Op een avond stemde ik af op een kabelkanaal, een paar minuten nadat de aftiteling was verschenen, dus ik wist eerst niet wie het had gedaan. Hoe langer ik ernaar keek, hoe meer ik begon te denken: Jezus, dit lijkt wel een film van Albert Pyun. Ik was er echter niet helemaal zeker van, om twee belangrijke redenen: de fotografie was vrij goed (en het landschap in de woestijn van Utah was prachtig) en Scott Paulin gaf een hilarische voorstelling als Simon, een moordlustige cyborg, maar met enige stijl en gevoel voor humor. Paulin moet de vele slimme oneliners die hij uit zijn mouw schudde, zelf hebben bedacht, want Albert Pyun heeft in zijn hele carrière nog nooit iets geschreven wat ook maar in de verste verte grappig of coherent was. De film is afgelopen, en de film zelf is er niet beter op geworden. Lance Henriksen, die de kwaadaardige cyborg speelt, werkt zich grommend door zijn rol heen, zoals hij dat in talloze andere films heeft gedaan. Ik weet niet wat Kris Kristofferson hier in godsnaam doet; misschien wilde hij zien hoe de woestijn van Utah eruitzag en werd hij ervoor betaald. Hij speelt in de film en ziet eruit (en klinkt alsof hij net wakker is) alsof hij net wakker is geworden, en in werkelijkheid ligt hij het grootste deel van de laatste helft van de film op zijn rug in een tent. Ik heb geen greintje acteertalent, maar dat doet er niet toe in een film als deze. Omdat het een film van Albert Pyun is, zit hij vol met de handelsmerken die we allemaal hebben leren kennen en waar we dol op zijn: stompzinnige en idiote dialogen, rommelige montage en de indruk dat ze midden in de film een spoel zijn kwijtgeraakt en dachten: 'Ach, dat zal niemand ooit opvallen.'<br />Maar hoe slecht deze film ook is, hij is iets beter dan de meeste van Pyuns andere inspanningen <0xE2><0x80><0x93> dit is bijvoorbeeld 'Burger Kane' vergeleken met zijn hersendodende 'Adrenaline: Feel the Rush'. De gevechten zijn redelijk goed gedaan, zij het dat ze zich herhalen (nadat ze acht of negen mannen een voor een heeft neergeslagen, hoor je jezelf zeggen: 'Oké, ga maar naar iets anders.' ) en Long is erg atletisch (en heeft, zoals een vorige poster al opmerkte, een geweldige derrière). Het is in de verste verte geen goede film, maar hij is lang niet zo onsamenhangend en incompetent als Pyuns gebruikelijke buitensporige uitspattingen. Je zou het slechter kunnen treffen dan met het huren van deze film <0xE2><0x80><0x93> niet veel slechter, dat geef ik toe, maar toch slechter.
I tuned into this thing one night on a cable channel a few minutes after the credits ran, so I didn't know who had done it at first. The longer I saw it, the more I started thinking, "Jesus, this looks like an Albert Pyun flick." Wasn't quite sure, though, for two main reasons: the photography was quite good (and the Utah desert scenery was beautiful), and Scott Paulin gave an hilarious performance as Simon, a murderous cyborg, but with some style and a sense of humor. Paulin must have ad-libbed the many clever one-liners he shot out, because Albert Pyun hasn't written anything even remotely funny or coherent in his career. Unfortunately, Paulin doesn't have all that much screen time before he's gone, and the movie's the worse for it. Lance Henriksen, playing the evil head cyborg, growls his way through his part, as he's done in countless other movies like this. I don't know what the hell Kris Kristofferson is doing in this thing; maybe he wanted to see what the Utah desert looked like and get paid for it. He goes through the movie looking (and sounding) like he just woke up, and in fact spends most of the last half of the movie on his back in a tent. Kathy Long, the nominal hero, has a great body, is attractive, has a great body, fights extremely well, has a great body, and doesn't have an iota of acting talent, but that doesn't matter in a movie like this. This being an Albert Pyun film, it's full of the trademarks that we've all come to know and love: inane and idiotic dialog, choppy editing, and the impression that they lost a reel in the middle of the picture and figured, "Ah, nobody'll ever notice."<br /><br />As bad as this movie is, however, it's a shade above most of Pyun's other efforts--this is "Citizen Kane" compared to his brain-numbing "Adrenaline: Feel the Rush", for example. The fights are pretty well done, if repetitive (after she knocks down eight or nine guys one after the other, you find yourself saying, "Alright already, go to something else"), and Long is very athletic (and, as a previous poster has noted, has a great derrière). It's not a good movie by any stretch of the imagination, but it's not anywhere near as incoherent and incompetent as Pyun's usual extravaganzas. You could do worse than rent this movie--not much worse, granted, but worse nonetheless.