De film begint met een vreedzaam shot van een traditioneel Japans huis, compleet met rieten dak, dat op de helling van een kleine heuvel staat, en er verschijnt een bijschrift op het scherm met de tekst KUSHIATA KYOTO, JAPAN 1840. Een jonge Japanse samoerai in opleiding, Masanori (Toshiya Maruyama), loopt over het kronkelende pad naar het huis, en binnen wacht Otami (Mako Hattori) met wie hij een verhouding heeft achter de rug van haar man, Shugoro (Tsuiyuki Sasaki als Toshiyuki Sasaki), die toevallig Masanori's leraar is. Shugoro komt onverwachts thuis en ziet dat zijn vrouw en studente heel intieme betrekkingen met elkaar hebben. Zijn eer heeft de woedende samoerai vernietigd en hij vermoordt Otami en Masanori voordat hij zelfmoord pleegt. Meer dan een eeuw later arriveert Ted Fletcher (Edward Albert) in Japan voor een werkvakantie met zijn vrouw Laura (Susan George) en hun jonge dochter Amy (Amy Barrett). Hun goede vriend Alex Curtis (Doug McClure) die voor het Amerikaanse consulaat werkt, helpt hen door een plek voor hen te vinden waar ze kunnen logeren, je hebt me nergens voor nodig! Hij zegt gekscherend dat het zo goedkoop is omdat het er spookt, waarop zowel Ted als Laura in de lach schiet, aangezien ze duidelijk niet in geesten geloven, althans voorlopig niet. Bijna onmiddellijk gaat de film over op de clichétoon. Het licht gaat vanzelf aan en uit, Laura voelt zich niet op haar gemak en een plaatselijke zenmonnik (Henry Mitowa) waarschuwt hun dat ze moeten vertrekken voordat het te laat is, wat ze natuurlijk negeren. De geesten van Otami, Masanori en Shugoro zijn gedoemd tot in de eeuwigheid binnen de muren van het huis te blijven vanwege een vloek van de Majyo-heksen (Tsuyako Olajima). Maar er is misschien een manier om de vloek te verbreken, maar helaas voor de familie Fletcher zou dat hun hun huwelijk, hun dochter en mogelijk zelfs hun leven kunnen kosten.<br />'Ik vond dit een vrij gewone film, oké om één keer te zien als je wilt.' Je hebt toch niets beters te doen, maar na een dag of twee ben je het waarschijnlijk helemaal vergeten. Niets blijft in je geheugen hangen als bijzonder slecht, maar aan de andere kant is er ook niets bijzonder goeds aan de film. Het script van Robert Suhosky uit de roman van James Hardiman is een beetje aan de saaie kant en strikt in-de-maat, er gebeuren een heleboel spookachtige dingen in de film, maar niets ervan is erg interessant of opwindend en de vlakke personages en de regie maken het er niet beter op. Er zijn een paar malle scènes zoals de reusachtige plastic krabben die Amy en haar oppas Noriko (Mayumi Umeda) te pakken proberen te krijgen. En er is een scène waarin de zenmonnik het huis uitbant en de geesten naar buiten worden verbannen, zodat ze niet meer naar binnen kunnen, maar dat is pas het geval als Ted gewoon de deur opendoet en ze gewoon weer naar binnen lopen, wat een exorcisme! En dan nog iets, ik denk dat het een slecht idee was om Doug McClure, die zevenenveertig was toen hij dit maakte, te laten meedoen aan Kung-Fu en oosterse zwaardgevechten! George haalt haar weelderige borsten een paar keer tevoorschijn, inclusief een heel niet-erotische seksscène met McClure, hoewel er grote pijnen en een paar beddenlakens die er als superlijm aan blijven kleven aan te pas kwamen om ervoor te zorgen dat er onder haar middel geen naaktheid te zien was. Afgezien van een paar onthoofdingen op het witte doek is er geen sprake van bloed, geronnen bloed of geweld om over naar huis te schrijven. De 'doorzichtige' spookeffecten zijn oké, maar daar zullen tegenwoordig niet veel mensen van onder de indruk zijn. De film is professioneel genoeg gemaakt en ziet er best aardig uit, maar het potentieel van de Japanse omgeving en mythen wordt verspild, want deze film had ook in Amerika, Engeland of welk westers land dan ook kunnen spelen zonder dat er iets aan veranderd had hoeven worden. Een prima tijdverspilling.
The film opens with a peaceful shot of a traditional Japanese house complete with thatched roof that sits on the side of a small hill and an on screen caption appears that reads 'KUSHIATA KYOTO, JAPAN 1840'. A young Japanese trainee Samurai named Masanori (Toshiya Maruyama) walks up the winding path to the house, inside waits Otami (Mako Hattori) with whom he is having an affair behind her husband, Shugoro's (Tsuiyuki Sasaki as Toshiyuki Sasaki) back who happens to be Masanori's teacher. Shugoro unexpectedly arrives home to find his wife and student having very intimate relations with each other. His honour destroyed the enraged Samurai brutally murders both Otami and Masanori before committing suicide. Over a century later and Ted Fletcher (Edward Albert) arrives in Japan on a working holiday with his wife Laura (Susan George) and their young daughter Amy (Amy Barrett). Their close friend Alex Curtis (Doug McClure) who works for the American consulate helps them out by finding them a place to stay, you don't need me to you where! He jokingly says it's going so cheap because it's haunted, to which both Ted and Laura laugh off as they obviously don't believe in ghosts, at least for the time being that is. Almost immediately the film goes into cliché mode. Lights turn on and off by themselves, Laura has an uneasy feeling about the place and a local Zen Monk (Henry Mitowa) gives them an ominous warning for them to leave before it's too late which they ignore, of course. The spirits of Otami, Masanori and Shugoro were doomed for eternity to remain within the walls of the house because of a Majyo witches (Tsuyako Olajima) curse put upon them. But there may be a way they can break the curse, unfortunately for the Fletcher family it could potentially cost them their marriage, daughter and possibly even their very lives. <br /><br />Directed by Kevin Connor I thought this was a pretty average film, OK to watch once if you've got nothing better to do but after a day or two you'll probably have completely forgotten it. Nothing sticks in the memory as being particularly bad but on the other hand there's nothing particularly good about the film either. The script by Robert Suhosky from the novel by James Hardiman is a little on the dull side and strictly by-the-numbers, a lot of ghostly goings on happen throughout the film but none of it is very interesting or exciting and the flat characters and direction doesn't help things. There are couple of silly sequences like the giant plastic crabs that try to get Amy and her babysitter, Noriko (Mayumi Umeda). And there is a scene where the Zen Monk exorcises the house and the ghosts are banished outside unable to get back in, however that is until Ted simply opens the door and they just walk right back in, some exorcism! One more thing, I think it was a bad idea to have Doug McClure who was 47 when he made this, try his hand at Kung-Fu and oriental sword fighting! George gets her ample breasts out a couple of times including a very unerotic sex scene with McClure, although great pains and a couple of bed sheets that stick to them like super glue were taken to ensure no below the waist nudity was present. Apart from a couple of mostly off screen decapitations there's no blood, gore or violence to speak about. The 'transparent' ghost effects are OK but they ain't going to impress many people these days. It's professionally enough made and looks quite nice but the potential in the Japanese setting and myths is squandered as this film could have been set in America, England or any Western country without having to change a thing. An OK time waster.