Het zomerseizoen is aangebroken en de keuze in de bioscopen is beperkt tot wat de heetste film van de week is, gezien 99,9 procent van de schermen in beslag wordt genomen door de film. Oké, misschien overdrijf ik wat dat percentage betreft, maar je snapt wel wat ik bedoel. Behalve films uit Hollywood heeft Bollywood ook zijn eigen portie kaskrakers, en uit sommige van de trailers die ik heb gezien, maak ik op dat ik die ook graag wil zien. Tashan werd genoemd als een van de meest verwachte films van 2008, maar ik was nogal verbaasd over de minder dan gemiddelde opkomst in de bioscopen. Toen ik naar Jodha Akbar keek, was het een volle zaal, maar niet voor Tashan.<br />Nadat ik ernaar had gekeken, wist ik waarom. Het was vermakelijk, maar in wezen was het zwak. Net als de letterlijke Engelse titel, 'Style', is Tashan een en al stijl, maar weinig inhoud. Niet dat het niet de gebruikelijke sterrenkracht heeft, maar sommige scènes voelden geforceerd aan en sommige grensden aan een tikkeltje belachelijk, zelfs naar Bollywoodnormen, moet ik zeggen. Wat nogal verbazingwekkend is, aangezien Tashan wordt geregisseerd en geschreven door Vijay Krishna Acharya, die _Dhoom_ en _Dhoom 2_ heeft geschreven, waar ik allebei enorm van heb genoten.<br /><br />In zijn eerste regisseursuitje met Tashan zou je, hoewel je zijn regie niet kunt bekritiseren, waarschijnlijk met je hoofd over de plot krabben, die op zijn best onbeholpen was. Het probeerde te veel dingen in het verhaal te persen, al moet gezegd worden dat het je een mogelijkheid bood om de motivatie van het personage in twijfel te trekken, maar dat kwam een beetje te laat, en alleen in de finale, waardoor je heel even in het ongewisse bleef voordat het overging in een volledige actiefilm, met Hongkongs prikkeldraad en Hollywoods bespottelijke vuurwapens en vuurgevechten zonder terugslag. En in een poging om alles, inclusief de gootsteen, in het verhaal te betrekken, verschijnt er een verzameling voertuigen, en het voertuig dat de taart in ontvangst nam, in een eerbetoon aan Dhoom 2, was de jetskiboot midden in de rimboe. Tashan kan op zijn best worden gezien als onbedoelde komedie, en dit wordt toegeschreven aan de manier waarop de cast zijn personages heeft ingepalmd. Saif Ali Khan speelt Jimmy Cliff, een directeur van een callcenter die Engelse les geeft, maar dan als een platform om nieuw vriendinnetjesmateriaal te vergaren. Zijn playboygedrag wordt terzijde geschoven als hij een ontmoeting heeft met Pooja Singh (Kareena Kapoor), die niet precies is wie ze lijkt, het deemoedige, lieftallige, sexy meisje. Ze neemt Jimmy in dienst voor haar baas, gangsterbaas Bhaiyyaji (Anil Kapoor), die waarschijnlijk het meeste gelach oogst als hij gebroken Engels spreekt en frasen moet laten horen over hoe een ah-beng het doet. En om het kwartet compleet te maken, speelt Akshay Kumar de rol van Bachchan Pandey, een ingehuurde analfabete gangster die zich door Bhaiyyaji heeft laten inhuren om Jimmy en Pooja op te sporen als ze ontsnappen met geld dat ze uit de zaak van Bhaiyyaji hebben gestolen.<br />Zo begint een soort reis, met vrienden die vijanden zijn geworden, en vijanden van wie je weet dat ze vrienden zullen worden naarmate de reis vordert. Jimmy Cliff is waarschijnlijk het meest ongeloofwaardige van allemaal, want hij verandert van nul in held, doet dingen waar Rambo zich voor zou schamen, en dat in een mum van tijd, wat helemaal niets voor hem is. Kareena Kapoor verhoogt de seksfactor door haar charmes te gebruiken om beide mannen te verleiden, en daar heeft ze alle gelegenheid toe, gezien de veelbesproken bikiniscènes en andere kostuums met diep uitgesneden decolletés of tot ver boven de knie reikende zomen. Elk personage heeft zijn eigen achtergrond, en ik dacht dat Bachchan Pandey van Akshay Kumar waarschijnlijk de beste, de meest ontroerende en de leukste van het stel was, ook al leek zijn personage veel op een niet-groene Incredible Hulk met zijn zwaartekracht tartende sprongen en krachtdadige stoten. Zijn wonden genezen ook automatisch, wat Wolverine op indrukwekkende wijze in de schaduw stelt. En het leukste is zijn herkenningsmelodie, die verrekte alfamannetje-melodie die hij elke keer als hij het tegen zijn tegenstanders opneemt in ra-ra-modus speelt.<br />Maar helaas is dat de enige melodie die je je kunt herinneren, iets wat 'Bachchan-Pandey-Bachchan-Pandey' aanmoedigt. Bij de meeste Bollywood-films die ik kijk, kan ik ondanks de duidelijke taalhiaten meestal wel een of twee deuntjes neuriën na afloop. Na Tashan kon ik dat niet meer, omdat de liedjes helaas helemaal niet pakkend waren. Gewoonlijk werkt het liedje/dansje goed in op de verhaallijn zonder dat je de personages uit de huidige scène of locatie hoeft te halen. Dat vind ik leuker dan ze eruit plukken en ze in extreme situaties hoog op een berg of op puntige rotsen op het strand neerzetten.<br />Tashan nam zichzelf waarschijnlijk niet al te serieus, maar als ik afga op het verhaal van Vijay Krishna Acharya, wilde je waarschijnlijk iets fatsoenlijkers dan het belachelijke, en wilde je dat de continuïteit ook iets voorzichtiger zou zijn. Nu ik weet dat hij een kassucces is, begin ik te begrijpen waarom de massa's deze show al hebben gemeden. Ondanks het feit dat Akshay Kumr de show heeft gestolen, had Tashan over het geheel genomen beter kunnen zijn.
