Barbra Streisand in 1964 was nog steeds een curiositeit en heeft waarschijnlijk meer dan een paar wenkbrauwen doen fronsen in de televisiewereld toen CBS haar contracteerde voor een tv-serie van tien jaar en vijf miljoen dollar (niet veel tegenwoordig). Maar wat belangrijker was, Barbra en haar manager stonden erop dat ze zelf de touwtjes in handen hield <0xE2><0x80><0x93> en dat kregen ze ook. Ze had deze special op haar manier gefilmd, en voor het grootste deel was haar visie afwisselend slim, uitgekookt en ongelooflijk. Na de eerste akte met het titellied (niet speciaal voor haar geschreven) raast Streisand door een chique cast van liedjes die verbonden zijn met 'I'm late' (van 'Alice in Wonderland'! <0xE2><0x80><0x93> ze blijft zelfs in de rij staan voor 'pluizige oren en bakkebaarden en 'te veel tijd om je te scheren'! ); dit is een uiterst charmante, zo niet bizarre selectie <0xE2><0x80><0x93> en ze geniet ervan omdat het ervoor heeft gezorgd dat de twee cd's van de soundtrack niet zijn uitgebracht. Ze mindert vaart voor 'Make Believe' (wat misschien te langzaam gaat), maar het dramatische 'How Does the Wine Taste?' is fantastisch. 'A Kid Again' is schattig (met Streisand die er piepklein uitziet in een enorme stoel <0xE2><0x80><0x93> heeft Lily Tomlin dat idee gekregen?), net als 'Sweet Zoo' ('I'm a alligator <0xE2><0x80><0x93> krokodil??? <0xE2><0x80><0x93> nee, alligator!'). 's Bergdof Goodman, met Streisand die een beetje geschift speelt in een modieuze outfit (als ze speels op de nerts stampt, hapt het publiek bij het zien van de band naar adem). Het derde bedrijf, voor een studiopubliek (uitgebreid met fanclubleden), begint met een krachtige versie van 'When the Sun Comes Out' (Streisand kijkt zelfs buiten adem naar het dramatische einde), gevolgd door 'Why Did I Kistle You?' (waarschijnlijk haar beste vroege nummer), een al te snelle 'Lover, Come Back to Me' (waar ze uiteindelijk door het orkest wordt overstemd) en een medley van 'Funny Girl'. De finale, 'Happy Days are Here Again', die naar verluidt 12 opnamen vergde, sluit het uur op verbazingwekkende wijze af. Gesponsord door Chemstrand (een vezelfabriek! Deze zwart-witte juweel beweegt zich snel voort, met jazzy decors, fantastische filmopnamen, swingende decors en kostuums. Zo maken ze ze tegenwoordig niet meer <0xE2><0x80><0x93> en dat heeft te maken met de special en La Streisand.
Barbra Streisand in 1964 was still a curiosity, and probably raised more than a few industry eyebrows when CBS signed her to 10-year, $5 million television deal (nothing these days). But more important than that, Barbra and her manager insisted on creative control--and got it. She had this special filmed her way, and for the most part her vision was by turns clever, canny, and incredible. Opening Act I with the title song (not written specifically for her), Streisand races through a classy cast of songs linked with "I'm Late" (from "Alice in Wonderland"!--she even keeps in the line about fuzzy ears and whiskers and "too much time to shave"!); this is a totally charming, if not bizarre, selection--and enjoy it because it didn't make the TWO soundtrack albums released. She slows down for "Make Believe" (which gets perhaps too slow), but the dramatic "How Does the Wine Taste?" is amazing. "A Kid Again" is cute (with Streisand looking tiny in a huge chair--is that where Lily Tomlin got the idea?), as is "Sweet Zoo" ("I'm an alligator--crocodile??--no, alligator!"). "Where is the Wonder" is very cool and elegant, and her "People" number, surrounded by an orchestra who tap for her at the song's close, is stunning. Act II is set in New York City's Bergdof Goodman, with Streisand acting kooky in high fashion get-ups (when she playfully stomps on the mink, the audience watching the tape actually gasps). Act III, before a studio audience (made up of lucky fan club devotees), begins with a powerful version of "When the Sun Comes Out" (Streisand actually looks out of breath at the dramatic close), followed by "Why Did I Choose You?" (probably her best early song), a too-quick "Lover, Come Back to Me" (where she's ultimately drowned out by the orchestra), and a 'Funny Girl' medley. The finale, "Happy Days are Here Again", which reportedly took 12 takes, closes the hour in amazing fashion. Sponsored by Chemstrand (a fiber-making company!), this black-and-white gem moves fast, with jazzy set-ups, terrific cinematography, kicky sets and costumes. They really don't make 'em like this anymore--and that pertains to the special and to La Streisand.