'The Cat's Meow' bevat een paar scènes die getuigden van een intelligente dialoog, en een paar mooie optredens, waarvan er een paar me verrasten. Eddie Izzard is effectiever dan ik had verwacht als Chaplin (deels dankzij een uitstekend kapsel en make-up door een getalenteerde ontwerper); Joanna Lumley is meeslepend als de schrijfster Elinor Glyn; en Kirsten Dunst wint als Marion Davies (hoewel het moeilijk te verklaren is waarom films nooit gebruik maken van haar levensechte gestotter). Maar deze elementen vormen geen geslaagd geheel. De scenarist lijkt heel hard te hebben gewerkt aan bepaalde scènes <0xE2><0x80><0x93> de ontmoetingen tussen Davies en Chaplin zijn bijzonder goed uitgewerkt <0xE2><0x80><0x93> maar niet zo hard aan het grote geheel. Een aantal kleine personages hoeft er niet bij te zijn en gedraagt zich niet consequent. De plot zit vol onlogische dingen (zoals: waarom vindt Thomas Ince het een goed idee om Hearst iets te vertellen wat hij eigenlijk niet wil horen?), en de feestscènes zijn herhalingen en vermoeiend. Ik zou graag willen geloven dat een tochtje op Hearsts jacht leuker was dan de film suggereert. Davies wordt omschreven als een standaard bubbelige flop, wat niet helemaal waar is, en de ideeën van de scenarist over Chaplin en liefde zijn onwaarschijnlijk.<br />Vreemd genoeg lijkt Bogdanovich, die in 'Paper Moon' zo verbonden leek met de jaren dertig, een soortgelijke affiniteit met de jaren twintig te missen. Hij stond erop dat de voortreffelijke kostuumontwerper alleen zwart en crème gebruikte, waardoor de gasten er heel kunstmatig uitzien, en alleen de meest stereotiepe liedjes uit die tijd speelde (bijvoorbeeld 'Ja, we hebben geen bananen'). Als Hearst iedereen 'Charleston, Charleston!' laat zeggen, ziet het eruit alsof de acteurs vlak voor de scène werd opgenomen tien minuten dansles hebben gehad.<br />Het leven van stomme filmsterren kan fascinerende films maken, daar ben ik zeker van, maar deze keer niet.
"The Cat's Meow" contains a few scenes that boast intelligent dialogue, and some fine performances, a few of which surprised me. Eddie Izzard is more effective than I expected as Chaplin (partly thanks to an excellent hair and makeup job by some talented designer); Joanna Lumley is compelling as novelist Elinor Glyn; and Kirsten Dunst is winning as Marion Davies (though why movies never use her real-life stutter is difficult to explain). But these elements don't add up to a successful whole. The screenwriter seems to have worked very hard on certain scenes--the meetings between Davies and Chaplin are particularly well crafted--but not so hard on the big picture. Several minor characters don't need to be there, and don't behave consistently. The basic plot is full of illogic (e.g., why does Thomas Ince think it's a good idea to tell Hearst something he really doesn't want to hear?), and the party scenes are repetitive and tiresome. I'd like to think a trip on Hearst's yacht was more fun than the movie indicates. Davies is characterized as a standard bubbly Flapper type, which isn't really accurate, and the screenwriter's ideas about Chaplin and love are implausible. <br /><br />Strangely, Bogdanovich, who seemed so connected to the Thirties in "Paper Moon", lacks a similar affinity for the Twenties. He insisted the excellent costume designer use only black and cream, which gives the party guests a very artificial look, and plays only the most stereotypical songs of the period (e.g., "Yes, We Have No Bananas"). When Hearst insists everybody "Charleston, Charleston!" it looks as if the actors had a ten-minute dance lesson just before the scene was shot. <br /><br />The lives of silent film stars can make fascinating movies, I'm sure, but not this time.