Deze film moet geklasseerd worden als een van de meest verontrustende en boeiendste films in jaren. Het is een van de weinige films, misschien wel de enige, die me in feite de rillingen bezorgde: zelfs Pasolini dens Sálo, waarmee deze film vergeleken kan worden, had niet zo'n uitwerking op me. Ik zag echo's in de film van filmmakers als Pasolini, Fassbinder en anderen. Ik moest mezelf de vraag stellen: wat was er aan de film dat me dat gevoel gaf? Ik denk dat het antwoord zou zijn dat ik naar een horrorfilm keek, maar dan een die de conventies van het genoemde genre tartte of zelfs omverwierp. Normaal gesproken gebeuren er in een griezelfilm afschuwelijke en angstaanjagende dingen, maar dan aan de rand van de beschaafde samenleving: verlaten huizen, verlaten hotels, kastelen, kerkhoven, lijkenhuizen, enzovoort. De manier waarop dit onderwerp in griezelfilms wordt behandeld, is volgens mij een soort verdedigingsmechanisme, een principe van duisternis en ondoorzichtigheid dat fungeert als een soort projectieve ruimte voor de verlangens en angsten van de kijker. Vanuit dit gezichtspunt is Hundstage dus geen griezelfilm; hij vindt plaats in een volkomen normale samenleving en liefhebbert dus niet in het theatrale van de griezelfilm. Maar wat je ziet is de verplaatsing van bepaalde thema's uit het horrorgenre, met name wat betreft het lichaam en de schending ervan, de stadia van angst en foltering die het kan doormaken. Wat Seidl doet is de omgeving van een alledaagse, burgerlijke maatschappij gebruiken als een toneel waarop een zich herhalend spel van seksuele agressie, eenzaamheid, gebrek en schending van intimiteit en integriteit wordt opgevoerd: precies de thema's die je in horror zou aantreffen, maar onderworpen aan een principe van licht en transparantie waaraan niet te ontsnappen valt. Juist in deze verplaatsing schuilt de macht van Seidls film. Hundstage behandelt deze zaken als een functie van het dagelijks leven, toont ze in de alledaagse herhaling, in plaats van als plaatsen van extremiteit en catharsis <0xE2><0x80><0x93> een zet die je in het genoemde horrorgenre zou kunnen tegenkomen. Een belangrijk referentiepunt hier is Rainer Werner Fassbinder. Fassbinder had ook een manier om het politieke met het persoonlijke te vermengen in zijn films, een tactiek van het melodrama die hem in staat stelde op een serieuze en zelfs morele manier om te gaan met politieke kwesties als racisme, dominantie, begeerte, vragen over eigendom, seksueel eigendom en controle, fascisme en kapitalisme et cetera. De tactiek van Seidl om de mechanismen van de dagelijkse samenleving het onderwerp van zijn film te maken, brengt hem in nauw contact met Fassbinder; net als deze Duitse bondgenoot heeft hij een soort politieke visie op de samenleving, die hij als zijn verantwoordelijkheid beschouwt om die in zijn films naar voren te brengen. Tijdens een seminar dit jaar op het Gothenburg Film Festival, waar Seidl te gast was, werd hem gevraagd waarom hij zoveel gevallen van verkrachte, onderworpen vrouwen in het Hundstage zou hebben, maar geen gevallen van een vrouw die terugvocht, zichzelf bevrijdde. Een even goed artistiek statement als welke andere ook, denk ik.
This film has got to be ranked as one of the most disturbing and arresting films in years. It is one of the few films, perhaps the only one, that actually gave me shivers: not even Pasolini´s Sálo, to which this film bears comparison, affected me like that. I saw echoes in the film from filmmakers like Pasolini, Fassbinder and others. I had to ask myself, what was it about the film that made me feel like I did? I think the answer would be that I was watching a horror film, but one that defies or even reverses the conventions of said genre. Typically, in a horror film, horrible and frightening things will happen, but on the margins of civilized society: abandoned houses, deserted hotels, castles, churchyards, morgues etc. This handling of the subject in horror is, I think, a sort of defence mechanism, a principle of darkness and opacity functioning as a sort of projective space for the desires and fears of the viewer. So, from this perspective, Hundstage is not a horror film; it takes place in a perfectly normal society, and so doesn´t dabble in the histrionics of the horror film. But what you see is the displacement of certain key thematics from the horror genre, especially concerning the body and its violation, the stages of fright and torture it can be put through. What Seidl does is to use the settings of an everyday, middle class society as a stage on which is relayed a repetitious play of sexual aggression, loneliness, lack and violation of intimacy and integrity: precisely the themes you would find in horror, but subjected to a principle of light and transparency from which there is no escape. It is precisely within this displacement that the power of Seidl´s film resides. Hundstage deals with these matters as a function of the everyday, displays them in quotidian repetition, rather than as sites of extremity and catharsis - a move you would encounter in said horror genre. One important point of reference here is Rainer Werner Fassbinder. Fassbinder also had a way of blending the political with the personal in his films, a tactics of the melodrama that allowed him to deal in a serious and even moral way with political issues like racism, domination, desire, questions concerning ownership, sexual property and control, fascism and capitalism etc. Seidl´s tactic of making the mechanisms of everyday society the subject of his film puts him in close proximity with Fassbinder; like this German ally, he has a sort of political vision of society that he feels it is his responsibility to put forward in his films. During a seminar at the Gothenburg Film Festival this year, at which Seidl was a guest, he was asked why he would have so many instances of violated, subjugated women in Hundstage, but no instances of a woman fighting back, liberating herself. Seidl replied that some may view it as immoral to show violence against women, but that he himself felt it would be immoral not to show it. An artistic statement as good as any, I think. Thank you.