De schoonheid van deze film blijkt uit de geweldige weergave van de kracht van de moederliefde, de uitzonderlijke prestaties, de gestage uitvoering en het zeer vernieuwende script. De film vertelt het verhaal van een Indiase vrouw, Nandini, die in Canada woont met haar man Shekhar en haar zoontje Raja. Plotseling vertelt haar man haar dat zijn familie in India (die ze niet eens kende) in de problemen zit, en het echtpaar haast zich naar India. Als ze in het dorp aankomen, is Nandini geschokt en doodsbang om getuige te zijn van een zeer wilde plattelandscultuur; Shekhar' Nandini's familie, geregeerd door zijn wrede, uiterst cynische en genadeloze vader Narasimha, leidt een arm en zeer gewelddadig leven dat vol moord en angst is en waarin vrouwen onderdanig en hulpeloos zijn. Nandini begint Shekhar aan zijn hoofd te zeuren dat hij naar huis terug moet, maar hij wordt al snel vermoord door de vijanden van zijn vader. Als ze weg wil, weigert Narasimha Raja mee terug te nemen naar India. Hier begint de intense strijd die men 'Nandini versus Narasimha' kan noemen.<br />India wordt in deze film niet in een bijzonder positief licht gepresenteerd, maar het laat slechts een heel kleine minderheid van zijn landelijke gebieden zien, dus misschien is het zelfs wel juist. Het beeld is in mijn ogen mooi en niet eenzijdig, omdat de positieve kant ook tot op zekere hoogte wordt getoond. Zo'n gruwelijk tafereel zou je in een film over elk land ter wereld kunnen laten zien. De locaties zijn fantastisch, de muziek is prachtig, en Krishna Vamshi's regie wordt gecompleteerd door zeer effectieve cinematografie en een goede montage. Eén ding moet worden opgemerkt, en dat is de zeer aangename achtergrondmuziek van Ismail Darbar: het is prachtig. De personages zijn heel goed gemarkeerd, hoewel we in verschillende delen van de film zowel hun positieve als hun negatieve kanten te zien krijgen. De film, die de hele tijd realistisch is opgenomen, vloeide goed en is een interessant en redelijk onderhoudend horloge. De dialogen zijn uitmuntend en intelligent geschreven, en hoewel de schokkende gebeurtenissen op sommige punten erg verontrustend kunnen zijn, slaagt een groot aantal positieve momenten erin de spanning te verlichten.<br />De grootste kracht van de film is de uitvoering. Karisma Kapoor is adembenemend en heel geloofwaardig als Nandini. Haar vermogen om een evenwicht te vinden tussen kwetsbaarheid en ongebreidelde emotie is gewoon ongelooflijk. Ze vertoont zoveel intensiteit, impulsiviteit, verdriet en vastberadenheid als de moeder die haar zoon terug wil, dat dit kind haar eigen zoon lijkt te zijn. Haar uitbarstingen terwijl ze tegenover Nana Patekar staat <0xE2><0x80><0x93> het zijn net vulkaanuitbarstingen <0xE2><0x80><0x93> laten zien hoe de eenvoudigste vrouw een tijgerin kan worden als het om haar kind gaat. Na Fiza is dit haar krachtigste rol. Nana Patekar is een van de beste acteurs die de Indiase bioscoop ooit heeft gezien. Ze is onbeschrijflijk als Narasimha. Hij weet zich als Narasimha hatelijk voor te doen, maar bewonderenswaardig als de acteur die hem speelt. Patekar toont wreedheid, scherpzinnigheid en zelfs menselijkheid met volledige overtuiging. Hij is uitmuntend. Een andere geweldige rol komt zonder enige verrassing van India's meest onderschatte actrice, Deepti Naval, die haar karakter perfect uitdrukt. Sanjay Kapoor is net goed genoeg en Shahrukh Khan zorgt voor een komische afwisseling. Hoe dan ook, kijk naar Shakti <0xE2><0x80><0x93> het had beter kunnen zijn, maar het is beslist een must-watch.
The beauty of this film is evidenced in the great portrayal of the power of a mother's love, the exceptional performances, the steady execution and the quite innovative script. The film tells the story of an Indian woman, Nandini, who lives in Canada with her husband Shekhar and little kid Raja. All of a sudden her husband informs her that his family in India (of whom she had not even known) is in troubles and the couple rush to India. When they get into the village, Nanadini is shocked and terrified to witness a very wild rural culture; Shekhar's family, ruled by his cruel, highly cynical and merciless father Narasimha, lives a poor and highly violent lifestyle which is full of murder and terror and where women are subservient and helpless. Nandini starts nagging Shekhar to return home, but he is soon killed by his father's enemies. When she wants to leave, Narasimha refuses to let her take Raja back to India. Here starts the intense struggle which can be called "Nandini vs. Narasimha".<br /><br />India is not presented in a particularly positive light in this film, but it only shows a very tiny minority of its rural areas, so it may be even correct. The portrayal is in my view fair and not one-sided because the positive side is also presented to an extent. Such a horrifying sight could be shown in a film about any country in the world. The locations are amazing, the music is wonderful, and Krishna Vamshi's direction is aided by very effective cinematography and good editing. One thing that must be noted is the very ear-pleasing background score by Ismail Darbar, it is beautiful. The characters are very well defined though we do get to see both their bright and dark sides in different portions of the film. Portrayed realistically throughout, the film flows well and is an interesting and fairly entertaining watch. Its dialogues are superb and intelligently written, and although the shocking proceedings can be very disturbing at some points, a great deal of positive moments manage to relieve the tension.<br /><br />The film's biggest strength is the performances. Karisma Kapoor is breathtaking and very believable as Nandini. Her ability to strike a balance between vulnerability and unrestrained emotion is simply incredible. She displays so much intensity, impulsiveness, anguish and determination as the mother who wants to get her son back that this little kid seems to be her own son. Her outbreaks while facing off Nana Patekar which are like volcanic eruptions show us how the simplest of women can become a tigress when it comes to her child. After Fiza, this is her most powerful performance. One of the greatest actors Indian cinema has seen, Nana Patekar is indescribable as Narasimha. He manages to be hateful as Narasimha yet admirable as the actor who plays him. Patekar displays cruelty, wittiness and even humanity with total conviction. He is outstanding. Another great performance comes unsurprisingly from India's most underrated actress, Deepti Naval, who sensitises her character to perfection. Sanjay Kapoor is just adequate and Shahrukh Khan provides great comic relief. Anyway, do watch Shakti - it could have been better, but it is definitely a must-watch.