Dit is het soort film dat Engeland in zijn slaap kan maken, en dat bedoel ik als een compliment. Vanwege het succes van zeer Britse komische komedies die zich afspelen aan het eind of het begin van de twintigste eeuw, met name verfilmingen van romans van E.M. Forster, werd deze film, die op Merchant-Ivory leek, ontvangen in het licht dat hij bracht toen hij in 1992 werd uitgebracht. Het was een uitzonderlijk jaar voor de actrice Miranda Richardson, die de rol speelde van de vrouw van Jeremy Irons die ontdekt dat haar man op de ergst denkbare manier een verhouding heeft, en van de IRA-terroriste die uiteindelijk een pruik opzet en een lelijke afstraffing krijgt in THE CRYING GAME. Hier speelt ze een rustige, serene vrouw in Rose Arbuthnot, een vrouw die samen met Josie Lawrence, die Lottie Wilkins speelt, op een reis gaat die gevuld is met zelfontdekking. Ze krijgen gezelschap van een onwaarschijnlijk stel dames: ene Caroline Dester, gespeeld door de raadselachtige Polly Walker, die lijkt op een heel vampachtige Louise Brooks (en niet alleen in de haarstijl die ze draagt) en mevrouw Fisher (Joan Plowright). Dit viertal zal uiteindelijk samensmelten tot een hechte vriendschap, alleen omdat het verhaal zo vervuld is van de lente en een overweldigende, dromerige lieflijkheid dat het het bijna voorspelt, maar dit is prima; het is de film die het wil zijn. Alfred Molina en Jim Broadbent (toen nog relatief nieuw voor het Amerikaanse publiek) vullen de bezetting aan als de echtgenoten van de twee hoofdpersonen, en al met al maakt Mike Newell van zijn film een levend iets van bijna magische elementen, vol rustige momenten en verwondering.
This is the kind of movie England can do in its sleep, and that's meaning it as a compliment. Because of the success of very British comedies of manners situated at the end or beginning of the Twentieth Century, most notably adaptations of E. M. Forster novels, this very Merchant-Ivory like production was received in the light it brought when it was released in 1992. It was an exceptional year for actress Miranda Richardson, having appeared as the wife of Jeremy Irons who discovers her husband has been having an affair in the worst possible way in DAMAGE, and as the IRA terrorist who eventually dons a wig and gets a nasty comeuppance in THE CRYING GAME. Here, she plays a quiet, serene type of woman in Rose Arbuthnot, one who with Josie Lawrence who plays Lottie Wilkins, embarks on a trip that is filled with self-discovery. They are joined by an unlikely pair of ladies: one Caroline Dester, played by the enigmatic Polly Walker who resembles a very vamp Louise Brooks (and not just in the style of hair she wears), and Mrs. Fisher (Joan Plowright). This foursome will eventually merge together into becoming deep friends only because the story is so filled with spring and an overwhelming, dreamy sweetness it almost preordains it, but this is fine; it's the movie it wants to be. Alfred Molina and Jim Broadbent (then relatively new to American audiences) fill out the cast as the husbands of the two main characters, and all in all, Mike Newell makes with his movie a living thing of near-magical elements, full of quiet moments and wonder.