Ik denk dat we allemaal een heleboel recensies beginnen met: 'Dit had een GROTE film kunnen worden.' Een demente ex-gevangene die net vrij is, een keurig gezinnetje in een buitenwijk als doelwit. Wraak, vergelding, manipulatie. Marty's gebruikelijke portie Karo-siroop. Maar helaas is er ergens in de wolkenkrabber van Universal een memorandum terechtgekomen: iedereen maakt er een potje van.<br />Nolte praat alleen maar met opgetrokken wenkbrauwen, Lange zeurt zich door haar sigaretten heen, Lewis 'Ohmagod's!' raffelt haar scènes af, en Bobby D... tja, die zit op een heel ander vliegend tapijt. Hij doet zich voor als een soort kruising tussen een Cajun en een Huckleberry Hound, hij kauwt op dikke sigaren en kakelt om willekeurige wreedheden zoals 'Problem Child'. En ik wil dat je je het hierboven genoemde accent voor de geest haalt. Stel je nu eens voor dat hij hersenkletsende religieuze retoriek op volle sterkte spuide, alsof hij zes bijbels had ingeslikt, en je hebt De Niro's schikgodin. Maar het meest afleidende van alles is zijn overdreven gebruik van het 'De Niro-gezicht' waar hij zo om geroemd wordt. Ogen half dichtgeknepen, voorhoofd gerimpeld, lippen gekruld. Tjonge, Bob, je zag eruit als de Plastic Man.<br />Het verhaal begon kennelijk 14 jaar eerder, toen Nolte niet in staat was om De Niro in het grote huis te laten zitten voor diverse mishandelingen. Na zijn vrijlating vindt hij dat Nolte, die toen een verkeerd beeld van hem had, het recht had om hem en zijn familie te terroriseren. En wij worden geacht De Niro's karakter een beetje te verdraaien, omdat Nolte informatie achterhield die zijn straf had kunnen bekorten. De Niro is een van die criminelen die, ondanks het feit dat ze zich schuldig hebben gemaakt aan onuitsprekelijke daden, het gevoel hebben dat zijn gebrek aan vrijheid het rechtvaardigt om dergelijke daden buiten de gevangenis door te zetten. Mmm-ké.<br />Hij gaat achter Notles bijna-minnares aan (in een scène waar sommigen zich misschien van willen afwenden), zijn vrouw, zijn dochter, de hond van het gezin, je weet wel. Wat een van de tekortkomingen is van het scenario van Wesley Strick: de volstrekte voorspelbaarheid. Naarmate De Niro's pesterijen steeds gruwelijker worden, kun je de rest van de actie min of meer weglaten. Strick hoeft niet helemaal in diskrediet te worden gebracht, want hij weet een paar meeslepende dialogen te produceren (de slonzige woordenwisseling tussen De Niro en Lewis in een leeg theater is de beste scène van de film), maar het is allemaal veel te gekunsteld. De cartoonachtige fotografische aanpak komt geforceerd over, om nog maar te zwijgen van de afgrijselijk verouderde, opnieuw bewerkte Bernard Hermann-cd (ik zat maar te wachten tot de Wolvenman met een genetisch vergrote tarantula op de proppen zou komen).<br />Zo komen we bij het komische deel van de film. Dat wil zeggen, onbedoeld komisch. Ken je die scènes waarin iets gruwelijks gebeurt, maar je kunt het niet laten om buiten het zicht van anderen te gniffelen? Dat doe je hier. Nolte en Lange die kibbelen over ontrouw, De Niro die met zijn duimen zit te draaien, hij die zich als travestiet kleedt, en een keukenverspreking over een bepaalde substantie die moet worden geloofd. En Bobs helse, onophoudelijke, geestdodende, niets-aan-de-hand-gebrabbel over alle 'filosofie' die hij in de gevangenis heeft verloochend. Ik wilde hem liever laten vermoorden om hem de mond te snoeren dan dit irritante gezin te redden.<br />Ik heb er altijd een hekel aan om gedachten van andere recensenten te lenen, maar hier is het nodig. Dit is echt Scorseses versie van Freddy Krueger. De manier waarop De Niro geniet, spreekt, treitert en pijn trotseert, tot en met zijn oneliners, is typisch Freddy. Als hij zich heeft gebrand aan een pan met water: 'Probeert u me iets lekkers aan te bieden?' Alsjeblieft. En dat is nog maar één voorbeeld.<br />Tenzij je een fan was van de originele film uit 1962 en je er een kick van kreeg om Balsam, Peck en Mitchum bijna dertig jaar later te zien (of een filmervaring wilde die je hoofd deed schudden), zou je beter niet naar de Cape kunnen gaan.
