Deliverance, boordevol gedenkwaardige momenten (zoals het citaat hierboven, vereeuwigd door Primus), vertelt het verhaal van vier mannen die een reis maken naar de wilde bossen om te gaan raften en een tijdje weg te zijn uit de grote stad, om dan te ontdekken dat hun plezier al snel een slechte wending neemt. Dit is geen Hollywoodfilm. Er zijn vrijwel geen special effects, de setting is extreem realistisch en er is helemaal niets suikerzoet of mooi gemaakt. De stadsjongens zien eruit als stadsjongens, en zelfs de stoere Louis, met precisie geportretteerd door Burt Reynolds, is op deze reis duidelijk overgeleverd aan de genade van de wildernis. Dit is een perfect voorbeeld van een wat-als-film. Stel dat een paar vrienden gaan raften in een deel van het bos waar ze geen van allen bekend zijn, en uiteindelijk wanhopig proberen te voorkomen dat ze worden berecht en veroordeeld voor moorden die ze gedwongen hebben begaan om hun eigen leven te redden?<br />Er zit duidelijk een heel sterk element in de film dat te maken heeft met de sociale structuur en de klassenstructuur en de relatie (of het gebrek daaraan) tussen plattelands- en stedelijke volkeren. Als de vier mannen in het begin van de film in het bos aankomen, weten ze duidelijk niet goed hoe ze moeten omgaan met de mensen die daar wonen, en ze praten tegen hen alsof ze niet zeker weten of ze hen zullen begrijpen of kunnen communiceren. Dit communicatieblok wordt op gedenkwaardige wijze geïllustreerd in de scène met de duellerende banjoes, waarin ze proberen te tanken en iemand de auto's voor hen de rivier af te laten rijden. Terwijl Drew en de duidelijk inteelt en waarschijnlijk geestelijk gehandicapte jongen op de veranda duelleren met hun gitaar en banjo (een van de beste scènes in de film), heeft Louis wat moeite met het betalen van de benzine, en Bobby maakt een opmerking over genetische tekortkomingen en hoe zielig het allemaal is. Als de jongen zich afwendt van Drew, die hem na hun fantastische jamsessie een hand had willen geven, zegt Bobby dat hij de jongen een paar dollar moet geven, want hij weet dat ze geen van allen goed weten hoe ze moeten reageren.<br />Dit is het soort dingen dat we in _Deliverance_ zien en dat zo'n groot deel van de spanning veroorzaakt die erop volgt. Deze geweldige scène waarin veel lol werd gemaakt (inclusief de grappigste'redneck-dansscène' tot _O brother, where art thou?_ ) eindigde ermee dat iedereen onhandig onzeker was over wat ze in elkaars bijzijn moesten doen. Deze mensen zijn appels en sinaasappels, en ze leven volgens volkomen andere regels. De mensen die Louis, Bobby, Drew en Ed in de heuvels tegenkomen zijn opgegroeid zonder moderne maatschappij en moderne wetten, en leven volgens de regels van de natuur, die niet inhouden dat gij niet zult doden. Verward door hun onbeholpen gedrag gaan de vier vrienden op weg naar de rivier, in de hoop dat er een eind komt aan de vreemdheid en dat het avontuur zal beginnen.<br /><0x3E> Als ze even van elkaar gescheiden zijn en Ed en Bobby tegen de bergbewoners aanlopen die al snel onaangenaam worden, komt de onzekerheid over de manier waarop deze mensen leven <0xE2><0x80><0x93> die door de scène boven is vastgesteld <0xE2><0x80><0x93> om de hoek kijken om tijdens de scène de meeste spanning te veroorzaken. Ik denk dat het een goed teken is voor een kwaliteitsthriller als deze dat het tragische element van de film, namelijk de aanvallen en echte moorden, maar heel weinig tijd op het scherm in beslag neemt, maar wel een van de meest gedenkwaardige delen van de film blijft. Er is hier geen onnodig geweld, het is er allemaal met een duidelijk doel en het heeft een verrassend krachtig effect.<br />De actie gaat over de gewelddadige botsing tussen twee heel verschillende soorten mensen, en over wat er kan gebeuren als ze onbedoeld met elkaar in oorlog raken. De tocht over de rest van de rivier na de aanval, die het grootste deel van de film in beslag neemt, levert een spectaculaire spanning op en houdt je op het puntje van je stoel terwijl er niet zoveel gebeurt dat je verdoofd raakt. Het is verrassend effectief als we ontdekken dat Ed heel goed de verkeerde man daar op de rots kan hebben vermoord, en de spanning in de film houdt zelfs niet op als de drie leden van het team die het hebben overleefd de bodem van de rivier bereiken, omdat ze de politie een twijfelachtige verklaring geven over wat er daar op de rivier is gebeurd en waarom de zwager van de hulpsheriff wordt vermist. Dit is een zeer verontrustende film, die het bewijs is van zijn succes, want het is vrij duidelijk dat een film als deze bedoeld is om mensen een beetje op te schudden. De hillbillies zijn de menselijke (d.w.z. realistischer) versie van de onmenselijke rednecks die je ziet in kinderlijke maar vrij gelijksoortige films als Gator Bait en Gator Bait 2, die geen van beide ooit vergeleken kunnen worden met een tijdloze film als Deliverance. Als we deze vier mannen volgen door hun noodlottige weekend in de bossen, is het natuurlijke element zo echt en leren we de mannen zo goed en op zo'n subtiele manier kennen dat het...' Het is bijna alsof wij, als individuen van het publiek, in feite een vijfde lid van het team zijn. Het komt niet vaak voor dat een film op die manier overkomt.
