De meeste mensen die naar deze film gaan, hebben wel een idee waar het over gaat: een man verliest zijn hele gezin en zelfs zijn hond tijdens een vlucht vanuit Boston op die noodlottige ochtend van 11 september 2001. Wat je waarschijnlijk niet weet voordat je deze film ziet, is dit: hoe dat voelt; wat je ermee doet; en wat voor invloed dat op jou heeft en op de manier waarop je elke dag van de dag met jezelf omgaat. Het verhaal ontvouwt zich pijnlijk langzaam vanaf het begin en wordt dan mooi opwarmend terwijl het wat vaart krijgt, terwijl de onlangs hernieuwde relatie tussen de tandarts Alan Johnson (Don Cheadle) en ex-kamergenoot Charlie Fineman (Adam Sandler) verhard en vorm begint te krijgen. Er verschijnen personages in deze film wier aanwezigheid aanvankelijk obscuur lijkt en niet goed ontwikkeld, maar die in feite bij dit verhaal blijven, en je merkt dat de eenvoud van elk personage dit verhaal geloofwaardig maakt <0xE2><0x80><0x93> en accuraat. Echte mensen bevinden zich in een echte situatie waarbij ze weinig anders kunnen doen dan aan de kant blijven staan terwijl een van hen uiteenvalt. De pijn in Charlies ziel is subtiel zichtbaar vanaf de eerste introductie en groeit naarmate we meer te weten komen over zijn karakter, dat op briljante wijze door Sandler wordt onthuld, zoals de lagen van een ui zich laagje voor laagje samenvoegen met lichtheid en gewicht. Het is zo'n subtiele voorstelling dat hij je besluipt en in je hoofd komt terwijl je naar hem op het scherm kijkt. Alan Johnson is net zo subtiel als Don Cheadle. Je kunt hem altijd in de gaten houden, en het gemak waarmee Cheadle op het scherm acteert, spreekt boekdelen over zijn acteertalent. Alans relatie met Charlie Fineman is delicaat, precies zoals de situatie zou vereisen. Fineman heeft geen behoefte aan vriendschap, noch aan wie dan ook die zich in zijn afgezonderde leventje bemoeit, en toch bezit Alan een sympathieke eigenschap die eenvoudig en eerlijk genoeg is om zelfs een kluizenaar als Charlie te intrigeren. Het is Alan die de taak heeft Charlies zorgvuldig verzegelde leven voorzichtig te openen. Het is een intrinsiek gevaar. Hoe meer Alan Charlie aanmoedigt zich open te stellen, door zover te gaan dat hij gebruikmaakt van de diensten van vriendin en psycholoog Angela Oakhurst (Liv Tyler) hoe dichter hij bij het gevaar komt dat hij Charlie over de rand duwt. Het is een afgrond waar Charlie elk moment dat hij wakker is op balanceert en die hij alleen door middel van pure ontkenning heeft leren bewandelen. Hij heeft alles wat voordien voor hem bestond ontkend om met zijn verlies te kunnen leven. Helaas is zijn verdriet iets wat hij niet kan ontkennen. Sandler trekt zich tijdens het ontvouwen van het verhaal zo diep in de pijn van zijn personage terug dat tegen de tijd dat hij zijn demonen frontaal tegenkomt, de kijker zijn pijn bijna net zo deelt. Alan staat tijdens dit veeleisende proces naast Charlie met het risico dat hij zijn eigen volmaakte thuisleven <0xE2><0x80><0x93> dat met bewonderenswaardige gratie en efficiëntie door vrouw Janeane wordt geleid <0xE2><0x80><0x93> in de war schopt. (Jada Pinkett Smith) Terwijl Alan Charlie's herstel bevordert, kijkt Alan naar binnen en herkent zijn eigen stille kreten bij de dood van de onafhankelijkheid die hij eens bezat en de jongen die hij heeft verloren en die nu een man is geworden. Zijn beloning voor zijn hulp aan Charlie is dat hij zichzelf helpt weer in contact te komen met wat hij heeft verloren. Het thema lijkt veel op _The Fisher King_, een ander verhaal over een man die zichzelf isoleert van verdriet en verlies tot hij er gek van wordt. Net als _The Fisher King_ besluit het verhaal met het traditionele: er is iemand voor ieder thema. Lidia Sinclair (gespeeld door de geweldige Amanda Plummer in The Fisher King) is Donna Remar (Saffron Burrows), een vrouw op de rand van een zenuwinzinking en een oppervlakkige patiënt van Johnson, die net instabiel genoeg blijkt te zijn om aan te sluiten bij Charlies borderlinestoornis. Het is een goed einde van het verhaal, maar het enige element dat waarschijnlijk het minst aannemelijk klinkt. Aan de andere kant, misschien is er echt iemand voor iedereen.
