(Rating: 21 door The Film Snob.) (Zie onze blog Wat-je-nu-ziet voor details over ons beoordelingssysteem.)<br />Dit is een film waarin je naar je eigen gezicht klauwt in een poging je te bevrijden van de verveling op het scherm.<br />Je wringt niet in je handen, je rolt niet met je ogen en je zucht niet in je popcorn. Nee, inderdaad. Voor een film met _dit_ in de titel is alleen naar je eigen gezicht klauwen voldoende.<br />Als je naar je eigen gezicht begint te klauwen - en dat moet je doen! - begin dan bij het onderste gedeelte. Je hebt het bovenste gedeelte, met zijn handige traanbuizen, nodig voor de derde akte die je op je knieën kan brengen als je dat hebt gedaan.' Tegen die tijd had je je een weg gebaand door het hele theater.<br />In een seizoen waarin Joe Sixpack en Hockey Moms worden uitgeroepen tot de nieuwe gouden standaard voor leiderschap en buitenlandse diplomatie, zal een film als deze verveling misschien worden verwelkomd als iets wat iedereen zou kunnen maken. Maar ernaar kijken is een veel gevaarlijker onderneming.<br />Dit is ons verhaal...<br />Sidney Young, de Londense publisher van een vierderangs celebrity/entertainmenttijdschrift, staat op het punt zijn tijdschrift ten onder te zien gaan. Hij heeft een wonder nodig, en wat hij krijgt is een telefoontje uit New York City, in de Verenigde Staten.<br />De publisher van het tijdschrift van Sharp, Clayton Harding (gespeeld door Jeff Bridges) zegt: 'Kom voor mij werken!' Met zijn eigen werknemers die op de achtergrond de faxmachine uit zijn appartement/kantoor naar buiten dragen, is het een koud kunstje om 'ja' te zeggen.<br />Algauw is Sidney aan het werk in New York City, waar hij de verkeerde dingen doet. Zijn interviews bestaan eruit dat hij Broadway-musicalregisseurs vraagt of ze (1) joods zijn en (2) homoseksueel.<br />Hij vermoordt het huisdier van Sohpie Maes, de meest begeerde filmster van de industrie, als ze het tijdens een zakenlunch in het kantoor van het tijdschrift achterlaat.<br />Dit brengt iedereen ongeluk, want onder andere verbeeldt Sidney zich dat hij verliefd is op Maes, voordat hij de Dunst-figuur tegen het lijf loopt. Het ergste van alles is dat hij Alison Olsen (gespeeld door Kristen Dunst, in een bekoorlijke scriptverwarring) volledig van zich vervreemdt, een collega die hem het reilen en zeilen van het tijdschrift _en_ The Big Apple moet laten zien. (We zijn natuurlijk al eens naar een film geweest, dus we weten hoe deze relatie zal aflopen. Daarom hebben we ook intacte traanbuizen nodig voor de derde akte van de film.)<br />Het probleem met _The Thing_ is dat het script nooit echt goed wordt, behalve voor dat ene stuk waarin de Ware Liefde de overhand heeft.<br /><br />Publisher Harding wordt geacht een klootzak te zijn die ook gewoon de hele klus wil afblazen. Het script komt echter nooit stevig over op een van de andere kanten van deze tweespalt, en Bridges blijft maar draaien en wikken en wegen in de wind.<br />Alison Olsen wordt geacht een hekel te hebben aan Sidney Young, maar telkens als hij naar haar toe komt (wat hij voortdurend doet) probeert ze een gesprek met hem aan te knopen, in plaats van te proberen zijn bestaan te ontmoedigen.<br />De 'komedie' van de eerste scènes draait om een biggetje dat een dure hotelkamer vernielt en vervolgens de lift naar beneden neemt om te urineren op de dure hoge hakken van een beroemdheid op een cocktailreceptie.<br />Het sexy sterretje Maes bekent dat ze zich tot Young aangetrokken voelt omdat hij 'gewond' is. Maar het personage laat ons nooit zien waarom hij gewond is. Dit is het zoveelste resultaat van het dodelijk beschadigde script van de film.<br />Na één uur en vijftig minuten voelt Dit Ding langer (en dodelijker) dan Napoleons terugtocht uit Moskou. Het is niet inspirerend, niet grappig, niet te vergoeden en niet eens te huur.
(Rating: 21 by The Film Snob.) (See our blog What-To-See-Next for details on our rating system.)<br /><br />Here's a movie that will have you clawing at your own face in an attempt to earn release from the on-screen tedium. <br /><br />You'll not be wringing your hands, nor rolling your eyes, nor sighing into your popcorn. No indeed. For a movie of *this* averagousity, only clawing at your own face will do. <br /><br />When you begin to claw your own face -- as begin you must! -- start in at the lower portion. You'll need your upper portion, with its handy tear ducts, intact for the Truly Tear-jerking third act which may bring you to your knees if you haven't clawed your way clear of the entire theatre by then. <br /><br />In a season celebrating Joe Six-Pack and Hockey Moms as the new Gold Standard for leadership and foreign diplomacy, permaybe a movie this tedium will be welcomed as A Thing that anyone could create. *Watching* it, however, is a much more dangerous undertaking. <br /><br />Here's our story... <br /><br />Sidney Young, the London publisher of a fourth-tier celebrity/entertainment magazine is just about to see his magazine go under. He needs a miracle, and what he gets is a phone call from New York City, in the USA.<br /><br />The publisher of Sharp's magazine, Clayton Harding (played by Jeff Bridges) says "Come work for me!" With his own employees carrying out the fax machine out of his apartment/office in the background, saying "Yes" is a no-brainer.<br /><br />Soon Sidney is at work in New York City, doing allllllll the wrong things. His interviews consist of asking Broadway musical directors if they are (1) Jewish, and (2) gay. <br /><br />He kills the pet dog of Sohpie Maes, the industry's hottest movie star, when she leaves it in the magazine's offices during a business luncheon.<br /><br />This is a spot of bad luck for everyone, for, among other things, Sidney imagines that he is in love with Maes, before he wakes up to the Dunst character.<br /><br />Worst of all, he totally alienates Alison Olsen (played by winsome scripting-confusion by Kristen Dunst), a colleague assigned to show him the ropes of the magazine *and* The Big Apple. (We have, of course, been to a movie before, and so we know how this relationship is going to end up. This is therefore why we'll need intact tear ducts for the movie's third act.)<br /><br />The problem with The Thing is, the script just never jells, excepting for the one tear-duct set piece in which True Love prevails.<br /><br />Publisher Harding is supposed to be a son-of-a-bitch who also wants to just throw the whole job over. The script never comes down firmly on one or the other sides of this dichotomy, however, and Bridges is left to twist and waffle in the breeze.<br /><br />Alison Olsen is supposed to despise Sidney Young, but whenever he comes up to her (as he does constantly) she makes a point of engaging him in conversation, instead of attempting to discourage his existence.<br /><br />The "comedy" of early scenes is built around a piglet destroying an expensive hotel room, and then taking the elevator downstairs to urinate on the expensive high heels of a celebrity at a cocktail reception.<br /><br />The hot starlet Maes confesses that she is attracted to Young because he is "wounded." The character never shows us *why* he is wounded, however. This is yet another resultant of the movie's mortally wounded script.<br /><br />At one hours and fifty minutes, This Thing feels longer (and more deadly) than Napoleon's retreat from Moscow. It is uninspiring, unfunny, unredeemable, and not even rentable. Run Away