Broadway-acteur-regisseur John Cassavetes (uit Rosemary's Baby) creëert een meesterwerk met deze film uit 1977. Gena Rowlands speelt er zelf in mee, evenals John Cassavetes zelf, Ben Gazzara, Joan Blondell, Paul Stewart, Zohra Lampert, Laura Johnson en een cameo van Peter Falk. Het uitgangspunt van de film: een ouder wordende toneel- en filmactrice (Gena Rowlands) evalueert haar leven nadat een obsceen geworden fan bij een auto-ongeluk om het leven komt in een poging haar handtekening te krijgen. De film heeft een traag tempo en een duistere, sombere, angstaanjagende kwaliteit. Hij ziet eruit als een film uit de jaren zestig en deed me zelfs denken aan Polanski's Rosemary's Baby, maar dan zonder de bovennatuurlijke gruwelen. De angsten van elke succesvolle actrice zijn hier aanwezig: ze wordt oud en ze zal nutteloos worden in haar carrière. Bovendien heeft ze het gevoel dat ze een leven heeft geleid dat elke ware spiritualiteit, menselijkheid en verdienste mist. Ze heeft alleen maar geleefd voor haar carrière... ze heeft geen kinderen, doet geen liefdadigheidswerk enzovoort. De geleidelijke desintegratie van haar persoonlijkheid is de kern van deze film. Ze valt uit elkaar. Ze verkeert in een crisis. Gena Rowlands neemt de gekwelde psyche van het personage echt in zich op en speelt die rol heel goed. Ze is een geweldige actrice en deze 70-minutenfilm vormt een verfrissend contrast met de vaak gewelddadige films uit die tijd, of de rampenfilms of avonturenthrillers. Het is een film met veel diepgewortelde emotie, maar hij heeft een kil, cynisch gevoel, alsof Cassavetes kritiek levert op de populaire films en de acteurs uit de 70-minutenfilms. Of dat, of deze film is een product van de jaren zeventig, die zelf in veel opzichten cynisch waren <0xE2><0x80><0x93> Nixons bedrog, Watergate, Vietnam, enzovoort. Hoewel de productiewaarden niet geweldig zijn, en deze film niet bekend is, is het een heel spookachtige film met spookachtige stemmingen. Kudos voor de ondergewaardeerde en overleden regisseur Cassavetes, die aan het eind van de jaren tachtig overleed.
Broadway and film actor-turned-director John Cassavetes (from Rosemary's Baby)creates a masterpiece with this 1977 film. It stars Gena Rowlands, John Cassavetes himself, Ben Gazzara, Joan Blondell, Paul Stewart, Zohra Lampert, Laura Johnson and there is a cameo by Peter Falk. The premise of the film: An aging stage and film actress (Gena Rowlands)re-evaluates her life after an obscessed fan dies in a car accident trying to get her autograph. The movie has a slow pace and a dark, moody, frightening quality. It has a 60's cinematic look and it even reminded me of Polanski's Rosemary's Baby without the supernatural horror. The fears here are the ones every successful actress has- she is getting old and she will become useless in her career. Furthermore, she feels she has lived a life that lacks any true spirituality, humanity and merit. She has lived only for her career- she has no children, doesn't do charitable deeds, etc. The gradual disintegration of her personality is the meat of this film. She is falling apart. She's in a crisis. Gena Rowlands really gets into the character's tormented psyche and acts the part quite well. She is a terrific actress and this 70's film is a refreshing contrast to the often violent films of the period and or the disaster movies or adventure thrillers. It's a movie with lots of deep-seated emotion but has a cold, cynical feeling, as if Cassavetes is criticizing the mainstream movies and actors of the 70's generation. Either that or this movie is a product of the 70's which was itself cynical in many aspects- Nixon's deception, Watergate, Vietnam, etc. Although the production values are not great, and this film is not well-known, it's a very haunting film with haunting moods. Kudos to the underrated and late director Cassavetes who died in the late 80's.