Deze film is een lyrisch en romantisch relaas door de ogen van een elfjarige jongen die in een Cubaanse stad op het platteland woont in het jaar van de Castro-revolutie. Het is duidelijk een waarlijk waardig liefdeswerk.<br />De namen CUBA LIBRE en CUBABAN BLOED zijn slechts pogingen om dit ten onrechte als een actiefilm op de markt te brengen. DROOM VAN JULIA is veel logischer. Het heeft meer gemeen met Europese cinema dan met RAMBO en de revolutie is niet meer dan een ongemak voor het dagelijks leven en de bezigheden van de mensen. Dat feit alleen al maakt de film eerlijker dan de meeste andere films over deze periode in de Cubaanse geschiedenis. Het excessieve gebruik van de voice-over van de verteller ondermijnt het verhaal, maar de film compenseert dat met ongecensureerde fragmenten uit Hollywood-films die veel visueler zijn dan de verteller ooit zou kunnen zijn.<br />De vergelijkingen met CINEMA PARADISO zijn een kolfje naar de hand van de film, die inderdaad melancholiek is over films, maar er schuilt een onderliggende pijn bij het verlies van een levensstijl die de verloren liefde overstijgt.<br />De revolutie lijkt, net als de film JULIE, nooit een einde te hebben.
This film is a lyrical and romantic memoir told through the eyes an eleven year old boy living in a rural Cuban town the year of the Castro revolution. It is an obviously genuine worthy labor of love. <br /><br />The names CUBA LIBRE and CUBAN BLOOD are merely attempts to wrongly market this as an action film. DREAMING OF JULIA makes much more sense. It has more in common with European cinema than with RAMBO and the revolution is merely an inconvenience to people's daily lives and pursuits. That fact alone makes the film more honest than most works dealing with this time period in Cuban history.<br /><br />The excessive use of the voice-over narrator does undermine the story but the film makes up for it with unqualified clips from Hollywood films that say so much more visually than the narrator could.<br /><br />The comparisons to CINEMA PARADISO and are fair game as the film does wax melancholy about movies, but there is an underlying pain at the loss of a lifestyle that surpasses lost love. <br /><br />The revolution, like the film JULIE, never seems to have an ending.