Het interessantste aan Miryang (Het Geheime Zonnetje) zijn de acteurs. Jeon Do-yeon, zoals Lee Shin-ae, de hoofdfiguur, heet, is een vrouw met een jonge zoon wier man bij een tragisch ongeluk om het leven is gekomen. Ze verlaat Seoul om met haar jonge zoon in Miryang te gaan wonen, waar hij vandaan komt. Jeons gezicht is erg veranderlijk. Ze is meisjesachtig, flirterig, elegant, oud en verdrietig, wanhopig en vrolijk, afwisselend en vreselijk geïsoleerd, en dat zie je allemaal aan haar gezicht. De film toont ook Song Kang-ho als Kim, een man die haar ontmoet als haar auto het op Miryang begeeft, die toevallig een garage in de stad heeft en die haar daarna de hele tijd volgt, ondanks haar kennelijke gebrek aan belangstelling voor zijn attenties. Song is op dit moment de grootste ster in Korea, befaamd om zijn werk met Park Chan-wook en Bong Joon-ho (Sympathie voor de Wraakzuchtige; Herinneringen aan Moord en De hostie). En toch speelt hij hier een onbelangrijk personage, bijna een vergeten man. Maar natuurlijk maakt hij hem interessant en op een vreemde manier aantrekkelijk. Hij is de essentiële ballast om te voorkomen dat Jeons personage wegzweeft.<br />Lee Shin-ae is pianoleraar. Ze komt in de nieuwe stad, die een neutrale plaats is, een soort armeluis-Seoel, een stad 'net als overal', zoals Kim zegt (net zoals hij in zekere zin net als iedereen is). Haar zoontje is vrolijk, zoals kleine jongetjes dat zijn, maar ook duidelijk beschadigd en soms ook teruggetrokken. Zijn vader snurkte altijd, en als hij hem mist, ligt hij wakker en doet alsof hij snurkt. Hij gaat naar school en Shin-ae ontmoet ouders, studenten en winkeliers. Er is een gevoel van plaats in de film, ook al is die plaats in zekere zin 'ergens'. De mensen spreken het plaatselijke dialect en iedereen weet alles, en Shin-ae's afkomst uit Seoul wordt onmiddellijk opgemerkt. Is het leven hier echt wreder, ver van de grote stad en haar verfijning? Shin-ae lijkt zich niet te realiseren in welk gevaar ze verkeert.<br />Er gebeurt iets verschrikkelijks. En Shin-ae gaat er niet noodzakelijkerwijs op de best mogelijke manier mee om. Maar het gebeurt en ze moet de gevolgen onder ogen zien. Maar dat kan ze niet. Ze stort in. Er wordt een dader gepakt, maar dat is geen troost. Uiteindelijk wordt ze zo wanhopig dat ze toegeeft en naar een herboren-christelijke bijeenkomst gaat waar een kennis op aandringt dat ze erheen gaat. Daar vindt ze rust en verlossing. Maar als ze besluit om de dader niet alleen te vergeven, maar ook naar de gevangenis te gaan om hem dat te vertellen, is die ervaring vol ironie en gaat ze er opnieuw aan onderdoor. Ze raakt verbitterd en wanhopig en vindt geen troost meer in religie. En het wordt nog erger dan dat.<br />Jeon Do-yeon geeft haar alles in deze buitengewoon veeleisende en veelzijdige rol. Lee Chang-dong zou wel eens een heel goede regisseur kunnen zijn. Als een acteur van het kaliber van Song Kang-ho een enorme bewondering voor hem uitspreekt, is dat overtuigend. Volgens Scott Foundas van LA Weekly zijn Lee's eerste drie films, Green Fish (1997), Peppermint Candy (2000) en Oasis (2002), hem opgevallen als 'een van de leidende figuren van zijn land'. Maar dit is niet zo'n succesvolle film als die van andere Koreaanse regisseurs wier werk ik heb gezien, zoals Yong Sang-Soo, Bong Joon-ho en de verbazingwekkend, bijna pervers begaafde Park Chan-wook. Het kan inderdaad beginnen zoals Foundas zegt, als een soort 'Aziatische Alice leeft niet meer hier', en dan 'abrupt en zonder waarschuwing' veranderen in 'iets als een thriller, en enige tijd daarna een bijna Bressoniaans onderzoek naar menselijk lijden'. Maar die ontwikkeling lijkt niet alleen willekeurig en onverteerbaar; de film zakt en verliest aan het eind zijn vaart, en dan floept hij er gewoon uit, zonder dat er een einde aan komt. Er zitten ook zwakke punten in de actie. Shin-ae neemt domme risico's met haar zoon en maakt al die tijd foute keuzes. Als ze is voorbestemd voor krankzinnigheid, zoals Betty in Betty Blue van Jean-Jacques Beineix, wat haar vreemde en foute keuzes zou kunnen verklaren, dan is dat niet iets wat goed is ontwikkeld. Dit is een interessante film, zeker een verontrustende, maar eentje die je twijfelt en ontevreden maakt, nadat je hem door een emotionele wringer hebt gehaald.<br />Een officiële selectie van het New York Film Festival in het Lincoln Center in 2007 is een gebeurtenis die in het recente verleden door Koreaanse filmmakers is gekozen.
