De lange lijst van 'grote' namen in deze film (inclusief de alomtegenwoordige John Mills) overdonderde me niet zozeer dat ik de film niet op zijn feitelijke verdiensten kon beoordelen. Hij zit vol met stereotypen, karikaturen en standaardscènes, van de nederige superheld tot de luidruchtige nerd. De muziek was zo dat ik op een gegeven moment, ongeveer een uur voor het einde, dacht dat de film afgelopen was: een luid, aanzwellend crescendo, een groots slot en dan stilte, maar toen ging de film verder! Ik vond geen echte verhaallijn, geen lukraak geschreven teksten, maar wel keurig geperste uniformen en de knappe Jean Simmons (pre-nose) met een opzwepend deuntje. Ik kan niet zeggen dat deze film een van de ingrediënten bevat die een film goed maken. Ik vond hem sentimenteel, sentimenteel en onbeduidend.
The long list of "big" names in this flick (including the ubiquitous John Mills) didn't bowl me over to the extent that I couldn't judge the film on its actual merits. It is FULL of stereotypes, caricatures, and standard, set scenes, from the humble air-ace hero to the loud-mouthed yank flyer. The music track was such that at one point, about an hour before the end, I thought the film was over: loud, rising crescendo, grand flourish and finish then silence, but then the movie continued! I found no real storyline, haphazard writing, but smartly-pressed uniforms and the pretty Jean Simmons (pre-nose job) with a rousing little ditty. I cannot say that this picture has any of the ingredients which make a film great. I found it maudlin, mawkish and minor.