Spoilers*spoilers*spoilers*spoilers*spoilers!<br />Er zijn slechte films en er zijn films die zo verschrikkelijk zijn dat ze lieflijk komisch worden in hun onbekwaamheid. Dat is het geval met 'The Grudge' van Columbia Pictures. Deze cinematografische gruwel begon toen een overigens goedbedoelende Amerikaan een Japanner een tv-film 'Ju-on' zag maken en geïnspireerd werd om de film in het Engels te verfilmen. Dit was het begin van een virtuele tsunami van slechte beslissingen die de aardbol rondging tot hij op 21 oktober 2004 in Orlando aanspoelde. De premisse, en ik gebruik het woord losjes, betreft een huis in Tokio waar een mager mama-spook rondwaart dat eruitziet als een kruising tussen Margaret Cho en Alanis Morrisette, samen met haar afgrijselijke hulpje, een mollige, onstuimige maar gemene tweedeklasser. Is er iets angstaanjagender dan een enge, acht jaar oude Japanse jongen? Jazeker! Ik moet aan Graaf Chocula denken. Bij dit grillige zootje moeten we nog een mysterieuze zwarte kat toevoegen die Zie je, zoals een Japanse rechercheur me uitlegde, wanneer iemand in woede sterft, zoekt zijn geest wraak op iedereen die op de grenzen van het grondgebied van het district stapt, of zoiets, ik weet het niet meer.<br />Het verhaal begint vrij onschuldig met de beroemde toneelspeler Bill Pullman die vanaf een balkon zijn dood tegemoet springt. Ik vermoed dat Bill Pullman deze baan heeft gekregen omdat zijn kinderen hem smeekten om mee te gaan naar Tokyo Disneyland. Vervolgens ondergaan we de enigszins interessante sage van zuster Yoko, 'O nee, niet naar binnen gaan', schreeuwt het publiek, maar helaas neemt ze de ijzingwekkende waarschuwingen niet ter harte en wordt ze voorspelbaar als een toverlantaarn gedoofd. Na ongeveer een half uur zien we eindelijk de Amerikaanse heldin Sarah Michelle Gellar als Karen. Sarah Michelle Gellar mag dan een bekwame actrice zijn, maar ik moest onwillekeurig aan Buffy the Vampire Slayer denken, zozeer zelfs dat het me afleidde. Het is net zoiets als Jennifer Anniston in een film over de avonturen van zes vrienden in New York. Hoe je het ook probeert, je blijft maar denken aan dat andere project dat haar beroemd heeft gemaakt. Maar ik dwaal af, Karen, de verpleegster wordt in dienst genomen als vervanging voor de oorspronkelijke verzorgster die bij geesten onder ons is verdwenen.<br />Ze snuffelt wat rond, ontmoet de geesten, de comateuze vrouw sterft en er gebeuren nog wat andere dingen. Terwijl ik toekeek hoe de blonde feeks naar aanwijzingen zocht, verwachtte ik half dat ze de geest zou vinden en zijn masker af zou trekken om te onthullen dat het in werkelijkheid de oude Gower was die de eigenaar was van het verlaten pretpark! 'Ik zou er ook mee zijn weggekomen als jullie je niet met de kinderen en die hond van jullie hadden bemoeid!'<br />Directeur Takashi Shimizu, die wedijvert om het Ed Wood van Azië te worden, nam twee onfortuinlijke beslissingen die met geluid te maken hebben. Ten eerste kiest hij ervoor om alleen een soundtrack te gebruiken als iemand op het punt staat te worden vermoord. Dit is een uitstekend idee om alle spanning weg te nemen, omdat het publiek twee minuten de tijd krijgt om zich voor te bereiden op de zoveelste ellendig voorspelbare moord. Ten tweede gaf hij de geesten een bizar keelgeluid dat klinkt als een gorgelende grondeekhoorn. Na de film hoorde ik verschillende mensen het theater uit komen, het geluid maken en lachen.<br />Sarah Michelle Gellar is uiteindelijk de enige overlevende. En we horen natuurlijk dat de brand die ze heeft gesticht om het huis in brand te steken op tijd werd geblust voor het verplichte volgende hoofdstuk. Maar gezien de humoristische reacties van het publiek wilden ze geen vervolg maar een verontschuldiging. 'De Wrede' kon gemakkelijk worden gereconstrueerd tot een komedie, misschien zal het dan worden gewaardeerd om zijn kampwaarde. Als we dat blootleggen, zal dit worden beschouwd als de grootste filmthriller sinds Godzilla vs. Megalon. Ik stel voor dat we wachten tot de film in de plaatselijke bioscoop te zien is, waar hij de publieke hoon kan oogsten die hij zo rijkelijk verdient.
