Er zijn mensen die beweren dat dit weer zo'n ultra-gewelddadige Mexicaanse film is met'slechte taal'. Ze hebben gelijk, maar deze film is vooral een oproep om ons bewust te worden van wat we zijn geworden. De verschrikkelijke waarheid doet pijn of is saai als je het paradigma van het leven in de derde wereld al als het enig mogelijke doel hebt geaccepteerd. Een van de belangrijkste dingen van 'Cero y van cuatro' is de open uitnodiging tot diepgaande responsie op onze huidige identiteit. Zijn we dat allemaal? Is dat alles wat we willen zijn? Ik ben in het buitenland en besefte hoe verwend de Mexicaanse samenleving is toen het incident in Tlahuac aan het licht kwam. Ik kan nog steeds niet begrijpen dat kijkers getuige zijn geweest van een massamoord. Ik moest bijna kotsen toen ik een paar van de beelden zag. Het was niet Irak of Rwanda, alleen maar een klein dorpje in de buurt van Mexico City, waar met de toegeeflijkheid van de media en de regering de verwoestingen werden aangericht. De herinnering aan een soortgelijke situatie in deze film schokte me diep. De andere verhalen waren goed, die schetsten andere situaties van corruptie, oneerlijkheid, verraad en geweld, maar ik beschouw 'Tamales de Chivo' als het beste.<br />De film gaat dieper dan sommige 'cabrón' en 'pendejo'-kreten. Die zijn betekenisloos in vergelijking met de daden van het volk. Op een paar uitzonderingen na zijn het allemaal perfecte voorbeelden van menselijke rotzooi. Net zoals in het echte leven eerlijkheid meer uitzondering dan regel wordt in ons land. Bovendien wordt eerlijkheid alleen op miraculeuze wijze beloond.
There are people claiming this is another "bad language" ultra violence Mexican movie. They are right, but more than that this film is a call to create awareness of what we have become. The awful truth hurts, or bores when you already have accepted the paradigm of living the third world as the only possible goal. One of the most important things of "Cero y van cuatro" is the open invitation to profound reflexion over our current identity. Is that what we all are? Is that all that we want to be? I am abroad and I realized how spoiled is the Mexican society when the Tlahuac Incident came to light. I still cannot understand viewers witnessing a mass broadcasted murder. I nearly puked when I saw some of the images. It was not Irak or Rwanda, just a tiny village near Mexico City when rampage was carried out with the indulgence of media and government. The recreation of a similar situation in this film shocked me deeply. The other stories were good portraying other situations of corruption, dishonesty, betrayal and violence, but I consider "Tamales de Chivo" the best one.<br /><br />The movie is deeper than some "cabrón" and "pendejo" screams. Those are meaningless compared with the actions of the people. With a few exceptions they are all perfect examples of human rubbish. Just like in real life honesty is becoming more the exception than the rule in our country. Moreover, honesty is only rewarded miraculously.