Winter Kills is een vreselijke, onsamenhangende en zeer teleurstellende comedy-thriller van de weinig bekende regisseur William Richert. Terwijl ik naar de film zat te kijken, had ik echt het gevoel dat ik de keizer was in de klassieke fabel The Emperor's New Clothes. De film gaf me het gevoel dat ik gek was, omdat ik geen touw kon vastknopen aan de kronkelige plot en de onlogische personages. Maar ik schaamde me een beetje om aan mezelf toe te geven dat de film mijn hersenen in de knoop legde. Dus hield ik vol tot het einde, in de hoop dat de hele warboel zichzelf zou ontwarren. Toen besefte ik... dat de film BELANGRIJK is om kronkelig te zijn, onlogisch en onlogisch, want dat is het hele punt. Dit is een satirische kijk op samenzweringstheorieën en theoretici, waarbij de opsplitsing van de plot wordt gebruikt als metafoor voor de opsplitsing van waarheden, halve waarheden en leugens die een samenzwering definiëren. Zelfs toen ik doorkreeg dat ik in de maling werd genomen, vond ik Winter Kills nog steeds een behoorlijk afschuwelijke film.<br />De jonge Nick Kegan (Jeff Bridges) is de jongere broer van een voormalige president van de Verenigde Staten die in Philadelphia is vermoord. Nick is aanwezig als een stervende man beweert dat hij de president heeft doodgeschoten en gedetailleerde informatie geeft over waar hij het pistool heeft verstopt. Nick volgt de aanwijzingen, maar de mensen die hem helpen lijken onder mysterieuze omstandigheden te sterven. Zijn vader, Pa Kegan (John Huston), een vulgaire en walgelijk rijke zakenman, bemoeit zich ook steeds met Nicks onderzoek. Hoe dieper hij in de moordzaak duikt, hoe meer Nick zich realiseert dat hij afdaalt in een web van ingewikkelde leugens en valse aanwijzingen, waarin niets is wat het lijkt en niemand te vertrouwen is.<br />De film is een nachtmerrie om te volgen, en in veel opzichten is het niet de moeite waard om te proberen hem te volgen, om de voornoemde reden dat hij zichzelf opzettelijk verstrikt. De cast zit boordevol buitengewoon talent, maar de meeste talenten zijn verspilde moeite. Toshiro Mifune heeft een van de kortste en meest zinloze bijrollen in de geschiedenis van de film; Elizabeth Taylor komt niet in beeld en heeft geen enkele dialoog; Richard Boone krijgt een rol die interessant lijkt, maar zijn personage gaat nergens heen. John Huston heeft de beste rol als de machtige patriarch en levert met zijn cynische manier van acteren een van de weinige plezierige momenten in de film. Anthony Perkins krijgt ook een enge rol en speelt die goed, hoewel hij veel te kort in beeld is om het personage volledig recht te doen. Sommige naaktscènes en seksscènes worden er zonder echte reden in gegooid en hoewel ze heel visueel zijn en misschien wel aantrekkelijk zijn voor voyeurs, horen ze eigenlijk in een andere film thuis. De semi-komische climax is een lachertje en teleurstellend, maar op een vreemde manier toch gedenkwaardig. Er is kennelijk ergens een publiek voor de Winterdoden... maar ik zal mezelf niet tot dat publiek rekenen.
Winter Kills is a terrible, incoherent and very disappointing conspiracy comedy-thriller from little-known director William Richert. While watching the film, I honestly felt as if I was the emperor in the classic fable The Emperor's New Clothes. The film made me feel like a fool because I couldn't make head nor tail of the serpentine plot and the nonsensical characters. But I felt kind of embarrassed to admit to myself that the film was tying my brain up in knots. So I stuck with it to the end, hoping that the whole tangled mess would untangle itself. Then I realised.... the film is SUPPOSED to be serpentine, nonsensical and illogical, because that's the whole point. This is a satirical look at conspiracy theories and theorists, with the knotting-up of the plot used as a metaphor for the knotting-up of truths, half-truths and lies that define any conspiracy. Even when I got that the joke was on me, I still felt Winter Kills to be a pretty awful movie.<br /><br />Young Nick Kegan (Jeff Bridges) is the younger brother of a former United States President who was assassinated in Philadelphia. Nick is present when a dying man claims that he shot the President and gives detailed information about where he hid the gun. Nick follows the clues, but every step of the way the people helping him seem to die in mysterious circumstances. Also, his father Pa Kegan (John Huston), a vulgar and disgustingly wealthy businessman, keeps interfering with Nick's investigation. The deeper he delves into the assassination, the more Nick realises that he is descending into a web of complex lies and red herrings, where nothing is as it seems and no-one can be trusted.<br /><br />The film is an utter nightmare to follow, and in many ways is not worth trying to follow for the afore-mentioned reason that it deliberately tangles itself up. The cast is packed with extraordinary talent but most of them are wasted. Toshiro Mifune has one of the briefest and most pointless cameo roles in cinematic history; Elizabeth Taylor appears uncredited and has not a single line of dialogue; Richard Boone is given what seems to be an interesting role but his character goes nowhere. John Huston has the best role as the powerful patriarch and provides us with the film's few enjoyable moments with his acerbic delivery. Anthony Perkins also gets a creepy role and handles it well, though his screen time is far too short to do complete justice to the character. Some nudity and sex scenes are tossed in for no real reason and, while they're quite graphic and might appeal to voyeurs, they really belong in another film. The film's semi-comic climax is farcical and disappointing, yet paradoxically memorable in its weird little way. There's obviously a cult audience out there somewhere for Winter Kills.... but I won't be counting myself among its number.