Het is heel moeilijk om deze film te beoordelen. Als amusementswaarde voor de kijkers van de 21ste eeuw, is hij waardeloos. Maar voor de liefhebber van vroege geluidsfilms en geschiedenis is het een juweel. 'Show of Shows' was een revue die werd gefilmd om te concurreren met de succesvolle 'Hollywood Revue van 1929' van MGM, die nog steeds intact is, compleet met de technicolor-scènes.<br />Het doel van de all-star revue was om de zwijgende sterren van een bepaalde studio in een sprekende rol te laten zien en te laten zien dat ze de overgang konden maken. Warner Bros. lijkt dat echter te zijn vergeten en heeft veel artiesten en sterren in dienst die ze niet eens in vaste dienst hadden, zoals Ben Turpin, Lloyd Hamilton, Beatrice Lillie en zelfs een fanfare. Intussen is hun grootste talent <0xE2><0x80><0x93> Al Jolson <0xE2><0x80><0x93> opvallend afwezig. Zelfs met een hoog salaris kon hij niet worden gedwongen om mee te doen. Bijna elke akte is overdreven lang en de film speelt als een stuk of tien korte films zonder continuïteit. De finale is ook overdreven lang, maar met al die dansnummers is het echt leuk.<br />De hoogtepunten van de film zijn twee nummers van Winnie Lightner <0xE2><0x80><0x93> 'Pingo Pongo' en 'Singin in the Bathtub', een paar nummers met Nick Lucas, John Barrymore die Shakespeare speelt, en de Chinese Fantasy 'Li Po Li' met Nick Lucas en Myrna Loy. Dit laatste nummer is het enige deel van de film dat in technicolor bewaard is gebleven, en het is echt heel aantrekkelijk. De hoofdrolspelers in deze goede daden waren natuurlijk langetermijnsterren van Warner Bros., dus misschien wist de regisseur hoe hij op hun sterke punten moest inspelen omdat hij ze kende.<br />Deze film speelt op een vreemd moment in de filmgeschiedenis <0xE2><0x80><0x93> het jaar 1929, het brugjaar tussen twee tijdperken <0xE2><0x80><0x93> de stille en de luidruchtige tijdperken, de bruisende jaren twintig en de Grote Depressie. Slechts twee jaar later zou deze zelfde film een heel andere cast hebben gehad, want Warner Bros. zou zijn stille tijdsterren en de sterren die ze alleen maar inhuurden om de eerste musicals te produceren, in de steek laten ten gunste van de sterren die Warner Bros. zijn kenmerkende stedelijke uitstraling gaven: James Cagney, Joan Blondell, Edward G. Robinson en anderen.
It is very hard to rate this film. As entertainment value for 21st century viewers, it fails miserably. However, for the student of early sound films and history, it is a jewel. "Show of Shows" was a revue filmed to compete with MGM's successful "Hollywood Revue of 1929", which still survives intact complete with its Technicolor scenes.<br /><br />The purpose of the all-star revue was to showcase a particular studio's silent stars in speaking roles, and show that they could make the transition. However, Warner Bros. seems to have forgotten this and employs many acts and stars that they didn't even have under long-term contract such as Ben Turpin, Lloyd Hamilton, Beatrice Lillie, and even a marching band. Meanwhile, their biggest talent - Al Jolson - is noticeably absent. Even at a high salary he could not be compelled to join in. Almost every act is overly long and the film plays like a dozen or so Vitaphone shorts strung together with no continuity. The finale is also overly long, but it is really enjoyable with all of its dance numbers.<br /><br />The highlights of the film are two numbers from Winnie Lightner - "Pingo Pongo" and "Singin in the Bathtub", a couple of numbers with Nick Lucas, John Barrymore performing Shakespeare, and the Chinese Fantasy "Li Po Li" with Nick Lucas and Myrna Loy. This last number is the only part of the film that survives in Technicolor, and it really is quite attractive. Reasonably enough, the players in these good acts were long-term Warner Bros. stars so perhaps the director knew how to play to their strengths since he was familiar with them.<br /><br />This film acts as a snapshot at an odd point in film history - the year 1929, which was the bridge year between two eras - the silent and sound eras, and the roaring 20's and the Great Depression. Just two years later this same film would have had an entirely different cast, as Warner Bros. would abandon its silent era stars and the stars they hired just to produce the early musicals in favor of those stars that gave Warner Bros. its distinctive urban look and feel - James Cagney, Joan Blondell, Edward G. Robinson, and others.