Oké, het Parijs dat we krijgen is Parijs, Culver City, afgezien van de filmopnamen van de echte McCoy uit de bibliotheek, maar het is Parijs in de geest waar niets, nergens, beter is. Oké, Kelly is geen Astaire, maar wie is dat dan wel en Caron is geen Hepburn, idem dito, maar Alan Lerner is lichtjaren verwijderd van de zwaar overschatte Comden en Green die het script hebben geschreven voor Kelly's andere 'grote' musical uit de jaren vijftig, Singin' In The Rain (een merkwaardige imitatie van songschrijvers die scenario's schrijven met liedjes van andere songschrijvers en gewoon om de boel in evenwicht te houden zijn de nummers van Gershwin veel beter dan de nummers van Arthur Freed en Nacio Herb Brown, zodat Alan Lerner zich niet al te zeer overtroffen hoefde te voelen). De anomalieën houden ons niet meer bezig dan de afwijkingen <0xE2><0x80><0x93> Kelly heeft geen wisselgeld bij zich en is schilder, d.w.z. bohémien, en toch is hij in staat om binnen een paar uur een perfect passend pak bij elkaar te scharrelen als Foch hem uitnodigt om in haar hotel te komen eten; in de goed gedocumenteerde Love Is Here To Stay-reeks worden de geliefden op een vreemde manier niet lastiggevallen door voorbijgangers, de andere geliefden wel en de brug op de achtergrond is volkomen vrij van voet- en autoverkeer <0xE2><0x80><0x93> dit is per slot van rekening een feelgoodmusical, dus hij staat of valt bij de score en in dit geval staat hij vier vierkantjes. Wat feelgoodmusicals betreft staat hij absoluut in de top 10.
... Oxford, Mississippi, at least. Okay, the Paris we get is Paris, Culver City apart from the Establishing library footage of the real McCoy but it IS Paris in spirit than which nothing, nowhere, is better. Okay, Kelly is no Astaire but then who is and Caron is no Hepburn, ditto but Alan Lerner is light years ahead of the vastly overrated Comden and Green who scripted Kelly's other 'big' 50s musical Singin' In The Rain (a curious replication of lyricists writing screenplays featuring songs by OTHER lyricists and just to balance things the Gershwin numbers are far superior to the Arthur Freed/Nacio Herb Brown numbers so Alan Lerner didn't have to feel too outclassed). The story needn't detain us any more than the anomalies -Kelly hasn't got change of a match and is a painter, i.e. bohemian, yet he is able to scare up a perfectly good suit at a few hours notice when Foch invites him to dinner at her hotel; in the well-documented Love Is Here To Stay sequence the lovers are strangely unmolested by passers-by, other lovers and the bridge in the background is totally free of both pedestrian and vehicular traffic - this is, after all, a feelgood musical so it stands or falls by the score and in this case it stands four square. As feel good musicals go it's definitely in the top 10.