Het publiek van vandaag zal waarschijnlijk naar een film als _Ossessione_ kijken zonder er echt bij stil te staan hoe ongekend die was in de tijd dat hij uitkwam. De structuur van de film scheidt zich in feite af van de slome conventies van Hollywood <0xE2><0x80><0x93> zowel de belangrijke theaterelementen als andere. Hij steunt meer op het weergeven van de werkelijkheid in een heel grimmig en sober licht. Films van deze aard <0xE2><0x80><0x93> de neorealistische films <0xE2><0x80><0x93> waren gemaakt om de duisternis weer te geven die gevoeld werd in de tijd na de Tweede Wereldoorlog. _Ossessione_ gaat over een aantal tamelijk provocerende kwesties die voor de oorlog waarschijnlijk niet op het scherm te zien waren, waaronder: overspel, samenzwering, moord, zwangerschap, enzovoort. Afgezien van de ene craneshot en bepaalde muzikale hoogtepunten is de esthetiek van de film erg rauw en korrelig: opgenomen op locatie, met natuurlijke belichting en hoogstwaarschijnlijk zonder populaire acteurs. Al deze elementen hielpen bij het overbrengen van de thema's die in de film aan de orde kwamen, en leverden het volgende thema op: negatieve karmische repercussies zullen degenen achtervolgen die zich met opzet immoreel gedragen.<br />De twee leiden de tegenpolen Gino en Giovanna naar elkaar toe, maar ze hebben allebei dezelfde mentaliteit: we vervelen ons en we willen vermaakt worden. Gino is een zwerver; een eenzame reiziger die het leven en de voortdurende schommelingen ervan omhelst. Giovanna is een verveelde huisvrouw, gegoten in het vertrouwde van het huwelijk: ze wil haar huis en haar man niet verlaten, maar blijft liever waar ze is, omdat dat veiliger is. Gino's levensstijl vertegenwoordigt de ideale levensstijl waar Giovanna naar hunkert; het enige verschil is dat ze te bang is om er zelf aan te beginnen...' En dat is de reden waarom ze verliefd wordt op Gino: hij vertegenwoordigt alles wat ze wil, maar waar ze de moed niet voor heeft. Ze wil leven in een wereld zonder de monotonie van het leven met haar corpulente echtgenoot. Gino is het perfecte toegangsbewijs tot die wereld. De verhouding die tussen de twee ontstaat, zal het publiek in de jaren veertig van de vorige eeuw een enigszins onbehaaglijk gevoel hebben gegeven. Ik bedoel, films uit de tijd voor het neorealistische tijdperk vertoonden nooit zulk schandalig gedrag op het witte doek. Op zijn minst was het waarschijnlijk een beetje verontrustend.<br />In combinatie met het thema helpt de neorealistische stijl de negatieve gevolgen van overspelig gedrag te tonen. Kort samengevat leidt overspelig gedrag (zoals in de film te zien is) tot deprimerende en uiteindelijk dode levens. Als Gino en Giovanna met elkaar samenspannen om Giovanna's man te 'elimineren', komt het karma als een plaag na de daad op hen af. Ze keren terug naar hun huis: de sfeer is donker en bijtend (zoals te verwachten is van de neorealistische stijl). Ze zijn niet gelukkig; ze zijn zelfs depressiever. Ze dachten dat ze een gelukkiger leven zouden leiden als ze Giovanna's man zouden 'elimineren', maar ze werden bedrogen. De film eindigt met Giovanna's sterfscène, waarin de dood van haar man in karmische similiteit plaatsvindt. Ik vind dit om verschillende redenen een zeer bevredigend einde. Hier komt de reden.<br />Er wordt veel gepraat over de vraag of het kwaad wel of niet op het scherm moet worden afgebeeld, en zo ja, in welke mate. Ik denk dat het weergeven van het kwaad heel noodzakelijk is, als en alleen als het kwaad dat wordt afgebeeld niet wordt verheerlijkt, maar eerder laat zien welke negatieve gevolgen slechte daden hebben. Zoals de subtekst van Ossessione vraagt: is overspel en moord slecht? Ik denk dat de film gretig ja antwoordt! Het overspelige gedrag van de twee laat zien hoe ongelukkig ze zijn. Maar ironisch genoeg, tegen het eind van de film, als ze van hun depressie lijken te zijn genezen en in elkaars armen in de auto zitten, laat de schrijver van de film zien dat hun geluk in feite een fa<0xC3><0xA7>ade is: de auto stort van de rots in de rivier en doodt Giovanna; de politie arresteert Gino. Ik denk dat het de schrijver was.' Ik ben het met hem eens. Ik denk dat die twee hun verdiende loon kregen, omdat ze allebei ongelooflijk egoïstisch waren - ze wilden altijd onmiddellijke bevrediging en waren niet bereid om moeilijke tijden te doorstaan. Dat werd vooral duidelijk na de eerste tekenen van problemen die Gino en Giovanna in hun relatie ondervonden: hij kan de druk niet aan om in de schaduw van Giovanna's man te leven, dus verlaat hij Giovanna en gaat met een ander meisje naar bed. Dat is typerend voor de onverzadigbare, hedonistische persoonlijkheid.<br />Al met al leek de film erg riskant voor zijn tijd. Het publiek was echter wel bereid zo'n film te zien, vanwege de nuchterheid die de oorlog bracht. Die vooroorlogse happy-go-lucky-films werden niet langer geloofd. Het bioscooppubliek was bereid moeilijke films met ingewikkelde personages te zien en erover na te denken: het wilde personages zien wier leven verstrikt was geraakt in de zogenaamde 'zonde', omdat die een weerspiegeling was van hun eigen levensproblemen. Bezoedeling treedt dus op als een grote katalysator voor de richting die de toekomst van de film insloeg. Dat wil zeggen dat van veel naturalistische films die we tegenwoordig zien kan worden gezegd dat ze zijn beïnvloed door de neorealistische filmbeweging.
