In tegenstelling tot veel andere films, die verontrustend zijn vanwege hun naakte onplezierigheid (Man Bites Dog) of hun pure gewelddadigheid (de meeste Peckinpah-films), schokt Deliverance door zijn geloofwaardigheid. Zeker, de klotescène is vrij rechtlijnig in zijn onplezierigheid, maar het effect van de film komt veel meer voort uit de langzame opbouw en het tastbare gevoel van afzondering rond de vier hoofdrollen, zowel voor als nadat alles mis begint te gaan. Het moment waarop de kano's onder het kind op de brug door varen, dat de mannen met wie hij eerder muziek heeft gemaakt niet eens herkent, laat staan enig teken van menselijke genegenheid jegens hen toont, behoort tot de meest sinistere in de moderne film. De spanning tijdens de tocht in de kano neemt gestaag toe en houdt zelfs na de laatste aftiteling aan <0xE2><0x80><0x93> het einde maakt de beproevingen van de personages gruwelijk echt. De geloofwaardigheid van de film wordt nog versterkt door de manier waarop de hoofdrollen worden gespeeld, met name door Ned Beatty en Jon Voight als respectievelijk het slachtoffer en de onwillige held. Burt Reynolds is ook nog nooit zo goed geweest. De culturele invloed van de film is te zien aan het aantal mensen dat een verwijzing naar 'banjogebied' zal begrijpen <0xE2><0x80><0x93> misschien heeft alleen Get Carter zo'n doeltreffende aanslag gepleegd op de toeristenindustrie van een regio. Ik kan maar een handvol films bedenken die me na afloop zo'n ernstige depressie bezorgden <0xE2><0x80><0x93> de benauwende sfeer van _Se7en_ is de beste vergelijking die ik kan bedenken. Hoewel een groot deel ervan op zichzelf uitstekend is, is _Deliverance_ bovenal een klassieker omdat er geen geschikte vergelijkingspunten zijn <0xE2><0x80><0x93> het is uniek.
Unlike many other films, which are disturbing either by dint of their naked unpleasantness (Man Bites Dog) or their sheer violence (most Peckinpah films), Deliverance shocks by its plausibility. Certainly, the buggery scene is pretty straightforward in its unpleasantness, but the film's effect derives far more from its slow build-up and the tangible sense of isolation surrounding the four leads, both before and after everything starts to go wrong. The moment when the canoes pass under the child on the bridge, who does not even acknowledge the men he had earlier played music with, let alone show any sign of human affection towards them, is among the most sinister in modern film. The tension increases steadily throughout the canoe trip, and perseveres even after the final credits - the ending makes the significance of the characters' ordeals horrifically real. The movie's plausibility is greatly aided by the playing of the leads, particularly Ned Beatty and Jon Voight as the victim and reluctant hero respectively. Burt Reynolds, too, has never been better. The film's cultural influence is demonstrable by the number of people who will understand a reference to 'banjo territory' - perhaps only Get Carter has done such an effective hatchet-job on a region's tourist industry. I can think of only a handful of movies which put me into such a serious depression after they had finished - the oppressive atmosphere of Se7en is the best comparison I can think of. Although so much of it is excellent of itself, Deliverance is a classic above all because there are no adequate points of comparison with it - it is unique.