Most who go to this movie will have an idea what it is about; A man loses his entire family and even his dog in a flight from Boston that fateful morning of September 11, 2001. What you probably won't know before seeing this film is this: How that would feel; What do you do with that; and how would that affect you and the way you relate to every waking day? The story unfolds painfully slow from the gate and then warms up nicely as it gains a little speed while the recently renewed relationship between dentist Alan Johnson, (Don Cheadle) and ex-college roommate Charlie Fineman, (Adam Sandler) solidifies and begins to take shape. Characters appear in this film whose presence initially seem obligatory and not well developed but in fact, stay with this story, and you find that the simplicity of each character is what makes this story believable - and accurate. Real people inhabit a real situation whereby they can do little but stand aside while one amongst them disintegrates. The pain inside Charlie's soul is subtly evident from first introduction and grows as we learn more about his character brilliantly revealed by Sandler, as layers of an onion  one layer at a time with lightness and weight combined. It's so subtle a performance that he sneaks up on you and gets inside your head while you are watching him on screen. Cheadle's Alan Johnson is equally subtle and very Don Cheadle. Always watchable, the ease that's apparent when Cheadle's on screen speaks to his consummate acting skills. Alan's relationship with Charlie Fineman is delicate in texture, just as the situation would demand. Fineman doesn't want friendship, nor anybody intruding into his cloistered life and yet, the likable quality that Alan owns is simple and honest enough to intrigue even a recluse like Charlie. It is Alan who has the task of gingerly opening up Charlie's carefully sealed life. There is inherent danger in the process. The more Alan nudges Charlie to open up, going so far as engaging the services of friend and psychologist Angela Oakhurst, (Liv Tyler) the nearer the danger of pushing Charlie over the edge. It's an abyss that Charlie teeters on each and every waking moment and one he has learned to navigate through sheer dint of denial. He has denied everything that priorly existed for him in order to exist with his loss. Unfortunately, his grief is one thing he cannot deny. Sandler withdraws so deeply into his character's pain during the story's unfolding that, by the time he meets his demons head-on, the viewer shares his pain almost equally. Alan stands beside Charlie throughout this exacting process at the risk of lousing up his own perfect home-life - run with admirable grace and efficiency by wife Janeane. (Jada Pinkett Smith) While tending to Charlie's recovery, Alan looks inward and recognizes his own silent screams at the death of the independence he once owned and the boy he has lost becoming a man. His reward for helping Charlie is helping himself reconnect with what he has lost. The theme is much like The Fisher King; another story of a man who isolates himself to the point of madness from sorrow and loss. Like The Fisher King, the story concludes with the traditional, there is someone for everyone theme. Reign Over Me's Lidia Sinclair, (played by the wonderful Amanda Plummer in The Fisher King) is Donna Remar, (Saffron Burrows) a woman on the verge of breakdown and sketchy patient of Johnson's, who turns out to be the just unstable enough to complement Charlie's borderline insanity. It's a good ending to the story, but the one element probably least likely to ring true. Then again, maybe there really is someone for everyone. Devorah Macdonald Vancouver, BC