Ja, Kazaam is een van die afschuwelijk slechte films die je bijna doet denken aan alles wat er mis is met niet alleen kinderfilms, maar ook met de mensheid. Hier hebben we Shaq als een raaskallende geest <0xE2><0x80><0x93> ja, een raaskallende geest <0xE2><0x80><0x93> die alles doet, van slechte woordgrappen maken tot belachelijke kleren aantrekken, en alles eindigt in hem in een Christusachtige houding met veel licht om hem heen. Dus ja, je kunt echt smakeloze dingen verwachten, waaronder de eerste wens dat er een heleboel junkfood uit de lucht komt vallen (en helaas niet de twee hoofdpersonen, vooral het kind niet). Wat je niet zou verwachten, is dat een film met een kind en Shaquille O'Neill zo ongelooflijk sentimenteel zou zijn! Het hoofdthema van de film is dit kind, gespeeld op die maar al te typische en irritante manier van een kind door de achterkleinzoon van Frank Capra (waarin het kind zijn dialogen woedend uitschreeuwt), dat een geestverschijning tegenkomt die in een gettoblaster gevangen heeft gezeten. Dan volgt 'hizargie' als het kind het Shaq-genie tot zijn quasi-slaaf maakt terwijl hij op zijn laatste twee wensen wacht terwijl hij probeert het goed te maken met zijn afwezige vader, een louche bendetype.<br />Dit echt sentimentele, verzonnen verhaal over zoon en vader zou al erg genoeg zijn, want er zijn bepaalde regels die al in een miljoen andere films zijn geuit (d.w.z. de 'twee levenskansen'-toespraak van vader tot zoon). Neill, die zowel de reden is om naar de film te kijken (ironisch) als de overduidelijke spil waar het allemaal om draait. Zijn verhaallijn houdt in dat hij, als hij niet de over-talige behandeling van Capra krijgt, binnen de dialogen rapt en zo zijn opbloeiende opnamecarrière in gang zet. Daar komt nog eens bij dat hij zich uitslooft en naam maakt bij de grote slechteriken die hem terug willen hebben in de box. Dus is er een kampfactor in de film? Tot op zekere hoogte, maar die wordt zelfs tenietgedaan door alle sentimentele scènes en hartverwarmende momenten die eigenlijk niets met de rest van het materiaal te maken hebben. Je zou kunnen vragen of de mensen die de film maakten, en die dat duidelijk deden in het kader van de populariteit van een BASKETBALL-speler die in de filmband van Michael Jordan wilde, of het ook maar in de buurt kwam van fatsoenlijk vermakelijk of overtuigend. Ik zou hopen dat ook zij wisten dat ze alleen maar betaald werden. Maar ik zou nog meer hopen dat ze zich op z'n minst een beetje schuldig voelden omdat ze de Shaq-machine voedden.<br />Dus als je een leuke avond wilt hebben met Shaq als geest-verschijnt-rapper-verschijnt-grapjas, dan is dat des te leuker voor je. Verdomme, het zou zelfs wel eens interessant kunnen zijn om een Shaq-avond te hebben met dit en zijn andere kritisch geprezen inspanning, Steel. We hopen een paar hersencellen te behouden, weg te blijven van wat hoogstwaarschijnlijk de slechtste film van 1996 is, en een van de vele kandidaten voor de slechtste film van de jaren negentig.
Yes, Kazaam is one of those horribly bad movies that almost reminds one of everything that is wrong with not just kids movies, but with humanity. Here we have Shaq as a rapping genie- yes, a RAPPING genie- where he does everything from making bad puns to dressing in ridiculous outfits, all ending in him in a Christ-like pose with lots of light surrounding him. So, yeah, expect really cheesy bits, including the first wish being a lot of junk food falling down from the sky (and, regrettably, not knocking out the two main characters, particularly the kid). What might not be expected is that a film with a kid and Shaquille O'Neill would be so incredibly schmaltzy! The main plot of the film involves this kid, played in that all-too-typical and annoying-kid fashion by the great-grandson of Frank Capra (where in which the kid is yelling out his dialog angrily), who comes upon a genie who's been trapped in a boom-box. Then "hiarity ensues" as the kid makes the Shaq-genie his quasi-slave as he waits on his last two wishes as he tries to make amends with his shady-gang-type absentee father.<br /><br />This really sappy, contrived son and father story would be bad enough, as there are certain lines that have been uttered in a million other movies (i.e. the "two chances in life" speech from father to son). But it's Shaquille O'Neill who is both the reason to watch the film (ironically), and the obvious sinking crux of it all. His plot line involves him, when not getting the over-talky treatment from Capra, to rap within the dialog and also start off his blossoming recording career. On top of this, he also kicks ass and takes names with the main bad guys who want him back in the boom-box. So is there a camp factor to the movie? Up to a point, but this is even squashed by all of the mushy scenes and 'heart-felt' moments that have really no business with the rest of the material. One might ask if the people making the movie, who were obviously doing it at the behest of the popularity of a BASKETBALL player who wanted to go on the Michael Jordan acting bandwagon, if it would be anywhere near decently entertaining or convincing. I'd hope that they too knew they were just getting paid. But I'd hope even more that they felt at least a little guilty afterwords for feeding the Shaq-machine.<br /><br />So, if you want to have a fun night of Shaq as genie-turned-rapper-turned-wisecracker, all the more fun to you. Hell, it might even be interesting to have a Shaq movie night with this and his other critically acclaimed effort Steel. But if you're hoping to keep a few brain cells, stay away from what is very likely the worst flick of 1996, and a candidate among many others for worst of the 90's.