Als levenslange fan van Dickens ben ik onveranderlijk teleurgesteld door versies van zijn romans.<br />Hoewel zijn werken een uiterst nauwkeurige reconstructie van het menselijk leven op elk niveau in het Victoriaanse Groot-Brittannië weergaven, was er door alles heen een alomtegenwoordige draad van humor die zowel speels als sarcastisch kon zijn, zoals het verhaal voorschreef. In zekere zin was hij een literaire karikaturist en cartoonist. Hij kon in één zin serieus en hilarisch zijn. Hij prikkelde trots, hekelde arrogantie, prees bescheidenheid en voelde mee met eenzaamheid en armoede. Het is misschien een cliché, maar hij was een schrijver van het volk.<br />En het is de komedie die zo vaak aan zijn interpretaties ontbreekt. Op het moment dat ik dit schrijf, wordt Oliver Twist in chronologische volgorde op de bbc-televisie gedramatiseerd. Alle ellende en wreedheid is van hen, maar de humor, de ironie en de wrede spotprenten ontbreken. Het resultaat is slechts een duistere, troosteloze ervaring: het verhaal is eerder door een journalist geschreven dan door een schrijver. Het is helemaal niet van Dickens.<br />'Oliver!' komt daarentegen veel dichter in de buurt. De spot met het ambt wordt volmaakt geïnterpreteerd, van de brallende bode tot de dronken magistraat. De klassieke stand-off tussen de bode en Mr. Brownlow, waarin de wet wordt omschreven als 'een ezel, een idioot' had niet beter gekund. Harry Secombe is een ideale keuze. Maar de verblindende wreedheid is er ook, de ongevoelige onverschilligheid van de staat, de kou, honger, armoede en eenzaamheid komen allemaal even duidelijk naar voren als de Meester het zou hebben gewild.<br />En dan is er de misdaad. Ron Moody is een juweeltje als de sjofele joodse heler, terwijl Oliver Reid Bill Sykes tot in de perfectie heeft geperfectioneerd.<br />Misschien is het niet verbazingwekkend dat Lionel Bart <0xE2><0x80><0x93> zelf een jood uit de oostkant van Londen <0xE2><0x80><0x93> een vrijmoedigheid aan de dag legt tegenover Fagin door hem opnieuw te interpreteren als een veel mildere kerel dan de oorspronkelijke Dickens. In de roman was hij volkomen meedogenloos en stuurde hij een paar van zijn eigen jongens naar de galg om zichzelf te beschermen (hoewel hij ook werd gepakt en opgehangen). Terwijl hij in de film wordt voorgesteld als een soort eigenzinnige vaderfiguur, een soort goedgeefse dief in plaats van een corrupte kinderverkrachter, wat een lang gekoesterde antisemitische opvatting is. Voor de rest worden er maar heel weinig vrijheden genomen met het origineel van Dickens. Alle meest memorabele elementen komen erin voor. Er wordt net genoeg dreiging en geweld gehandhaafd om de verhaallijn trouw te houden, terwijl er tegelijkertijd rekening wordt gehouden met de gevoeligheden van de kinderen. Nancy wordt nog steeds doodgeslagen, Bullseye ontsnapt ternauwernood aan de verdrinkingsdood en Bill Sykes krijgt een getrouwe weergave van de gebeurtenissen.<br />Elk nummer is uitstekend, hoewel het wel af en toe een beetje sentimenteel wordt. Mark Lester imiteert het zijne prachtig. Zowel zijn als mijn favoriete scène is die waarin de wereld tot leven komt met 'Who will buy'. Het is sentimenteel, maar het is door en door Dickens.<br />Ik zou door kunnen gaan. Ik zou de prachtige decors kunnen aanbevelen, het contrast tussen de rijken en de armen. Er wordt van meer Britse vaste klanten topkwaliteit geleverd dan je met één vinger kunt aanraken.<br />Ik zou er 10 punten voor moeten geven, maar ik voel me vandaag meer als Scrooge. Zuig het op met je kerstdiner. Geen origineel is beter uitgevoerd.
As a lifelong fan of Dickens, I have invariably been disappointed by adaptations of his novels.<br /><br />Although his works presented an extremely accurate re-telling of human life at every level in Victorian Britain, throughout them all was a pervasive thread of humour that could be both playful or sarcastic as the narrative dictated. In a way, he was a literary caricaturist and cartoonist. He could be serious and hilarious in the same sentence. He pricked pride, lampooned arrogance, celebrated modesty, and empathised with loneliness and poverty. It may be a cliché, but he was a people's writer.<br /><br />And it is the comedy that is so often missing from his interpretations. At the time of writing, Oliver Twist is being dramatised in serial form on BBC television. All of the misery and cruelty is their, but non of the humour, irony, and savage lampoonery. The result is just a dark, dismal experience: the story penned by a journalist rather than a novelist. It's not really Dickens at all.<br /><br />'Oliver!', on the other hand, is much closer to the mark. The mockery of officialdom is perfectly interpreted, from the blustering beadle to the drunken magistrate. The classic stand-off between the beadle and Mr Brownlow, in which the law is described as 'a ass, a idiot' couldn't have been better done. Harry Secombe is an ideal choice.<br /><br />But the blinding cruelty is also there, the callous indifference of the state, the cold, hunger, poverty and loneliness are all presented just as surely as The Master would have wished.<br /><br />And then there is crime. Ron Moody is a treasure as the sleazy Jewish fence, whilst Oliver Reid has Bill Sykes to perfection.<br /><br />Perhaps not surprisingly, Lionel Bart - himself a Jew from London's east-end - takes a liberty with Fagin by re-interpreting him as a much more benign fellow than was Dicken's original. In the novel, he was utterly ruthless, sending some of his own boys to the gallows in order to protect himself (though he was also caught and hanged). Whereas in the movie, he is presented as something of a wayward father-figure, a sort of charitable thief rather than a corrupter of children, the latter being a long-standing anti-semitic sentiment. Otherwise, very few liberties are taken with Dickens's original. All of the most memorable elements are included. Just enough menace and violence is retained to ensure narrative fidelity whilst at the same time allowing for children' sensibilities. Nancy is still beaten to death, Bullseye narrowly escapes drowning, and Bill Sykes gets a faithfully graphic come-uppance.<br /><br />Every song is excellent, though they do incline towards schmaltz. Mark Lester mimes his wonderfully. Both his and my favourite scene is the one in which the world comes alive to 'who will buy'. It's schmaltzy, but it's Dickens through and through.<br /><br />I could go on. I could commend the wonderful set-pieces, the contrast of the rich and poor. There is top-quality acting from more British regulars than you could shake a stick at.<br /><br />I ought to give it 10 points, but I'm feeling more like Scrooge today. Soak it up with your Christmas dinner. No original has been better realised.