Nog zo'n zwijgende driehoeksfilm van Hitchcock, geen mysterie, maar heel Engels, heel goed geregisseerd en goed gefotografeerd. De soepele bokser Bob Corby (Ian Hunter) rekruteert circusbokser Jack Sander (Carl Brisson) om zijn sparringpartner te worden, deels om de knappe maar wispelturige Mabel (Lilian Hall-Davis) in de buurt te houden. Er zijn veel karakteracteurs en groteske figuren in de bruiloft van Jack en Mabel. De koster, die in het gangpad van de kerk staat, merkt dat hij schrikt bij de aanblik van de heel lange en heel kleine mannen, de dikke dame, de tweeling die natuurlijk ruziet over aan welke kant van het gangpad ze moeten gaan zitten, en het bruiloftsfeest is amusant. In de rest van de film raakt Jack Mabel kwijt en bokst hij zich een weg terug naar haar hart, of zoiets. Het was een heel ander tijdperk, waarin het publiek avondkleding droeg en de boksers zich ook opdoften als ze de ring uit kwamen. De camerastandpunten, het tempo, het gebruik van symbolen, de scherpe beelden <0xE2><0x80><0x93> het was allemaal heel stijlvol en meesterlijk. Het camerawerk en de montage van de laatste bokswedstrijd zijn erg aangrijpend. Brissons knappe uiterlijk wordt in deze film goed gebruikt; zijn glimlach is niet zo onwetend van wat er om hem heen gebeurt als in Hitchcocks The Manxman, en dus niet irritant.
Another silent love triangle film from Hitchcock, not a mystery, but very English, very well-paced and photographed. Smooth boxer Bob Corby (Ian Hunter) recruits circus boxer "One Round" Jack Sander (Carl Brisson) to be his sparring partner, partly to keep the pretty but fickle Mabel (Lilian Hall-Davis) nearby. There are lots of character actors and grotesquesat Jack and Mabel's wedding the verger, standing in the aisle of the church, registers shock at the sight of the very tall and the very short men, the fat lady, the conjoined twins who, of course, argue about which side of the aisle to sit, and the wedding feast is amusing. The rest of the movie has Jack losing Mabel and boxing his way back to her heart, or something like that. It was another era altogether, with the audience in evening dress, and the boxers dressing up, too, when out of the ring. The camera angles, the pace, the use of symbols, the cuttingall very stylish and masterful. The camera-work and editing of the last boxing match is very gripping. Brisson's good looks are well-used in this one; his smiling is not so oblivious of what's going on around him as he is in Hitchcock's The Manxman, and so is not annoying. But can boxers have such dimples?