Frownland is als een van die uiterst g<0xC3><0xAA>nante situaties waarin je uiteindelijk op precies het verkeerde moment hardop in lachen uitbarst; en net op het moment dat je beseft dat je niet zou moeten lachen, heb je het toppunt van stemverheffing al bereikt; en als je om je heen kijkt naar de spookachtig witte gezichten met hun wijdopen monden en glazen ogen, voel je een stekende pijn die in je maag begint en plotseling omhoogschiet naar je keel en... nou, je snapt het wel. Maar ondanks al het onplezierige gedoe en de stompen in het gezicht, Frownland, is het eigenlijk een opmerkelijk stuk werk dat je, na het zien van de onsamenhangende puinhoop van een hoofdfiguur en al zijn zielige problemen en tegenslagen, de neiging geeft om je ogen uit te krabben, terwijl je tegelijkertijd een misselijkmakend medelijden met hem hebt.<br />Het zou voor mij een stuk gemakkelijker zijn geweest om gewoon de film van Ronald Bronstein uit te lopen, maar om de een of andere krankzinnige reden voelde ik een onwrikbare vastberadenheid om op koers te blijven en alle korrelige irritatie te ervaren die de film te bieden heeft. Als iemand je in brand steekt, wil je dat meestal zo snel mogelijk blussen: Stop! Vallen! En rollen! Maar met deze film wil je zien hoe de vlam langzaam je hele lichaam verzwelgt. Je doorstaat de pijn <0xE2><0x80><0x93> misschien uit nijd, of een onbekende masochistische nieuwsgierigheid die ik niet eens kan uitleggen.<br />Helaas zal de mainstreamfilm deze film nooit naar een bioscoop bij jou in de buurt laten komen. Maar als je de kans krijgt om hem te zien, bereid je dan voor: neem een hondentas mee.
Frownland is like one of those intensely embarrassing situations where you end up laughing out loud at exactly the wrong time; and just at the moment you realize you shouldn't be laughing, you've already reached the pinnacle of voice resoundness; and as you look around you at the ghostly white faces with their gaping wide-open mouths and glazen eyes, you feel a piercing ache beginning in the pit of your stomach and suddenly rushing up your throat and... well, you get the point.<br /><br />But for all its unpleasantness and punches in the face, Frownland, really is a remarkable piece of work that, after viewing the inarticulate mess of a main character and all his pathetic troubles and mishaps, makes you want to scratch your own eyes out and at the same time, you feel sickenly sorry for him.<br /><br />It would have been a lot easier for me to simply walk out of Ronald Bronstein's film, but for some insane reason, I felt an unwavering determination to stay the course and experience all the grainy irritation the film has to offer. If someone sets you on fire, you typically want to put it out: Stop! Drop! And Roll! But with this film, you want to watch the flame slowly engulf your entire body. You endure the pain--perhaps out of spite, or some unknown masochistic curiosity I can't even begin to attempt to explain.<br /><br />Unfortunately, mainstream cinema will never let this film come to a theater near you. But if you get a chance to catch it, prepare yourself: bring a doggie bag.