Een meisje van 14 wordt voor het eerst serieus verliefd op de 17-jarige jongen die in de buurt woont, terwijl ze tegelijkertijd haar gevoelens van ontoereikendheid probeert te overwinnen in vergelijking met haar oudere zus. Dat is het eenvoudige uitgangspunt van deze prachtige, poëtische film van regisseur Robert Mulligan. Mulligan is beroemd geworden door het regisseren van Summer of '42 in 1971 en To Kill A Mockingbird in 1962, twee giganten van het genre van de opbloeiende jeugd. Hier regisseert hij nieuwkomers in de hoofdrollen: Reese Witherspoon in haar filmdebuut, als het 14-jarige meisje; Emily Warfield als de oudere zus; Jason London als Court, de 17-jarige jongen. Reese Witherspoon is verbazingwekkend goed in haar filmdebuut. Ze toont elke emotie die een meisje van 14 jaar voelt bij het ervaren van jonge liefde en pijn, zonder een valse noot te slaan. Warfield en London zijn ook allebei even goed. De film schetst de gedachten of gevoelens van elke puber met betrekking tot de liefde met een oprechte gevoeligheid, zonder ook maar één keer over te gaan in sentimentele overdrijving. Kudos voor het autobiografische scenario van Jenny Wingfield; dit is een van de zeer weinige films over jonge liefde die eerlijk en consequent van toon zijn zonder emotioneel oneerlijk of sensationeel te zijn. De muziek is heerlijk eenvoudig en accentueert de toon en stemming van scène tot scène, maar wordt nooit opdringerig. De prachtige cinematografie is van de beroemde horrorregisseur Freddie Francis, die in de zeventig was toen deze film werd opgenomen. Tess Harper en Sam Waterston spelen de ouders van de meisjes met een feilloze trefzekerheid van 1957, zorgzaam, streng en emotioneel eenvoudig. Gail Strickland is ook goed als de moeder van de jongen. Er zijn gevoelens die moeten worden uitgeplozen, lessen die moeten worden geleerd en waarheden die onder ogen moeten worden gezien in deze zachtaardige film die een emotionele dreun uitdeelt. Tot op heden is dit de laatste film van Robert Mulligan. Dit is een van de allerbeste films van 1991.
A 14 year old girl develops her first serious crush on the 17 year old boy that lives near by, while simultaneously trying to overcome her feelings of inadequacy in comparison to her older sister. That is the simple premise of this beautiful, poetic coming of age film from Director Robert Mulligan. Mulligan is famous for previously directing Summer of '42 in 1971 and To Kill A Mockingbird in 1962, two giants of the coming of age genre. Here he directs newcomers in the principal roles: Reese Witherspoon, in her film debut, as the 14 year old girl; Emily Warfield, as the older sister; Jason London, as Court, the 17 year old boy. Reese Witherspoon is astonishingly good in her film debut, displaying every emotion that a 14 year old girl feels in experiencing young love and hurt, never striking a false note. Warfield and London are both equally good as well. The film accurately depicts each adolescent's thoughts or feelings in regard to love with heartfelt sensitivity, never crossing over into maudlin excess even once. Kudos to the autobiographical screenplay from Jenny Wingfield; this is one of the very few films about young love that is honest and consistent in tone without being emotionally dishonest or sensationalist. The music is wonderfully simple, accentuating the tone and mood from scene to scene, but never becoming intrusive. The beautiful cinematography is by famed horror director Freddie Francis, who was in his 70's when this was shot. Tess Harper and Sam Waterston play the girls' parents with dead aim accuracy for 1957, caring, strict, and emotionally simple. Gail Strickland is good also as the boy's mother. There are feelings to sort out, lessons to learn, and truths to face in this sweet-natured film that packs an emotional wallop. To date, this is Robert Mulligan's last film. This is one of the very best films of 1991. **** of 4 stars.