STAR RATING: ***Zaterdagavond ****Vrijdagavond ********************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************** Er wordt gezegd dat de Britten ervan lijken te genieten om zich ellendig te voelen, en dat geldt ook voor films die hen op die manier vermaken. Films als _Nil by Mouth_ benadrukken dat. Het is een verhaal over een gebroken gezin, verscheurd door misdaad, armoede, drank en drugs, van het soort dat Jeremy Kyle als een driegangendiner naar binnen zou werken. Het is ook in wezen een verhaal over destructieve mannen, drie generaties uit elkaar en die elkaar na-aapten, die een gezin verscheurden en vrouwen die probeerden het bij elkaar te houden, ook al waren ze niet sterk genoeg. Als je iets oppikt van wat er buiten de set gebeurt, kun je zien dat het vanaf het begin niet vrolijk zal zijn, en dat is het zeker niet.' Dat stelt hem teleur.<br />Het is waar wat iedereen zei over de optredens, en de hoofdrolspelers, Winstone en Burke, spelen geweldig. We zien Winstone zijn zelfbeheersing verliezen bij zijn vrouw, haar bewusteloos slaan na nog meer door coke opgewekte paranoia, instorten tijdens een telefoongesprek met haar en een typisch arsenaal aan scheldwoorden spuien als ze weigert hem zijn kind te laten zien. Op dezelfde manier zien we hoe Burke in een privémoment haar zelfbeheersing verliest op een trap, terwijl de volle impact van de avond ervoor tot haar doordringt.<br />Dit is weer zo'n film waarin geen 'plot' is. Ik heb het gevoel dat ik het hele verhaal heb gevolgd, als een echte levensbeschrijving van die hopeloze levens die zich van de ene dag op de andere afspeelden. Het is door veel mensen (inclusief de Bafta's!) toegejuicht, maar voor mij was het gewoon te grimmig en naargeestig. Ik heb het recht niet om het hiervoor te bekritiseren, want ik weet wat ik er van buitenaf over weet, maar zo kwam ik er helaas achter.
STAR RATING: ***** Saturday Night **** Friday Night *** Friday Morning ** Sunday Night * Monday Morning <br /><br />Ray (Ray Winstone) has a criminal past, has had problems with alcohol and is now forming a drug habit that is making him paranoid and prone to domestic violence to his wife Valerie (Kathy Burke) who tries to hold the family together but ends up coming off more like a doormat. Meanwhile, her mother Janet (Laila Morse) is aware of Ray's son, Billy (Charlie Creed-Miles) and his escalating drug habit that is sending him off the rails. The film follows these despairable characters as they tredge along with their lives.<br /><br />It is said that the British seem to enjoy being miserable, and that would include watching films that entertain them this way. Films like Nil by Mouth highlight this. It's a tale of a broken family, torn apart by crime, poverty, booze and drugs, the kind Jeremy Kyle would lap up like a three course meal. It is also essentially a tale of self destructive men, three generations apart and each copying the other, tearing a family apart and women trying to hold it together, despite not being strong enough. If you pick up a little of what it's about from the off-set, you can see it doesn't promise to be cheerful viewing from the start and it certainly doesn't disappoint in this.<br /><br />It's true what everyone said about the performances, and the lead stars, Winstone and Burke, do deliver some great acting. We see Winstone lose it with his wife, beating her senseless after some more coke induced paranoia, breaking down during a phone conversation with her and unleashing a typical arsenal of f and c words when she refuses to let him see his kid. Likewise, in a private moment, we see Burke skillfully lose her composure on a staircase, the full impact of the night before kicking in.<br /><br />This is another of those films where there's no 'plot' to follow, as such, just a real life feel of these hopeless lives carrying on from one day to the next. It's been acclaimed by many (including the Baftas!) but it really was just too grim and bleak for me. I have no right to criticize it for this, knowing what I knew about it from the off-set, but sadly this is how I found it. **