Bradford Dillman speelt een wetenschapper die op een ochtend wakker wordt op een bloederige plaats delict; omdat hij gedeeltelijke amnesie heeft (of 'globale amnesie', zoals een van de personages het noemt) vindt de wetenschapper in het telefoonboek een privédetective in de hoop zijn leven weer in elkaar te kunnen puzzelen. Een weerzinwekkend mengsel dat losjes is gebaseerd op Walter Ericsons boek 'Fallen Angel' (in 1965 verfilmd als 'Mirage' met Gregory Peck). Het was waarschijnlijk te gewaagd voor de televisie <0xE2><0x80><0x93> met al die drugs en hippies <0xE2><0x80><0x93> dat NBC aanvankelijk weigerde het uit te zenden, en zo is deze lowbudgetfilmer in de bioscopen terechtgekomen. Biery wordt wild van de zigzagsneden. Helaas kunnen hun, toegegeven, kleurrijke trucjes de zwakheden van deze aangepaste plot niet verdoezelen, en het acteerwerk is jammerlijk overrijp. Onder druk om zich de gebeurtenissen van de bewuste avond te herinneren, doorloopt Dillman een Actor's Seminar van tics, gestotter, neusvegen en krankzinnige halve lachbuien, terwijl hij dialogen uitspuugt als: 'Droom... een droom... drugs... ja, drugs... die galmen... bellen... helpen!' Als een schurkachtige collega-wetenschapper met een Cheshire Cat-glimlach haalt Pat Hingle Dillman bijna naar de top van de toneelwereld door iedereen voortdurend toe te spreken in babytaal, rond te paraderen als een pauw van middelbare leeftijd en zijn mond van pijn om te draaien. Hope Langes wetenschapper/liefdesinteresse krijgt de wind van voren, maar niet voordat ze tegen de onverschillige Dillman schreeuwt: 'Wat moet ik doen, praten als een aapman? 'Ik wil jou!' Dit is een uitzinnige 'Jigsaw!'
Bradford Dillman plays a scientist who wakes up one morning in the middle of a bloody crime scene; having partial amnesia (or "global amnesia", which one character claims to define as elective loss of memory), the scientist finds a private detective in the phone book in the hopes of piecing his life back together. Abhorrent concoction very loosely based on Walter Ericson's book "Fallen Angel" (filmed in 1965 as "Mirage" with Gregory Peck). It was probably too racy for television--what with drugs and hippies added to the mix--that NBC initially refused to air it, which is how this low-budgeter wound up in theaters. Director James Goldstone gets freaky with the hyperkinetic visuals and camera-tricks, while editor Edward A. Biery goes wild with the zig-zag cuts. Unfortunately, their admittedly-colorful gimmicks cannot cover up the weaknesses of this updated plot, and the acting is woefully overripe. Dillman, under pressure to recall the events of the night in question, goes through an Actor's Seminar of tics, stammers, nose-wipes, and crazy half-laughs while spitting out dialogue like, "Dream...a dream...drugs...yeah, drugs...that SOUND...bells...help!" As a villainous fellow scientist with a Cheshire Cat smile, Pat Hingle nearly upstages Dillman in the Grand Thespian department by continually addressing everyone in baby-talk, strutting about like a middle-aged peacock and twisting his mouth around in agony. Hope Lange's scientist/love-interest is given the short shrift, but not before she screams at indifferent-lover Dillman: "What do I have to do, talk Ape Man? Me want You!" This is one frantic "Jigsaw"! *1/2 from ****