De Verboden Planeet vertegenwoordigt het soort sciencefiction dat waardevol is voor de film, vooral uit de jaren vijftig. Je had The Day the Earth Stood Still en War of the Worlds, maar vergeet deze edelsteen niet, die een deel van zijn verhaal ontleende aan Shakespeares The Tempest, om een verhaal te vertellen over astronauten op een planeet met een dokter die een opmerkelijke doorbraak heeft gemaakt. Het is het soort doorbraak dat niet zo ongelooflijk is om naar te kijken (hoewel het er in 1956 heel verbazingwekkend uitziet om naar sommige van die sets en die gigantische machine van de doctor te kijken), maar met de nadruk op de karakters en de thema's van de technologie, die door de primitievere kant van de menselijke natuur te ver zijn doorgevoerd, zelfs als we niet weten dat we haar sturen.<br />Op het eerste gezicht <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen, in de eerste tien minuten <0xE2><0x80><0x93> ziet het er standaard uit, zij het dat het wat professioneler is uitgevoerd en geregisseerd dan de B-films uit die tijd. Een ruimteschip met astronauten is op een missie naar de planeet Altair-4 om een expeditie terug te brengen die tientallen jaren geleden vermist is geraakt. Maar de enigen die nog over zijn, zijn dr. Morbis (Walter Pidgeon) en zijn dochter, die op de een of andere manier immuun was voor een aanval die alle anderen het leven heeft gekost. Morbius lijkt een hartelijke en zeer intelligente man, en zijn technologie ziet er zo indrukwekkend uit dat de astronauten, onder leiding van de schipper (Leslie Nielsen), er alleen maar aan kunnen denken om het aan hun superieuren op Aarde te rapporteren.<br />Maar er zit een addertje onder het gras: iets doodt elke nacht leden van de bemanning van het schip, een voor een, zelfs als de anderen een oogje in het zeil houden en dan een onzichtbaar elektrisch hek optrekken, waar het onzichtbare iets gemakkelijk doorheen komt. En ondertussen...' Er is misschien een zekere romantiek tussen de Skipper en Alraira, en de dokter geeft een meer opdringerige indruk: je had niet naar de planeet moeten komen om te beginnen, en nu moet je gaan. Wat er uit dit alles voortkomt is nog fascinerender, alleen al op een puur intellectueel niveau, maar de Verboden Planeet vergeet nooit dat haar publiek ook vermaakt moet worden door dit verhaal, terwijl het ook een paar nuttige ideeën krijgt. Hoewel iedereen zich Robbie de Robot misschien herinnert, en met reden, is het meest onvergetelijke beeld voor mij misschien wel het monster dat zich op het scherm ontvouwt terwijl de filmploeg tevergeefs op hem vuurt, bezielt met rode elektriciteit en er zo beestachtig uitziet dat het uit Fantasia lijkt te komen.<br /><0x3E><0x3E> Het acteerwerk van Pidgeon is subtiel: je zou denken...' Je kunt niet van hem verwachten dat hij een schurk is, hoewel er iets in het personage en in de vertolking is dat daarop wijst, en uiteindelijk maakt dat het personage veel complexer dan je zou verwachten. En de andere vertolkingen zijn vakkundig maar ook uitmuntend, van Nielsen als een geboren leider tot Holliman die een geweldige komische noot levert als de Cook (die, moet ik eraan toevoegen, een van de grappigste scènes van de film helpt met die liters bourbon die Robbie serveert). Het scenario en de zorgvuldige aanwijzingen van Hilcox zorgen ervoor dat dit een graadje beter is dan de rest van het B-filmgedoe. Als het grappig bedoeld is, is het dat ook en dan werkt het. Als het dramatisch bedoeld is, is het zelfs op zijn moeilijke momenten heel goed te combineren met de acteurs. En als we gedwongen worden om over een afschuwelijke situatie na te denken, komt het geleidelijk, met nuances, in plaats van dat het ons onder de neus wordt gewreven of volgestopt met mega-actie.<br />Het is een stijlvolle en onderhoudende klassieker, een inspiratiebron voor veel andere sciencefictionfilms en een mooi aandenken aan bedachte science-fictionverhalen en boeken van lang geleden.
Forbidden Planet represents the kind of science fiction that is precious in cinema, especially from the 1950s. There was The Day the Earth Stood Still and War of the Worlds, but lest not forget this gem which took some of its story from Shakespeare's The Tempest to tell a tale of astronauts on a planet that has a doctor on it who has made a remarkable breakthrough. It's the kind of breakthrough that is not so much incredible to look at (though for 1956 it does look quite amazing to look at some of those sets and that gigantic machine the doctor creates), but with its emphasis on the characters and its themes of technology taken too far by the more primitive side of human nature even when we don't know we're channeling it.<br /><br />On the surface- that is in the first ten minutes- it looks standard, if a little more professionally acted and directed with better skill than the B-movies of the period. A ship of astronauts are on a mission to the planet Altair-4 to bring back an expedition that went missing decades before. But the only one left is Dr. Morbis (Walter Pidgeon) and his daughter, who somehow were immune to an attack that left everyone else dead. Morbius appears to be a cordial and highly intelligent man, and his technology looks to be so impressive that the only thing the astronauts, led by the Skipper (Leslie Nielsen), can think to do is to report it back to their superiors on Earth.<br /><br />But there's a catch - something is killing off members of the crew of the ship, one by one, every night, even when the others keep an eye out and then put up an invisible electric fence, which the invisible something goes through easily. Meanwhile, there's some romance possibly between the Skipper and Alraira, and there's a more pushy vibe from the doctor: you shouldn't have come to the planet to start, and now you need to go. What happens from this is even more fascinating, just on a purely intellectual level, but Forbidden Planet never forgets that its audience should also be entertained by this story while getting some useful ideas. While everyone may remember Robbie the Robot, and for good reason, perhaps the most unforgettable image for me is the monster realized on screen with the crew firing to no avail, animated with red electricity and looking so beastly that it looks out of Fantasia.<br /><br />The acting from Pidgeon is subtle: you wouldn't expect him to be a villain, though something is there in the character and in the performance that speaks to this, and by the end it makes the character far more complex than one would expect. And the other performances are workmanlike but also excellent, from Nielsen as a born leader to Holliman providing some great comic relief as the Cook (who, I should add, helps with one of the funniest scenes in the film with those gallons of bourbon Robbie provides). And the effects for its time are extraordinary (sophisticated in a nostalgic pulp way for today too), and the music, done by electronics, is beautiful in its "tones". But ultimately it's the screenplay and careful direction from Hilcox that puts this a notch above the rest of the B-movie lot. When it's meant to be funny, it's intentionally so and it works. When it's dramatic it connects quite well even in its stiff moments with the actors. And when we are made to think about a horrible situation, it comes on gradually, with nuance, not shoved in our faces or injected with mega-action.<br /><br />An inspiration for many other sci-fi films, and a fine marker of thoughtful science fiction stories and books from time-old, it's a classy and entertaining classic.