouet. Het effect wordt versterkt door Scotts stem, een zwaar gegrom, en doet denken aan Marlon Brando's eerste scène in _Apocalypse Now_. _The Horror_, zeg dat wel!<br />Maar, zoals ze zeggen, juist datgene wat voor jou werkt, kan ook tegen je werken. Omdat Scott in de hele film zo'n opgewekte woestheid tentoonspreidt, blijkt het aanstekelijk te zijn. Om het anders te zeggen: de 'voor' Scrooge is bijna net zo charismatisch als de 'erna', ook al zou hij dat eigenlijk niet moeten zijn. Het is wat je het 'doctor Smith-effect' zou kunnen noemen, aangezien Jonathan Harris een zeer vergelijkbare benadering heeft gebruikt toen hij die rol speelde en talloze andere zware jongens (op het toneel en op het witte doek).<br />Eigenlijk beschouw ik Scotts gladde woede niet als een risico. Maar andere puristen van 'Kerstmis Carol' misschien wel. Kijk naar de film en oordeel zelf.
Although George C. Scott is the only actor in this version of ACC without a British accent, he more than makes up for it with his over-the-top and larger-than-life interpretation of Ebenezer Scrooge.<br /><br />Particularly effective is when he confronts Bob Cratchit in his office at the movie's end. As Scott stands before a large window, sunlight casts a glowing mantle over him; all you can see is his silhouette. Augmented by Scott's voice, a ponderous growl, the effect is galvanizing...much like Marlon Brando's first scene in APOCALYPSE NOW. "The Horror," indeed! <br /><br />However, as they say, the very thing that works for you can also work against you. Because Scott displays such gleeful ferocity throughout the movie, it proves infectious. To put it another way, the "before" Scrooge is almost as charismatic as the "after," even though he really shouldn't be. It's what you might call the "Doctor Smith" effect, since Jonathan Harris used a very similar approach when playing that role and numerous other heavies (stage and screen alike).<br /><br />Actually, I myself don't consider Scott's glib rage a liability. But other "Christmas Carol" purists might. See the film and judge for yourselves.