Zuchtend vraag ik me oprecht af waarom alle gevierde en zogenaamd diepzinnige filmcritici zo'n hekel hebben aan regisseur Michael Winner. Hij is toch zeker niet de belichaming van subtiliteit, aangezien zijn films vrijwel altijd hardhandig en confronterend zijn, maar wat dan nog? Ze zijn ontzagwekkend onderhoudend. Zijn beroemdste actiefilms, zoals bijvoorbeeld de eerste drie delen van de 'Doodswens'-serie, zijn gemakkelijke doelwitten om neer te schieten, omdat ze naar verluidt geweld en het persoonlijk gebruik van geweren verheerlijken, maar zelfs als Winner zich op veel volwassener filmgenres stort, zoals de religieuze gruwelen van 'The Sentinel' bijvoorbeeld, maakt hij geen schijn van kans bij de critici. De film veroorzaakte enige controverse en maakte verschillende mensen woedend toen bekend werd dat Michael Winner echt misvormde en gehandicapte mensen had gecast om de wezens te verbeelden die de poorten tussen de hel en de aarde probeerden te passeren. Ongeveer dezelfde controverse zorgde ervoor dat het meesterwerk van Todd Browning, het hoogtepunt van de horrorfilm 'Freaks', meer dan dertig jaar verboden en ongezien bleef! En waarom? Alleen omdat bepaalde preutse en gemakkelijk beledigde mensen, die toch al niet naar de film mochten kijken, beweren dat het onethisch is? Ik denk niet dat Michael Winner of Todd Browning deze mensen onder schot hield of hen dwong om in hun films te verschijnen, dus wat geeft ons het recht om ons in hun plaats gegeneerd te voelen? Een andere belangrijke reden waarom de critici 'The Sentinel' niet met open armen ontvingen, is dat de roman van Jeffrey Konvitz en dus ook het script van Michael Winner een enorme afgeleide zijn van andere hedendaagse, maar veel succesvollere, religieuze horrorverhalen en dus, volgens de genadeloze pen van de horrorcritici, weinig meer dan plagiaat. Toegegeven, 'The Sentinel' leent een groot aantal belangrijke elementen van 'Rosemary's Baby', 'The Omen' en 'The Exorcist', maar laten we eerlijk zijn, de film van 70 is grotendeels gebaseerd op gestolen formules en het imiteren van succesverhalen. Als je het ietwat onoriginele concept over het hoofd ziet en, in alle eerlijkheid, een handvol door en door verwarrende en onnodige subplots, dan blijft 'The Sentinel' eerlijk gezegd nog steeds een unieke en vaak ronduit angstaanjagende film van 70. 's horror-highlight met een indrukwekkend ensemble en nachtmerrieachtige beelden die je niet snel zult vergeten.<br />Alison Parker, een adembenemend model met een aantal niet verwerkte geestelijke trauma's, verhuist naar een oogverblindend appartement in Brooklyn, tegen de wil van haar vriend Michael, die haar al een paar keer ten huwelijk heeft gevraagd. Alisons fysieke bestaan en vooral haar geestelijke toestand veranderen kort daarna drastisch, en het onheilspellende appartement lijkt de wortel van alle ellende te zijn. Ze ontmoet excentrieke buren en gaat naar verjaardagsfeestjes van hun katten, ook al beweert de hospita dat zij en een blinde priester de enige huurders zijn. Ze valt regelmatig flauw tijdens haar werkopdrachten en heeft echt enge visioenen van haar onwettige vader en de nacht dat ze zelfmoord probeerde te plegen. Het wordt langzaam duidelijk dat Alison is uitverkoren om een hoger bovennatuurlijk doel te dienen in dit appartementengebouw, maar tegelijkertijd proberen kwaadaardige krachten dat te voorkomen. Het is echt betreurenswaardig hoe de reclametitels en zelfs een korte samenvatting op de achterkant van de dvd onmiddellijk onthullen dat Alisons bakstenen appartement de poort naar de hel op aarde is en dat zij is uitverkoren om die te bewaken, want het script van de film bouwt slechts langzaam op naar deze schokkende onthulling. Bijna vijfenzeventig minuten (en gedurende enkele treurig saaie en te lange scènes) weet Michael Winner met succes de indruk te wekken dat Alisons appartement de poort naar de hel op aarde is en dat zij is uitverkoren om die te bewaken. 'Ik heb het gevoel dat mijn eigen geest haar voor de gek houdt en dat de betrokkenheid van de katholieke kerk en het vreemde gedrag van haar verloofde alleen maar een afleidingsmanoeuvre zijn. Een aantal van de afgrijselijke scènes komt dicht in de buurt van genialiteit, zoals de flashback van Alison of haar eerste kennismaking met de priester boven. De hele climax, met de controversiële gastoptredens die hierboven worden genoemd, is een letterlijk verbijsterend staaltje van pure doodsangst en een van de onvergetelijkste en meest nagelbijtende ontboezemingen die ik ooit heb gezien.<br />De cast die Michael Winner heeft weten te strikken is bijzonder indrukwekkend, vooral gezien het feit dat "The Sentinel" nog steeds een legitieme horrorfilm is en dit genre is...' Het is de populairste film onder prominente acteurs, maar natuurlijk moet je de lijst van acteurs ook een beetje in perspectief zien. Met zo'n uitgebreide cast zijn sommige rollen in de film duidelijk weinig meer dan cameo's. Martin Balsam en John Carradine verschijnen bijvoorbeeld alleen maar een paar minuten samen op het scherm. Verscheidene anderen (zoals Christopher Walken, Jeff Goldblum, Beverly D'Angelo en Tom Berenger) voegen tegenwoordig misschien een hoop roem toe aan de film, maar toen hij werd uitgebracht, waren ze nog te onbekend om nieuwsgierige kijkers te trekken. Mijn persoonlijke keuze voor de beste optredens gaat naar Burgess Meredith als de griezelige buurman en naar Eli Wallach als de satirische politie-inspecteur. De relatief onbekende Cristina Raines speelt een bewonderenswaardige rol in de film en Chris Sarandon speelt haar keurig bij, ook al heeft hij een belachelijke snor. Naar mijn bescheiden mening is 'The Sentinel' een fantastisch onderhoudende en angstaanjagende horrorfilm, en zeer zeker een must-see voor TRUE-fanaten.
