The Life and Time of Little Richard, zoals Little Richard het vertelde, zoals Little Richard hem produceerde en regisseerde, was ongeveer net zo eenzijdig als een van z'n liedjes. Dit is geen biografie of zelfs maar een docudrama, maar het is wel goed geschreven, er zit veel energie in en Richard wordt gespeeld door een uitmuntende acteur. Alle muziek is van Little Richard, dus het is een strakke lipsynchroon bij elk nummer.<br />De film gaat over z'n vroege jeugd, gaat door de jaren van vormende muziek, het wilde succes en Richard gooit het allemaal weg om de Heer te prijzen. Het zit allemaal goed in mekaar en de voor de hand liggende comeback in 1962 weet het idee uit te sluiten dat Little Richard de Beatles ontdekte, die zich voor hem openstelden. Mijn voornaamste bezwaar is dat zijn schandalige, tegengestelde culturele gedrag wordt ondergesneeuwd en dat je geen gevoel krijgt voor hoe zijn publiek hem in die tijd ervoer. Een deel van zijn energie, die hij nog steeds heeft, komt niet op volle sterkte over. Hij leek tam, vergeleken met wat ik me van hem herinner in die tijd.<br />De beste scènes zijn die waarin Richard door Lucille aan de kant wordt gezet en er een liedje over schrijft en over de striptease tijdens het optreden, om duidelijk te maken dat hij geen fatsoenlijke plek heeft om zich te verkleden.<br />Als ze in de 'Bronze Liberace' waren beland, zoals Richard zich in interviews noemt, dan is er een verhaal. Geloof me, ik heb hem een paar maanden geleden nog zien optreden en hij flirt nog steeds met de mooie blanke jongens en geeft die ene bijzonder goede danser in het publiek, zijn hoofdband. Bijna 68 en nog steeds op de goede weg, ik kan je deze film aanbevelen en elk concert of tv-optreden dat je maar kunt vinden.
The Life and Time of Little Richard, as told by Little Richard, as produced and directed by Little Richard, was about as one sided as one of his songs. This is not a biography or even a docudrama, but does have good writing, great energy and an outstanding leading actor playing Richard. All the music is by Little Richard, so it rocks a tight lipsync on every song.<br /><br />The movie covers his early childhood, carrys thru the formative years in music, the wild success and Richard's throwing it all away to praise the Lord. Its all tied together well and the obvious comeback in 1962 manages to stay away from the idea that Little Richard discovered the Beatles, whom opened for him.<br /><br />My main objection is that his outrageous, counter cultural behavior is underplayed and you get no feel for how his audience experienced him at that time. Some of his energy, which he still has, does not come across full force. He seemed tame, compared to what I remember of him at the time.<br /><br />The best scenes are Richard getting jilted by Lucille and writing a song about it and the strip to bikini shorts while performing, to make the point about not having a decent place to change.<br /><br />If they had gotten into the "Bronze Liberace" as Richard use to refer to himself in interviews, then there's a story. Trust me I just saw him perform a couple of months ago and he still flirts with the pretty white boys, giving the one particularly good dancer in the audience, his headband. Nearly 68 and still going strong I recommend this movie and any concert or T.V. appearance you can find. Little Richard is always on