Lynne Ramsey maakt boeiende beelden en Samantha Morton kan met een gebaar gevoel oproepen. Dus wat een verspilling om te ontdekken dat hun talenten verspild worden aan deze welgemanierde, pretentieuze leeuwerik.<br />Ramsey kan Callar niet tot leven wekken. Haar pogingen zijn te kunstig en te indirect. Herhaaldelijk blijft haar camera hangen op lange, stille opnamen van de kwellende actrice, alsof Mortons uitgewiste blik alleen al karakter zou kunnen geven. We bevinden ons in een blanco Warholiaanse hel van genotzucht: voor een film die minuten overheeft om insecten over de vloer te laten kruipen, zou je denken dat hij de hoofdpersoon wat meer inhoud zou kunnen geven. Maar hoe moet dat als ze zelden iets zegt? Zonder de inwendige monoloog van de roman is de celluloid Morvern Callar niemand. Geen wonder dat Ramsey Morton vaak laat uitkleden.<br />De eerste tien minuten waren zo indrukwekkend geacteerd, opgenomen en bewerkt dat mijn hoop de pan uit rees. Geef de film dat maar: hij weet hoe hij beloften moet doen, zo niet hoe hij ze moet houden.
Lynne Ramsey makes arresting images, and Samantha Morton can summon feeling with a gesture. So what a drag to discover their talents wasted on this mannered, pretentious lark. <br /><br />Ramsey can't bring Callar to life. Her attempts are too arty and oblique. Repeatedly her camera lingers on long silent shots of the agonizing actress as if Morton's obliterated gaze alone could supply character. We are in a blank Warholian hell of self-indulgence: for a film that has minutes to spare on bugs crawling across the floor, you might think it could get round to fleshing out its protagonist. But how will it do so if she rarely speaks? Without the novel's interior monologue, the celluloid Morvern Callar is nobody. Small wonder Ramsey has Morton undress often.<br /><br />That said, the first ten minutes were so impressively acted, shot and edited that my hopes were soaring. Give the film that much: it knows how to make promises, if not how to keep any.