Het huwelijk van Maria Braun (mmb) gaat over een Duits meisje (Maria) dat vlak na het einde van de oorlog met een Duitse soldaat (Herman Braun) trouwt. Nadat ze een halve dag en een nacht getrouwd zijn, wordt Herman weer naar het front gestuurd. Om de eindjes aan elkaar te knopen gaat Maria werken in een bar voor voornamelijk Amerikaanse soldaten en leert ze een zwarte soldaat kennen. Ze hoort dat Herman aan het front is gesneuveld en er ontstaat iets tussen haar en de Amerikaanse soldaat. Herman loopt bij hen naar binnen, in bed, en na een confrontatie tussen hem en de Amerikaan doodt Maria de Amerikaan. Herman bekent de moord, belandt in de gevangenis en Maria zweert dat ze op hem zal wachten. Het land is een puinhoop; je ziet mensen alles waar ze mee bezig zijn in de steek laten voor een sigaret. Er zijn voedseltekorten. Kortom, het is een tijd van overleven voor de sterksten.<br />In wezen projecteert deze film Maria's houdingen <0xE2><0x80><0x93> de houdingen die ze zichzelf toestaat onder de genoemde omstandigheden, als metafoor voor het verlies van de ziel van Duitsland nadat het de oorlog had verloren, en hoe het zichzelf weer opbouwt. Maria heeft bijvoorbeeld het volgende gesprek met een marskramer (gespeeld door Fassbinder zelf); de marskramer probeert haar een uitstekende kopie van Kleist te verkopen en ze merkt op: 'Kleist brandt snel uit, het geeft niet genoeg warmte voor de kou.' 'Het is een andere manier om het te bekijken. Op dit moment is het waarschijnlijk de juiste manier.'<br />Maria ontmoet een Frans-Duitse zakenman, Karl Oswald, nadat ze zich een weg naar het eersteklascompartiment heeft gebaand. Ze besluit Karl erbij te betrekken: 'Jij hebt geen verhouding met mij; ik heb een verhouding met jou.' Ze neemt ook de verantwoordelijkheid voor het bedrijf op zich en na een tijdje heeft ze het volledige vertrouwen van de firma. Als Karl zegt: 'Ik denk dat we gewoon op een wonder zullen moeten wachten,' antwoordt ze: 'Ik doe liever wonderen en wacht er dan op.' In haar eigen woorden is ze de 'Mata Hari van het economische wonder' geworden. In zijn films probeerde hij de psychologische processen die achter de sociale mechanismen schuilgaan aan het licht te brengen (zie Freud); met andere woorden, hij vond het leuk om met zijn camera naar de bullshit, de valse sociale mechanismen, de huichelarij te wijzen. De directe benadering die Maria in deze film aanneemt is succesvol om deze ideologie over te brengen. Ze belt Karl bijvoorbeeld op en als hij de telefoon opneemt, is haar verzoek rechtstreeks gericht op het punt: 'Ik heb iemand nodig om mee naar bed te gaan'. Zoals Fassbinder zei: 'De emoties die mensen voelden bestonden helemaal niet en waren slechts een soort sentimentaliteit waarvan we dachten dat we die nodig hadden om goed te kunnen functioneren als leden van de samenleving'. Hij merkte ook op dat zijn films anti-emotioneel zijn. Ik vond het vooral mooi als Karl en Maria elkaar in het M<0xC3><0xBC>nchense restaurant ontmoetten (kennelijk regelmatig bezocht door Hitler zelf). Maria lijkt de situatie onder controle te hebben en Karl een beetje aan de negatieve kant, alsof Maria's 'brute eerlijkheid' hem uitput, alsof hij de situatie niet meer helemaal aankan. Karl zegt: 'Ik moet mezelf steeds weer voorhouden dat ik van het leven hou.' Maria antwoordt: 'Dat is het leven niet. Alsof we een contract hebben getekend om van het leven te genieten. En dan gaan we uit eten en praten we over eten.' Ik denk dat dit ook te maken heeft met de houding van Fassbinder ten opzichte van relaties, dat je je nooit helemaal aan iemand moet overgeven. En waarom zou je ook, als de kern van de meeste van zijn films gaat over 'Wat liefde in deze maatschappij wordt, wordt een artikel, een instrument van macht, een wapen'.<br />Er werd opgemerkt dat het typisch Fassbinder is om de scènes met Maria en Betti in dure jurken door de ruïnes te laten lopen na de oorlog <0xE2><0x80><0x93> met die kleren in wezen uit de verkeerde periode. Wat hij hier volgens mij wilde uitbeelden, waren die houdingen, als je je rot voelt, dat 'je altijd je make-up op kunt doen en de dag onder ogen kunt zien dat je er geweldig uitziet'. Maar Fassbinder was niet geïnteresseerd in perfectie. Fouten die in een film werden gemaakt, konden in het volgende project gewoon worden gecorrigeerd. Omdat hij (ongeveer) vier films per jaar maakte, op de manier waarop andere mensen sigaretten rollen, is het niet vreemd dat deze film een paar heel slechte scènes heeft. Peter Marthesheimer, die het grootste deel van het script schreef, zei dat Fassbinder de hele scène met Maria en de Amerikaan in het park waarschijnlijk van de ene dag op de andere heeft verzonnen.<br />Hanna Schygulla is briljant als Maria. Meestal kijkt ze alleen maar recht in de camera. In Maria's eigen woorden: 'Het is een slechte tijd voor emoties. Maar zo zie ik het graag.'<br />Er zijn verschillende meningen over het einde. Nadat Karl aan een hartinfarct is overleden, duikt Herman eindelijk op. (Herman is na zijn vrijlating uit de gevangenis naar Australië vertrokken, om 'weer mens te worden'. Nadat het testament is voorgelezen (dat aan haar en Herman in tweeën is gedeeld), vergeet Maria het gas op het fornuis dicht te draaien als ze haar sigaret aansteekt, en blaast ze haar en Herman op. Voor mij is het duidelijk dat ze dat per ongeluk heeft gedaan. Tegelijkertijd moet ze van streek zijn geweest toen haar dromen eindelijk werkelijkheid leken te worden. Ze moet het gevoel hebben gehad dat ze zichzelf niet meer was. Ze moet het gevoel hebben gehad dat ze zichzelf had overleefd.
