Ergens, heel diep begraven in deze film, is een halfslachtige poging om eruit te komen. De enige sporen zijn een paar vroege scènes in Los Angeles (in een bar en op een kerkhof) en daarna een paar producties. Zoals ik al zei, heel diep begraven. Een van de grootste uitdagingen waar films met bovennatuurlijke elementen voor staan, is hoe je personages geloofwaardig moet laten reageren in ongelooflijke situaties. Annie Mcenroe's reactie toen ze te horen kreeg dat haar zus (vermoedelijk Dee Wallace uit de eerste film) een weerwolf is (was?) is, als ik het me goed herinner, zoiets als: 'O! Echt waar?' Niet een van de betere reacties op voornoemde uitdaging. De non sequitirs gaan door als het verhaal naar Trannsylvania gaat, op zoek naar Stirba, de (kennelijk zelfbenoemde) 'Koningin van de Weerwolven'. Als Stirba is Sybil Danning de twee beste dingen in de film. Ja, nog beter dan de seksscène met de weerwolven, het acteerwerk van Reb Brown en de merkwaardig aapachtige weerwolvenpakken. De eindcredits hebben de status van mindere legende gekregen en zijn in al hun glorie (tenminste tot de censor ze vindt) op Youtube te zien. Kijk ernaar om te zien waarom en onthoud: de hele film is ongeveer even zinnig. Als je dit toevallig op de Amerikaanse televisie hebt gezien, de aftiteling is opnieuw geredigeerd ter vervanging van het eindeloos herhaalde beeld van Danning die haar topje uittrekt met een ander eindeloos herhaald beeld van haar dat een mantel openscheurt alleen heeft ze dit keer een soort topje aan. Het is een soort absurditeit, kersen-op-het-topje moment dat satire tart.
Somewhere, buried very deep inside this film is a half-way decent movie trying to get out. The only traces are a few early scenes in Los Angeles (in a bar and a graveyard) and thereafter a couple of pieces of production design. Like I say, buried very deep. One of the biggest challenges faced by movies involving the supernatural is how to have characters react believably in unbelievable situations. Annie Mcenroe's reaction to being told that her sister (presumably Dee Wallace from the first movie) is (was?) a werewolf is, if I recall, along the lines of; "Oh! Really?". Not one of the better responses to said challenge. The non sequitirs continue as the story moves to Trannsylvania in search of Stirba the (apparently self-appointed) "Queen of the Werewolves". As Stirba, Sybil Danning is the two best things in the movie. Yes, even better than the werewolf group-sex scene, Reb Brown's acting, and the oddly simian-looking werewolf suits. The end credits have assumed minor legend status and are available in all their glory (at least until the censor finds them) on Youtube. Check them out to see why and remember, the whole film makes about the same amount of sense. If you happen to catch this on US television the credits have been re-edited to replace the endlessly repeated shot of Danning ripping off her top with another endlessly repeated shot of her ripping open a cloak only this time she has some kind of top on underneath. It's a sort of absurdity, cherry-on-top moment which defies satire.