Deze film is een complete herschepping van Romeo en Julia in Tel Aviv en Nablus. De geliefden komen uit Tel Aviv en Nablus. Er is een grens tussen hen en er heerst een voortdurende staat van oorlog met het Israëlische leger dat altijd overal aanwezig is en de Palestijnse militanten met hun bommen overal elders. De situatie is al somber genoeg. We kunnen ons de liefde in die enorme liefdeloze val voorstellen. Maar de film gaat een paar lichtjaren verder door ons voor te stellen dat de twee geliefden homo's zijn, Noam uit Tel Aviv en Ashraf uit Nablus. In Tel Aviv wordt het geaccepteerd om homo te zijn. In Nablus is het verboden. Het conflict tussen de twee volkeren, de twee gemeenschappen, wordt dus verdubbeld door een conflict tussen twee culturen, twee ethiek. Maar het zou zelfs leefbaar kunnen zijn als de oorlog niet een extra dimensie had. Ashrafs zus gaat trouwen met een militante activist in Nablus. Ashraf vertelt zijn zus eindelijk dat hij homo is. Ze kan het niet accepteren, maar accepteert het om er later over te praten. Vanaf het huwelijk zelf stuurt de pasgetrouwde echtgenoot een commando naar Tel Aviv om een bomaanslag te plegen. Die vindt plaats in een café in Tel Aviv en een vriend van Noam raakt ernstig gewond. Dat is al erg genoeg. Het Isareli-leger stuurt een commando naar Nablus om de verantwoordelijke voor deze aanslag te arresteren, maar het loopt uit de hand en de pasgetrouwde vrouw wordt op straat doodgeschoten. De begrafenis volgt op de bruiloft. De man en de weduwnaar bieden zich aan voor een zelfmoordaanslag met een bom. Ashraf biedt zich aan om zijn plaats in te nemen. De verbannen minnaar keert terug naar Tel Aviv om te sterven en een paar mensen te doden om zijn zus te wreken. Hij arriveert in een restaurant dat wordt gerund door vrienden van Noam. Maar Noam ziet hem en stapt uit om met hem te praten. Ashraf is teruggelopen naar het midden van de straat en hij laat zijn bom ontploffen als Noam hem op straat bereikt. De twee geliefden herenigen zich in de dood. We hebben dus twee conflicten, maar we hebben niet de prins van Verona, een neutrale figuur die vrede kan afdwingen, of erger nog, de prins schijnt partij te hebben gekozen en aan de kant van Israël te staan. Het spel is helemaal vals en aan beide kanten staat de dood vast. Maar de dimensie van onmogelijke liefde is des te sterker omdat die wordt verdubbeld door een toneelstuk in de film, een toneelstuk dat liefde toont in Auschwitz, tussen twee gevangenen, de een draagt een gele ster en de ander een roze driehoek. Dat is zowel opvallend sterk als adembenemend schokkend: homoseksuele liefde in Auschwitz. Wat uit de film naar voren komt is dat liefde daar in Tel Aviv of Nablus onmogelijk is. De film is dus een veroordeling van het conflict in Palestina dat niet kan doorgaan hoewel het geen reden heeft om zelfs maar te bestaan hoewel het duizenden redenen heeft om door te gaan. We hadden Groot-Brittannië nooit lang geleden met het gebied moeten laten afrekenen. Vandaag moeten we een oplossing vinden waarin niemand vernederd zal worden. Dit zal alleen kunnen slagen als iedereen bij elkaar komt om een blijvende oplossing te vinden. Maar tot nu toe probeert iedereen die algemene confrontatie en discussie te vermijden die de voorkeur geven aan bilaterale manipulaties. Dus zal lijden doorgaan en zal liefde verboden worden, natuurlijk geen seks aangezien er kinderen nodig zijn voor de oorlog: laten we dus doorgaan. Ze voortbrengen steeds meer kleine soldaatjes. Maar liefde is alleen maar een buitenaards concept.<br />Dr. Jacques Coulardeau, University Paris Dauphine & University Paris 1 Pantheon Sorbonne.
This film is a complete re-imagining of Romeo and Juliet in Tel Aviv and Nablus. The lovers are one from Tel Aviv et the other from Nablus. There is a border between them, and a constant state of war with the Israeli army ever present everywhere and the Palestinian militants everywhere else with their bombs. The situation is bleak enough. We can imagine love in that enormous loveless trap. But the film goes several light years further by imagining the two lovers are gay, Noam from Tel Aviv and Ashraf from Nablus. To be gay is accepted in Tel Aviv. It is off limits in Nablus. The conflict between the two peoples, the two communities is thus doubled with a conflict between two cultures, two ethics. But this could even be livable if the war did not bring some extra dimension. Ashraf's sister is going to get married to a militant activist in Nablus. Ashraf finally tells his sister about his being gay. She cannot accept it but accepts to speak about it later. From the wedding itself the newly married husband sends a commando into Tel Aviv to set up a bomb attack. It takes place in a café in Tel Aviv and one friend of Noam's is severely wounded. Bad enough. The Isareli army sends a commando to Nablus to arrest the person responsible for this attack, but it turns sour and the newly married wife is shot dead in the street. The funeral follows the wedding. The husband and widower volunteers for a suicide bomb attack. Ashraf volunteers to take his place. The exiled lover comes back to Tel Aviv to die and kill a few people to avenge his sister. He arrives at a diner managed by some friends of Noam's. But Noam sees him and gets out to speak to him. Ashraf has moved back to the middle of the street and he detonates his bomb when Noam reaches him in the street. The vengeance reunites the two lovers in death. We thus have the dual conflict but we do not have the Prince of Verona, a neutral character that can impose peace, or even worse the Prince seems to have chosen sides and to be on the side of Israel. The game is entirely false and death is sure on both sides. But the dimension of impossible love is all the stronger because it is redoubled by a play in the film, a play that shows love in Auschwitz, between two prisoners, one wearing a yellow star and the other a pink triangle. This is both strikingly strong and breathtakingly shocking: gay love in Auschwitz. What comes out of the film is that over there in Tel Aviv or Nablus love is impossible. The film is thus a denunciation of the conflict in Palestine that cannot but continue though it has no reason to even exist though it has thousands of reasons to go on. We should never have let Great Britain deal with the region a long time ago. Today we have to find a solution in which no one will be humiliated. This will only be able to succeed if everyone comes together in order to find a lasting solution. But so far everyone is trying to avoid that general confrontation and discussion preferring bilateral manipulations. So suffering will go on and love will be forbidden, of course not sex since children are needed for the war to go on: so let's procreate more and more little soldiers. But love is just an extra-terrestrial concept.<br /><br />Dr Jacques COULARDEAU, University Paris Dauphine & University Paris 1 Pantheon Sorbonne