Directeur Douglas Sirk heeft eens gezegd: 'Er is een heel korte afstand tussen hoogstaande kunst en rommel, en rommel die krankzinnigheid bevat, is juist door deze eigenschap dichter bij kunst.' Deze uitspraak definieert zijn film, een zeer uniek arsenaal van werk dat klassieke toneelbewerkingen omvat, avonturenfilms en oorlogsfilms, westerns en natuurlijk zijn beroemde melodrama's.<br />Sirks melodrama's waren, zoals het woord al aangeeft, drama's met muziek. De muziek geeft de toon aan voor zijn meesterlijke stijl, en elke streek van zijn penseel (Sirk was ook schilder) laat een krachtig beeld achter op het doek dat tot canvas is geworden. Maar dit is niet het leven, maar de weergave ervan, een imitatie van het leven. Sirk heeft nooit geprobeerd de werkelijkheid te laten zien, integendeel. Geen van de regisseurs van zijn generatie maakte een beter gebruik van alle technische hulpmiddelen die Hollywood (en met name technicolor) verschafte om het kunstmatige van het echte te onderscheiden. Laten we niet vergeten dat zijn gouden periode samenvalt met de tijd dat de Hollywood-films hun aandacht richtten op het sociale drama (Blackboard jungle, Rebel without a cause). Sirk heeft altijd geweten dat de film iets anders moest voorstellen.<br />Een andere uitspraak van Sirk luidt als volgt: 'Je kunt de werkelijkheid niet bereiken of aanraken. Je ziet alleen maar weerspiegelingen. Als je probeert het geluk zelf te grijpen, komen je vingers alleen glas tegen.' Ik daag iedereen uit die Geschreven op de wind heeft gezien, om de hoeveelheid spiegels en weerspiegelingen te tellen die op het scherm verschijnen. Je geeft het uiteindelijk op.<br />Daarom bevinden we ons in een hal vol spiegels waar er geen verschil is tussen de echte en de valse kopie. Niemand kan zeggen dat de Hadleys echte mensen zijn. Die stad is ook niet echt, met al die afschuwelijke oliepompen overal. Dus in dit rijk is het acteren beïnvloed, de vertoning is nep, de truc is zichtbaar. Alles wordt een beetje uit het lood geslagen (de seksuele connotaties van Dorothy Malone met de olietoren, bijvoorbeeld). Sirk was tegelijkertijd aan het kritieken en theoretiseren.<br />'De invalshoeken zijn de gedachten van de regisseur; de belichting is zijn filosofie.' Geschreven op de wind volgen we de val van een traditionele manier van leven, zowel op een geometrische manier als in termen van licht en schaduw. Het huis van de Hadleys, met zijn verschillende verdiepingen die met elkaar verbonden zijn door de wenteltrap, werkt strikt metaforisch. Een huis dat op een mausoleum lijkt, dat door geen enkel feest kan worden opgevrolijkt. Terwijl de tragedie van lichtend daglicht overgaat in een schemerige nacht, wordt Sirks fotografie een verlengstuk van de innerlijke toestand van zijn personages, en dat geldt ook voor de kleuren van de kleren die ze dragen. Op die manier wordt het drama ingevoegd in elk element in dienst van het vakmanschap van de regisseur.<br />Sirk beschouwde zichzelf als een zuipschuit. Omdat hij het standaardmateriaal dat hem was toegewezen naar zijn stijl en doel toepaste. Geschreven op de wind is een goed voorbeeld. Het zou niet werken in andere handen.<br />De andere regisseur die soortgelijke strategieën toepaste was Frank Tashlin, die voor de komedie 50 hetzelfde deed als Sirk voor het melodrama. Hun films zitten vol met de machinerie van het Amerikaanse leven <0xE2><0x80><0x93> reclame, tv-toestellen, jukeboxen, wasmachines, sportauto's, stofzuigers <0xE2><0x80><0x93> om de leegte en het verval ervan af te beelden. Ik ben geneigd te denken dat hun films door hun hedendaagse publiek op een andere manier werden bekeken. Het spel werd door beide partijen gespeeld, dus was het kamp. '... omdat we die toeschouwers niet meer zijn. Daarom verandert het eerbetoon van Todd Haynes _Ver van de hemel_ in een pastiche, omdat het het werk van Sirk weergeeft alsof er daartussenin niets is gebeurd. Dan verandert Sirk precies in dat schilderij dat in de kunstgalerie hangt en waarover Julianne Moore en de tuinman het in de eerder genoemde film hebben.'<br />Sirk begreep de elementen van melodrama uitstekend. Er waren altijd onwrikbare personages (Rock Hudson en Lauren Bacall hier) waartegen hij een reeks gesplitste personages kon samenstellen. Zijn evenwicht door middel van de antithese is opmerkelijk en het is niet verrassend dat we voor de gesplitste personages kiezen, want dat zijn de personages waar Sirk ook in geïnteresseerd is. Lauren Bacall met allerlei alledaagse geneugten van de wereld onder hen (onmiskenbare Faustiaanse echo's) fascineert ons ook op een vreemde manier, net als wanneer het duivelse, nymfomane zusje pijnlijk haar verleden oproept met Mitch alleen aan de rivier.