Het is triest om deze film te zien, nu we weten hoe het ANC door het internationale kapitalisme is vermorzeld. Biko is voor weinig gestorven. Woods heeft weinig bereikt. Ja, de regelrechte apartheid werd afgeschaft, maar alle macht werd in handen gelegd van de witte minderheid, waardoor de ANC-regering min of meer machteloos was. Zoals Naomi Klein in The Shock Doctrine schrijft: 'In de gesprekken tussen de zwarte en de witte leiders had de regering-De Gaulk een tweeledige strategie. Als eerste maakte ze gebruik van de stelling van de opkomende Washington Consensus dat er maar één manier was om een economie te runnen, en beschreef ze de belangrijkste sectoren van de economische besluitvorming - zoals het handelsbeleid en de centrale bank - als 'technisch' of 'administratief'. Daarna maakte het gebruik van een breed scala aan nieuwe beleidsinstrumenten <0xE2><0x80><0x93> internationale handelsovereenkomsten, vernieuwingen in de constitutionele wetgeving en structurele aanpassingen <0xE2><0x80><0x93> om de macht in die machtscentra in handen te geven van zogenaamd onpartijdige deskundigen, economen en functionarissen van het IMF, de Wereldbank, de GATT en de Nasionale Party <0xE2><0x80><0x93> iedereen behalve de bevrijdingsstrijders van het ANC.'
It's sad to view this film now that we know how the ANC got shafted by international capitalism. Biko died for nothing much. Woods achieved little. Yes, outright apartheid was abolished, but all the apparatus of power was reserved by the minority whites, leaving the ANC government more or less impotent. As Naomi Klein writes in The Shock Doctrine, in the talks between the black and white leaderships "the deKlerk government had a twofold strategy. First drawing on the ascendant Washington Consensus that there was no only one way to run an economy, it portrayed key sectors of economic decision making --- such as trade policy and the central bank --- as "technical" or "adminsitrative". Then it used a wide range of new policy tools --- international trade agreements, innovations in constitutional law and structural adjustment programs --- to hand control of those power centres to supposedly impartial experts, economists and officials from the IMF, the World Bank, the GATT and the National Party --- anyone except the liberation fighters from the ANC." The statistical results are horrifying, with not much change accomplished, and AIDS flourishing. Viewing Cry Freedom in this light is deeply ironic --- actually tragic. The ANC has transformed itself from being the solution to being the primary problem.