Ik heb hem maar één keer gezien. Dat was in 1952, ik was zeven, de film 13.<br />We waren zo jong... Maar ik hield, voor altijd, de sterke momenten van Gunga's opoffering in gedachten.<br />Die keer besefte ik hoe weinig een volk zich kan laten onderwerpen en gebruiken door een vreemde natie. Onder deze historische omstandigheden, in de film, kan de persoonlijke relatie van vriendschap, een soort vriendschap die zichzelf negeert, die tussen mensen die het dagelijks leven delen, die elkaars gezicht zien, die elkaars naam kennen, maar tot verschillende werelden behoren, alleen maar verschijnen. Dan, op de meest kritieke momenten, rijst een verontrustende vraag: 'Wie zijn wij, in de eerste plaats, die geacht worden trouw te zijn?' Je hebt geen tijd om een volmaakt antwoord te geven, er is urgentie, en het gaat om leven of dood. Gunga-Din geeft zijn antwoord met opoffering van zichzelf. Ergens, op een verwarrende manier, blijft een probleem onopgelost, de emotie groeit met het ritme van de film tot er iemand sterft, slechts één leven, niets vergeleken met zoveel andere fictie of werkelijkheden die we vandaag kunnen zien, omdat dit sterven, dit unieke verdwijnende leven dat ik heb geleefd, ik deelde met mijn kind onvoorwaardelijke vriendschap. Het werd geleefd door de toeschouwer die ik was. Die dag maak ik Gunga-Din voor altijd los. Toen ik mijn mooie jeugd achter me liet, toen ik van toen af aan uit zoveel werelden vertrok waarin ik leefde. Ik heb dat alles voorgoed achter me gelaten en deze regels zijn vandaag een kort bezoekje dat ik vanmorgen niet verwachtte te zullen afleggen als ik opstond.
I only saw it once. This happened in 1952, I was seven, the movie 13.<br /><br />We were so young... But I kept in mind, forever, the strong moments of Gunga's sacrifice.<br /><br />I realized that time how much a people can be hardly submitted and used by a foreign nation. Under these historical circumstances, in the movie, the personal relation of friendship, a kind of friendship that ignores itself, the one raised between people who share daily life, who see each other faces, who knows each other names, but belong to different worlds, can only make appears. Then, in the most critical moments a troubling question emerges: "Whom are we, in first, supposed to be loyal?", which People, family, motherland, the person you know close to you?. You do not have time to give a perfect answer, urgency is there, and it is for life or death. Gunga-Din gives his answer with sacrifice of himself. Somewhere, in a confuse manner, a problem remains unsolved, the emotion grows with the rhythm of the movie until somebody dies, just one life, nothing compared to so many other fictions or realities we can see today, because this death, this unique vanishing life I lived it, I shared with my child unconditional friendship. It was lived by the spectator I was. That day I loose Gunga-Din for ever. As I left behind, later, my pretty childhood, as I left from then so many worlds I lived in. I left all that for good and these lines are today a short visit I didn't expect to do this morning when getting up.