***spoilers***spoilers***spoilers***spoilers<br /><br />There are bad movies and then there are movies which are so awful that they become affectionately comical in their ineptness. Such is the case with Columbia Pictures' 'The Grudge.' This cinematic atrocity began when an otherwise well intentioned American saw a Japanese made for TV film 'Ju-on' and was inspired to remake the movie in English. This began a virtual tsunami of bad decisions which circumnavigated the globe until it washed ashore in Orlando on October 21, 2004.<br /><br />The premise, and I use the word loosely, involves a house in Tokyo haunted by a skinny Momma ghost who looks like a cross between Margaret Cho and Alanis Morrisette, along with her ghastly sidekick a chubby, rambunctious but evil second grader. Is there anything scarier than a creepy 8 year old Japanese boy? Sure there is! Count Chocula comes to mind. With this whimsical bunch we must add a mysterious black cat who I have affectionately named Chim Chim. (Remember Speed Racer?) As you have already guessed, they were murdered in this domicile of doom and now desire to kill everyone who enters the premises. You see, as explained by a Japanese detective, when someone dies in a rage their ghost seeks revenge on everyone who steps on the property lines as defined by the county commissioner or something like that, I forget. <br /><br />The story begins innocently enough with acclaimed thespian Bill Pullman leaping to his death from a balcony. My guess is Bill Pullman got this job because of his kids begged him for a trip to Tokyo Disneyland. Next we endure the mildly interesting saga of Nurse Yoko, 'oh no don't go in there' screams the audience, but alas she heeds not the dire warnings and is predictably snuffed out like a magic lantern. About 30 minutes into the movie we finally see its American heroine Sarah Michelle Gellar as Karen. Sarah Michelle Gellar might be a competent actress but I could not help thinking of Buffy the Vampire Slayer, so much so that it was distracting. It is the equivalent to having Jennifer Anniston star in a movie about the adventures of six friends in New York. Try as you may, you just can't stop thinking about the other project which made her famous. But I digress, Karen, the nurse is hired as a replacement for the original care giver who disappeared at spooks r us. <br /><br />She snoops around, meets the ghosts, coma lady dies, and some other stuff happens. Watching the fair haired vixen searching for clues I half expected her to find the ghost and pull its mask off to reveal it was actually old man Gower who owned the abandoned amusement park! 'I would've gotten away with it too if it weren't for you meddling kids and that dog of yours!' <br /><br />Director Takashi Shimizu, who is vying to be the Ed Wood of Asia, made two unfortunate decisions involving sound. First, he choose to use a soundtrack only when someone is about to be killed. This is an excellent devise for obliterating any suspense because the audience gets a two minute warning to prepare for another miserably predictable murder. Second, he gave the ghosts a bizarre guttural noise that sounds like a gargling gopher. After the movie, I heard several people exiting the theatre making the sound and laughing.<br /><br />Sarah Michelle Gellar ends up being the sole survivor. And of course we learn that the fire she set to burn down the house was extinguished in time for the obligatory next chapter. However, considering the humorous reactions of the audience, they did not want a sequel but an apology. 'The Grudge' could be easily re-edited into a comedy, perhaps then it will be appreciated for its camp value. Baring that, this will go down as the greatest cinematic thriller since 'Godzilla vs. Megalon.' I would suggest waiting until the movie comes to your local discount theatre where it can receive the public ridicule it so richly deserves.