May contain spoilers. *** May contain spoilers.<br /><br />Als _TOKYO TIME_ een gewaagd experiment was waarbij acteurs in spe filmrollen kregen op voorwaarde dat ze een combinatie van krachtige anti-angst-, antidepressiva- en antipsychotische medicijnen zouden innemen (dit is de klassieke combinatie die patiënten in kwijlende zombies verandert) tijdens het filmen, dan zou deze film veel meer belangstelling wekken. Of, als de filmproductie een ander soort experiment was waarbij alle acteurs voor en tijdens het filmen slaapgebrek leden, dan zou _TOKYO TIME_ veel gemakkelijker te verklaren zijn.<br />Zoals de zaken er nu voor staan, zit deze film vol levenloze acteurs met een laag energieniveau. In de scène waarin de kersverse echtgenoot op de trap zat te praten met zijn zus, leek het alsof hij moeite had zijn ogen open te houden. In bijna elke scène spreekt hij zijn tekst zittend uit, terwijl elk deel van zijn lichaam bewegingloos is. Van begin tot eind kan zijn gezichtsuitdrukking het best worden omschreven als 'bijna in slaap'.<br />Maak je niet druk over de acteurs die over elkaars tekst heen praten, want deze acteurs kunnen nauwelijks een dialoog afmaken. Iedereen spreekt met een deprimerende, monotone stem. Geen gelach. Geen geschreeuw. Geen kracht. Niemand heeft genoeg energie om te glimlachen. Het resultaat: totale en totale verveling.<br />En het helpt ook niet dat de richting eenvoudig en amateuristisch is. Het is beter om naar GREENCARD te kijken, die een gelijksoortige plot heeft en charme en energie uitstraalt. Of kijk naar THE LONG VACATION, een onconventioneel Japans liefdesverhaal met een ruime hoeveelheid van alles wat TOKYO TIME niet heeft.
*** May contain spoilers. *** <br /><br />If LIVING ON TOKYO TIME were some bold experiment where real-life wanna-be actors were given film parts on the condition that they would be required to take a combination of powerful prescription anti-anxiety, anti-depression, and anti-psychotic medications (this is the classic psych ward combo that renders patients into drooling zombies) all during filming, then this movie would hold far more interest. Or, if the film production was another type of experiment where all of the actors were sleep deprived before and during filming, then TOKYO TIME could be more easily explained.<br /><br />As it is, this film is filled with lifeless, low-energy actors. In the scene where the new husband was sitting on the stairs talking with his sister, it appeared that he was having trouble keeping his eyes open. In almost every scene he speaks his lines sitting down with every part of his body motionless. From beginning to end, his facial expression is best described as "near sleep."<br /><br />Fret not about the actors speaking over each other's lines because these actors can barely finish droning out any lines of dialog. Everyone speaks with a depressing, monotone voice. No laughing. No yelling. No vigor. No one has energy enough to crack a smile. The result: complete and total boredom.<br /><br />And it does not help matters that the direction is simple and amateurish.<br /><br />Avoid this lifeless film at all costs. Better to watch GREENCARD which has a similar plot and has charm and energy. Or, for an unconventional Japanese romance story, check out THE LONG VACATION which has an ample amount of everything LIVING ON TOKYO TIME does not.