The Marriage of Maria Braun (MMB) is about a German girl (Maria) getting married to a German soldier (Herman Braun) just at the ending of the war. After being married for half a day and a night, Herman is send to the front again. To make ends meet, Maria starts working at a bar for mainly American soldiers and get to know a black soldier. She got word that Herman died at the front, and things develop between her and the American soldier. Herman walks in on them, in bed, and after a confrontation between him and the American, Maria killed the American. Herman admits to the murder, ends up in jail and Maria vows to wait for him. The country is in shambles; one sees people leaving everything that they are busy with for a cigarette. There are food shortages. It is in short, a time of survival of the fittest. <br /><br />Basically this film projects Maria's attitudes - those attitudes she permits herself under the mentioned circumstances, as a metaphor for Germany's loss of soul after they lost the war, and how it proceeds to rebuild itself. For example, Maria has the following conversation with a peddler (played by Fassbinder himself); the peddler tries to sell her an excellent copy of Kleist and she remarks that "Kleist burns out to quickly, it does not provide enough heat for the cold". The peddler answers "That's another way to look at it. Right now, it's probably the correct way". <br /><br />Maria meets a French/German business man, Karl Oswald after she bargains her way into the first class train compartment. She decides to get involve with Karl, "You're not having an affair with me; I'm having an affair with you". She also takes responsibility in the company, and after a while has the complete trust of the firm. When Karl says "I suppose we'll just have to wait for a miracle" she replies "I prefer making miracles  then wait for them". In her own words, she has become the "Mata Hari of the economic miracle".<br /><br />In a lot of Fassbinder's films he tried to expose the psychological processes which lie behind social mechanisms (see Freud); in other words, he liked pointing his camera at the bullsh*t, the false social mechanisms, the pretending. The direct approach Maria takes in this film is successful to convey this ideology. For example, she phones Karl and when he picks up the phone her request is straight to the point "I need someone to sleep with". As Fassbinder said "the emotions people felt did not exist at all and were only a kind of sentimentality which we thought we needed to be properly functioning members of society". He also remarked that his films are anti emotional. <br /><br />I particularly liked the scene when Karl and Maria meet in the Munich restaurant (apparently, frequently visited by Hitler himself). Maria appears in control and Karl a bit on the down side, as if Maria's 'brutal honesty' wears him out, as if he is not completely up to the situation anymore. Karl says "I have to tell myself over and over that I love life". Maria replies "That's life isn't it. As if we signed a contract to enjoy life. And then we go out to eat and talk about food". I guess this is also about Fassbinder attitudes on relationships, to never submit completely to anyone. And why would you, if the central matter of most of his films is about "What love becomes in this society  a commodity, an instrument of power, a weapon."<br /><br />It was remarked that it is typical Fassbinder to have the scenes with Maria and Betti walking in expensive dresses in the ruins after the war - with these clothing essentially the wrong period. What I think he wanted to portray here were those attitudes, when you feel bad, that "you can always put on your make up and face the day looking great". But, Fassbinder was not interested in perfection. Any mistakes made in a film could just be corrected in the next project. Since he completed films (approximately 4 a year) the way other people rolled cigarettes, it is not peculiar that this film has some very bad scenes. Peter Marthesheimer, who wrote most of the script, mentioned that Fassbinder likely dreamed up the whole scene with Maria and the American in the park, overnight. <br /><br />Hanna Schygulla is brilliant as Maria. Mostly, she just stares bluntly into the camera. In Maria's own words "It is a bad time for emotions. But, I like it like that". <br /><br />There are different opinions about the end. After Karl died of a hart attack, Herman finally shows up. (Herman left for Australia after he got out of prison, to "become human again".) After the testament is delivered (made out to her and Herman in half), Maria forgets to close the gas on the stove when she lights her cigarette, and blow her and Herman up. For me it is obvious that she just did that by accident. At the same time, she must have been rattled when her dreams finally seem about to come true. She must have felt as if she was not herself anymore. She felt as if she had outlived herself.