De Britse 'heritage film'-industrie is volledig uit de hand gelopen. Er is niets mis met het filmen van klassieke romans, maar waarom moeten die allemaal worden gefilmd door talentloze nietsnutten? Deze film scheurt het vel van Orwells taaie roman aan flarden en maakt er een onschuldige, luchtige romantische komedie van. 'Aspidistra' mag dan niet Orwells beste werk zijn, maar niemand die het leest kan de schitterende weergave van armoede vergeten. Orwell legt niet alleen de nadruk op de kou en de honger, maar ook op de vernedering van het arm zijn. In de roman is Londen een sombere, grijze, koude, harteloze stad, en Comstock bidt dat ze door een eskader bommenwerpers wordt weggeblazen. Maar deze film haalt alles naar boven wat ook maar enigszins verontrustend zou kunnen zijn en creëert in plaats daarvan een vrolijke, nostalgische trip naar het charmante Londen van de jaren dertig, waarin alles wordt verlicht door bundels gouden zonlicht en zelfs de sloppen van Lambeth schilderachtig zijn en vol zitten met pas schoongeboende straatschoffies en gelukkige prostituees. Comstocks gedichten over de scherpe wind die door de met afval bezaaide straten raast, lijken volkomen misplaatst in deze wereld van chocoladerepen. Het ergste van alles is de niet-aflatende jovialiteit van het script, de oude grappen en de rammelende dialogen. Het is zo frustrerend omdat Richard E. Grant de perfecte persoon is om Gordon Comstock te spelen, en de film zit vol met geweldige acteurs. Maar het is allemaal voor niets. Deze film heeft me zo kwaad gemaakt! De literaire geschiedenis is iets om trots op te zijn, vanwege de rijkdom, de complexiteit en de macht ervan. En wat doen we ermee? We gebruiken nietszeggende nietsnutten om er zachte, sussende pap van te maken voor mensen die het gevoel willen hebben dat ze 'een beetje cultuur opdoen', terwijl ze hun Horlicks drinken en rustig wegdommelen.
The British 'heritage film' industry is out of control. There's nothing wrong with filming classic novels, but why must they all be filmed by talentless nobodies? This film rips the guts out of Orwell's tough novel, turning it into a harmless, fluffy romantic comedy. 'Aspidistra' may not be Orwell's best work, but no-one who reads it can forget its superb depiction of poverty. Orwell emphasises not only the cold and the hunger, but the humiliation of being poor. In the novel, London is a bleak, grey, cold, heartless city, and Comstock prays for it to be blasted away by a squadron of bombers. But this film irons out anything that might be in any way disturbing, and creates instead a jolly nostalgic trip to charming 1930s London, in which everything is lit with shafts of golden sunlight, and even the slums of Lambeth are picturesque and filled with freshly scrubbed urchins and happy prostitutes. Comstock's poems about the sharp wind sweeping across the rubbish-strewn streets seem completely out of place in this chocolate-box world. Worst of all is the script's relentless bonhomie, ancient jokes, and clunking dialogue. It's so frustrating because Richard E. Grant is the perfect person to play Gordon Comstock, and the film is packed with great actors. But it's all for nothing. This film made me so angry! Britain's literary history is something to be proud of for its richness, complexity and power. And what do we do with it? We employ bland nobodies to turn it into soft-centred, anodyne pap for people who want to feel that they are 'getting some culture' while they drink their Horlicks and quietly doze off.