Deze film is het resultaat van een scherpe politieke opmerking die de indruk wekt dat de mens ouder wordt. Het ergerlijke is dat hij op beide niveaus effectief is. Dat is niet de bedoeling, maar het is wel zo. Dit verhaal over vier jongens en een meisje die in 1953 in het communistische Belgrado opgroeien is hartverwarmend. Het is wat heren de klassieke film noemen. Het is duidelijk dat Belgrado in 1953 niet zo'n wrede dictatoriale en fascistische omgeving is als de communistische samenleving vaak wordt afgeschilderd. Je kunt naar rock-'n-rollmuziek luisteren, een van de nummers die worden gespeeld is het nummer 'Hey Babu Riba', zoals de titel van de film luidt. Maar je kunt geen spijkerbroek kopen of bepaalde drugs bezitten die verboden zijn. In tegenstelling tot zwaarwichtige kritiek op een communistische samenleving doet deze film dat juist door te laten zien welke invloed deze film heeft op het leven van de vijf hoofdpersonen, die zichzelf 'wij vieren' noemen. Het meisje dat een vader in ballingschap in Italië heeft en wacht op een paspoort voor haar moeder, zodat ze naar hem toe kan reizen, de piano die bij de communie van een van de jongens wordt weggenomen, het plotselinge afstaan van je huis en je onderkomen aan je nieuwe kameraden omdat ze het nodig hebben. De jongens luisteren veel naar muziek en het wordt duidelijk dat ze het fascisme dat het communisme heeft gecreëerd verafschuwen als ze kibbelen met een fascistische charlatan die Stalin op zijn handen heeft getatoeëerd. Dat leidt allemaal tot de acties die ze later ondernemen en de herinnering aan een tijd die vervaagt, want de film werd in 1986 uitgebracht in de schemering van het Sovjet-rijk. Een geweldige film die de moeite waard is om keer op keer te zien. 'Berouw is niet je vijand maar ook niemands vriend.'
A sharp political comment posturing as a coming of age story is what this movie is. The annoying thing is that it works effectively on both levels. It isn't supposed to but it does. This tale of four boys and a girl growing up in 1953 Communist Belgrade is a heart warmer. It is what gentlemen refer to as classic cinema. Obviously, 1953 Belgrade is not as harsh a dictatorial and fascist environment as the Communist society is often portrayed. One can listen to rock and roll music, one of the songs played is the song "Hey Babu Riba" ala the title of the movie. But jeans cannot be bought nor certain drugs which are illegal to possess. Unlike a heavy-handed criticism of a communist society this movie does it by showing how it affects the lives of the five protagonists who refer to themselves as we four. The girl who has a father in exile in Italy and is awaiting a passport for her mother and she to travel out to join him, the piano that is taken away from communion use from one of the boys, the sudden giving of your home and quarters to your new comrades because they need it. The boys spend a lot of time listening to music and it is made clear they despise the fascism that communism has created as they engage in tiffs with a fascist charlatan who has Stalin tattooed on his hands. These all leads to the actions they take later on and the remembrance of a time fading away, as this movie was released in 1986 in the twilight of the Soviet Empire. A great movie worth seeing again and again. "Repentance is not your enemy but yet it is also nobody's friend."