Eén: Richard Pryor en Jackie Gleason, twee geweldige komieken die veranderd zijn in sukkels voor een verwend kind. Ze hebben zich allebei verkocht in deze film, erger dan Pryors personage. Twee: Afschuwelijk, overdreven sentimenteel script dat gebruikt had kunnen worden in een Harold Lloyd-film is zo cliché. Drie: De keuze van een zwarte acteur als het speeltje; de raciale ondertoon hiervan is ondraaglijk, aangezien die nooit aan de orde komt. Er is hier geen boodschap, Pryors rol had door elke komische acteur gespeeld kunnen worden. Vier: Dat kind... ik wou dat ik terug kon gaan in de tijd en kon voorkomen dat hij ooit zou gaan acteren... dat zou betekenen dat er geen films als deze gemaakt zouden zijn en dat Kid Co. misschien niet bestond... en dan zou mijn jeugd bevrijd zijn geweest van hun geestvervormende kracht. Dus als je wilt zien hoe een paar grote komieken zich bezoedelen in een misselijkmakende, schattige kinderfilm, ga je gang. Als je ze in iets goeds wilt zien, ga dan Pryors oude stand-upcomedy zien en Gleason in iets beters, zoals de Honeymooners.
One: Richard Pryor and Jackie Gleason, two great comics turned into saps for a bratty kid. They've both sold themselves out in this one, worse than Pryor's character. Two: Horrible, overly sentimental script that could have been used in a Harold Lloyd movie its so cliched. Three: Choice of a black actor as the toy; the racial subtext of this is unbearable, as its never addressed. There's no message here, Pryor's part could have been played by any comedic actor. Four: That kid...I wish I could go back in time and prevent him from ever acting...that would mean movies like this one and Kid Co. might not have been made...and my childhood would have been free of their mind-warping power. So if you want to watch a couple of great comics defile themselves in a sickly sweet kiddie flick, go ahead. If you want to see them in something good, see Pryor's old standup act and Gleason in something better, like the Honeymooners.