De spoilers in deze recensie zijn bedoeld om het publiek een plezier te doen, want de enige manier om van dit kostuumdrama te genieten is door te weten dat onze hoofdpersoon, Lady Barbara Skelton, uiteindelijk wordt verkracht en neergeschoten. En geen moment te vroeg. Ik had het scherm zelf wel willen schieten, maar ik was bang dat ik James Mason zou raken.<br />De oorspronkelijke roman uit 1943, getiteld 'Het leven en de dood van de verdorven Lady Skelton' (ik neem aan dat de mensen toen nog niet klaagden over spoilers), werd geschreven door een vrouw, een Engelse marinemeid die ofwel verward of cynisch was, of allebei. Haar heldin is adembenemend mooi, en de auteur schijnt te denken dat als je schoonheid hebt, niets anders er nog toe doet. Maar andere dingen doen er wel toe, zoals het feit dat Lady Barbara's eerste en enige reactie als iemand haar voor de voeten loopt, moord is. Ze vermoordt drie mannen in vijf pogingen. Ze is een serie-femme fatale en heeft een dissociale persoonlijkheidsstoornis waardoor ze ofwel in een gesticht of in Newgate terecht had moeten komen.<br />Lockwood speelt haar als een narcistische vamp, met zoveel make-up op dat ik haar in gedachten een Joan Rivers uit het Restauratietijdperk (of een Joan Rivers uit het Restauratietijdperk, ha!) zou noemen. Toch is Lady B. onweerstaanbaar voor alle drie de hoofdpersonen: Michael Rennie, James Mason en Griffith Jones, die allemaal goed werk leveren, net als Patricia Roc. Natuurlijk beseffen alle drie de bewonderaars in een mum van tijd wat een psychotisch kreng Barbara is, maar door de intrige blijven ze allemaal in haar buurt tot een van hen haar uiteindelijk neerschiet <0xE2><0x80><0x93> per ongeluk, in wat ironisch bedoeld is, of als toetje. Gezien de dramatische doodsscène waarbij de camera door de ramen naar buiten en hemelwaarts wordt gehesen, neem ik aan dat het de bedoeling is dat we iets om haar dood geven. Maar haar is het eerste lijk waar we niet om geven.
The spoilers in this review are offered as a public service, because the only way to enjoy this costume melodrama is to know that our protagonist, the Lady Barbara Skelton, gets raped and gunned down in the end. And not a moment too soon. I'd have shot the screen myself but I was afraid I'd hit James Mason.<br /><br />The original 1943 novel, called "The Life and Death of the Wicked Lady Skelton" (I guess people didn't whine about spoilers back then), was written by a woman, an English navy brat who was either troubled or cynical or both. Her heroine is devastatingly beautiful, and the author seems to think that if you have beauty, nothing else matters. But other things do matter, such as the fact that Lady Barbara's immediate and only response when someone gets in her way is homicide. She murders three men in five attempts. A serial femme fatale, she's got a case of dissocial personality disorder that should have landed her in either Bedlam or Newgate. <br /><br />Lockwood plays her as a narcissistic vamp, wearing so much makeup that I thought of her as a Restoration-era Joan Rivers (or a restoration-era Joan Rivers, ha!). Yet Lady B. is irresistible to all three principal male characters-- Michael Rennie, James Mason, and Griffith Jones, all of whom do good work, as does Patricia Roc. Of course, all three admirers realize in short order what a psychotic bitch Barbara is, but the plot keeps them all in her orbit until one of them finally does gun her down - accidentally, in what is meant to be either irony or just desserts. Given the dramatic death scene with a boom lifting the camera out through the windows and heavenward, I presume we're meant to give a damn about her death. But hers is the first corpse we don't care about.