I think we all begin a lot of reviews with, "This could've made a GREAT movie." A demented ex-con freshly sprung, a tidy suburban family his target. Revenge, retribution, manipulation. Marty's usual laying on of the Karo syrup. But unfortunately somewhere in Universal's high-rise a memorandum came down: everyone ham it up.<br /><br />Nolte only speaks with eyebrows raised, Lange bitches her way through cigarettes, Lewis "Ohmagod's!" her way though her scenes, and Bobby D...well, he's on a whole other magic carpet. Affecting some sort of Cajun/Huckleberry Hound accent hybrid, he chomps fat cigars and cackles at random atrocities such as "Problem Child". And I want you to imagine the accent mentioned above. Now imagine it spouting brain-clanging religious rhetoric at top volume like he swallowed six bibles, and you have De Niro's schtick here. Most distracting of all, though, is his most OVERDONE use of the "De Niro face" he's so lampooned for. Eyes squinting, forehead crinkled, lips curled. Crimany, Bob, you looked like Plastic Man.<br /><br />The story apparently began off-screen 14 years earlier, when Nolte was unable to spare De Niro time in the bighouse for various assaults. Upon release, he feels Nolte's misrep of him back then warrants the terrorizing of he and his kin. And we're supposed to give De Niro's character a slight pass because Nolte withheld information that might've shortened his sentence. De Niro being one of these criminals who, despite being guilty of unspeakable acts, feels his lack of freedom justifies continuing such acts on the outside. Mmm-kay.<br /><br />He goes after Notle's near-mistress (in a scene some may want to turn away from), his wife, his daughter, the family dog, ya know. Which is one of the shortcomings of Wesley Strick's screenplay: utter predictability. As each of De Niro's harassments becomes more gruesome, you can pretty much call the rest of the action before it happens. Strick isn't to be totally discredited, as he manages a few compelling dialogue-driven moments (De Niro and Lewis' seedy exchange in an empty theater is the film's best scene), but mostly it's all over-cranked. Scorsese's cartoonish photographic approach comes off as forced, not to mention the HORRIBLY outdated re-worked Bernard Hermann score (I kept waiting for the Wolf Man to show up with a genetically enlarged tarantula).<br /><br />Thus we arrive at the comedic portion of the flick. Unintentionally comedic, that is. You know those scenes where something graphically horrific is happening, but you can't help but snicker out of sight of others? You'll do it here. Nolte and Lange squawking about infidelity, De Niro's thumb-flirting, he cross-dressing, and a kitchen slip on a certain substance that has to be seen to believed. And Bob's infernal, incessant, CONSTANT, mind-damaging, no-end-in sight blowhard ramblings of all the "philosophy" he disovered in prison. I wanted him killed to shut him up more than to save this annoying family.<br /><br />I always hate to borrow thoughts from other reviewers, but here it's necessary. This really *is* Scorsese's version of Freddy Krueger. The manner in which De Niro relishes, speaks, stalks, withstands pain, right down to his one-liners, is vintage Freddy. Upon being scalded by a pot of thrown water: "You trying' to offer sumpin' hot?" Please. And that's just one example.<br /><br />Unless you were a fan of the original 1962 flick and want a thrill out of seeing Balsam, Peck, and Mitchum nearly 30 years later (or want a serious head-shaking film experience), avoid a trip to the Cape.