***SPOILERS*** ***SPOILERS*** Packed with memorable moments (such as the quote above, immortalized by Primus), Deliverance tells the story of four guys who take a trip to the wild woods to go white water rafting and get away from the big city for a while only to find that their fun soon takes a bad turn. This is not a Hollywood film. There are virtually no special effects whatsoever, the setting is extremely realistic, and nothing at all is sugarcoated or made pretty. The city boys look like city boys, and even the tough guy Louis, portrayed with precision by Burt Reynolds, is clearly at the mercy of the wild on this trip. This is a perfect example of a what-if film. What if a few friends went river rafting in an area of the woods that none of them were familiar with, and ended up desperately trying to avoid being tried and convicted for murders that they were forced to commit to save their own lives?<br /><br />There is clearly a very strong element of the film that deals with societal and class structure and the relationship (or lack thereof) between rural and urban peoples. When the four guys arrive in the woods early in the film, they clearly do not quite know how to interact with the people who live out there, and they speak to them as though they are unsure whether they will understand or be able to communicate. This communication block is most memorably illustrated in the dueling banjoes scene, in which they are trying to gas up the car and truck and get someone to drive the vehicles downriver for them. While Drew and the obviously inbred and probably mentally deficient boy on the porch are dueling with their guitar and banjo (one of the best scenes in the film), Louis is having some difficulty buying the gas, and Bobby makes a comment about genetic deficiencies and how pathetic it all is. When the boy turns away from Drew, who had offered to shake his hand after their stupendous jam session, Bobby tells him to give the kid a couple bucks, knowing that none of them are quite sure how to react.<br /><br />This is the kind of thing that we see in Deliverance that sets up so much of the tension that is to follow. This great scene where a lot of fun was had (including the funniest 'redneck dancing' scene until O Brother, Where Art Thou?) ended with everyone awkwardly unsure what to do around each other. These people are apples and oranges, and they live by completely different rules of life. The people that Louis, Bobby, Drew and Ed encounter in the hills grew up separated from modern society and modern laws, and live by the rules of nature, which do not include thou shalt not kill. Confused by their awkward behavior, the four friends set out on the river, hoping for the weirdness to end and for the adventure to begin.<br /><br />(spoilers) When they are briefly separated from each other and Ed and Bobby run into the hillbillies beside the river who quickly turn unpleasant, the uncertainty about the way that these people live - which was established by the scene above - comes into play to create the most tension during the scene. I think that a good sign of a quality thriller like this is that the tragic element of the film, namely the assaults and actual murders, takes up a very small amount of screen time but remain some of the most memorable parts of the film. There is no gratuitous violence here, it's all there for an obvious purpose and it achieves a startlingly powerful effect.<br /><br />The move is about the violent clash of two very different kinds of people, and what can happen when they inadvertently find themselves at war with each other. The trip down the rest of the river after the assault, which takes up the majority of the film, delivers some spectacularly effective tension, and keeps you on the edge of your seat while not bombarding you with so much happening that you become numb. It is surprisingly effective when we find out that Ed may very well have killed the wrong man up there on the cliff, and the tension in the film doesn't even let up when the three surviving members of the team reach the bottom of the river, because they deliver a questionable explanation to the police about what happened up there on the river and why the deputy's brother-in-law is missing.<br /><br />This is a very disturbing film, which is a testament to its success, because it's pretty obvious that a film like this is meant to shake people up a little bit. The hillbillies are the human (i.e. more realistic) version of the sub-human rednecks seen in childish but fairly similar films like Gator Bait and Gator Bait 2, neither of which could possibly ever be compared to a timeless film like Deliverance. When we follow these four men through their fateful weekend in the woods, the natural element is so real and we get to know the men so well and in such a subtle fashion that it's almost like we, as individuals of the audience, are really a fifth member of the team. It's not often that a film is able to come across that way.