Als er één ding is dat me het meest ergert bij het zien van een slechte film, dan is het het zien van een film die gemaakt is door ervaren filmmakers die beter zouden moeten weten. Dit 'herscheppen' van _Planeet van de Apen_ had wel wat verbeeldingskracht kunnen gebruiken, om nog maar te zwijgen van essentiële elementen van karakterontwikkeling. Nova, het meisje in de oorspronkelijke _Planeet van de Apen_, had een beter ontwikkeld karakter dan Daena in deze versie, ook al zegt ze geen woord. Van Tim Burton, een man die tot dan toe een ongelooflijke visuele verbeeldingskracht had gecombineerd met intelligentie, geestigheid en humor, die allemaal opvallend afwezig waren in deze produktie, had ik veel meer verwacht.<br />Er waren problemen bij het ontwikkelen van de plot. De eerste grote fout was dat ze de mensen lieten praten. Dat was het fundamentele verschil tussen apen en mensen dat in de oorspronkelijke film het verschil maakte. Zelfs al was hij stom, zijn vermogen om te communiceren was wat de Taylor van Heston onderscheidde van de andere mensen. In de huidige film moedigt Mark Wahlberg de (pratende) menselijke slaven aan om in opstand te komen, maar er is geen overweldigende reden waarom ze niet al in opstand zijn gekomen en hun emancipatie al hebben opgeëist. Het zijn behendige gereedschapsgebruikers en ze hebben het vermogen om te communiceren om plannen te maken, iets wat stomme mensen niet kunnen. Er is geen mens voor nodig om van de sterren te vallen om hen te redden. Inderdaad, aangezien hij uit een technologische beschaving komt en merkt dat hij zich in een pre-technologisch tijdperk bevindt zonder (in eerste instantie) hulpmiddelen om hem te helpen, zou Wahlberg in het nadeel moeten zijn, niet de mensen die eraan gewend zijn om daar te wonen.<br />Het was triest om te zien dat Helena Bonham Carter zo haar best deed om een soort vonk te genereren tussen haarzelf en die muur van baksteen, Mark Wahlberg, die niet reageerde. Haar beste scènes had ze met de schurkachtige Tim Roth.<br />De mensen werden praktisch genegeerd tot ze in de derde akte nodig waren, en op dat moment begon Daena echte belangstelling voor Davidson (Wahlberg) te tonen, en een jonge jongen veranderde plotseling van een deel van de achtergrond in een enthousiaste enthousiaste vrijheidsstrijder. Dit was een slechte karakterontwikkeling. (Met name Estella Warren zag eruit alsof ze tot veel meer in staat zou zijn geweest dan ze in het script kreeg voorgeschoteld.) Wahlbergs verbazing aan het eind over wat deze mensen in hem zien, werd zeker gedeeld door mij, aangezien hij gedurende de hele film nauwelijks in contact is geweest met de mensen.<br />De apen: een half pluspunt en twee minpunten: de apen make-up was uitstekend voor de mannen, vooral voor Michael Clarke Duncan, die ongelooflijk expressieve ogen heeft (daarom was hij zo goed in The Green Mile), en de make-up maakte het mogelijk dat hij ze volledig kon gebruiken. Maar de apenvrouwen zagen eruit als niets op aarde, aap noch mens. De minpunten waren de apensprongen die er ongeveer net zo realistisch uitzagen als de raket van Flash Gordon: springende apen zagen eruit alsof ze net uit een katapult waren afgevuurd, ze hadden niets van de lange ledematen en de gratie van echte apen. Ten tweede mengde het arme geluid zich <0xE2><0x80><0x93> als de gorilla's brullen is het heel duidelijk een nabootsing van een of ander dier, waarschijnlijk een kat, waardoor ze belachelijk en onrealistisch klinken.<br />In de oorspronkelijke film worden de verschillende'menselijke' dingen die de apen doen en zeggen, afgedaan met een luchtige opmerking ('Ik heb nooit een aap gekend die ik niet aardig vond.' 'De mens ziet, de mens doet!'). Hier praten de apen gewoon zakelijk, precies zoals de mensen van de eenentwintigste eeuw, en er zit helemaal geen humor in. Het enige originele idee was dat Ari met haar voeten schreef.<br />Niets deed me meer ineenkrimpen dan het 'V-Ger uit _Star Trek_ '-moment aan het eind van de film. Ten eerste hadden de apen in het verre verleden blijkbaar de Romeinse letters kunnen lezen, zodat ze de naam van de Verboden Zone in zijn gedeeltelijk verborgen vorm kenden. Ten tweede is de mysterieuze inscriptie die de naam aangeeft alleen maar bedekt met zand, dat Wahlberg er gewoon afveegt, iets wat elke aap eeuwen geleden al had kunnen doen. Dit moment was voor mij veel erger dan het veelbesproken einde van de film.<br />Dingen van die aard zijn echter typisch voor de meeste sciencefictionfilms van tegenwoordig. In de jaren zeventig hadden ze over het algemeen niet het budget om overtuigende futuristische sets te maken, maar ze hielden zich wel bezig met echt originele thema's en ideeën die echt wetenschappelijke fictie waren. Ik denk aan 2001: A Space Odyssey, de Planet of the Apes uit 1967, THX1138, Soylent Green, Silent Running en de Solaris uit 1972. De eerste Planet of the Apes gebruikte zelfs de enige wetenschappelijk geldige en fysiek mogelijke methode om vooruit te reizen in de tijd. Maar in deze film komt zo'n beetje elk cliché uit de sciencefiction voor: ruimtestormen, anomalieën en wormgaten zo uit _Star Trek_ ; de planeten van het zonnestelsel en hun manen lijken allemaal samen zichtbaar als grote bollen (in werkelijkheid zijn alle planeten, zelfs hun eigen manen, niet meer dan lichtpuntjes); een conventioneel door raketten aangedreven ruimteveer dat in een paar minuten van Saturnus naar de Aarde reist in plaats van jaren; tweeduizend jaar oude apparatuur die aanspringt en volledig functioneert op het moment dat de held op de knop drukt. Om nog maar te zwijgen van een kogelvrije glazen binnendeur. In een eigentijdse situatie zou je moeten uitleggen _waarom_ het kogelvrij was, maar omdat het'sciencefiction' is, hoeft dat niet! Al met al Burtons meest teleurstellende film.