<br />In het universum van Sirk heeft de door de studio vaak gewenste happy end geen negatieve uitwerking. In feite werkte het geweldig. Sirk was dol op greek tragedies en beschouwde happy endings als de Deux ex machinea van zijn tijd. Dus de laatste scène in de rechtszaal past goed en we moeten ook niet vergeten dat de hele film in flashbacks wordt verteld, zodat we vanaf het allereerste begin weten dat er toch een tragedie zal volgen op de vete tussen Hadley en de familie. Er werd gewezen op de vele overeenkomsten tussen _Geschreven op de wind_ en _De peetvader_ -saga. Ik ben het daar volkomen mee eens en ik ben ervan overtuigd dat de parallel niet toevallig is. Beide films delen het thema van de oude, machtige vader die zijn imperium in stand probeert te houden terwijl hij zijn gezin beschermt. De temperamentvolle zoon die door Robert Stack wordt geportretteerd, vertoont een verbazingwekkende gelijkenis met de Sonny Corleone van Jimmy Caan. De strijd met de vriend van haar zus is symmetrisch. De niet-zoon waarin de oude man zijn vertrouwen stelt, komt ook in beide films voor, net als het feit dat beide families de namen van hun stad dragen. Zelfs details als het hek dat toegang geeft tot het terrein en de omgeving van het huis, die bedekt zijn met bladeren, doen vermoeden dat Coppola 'Geschreven op de wind' in gedachten had toen hij zijn meesterwerk schiep. Want beide films gaan over het onderwerp macht: het verwerven van macht, de manipulatie en erfenis ervan (zelfs Kyle Hadleys steriliteit, de gebeurtenis die de onrust versnelt, is een kwestie die gemakkelijk in verband kan worden gebracht met het centrale thema van macht, in dit geval een zwakheid in seksuele macht). De andere grote film die over macht gaat en het leven in Amerika als onderwerp heeft, is 'burger Kane'. Maar er zijn er heel wat, te beginnen met de benzinehandel als de bron van het fortuin van de familie en eindigend met het feit dat Mitch Wayne (Rock Hudson) als Charles Foster Kane door een leraar werd geadopteerd en zijn eigen vader nog in leven was. Verbazingwekkend genoeg speelde dezelfde acteur (Harry Shannon) de vaders van zowel Wayne als Kane. Dit detail kan geen toeval zijn.<br />_Geschreven op de wind_ is een meesterwerk in alle opzichten, in uitvoering en visie, in stijl en techniek, een hoogtepunt in de carrière van deze geweldige regisseur. Sommigen zeggen dat dit zijn beste film is. Naar mijn mening zijn _Magnificerende obsessie_, _Alles wat de hemel toestaat_, _Er is altijd morgen_, en _Imitatie van het leven_ net zo goed. En degenen die Sirk op het niveau van Dallas of Dinasty plaatsen, wens ik geen gelukkig einde toe.
Director Douglas Sirk once said `there's a very short distance between high art and trash, and trash that contains craziness is by this very quality nearer to art'. This statement defines his cinema perfectly, a very unique body of work that includes classic stage adaptations, adventure and war films, westerns and of course, his famous melodramas.<br /><br />Sirk's melodramas were, as the very word signifies, dramas with music. The music sets the tone for his masterful style, and every stroke of his brush (Sirk was also a painter) leaves a powerful image on the screen-turned-canvas. But this ain't life but its representation, an imitation of life. Sirk never tried to show reality, on the contrary. None of the directors of his generation made a better use of all the technical devices provided by Hollywood (most notably Technicolor) to distinguish the artificial from the real thing. Let's remember that his golden period coincides with the time when Hollywood films turned its attention into the social drama (Blackboard jungle, Rebel without a cause). Sirk always knew that cinema was meant to be something else.<br /><br />Another of Sirk's statements summarizes this: `You can't reach, or touch, the real. You just see reflections. If you try to grasp happiness itself your fingers only meet glass'. I defy anybody that has seen Written on the wind to count the amount of mirrors and images reflected that appear on screen. One ends up giving up.<br /><br />Therefore, we are in a hall full of mirrors where there's no difference between real and its false copy. Nobody can say that the Hadley are real people. That town ain't real either, with those hideous oil pumps all over the place. So in this realm the acting is affected, the decore is fake, the trick is visible. Everything is pushed a little bit off the limit (the sexual connotations of Dorothy Malone with the oil tower, for example). Sirk was criticizing and theorizing at the same time.