Als het om Watch On the Rhine gaat, lijkt er weinig tussenin te zijn. Je vindt de film of het stuk - over de activiteiten van Europese vluchtelingen in Washington tijdens de oorlog - verschrikkelijk saai, vooral de moeite waard vanwege het acteerwerk, en zelfs dan nog maar af en toe. Dat de schrijfster Lillian Hellman aan de kant van de engelen stond, doet niet ter zake. Haar stukken waren geschreven voor mensen die haar standpunt deelden, en ze ging zelden op zoek naar ideeën die dat niet waren.' De auteur en haar toehoorders hebben het boek al in hun bezit, behalve om erop te wijzen hoe vreselijk de 'andere kant' is. Zelfs als ik het voor honderd procent eens ben met wat ze te zeggen heeft, zoals in Rhine, kan ik de manier waarop ze het zegt nog steeds niet uitstaan. Haar personages zijn onwerkelijk, en hoewel ze een goed oor heeft voor dialogen en een zekere aanleg voor de manier waarop mensen praten, bezit ze geen genialiteit of originaliteit. Ze had echt niets nieuws te zeggen. Ik ben het helemaal eens met de langverwachte ontmanteling van de reputatie van Hellman door wijlen Mary McCarthy, een paar jaar geleden. Voor degenen die denken dat het theater dood of ten dode opgeschreven is en verlangen naar de goede oude tijd, dring ik aan op een blik op Watch on the Rhine, dat op zijn manier net zo slecht is als Angels in America, wat alleen maar bewijst dat het theater zestig jaar geleden met één voet in het graf stond.
There seems to be little in the way of middle ground where Watch On the Rhine is concerned. One either likes it very much, applauding its sincerity, its liberal point of view and fine acting, or else loathes its obvious propaganda, mediocre dialogue, cardboard characters and overall tendentiousness. I fall very much in the latter category, and found the film and play,--concerning the activities of European refugees in Washington during wartime--a crushing bore, worthwhile mostly for the acting, and even then only intermittently. That author Lillian Hellman was on the side of the angels is irrelevant. Her plays were written for people who shared her point of view, and she seldom explored ideas that weren't already held by the author and audience except to point out how dreadful the "other side" is. Even when I find myself in one hundred percent agreement with what she has to say,--as in Rhine--I still can't stand the way she says it. Her characters are unreal, and while her ear for dialogue shows a certain facility for the way people talk she possesses no real brilliance or originality. She really had nothing new to say. I thoroughly agree with the late Mary McCarthy's long overdue dismantling of Hellman reputation some years ago. For those who think the theatre is dead or in extremis and yearn for the good old days, I urge a peek at Watch On the Rhine, as bad in its way as Angels In America, which only goes to show that the theatre had one foot in the grave sixty years ago.