Audiences today will probably watch a film like Ossessione and not really consider how unprecedented it was during the time when it came out. The structure of the film really divorces from sap-happy Hollywood conventionsas well as other major theatrical elements. It relies more upon depicting reality in a very grim and sober light. Films of this naturethe neo-realist filmswere made to reflect the darkness felt during post-World War II times. Ossessione tackles some fairly provocative issues that were probably unseen on screen prior to the war, including: adultery, conspiracy, murder, pregnancy, etc. Aside from the one crane shot and certain musical swelling moments, the film aesthetic is very raw and gritty: shot on-location, uses natural lighting and most likely non-popular actors. All of these elements helped convey the issues explored in the film, yielding the following theme: Negative karmic repercussions will haunt those who deliberately act immorally.<br /><br />The two leadsGino and Giovannaare polar opposites, yet both carry the mentality: we're bored and we want to be entertained. Gino is a drifter; a lone traveler who embraces life and its constant fluctuations. Giovanna is a bored house-wife cemented in the familiarly of marital permanence: she doesn't want to leave her home and husband, but would rather remain where she is because it's safer. Gino's lifestyle represents the ideal lifestyle Giovanna craves; the only difference is that she's too afraid to live it herselfthat's why she falls in love with Gino: he represents everything she wants but doesn't have the courage to get. She wants to live in a world free from the monotony of living with her corpulent husbandGino is the perfect ticket into that world. The affair that ensues between the two most likely left audiences back in the 40's feeling somewhat uneasy. I mean, films prior to the neo-realist age never showed such scandalous behavior on screen before. To say the least it was probably a bit alarming.<br /><br />In conjunction with the theme, the neo-realist style helps show the negative repercussions of adulterous behavior. Succinctly put, adulterous behavior (as shown in the film) leads to depressing and ultimately deadened lives. When Gino and Giovanna conspire with each other to "eliminate" Giovanna's husband, karma comes to haunt them like a plague after the deed is done. They return to their home: the atmosphere is dark and biting (as can be expected from the neo-realist style). They are not happy; they're actually more depressed. They thought that by eliminating Giovanna's husband that they'd live happier lives, but they were duped. The film ends with Giovanna's deathit being in karmic similitude of her husband's death. I think this is a very satisfying ending for several reasons. Here's why.<br /><br />There's a lot of talk as to whether or not evil should be depicted on screen, and if so, to what extent. I think depicting evil is very necessary if and only if the evil depicted is not being glorified, but rather shows what negative consequences evil actions have. As the subtext of Ossessione asks, is adultery and murder evil? I think the film eagerly responds yes! The adulterous behavior between the two reveals how unhappy they are. Ironically though, towards the end of the film when they seem to be healed of their depression and are seen basking in each other's arms inside the car, the author of the film shows that their happiness is, in fact, a façade: the car crashes off the cliff and into the river, killing Giovanna; the police arrest Gino. I think it was the author's intention to say that even though people sometimes try and justify their immoral behavior, in the end karma will come back to haunt them. I agree. I think the two got what was coming to them because they both were incredibly selfishalways wanting instant gratification and not willing to endure through hard times. This was especially made clear after the first sign of difficulty that Gino and Giovanna experience in their relationship: he can't handle the pressure of living in Giovanna's husband shadow, so he leaves Giovanna and sleeps with another girl. Such is typical of the insatiable, hedonistic personality.<br /><br />All in all, the film seemed very risky for its time. The audience, however, was prepared to see such a film because of the sobriety the war brought. Those pre-war, happy-go-lucky films were no longer being believed. Movie-going audiences were ready to see and contemplate difficult films with complex characters: they wanted to see characters whose lives were entangled in so-called 'sin' because it was a reflection of their own life problems. Ossessione, then, acts as a great catalyst for where the future of film was heading. That is, a lot of the naturalism pieces we see today can be said to have been influenced by the neo-realist film movement.