Nou, ik heb 'Rock 'n' Roll High School' eindelijk ingehaald, bijna 30 jaar nadat het in 1979 voor het eerst tot een middernachtelijke filmrage kwam. (Als laatkomer zal ik deze zomer waarschijnlijk voor het eerst de nieuwe documentaire 'Patti Smith: Dream of Life' zien, ergens rond 2040!) En nee, de film voelt helemaal niet gedateerd aan, en ja, het was het wachten waard. Dit is een zeer energieke komedie met veel geweldige muziek en een paar verrassende momenten. Hij vertelt het verhaal van Riff Randell, prachtig gespeeld door P.J. Soles, en de strijd die zij en haar medeleerlingen op de Vince Lombardi High School voeren tegen hun nieuwe, repressieve directrice, juffrouw Togar. Een typische tiener versus de gevestigde orde-verhaallijn wordt hier aangedikt met wat absurde humor (die exploderende muizen, die reuzenmuis, de monitors van Hans en Grietje) en een paar werkelijk opzwepende deuntjes. Riff is natuurlijk een grote fan van die originele punkband The Ramones, en die band speelt in de loop van de film een stuk of tien van hun beste songs, waaronder vijf op een concert dat een absolute knaller is. Sterker nog, de aanblik van Riff die op dat moment als een bezetene staat te dansen op 'Teenage Lobotomy' is misschien wel het grappigste moment van de film. En de eerste verschijning van Joey, Johnny, Dee Dee en Marky in hun Ramones-mobiel, en later door een straat sluipen terwijl ze 'Teenage Lobotomy' zingen. I Just Wanna Have Something To Do' is heel opbeurend. De film eindigt met een explosieve confrontatie die, stel ik me zo voor, de natte droom van elke middelbare scholier is. Inderdaad, heel leuk. Een kleine kanttekening: The Ramones waren een van de luidruchtigste bands die ik ooit tijdens een concert heb gezien, dus ik vond het heel grappig om te zien dat de dvd van deze film voorzien is van Engelse ondertitels voor mensen die slechthorend zijn. Ik vraag me af hoeveel oude punkers die ondertitels nodig vonden...
Well, I have finally caught up with "Rock 'N' Roll High School," almost 30 years after it first became a midnight movie sensation in 1979. (Latecomer that I am, I will probably first see this summer's new documentary "Patti Smith: Dream of Life" sometime around 2040!) And no, the film doesn't feel dated one bit, and yes, it was worth the wait. This is a very high-energy comedy that features loads of great music and some surprising moments. It tells the story of Riff Randell, adorably played by P.J. Soles, and the battle that she and her fellow students at Vince Lombardi High wage against their new repressive principal, Miss Togar. (Danny Peary, in his book "Cult Movies," quite accurately describes Mary Woronov's performance as an "evil Eve Arden.") A typical teens vs. Establishment story line is beefed up here with some absurdist humor (those exploding mice, that giant mouse, the Hansel and Gretel hall monitors) and some truly rousing tunes. Riff is, of course, the #1 fan of that original punk band The Ramones, and that band dishes out a baker's dozen of its greatest songs during the course of the film, including five at a concert that is a total blast. Indeed, the sight of Riff furiously dancing to "Teenage Lobotomy" at this blowout may be the picture's funniest moment. And the initial appearance of Joey, Johnny, Dee Dee and Marky in their Ramonesmobile, and later slinking down a street singing "I Just Wanna Have Something To Do," is quite exhilarating. The film ends with an explosive confrontation that is, I would imagine, every high school kid's wet dream. Fun stuff indeed. On a side note, The Ramones were one of the loudest bands that I have ever seen in concert, so I was very amused to note that the DVD for this film comes with optional English subtitles for the hearing impaired. How many aging punks out there found these subtitles necessary, I wonder....