Na het donker is My Sweet een grote, moderne film noir, vol slonzige figuren, onverharde wegen en, natuurlijk, zweterige figuren. Het schijnt dat de meeste van de echt grote noirs van de afgelopen twee of drie decennia zich hebben afgespeeld in het zuiden, waar de mannen glanzen en de dames, eh, ook glanzen. Waarom? Omdat het _hoooootttttttt_ is. En omdat iedereen er natter uitziet (tenminste de mannen <0xE2><0x80><0x93> van zweterige vrouwen word ik klam).<br />Hoe dan ook <0xE2><0x80><0x93> er zitten misschien een paar spoilers in.<br />Deze film is een prachtig voorbeeld van alles wat een film noir zou moeten zijn <0xE2><0x80><0x93> gestage tred (hoewel sommigen met aandachtsstoornissen hem 'langzaam' noemen), duidelijk en breed getekende (maar niet eenvoudige) personages, en tonnen sfeer. Noir gaat vooral over stemmingen en houdingen. Daarom worden de groten niet gekenmerkt door de traditionele definities van 'groot' acteren (kijk maar naar Bogart, Mitchum, Hurt en Nicholson <0xE2><0x80><0x93> die waren (en hun personages) allesbehalve echt <0xE2><0x80><0x93> maar ze hadden stijl en lef, en in een misdaadfilm is dat precies wat je wilt). Of naar avonturen in een snel tempo (alweer lijken alle grote noirs langzaam te branden als een sigaret). Grote noirs scheppen een omgeving, en die bewoon je een paar uur lang met de personages.<br />Na Dark My Sweet, laten we dat doen <0xE2><0x80><0x93> en laten we genieten van het gezelschap van een paar heel interessante en complexe personages. Oom Bud en Collie zijn intrigerend <0xE2><0x80><0x93> je kunt het publiek nooit laten weten wat hen werkelijk drijft <0xE2><0x80><0x93> en Patric en Dern (ik ben trouwens dol op Bruce Dern) zijn perfect in hun rol, vooral Dern (zie vorige commentaar). Ze nemen de basislijnen van een personage, geven ze diepte en wekken onze sympathie.<br />Het verhaal zelf is ook interessant. Er zijn betere intriges in de wereld van de _noir_ <0xE2><0x80><0x93> hier is nauwelijks sprake van een mysterie <0xE2><0x80><0x93> en meestal is het spannend. Maar dit verhaal is solide. De simpele 'goede' intrige heeft meer te maken met het schrijven van Jim Thompson dan met iets anders. Bij Thompson zijn de intriges bijna van ondergeschikt belang; hij vermeed de labyrintische verhalen van Hammett en Chandler en koos voor eenvoudiger verhalen met sterkere, verwarrender personages. Kijk naar een roman als _The Killer Inside Me_ en je ziet meteen (vanuit de titel) waar het allemaal om draait. Als het over Thompson gaat, gaat het niet om waar het om gaat, maar om hoe het gaat (om Roger Ebert te citeren). Dus eigenlijk gaat het niet om de relatief eenvoudige plot van een ontvoering en als je het niet leuk vindt, nou ja, dan zijn er altijd nog de grappen.<br />Waarom dit een achtsterrenfilm is in plaats van een tiensterrenfilm, komt door de vrouwelijke hoofdrol. Ze is op zich niet slecht, maar ze is niet Angelica Huston of Anette Benning (zie de verfilming van Jim Thompsons _The Grifters_, als je niet weet waar ik het over heb <0xE2><0x80><0x93> en trouwens, het is een film.' Het is een betere film en je zou daar moeten beginnen met een moderne noir <0xE2><0x80><0x93> het is de beste van de jaren negentig en daagt _Blood Simple_ uit voor de titel van beste film sinds Chinatown. Ze heeft er gewoon de ballen niet voor (of het uiterlijk) en hoewel zij en Patric een zekere chemie hebben, heb ik die niet met haar.
After Dark, My Sweet is a great, modern noir, filled with seedy characters, dirt roads, and, of course, sweaty characters. It seems that most of the truly great noirs of the last two or three decades have taken place in the South, where the men glisten and the ladies, um, glisten too. Why? Because it's hooooottttttttttt. And because everyone looks better wet (at least the men do - sweaty women leave me clammy). <br /><br />Anyway - there might be some spoilers in here. <br /><br />This film is a wonderful example of everything a noir should be - steady pacing (though some with attention disorders refer to it as 'slow'), clearly and broadly drawn (though not simple) characters, and tons of atmosphere. Noir, if anything, is about moods and attitudes. That's why the great ones are not marked by your traditional definitions of 'great' acting (look at Bogart, Mitchum, Hurt, and Nicholson - they (and their characters) were anything but real - but they had style and sass and in a crime movie that's exactly what you want). or quickly paced adventures (again all great noirs seem to be on slow burn like a cigarette). Great noirs create an environment and you just inhabit it with the characters for a couple hours. <br /><br />After Dark My Sweet let's you do that - and it let's you enjoy the company of some very interesting and complex characters. Uncle Bud and Collie are intriguing - never allowing the audience to know what really makes them tick - and Patric and Dern (I love Bruce Dern, by the way) are pitch perfect, Dern especially (see previous comment). They take the basic outlines of a character and give them depth and elicit our sympathies. <br /><br />The story itself is also interesting. There're better plots in the world of noir (hardly any mystery here - mostly it's suspense), but this one is solid. If anything, the simply 'okay' plot has more to do with Jim Thompson's writing than anything else. With Thompson, plots are almost secondary; he eschewed the labyrinthine tales of Hammett and Chandler for simpler stories with stronger, more confusing characters. Look at a novel like The Killer Inside Me and and you'll see right away (from the title) what it's all about. When it comes to Thompson, it's not what it's about, it's how it's about it (to quote Roger Ebert). So, really, the relatively simple plot of a kidnapping is not the point and, if you don't like it, well the jokes on you. <br /><br />Why this is an 8star movie rather than a 10star one is because of the female lead. She's not bad, per se, but she's not Angelica Huston or Anette benning (see the adaptation of Jim Thompson's The Grifters if you don't know what I'm talking about - besides it's a better movie and you should start there for contemporary noir - it's the best of the 1990s and challenges Blood Simple for the title of best since Chinatown). She simply doesn't have the chops (or the looks for that matter) and though she and Patric have some chemistry, I don't have it with her. So there.