In al die jaren dat ik naar de film ben geweest, ben ik maar één keer weggelopen uit een film, en dat was die vreselijke Stay Tuned. Gelukkig betaalde de bioscoop het kaartje terug en ging ik in plaats daarvan naar Buffy the Vampire Slayer (een kleine verbetering). Die film is 'Gejaagd door de wind' vergeleken met 'Dick', een komedie die zo onzinnig is dat het bijna de tweede film is waar ik ooit uit ben weggelopen. 'Dick' was zo onzinnig dat het zelfs onmogelijk was om erom te lachen, laat staan ermee te lachen.<br /><br />Toegegeven, als je een film met een titel als 'Dick' betaalt, suggereert dat dat hij gevuld zal zijn met stompzinnig 'Dick'-gedoe. En toch had ik hoge verwachtingen vanwege de opmerkelijke cast (Daniel Hedaya, Bruce McCullough, Dave Foley, Kristen Dunst, etc., etc.) en een uitgangspunt dat in elk geval iets nieuws beloofde. Wat de film opleverde waren, zoals al gezegd, vier jammerlijk voorspelbare 'pik'-grappen, een komische timing die te lijden had van de jetlag en een uitgangspunt dat na de eerste vijf minuten al begon te slijten. Kortom, het was de Watergate-scène uit Forrest Gump die <0xE2><0x80><0x93> nee, die op een rek lag en gemangeld was <0xE2><0x80><0x93> meer dan 90 martelende minuten duurde. Zodra je beseft dat de twee hoofdpersonen <0xE2><0x80><0x93> luchtloze, nietszeggende kletskousen die onophoudelijk met hun ogen rollen <0xE2><0x80><0x93> bij elk belangrijk Watergate-evenement aanwezig zullen zijn, begin je in gedachten de plot te controleren naarmate die vordert: 18 en een halve minuut van de Nixon-tapes, CHECK; de Deep Throat-bijeenkomsten met Woodward en Bernstein, CHECK; John Dean die van gedachten verandert en getuigt, CHECK. Het proces sleept zich trager en ongeveer even boeiend voort als de echte Watergate-affaire, met ongeveer evenveel lachsalvo's op de koop toe. En hoewel er wordt beweerd dat het een amusante heropvoering is van de gebeurtenissen die tot het aftreden van president Nixon hebben geleid, verandert het in een op-nummer-schilderij-keuze-uit-je-eigen-avontuur-en-maak-de-kop-dicht-komedie die heel weinig zegt en nog minder vermakelijk is. Zelfs het sterke punt van de film <0xE2><0x80><0x93> de voornoemde cast <0xE2><0x80><0x93> is hier verbijsterend onproductief. De meest teleurstellende van allemaal is Harry Shearer als G. Gordon Liddy. Gevangen als hij zit achter de dikke Liddy-snor en in een dwangbuis in dit verlammend sombere scenario, mompelt Shearer een paar regels, probeert wanhopig te gluren van achter de protheseneus en wenkbrauwen, en verdwijnt dan. Dave Foley, een van de komische meesterbreinen uit Kids in the Hall (twee anderen, Bruce McCullough en Mark McKinney, verschijnen ook in deze film <0xE2><0x80><0x93> ah, de zegeningen van nepotisme) gaat het ook slecht af. Zijn H.R. Haldeman geeft af en toe een broodnodige opkikker aan het begrafenisverhaal, maar het grappigste aan hem is de snor die hij laat staan <0xE2><0x80><0x93> misschien zijn de films wel het grappigste van alles. Daniel Hedaya als Richard Nixon <0xE2><0x80><0x93> oeps, ik bedoel 'Dick'. (Ha ha, wat amusant.) Hij slaagt erin een solide Nixon te spelen, vermijdt de valkuilen (zoals overdreven make-up, rubberen neus en kunstgebit <0xC3><0xA0> la Anthony Hopkins) en bewaart de essentie (de weifeling tussen menselijke tederheid en grofheid). Ik schijn iemand te vergeten... o ja, de twee sterren van de film, die overbubbelende tieners. Ik kan me hun namen niet herinneren, misschien omdat ik hun optredens heb verdrongen. Niets is minder grappig; niets is pijnlijker dan hun vertolking van het hele scala van 'hyperactief' en'super-hyperactief' met af en toe een 'pruilmondje'. Deze film leek een slecht excuus om een soundtrack uit de jaren zeventig aan elkaar te knopen en buitensporige kleding uit die periode, die tegenwoordig de norm lijken te zijn voor films en tv-programma's die zich afspelen in het 'Me Decade'. Maar de kleren en de muziek blijken uiteindelijk een surrogaat te zijn voor de ware karakterisering en plot, een soort extra-plotse steno die de producenten hopen te compenseren voor bloedeloze tekst.<br /><br />Het enige mogelijke gebruik van deze film is jaren later, wanneer een van de getalenteerde acteurs verschijnt in de rol van David Letterman of Conan O'Brien. Deze afschuwelijke cinematografische excrement wordt eruit gesleept om de verbijsterde gastster in verlegenheid te brengen en hopelijk te vernederen. Het trieste is dat de echte slechteriken in dit alles <0xE2><0x80><0x93> de schrijvers en producenten <0xE2><0x80><0x93> ver uit de buurt van de camera's zullen blijven en misschien een nieuwe ramp als deze aan het voorbereiden zijn.<br /><br />