The most interesting thing about Miryang (Secret Sunshine) is the actors. Jeon Do-yeon, as Lee Shin-ae, the main character, is a woman with a young son whose husband has died in a tragic accident, and who leaves Seoul to live in Miryang, which was his home town, with her young son. Jeon's face is very changeable. She is girlish, flirtatious, elegant, aged and sad, desperate and joyous, with it and terribly isolated by turns, and it's all in her face. The film also stars Song Kang-ho as Kim, a man who meets her when her car breaks down coming into Miryang, who happens to run a garage in town, and who follows her around all the time thereafter, despite her apparent lack of interest in his attentions. Song is the biggest star in Korea right now, renowned for his work with Park Chan-wook and Bong Joon-ho (Sympathy for Mr. Vengeance; Memories of Murder and The Host). And yet here he plays a throwaway character, almost a forgotten man. But of course he makes him interesting and curiously appealing. He is the essential ballast to keep Jeon's character from floating away.<br /><br />Lee Shin-ae is a piano teacher. She comes to the new town, which is a neutral place, a kind of poor-man's Seoul, a town "just like anywhere else," as Kim says (just as he is in a way just like anyone else). Her little boy is sprightly, as little boys are, but plainly damaged and withdrawn at times too. His father used to snore, and when he misses him he lies awake, pretending to snore. He goes to school, and Shin-ae meets parents and students and shopkeepers. There is a sense of place in the film, even though the place is in a sense "anywhere." People speak in the local dialect, and everyone knows everything, and Shin-ae's Seoul origin is immediately noticed. Is life really harsher here, away from the big city and its sophistication? Shin-ae seems not to realize the danger she is in.<br /><br />Something terrible happens. And Shin-ae doesn't necessarily deal with it in the best possible way. But it happens and she must face the consequences. But she can't. She goes to pieces. A perpetrator is caught, but that's no consolation. Eventually she becomes so despairing, she relents and goes to a born-again Christian meeting an acquaintance has been pressing her to attend. She finds peace and release with this. But when she decides not only to forgive the perpetrator but to go to the prison to tell him so, that experience is full of ironies and it destroys her all over again. She becomes embittered and desperate and she no longer finds solace in religion. And it gets worse than that.<br /><br />Jeon Do-yeon gives her all in this extremely demanding and protean role. Lee Chang-dong may be a very good director. If an actor of the stature of Song Kang-ho expresses enormous admiration for him, that is convincing. According to Scott Foundas of LA Weekly, Lee's first three films, Green Fish (1997), Peppermint Candy (2000) and Oasis (2002) have marked him out as "one of the leading figures of his country's recent cinematic renaissance." But this is not as successful a film as those of other Korean directors whose work I've seen, such as Yong Sang-Soo, Bong Joon-ho, and the prodigiously, almost perversely gifted Park Chan-wook. It may indeed begin as Foundas says as a kind of "Asiatic Alice Doesn't Live Here Anymore" and then "abruptly and without warning" turns into "something of a thriller, and some time after that a nearly Bressonian study in human suffering." But that progression not only seems random and indigestible; the film sags and loses its momentum toward the end and then simply fizzles out, with no sense of an ending. There are also weaknesses in the action. Shin-ae takes foolish chances with her son, and makes bad choices all along. If she is destined for madness like Betty in Jean-Jacques Beineix's Betty Blue, which might explain her peculiar and mistaken choices, that isn't something that is properly developed. This is an interesting film, certainly a disturbing one, but one that leaves one doubtful and dissatisfied, after putting one through an emotional wringer.<br /><br />An official selection of the New York Film Festival presented at Lincoln Center, 2007an event that has done right by Korean filmmakers in the recent past.