Er is een aflevering van _The Simpsons_ waarin een grap wordt gemaakt over een legeropleidingsbasis die de 'Killbot Factory' wordt genoemd. Hier is de opmerking gewoon een onderdeel van een grap, maar uit de documentaire van Patricia Foulkrod blijkt op een griezelige manier dat het niet zo ver bezijden de waarheid is. Na de Tweede Wereldoorlog besloot het Amerikaanse leger een probleem aan te pakken waar het de hele oorlog door mee te maken had gehad: dat veel soldaten in de strijd totaal niet in staat waren een ander mens te doden, tenzij het een kwestie was van 'ik of zij'. Sindsdien is het opleidingsproces van het Amerikaanse leger erop gericht geweest alle morele scrupules uit te schakelen en rekruten te veranderen in moordmachines die strijders niet als mensen zien. Om er een hoogst onnatuurlijke staat in te ontwikkelen: 'De duurzame drang om te doden'.<br />Om te beginnen is dit geen anti-oorlogsfilm als zodanig. Hoewel het de oorlog in een heel slecht licht zet, concentreert Foulkrod zich meer op een aspect dat niet zoveel media-aandacht krijgt als, bijvoorbeeld, het debat over de wettigheid van een oorlog of fysieke successen of mislukkingen; de invloed die het proces om een man in een soldaat te veranderen op die persoon als mens heeft. De paradox is dat het trainen van iemand om een soldaat te worden die de maatschappij moet verdedigen, hem volkomen ongeschikt maakt om als lid van die maatschappij te leven, en hoewel de meeste voorbeelden en geïnterviewden uit het huidige conflict in het Midden-Oosten komen, maakt Foulkrod de verbanden met vroegere conflicten, vooral Vietnam, pijnlijk duidelijk. Dit gaat niet over een bepaalde oorlog, maar over de problemen die door oorlog in het algemeen worden veroorzaakt.<br />Het lijkt erop dat de film in drie delen is verdeeld: hoe rekruten het leger in worden gelokt en de training die ze krijgen, hoe ze worden behandeld als ze eenmaal in de strijd zijn verwikkeld en wat er gebeurt als ze het leger verlaten. Als je dat punt eenmaal hebt bereikt, besef je dat het hoofddoel van deze film in feite het beleid is dat inherent is aan de gewapende dwangarbeiders, beleid dat wordt ingevoerd om soldaten tot een affectieve gevechtseenheid te maken, maar om alle menselijkheid van de individuen te verwijderen. De geïnterviewden vertellen de camera dat het rekruteringsproces zo helder en eenvoudig lijkt, dat er met woorden als 'democratie' en 'vrijheid' wordt geschermd, maar dat ze zodra de training begint 'vijand' en 'doden' en'vernietigen' worden. Dat het soldaten, eenmaal in actie, niet kan schelen wat ze moeten doen, omdat ze zijn ingeprent dat zodra ze een bevel, wat dat ook mag zijn, uitvoeren, ze een stap dichter bij huis zijn. Ze hebben geen politieke of sociale idealen om voor te vechten, alleen maar om te vechten en te doden, want daar zijn ze voor opgeleid.<br />Maar het voornaamste doel van de Ground Truth is de nadruk te leggen op de manier waarop het Amerikaanse leger degenen die voor hun land hebben gevochten, afdankt zodra ze naar huis terugkeren. Er wordt geen echte rehabilitatie gegeven aan soldaten die terugkeren, en velen worden gedwongen naar huis te gaan omdat ze niet kunnen verwerken wat ze hebben gezien en gedaan, en de meeste beleidslijnen die worden gevoerd, lijken erop gericht te zijn ervoor te zorgen dat het leger hoe dan ook geen juridische verantwoordelijkheid heeft voor de psychische gevolgen die hun soldaten ondervinden. Dat is de ultieme vernedering, dat ze worden afgedankt zodra ze worden gebruikt. Als er een zwakke plek in de film zit, dan is het dat Foulkrod niet probeert een andere kant van de zaak te laten zien. Je zou denken dat iedere soldaat die ooit de oorlog in is gegaan met het posttraumatische-stresssyndroom terug zou komen. Het zou interessant zijn om te zien hoe mensen met een minder liberale opvoeding hun mening geven over de opleiding en het beleid van het leger. De andere kant van de zaak komt nooit aan het licht.<br />Maar afgezien daarvan is het een vakkundig gemaakte documentaire, en Foulkrod is niet de eerste de beste. Het gebruik van beeldmateriaal en muziek is uitstekend geschikt om een kant van de oorlog te belichten die maar al te vaak wordt overgeslagen als het over de gevolgen van een oorlog gaat.
There is an episode of The Simpsons which has a joke news report referring to an army training base as a "Killbot Factory". Here the comment is simply part of a throwaway joke, but what Patricia Foulkrod's documentary does is show us, scarily, that it is not that far from the truth. After World War Two the US Army decided to tackle a problem they faced throughout the war; that many soldiers got into battle and found themselves totally unable to kill another human being unless it was a matter of 'me or them'. Since then the training process of the US army has been to remove all moral scruples and turn recruits into killing machines who don't think of combatants as people. To develop in them a most unnatural state: "The sustainable urge to kill".<br /><br />First off, this isn't an antiwar movie as such. Whilst it certainly paints war in a very bad light, Foulkrod focuses rather on an aspect that doesn't get as much media attention as, say, the debate over the legality of a war or it's physical successes or failures; the affect the process of turning a man into a soldier has on that person as a human being. It's the paradox that to train someone to be a soldier to defend society makes them totally unsuitable to live as part of that society themselves, and whilst most of the examples and interviewees are from the current Middle East conflict Foulkrod makes the links to past conflicts, especially Vietnam, painfully clear. This isn't about any particular war, it's about the problems caused by war in general.<br /><br />Structurally the film seems to be split into three sections; how recruits are drawn into the army and the training they receive, how they are treated once they are in combat, and what happens once they leave the army. Once this point is reached you realise that the main target of this film is actually the policies that are inherent in the armed forced, policies that are put into place to make soldiers into an affective combat force but removing all humanity from the individuals. Those interviewed tell the camera how the recruiting process seems so clean and simple, how word like "democracy" and "freedom" are banded around, but once the training begins they become "enemy" and "kill" and "destroy". How once in action soldiers don't care what they are ordered to do, as they are ingrained with the idea that as soon as they carry out an order, whatever it may be, they are one step closer to going home. They have no political or social ideals to fight for but fight and kill as that's what they've been trained to do.<br /><br />But The Ground Truth's main goal is to highlight the way the US Army discards those who have fought for their country once they return home. There is no real rehabilitation given to soldiers returning, and many are forced to go home unable to cope with what they have seen and done, and most policies in place seem to be to make sure the army has no legal responsibility whatsoever for psychological affects their soldiers pick up. This is the final indignity, that once they are used they are cast away.<br /><br />If there is a flaw in the film it is that Foulkrod doesn't attempt to show another side to the argument. You would get the impression that every single soldier who ever went to war would come back with Post Traumatic Stress Syndrome. It would have been interesting to see those of a less liberal upbringing give their opinions of how the army handles training and policies. There is never a chance for the other side of the argument to make itself known.<br /><br />But other than that this is an expertly crafted documentary, and Foulkrod's use of stock footage and music is perfectly utilised to get across a side of war that too often get s passed by when discussing the fallout of war.