Er kunnen spoilers in zitten!<br />Charlie Fineman (Adam Sandler), die zijn gezin heeft verloren bij een tragedie (de terroristische aanslagen van 11 september), rouwt nog steeds om hun dood. Hij komt zijn vroegere kamergenoot Alan Johnson (Don Cheadle) tegen, en de twee hernieuwen hun vriendschap. Alan belooft zijn oude vriend te helpen met het verwerken van het verschrikkelijke verlies. Dit is een vereenvoudiging van het basisverhaal van Reign Over Me.<br />Deze film is echter een verhaal over hoe het lot in ons leven tussenbeide komt als we zelf machteloos zijn en niets kunnen doen aan onze eigen staat van zijn. Alan zit vast in een leven waarvan hij weet dat het niet langer bevredigend is. Hij heeft het gevoel dat hij geen vrienden heeft en geen contact meer heeft met zijn eigen werkelijkheid. Hij kan niet met zijn vrouw en zijn collega's op het werk communiceren. Hij kan zijn gevoelens niet uiten en voelt zich daardoor verloren en ver van zijn eigen wereld. Op weg van zijn werk naar huis loopt hij in de straten van Manhattan Charlie tegen het lijf. Uiteindelijk ontmoet hij hem en ontdekt hij dat Charlie (die zich Alan oorspronkelijk niet kan herinneren) in een valse werkelijkheid leeft. Charlie is teruggegaan naar een tijd waarin hij geen familie had. Hij leeft alsof hij nog een student is die in een rockband speelt, lp's verzamelt van bands uit de jaren zestig en zeventig en videospelletjes speelt. Hij is ontsnapt naar een betere en veiliger tijd in zijn leven, waar geen slechteriken zijn en hij veel minder te verliezen heeft. Iedereen in deze film is op de een of andere manier getroffen door de tragedie die Charlie heeft getroffen en zijn remissie naar een vroeger anders en beter (?) oord. Zijn hospita beschermt hem en maakt het hem mogelijk. Zijn schoonouders worden uit zijn leven geschrapt omdat ze hem zouden terugbrengen naar de realiteit dat zijn familie niet meer in zijn leven is. En Alan heeft het meest met hem te maken omdat Alan (in het begin uit een zelfzuchtig verlangen om aan zijn eigen werkelijkheid te ontsnappen) bij Charlie wil zijn als middel om zich los te maken van zijn eigen verstikte werkelijkheid, en dan wil hij een manier vinden om Charlie te helpen bij het herstel van zijn door hemzelf veroorzaakte schuldgevoelens en de ontkenning van zijn verlies. Door deze relatie is Charlie niet alleen in staat om zichzelf te helen, maar leert Alan ook om met zijn collega's op het werk te communiceren en zijn ware verlangens te bevredigen, en kan hij uiteindelijk aan zijn vrouw toegeven dat hij niet in staat is geweest om zijn ware gevoelens aan haar over te brengen, maar dat hij dat wel heel graag wil omdat hij van haar houdt. Het is in feite een aangrijpend moment in de film als het spul op gang is gekomen en Charlie wordt geconfronteerd met de realiteit dat hij wordt opgesloten omdat hij en Alan over de situatie praten onder het mom van 'Chinees', en Charlie zegt dat hij zich in feite zorgen maakt over Alan en niet over zichzelf. Als je het toelaat, zal deze film je door een rivier van emoties voeren en je aan het denken zetten. Je zult lachen om de manier waarop Charlie zijn woorden gebruikt, zoals mensen dat in het dagelijks leven doen, om een komische opmerking te maken over een echte situatie. Je zult op het punt staan in tranen uit te barsten (in mijn geval echte tranen), als Charlie zijn verdriet onder ogen ziet en begint om te gaan met zijn enorme verlies. En dat de tragische werkelijkheid is dat zijn schuldgevoel en verlies hem nooit hebben verlaten en dat hij ermee heeft afgerekend op de enige manier die hij kende: ontkenning. Het zal je doen vloeken op de kille, onnadenkende acties van een jonge officier van justitie die zijn 'zaak' probeert te winnen (zoals ik daadwerkelijk heb gedaan tijdens Charlies hoorzitting!) En het zal je doen glimlachen om de nuchterheid van een oude, wijze, strenge rechter (Donald Sutherland, die geweldig is in zijn korte, duidelijke rol en de beste rol van een wijze, strenge persoon in de advocatuur speelt sinds Wilford Brimley een assistent-aanklager speelde in _Absence of Malice_.)<br />Deze film was ook om een paar andere redenen verbazingwekkend voor me: (1) ik keek niet één keer op mijn horloge tijdens de vertoning van de film. Dat betekent dat ik er van het begin tot het eind bij betrokken was. (2) Hoewel de cast interraciaal was, was dit feit niet belangrijk voor het spelen van de rollen van de personages in de film. Ras speelde geen rol in de uitvoering van de rollen in deze film. Verbazingwekkende mensen kunnen daadwerkelijk interacteren met het feit dat dit feit naar buiten werd gebracht! en (3) de enige echte verwijzing naar 11 september is wanneer Charlies financiële advocaat de tragedie van Charlies verlies omschrijft als 'wat Charlie op 12 september was geworden'. De tijd zal uitwijzen hoe deze film in de toekomst zal opvallen maar als het doel van een film niet is om je te vermaken maar om je aan het denken te zetten en die film lang na je vertrek uit het theater bij je te laten blijven dan is _Reign Over Me_ wat mij betreft fenomenaal geslaagd. Ik ben deze geweldige gedachte die een film op gang brengt nog niet vergeten en ik zal ongeduldig wachten op de dag dat ik hem als dvd kan kopen.
