De verhaallijn van de film is leuk en grappig. Twee vrouwen reizen door het Midden-Oosten en ontdekken zichzelf. Als je op zoek bent naar een film over het Midden-Oosten en Centraal-Azië, is dit helaas absoluut verschrikkelijk.<br />De producenten van de film deden geen onderzoek of waren ongelooflijk lui bij het filmen. Om te beginnen waren de Nuristani's, zoals ze in de jaren dertig van de vorige eeuw bekendstonden, en in feite sinds de jaren negentig van de vorige eeuw en hun krachtige bekering door Abdul-Rahman Shah van Aghnaistan, geen nomaden. In feite zijn ze sinds de Arische invasies van Centraal-Azië meer dan drie millennia geleden geen nomaden meer geweest. Ten tweede is de stad die als Teheran wordt gefilmd niet Teheran, wat begrijpelijk is, hoewel de geografie van het gebied rond de stad niet opvallend anders kan zijn dan die van Teheran, dat aan alle kanten wordt omringd door een grote bergketen, die het uitzicht op alle steden domineert.<br />Ten derde wordt het Perzisch, ondanks het feit dat het in Iran en Afghanistan wordt gesproken, nooit in de film gesproken. Als er inheemse sprekers zijn die geen Duits spreken, spreken ze Arabisch. De 'Perzische' bewakers aan de grens zeggen zelfs tegen elkaar: 'Ma hadha rujal' (Dit is geen man) en niet 'in mard nist' zoals het in het Perzisch zou zijn. Het liefdeslied tussen de Indiase prinses en een van de hoofdpersonen is ook duidelijk in het Spaans. Terwijl ze in de tuin staan te praten, zegt een van de hoofdpersonen dat de Koran de woorden 'Ferdos' en 'Jehanan' gebruikt en verwijst naar drugswoorden. Deze woorden komen in de Koran zeker niet voor, omdat ze Perzisch zijn voor paradijs (Ferdos en Paradise zijn zelfs heel verwisselbaar tussen onze talen) en 'Wereld' respectievelijk, hoewel Jehanan dicht bij 'Jehennan' in het Arabisch komt. Als ze in de woestijn nomaden tegenkomen, wordt er ook Arabisch gesproken, ondanks het feit dat er in Iran en Afghanistan geen mensen zijn die Arabisch spreken, en dat de taal voornamelijk religieus wordt gebruikt, en op dat moment ook een beetje voor onderwijs.<br />Als ze in Iran worden aangehouden voordat ze de Afghaanse grens bereiken, zijn de mensen die ze tegenkomen totaal anders dan de Iraanse groeperingen. Hun tenten zijn typisch bedoeïenen, met tapijten die de muren versieren en een opvallende vorm hebben. In Iran is het ook uiterst ongebruikelijk dat mensen een tulband dragen, tenzij ze een geestelijke zijn. De taal die wordt gesproken is duidelijk Arabisch, vanaf de eerste begroeting 'Ahlan wa Sahlan'. Als ze Kabul bereiken, zien ze dat de woestijn zanderig is, heel anders dan de rotsgrond die je in de dorre delen van de Hindu Kush-bergketen aantreft. Het lichtgroene struikgewas dat's zomers en in de lente de grond bedekt, is er niet. Het gebied wordt ook niet helemaal opgeslokt door de hoge bergen van de bergketen die zijn naam, De Indiaanse Moordenaars, heeft gekregen, vanwege de moeilijke en beperkende ondergrond.<br />Kortom, de verhaallijn is het enige in deze film waar water in zit, en die is nog steeds zwak en gewoontjes. Het is niet echt aangrijpend, het is niet meer dan het verhaal van twee vrouwen die proberen iets over zichzelf te leren als ze in Nuristan aankomen, maar zelfs dat is nog een doodgeboren kindje en er is geen sprake van een echte ontwikkeling, waardoor de personages uiteindelijk blijven waar ze in het begin waren en er niets is veranderd behalve dat de tweede wereldoorlog is uitgebroken. Kortom, dit is een heel slechte film die ik een ster zou hebben gegeven als ik niet de goede beelden van de bedoeïenen en de woestijnen van de Levant had gezien, ook al zijn die verkeerd genoemd.
The movie's storyline is pat and quaint. Two women travel through the middle east and discover themselves. Unfortunately, if you are looking for a movie about the middle east and central Asia this is absolutely terrible.<br /><br />The producers of the film either did no research or were unbelievably lazy when filming it. To begin with, and most glaringly incorrect, the Nuristanis, as they were known in the thirties, and indeed since the 1890s and their forceful conversion by Abdul-Rahman Shah of Aghnaistan, were not nomads. In fact they have not been nomads since the Aryan invasions of central Asia over three milenia ago.<br /><br />Second, the city that is filmed as Tehran is not Tehran, which is understandable, however the geography of the area around the city could not be more strikingly DIFFERENT than the city of Tehran, which is surrounded on all side by a large mountain range, which predominates all of the cities views.<br /><br />Third, Persian, despite the fact it is spoken in Iran and Afghanistan, is never heard in movie. When there are native speakers who do not speak in German they speak in Arabic. The 'Persian' guards at the border, in fact, say to each other 'Ma hadha rujal' (This is not a man) and not 'in mard nist' as it would be in Persian. Also, the love song between the Indian princess and one of the main characters is obviously in Spanish. While talking in the garden one of the main characters says that the Quran uses the words 'Ferdos' and 'jehaan' and makes some reference to drugs afterwords. These words certainly never appear in the Quran as they are Persian for Paradise (indeed, Ferdos and Paradise are very distant cognates between our languages) and 'World' respectively, though Jehaan is admittedly close to 'Jehennan' which is hell in Arabic. When they encounter the nomads in the desert the language spoken is also Arabic, this despite the fact that there are NO native speakers of Arabic in Iran and Afghanistan and its use is primarily religious, with some use in education at that time.<br /><br />When they are stopped in Iran before they reach the Afghan border the people they encounter are wholly unlike any Iranian group. Their tents are typically bedouin with carpets decorating the walls and a high profile. In Iran it is also extremely uncommon for people to wear Turbans unless they are a cleric. The language spoken is clearly Arabic from the initial greeting of 'Ahlan wa Sahlan.' When they do reach Kabul the desert they find themselves in is sandy, totally unlike the rock dirt that is found in the arid parts of the Hindu Kush mountain range. There is an absence of the light green scrub that covers the ground in the summer and spring. The area is also not wholly consumed by the extreme mountains of the mountain range that won its name, The Indian Killers, because of its difficult and limiting ground.<br /><br />In short, the story line is the only thing in this movie that holds any water and it is still weak and common place. It lacks any real draw to it, being merely the tale of two women trying to learning about themselves as they get to Nuristan, however, even that is still-born and no real development is felt, leaving the characters in the end just where they were in the beginning and nothing has changed except that world war two has broken loose. In short, this is a really bad movie that I would have rated at one star except for the good footage of Bedouin and the deserts of the Levant, even if they are misnamed.