If there's one thing that annoys me most in seeing a bad film, it's seeing it done by experienced film-makers who ought to know better. This "re-imagining" of Planet of the Apes could have used some imagination, to say nothing of essential elements of character development. Nova, the girl in the original Planet of the Apes, was a better developed character than Daena in this version, for all that she does not say a single word. One certainly expected a lot better from Tim Burton, a man who has hitherto combined an incredible visual imagination with intelligence, wit and humour, all of which were notably absent from this production.<br /><br />There were problems in basic plot development. The first big mistake was allowing the humans to talk. This was the fundamental difference between apes and men that made *all* the difference in the original film. Even while he was mute, his ability to communicate was what marked out Heston's Taylor as being different from the other humans. In the current film, Mark Wahlberg encourages the (talking) human slaves to revolt, but there is no overpowering reason for them to have not revolted and reclaimed their emancipation already. They are dexterous tool-users and have the ability to communicate in order to form plans, something mute humans can't do. It needs no man to fall from the stars to save them. Indeed, since he comes from a technological civilisation and finds himself in a pre-technology era without (at first) any gadgets to help him, it is Wahlberg who ought to be at a disadvantage, not the humans who are used to living there.<br /><br />It was sad to see Helena Bonham Carter working so hard to generate some kind of spark between herself and that unresponsive brick wall Mark Wahlberg. Her best scenes were with the villainous Tim Roth.<br /><br />The humans were practically ignored until they were needed in the third act, at which point Daena started showing some actual interest in Davidson (Wahlberg), and a young boy suddenly changed from part of the background to a feisty gung-ho freedom-fighter. This was poor character development. (Estella Warren, in particular, looked as if she would have been capable of a great deal more than she was given in the script). Wahlberg's puzzlement at the end as to what these humans see in him was certainly shared by me, as he has scarcely interacted with the humans throughout.<br /><br />Creating the apes: half a plus point and two minuses: Ape make-up was excellent on the males, particularly Michael Clarke Duncan who has incredibly expressive eyes (which was why he was so good in The Green Mile), and the makeup design allowed him to use them fully. But the ape females looked like nothing on earth, neither ape nor human. The minuses were the ape jumps which looked about as realistic as Flash Gordon's rocket: jumping apes looked as if they'd just been fired from a catapult, they had none of the long-limbed grace of genuine apes. Secondly, the poor sound mixing - when the gorillas roar it is quite clearly dubbed from some animal, probably feline, making them sound ridiculous and unrealistic.<br /><br />In the original film, the various "human" things the apes do and say are handled as light relief ("I never knew an ape I didn't like." "Human see, human do!"). Here, the apes just talk matter-of-factly exactly as 21st Century humans do, and there is no humour in it at all. The only genuinely original idea was Ari writing with her feet.<br /><br />Nothing made me cringe more than the "V-Ger from Star Trek" moment near the end of the film. First of all, the apes had apparently been able to read Roman lettering in the distant past, for them to know the name of the Forbidden Zone in its partly concealed form. Secondly, the mysterious inscription giving the name is merely covered with sand which Wahlberg just brushes away, something any ape could have done centuries ago. This moment was, for me, far worse than the much-maligned ending of the movie.<br /><br />Things of that nature, however, are typical of most science fiction movies of today. Back in the '60s and '70s, they generally didn't have the budget to make convincing futuristic sets, but they dealt with genuinely original themes and ideas which were truly science fictional. I'm thinking of 2001: A Space Odyssey, the 1967 Planet of the Apes, THX1138, Soylent Green, Silent Running and the 1972 Solaris. The first Planet of the Apes even utilised the only scientifically valid and physically possible method of travelling forward in time. However, this film includes just about every bad science fiction cliché going: space storms, anomalies and worm holes straight out of Star Trek; the planets of the solar system and their moons apparently all visible together as large globes (in reality from any one planet, all other bodies, even their own moons, are just points of light); a conventional rocket powered shuttle travelling from Saturn to Earth in a matter of minutes instead of years; two-thousand year old equipment firing up and fully working the minute the hero presses the button. To say nothing of a conveniently bulletproof internal glass door. In a contemporary setting, you'd have to explain *why* it was bullet proof, but because it's "science fiction" you don't have to!<br /><br />Overall, Burton's most disappointing film.