Een beetje een teleurstellende film, zou ik zeggen: het acteerwerk was op de een of andere manier gekunsteld. In veel gevallen kon ik gewoon niet voelen dat de gezichtsuitdrukkingen overeenkwamen met de gesproken woorden of de bedoeling van het tafereel. Een boze (of verdrietige, blije, gefrustreerde) personage zou de kijker moeten laten geloven dat hij boos (of verdrietig, blij, gefrustreerd) is. Dat gebeurt hier niet.<br />De opmerking dat de schrijvers ervan uitgaan dat je de personages al kent, was toepasselijk. Ze doen en zeggen dingen die uit het niets komen: het personage Andrew beschuldigt zijn ouders ervan dat ze elkaar tijdens het eten signalen sturen; dan ontploft hij en stormt naar buiten, terwijl hij tegen zijn vader zegt: 'Raak me niet aan, jij!' 'Als we de inleiding hadden gezien, zouden we begrijpen waar dat allemaal vandaan komt, maar er is geen inleiding, dus wat de reden betreft zijn we een beetje van de wijs!<br />'<br />Andrew gaat naar een oude steengroeve, waar hij op de rand gaat zitten met uitzicht op het'stille water' beneden; dan haalt hij een pakje sigaretten uit de zak van zijn spijkerbroek en steekt er een op. Dat heeft hij tijdens de film drie keer gedaan; ik neem aan dat we dit moeten zien als een of andere gekwelde daad van alleen-zijn en woede? Misschien één keer, maar drie keer? Het kan zelfs vier keer zijn geweest, ik ben de tel kwijtgeraakt.<br />'<br />'Om eerlijk te zijn, is er het feit dat hij...' Het is niet duidelijk of dat de reden is dat hij zo verbitterd is of dat het om iets anders gaat.<br />Ik neem aan dat de film een Lynchiaans tintje heeft, maar moet een regisseur die voor het eerst een film regisseert echt zo vroeg in zijn carrière al zo'n berg proberen te beklimmen?
A bit of a disappointing film, I'd say: the acting was stilted, somehow. In many cases, I just couldn't feel that the facial expressions matched the words spoken or the intent of the scene. An angry (or sad, happy, frustrated) character should make the viewer believe that he's angry (or sad, happy, frustrated). That doesn't happen here.<br /><br />The comment about the writers assuming you already know the characters was apt. They do things and say things which come out of nowhere: the character Andrew accuses his parents of sending signals to each other at dinner; then he blows up and storms out, telling his father "Don't touch me, you f***!". Maybe, if we'd seen the prequel, we would understand where all that comes from, but there is no prequel, so we're somewhat at sea as to the reason! <br /><br />One odd, quirky thing that Andrew does is to go to an old stone quarry, sit down on the edge overlooking the "still water" below; then he reaches into his jeans pocket and extracts a pack of cigarettes and lights one up. He did this same thing three times during the film; I guess we're supposed to see this as some tortured act of being alone and angry? Maybe once, but three times? It might even have been four times, I lost count.<br /><br />To be honest, there is the fact that he's recently found out that he's adopted; this happens very early in the film so there's no sense of any dramatic change he might be undergoing because of this discovery. It's not really clear if that's why he's so bitter or if it's about something else.<br /><br />I guess there is a sort of Lynchian feel to the film but should a first-time director really be trying to scale such a mountain so early in his career?