Er is iets aan het dierenkerkhof wat ik nooit ergens anders heb gevoeld. Misschien kwam het doordat ik nog een kind was toen ik het voor het eerst zag, dat deze ervaring zo gedenkwaardig is. Maar terwijl ik het steeds weer opnieuw bekijk, wordt het nooit oud en verveelt het me nooit. Van de openingstune met dat enge openingslied tot de zeer chaotische afsluiting is er iets krankzinnigs, triests en engs tegelijk, en het blijft maar door je hoofd galmen: soms is dood beter!<br />Ik denk niet dat het zin heeft om het hele verhaal nog eens te vertellen. Het enige wat je hoeft te weten is dat het begint bij punt A (de volmaaktste situatie voor een gelukkig Amerikaans gezin) en stap voor stap verdrinkt in punt B (wat, geloof me, het einde van alle vreugde is). De muziek is perfect, het verhaal klopt, de special effects zijn cool, en het dierenkerkhof is de laatste plek op aarde waar ik zou zijn. Zoals ik al zei, soms is dood beter.
There is something about Pet Sematary that I never felt anywhere else. Maybe the fact I was a kid when I first watched it made this experience so memorable. But as I keep watching it over and over again, it never gets old, and I never get bored. From the opening credits with that creepy opening song to the very chaotic ending, there is something insane, sad and scary at the same time, and it keeps ringing in your head: sometimes dead is better! <br /><br />I don't think it would be useful to relate the whole story again. All you need to know is it starts from point A (the most perfect situation for a happy American family) and step by step drowns to point B (which is, believe me, the very end of all joy). The music is perfect, the story makes sense, the special effects are cool, and the Pet Sematary is the last place on earth I would be. Like I said, sometimes dead is better!