Tim Krabbe is de geprezen auteur van 'Het Gouden Ei', een roman die twee keer op het witte doek is gebracht ('Spoorloos' en 'Het Verdwijnen'). Een van de meer recente werken van de Nederlandse schrijver is 'De Grot', een psychologische thriller over twee totaal verschillende mannen, Egon en Axel, die elkaar in een jeugdkamp ontmoeten en tot ieders verbazing vrienden worden. Egon is een rustige, ietwat saaie man, die zijn tijd doorbrengt met het bestuderen en schrijven van aardrijkskundeboeken. Axel daarentegen is een charismatisch 'feestbeest', een zwaar drinkende misdadiger, die er dagelijks op uit is om een vrouw in zijn slaapkamer te krijgen. Vanaf het moment dat ze elkaar ontmoeten, heeft Axel een sterke invloed op Egon, terwijl deze hem benijdt omdat hij een goed leven heeft zonder echt iets te doen (zoals dikke boeken lezen zoals Egon); uiteindelijk wordt Egon zelfs door Egon bij illegale praktijken betrokken, wat tot een fataal drugstransport in een ver Aziatisch land leidt.<br />Nadat ik het boek vorig jaar had gelezen, was ik verbaasd dat de critici er zo positief over waren. Naar mijn mening lijdt het boek vooral onder de complexe structuur. Krabbe presenteert het verhaal als een boeiend portret van een ongebruikelijke relatie tussen twee mensen, maar de plot wordt steeds raadselachtiger: de vele afleveringen zijn niet chronologisch gepresenteerd, zodat twee opeenvolgende scènes zelden in dezelfde aflevering voorkomen. Daardoor voelt het verhaal verrassend afstandelijk aan: je moet vaak de achtergrond van een personage kennen om echt iets in hem of haar te zien. Een andere klacht was het feit dat de hoofdpersonen, Egon en Axel, een beetje stereotiep zijn. Egon is 'de' saaie intellectueel, terwijl Axel precies het tegenovergestelde is. In het echte leven bestaan zulke eendimensionale mensen zelden; in boeken en films lijken ze er altijd te zijn en nemen ze een groot deel van de geloofwaardigheid weg. Fedja van Huet (Egon) is een van de weinige Nederlandse acteurs die je kan laten vergeten dat hij acteert (wat, naar mijn mening, het hoogste is wat een acteur kan bereiken). De nadelen van de film zijn echter hetzelfde als die van het boek: vooral omdat de personages eendimensionaal zijn, zijn ze zo voorspelbaar dat het irritant wordt. Raad eens wie het script heeft geschreven? Inderdaad, Krabbe zelf. Het is duidelijk dat deze getalenteerde regisseur (dat maakt de film in elk geval duidelijk) wordt gehinderd door een gebrekkig scenario. Misschien had Koolhoven gewoon een beter boek moeten kiezen.<br />7/10.
Tim Krabbe is the praised author of 'Het Gouden Ei', a novel that was put on the screen twice ('Spoorloos' and 'The Vanishing'). One of the Dutch writer's more recent works is 'De Grot', a psychological thriller about two totally different men, Egon and Axel, who meet at a youth camp and, surprising enough, become friends for dear life. Egon is a quiet, somewhat dull person, who spends his time studying and writing geography books. Axel, on the other hand, is a charismatic 'party-animal', a heavy drinking criminal whose everyday's concern is to get a woman into his bedroom. From the moment they meet, Axel has a strong influence on Egon, while the latter envies him because he has a good life without really doing anything (such as reading thick books like Egon); ultimately, Egon is even dragged by Egon into illegal practices himself, which leads to a fatal drug transport in a distant Asian country.<br /><br />After having read the book last year, I was surprised the critics were quite positive about it. In my opinion, the book suffers especially from the complex structure. While Krabbe presents the story as an absorbing portrait of an uncommon relationship between two people, the plot becomes more of a puzzle: the many episodes are not presented chronologically, so that two successive scenes are seldom in the same episode. Because of this, the story feels surprisingly remote: you often need to know a character's background to really care for him or her. Another complaint was the fact that the main characters, Egon and Axel, are a little stereotypical. Egon IS 'the' dull intellectual, while Axel IS his exact opposite. In real life, such one-dimensional people rarely exist; in books and films, they always seem to be there, taking away a lot of credibility.<br /><br />Despite all this, the film was a pleasant surprise, being much better than the book. The adaptation excels in its beautiful cinematography, humour and acting: Fedja van Huet (Egon) is one of the few Dutch actors who can make you forget he IS acting (which is, in my opinion, the highest an actor can achieve). The drawbacks of the film, however, are the same as the book's: mainly because the characters are one-dimensional, they are so predictable that it becomes annoying. Guess who wrote the script? Indeed, Krabbe himself. It is obvious that this talented director (that's what the movie makes clear anyway) is hampered by a deficient screenplay. Perhaps Koolhoven should just have chosen a better book.<br /><br />7/10