Je kunt dit een flop noemen, en dat is ook een hele grote! Kwaliteit wordt niet geassocieerd met de woorden _National Lampoon_, maar de vakantie- en dierenprogramma's waren in elk geval leuk, maar dit programma moet wel het meest onnozele programma zijn dat ik tot nu toe heb gezien. Bah! Het driedelige verhaal probeert op een krankzinnige manier de clichés en stereotypen te imiteren die de genrefilms van Hollywood overspoelden, en die blijken totaal niet grappig en onbehouwen vullis te zijn.<br />' _Growing yourself_.' Jason, een bedrijfsjurist, besluit zijn baan op te zeggen en gaat uit elkaar met zijn vrouw zodat ze allebei kunnen groeien en doen wat ze altijd al wilden doen. Het leven van Dominique Lane is zoals Jason het ziet en hij neemt de zorg voor de kinderen op zich, maar zijn beslissing om deze weg te bewandelen is misschien niet de juiste.<br />Over loodzwaar, saai en stijf gesproken. De enige echte belangstelling gaat uit naar de kleine vertoning van de lieftallige Diane Lane. Het satirische element lijkt hier iets aan te geven in plaats van het alleen maar te laten zien. De malle humor is geforceerd, vlak en vooral zinloos. Peter Riegert houdt het strak in de hoofdrol en Teresa Ganzel bruist mee in haar rol.<br />'Succes Wanters' <0xE2><0x80><0x93> Nadat ze net haar collage heeft afgemaakt, krijgt Dominique Corsair een baan als stripper en wordt ze verkracht met wat boter door de president-directeuren van de Dairy Company. Om het hem betaald te zetten raakt ze geïnteresseerd in de margarineindustrie en werkt ze zich zo ongeveer naar de 'heel' top.<br />Waarschijnlijk de beste van de drie, maar de concurrentie was niet al te groot. De grappen lijken subtieler te willen gaan, met een op seks en macht gerichte ondertoon, maar ze voelen nog steeds smakelozer en geforceerder aan. Het idee had iets veelbelovends en inventiefs om op voort te bouwen, maar het lome geijsbeer begint op het eind te slijten en de rampzalige dialoog doet het helemaal geen goed. De humor probeert het, maar komt er vaker niet dan wel af, ondanks de honger. De verleidelijke Ann Dusenberry is de hele tijd behoorlijk kil en manipulatief (nou ja, na de pijnlijke beproeving) en vindt het leuk om alles heel elegant bloot te leggen. Zelfs de piepkleine stripteasedanseressen lijken zich helemaal uit te sloven voor de eerste helft van het verhaal. Ze duiken op in amusante kleine cameo's van Dick Millar, Mary Woronov, Olympia Dukakis, Fred Willard, Robert Culp en een favoriet van Joe Spinell.<br />'Municipalians' <0xE2><0x80><0x93> Een seriemoordenaar die na elke moord kopieën van zijn rijbewijs achterlaat, wordt opgespoord door een enthousiaste, naïeve jonge agent en zijn oude, grijze partner. Maar de jonge agent leert dat hard zijn de enige manier is om te overleven, als het paar de ene na de andere situatie tegenkomt.<br />Stom! O ja. Als je iets extreem over de top gaat verdraaien, zorg er dan voor dat het lachen je vergaat. Dat zijn ze kennelijk vergeten! Zelfs na 30 minuten is het nog een hele toer! Robby Bensons irritante, spottende optreden werd nogal bazig, met een vermoeide Richard Widmark als zijn partner. Christopher Lloyd overdrijft de rol van seriemoordenaar, maar zijn griezelige, wrange en sympathieke optreden werkt goed en levert zo ongeveer de andere hoofdrolspelers op. Elisha Cook jr., Rhea Perlman en Harry Reems komen in beeld. Als de grappen komen, voelen ze zich echt uit de pas lopen en worden ze een beetje beu van de herhaling van die politie clichés. Het idiote materiaal, doorspekt met grappen, komt over als wegwerpartikelen, en het ondraaglijke script is in wezen onbeholpen en stompzinnig. Slechts een of twee grappen maken het tot het einde van elk segment, maar er zijn echt te veel goedkope stinkers of gewone missers die in je hoofd blijven hangen. Dat komt doordat het praktisch wordt wat het probeert te bespotten, en dat zie je in principe in elk verhaal. Het verliest zijn gezichtsvermogen. De optredens varieren van heet tot koud, maar wie kan niet de g<0xC3><0xAA>ne ontkennen die de meeste mensen op hun gezicht voelen. De eerste smaak van regisseur Bob Giraldi is een lege smaak voor 'Growing Yourself', maar 'Succes Wanters' vertoonde een paar kleine versies van milde doeltreffendheid. Henry Jaglom doet met veel moeite een beetje blasé werk aan 'Municipalians'. Rick Meyerowitz' levendige, grove tekeningen waarmee de film begint, zijn keurig ontworpen en gaan verder om de stijl en de stemming vast te leggen.<br />Deze platvloerse komedie flopt door hem te overdrijven, terwijl de voornaamste belangstelling voor de bekende cameo's afkomstig is. Maar is het werkelijk de moeite waard om deze verrotte, slappe en rusteloze vertoning door te maken, alleen maar om ze te zien? Nou, dat is aan jou.
