De dvd van Treasure Island moet bij elke filmproductiecursus vertoond worden! Het is een schoolvoorbeeld van hoe je NIET een film moet maken. Door de film te bekijken en vervolgens naar het commentaar van de schrijver/regisseur te luisteren, wordt de enorme kloof geïllustreerd tussen wat hij over de personages weet en wat hij over hen communiceert met zijn publiek. Noem me ouderwets, maar ik beschouw films als een middel tot communicatie, en communicatie is niet compleet als het publiek niet weet waar de regisseur het in godsnaam over heeft. De regisseur heeft zich ten doel gesteld om een film vrij te maken van 'Hollywoodconventies'. Een van die conventies is, helaas, de consistentie van het karakter en de helderheid van het concept. De regisseur beseft zelf dat het publiek dat vaak niet weet.' Op sommige punten heeft hij met opzet een 'Hollywood-cliché' vermeden. Maar hij lijkt nooit te begrijpen dat clichés niet voor niets bestaan. Ze zijn steno voor het snel en duidelijk overbrengen van complexe ideeën. Het is prima om ze te vermijden, maar ze moeten vervangen worden door een andere manier om hetzelfde idee over te brengen, niet simpelweg geëlimineerd. De film is gebouwd op een intrigerende premisse, rijk aan mogelijkheden. Twee marionetten krijgen de opdracht een persoonlijkheid en achtergrond te fabriceren voor een ongeïdentificeerd lijk dat gebruikt moet worden bij een desinformatiemissie in de laatste dagen van de Tweede Wereldoorlog. Al snel beginnen ze allebei hun persoonlijke fantasieën met het personage te bevolken en wordt hun uitvinding voor hen steeds echter. Iemand met minder minachting voor de 'Hollywoodconventie' van het traditionele verhalen vertellen zou met dit idee een prachtige film kunnen maken. Deze film is het in elk geval niet! De marionetten doen alles wat ze kunnen om deze personages consistent te maken, maar ze worden maar al te vaak verslagen door het verdwaasde en verwarde script. Ik raak vooral steeds meer onder de indruk van Gonzo, die het levendige lijk speelt. In een aantal muppetfilms valt hij altijd op als een zeer charismatische marionet.
The Treasure Island DVD should be required viewing in any film production course! It's a textbook example of how NOT to make a movie. Watching the movie and then listening to the writer/director's commentary demonstrates graphically the vast chasm between what he knows about the characters and what he communicates to his audience about them. Call me old-fashioned, but I think of movies as a means of communication, and communication isn't complete if the audience doesn't know what the hell the director is talking about. The director's avowed purpose is to make a movie void of "Hollywood conventions". Among those conventions, alas, is consistency of character and clarity of concept. The director himself realizes that audiences often don't understand points where he has purposely avoided a "Hollywood cliché". However, he never seems to grasp the idea that clichés exist for a reason. They are shorthand for conveying complex ideas quickly and clearly. It's fine to avoid them, but they need to be replaced with some other way of communicating the same idea, not simply eliminated. The film is built on an intriguing premise, rich with potential. Two puppets are assigned to fabricate a personality and background for an unidentified corpse that is to be used in a disinformation mission in the closing days of WWII. Soon each begins to populate their personal fantasies with the character and their invention becomes increasingly real to them. Someone with less disdain for the "Hollywood convention" of traditional storytelling could create a wonderful film with this idea. This film certainly isn't it! The puppets do everything they can to bring consistency to these characters, but they are all too often defeated by the dazed and confused script. In particular, I'm becoming increasingly impressed by Gonzo, who plays the lively corpse. In a number of muppet films, he always stands out as a very charismatic puppet.