Ik heb vandaag 'New York: I Love You' gezien en ik vond hem geweldig! Ik keek er echt naar uit om dit te zien na 'Paris je t'aime' en ik denk dat ik deze film over het geheel genomen veel leuker vond... Misschien moet ik nog eens naar 'Paris je t'aime' kijken... ik weet het niet... Ik heb hier een paar recensies over 'NY: ILY' gelezen en ja, de film is niet zonder fouten. Als je een hulde brengt aan een stad als New York <0xE2><0x80><0x93> het kan nogal overweldigend zijn en niets lijkt eerlijk genoeg om de stad recht te doen... dus zonder in te gaan op de tekortkomingen van de film, schrijf ik gewoon over wat ik leuk vond.<br />In tegenstelling tot 'Paris je t'aime', waarin elke regisseur' De korte film was netjes in segmenten verdeeld en had een titel, maar dat is NY:ILY niet en veel recensenten hier hebben de naadloosheid van de verhalen en het overlappen van de personages hier irritant en zelfs verwarrend gevonden. Ik dacht er anders over. Ik vond het prachtig dat de verhalen gewoon de een na de ander kwamen en ik hield vooral van het overlappen van de personages <0xE2><0x80><0x93> het was misschien een beetje gekunsteld omdat het tegenwoordig zo vaak in films gebeurt. Maar ik vond het toch mooi omdat ik het niet geforceerd vond. En het idee dat we uiteindelijk allemaal met elkaar verbonden zijn, heeft iets weemoedigs, zelfs iets grilligs <0xE2><0x80><0x93> wat sommigen misschien afgezaagd vinden, maar wat ik mooi vind. Ik vond alle films mooi, maar de film die me het meest raakte, was die van Yvan Attal met Robin Wright Penn en Chris Cooper. De film was zo goed geacteerd en zo goed geënsceneerd dat de onthulling aan het eind <0xE2><0x80><0x93> ook in het verleden al vaker gedaan <0xE2><0x80><0x93> me in tranen deed uitbarsten en ik bleef huilen tijdens het hele fragment dat erop volgde. Ik heb Wright Penn altijd mooi gevonden en ben nu ook een fan van Chris Cooper. Die kostbare eerste seconden wanneer hij in zijn eentje voor het restaurant staat, vlak voordat hij het telefoontje krijgt, spreken boekdelen over Coopers vermogen om een personage over te brengen door er gewoon te zijn zonder iets te zeggen. De meeste verhalen in deze film gaan over personages die elkaar voor het eerst ontmoeten of elkaar pas kortgeleden hebben ontmoet, met uitzondering van 4-5-verhalen waarin de personages elkaar al heel lang kennen. Het leek mij (en ik kan het mis hebben) dat de verhalen anders waren, maar dat ze allemaal probeerden aan te geven waar het om ging, de noodzaak zelfs om een stap terug te doen en de mensen en de dingen die we doen in een nieuw licht te zien. De mensen en de dingen om je heen te zien met de ogen van een vreemde en ze te waarderen zoals je deed toen je ze ontmoette en voor het eerst zag.<br />De andere films die ik mooi vond, waren die van Shunji Iwai met Orlando Bloom en Christina Ricci, van Natalie Portman met Carlos Acosta en Taylor Geare, van Brett Ratner met Anton Yelchin en Olivia Thirlby, van Shekhar Kapur met Julie Christie, Shia LaBeouf en John Hurt en opnieuw die van Yvan Attal met Ethan Hawke en Emilie Ohana als ze in het café zijn. Ik moet echt meer werk van Yvan Attal zien, want ik mag hem erg graag!<br />Kijk in elk geval onbevooroordeeld naar deze film. Lees de recensies niet voordat je hem hebt gezien! Hij voldoet misschien niet aan je verwachtingen van een film over en over de liefde in New York, en ik betwijfel of er een film is die aan die verwachtingen kan voldoen. Kijk alleen naar deze film voor wat goede muziek, een prachtige landschapsfilm, een beetje troost en een verhaal of twee dat je hartenpijn kan doen.
I saw 'New York: I Love You' today and loved it! I was really looking forward to seeing this after watching 'Paris je t'aime' and overall I think I liked this one much better... Perhaps I need to watch 'Paris je t'aime' again I don't know... I read few of the reviews here about NY:ILY and yes, the movie is not without its faults. When you're paying tribute to a city like New York - it can get rather overwhelming and nothing seems fair enough to do the city due justice... so without elaborating on any of the film's shortcomings, I'll just write about what I liked.<br /><br />Unlike 'Paris je t'aime' in which each director's short film was properly segmented and titled, NY:ILY isn't and many reviewers over here have found the seamlessness of stories and overlapping of characters here annoying and even confusing. I thought otherwise. I loved how the stories just flowed one after the other and I especially liked the overlapping of characters - it might be gimmicky because it's done so often in films now. But I still liked it because I didn't find it forced. And the idea that we're all connected in the end has a wistful, even whimsical quality to it - which some might find corny but I find beautiful.<br /><br />I liked all the films but the one that touched me the most was the one by Yvan Attal with Robin Wright Penn and Chris Cooper. It was so well-acted and scripted that the reveal in the end - again not unused in the past - brought me to tears and I was crying throughout the segment that followed. I always liked Wright Penn and now I'm also a fan of Chris Cooper. Those precious initial few seconds when he's standing alone outside the restaurant, just before he gets the call - speak volumes about Cooper's ability to convey a character by just being there without saying anything.<br /><br />Most of the stories in this film involve characters who are either meeting each for the first time or have met each other just recently with the exception of 4-5 stories in which the characters have known each other for a long time. It seemed to me (and I might be wrong) that the stories were different but they were all trying to drive home the point, the need even, to just step back and view in a new light the people and the things we've known in our lives for a long time; to see the people and the things around you with the eyes of a stranger and appreciate them just as you did when you met them and saw them for the first time.<br /><br />The other films that I liked were the ones by Shunji Iwai with Orlando Bloom and Christina Ricci, by Natalie Portman with Carlos Acosta and Taylor Geare, by Brett Ratner with Anton Yelchin and Olivia Thirlby, by Shekhar Kapur with Julie Christie, Shia LaBeouf and John Hurt and once again the one by Yvan Attal with Ethan Hawke and Emilie Ohana when they're in the café. I really need to see more work by Yvan Attal as I seem to like him a lot! <br /><br />Overall, watch this movie with an open mind. Don't read the reviews before watching it! It might not live up to your expectations of what a movie on and about love in New York should be and I doubt any movie will really live up to that conception. Just watch this movie for some good music, beautiful landscape cinematography, some slice-of-life comfort and a story or two that might just tug at your heartstrings.