In all my years of film-going, only once have I walked out on a film, and that was the dreadful "Stay Tuned." Fortunately, the cinema refunded the ticket and I went to see "Buffy the Vampire Slayer" instead (a minor improvement). That film is "Gone With the Wind" compared to "Dick," a comedy so unfunny that it nearly became the second film I ever walked out of. "Dick" was so unfunny it was even impossible to laugh AT it, let alone laugh with it.<br /><br />Granted, paying to see a movie with a title like "Dick" suggests that it will be filled with inane "dick" jokes and wind up a huge letdown, and yet I had high hopes because of the notable cast (Daniel Hedaya, Bruce McCullough, Dave Foley, Kristen Dunst, etc., etc.) and a premise that at least promised something fresh. What the film delivered was, as portended, four woefully predictable "dick" jokes, comic timing suffering from jetlag, and a premise that wore thin after the first five minutes. In short, it was the Watergate scene from "Forrest Gump" stretched--nay, laid on a rack and mangled--over 90+ excruciating minutes.<br /><br />As soon as you understand that the two main characters--airless, insipid squealers who gasp and roll eyeballs incessantly--will participate in every major Watergate event, you begin to mentally check off the plot as it progresses: 18 and a half minutes erased from the Nixon tapes, CHECK; the Deep Throat meetings with Woodward and Bernstein, CHECK; John Dean getting a change of heart and testifying, CHECK. The process drags out more languidly and about as engaging as the real Watergate affair with about as much laugh-getting to boot. And though it posits to be an amusing re-deconstruction of the events leading to President Nixon's resignation, it turns into a paint-by-the-numbers, choose-your-own-adventure, fill-in-the-blanks comedy that says very little and entertains even less.<br /><br />Even the film's strong point--the aforementioned cast--is bewilderingly unproductive here. The most disappointing of all is Harry Shearer as G. Gordon Liddy. Trapped as he is behind the thick Liddy moustache and strait-jacketed in this numbingly morose screenplay, Shearer mumbles a few lines, tries desperately to leer from behind the prosthetic nose and eyebrows, then disappears. Dave Foley, one of the comic masterminds from Kids in the Hall (two others, Bruce McCullough and Mark McKinney also appear in this film--ah, the blessings of nepotism) fares badly as well. His H.R. Haldeman occasionally lends a much-need lightening of the funeral plot, but the funniest thing about him is the buzz-cut he sports--perhaps the films funniest bit of all. And then there's Daniel Hedaya as Richard Nixon--oops, I mean "Dick." (Ha ha how amusingly funny.) He manages to play a solid Nixon, avoiding the pitfalls (such as overdone make up, rubbery nose and false teeth a la Anthony Hopkins) while preserving the essence (the vacillations between human tenderness and coarseness). I seem to be forgetting someone . . . oh yes, the two stars of the film, those over-bubbly teenagers. Can't remember their names, perhaps because I have repressed their performances. Nothing could be farther from funny; nothing could be more painful than having to endure their deliverly that ran the gamut of "hyperactive" and "super-hyperactive" with an occasional "pouty" tossed in.<br /><br />This film seemed to be a bad excuse to string together a 70s soundtrack and parade outrageous period clothing, both of which seem to be the norm these days for films and TV shows set in the "Me Decade." But the clothes and the music wind up being an ersatz substitute for true characterization and plot, a kind of extra-plot shorthand that the producers hope will compensate for anemic writing.<br /><br />The only possible use for this film is years down the road when any one of its talented cast appears on David Letterman or Conan O'Brien. This dreadful cinematic excretion will be dragged out to embarrass and hopefully humble the stunned guest star. The sad thing is that the real bad guys in all this--the writers and producers--will be far from the cameras gaze, possibly cooking up another disaster such as this.<br /><br />