CREEPSHOW 2 is het onzalige vervolg op het (overschatte) origineel van George Romero, CREEPSHOW. Een vervolg op een Romero-film die niet door Romero zelf is geregisseerd, moet aan een aantal eisen voldoen, vooral vanwege de Romero-fans die denken dat hij God is. Ik vond de eerste film niet zo leuk, en gek genoeg vond ik het vervolg ook niet zo leuk. De filmserie had zoveel mogelijkheden, maar die waren van korte duur, omdat beide films minder goed waren dan de eerste.<br />Het grootste probleem met CREEPSHOW 2 was dat er maar drie verhaallijnen waren (behalve het verhaal ertussenin), en omdat het eerste verhaal ongelooflijk slecht was, liet het de kans liggen dat bijna de helft van de film echt goed was. Ik heb _CS 2_ in de bioscoop gezien en het eerste deel was echt om te janken. Alles wat dramatisch is met George 'Ik kan niet acteren' Kennedy is automatisch gedoemd te mislukken en het verhaal over het Indiaanse Beeld was te hocus pocus en hoorde gewoon niet in dit vervolg thuis. Dus na een echt afgezaagde en saaie start waren er nog maar twee andere verhalen over om het fiasco van het afgebroken begin ongedaan te maken en helaas waren die twee andere verhalen niet zo geweldig dat ik het eerste verhaal kon vergeten. _THE RATT_ en _THE HITCHHIKER_ zijn redelijk succesvol, redelijk omdat de twee andere delen, hoewel ze hun momenten hebben, toch min of meer in het niets vallen. De twee laatste verhalen zijn in feite te lang uitgerekt. Niet dat ik wilde dat de verhalen in een duizelingwekkend tempo plaatsvonden en snel eindigden, maar de twee goede ideeën die ik in die verhalen vond, werden min of meer tenietgedaan door het feit dat ze langzaam en ingeblikt waren en uiteindelijk inzakten omdat de segmenten energieker, grilliger en met een spannender einde moesten zijn. Bovendien, als de twee laatste verhalen niet ingeblikt waren geweest om de film te ondersteunen, of als alle drie de segmenten korter waren geweest door een betere montage en regie, hadden ze een hoognodig vierde verhaal aan de reeks kunnen toevoegen. Met maar drie ingeblikte segmenten werd het een saai feestmaal.<br /><br />Het acteer- en schrijfwerk in zowel _THE RITT_ als _THE HITCHHIKER_ zijn van afschuwelijk tot goed. Ik vind Lois Chiles in het laatste segment leuk. Het is waarschijnlijk haar beste moment op het scherm, afgezien van haar rol als Bondmeisje Holly Goodhead in Moonraker en in _De dood op de gletsjer_. Maar zelfs haar rol is soms moeilijk te begrijpen vanwege de goede regie en het ongerichte verhaal. Moeten we haar haten of met haar meevoelen? Moeten we meevoelen met de irritante lifter? Als het lichaam van de lifter door andere mensen op de weg is gevonden, wat was hij dan toen hij Chiles aanviel? Was hij een geest of een zombie of wat? Hoe heeft het lichaam uiteindelijk de aanwezigheid van de andere mensen die hem dood aantroffen verlaten om Chiles aan te vallen? De hele zaak is niet erg duidelijk, zelfs niet voor een bovennatuurlijk verhaal. En het einde is nogal saai en er gebeurt niets.<br />Wat het beruchte THE RAFT-verhaal betreft, tja, het acteerwerk is meestal aan de slechte kant en geen van de personages is sympathiek of interessant. De personages zouden interessanter zijn geweest als de acteurs zichzelf hadden gespeeld. Geen van de acteurs is overtuigend in zijn specifieke rollen. Paul Satterfield lijkt slimmer dan de domme sporter die hij speelt en de actrice die zijn vriendin speelt is niet erg overtuigend als de typische bitchy slet. Ze lijkt te timide. Hetzelfde zou kunnen worden gezegd van de twee anderen die de 'gewone' tieners spelen. Het idee van de dodelijke olievlek is interessant en eng, maar niet goed uitgewerkt. Er had een vijfde personage in het verhaal moeten zitten, misschien een dakloze of een boswachter die bij het meer rondhangt en op de hoogte is van de olievlek en die een soort alter ego van het watermonster zou kunnen zijn. Hoe eng de olievlek ook is, het levert geen meeslepend 'personage' op. En de manier waarop het verhaal eindigt, lijkt nergens op te slaan. Er zit geen enkele clou aan.<br />Afgezien van de paar prikkelende aspecten die saaie dingen altijd de moeite waard maken, was het zien van CREEPSHOW 2 in een theater in wezen een verspilling van geld en tijd. CS 2 is meer huurmateriaal dan iets waar je voor betaalt om het op het grote scherm te zien.