There may be spoilers!<br /><br />Charlie Fineman (Adam Sandler), who lost his family in a tragedy, (the terrorist attacks of Sept. 11), still grieves over their deaths. He runs into his former college roommate, Alan Johnson (Don Cheadle), and the two rekindle their friendship. Alan vows to help his old friend come to terms with the terrible loss. This is a simplification of the basic story of Reign Over Me. <br /><br />This movie is, however, a story of how fate intercedes in our lives when we ourselves may be powerless do any thing about our own states of being. Alan is stuck in a life that he knows is no longer fulfilling. He feels friendless and out of touch with his own reality. He is unable to communicate with his wife and his associates at work. He can't express his feelings and as a result feels lost and distant from his own world. He chances upon Charlie on the streets of Manhattan while driving from his job. Eventually he meets and discovers that Charlie, (who originally does not remember Alan), is living in a false reality of his own. Charlie has gone back to a time in his life when he had no family. He lives as if he were still a student playing in a rock band, collecting vinyl records of the 60s and 70s bands, and playing video games. He has escaped to a better and safer time in his life where there are no bad guys and he has a lot less to lose. Everyone in this movie is affected in some way by the tragedy that has affected Charlie and his remission to a formerly different and better (?) place. His landlady is his protector and great enabler. His in-laws are subtracted from his life because they would take him back to the reality that his family is now gone from his life. And Alan is most affected by him because Alan wants to, (in at first a selfish desire to escape from his own reality) to be with Charlie as a means to subtract himself from his own stifled reality and then he wants to find a way to help Charlie begin to recover from his self-induced guilt and denial of loss. It is through this relationship that not only is Charlie able to begin to heal himself but that Alan, in fact, learns to communicate and sate his true desires with his associates at work and, eventually, is able to admit to his wife he has not been able to communicate his real feelings to her but that he strongly wants to because he does love her. It is in fact a poignant moment in the film when the stuff has hit the fan and Charlie is being confronted with the reality of being put away that he and Alan are talking about the situation together over "Chinese" that Charlie states that he is in fact worried about Alan and not himself. <br /><br />This movie will, if you let it, take you through a river of emotions and leave you thinking. It will have you laughing at how Charlie uses his words, like people really do in everyday life, to make a comical statement of fact about a real situation. It will leave you on the verge of tears, (in my case actual tears), when Charlie confronts his grief and begins to come to grips with his tremendous loss. And that in fact the tragic reality is his guilt and loss has really never left him and he dealt with it in the only way he knew: denial. It will make you curse at the cold, unthinking actions of a young prosecutor trying to win his "case", (as I actually did at Charlie's hearing!) And it will make you smile at the commonsense of a old and wise, stern judge, (Donald Sutherland who is great at his short distinct role and gives the best performance of a wise, stern person in the legal profession since Wilford Brimley played an Assistant Attorney General in Absence of Malice.)<br /><br />This movie was also amazing to me for a few other reasons: (1) I never looked at my watch once during the showing of the film. Which means it had me from the beginning to the end, (2) Although the cast was interracial, this fact was not important to the playing out of the roles of the characters in the film. Race was a non-factor to the performance of the roles in this movie. Amazing people can actually interact with out this fact being brought out! and (3) the only real reference to 9/11 is when Charlie's financial attorney refers to the tragedy of Charlie's loss as "what Charlie had become on 9/12". Time will be the true test of how this movie will stand out in the future but if the purpose of a movie is not to just entertain but to make one think and have that movie stay with you long after you leave the theatre then Reign Over Me succeeded phenomenally as far as I am concerned. I have not yet forgotten this wonderful thought provoking film and I will wait impatiently for the day I can purchase it as a DVD.