Sigh I sincerely wonder why all the acclaimed and supposedly profound movie critics hold such a grudge against director Michael Winner? Surely he isn't the avatar of subtlety, as his films are practically always hard-handed and confronting, but so what? They're awesomely entertaining. His most famous action movies, like the first three entries in the "Death Wish"-series for example, are easy targets to clobber down because they allegedly glorify violence and the personal use of shotguns, but even when Winner takes on far more mature cinema genres  like the religious horrors of "The Sentinel" for example  he doesn't stand a chance with any of the critics. "The Sentinel" generated some controversy and infuriated several people upon its release, when it leaked that Michael Winner cast genuinely malformed and handicapped people to portray the creatures attempting to cross the gateways between hell and earth. Pretty much the exact same controversy caused Todd's Browning's masterpiece and landmark in horror cinema "Freaks" to remain banned and unseen for over thirty years! And why? Just because certain prudish and easily offended people, who shouldn't watch the movie in the first place, claim it's an unethical thing to do? I don't suppose Michael Winner or Todd Browning held these people at gunpoint or forced them to appear in their films, so what gives us the right to feel embarrassed in their place? Another major reason why critics didn't warmly welcome "The Sentinel" is because Jeffrey Konvitz' novel  and thus Michael Winner's screenplay  is hugely derivative of other contemporary but far more successful religiously themed horror stories and thus, according to the merciless pens of horror critics, little more than pure plagiarism. Admittedly "The Sentinel" borrows multiple substantial elements from "Rosemary's Baby", "The Omen" and "The Exorcist", but let's face it, 70's cinema largely thrives on stolen formulas and imitating success stories. If you overlook the slightly unoriginal concept and, in all fairness, a handful of thoroughly confusing and unnecessary sub plots, "The Sentinel" honestly still remains a uniquely atmospheric and often downright petrifying 70's horror-highlight with an impressive ensemble cast and nightmarish imagery you're not likely to forget easy.<br /><br />Alison Parker, a ravishing model with some unprocessed mental traumas, moves into a stunning brownstone apartment in Brooklyn, deeply against the will of her boyfriend Michael who proposed to wed her several times already. Alison's physical existence and especially her mental condition drastically alter shortly after, and the ominous apartment appears to be the root of all misery. She meets eccentric neighbors and attends birthday parties for their cats, even though the landlady claims she and a blind priest are the only tenants. She frequently faints during her work assignments and has truly creepy visions of her bastard father and the night she attempted to commit suicide. It slowly becomes clear that Alison got chosen to serve a higher supernatural purpose inside this apartment building, but simultaneously malignant forces try and prevent this. It's truly regrettable how the promotional taglines and even brief synopsis on the back of the DVD immediately reveal that Alison's brownstone apartment is the earth's gateway to hell itself and she's the chosen one to guard it, because the film's script only slowly builds up towards this shocking revelation. For nearly 75 minutes (and throughout some sadly tedious and overlong sequences) Michael Winner successfully maintains the impression that Alison's own mind is playing tricks with her and that the involvement of the Catholic Church and her fiancée's odd behavior are strictly red herrings. Multiple of the horrific scenes come pretty close to being genius, like Alison's flashback or her first acquaintance with the priest upstairs. The whole climax, with the controversial guest appearances mentioned here above, is a literally perplexing showcase of pure terror and easily one of the most unforgettable and nail-biting denouements I ever witnessed.<br /><br />The cast Michael Winner managed to gather is deeply impressive, especially considering "The Sentinel" still remains a legitimate horror movie and this genre isn't the most popular among prominent actors, but of course you also have to put the cast listing a little into perspective. With such an extended cast, obviously several of the roles in the film are little more than cameos. Martin Balsam and John Carradine, for example, only appear on screen for a couple of minutes all together. Several others (like Christopher Walken, Jeff Goldblum, Beverly D'Angelo and Tom Berenger) perhaps add a lot of fame to the movie nowadays, but back when it was released they were still too unknown in order to attract curious viewers. My personal pick for best performances go to Burgess Meredith as the uncanny neighbor and Eli Wallach as the satirical police inspector. The relatively unknown Cristina Raines does an admirable job carrying the film and Chris Sarandon neatly back her up, even though he sports a ridiculous mustache. In my humble opinion "The Sentinel" is a marvelously entertaining and frightening horror movie, and most definitely a must-see for TRUE genre fanatics.