You can call this one a flop, and that's a very big one too! Quality isn't associated with the words National Lampoon, but at least the Vacation and Animal House entries were fun, but this offering has got to be their most inane feature to date that I've watched. Ugh! The three piece story crazily attempts to parody the clichés and stereotypes that flooded Hollywood genre films, which turns out to be completely unfunny and boorish dross.<br /><br />"Growing Yourself." - Jason a corporate lawyer decides to quit his job and split up with his wife so they both can grow and do what they always wanted to do. That's life, as Jason sees it and he takes over looking after the children, but his decision to follow this path might not be the right one.<br /><br />Talk about leaden, boring and stiff. There only real interest is the small performance of the lovely Diane Lane. The satirical element here seems to be pointing out something than actually just delivering it. The silly humour is strained, flat and particularly senseless. Peter Riegert's keeps it very deadpan in the lead role and Teresa Ganzel bubbles along in her role.<br /><br />"Success Wanters" - After just finishing collage Dominique Corsair gets a job as a stripper and is rape with some butter by the Dairy Company Presidents. For payback she becomes interested in the margarine industry and virtually works her way to the 'very" top.<br /><br />Probably the best one of the three, but the competition wasn't too great. The gags seem to want go more subtle with its sexual and power orientated tone, but still they do feel more tacky and forced. The idea had something promising and inventive to build on, but the languid pacing begins to wear thin by the end and disastrous dialogue don't do it any favours at all. The humour tries, but more often doesn't come off, despite the hunger. The seductively Ann Dusenberry is pretty cold and manipulative throughout (well after the painful ordeal) and likes to gracefully bare it all quite a bit. Even the skimpy stripper outfit seems to get full workout for the opening half of the story. Popping up in amusing minor cameos ranged from Dick Millar, Mary Woronov, Olympia Dukakis, Fred Willard, Robert Culp and a favourite turn by Joe Spinell.<br /><br />"Municipalians" - A serial killer who leaves copies of his driver's licence behind after each murder, is being tracked down by an enthusiastically naive rookie cop and his old grizzled partner. However the young cop learns that being tough is the only way to go, when the pair encounter one situation after another.<br /><br />Stupid! Oh yeah. Sure if you're going to spoof something extremely over-the-top, make sure laughter will stream off it. Obviously they forgot that! Even at its 30 minutes running, boy does it drag! Robby Benson's gratingly mock performance got rather overbearing with a wearied Richard Widmark doing very little as his partner. Christopher Lloyd underplays the role of serial killer, but his creepily wry and sympathetic performance works well and pretty much shows up the other leads. Elisha Cook Jr., Rhea Perlman and Harry Reems appear. When the jokes come, they truly feel out of sync and get rather stale with its repetitiveness of making fun of these cop clichés.<br /><br />In all, the idiotic material laced with its skits comes across as disposable, and the unbearable script is basically inept and witless. Only one or two few gags make it out each segment, but really there's too many cheap stinkers or plain misses which stick in your head. This is because it virtually becomes what it's trying to poke fun at and this basically shows in each story. It loses sight. The performances range from hot to cold, but who can't deny the embarrassment that's felt on most of their faces. Director Bob Giraldi's first taste is a vapid one for "Growing Yourself" , but "Success Wanters" showed some minor flourishes of mild effectiveness. Henry Jaglom does a labouredly jaded job on "Municipalians" . Rick Meyerowitz's vividly crass drawings that opens the film, are neatly devised and go on to set the style and mood.<br /><br />This low-brow comedy flunks it by overplaying it, with the main interested being derived by the familiar cameos. But really, is it worth going through this putridly lame and restless get-up, just to spot them. Well, that's up to you.