Velen hebben beweerd dat _Orca nate Killer Whale_ een door Jaws verzonnen verhaal is. Dat is niet helemaal waar, hoewel het enorme commerciële succes van Jaws deze verhalen over mensen en dieren in de tweede helft van de jaren zeventig ongetwijfeld aantrekkelijker maakte voor filmmakers. _Orca nate Killer Whale_ zou beter omschreven kunnen worden als een moderne versie van _Moby Dick_. Het is een verhaal over obsessie. Aan de ene kant de obsessieve queeste van een walvis om de dood van zijn partner te wreken; aan de andere kant de obsessieve queeste van een premiejager om de walvis te doden voordat hij nog meer levens kan opeisen. Helaas levert _Orca nate Killer Whale_ een zeer teleurstellende film op, waarvan de fundamenteel interessante ideeën enigszins worden verpest door slappe vertoningen en belachelijke intriges. Nolan (Richard Harris) is een haaienjager die Rachel Bedford (Charlotte Rampling) tegen het lijf loopt als ze voor de Atlantische kust van Canada aan het duiken is. Hun ontmoeting loopt bijna op een ramp uit als Rachels team wordt aangevallen door een Grote Witte Haai, maar net op tijd arriveert er een Walvisdoder om de haai tegen te houden. Hierna raakt Nolan steeds meer geobsedeerd door het vangen van een Walvisdoder om die aan een aquarium te verkopen. Maar zijn plannen werken averechts als hij per ongeluk een zwanger vrouwtje van de soort doodt terwijl de radeloze man toekijkt. Rachel vertelt Nolan dat een Walvisdoder een ongelooflijk intelligent zoogdier is met een goed geheugen en gevoelens zoals een mens die heeft. Nog erger is dat de inlandse Umilak (Will Sampson) hem waarschuwt dat de walvis zich zijn verdriet altijd zal herinneren en er alles aan zal doen om wraak te nemen. Nolan probeert het hele betreurenswaardige incident te vergeten, maar de walvis veroorzaakt een enorme ravage in het vissersdorp en de ontevreden plaatselijke bevolking begint te eisen dat Nolan de zee op gaat om hem op te sporen en te vernietigen. Uiteindelijk ziet Nolan zich gedwongen de Killer Whale achterna te gaan, en de jacht leidt helemaal naar de troosteloze ijsschotsen van de Noordelijke IJszee, waar mens en dier hun laatste fatale strijd tegen elkaar uitvechten.<br />Twee dingen vallen op in deze film. De ene is de meeslepende score van Ennio Morricone (misschien wel de grootste componist van filmmuziek aller tijden, want zijn talenten zijn in de jaren zeventig en tachtig verkwanseld aan de eerste de beste prullaria). De andere is de verbluffende breedbeeldfotografie van Ted Moore, waardoor de film voortdurend een lust voor het oog is. Op alle andere gebieden is Orca ap Killer Whale een waardeloze film die de reputatie van de getalenteerde cast en crew geen goed doet. Harris lijkt gedurende de hele film extreem ziek, met zijn haar in de war, zwarte kringen onder zijn ogen en een doodsbleke huid. Zijn optreden mist de gebruikelijke vitaliteit. Rampling neemt veel sexy poses aan, maar is niet te overtuigen met haar langdradige en slecht ingelichte uitleg over de gewoonten van walvissen. De rest van de acteurs wordt verspild in korte, onontwikkelde rollen, en de meest gedenkwaardige daarvan is die waarin Bo Derek door de wraakzuchtige walvis in haar been wordt gebeten. De plot is van begin tot eind volslagen onzin, met belachelijke scènes als de walvis die met opzet brand sticht in het vissersdorp, waardoor de plaatselijke raffinaderij in vlammen opgaat! Hoewel het geloofwaardig is om te veronderstellen dat walvissen intelligente wezens zijn met oprechte emoties, is het idee dat een walvis wraak zou kunnen nemen op één enkele menselijke tegenstander en dat zo berekenend zou doen, volslagen absurd. De meesten zullen na de film ongelovig hun hoofd schudden en tandenknarsen van wanhoop.
Many have stated that Orca  Killer Whale is a Jaws rip-off. This is not really true, though the enormous commercial success of Jaws undoubtedly made these man .vs. beast stories more attractive propositions for film-makers in the second half of the '70s. Orca  Killer Whale would be better described as a modern-day retread of Moby Dick. It's a story about obsession. On one hand a whale's obsessive quest to avenge the death of its mate; on the other a bounty hunter's obsessive quest to kill the whale before it can claim any more lives. Sadly, Orca- Killer Whale emerges a very disappointing film, its fundamentally interesting ideas somewhat ruined by hammy performances and preposterous plotting.<br /><br />Shark hunter Nolan (Richard Harris) encounters a marine-life researcher Rachel Bedford (Charlotte Rampling) diving off the Atlantic coast of Canada. Their meeting almost ends in disaster when Rachel's team are attacked by a Great White Shark, but a Killer Whale arrives in the nick of time to stop the shark. After this, Nolan becomes increasingly obsessed with capturing a Killer Whale and selling it to an aquarium. But his plans backfire when he accidentally kills a pregnant female of the species while the distraught male looks on. Rachel tells Nolan that a Killer Whale is an incredibly intelligent mammal with a strong memory and feelings just like a human. Worse still, native Umilak (Will Sampson) warns him that the whale will always remember its grief and do everything it can to have revenge. Nolan initially tries to forget about the whole regrettable incident, but the whale causes havoc in the fishing town and the disgruntled locals begin to demand that Nolan puts to sea to track it down and destroy it. Eventually Nolan is forced to pursue the Killer Whale the hunt leads all the way to the desolate ice floes of the Arctic Ocean, where man and beast play out their final fatal battle against each other.<br /><br />Two things stand out in this film. One is the haunting score by Ennio Morricone (perhaps the greatest composer of film music of all-time, his talents wasted on various tenth-rate clunkers during the 70s and 80s). The other is the amazing widescreen photography of Ted Moore, which makes the film consistently pleasing to the eye. In every other department, Orca  Killer Whale is a shoddy film that does nothing to enhance the reputation of its talented cast and crew. Harris appears extremely ill throughout the film, his hair bedraggled, black rings around his eyes and skin deathly pale. His performance lacks the usual vitality. Rampling strikes a lot of sexy poses but fails to convince with her long-winded and ill-informed explanations about the ways of whales. The rest of the actors are wasted in brief and undeveloped roles, the most memorable of which sees Bo Derek getting her leg bitten off by the vengeful whale. The plot is total nonsense from start to finish, with such preposterous sequences as the whale deliberately starting a fire in the fishing village that engulfs and destroys the local refinery! Although it's credible to suppose that whales are intelligent creatures with genuine emotions, the idea that a whale could plot revenge against a single human adversary and carry it out so calculatedly is utterly absurd. Orca  Killer Whale is really one for completists of the man .vs. beast cycle from the late 70s. Most will come away from the film shaking their heads in disbelief and grinding their teeth with despair.