Deze film gaat over zogenaamde non-establishmenttypes (esthetisch en seksueel) die blijkbaar geen weerstand kunnen bieden aan de fundamentele romantische behoeften. Hoewel er een paar uitstekende acteurs meedoen, onder wie Jon Tenney, Timothy Olyphant en Cynthia Nixon, worden ze gestoeld op een kinderachtig script dat bijna volledig gebaseerd is op slimme dialogen; wat niet zo is. Nixons rol bezit de beste dialogen, maar ze neemt ze vaak te snel in zich op, een foutje in de timing dat de regisseur moet oplossen. De groteske climax maakt gebruik van elk beschikbaar cliché, of het nu gebruikt is of niet, en maakt een passend einde aan deze saaie poging tot komedie.
This film concerns purportedly non-establishment types (aesthetically and sexually) who apparently cannot resist basic romantic needs. Although some excellent players take part, including Jon Tenney, Timothy Olyphant, and Cynthia Nixon, they are grounded by a puerile script which relies nearly totally upon clever dialogue; which isn't. Nixon's role possesses the best lines, but she often homes in on them too quickly, a timing flaw which must be saddled upon the director. The grotesque climax utilizes every available cliche, spent or not, and fittingly ends this drab attempt at comedy.