'Der Todesking' is niet bepaald het soort film waar je vrolijk van wordt. Het is in feite een stuk beter dan de beruchte 'Nekromantik', en bestaat uit zeven korte afleveringen van elk één voor elke dag van de week die draaien om de zelfmoorden van mensen die er niets mee te maken hebben. Tussen deze al erg verontrustende afleveringen in brengt Buttgereit werkelijk afschrikwekkende beelden van een ernstig ontbindend mannelijk lijk. De afleveringen zijn niet allemaal even sterk, maar als een gezonde film staat 'Der Todesking' vrij hoog op de lijst van de meest deprimerende arthousefilms aller tijden. Vooral de afleveringen van woensdag, waarin een man zijn seksuele frustraties uitlegt aan een volslagen vreemde in het park, en die van zondag, met een jongere man die zichzelf aanrandt tot de dood, zijn heel intens en schokkend om te zien. Over de toegevoegde waarde van deze film, of van een andere schokkerige film als deze, valt te twisten, en ik weet niet eens zeker of Buttgereit hier wel een boodschap mee wilde overbrengen. Er wordt vaag melding gemaakt van een griezelige kettingbrief die de lezers aanspoort zelfmoord te plegen, maar over het algemeen zijn we nog steeds niet op de hoogte van de motieven van deze mensen om zo'n dramatisch einde aan hun leven te maken. Volkomen tegen mijn verwachting in is Der Todesking niet uitbuitend of afstotelijk beeldend! Integendeel, ik had nooit durven hopen dat Buttgereit zo subtiel en doordacht te werk zou gaan bij het weergeven van pure menselijke ellende. De aflevering van donderdag is daar een perfect voorbeeld van, want die toont op stijlvolle wijze verschillende gezichtspunten op een beroemde Duitse brug, terwijl de namen, leeftijden en beroepen van de mensen die eraf zijn gesprongen op het scherm verschijnen. De kwaliteit van de film is onontkoombaar slecht en de montage mist vaak professionaliteit, maar dat is niet wat echt telt in dit soort films. Het onderwerp is sterk en dwingt ons na te denken over de minder vrolijke, maar ook onmisbare aspecten van het leven. Geweldig gebruik van tragische muziek ook!
"Der Todesking" is not exactly the type of film that makes you merry Jörg Buttgereit's second cult monument in a row, which is actually a lot better than the infamous "Nekromantik", exists of seven short episodes  one for each day of the week  revolving on unrelated people's suicides. In between these already very disturbing episodes, Buttgereit inserts truly horrifying images of a severely decomposing male corpse. The episodes aren't all equally powerful but, as a wholesome, "Der Todesking" is ranked quite high on the list of all-time most depressing art-house films. Particularly the episodes on Wednesday, involving a man explaining his sexual frustrations to a total stranger in the park, and the one of Sunday, focusing on a younger man molesting himself to dead, are extremely intense and devastating to observe. The added value of this film, or any other shockumenary like it, is debatable and I'm not even sure whether or not Buttgereit had any type of message to communicate here. There's the vague mentioning of an eerie chain letter that encourages its readers to commit suicide but mostly we remain uninformed about these people's motivations to end their lives so dramatically. Entirely unlike I expected, "Der Todesking" isn't exploitative or repulsively graphic! On the contrary actually, I never could have hoped Buttgereit would be so subtle and thoughtful regarding the portrayal of pure human misery. The Thursday episode is a perfect example of this, as it stylishly shows different viewpoints of a famous German bridge while the names, ages and occupations of persons who jumped off appear on the screen. The production values are inescapably poor and the editing often lacks professionalism, but this isn't what really counts in this type of cinema. The subject matter is strong and forcing us to contemplate about the less cheerful  but also indispensable  aspects of life. GREAT use of tragic music, too!