Te oordelen naar deze film en _The Strong Man_, die in hetzelfde jaar zijn gemaakt, zou ik Harry Langdon niet boven aan de lijst van grote zwijgende filmkomieken plaatsen. Daar is gewoon niet genoeg van. Misschien was hij op weg om zijn stijl te ontwikkelen, maar heeft hij zichzelf gesaboteerd door zijn eerste grote successen te serieus te nemen. Hoe dan ook, al zijn trucs doen denken aan de grotere komieken, maar het ontbreekt hem aan de acrobatische vaardigheden van Keaton en de wonderbaarlijke vindingrijkheid van Lloyd. Hij ondermijnt ook zijn eigen persoonlijkheid door zich aan te kleden en te lopen als Chaplins zwerverspersonage. Zijn handelsmerk is zijn kinderlijke onschuld, zijn schuchtere manier van naderen en zijn neiging om niet al te heftig op een ramp te reageren door verbijsterd te kijken, met zijn ogen te knipperen of zijn getuite lippen aan te raken met het topje van zijn wijsvinger. De komedie in Langdons films is gebaseerd op het noodlot dat verschillende obstakels op zijn pad werpt die hij probeert te overwinnen op slappe of naïeve wijze of met een minimum aan fysiek vertoon, zoals door stenen te gooien naar een naderende tornado om die weg te jagen, door een instortend gebouw overeind te houden met een balk of door rotsblokken te ontwijken door een been op te tillen zodat ze onder hem door rollen. In dit verhaal, over de zoon van een schoenmaker die meedoet aan een wandelwedstrijd om het schoeisel van een rivaliserende firma onder de aandacht te brengen, slaagt hij erin te winnen door puur geluk. Er is hier niets wat de Grote Drie niet veel beter hebben gedaan.
Judging from this film and THE STRONG MAN, made the same year, I would not place Harry Langdon at the top of the list of great silent screen comedians. There simply is not enough there. Perhaps he was on his way to developing his style but sabotaged himself by taking his first big successes too seriously. In any event, all of his tricks are reminiscent of the greater funny men, but he lacks the acrobatic skills of Keaton and the prodigious ingenuity of Lloyd. He also undermines his own persona by dressing and walking like Chaplin's tramp character. His trademarks are childlike innocence, timidity of approach and a tendency to under-react to calamity by looking perplexed, batting his eyes or touching his pursed lips with the tip of his forefinger. The comedy in Langdon's films results from fate throwing various obstacles in his path which he tries to overcome in wimpy or naïve ways or with a minimum of physicality, such as throwing rocks at an approaching tornado to drive it away, propping up a collapsing building with a two-by-four or dodging boulders by lifting a leg so that they roll under him. In this story, about the son of a shoemaker who joins a cross-country walking race to publicize a rival company's footwear, he manages to win by sheer luck. There is nothing here that hasn't been done far better by the Big Three.