Een serieuze komedie. Ross Hunters filmversie van het Franse toneelstuk _Les Joies de la famille_ (later veramerikaanst tot _A Very Rich Woman_ ) is luxueus, goed geacteerd, af en toe grappig... en helaas tijdloos. Een rijke Californische weduwe, die haar geld lijkt te verkwisten, wordt onder druk gezet door haar twee volwassen, hebzuchtige dochters, die allebei bang zijn dat Mama Rosie hun erfenis achteloos uitgeeft. De hele kwestie van een vitale <0xE2><0x80><0x93> maar bejaarde <0xE2><0x80><0x93> vrouw die tegen haar wil naar een rusthuis wordt gestuurd en later in een rechtszaak moet bewijzen dat ze bij haar volle verstand is, is gevoelig materiaal voor een komedie (en het strekt regisseur David Lowell Rich tot eer dat hij de film niet overbelast met grove grappen of voor de hand liggende sentimenten). De film zegt zoveel over het belang van onze ouderen en de manier waarop ze hun resterende tijd doorbrengen, dat de ernst van het thema van 'Rosie!' bijna verloren gaat in de haast om een happy end te bereiken. De film laat je glimlachen <0xE2><0x80><0x93> en tegelijkertijd vraag je je af hoeveel oudere dames er zijn die nooit zoveel geluk hebben gehad.
A serious comedy. Ross Hunter-produced movie version of the French play "Les Joies de la famille" (later Americanized as "A Very Rich Woman") is plush, well cast, occasionally funny...and unfortunately timeless. A wealthy California widow, who appears to be frittering away her money, is railroaded by her two grown, greedy daughters, both of whom are afraid Mama Rosie is carelessly spending their inheritance. The whole issue of a vital--but aged--woman sent to a rest home against her will, and later having to prove herself sane in a court hearing, is touchy material for a comedy (and to his credit, director David Lowell Rich doesn't overload the picture with crass gags or obvious sentiment). Some of the humor is a little broad and doesn't work, yet Rosalind Russell understands the gravity inherent in this scenario and never hits a false note. Sandra Dee is also good as Rosalind's granddaughter, and James Farentino is very charming as a young lawyer. The movie has so much to say about the importance of our elderly, and the ways in which they choose to spend their remaining time, that the seriousness of "Rosie!"'s theme almost gets lost in the rush to a happy ending. The picture leaves you smiling--and at the same time wondering how many older ladies there are who were never quite so lucky. *** from ****