Een van de minder algemeen geroemde acties uit de recente Aziatische geschiedenis, Gojoe, is op het eerste gezicht een trage en vaak merkwaardige, maar over het geheel genomen een prachtfilm, opwindend, gelaagd en prachtig. Tot mijn spijt moet ik zeggen dat ik praktisch niets weet van de boeddhistische filosofie of de Japanse geschiedenis en legenden die deze film omringen, zodat de diepere betekenis ervan me ontgaat, maar zelfs zonder contextuele kennis is dit nog steeds een rijke kost, die een traditionele fantasiestructuur op een schokkend hoger niveau brengt. Het verhaal gaat over Benkei, een krijgsmonnik en misschien een demon die verlichting zoekt door de demon van de Gojoe-brug te vernietigen: prins Shanao, zelf een sterfelijke zoeker naar zijn eigen hogere niveau, maar deze keer met de macht van demonen. Zo wordt de film een kwestie van illusies en in het geval van Benkei besluiteloosheid, een conflict waarin het werkelijke doel zelfkennis is, dat Benkei in het reine komt met zijn ware aard en dat prins Shanao oog in oog komt te staan met de aard van wat hij wil worden. Benkei wordt nog meer belemmerd door het feit dat zijn duistere aard hem in wezen in conflict brengt met de wereld, zelfs wanneer hij niet in een openlijk conflict verkeert en zich nooit op zijn gemak voelt. Directeur Sogo Ishii beschouwt deze film als een epos, met een afgemeten tempo, camerawerk altijd stijlvol en vaak waanzinnig, zonder de noodzaak van bezadigder momenten te negeren om de locatie te laten bezinken, er is ook veel gebruik van belichting en mist om een etherische sfeer te creëren, een groot deel van de film ademt een sfeer van fantasie, maar buiten de openlijk bovennatuurlijke momenten is het een naargeestige, smerige fantasie met meer perioden van verval dan fantasie. De cinematografie van Makoto Watanbe is hier belangrijk, levendig en gedetailleerd, een rijk geïllustreerde affaire. De acteur Daisuke Ryu is waardig en machtig met een mysterieuze woestheid als Benkei, terwijl Tadanobu Asano een gedreven, kille arrogantie heeft als prins Shanao. Van de aanwijzingen rondt Masatoshi Nagase de zaak af als een gewone man, slim en cynisch, maar zich nog steeds niet bewust van wat er precies op het spel staat. De film past allemaal goed in elkaar, al is hij soms een beetje slap, hij begint langzaam, sommige shots worden een beetje uitgerekt en de epische vechtscènes duren soms langer dan strikt noodzakelijk is. Wat het vechten betreft, het is eerder gejaagd gefilmd dan dat er echte bewegingen in zitten, het heeft een artistiek effect maar kan regelmatige actiefanaten teleurstellen, want vaak worden ze aan het oog onttrokken door voorwerpen, flitsende zwaarden en snel bewegende individuen, terwijl ze met dodelijke kracht door hun tegenstanders wervelen is aan de orde van de dag, het is verkwikkend om te zien, maar uiteindelijk had ik wel wat meer traditioneelheid kunnen gebruiken. Er is ook wat onfortuinlijk cgi-bloedvergieten, het werkt enigszins in de context maar leidt nog steeds af. Hoewel ik dit een vrij goede film vond, is het geen film voor echte actiefans of zwaardvechters die op zoek zijn naar een andere Azumi, eerder een dieper en mystieker beest, en het einde zal vooral niet in de smaak vallen bij liefhebbers van de meer alledaagse soort van dit soort films. Maar wat mijzelf betreft, het was echt raak, en voor degenen die meer avontuurlijk ingesteld zijn, zou het dat ook kunnen zijn. In elk geval goed aanbevolen.
One of the less widely lauded of recent Asian period action affairs Gojoe is an at first slow and often curious but overall pretty terrific offering, exciting, layered and beautiful. I'm sad to say I know virtually nothing of the Buddhist philosophy or Japanese history and legend that surrounds this film so its deeper meanings are lost on me, but even without contextual knowledge this is still rich fare, taking a traditional fantasy structure into a, impactful higher plane. The story is of Benkei, a warrior monk and perhaps demon who seeks enlightenment by destroying the demon of Gojoe Bridge: Prince Shanao, himself a mortal seeker after his own higher plane but this time the power of demons. Thus the film becomes a matter of illusions and in Benkei's case, indecision, a conflict in which the real goal is self knowledge, for Benkei to come to terms with his true nature and for Prince Shanao to come face to face with the nature of what he seeks to become. Benkei is even more hampered here by the fact that his dark nature makes him fundamentally at odds with the world, even when not in open conflict he is never at ease. Director Sogo Ishii handles this one as an epic, with measured pace, camera work always stylish and often frenzied, without neglecting the need for more sedate moments to let the location sink in, there is also great use of lighting and fog to give an ethereal atmosphere, there is an air of fantasy to much of the film but outside of the overtly supernatural moments it is a down and dirty fantasy with more period fell than flights of fancy. The cinematography of Makoto Watanbe is important here, vivid and detailed, a richly evocative affair. Actingwise Daisuke Ryu is dignified and powerful with a mysterious savagery as Benkei, while Tadanobu Asano has a driven, cold arrogance as Prince Shanao. Of the leads Masatoshi Nagase rounds things out as an ordinary man, smart and cynical but still unaware of just exactly what the stakes are. The film all fits together well, it is however a touch flabby at times, it begins slowly, some shots are a little drawn out and the epic fight scenes at times go on longer than strictly necessary. As for the fighting it is filmed frenetic rather than for actual moves, it has artistic impact but may disappoint regular action fans, often obscured by objects, flashing blades and fast moving individuals, whirling with deadly force through their adversaries are the order of the day, it is invigorating to watch but in the end I could have done with a little more traditionalism. There is some unfortunate cgi bloodshed as well, it somewhat works in the context but is still distracting. Overall though I found this to be a pretty great film, its not one for regular action fans or swordplay enthusiasts seeking another Azumi, rather a deeper and more mystical beast, its ending in particular will not go down well with fans of the more generic wing of such fare. But as for myself it really hit the spot and for those more adventurously inclined it might do so too. Well recommended at any rate.