Dit lijken wel twee films: de ene een saaie, pretentieuze, langdradige saga over een acteur die helemaal opgaat in de rollen die hij speelt, en de andere een briljante sociale opmerking over een gescheiden vrouw van middelbare leeftijd die wordt opgepikt door een serveerster. Shelley Winters is geweldig als serveerster met een andere zaak erbij. Ze laat zware hints vallen over de behoefte aan connecties, haar diploma massage en haar verlangen om model te worden. Ik vind het prachtig om een glimp op te vangen van haar sjofele flatje met een kitchenette achter een gordijn en haar vreselijke, verleidelijke outfit van een navelpiercing en een gehaakt topje met pofmouwen.<br />Krijgen acteurs Oscars voor Shakespeare? We weten dat het Oscars zijn voor het imiteren van gehandicapte mensen, het dragen van veel protheses of het doen alsof ze gek zijn. De scènes van Shakespeare (die aan en uit gaan) zijn g<0xC3><0xAA>nant en gedateerd. En dat geldt ook voor de scènes waarin Tony verstrooid lijkt terwijl hij naar zijn eigen commentaar luistert.<br />Tussen haakjes, Anthony John is niet aristocratisch. In een van de eerste scènes maakt hij heel duidelijk dat hij vroeger een koorknaapje was. Als hij het advies van zijn vader citeert, verhaspelt hij met een Cockneyaccent.
This seems like two films: one a dreary, pretentious lengthy saga about an ac-tor who is taken over by the parts he plays; the other a brilliant social comment about a middle aged divorce who is picked up by a waitress. Shelley Winters is wonderful as a waitress with another business on the side. She drops heavy hints about the need for connections, her certificate in massage and her desire to get into the modelling game. I love the glimpse of her seedy flat with a kitchenette behind a curtain, and her terrible seducing outfit of navel-revealing, puff-sleeved crochet top.<br /><br />Do actors get Oscars for Shakespeare? We know they Oscars for impersonating disabled people, wearing a lot of prosthetics, or pretending to be mad. The Shakespearean scenes (which go ON and ON) are embarrassing and dated. And so are the 'going mad' scenes where Tony looks distracted while listening to his own voice-over.<br /><br />By the way, Anthony John is not aristocratic. He makes it quite clear in an early scene that he used to be a chorus boy. When he quotes his father's advice, he slips into a Cockney accent.