<br /><br />`The angles are the director's thoughts; the lighting is his philosophy'. In Written on the wind we follow the fall of a traditional way of life both in a geometrical way and in terms of light and shadows. The Hadleys house, with its different levels connected by the spiral staircase operates in a strictly metaphorical way. A house that resembles a mausoleum, that no party can cheer up. As tragedy progresses from luminous daylight to shadowy night, Sirk's photography becomes an extension of the inner state of his characters, and so are the colours of the clothes they wear. Drama is thus incorporated to every element at the service of the director's craft.<br /><br />Sirk considered himself a `story bender', because he bended the standard material he was assigned with to his style and purpose. Written on the wind is a good example. It wouldn't work in any other hands.<br /><br />The other director that was using similar strategies was Frank Tashlin, who was for 50's comedy the same that Sirk was for melodrama. Their films are full of the machinery of american life -advertising, TV sets, jukeboxes, washing machines, sport cars, vacuum cleaners- to depict its emptiness and decay. I'm inclined to think that their films were regarded in a different way by their contemporary audiences. The game was played by both sides, so it was camp. Now we regard them as `cult' or `bizarre', because we are not those spectators anymore. That is why Todd Haynes's homage `Far from heaven' turns into a pastiche, because it reproduces Sirk's work nowadays as if nothing happened in between. Then Sirk turns exactly into that painting hanging in the art gallery that Julianne Moore and the gardener discuss in the aforementioned film.<br /><br />Sirk understood the elements of melodrama perfectly. There were always immovable characters (Rock Hudson and Lauren Bacall here) against which he could assemble a series of split ones. His balance through antithesis is remarkable and not surprisingly we root for the split characters, because these are the ones Sirk is interested in too. When Robert Stack flies the plane and `tempts' Lauren Bacall with all sorts of mundane comforts of the world below them (obvious Faustian echoes) we are strangely fascinated with him too, as we are when the devilish nymphomaniac little sister painfully evokes her past with Mitch alone by the river.<br /><br />In the Sirk's universe the studio often-imposed `happy ends' have no negative impact. In fact they worked just great. Sirk was fond of greek tragedy and considered happy endings the Deux ex machinea of his day. Thus the final courtroom scene fits well and one must also remember that the whole film is told in flashback, so we know from the very beginning that tragedy will fall nevertheless over the Hadley feud.<br /><br />It was pointed out the many similarities between Written on the Wind with the Godfather saga. I absolutely agree and I'm sure the parallel is not incidental. Both share the theme of the old powerful father head trying to keep his empire going while protecting his family. The temperamental son portrayed by Robert Stack has an amazing physical resemblance with Jimmy Caan's Sonny Corleone. The action of fighting her sister's male friend is symmetrical. The non-son in which the old man put his trust is also common in both films, as the fact that both families carry the names of their town. Even details as the gate that gives access to the property, and the surroundings of the house covered by leaves, suggest that Coppola had Written on the Wind in mind while setting his masterwork. Because both films deal with the subject of Power: the acquisition of power, its manipulation and legacy (even Kyle Hadley's sterility, the event that hastens the turmoil, is an issue easily tied to the central theme of Power, in this case, a weakness in sexual power). The other great film that deals with power and uses american life as its representation is Citizen Kane. One wouldn't think at first of similarities between Welles and Sirk's films but there are a good many, starting with the petrol business as the origin of the family's fortune and ending in the fact that Mitch Wayne (Rock Hudson), as Charles Foster Kane, was adopted by a tutor, having his own father alive. Amazingly, the same actor (Harry Shannon) perform both Wayne and Kane's fathers. This detail is cannot be a coincidence.<br /><br />Written on the Wind is a masterpiece in every aspect, in execution and vision, in style and technique, a highlight in the career of this wonderful director. Some say that this is his best film. In my opinion, `Magnificent obsession', `All that heaven allows', `There's always tomorrow' and `Imitation of life' are just as good. And for those who put Sirk in the level of Dallas or Dinasty I wish them no happy end.