Summer season is here when the choices in the cinemas are limited to what's the hottest movie of the week, given 99.9% of the screens dedicated to screening it. OK, so I may exaggerate on the percentage, but you get my drift. Besides stuff from Hollywood, Bollywood too have their own share of highly anticipated blockbusters, and from some of the trailers shown, I'm hyped to watch them too. Tashan was billed as one of THE most highly anticipated for 2008, but I was quite surprised at the lower than low turnout at the cinemas. When I watched Jodha Akbar, it was a full house, but it wasn't for Tashan.<br /><br />After watching it, I knew why. It was entertaining, but it was fundamentally weak. Just like it's literal English title, which means "Style", Tashan is all style, but little substance. Not that it doesn't have the usual star power, but scenes felt forced, and some bordered on a tad ridiculous, even for Bollywood standards I must say. Which is quite surprising given that Tashan is directed and written by Vijay Krishna Acharya, who wrote Dhoom and Dhoom 2, both of which I enjoyed tremendously. <br /><br />In his rookie directorial outing with Tashan, while you can't fault his direction, you'd probably scratch your head over the plot, which was clunky at best. It tried to force too many things into the story, though credit be given where it allowed you some avenue to question character motivation, but that came a little too late, and only toward the finale, which left you guessing for just a moment before it latched into full blown action mimicking many a Thai action movie, with Hong Kong's wirework and Hollywood's ludicrous firearms and gunplay with zero recoil. And in a bid to include everything including the kitchen sink, you have an assortment of vehicles appearing, and the one that took the cake, in a Dhoom 2 homage, was the jetski boat in the middle of nowhere.<br /><br />At best, Tashan can be enjoyed as unintentional comedy, and this is attributed to how the cast hammed up with their characters. Saif Ali Khan plays Jimmy Cliff, a call center executive who gives English tuition, only as a platform for fishing out new girlfriend material. His playboy ways gets junked aside when he meets with Pooja Singh (Kareena Kapoor), who's not exactly who she seems, the meek and sweet natured hottie. She engages Jimmy's services for her boss, mobster Bhaiyyaji (Anil Kapoor), who probably gets most of the laughs as he speaks broken English and phrases must like how an ah-beng does it. And to complete the quartet, Akshay Kumar plays Bachchan Pandey, an illiterate gangster for hire who got engaged by Bhaiyyaji to hunt down Jimmy and Pooja when they escape with money stolen from Bahiyyaji's business.<br /><br />So begins a road trip of sorts, with friends who turned enemies, and enemies whom you know will become friends as the road trip wears on. Jimmy Cliff is probably the most implausible of all, because he goes from zero to hero, executing moves that would shame Rambo, in absolutely no time, which is quite out of character. Kareena Kapoor amps up the sex factor as she uses her charms to guile both men, and has plenty of opportunity to do so given the much touted bikini scenes, and other costumes that boast of plunging necklines or hemlines way above the knee. Every character has a backstory created, and I thought Akshay Kumar's Bachchan Pandey was probably the best, the most touching and the most fun of the lot, even though his character seemed a lot like a non-green Incredible Hulk with his gravity-defying leaps and power packing punches. His wounds also heal automatically, which impressively puts Wolverine to shame. And the best part is his theme song, which is damn alpha-male and played in ra-ra mode each time he takes on adversaries.<br /><br />But sad to say, that's the only tune that is memorable, something that cheers "Bachchan- Pandey-Bachchan-Pandey". For most Bollywood movies I watch, I will usually be able to, despite the obvious language gaps, emerge from screenings humming a tune or two. I wasn't able to do that after Tashan, because the songs unfortunately just weren't catchy at all. Usually the song/dance routine works well into the storyline without any necessity to bring the characters out of the current scene or location. That I enjoy, versus plucking them out and plonking them into extreme settings high atop a mountain, or atop jagged rocks on the beach front.<br /><br />Tashan probably didn't take itself too seriously, but coming from Vijay Krishna Acharya's story, you probably wanted something a little more decent rather than the ridiculous, and for continuity to be a little more careful as well. Billed as a blockbuster, now I can start to understand why the crowds have already shunned this one. Despite Akshay Kumr stealing the show, Tashan could have been better on the whole.