CREEPSHOW 2 is the ill-fated sequel to the George Romero's (overrated) original, CREEPSHOW. Any sequel following a Romero film that's not directed by Romero himself has got some large shoes to fill, mostly because of the Romero fans out there who think he's God. I didn't care much for the first film and funny enough, I didn't care much for the sequel. The film series had so much potential but it was short-lived because both films were less than stellar. <br /><br />The biggest problem with CREEPSHOW 2 was that it only had three stories (excluding the in-between story), and because the first story sucked beyond belief, it only left the chance for almost half of the movie to be *really* good. I saw CS 2 at the movies and the first segment was a real groaner. Anything dramatic with George 'I can't act' Kennedy is automatically doomed and the Indian Statue story was too hokey and simply didn't belong in this sequel. So after a really trite and dull start, there were only two other stories left to reverse the fiasco of the aborted beginning and unfortunately the two other stories weren't great enough for me to forget the first story. THE RAFT and THE HITCHHIKER are moderately successful, moderately because though the two other segments have their moments, they still sorta fall flat. The two last stories are basically stretched out for too long. It's not that I wanted the stories to happen at a dizzying pace and end fast, but both good ideas found within those stories were sorta nullified by the fact that they were slow and padded and eventually fell flat when the segments needed to be more energized, more erratic and with punchier endings. Also, if the two last stories hadn't been stretched out to pad the movie or had all three segments been more brief with better editing and direction, they could have added a much needed fourth story to the bunch. Having only three padded segments made for a boring feast.<br /><br />The acting and writing in both THE RAFT and THE HITCHHIKER segments are from awful to good. I like Lois Chiles in the last segment. It's probably her best moment on screen aside from her role as Bond Girl Holly Goodhead in MOONRAKER and in DEATH ON THE NILE. But even her role is difficult to understand at times because of the serviceable direction and the unfocused story. Are we supposed to hate her or sympathize with her? Are we supposed to sympathize with the annoying hitchhiker? If the hitchhiker's body was found by other people on the road, what was he when he attacked Chiles? Was he a ghost or a zombie or what? How did the body eventually left the presence of the other people who found him dead in order to attack Chiles? The whole thing is not very clear, even for a supernatural story. And the ending is rather dull and uneventful.<br /><br />As for the infamous THE RAFT story, well, the acting is mostly on the awful side and none of the characters are sympathetic or interesting. The characters would have been more interesting had the actors played themselves. None of the actors are convincing in their specific roles. Paul Satterfield looks smarter than the dumb jock he's playing and the actress who plays his girlfriend is not very convincing as the typical bitchy slut. She seems too timid. The same could be said with the two others who play the "plain" teens. The idea of the killer oil slick is interesting and creepy but not well executed. There should have been a fifth character to the story, maybe a homeless man or a ranger who lurks around the lake and knows about the oil slick and could have been the watery monster's alter ego of sorts. As creepy as the oil slick is, it doesn't make for a compelling "character". And the way the story ends, everything seems pointless. No punch to it whatsoever.<br /><br />Except for the few titillating aspects which always seems to make boring things worthwhile, seeing CREEPSHOW 2 at a theater was basically a waste of money and time. CS 2 is more rental material than something you pay to see on the big screen.