Ik ging de film in met de verwachting, door de hype, dat hij inzichtelijk en opbeurend zou zijn. In elk geval iets meer dan een goedkope reclame voor de band 'Wilco'.<br />In plaats daarvan krijgen we een hoop gemok en gejammer over 'het proces', een oneervolle en ongetwijfeld eenzijdige vertolking van een bandlid dat door de leadzangeres/zangeres van de prima donna werd weggestuurd, een hartverscheurende bekentenis van de vriend van het gevallen lid <0xE2><0x80><0x93> zo'n achttien jaar lang <0xE2><0x80><0x93> waarin hij zegt dat de 'vriendschap haar loop had gehad', en dat zeurderige, nietszeggende verhaal over hoe een platenmaatschappij 'hun gevoelens kwetst' door ze te dumpen, alleen maar zodat de band onmiddellijk 50 aanbiedingen van andere labels kon krijgen (o, de spanning... niet! Ze hebben hun best gedaan om het te laten lijken alsof het een zware belasting was, maar ik vermoed dat het allemaal rook en spiegels waren om een tragedie op te roepen die niet bestond. Hiermee houden ze niet eens rekening met de lange stukken waarin we veel van hun nieuwste nummers te zien krijgen zonder enige verhaallijn, inzicht of zelfs maar een fatsoenlijke filmische aanpak. De geforceerde pogingen tot emotionele oprechtheid of een redelijke kijk op het leven maakten me misselijk om naar te kijken.<br />Vanaf de film klinkt deze band als een stel gemene kleine baby's die rondsnuffelen op zoek naar een stem die ze niet hebben en denken dat ze een soort hoeders zijn voor de kunst van de muziek, wat ze absoluut niet zijn. En ik vond de muziek waardeloos, en ik begreep de tekst niet eens vanwege de gemompelde stijl van de leadzanger.<br />Ik geef het 2/10.
I went into this film with expectations, from the hype, that it would be insightful and uplifting. Certainly something more than a cheap promotional for the band "Wilco."<br /><br />Instead we get a lot of moping and whining about "the process," a dishonorable and no doubt one-sided portrayal of one band members who was kicked out by the prima donna lead singer/songwriter, a gut-wrenching confession by the fallen member's friend -- for like 18 years -- saying the "friendship had run its course," and this whiny, uncompelling story about how one record label "hurt their feelings" by dumping them, only so that the band could immediately get 50 offers from other labels (oh, the tension...not!) They tried their best to make it look like it was a strain, but I suspect it was all smoke and mirrors to generate a tragedy that didn't exist. This doesn't even take into account the long stretches where we get many of their newest songs shoved at us in full without any storyline, insight or even a decent job at cinematography. The strained attempts at emotional sincerity or reasonable perspective on life made me sick to watch.<br /><br />From the film, this band sounds like a bunch of vile little babies who poke around to find a voice they don't have and think they're some kind of guardians for the art of music, which they most definitely are not. And I thought the music sucked, and I couldn't even understand the lyrics due to the mumbling style of the lead singer.<br /><br />I give it a 2/10.