Ik heb heel goede herinneringen aan deze film, zoals ik hem samen met mijn twee jongere zusjes zag toen hij in 1977 voor het eerst theatraal werd vertoond en ik acht jaar oud was. Blijkbaar werd hij als een mislukking beschouwd <0xE2><0x80><0x93> en is hij nu praktisch vergeten (de videocassette die nooit recht deed aan de film of de ambitieuze composities van Panavision zijn nu uit de handel). De film is erg gestileerd (schaduwen van YELLOW SURINE) en ik moet toegeven dat hij onevenwichtig is. Sommige personages en scènes zijn prachtig, terwijl andere een beetje kinderlijk en onbeduidend zijn. De treurige afgedankte blauwe kameel (schaduwen van Iejoor) en zijn blauwe lied zijn werkelijk hartverwarmend. De liederen van Joe Raposo zijn voor het grootste deel gewoonweg prachtig. Absoluut een interessante curiositeit die waarschijnlijk (terecht) in de vergetelheid zal raken.
I have very fond memories of this film, as I saw it with my two younger sisters when it first shown theatrically in 1977 and I was eight years old. Apparently it was deemed a failure - and is now practically forgotten (the pan-and scan videocassette - which never did justice to the picture or it's ambitious Panavision compositions is now out-of -print.) The film is very stylized (shades of YELLOW SUBMARINE) and admittedly uneven. Some of the characters and sequences are exquisite while others are somewhat juvenile and undistinguished. The sad discarded blue camel (shades of Eeyore) and his blue song are truly heartwarming. Joe Raposo's songs are for the most part simply beautiful. Definitely a worthwhile curiousity that will probably (sadly) fall into total obscurity.