Omdat ik van Jean Arthur in 'The Devil and Miss Jones' had genoten, was mijn belangstelling gewekt, dus probeerde ik dit tweederangs krankjorume uitje over een onderzoek naar de dood van een jockey uit te zitten <0xE2><0x80><0x93> maar ik haalde het einde niet. Arthur, gefotografeerd in een wazige filmtijdschriftstijl, wil ofwel alimentatie van ex-echtgenoot William Powell ofwel een nieuwe kans op een huwelijk, maar ik heb nooit iets voor haar gevoeld omdat het personage niet meer is dan een reeks kwinkslagen (ze is het type heldin dat geneigd is tot komische nieuwsgierigheid, maar eenmaal in een lijkenhuis <0xE2><0x80><0x93> zoals alle vrouwen in deze komedies uit de jaren dertig <0xE2><0x80><0x93> valt ze flauw). William Powell zou het geweldig hebben gevonden om met Miss Arthur te werken, maar jij...' Dat zou je niet zeggen als je het eindresultaat ziet; ze zien er ongemakkelijk uit zoals ze daar naast elkaar staan, aarzelend over hun plagerijtjes. De acteur die Powells bediende speelt is een kwelling, en de pauzes voor het gelach van de toeschouwers zijn geladen met onbehagen.
Having enjoyed Jean Arthur in "The Devil and Miss Jones", my interest was peaked, so I tried sitting through this second-string screwball outing about an investigation into the death of a jockey--but I didn't make it to the end. Arthur, photographed in a gauzy, movie-magazine fashion, either wants alimony from ex-husband William Powell or another shot at marriage, but I never felt for her because the character is just a string of wisecracks (she's the type of heroine prone to comical curiousness, but once inside a morgue--like all women in these '30's comedies--she faints). William Powell reportedly had a high time working with Miss Arthur, but you'd never know it from the end result; they look awkward standing next to each other, hesitant over their banter. The actor playing Powell's valet is excruciating, and the pauses for viewer laughs are pregnant with unease.