Ik ben een groot liefhebber van de muziek van Neil Young, en door die muziek en de lovende kritieken die de film in veel perskringen kreeg, was het de eerste voorstelling van Greendale die ik zag. Mijn opwinding was van korte duur, want de meeste bioscoopbezoekers vielen bij deze bombastische plot en zwakke lyrische opbouw in slaap of werden teleurgesteld.<br />Neil zegt dat de film als soundtrack is begonnen, en dat de personages zo tot leven kwamen dat ze de soundtrack gewoon hebben gefilmd. Niet de beste manier om een verhaal te schrijven. Geen enkel personage heeft echt een verhaallijn, en als er 'belangrijke' gebeurtenissen plaatsvinden, kan het de kijker niet schelen, omdat de filmtechnieken dan zo irritant zijn. De film is een en al lied, en om dat doel te bereiken, zingen de personages de tekst mee terwijl ze zingen... De techniek werkt voor het eerste couplet dat wordt gezongen, en werkt daarna op de zenuwen. Het voelt niet echt of onecht, het voelt alleen onwelkom.<br />Vreselijk acteerwerk, met personages die één stemming vinden en die allemaal uitspelen. Soms slechte belichting. De enige loftuitingen die ik de film kan geven zijn voor een aantal scènes die als nieuwsuitzending zijn opgenomen, maar de techniek wordt tegenwoordig zo vaak gebruikt in de filmwereld dat deze film er weinig aan heeft bijgedragen. Een goede soundtrack, maar niet iets wat ik snel zal kopen.
I'm a big mark for the music of Neil Young, and with that and the glowing praise the film received in many alt-indie press circles, hit the first showing of Greendale I could find. My excitement was short-lived, as this turgid storyline and weak lyrical momentum left most filmgoers either asleep or disappointed.<br /><br />Neil says the film started as a soundtrack, and the characters came to life so much that they just filmed the soundtrack. Not the best way to craft a story. No character really has an arc, and when "significant" events do happen, the viewer doesn't cared, because film technique annoyance levels are so high by that point. The film is all song, and to that end, the characters on end mouth the lyrics as they're sung...the technique works for the first stanza it is done, and is grating on the nerves after that. It doesn't feel real or fake, it just feels unwelcome.<br /><br />Terrible acting, with characters finding one mood and playing all of it. Poor lighting at times. The only kudos I can give the film are in regard to several scenes shot as newscast, but the technique is so used in cinema today that this film did little to further it. An alright soundtrack, but nothing I'm quick to buy. A bad film.