The Lives of the Saints begint met een sfeerbeeld van Londen als een bedrijvige stad met drukke, schilderachtige straten en zonneschijn. Ik had gehoopt dat het deze sfeer zou behouden, maar het komt vast te zitten in een verhaal dat vrijwel nergens heen gaat.<br />Othello werkt voor de grote, dikke meneer Karva, zijn bazige misdaadbaas (althans, ik denk dat hij dat zou moeten zijn, want het is nooit echt duidelijk, maar hij laat wel katjes in dikke frites vallen, dus neem van mij aan dat hij een lul is) die kleine klusjes opknapt terwijl zijn slonzige vriendin papa klusjes laat doen. Een van zijn collega's is Runner, een zwarte gast die altijd van A naar B rent. Tot hij op een dag een bijna stomdronken dakloos kind tegenkomt dat hem toestaat te stoppen met rennen. De jogger dumpt de vermiste jongen in de flat van Othello, waar hij prompt nog meer wensen inwilligt. Omdat hij zo graag een paar van zijn eigen verlangens vervuld wil zien, laat Karva de jongen ontvoeren. Maar hij weet niet zeker wat hem nu echt gelukkig zou maken. Is het de onschuld van het weer kind zijn of is het weer een vrijpartij? Hoe dan ook, ik wil niet dat de kleine jongen hem het tweede toestaat.<br />Het duurt een eeuwigheid om op gang te komen en er zijn een heleboel herhalingen van scènes. Het einde probeert choquerend te zijn, maar aangezien...' De film heeft nauwelijks een achtergrondverhaal over de investeerders in een van deze personages en dient alleen als afsluiting voor het verveelde publiek.<br />Schrijver Tony Grisoni, een favoriet van Terry Gilliam, probeert op te gaan in een soort religieuze allegorie die ironisch genoeg uiteindelijk zo pretentieus is als de hel. Als hij ons iets toegankelijkers had gegeven of in elk geval een betere verklaring had gegeven voor het feit dat de personages zich opeens zo raar gedroegen, zou het een aangenamere film zijn geweest. Nu worden we voorgesteld aan een stel irritante schreeuwlelijken die op wonderbaarlijke wijze intelligentie lijken te ontwikkelen wanneer ze worden geconfronteerd met de mysterieuze jongen. Die zijn oorsprong nooit wordt onthuld. Dat is gewoon irritant! Afgezien van sporadische momenten van sfeer en een stemmingswisselingen heeft deze film weinig aan te bevelen.
The Lives of the Saints starts off with an atmospheric vision of London as a bustling city of busy, quaint streets and sunshine. I was hoping it would maintain this atmosphere, but it gets bogged down in a story that goes pretty much nowhere.<br /><br />Othello works for big, fat Mr. Karva, his crime-boss step-dad (at least I think that is what he is supposed to be because it's never really defined, but he does drop kittens into deep fat friers, so trust me, he's a prick) doing scrappy little errands while his skanky girlfriend gives daddy hand-jobs. One of his colleagues is Runner, a black dude who is always dashing from A to B. Until the day he comes across almost mute homeless child who grants him his wish of being able to stop running. Runner dumps the lost boy in Othello's flat, where he promptly starts granting more wishes. Keen to have some of his own desires fulfilled, Karva has the boy kidnapped. But he isn't sure of what would really bring him happiness. Is it the innocence of being a child again or is it another hand-job? Either way, I don't want to see the little boy grant him the second.<br /><br />It just takes ages to get going and there are loads of repetitive scenes. The ending tries to be shocking but since there's hardly any back-story on investment in any of these characters it only serves as a release for the bored audience.<br /><br />Writer Tony Grisoni, a favourite of Terry Gilliam, tries to blend in some kind of religious allegory which ends up being pretentious as all hell, ironically. If he gave us something more accessible or at least had better explanations for the characters suddenly acting all weird then it would have been a more enjoyable film. As it is, we are introduced to a bunch of annoying loudmouths who then miraculously seem to develop intelligence when confronted by the mysterious boy. Who's origins are never revealed. That's just plain irritating! <br /><br />Aside from sporadic moments of atmosphere and a moody score, this film has little to recommend.