Afgezaagde, clichématige dialogen en intriges (dezelfde dingen die we in alle fantasyfilms uit de jaren tachtig hebben gezien), nepmuziek en een schilder-met-nummerspersonages die voor iedereen behalve de hardcorefans uit de mode zijn.<br />Wat deze film van de schroothoop redt, is de prachtige techniek van Bakshi's werk, het rotoscopen en het feit dat Frank Frazetta de animators heeft geleerd hoe ze net als hij moeten tekenen. Dit is Frazetta... in beweging. Het geweld is spectaculair en de art direction en de animatie zijn anders dan in welke zwaard- en tovenarijfilm uit die tijd dan ook.<br />Ik kijk hier graag met het geluid uit, om in plaats daarvan de soundtrack van de eerste Conan-film te draaien.
Trite, clichéd dialog and plotting (the same kind of stuff we saw all through the 1980s fantasy movies), hokey music, and a paint-by-numbers characters knocks this out of the running for all but the most hardcore fans.<br /><br />What saves this film from the junk heap is the beautiful crutch of Bakshi's work, the rotoscoping, and the fact that Frank Frazetta taught the animators how to draw like him. This is Frazetta...in motion. The violence is spectacular and the art direction and animation are unlike any other sword & sorcery movie of the period.<br /><br />I like to watch this with the sound off, playing the soundtrack to the first Conan movie instead.