Als Deen ben ik trots op het handjevol goede Deense films dat de afgelopen jaren is geproduceerd. Het is echter vreselijk jammer dat deze kwaliteitsgolf ertoe heeft geleid dat de meeste Deense filmcritici hun gevoel voor kritiek zijn kwijtgeraakt. Het is zelfs zo erg geworden dat ik geen enkele recensie meer vertrouw, met als gevolg dat ik ze niet meer in de bioscoop ga zien.<br />Ik weet dat het verkeerd is om deze ongelukkige ontwikkeling tegen een enkele film te gebruiken, dus ik wil benadrukken dat _Villa Paranoia_ onder alle omstandigheden een vreselijke film zou zijn. Het feit dat hij door de critici werd gehypet, maakte mijn vreugde over de desillusie met de Deense film alleen maar groter. Bovendien hielp het niet echt tegen het onwrikbare gevoel dat ik tijd en geld had verspild door te wachten tot de dvd uitkwam.<br />Erik Clausen is een ervaren regisseur met een voorliefde voor sociaal realisme in de omgeving van Kopenhagen. Ik heb vooral genoten van 'De Frigjorte' (1993). Als acteur is hij meestal grappig, hoewel hij meestal dezelfde rol speelt in al zijn films, namelijk die van een slons uit de arbeidersklasse die pech heeft, deels omdat hij een slons is, maar vooral vanwege de maatschappij, en die zichzelf redt door iets goeds te doen voor zijn gemeenschap.<br />Dit is probleem nummer één in 'Villa Paranoia'. Clausen speelt zichzelf als een kippenboer, wat zo'n breuk met de norm is dat hij er nooit in slaagt het geloofwaardig te maken.<br />Het is echter veel erger dat de film allerlei kronkels en bochten moet maken en alle regels van hoe een verhaal verteld moet worden moet overtreden om het publiek te laten begrijpen wat er aan de hand is. De film begint bijvoorbeeld met een heel trieste poging om de bijna-doodervaring van de hoofdfiguur te visualiseren door gebruik te maken van goedkope effecten en slecht camerawerk. Daarna vertelt de hoofdpersoon haar beste vriendin dat ze plotseling de aandrang voelde zich van een brug te storten. Dit is symptomatisch voor de hele film; er is weinig of geen motivatie voor de handelingen van de personages, en Clausen neemt zijn toevlucht tot de laagste vorm van communiceren, wat voor motivatie er ook is: vertellen in plaats van laten zien. Op die manier heb je op een gegeven moment een personage dat hardop tegen een zogenaamd catatonisch persoon praat over hoe hij zich voelt, omdat het script hem niet toestaat zijn gevoelens te uiten; en later wordt de voice-over abrupt geïntroduceerd, mogelijk als een nakomertje, om gevoelens over te brengen die anders onbekend zouden blijven voor het publiek vanwege de onbekwaamheid van de regisseur. Gelukkig ben je op dat moment ongeveer een uur verder dan dat je je nog druk maakt over een van de personages, laat staan over het zogenaamde verhaal. Het acteren, dat vaak een probleem was in de films van Clausen, kan worden samengevat in één trieste uitspraak: Slateren Westerberg Bentsen, wiens enige andere aanspraak op roem als deelnemer aan _Big Brother_ niet erger is dan verscheidene van de andere acteurs in de cast.<br />Ik geef dit een 2-van-de-10-rating.
As a Dane I'm proud of the handful of good Danish movies that have been produced in recent years. It's a terrible shame, however, that this surge in quality has led the majority of Danish movie critics to lose their sense of criticism. In fact, it has become so bad that I no longer trust any reviews of Danish movies, and as a result I have stopped watching them in theaters.<br /><br />I know it's wrong to hold this unfortunate development against any one movie, so let me stress that "Villa Paranoia" would be a terrible film under any circumstances. The fact that it was hyped by the critics just added fuel to my bonfire of disillusionment with Danish film. Furthermore, waiting until it came out on DVD was very little help against the unshakable feeling of having wasted time and money. <br /><br />Erik Clausen is an accomplished director with a knack for social realism in Copenhagen settings. I particularly enjoyed "De Frigjorte" (1993). As an actor he is usually funny, though he generally plays the same role in all of his movies, namely that of a working-class slob who's down on his luck, partly because he's a slob but mostly because of society, and who redeems himself by doing something good for his community. <br /><br />This is problem number one in "Villa Paranoia"; Clausen casts himself as a chicken farmer, which is such a break from the norm that he never succeeds in making it credible. <br /><br />It is much worse, however, that the film has to make twists and turns and break all rules of how to tell a story to make the audience understand what is going on. For instance, the movie opens with a very sad attempt at visualizing the near-death experience of the main character with the use of low-budget effects and bad camera work. After that, the character tells her best friend that she suddenly felt the urge to throw herself off a bridge. This is symptomatic of the whole movie; there is little or no motivation for the actions of the characters, and Clausen resorts to the lowest form of communicating whatever motivation there is: Telling instead of showing. Thus, at one point, you have a character talking out loud to a purportedly catatonic person about the way he feels, because the script wouldn't allow him to act out his feelings; and later on, voice-over is abruptly introduced, quite possibly as an afterthought, to convey feelings that would otherwise remain unknown to the audience due to the director's ineptitude. Fortunately, at this point you're roughly an hour past caring about any of the characters, let alone the so-called story.<br /><br />The acting, which has frequently been a problem in Clausen's movies, can be summed up in one sad statement: Søren Westerberg Bentsen, whose only other claim to stardom was as a contestant on Big Brother, is no worse than several of the heralded actors in the cast.<br /><br />I give this a 2-out-of-10 rating.