'Home Room', zoals 'Zero Day' en 'Elephant', werd geïnspireerd door de recente golf van schietpartijen op scholen. Maar in tegenstelling tot de andere twee films, concentreert 'Home Room' zich op twee overlevenden (niet de schutters of degenen die zijn gedood) in de nasleep van een schietpartij. Daardoor is de film minder uitbuitend en nuttiger, omdat er weinig moeite wordt gedaan om vragen te stellen waarop geen antwoord is.<br />Geef dit filmpje de eerste 20 minuten niet op, het is bedoeld om het echte verhaal te vertellen, maar het speelt als een afgewezen aflevering van 'Hill Street Blues'. Het is slap, maar het kan ermee door, het is in elk geval lang genoeg om de film te classificeren als een documentaire. Ik raad u aan deze helemaal over te slaan en gewoon vooruit te kijken naar de ziekenhuisscènes <0xE2><0x80><0x93> er is hier niets dat u niet kunt oppikken uit de rest van de film.<br />Zoals veel goede kleine films was dit creatief gezien een eenmansshow, want Paul F. Ryan was zowel de schrijver als de regisseur. Hoewel dit geen garantie is voor een goede film, is het meestal een goed teken omdat het een zekere eenheid van bouw en uitvoering betekent die vaak ontbreekt in grote budgettaire dramatiek. Omdat het script van 'Home Room' de echte kracht is, is het een geluk dat de schrijver ook de productie heeft uitgevoerd en ervoor heeft gezorgd dat zijn visie op het scherm kwam. Met het einde neemt Ryan een enorm risico, omdat het de tolerantie van de gemiddelde kijker op de proef stelt. Hij gaat tot het uiterste, maar tegen alle logica in laat het je huilen in plaats van ineenkrimpen. Waarom het einde werkt, is een combinatie van de behoefte van het publiek aan een beloning aan het eind van zo'n reis, het nummer ('Sweet Surrender' van Sarah McLaughlin) dat hij ten gehore brengt en de verbluffende montage van de laatste minuut.<br />De andere kracht van de film is de casting van Busy Phillips (Alicia) en Erika Christensen (Deanna) als de hoofdpersonen. Hoewel Phillips de rol van de norse, afstandelijke tiener speelt en Christensen die van de intelligente dochter van een goede familie is, hebben ze allebei meer intensiteit in hun rol dan ooit tevoren. Het gezinsleven van beide meisjes is meer dan bevredigend en Ryan heeft er weinig belangstelling voor. Wat hier gebeurt, draait allemaal om hen tweeën, ondanks het slappe verhaaltje dat een rechercheur van politie zich afvraagt of er iemand in de stad is die Alicia met de eenzame schutter in verband kan brengen. Als ze de film ooit opnieuw zouden monteren en afronden, zou dit verhaaltje ingekort moeten worden.<br /><br />Een verhaal over twee totaal verschillende meisjes die een band met elkaar opbouwen en elkaar helpen is niet echt een nieuw idee, en Ryan had deze film gemakkelijk tot een cliché en voorspelbaar kunnen maken. In plaats daarvan zien we hen in zijn script verwikkeld in een fascinerende en overtuigende schermutseling, waarbij ze langzaam op elkaar inhakken en momenten van kwetsbaarheid delen, om zich vervolgens weer in zichzelf terug te trekken. Deanna's 'ik ga dood vanbinnen' verscheurt je gewoon <0xE2><0x80><0x93> ik kan in geen enkele andere film een moment bedenken dat ik me zo intens heb gevoeld als dat. Ze heeft wanhopig behoefte aan een connectie waar Alicia zich net zo wanhopig tegen verzet. Deanna boekt alleen vooruitgang wanneer ze zich terugtrekt. De kijker blijft de groepsknuffel verwachten die nooit lijkt te komen.<br />Uiteindelijk wekt dit niet alleen een hoop spanning op, maar bezorgt het je ook bewondering voor beide personages en de twee actrices die hen tot leven hebben gewekt.<br />Maar ja, wat weet ik ervan? Ik ben nog maar een kind.
"Home Room" like "Zero Day" and "Elephant", was inspired by the recent wave of school shootings. But unlike the other two films, "Home Room" focuses on two survivors (not the shooters or those killed) in the aftermath of a shooting. Making it less exploitive and more useful because little effort is wasted in asking questions for which there are no answers.<br /><br />Don't give up on this little film during the first 20 minutes, it is supposed to set up the real story but plays like a rejected "Hill Street Blues" episode. It is lame but bear with it, at least it pads the running length enough to get the film classified as a feature. I recommend skipping this entirely and just jumping ahead to the hospital scenes-there is nothing here that you can't pick up from the remainder of the film.<br /><br />Like a lot of good little films this was creatively a one-man show as Paul F. Ryan was both the writer and the director. While this arrangement does not guarantee a good film, it is usually a good sign because it will mean a certain unity of construction and execution that is often lacking in big budget dramatic features. Because the script of "Home Room" is its real strength it is fortunate that the writer also executed the production and insured that his vision made it onto the screen.<br /><br />Ryan takes a huge chance with the ending which tests the limits of the average viewer's sentimentality tolerance. He runs it right up to the edge but against all logic leaves you crying instead of cringing. Why the ending works is some combination of the audience need for a reward at the end of this kind of journey, the song (Sarah McLaughlin's "Sweet Surrender") he goes out on, and the amazing editing of the final minute.<br /><br />The other strength of the film is the casting of Busy Phillips (Alicia) and Erika Christensen (Deanna) as the main protagonists. Although Phillips plays her standard alienated surly teen and Christensen her intelligent daughter of a good family, they both bring more intensity to their roles than ever before. The family life of both girls is more than satisfactory and of little interest to Ryan. What is happening here is all about the two of them despite a lame side story about a police detective wondering around town trying to tie Alicia to the lone shooter. If they ever re-cut and trim the film this side story should be condensed.<br /><br />A story about two extremely disparate girls bonding and helping each other is hardly a novel idea and Ryan could have easily steered this film into cliché and predictability. But instead his script has them engaging in a fascinating and convincing sparring match, slowly chipping away at each other and sharing moments of vulnerability, only to retreat back inside themselves. Deanna's "I'm dying inside" line just tears you apart-I can't think of a moment in any other film that I felt as intensely as that one. She desperately needs a connection that Alicia just as desperately resists. Deanna only makes progress when she retreats. The viewer keeps expecting the group hug that never seems to happen.<br /><br />Ultimately this not only generates a lot of suspense but leaves you admiring both characters and the two actresses who brought them to life.<br /><br />Then again, what do I know? I'm only a child.