John Waters heeft de meest uitbundige, diepgevoelde, donkere, persoonlijke kleine film gemaakt die ik ooit heb gezien (nou ja, misschien staat Fast Food Fast Women op de tweede plaats). De visie van de regisseur is onbezoedeld... het verhaal is grillig, de personages zijn persoonlijke en vreemde weerspiegelingen van familie en zijn eigen innerlijke leven... de toon is nooit geforceerd of stylistisch overdonderend.<br />Er is geen pretentieus scenario, geen verveling, geen beoordeling door het tijdschrift... Martha Plimpton is verbazingwekkend als de zus... Eddie is een inspirerende casting. Een grootmoeder met een pratende Maria, theezakjes, gerecyclede kleren, de vuilnis van gisteren wordt de kunst van vandaag <0xE2><0x80><0x93> en de les van de film is dat het belangrijkste wat we kunnen waarderen familie is... en een nederig leven.
John Waters has made the most effusively buoyant, heartfelt, dark, personal little film I think I've ever seen (well maybe Fast Food Fast Women comes in close second) The directors vision is untainted...the narrative is whimsical, the characters are personal and odd reflections of family and his own inner life ...the tone never forced or stylistically over-arch.<br /><br />There is no pretentious shot design, ennui, or magazine grading....Martha Plimpton is amazing as the sister..Eddie furlong is inspired casting. A grandmother with a talking Mary, tea-bagging, recycled clothing, yesterday's garbage becomes today's art -- and the lesson of the film is that the most important thing we can value is family ... and a humble life.