Deze film verdient nog een slechte recensie. Stel je voor dat een recensent de deugden van de film ophemelt, waaronder 'geen seks, geweld of bloed'. Eh, neem me niet kwalijk. Juist door de opzet van de film kijken we naar Cody's jonge kameraad, die van het leven houdt en die alles heeft om voor te leven, en die aan flarden wordt geblazen, zodat Cody achterblijft met zijn levenloze, bloedende lichaam. En gezien de aard van de oorlog weten we dat Cody bijna dagelijks gruwelen heeft gezien. Daar gaan degenen die deze film met zo'n roze bril bekijken dat het geweld dat Cody's persoonlijkheid definieert uit het beeldgeheugen wordt gewist. NOU, ALS IEDERE GEZOCHTE VAN ZIJN VADER, zoals John Rambo, het land doorkruist op zijn fiets om de lange tocht te maken naar de Verenigde Staten onder het mom van een plaats die Nevada City heet. Geen woord, geen besef van het duidelijke feit dat Cody beschadigd is. Dat weten we omdat zijn commandant hem zo ongeveer uitroept, terwijl hij Cody opdraagt 'te gaan rusten', weg van de dood en vernietiging van de oorlog. Dit verklaart, aangezien niemand het lijkt op te merken of zich er iets van aan lijkt te trekken, Cody's duidelijke 'plat'-effect. Het is geen slecht gedrag. Het is het plat-effect van posttraumatische stressstoornis. Niet gokken, denk eraan dat zijn commandant hem het slagveld heeft laten verlaten.<br />Wat dacht je van dat 'ongeluk'? De val was een ongeluk, de kus niet. Hoe was het mogelijk dat Cody Faith'respecteerde' door haar te versieren terwijl hij heel goed wist dat ze al bezet was? Dat was nog eens een niet-familiewaarden-moment. Een moment dat vervolgens aan het onmiddellijke universum wordt geopenbaard alsof het op YouTube staat. Natuurlijk worden de ontrouw van Faith en Cody's'verkering' met een vrouw die van plan is met een ander te trouwen, ontvangen in de geest van het kerstseizoen, waarbij ze allemaal hun bedriegende harten en lippen aanmoedigen.<br /><br />We weten weinig over Faiths leven. Asner is een prima acteur, behalve dat ze zegt dat ze van hem houdt, ze neemt niet langer dan een nanoseconde de tijd om zijn aanzoek te accepteren (als ze zich had bedacht, had ze dat kunnen doen), hij is edelmoedig, hij houdt zielsveel van haar, de familie heeft niets echt tegen hem, hij gelooft dat het huwelijk gebaseerd is op compromissen en de twee hebben nooit over hun huwelijksplannen gepraat. Geen slechte doeners hier.<br />Asner is een goede acteur in de heuveldialoog zoals 'we houden van je, zoon...' 'Je maakt deel uit van onze familie', letterlijk een paar dagen nadat ze een vreemdeling die Cody heet hebben ontmoet. Het komt erop neer dat deze film een suikerspin is die zichzelf in grote mate verraadt. En vooral als hij Cody's gebrek aan respect voor Faith toejuicht door haar fysiek te benaderen terwijl hij heel goed weet dat ze bezet is. Door de familie weer te definiëren zoals we die kennen: een bijna vreemde accepteren als een volwaardig liefhebbend lid van de familie omdat we allemaal van je houden. Hoeveel van jullie hebben dat gedaan of kennen iemand die dat heeft gedaan? NIET.
This film deserves another bad review. Consider one reviewer extolling the film's virtues that include 'no sex, violence or gore.' Uh, excuse me. The very set-up of the film has us watching as Cody's young comrade, with love of life and who has everything to live for is blown to bits leaving Cody holding his lifeless, bloody body. And, given the nature of war we know that Cody has seen horror on almost a daily basis. So much for those viewing this film with such rose glasses that the violence which defines Cody's persona is erased from viewer memory.<br /><br />Sans any family of his own Cody, like John Rambo, roams the country on his bike making the long trek to hometown USA in the guise of some place called Nevada City. No mention, no realization of the clear fact that Cody is damaged goods. We know this since his CO practically declares him so as he order Cody to 'get some rest' away from the death and destruction of war. This explains, as none seem to notice or care, Cody's obvious 'flat' effect. It is not bad acting. It is the flat effect of post traumatic stress disorder. Not guessing here, remember his CO ordered him off the battle field.<br /><br />How about that 'accidental' kiss as noted by another review. The fall was an accident, the kiss was not. How exactly was Cody 'respecting' Faith by hitting on her knowing full well she was spoken for? Now that was a non-family value moment. A moment which is then announced to the immediate universe as if posted on YouTube. Of course faith's lapse of fidelity as well as Cody's 'coming on' to a woman who plans to marry another is received in the spirit of the Xmas season, all CHEERING their cheaten' hearts and lips.<br /><br />We know little about Faith's fiancé except that she professes her love for him, she takes no longer than a nano second to accept his proposal (could have waited if any second thoughts), he is generous, he loves her to death, the family has nothing really against him, he believes marriage is based on compromises and the two have never discussed post marriage plans. No evil doers here.<br /><br />Asner is a fine actor given over the hill dialogue like 'we love you son....' 'You are part of our family' literally days after they have met a stranger named Cody. And the 'band of brothers' speech where the phrase was above all never intended to apply to virtual strangers off the battle field.<br /><br />Bottom line: This film is cotton candy Xmas fluff that betrays itself in major ways. Most grossly when it applauds Cody's disrespect for Faith by physically hitting on her knowing full well she is spoken for. By re-defining family as we know it to wit: accepting a virtual stranger as a full fledged loving member of the family because we all 'love you.' How many of you have done that or know anyone who has done that. NOT.