In het jaar 1934 speelde Shirley Temple in drie belangrijke films en begon ze echt naam te maken. Helaas moesten de studio's experimenteren om te zien wat het publiek hier het leukst vond. Twee van die films waren zingen en dansen. Een andere was een korte, interessante film die de aandacht van de mensen vasthield en hun gedachten van de Depressie afleidde. Je kent de andere sleutels tot Shirleys succesvolle films.<br />Deze film bereikte niets van dit alles, ondanks de sterretjes van Gary Cooper en Carole Lombard en ondanks een heel goede regisseur in Henry Hathaway. Bovendien zijn er hier te veel spraakzame delen die gewoon saai worden, en te veel ruzies tussen een norse Lombard en Cooper. En als klap op de vuurpijl kreeg je niet de normale feelgood-afsluiting die het publiek wil. Ik denk dat ze dat na deze film hebben geleerd.
The year 1934 was when Shirley Temple played three major movies and really began to make a name for herself. Unfortunately, the studios had to experiment to see what the public best liked about here. Two of those things were singing and dancing. Another was a short, interesting film that kept people's attention and got their minds off The Depression. You know the other keys to Shirley's successful films.<br /><br />This film achieved none of the above, despite the star presences of Gary Cooper and Carole Lombard and despite a very good director in Henry Hathaway. In addition, there are too many talky parts in here which become simply boring, and too many arguments between a sullen Lombard and Cooper. To top it off, you didn't get the normal feel-good ending which is what the public wants. I guess they learned after this movie.