Deze film is zowel een parodie als een eerbetoon aan de acteurs. Maar na een tijdje lijkt het alleen nog maar een oefening in stijl (ondanks grote grappen zoals het feit dat Balasko de rol van Dussolier blijft spelen en heel goed acteert door alle betrokkenen) en ik vroeg me af waarom Blier deze film heeft gemaakt. Alles wordt aan het eind onthuld, wanneer Blier, die Claude Brasseur regisseert, een telefoontje van zijn vader (Bernard Blier) uit de hemel krijgt en de kans krijgt om te zeggen hoe erg hij hem mist. Een doeltreffende emotionele capriolen en duidelijk uit het hart gegrepen. Maar er is niet echt genoeg dramatische spanning of emotionele betrokkenheid om de rest van de film gedurende de hele looptijd interessant te houden. Maar er zitten een paar heel leuke scènes en scènes in, en iedereen die van deze _mosntres sacrés_ van de Franse bioscoop houdt, zal van deze film veel plezier hebben.
There's some very clever humour in this film, which is both a parody of and a tribute to actors. However, after a while it just seems an exercise in style (notwithstanding great gags such as Balasko continuing the part of Dussolier, and very good acting by all involved) and I was wondering why Blier made this film. All is revealed in the ending, when Blier, directing Claude Brasseur, gets a phone call from his dad (Bernard Blier) - from heaven, and gets the chance to say how much he misses him. An effective emotional capper and obviously heartfelt. But there isn't really sufficient dramatic tension or emotional involvement to keep the rest of the film interesting throughout it's entire running time. Some really nice scenes and sequences, however, and anyone who likes these 'mosntres sacrés' of the French cinema should get a fair amount of enjoyment out of this film.