Als je alleen maar een samenvatting van de plot leest, klinkt deze film als een typische film uit de jaren dertig. Het verhaal lijkt heel gekunsteld, het onderwerp melodramatisch. De kracht en schoonheid van deze film zitten in de directe, aardse opvoeringen van de spelers. Ik heb Jean Harlow zelden zo'n scala aan gevoelens, rijke en subtiele nuances, op haar gezicht zien verschijnen. Als je naar hun gezichten kijkt tijdens de huwelijksplechtigheid in de kapel, is er zo'n duidelijke diepte van gevoelens tussen de hoofdpersonen. De rauwe emoties zijn zo oprecht geportretteerd, zo waar. De laatste scène is bijna ondraaglijk aangrijpend: als Clark Gable met zoveel blijdschap en verbazing naar zijn zoon kijkt, hem optilt en trots zegt: 'Mijn zoon!', moet ik onwillekeurig denken aan de postuum geboren zoon van meneer Gable. Dit is een van de mooiste voorbeelden van de film uit de crisistijd.
If you only read a synopsis of the plot, this movie would sound like quite a typical one of the 1930's. The story would seem quite contrived, the subject matter maudlin. The strength and beauty of this film is in the direct, earthy performances of the cast.I have seldom seen Jean Harlow display such a range of feeling, rich and subtle nuances float over her face. If you watch their faces during the wedding ceremony in the chapel, there is such an obvious depth of feeling between the principal characters. The raw emotions are so sincerely portrayed, so true. The final sequence is almost unbearably poignant: when Clark Gable looks down with such joy and surprise at his son, lifts him up and proudly says, "My kid!", I couldn't help remember that Mr. Gable's own son was born to him posthumously. This is one of the finest examples of Depression era cinema.