Dit alles speelt zich af in een sfeer van nietszeggende ideeën over hoe je met schuldgevoelens om moet gaan.<br />Merrill geeft de radeloze jongen een uitbrander om een eind te maken aan zijn 'gezeur' over de dood van Rennie. Ouderwetse echte mannen in actie, hier.<br />Het neerstorten van een modelvliegtuigje en een auto-ongeluk moet indrukwekkend zijn geweest op het grote scherm.<br />Het vertellen zelf, ondanks de flashbacks, speelt het rechttoe rechtaan - wij vertrouwen alle vertellers (ondanks de 'waarheid' of 'onwaarheid' van de dialoog), zodat er met de kijker geen spelletje gespeeld kan worden over de verhaalstructuur. Dit zou een ruwe sjabloon worden voor toekomstige verhalen, zoals 'Onbevreesd'.<br />Dus het enige wat we overhouden is een individuele voorstelling, en op dat niveau is het het beste voor de schertsvertoning van Wynn, een virtuele eenmansshow.
This centers on unironic notions of coming to grips with guilt. <br /><br />Merrill berates the distraught boy to stop his 'whining' about Rennie's death. Old-style real men in action, here.<br /><br />The crashing model plane and car crash must have been impressive on the big screen.<br /><br />The storytelling itself, despite the flashback sequences, plays it straight -- all the narrators are trusted by us (regardless of the 'truth' or 'untruth' of the dialogue), so there's no game with the viewer about narrative structure. This would become a rough template for future retellings, such as "Fearless".<br /><br />So all we're left with is individual performance, and at that level, it's best for Wynn's bantering, a virtual one-man show.