'Jag frer nyfiken <0xC3><0x96>ge' is heel grappig. Net als minstens één andere recensent moest ik bij verschillende gelegenheden hardop lachen. _Geel_ is energiek, speels, zelfbewust, verkennend. Verwacht hier geen Bergman. Deze film gaat over een jongen van begin tot midden jaren zestig in Zweden en over de kwesties, lees _contradicties_, waar het land en de wereld voor stonden. Soms lijkt _Geel_ een serieuze sociaal-politieke documentaire, met Lena, de hoofdpersoon, en anderen die zowel gewone mensen als politici interviewen (bijvoorbeeld Olaf Palme thuis). Op andere momenten lijkt _Geel_ een parodie op dit soort documentaires. Al die tijd gedraagt _Geel_ zich als een persoonlijke documentaire over Lena's leven. Ze is een complete persoon, complex, met gebreken, tegenstrijdig, gelukkig, verdrietig, nieuwsgierig. En boven dit alles geplaatst is de prachtige extra dimensie van de regisseur, Sjdenman, en zijn ploeg, die zichzelf documenteren, die Lena documenteren. Dat is wat de Gele Schildknaap voor mij werkelijk vleugels geeft. Niet alleen verschijnen ze plotseling op heel grappige momenten en op een paar grappige manieren, die de kijker eraan herinneren dat dit fictie en kunstmatig is, maar hun aanwezigheid is zelf ook een laag van de film; ze filmen zichzelf, filmen zichzelf. Ik moet denken aan een muziekvideo van Bjork met dezelfde kwaliteit als een muziekvideo over het maken van een muziekvideo, ad infinitum, waarbij elke iteratie vreemder en cartoonachtiger wordt. Ik denk dat Sjenman iets soortgelijks in gedachten had. Hoewel 'Jag venr nyfiken ser gele' misschien niet iedereens kopje thee is, is het zeker intelligent, geestig, verfrissend, uitbundig en authentiek.
"Jag är nyfiken  Yellow" is a lot of fun. Like at least one other reviewer, I was, on numerous occasions, laughing out loud. Yellow is energetic, playful, self-aware, explorative. Don't expect Bergman here. This movie is about a youth in the early- to mid-60s in Sweden and about the issues, read *contradictions*, that the nation and the world were facing. At times Yellow appears to be an earnest social-political documentary, with Lena, the main character, and others interviewing both common people and politicians (e.g. Olaf Palme at home). At other times, Yellow seems to parody this kind of documentary. All the while, Yellow acts as a personal documentary exploring Lena's life - her home life, her loves, her political views, her view of herself. She is a complete person  complex, flawed, contradictory, happy, sad, curious. And placed over all of this is the wonderful additional dimension of the director, Sjöman, and his crew documenting themselves documenting Lena. It is this that, for me, really gives Yellow wings. Not only do they suddenly appear at some very funny times and in some funny ways, reminding the viewer that this is fiction and artifice, but their presence is itself another layer of the film; they are filming themselves filming themselves. I am reminded of a Bjork music video with this same quality  a music video about the making of a music video, ad infinitum, with each iteration getting weirder and more cartoonish. I think Sjöman may have had something similar in mind. While "Jag är nyfiken  Yellow" may not be everyone's cup of tea, it is certainly intelligent, witty, refreshing, ebullient, and authentic.