Dit is een van de beste liefdesfilms die ik ooit heb gezien. Ja, ik geef toe dat sommige delen gedateerd lijken, maar dat leidt de aandacht niet af van de film zelf. Je moet proberen te observeren, te bekritiseren en te genieten van elke vorm van kunst vanuit het perspectief van de tijd. Charlie Chaplin was duidelijk verschrikkelijk saai volgens de normen van 'Sex in the City'. Maar als je hem bekeek vanuit het Amerika van 1925, was hij fantastisch. Ook Sayonara is een doorbraakfilm met zijn kijk op een liefde tussen verschillende rassen, Amerikaanse'manifeste bestemming'-arrogantie en vooroordelen, en de complexiteit van verschillende culturen. Het is een logische volgende stap bij films als Gentleman's Agreement. Het doel van de film was echter niet alleen sociaal commentaar, maar ook vermakelijk en plezierig, met ontelbare dialogen die je gewoon niet vergeet.<br />Maar zelfs als je het alleen maar als een liefdesverhaal opvat, is het geweldig. Hoewel Brando's accent door sommigen als een belediging wordt opgevat, is hij qua nuance en karakteristiek op zijn best. Buttons en Umeki (die allebei een Oscar wonnen) en de rest van de cast voegen veel toe aan de film.<br />Taka, de echte ster, doet het fantastisch door je de passie te laten voelen die ze voor Brando heeft, terwijl ze tegelijkertijd verscheurd wordt door haar gevoel van verplichting en loyaliteit. Haar manier van spreken als ze Brando voor het eerst ontmoet en met hem praat, is een klassieker en in de film zelden of nooit geëvenaard. De dialoog tussen Taka en Brando in haar kleedkamer in Tokio aan het eind van de film is net zo goed. Natuurlijk ontbreekt het zuigende, spugende en nog ergere in de huidige films van de liefde, maar dat maakt het des te beter. De film toont ware liefde en passie, en niet alleen maar 'hitte'. Als deze film je niet raakt, ben je gewoon te jong, te cynisch of dood.
This is one of the greatest love story movies I have ever seen. Yes, I can agree that some parts may seem dated, but this does not distract from the film. One should try to observe, criticize and enjoy any art form from the perspective of the time. Clearly by the "Sex in the City" standards, Charlie Chaplin was horribly boring. However, when judged from the prospective of 1925 America, he was fantastic. Likewise Sayonara is a breakthrough film in its look into a mixed-race love affair, American "manifest destiny" arrogance and prejudice, and the complexity of different cultures. It is a natural next step to such films as Gentleman's Agreement. Its purpose, however, was not just social commentary, rather, it is entertaining and enjoyable, with innumerable lines that one just doesn't forget.<br /><br />However, even when taken only as a love story, it is terrific. Although, some attack Brando's accent, he is at his near best in nuance and characterization. Buttons and Umeki (who both won Oscars) and the rest of the supporting cast add much to the film.<br /><br />Taka, the real star, does a fabulous job making you feel the passion she has for Brando, while being torn by her sense of obligation and loyalty. Her speech when she first meets and speaks with Brando is a classic and something rarely if ever matched in cinema. The dialog between Taka and Brando in her dressing room in Tokyo at the film's end is equally good. Of course, it doesn't have the mouth-sucking, spit-swapping and worse, that exemplifies love in today's movies, but that makes it all the better. It portrays true love and passion, and not just "heat." If this movie doesn't touch you, then you are just too young, too cynical or dead.