Net als Orson Welles dertig jaar eerder kreeg Mike Sarne 'het grootste treinstel ter wereld' om mee te spelen, maar helaas ontbrak het hem aan het vermogen om iets anders te doen dan zijn treinstel te zien veranderen in een treinongeluk waar nog steeds geschokt en met een vreemd soort ontzag over wordt gesproken. Ondanks postmoderne interpretaties die beweren dat het op de een of andere manier een homoseksueel of zelfs feministisch traktaat is, is het een feit dat het in 1970 een grote ramp was en dat het dat nog steeds is. Hoe iemand die de middelen die de heer Sarne ter beschikking stonden had kunnen verknoeien, blijft een zorgvuldig bewaard geheim. Alleen Michael Cimino kwam in de buurt van het politieke en artistieke armageddon dat de Poort van de Hemel is. Beide films leken egotrips te zijn voor de respectievelijke regisseurs, maar in elk geval had meneer Cimino een van de grote films van de jaren zeventig gemaakt voordat hij de vrijgevigheid van de studio had verkwanseld, terwijl meneer Sarne alleen de nogal frivole 'Joanna' in zijn kluisje had. Bovendien kon 'Heaven's Gate' bogen op een paar gedenkwaardige en goed in de hand liggende scènes waarin, 'tragisch genoeg', de kast van Myra Breckinridge leeg was. Eenvoudig gezegd, het is het slechtste voorbeeld van het bijten in de hand die voedt in de geschiedenis van Hollywood.
Much like Orson Welles thirty years earlier,Mike Sarne was given "the biggest train set in the world"to play with,but unfortunately lacked the ability to do anything more than watch his train set become a train wreck that is still spoken of with shock and a strange sort of awe. Despite post - modern interpretations purporting somehow to see it as a gay or even feminist tract,the fact of the matter is that it was a major disaster in 1970 and remains one today.How anyone given the resources at Mr Sarne's disposal could have screwed up so royally remains a closely - guarded secret.Only Michael Cimino ever came close with the political and artistic Armageddon that constitutes "Heaven's Gate".Both films appeared to be ego trips for their respective directors but at least Mr Cimino had made one of the great movies of the 1970s before squandering the studio's largesse,whereas Mr Sarne had only the rather fey "Joanna" in his locker. Furthermore,"Heaven's Gate" could boast some memorable and well - handled set - pieces where,tragically,"Myra Breckinridge"s cupboard was bare. Simply put,it is overwhelmingly the worst example of biting the hand that feeds in the history of Hollywood.