Dit is mijn eerste door David Mamet geregisseerde film. Heel toepasselijk, want het was ook zijn eerste.<br />Het verhaal is hier onevenwichtig en het gaat net als bij elke andere oplichtersfilm, van de kleine oplichters naar de grote oplichters naar de allesomvattende oplichters. Het lijkt op 'The Grifters', maar dan zonder het acteerniveau van die film. (In die film was John Cusack een beetje saai, maar dat was de aard van zijn personage.) Het acteerwerk is hier heel vlak (ik vroeg me wel eens af of het saaie acteerwerk van Crouse een soort aanval op de psychoanalyse was). In het begin tenminste. Het wordt nooit echt goed, maar na een minuut of tien evolueert het verder dan pijnlijk stijve lijntjes lezen. In het begin van de film klinken sommige zinnen van Lindsay Crouse <0xE2><0x80><0x93> de manier waarop ze ze voorleest <0xE2><0x80><0x93> alsof ze een innerlijke monoloog of vertelling zijn, wat niet zo is. Maar met de komst van Mantegna wordt het allemaal wat levendiger.<br />De dialoog hier is niet zo leuk als hij zou moeten zijn. Ik had verwacht dat er van het ene op het andere moment <0xE2><0x80><0x93> o-o-o-o-o <0xE2><0x80><0x93> zinnen van de tong zouden rollen, maar dat gebeurt niet. Het klinkt allemaal heel belezen, in plaats van gesproken. Misschien is Mamet na deze film geëvolueerd en wat losser geworden, maar zo niet, dan moet hij zijn woorden misschien aan anderen overlaten. Hij is ze hier veel te dierbaar, en als gevolg daarvan verliezen ze hun ritmische, jazzy kwaliteit. Wat nog vreemder is, is dat de film, afgezien van dat alles, ook nog...' Het lijkt en voelt niet als een toneelstuk. De camera is erg filmisch. Mijn enige probleem met 'Glengarry Glen Ross' was dat het te veel op een theaterfilm leek, maar in die film waren de acteurs niet alleen goed, maar ook ontspannen en vrij. Alles stroomde.<br />Ik zou het niet zo erg vinden als het klonk als filmpersonages die filmteksten uitspreken <0xE2><0x80><0x93> of zelfs als speelpersonages die speelteksten uitspreken <0xE2><0x80><0x93> maar hier klinkt het als filmpersonages (of zelfs als boekpersonages) die speelteksten uitspreken. Het is een vreemde mengelmoes van theater en film die gewoon niet werkt. Dat wil niet zeggen dat de film slecht is <0xE2><0x80><0x93> dat is hij niet, hij is vaak buitengewoon onderhoudend. Het beste stuk zit in het midden.<br />Het.' Het is het gebruikelijke trucagefilmgedoe: de nieuweling (in dit geval het meisje) Margaret Ford (Lindsay Crouse) raakt betrokken bij de louche onderwereld. Hoe ze erbij betrokken raakt, is als volgt: ze is psychiater en een van haar patiënten, Billy is een dwangmatige gokker. Ze wil hem helpen met zijn gokschuld, dus loopt ze The House of Games binnen, een groezelige speelkamer waar in een achterkamer oplichters aan het werk zijn. Ik geef toe dat de opzet vrij onwaarschijnlijk is. (Verwachtten ze gewoon dat Crouse zou komen? Verwachtten ze dat ze een cheque zou uitschrijven? Was Billy erbij betrokken? Een van deze vragen wordt echter aan het eind duidelijk beantwoord.)<br />En van hieraf beginnen de trucs naar buiten te rollen. Ik vond de beginscènes het leukst <0xE2><0x80><0x93> de kleine lerende scènes. We krijgen net zoveel les in de kunst van het bedrog als Crouse.<br />We zien het einde aankomen en dan zien we het tweede einde niet aankomen en dan het echte einde dat ik niet heb zien aankomen, maar jij misschien wel. De bal blijft maar heen en weer stuiteren en tegen de laatste scène in de film beseffen we dat de tweede Crouse het Huis der Spelen binnenloopt en daar haar ware roeping vindt.<br />Ik ga de irritante opening, de onwaarschijnlijke stukjes en de vreemde zinswendingen vergeven omdat er hier veel goede dingen zijn. Als het eerste deel van de film overdreven lijkt, hou je er dan aan. Na een half uur krijgt hij pas echt vaart. Als je een lollige, oplichtersfilm wilt, moet je bij haar zijn. Als je Mamet wilt, ga dan weer naar 'Glengarry Glen Ross' kijken <0xE2><0x80><0x93> James Foley deed het beter.<br /><br />*****
Here's my first David Mamet directed film. Fitting, since it was his first, as well. <br /><br />The story here is uneven and it moves along like any con movie, from the little cons to the big cons to the all-encompassing con. It's like "The Grifters," but without that film's level of acting. (In that film, John Cusack was sort of bland but that was the nature of his character.) The acting here is very flat (I sometimes wondered if the bland acting by Crouse was supposed to be some sort of attack on psychoanalysis). At least in the beginning. It never gets really good, but it evolves beyond painfully stiff line reading after about ten minutes. Early in the film, some of Lindsay Crouse's lines -- the way she reads them -- sound as if they're inner monologue or narration, which they aren't. With the arrival of Mantegna things pick up.<br /><br />The dialogue here isn't as fun as it should be. I was expecting crackerjack ring-a-ding-ding lines that roll off the tongue, but these ones don't. It all sounds very read, rather than spoken. Maybe Mamet evolved after this film and loosened up, but if not, then maybe he should let others direct his words. He's far too precious with them here and as a result, they lose their rhythmic, jazzy quality. What's more strange is that other than this, the film doesn't look or feel like a play. The camera is very cinematic. My only problem with "Glengarry Glen Ross" was that it looked too much like filmed theatre, but in that film the actors were not only accomplished, but relaxed and free. Everything flowed.<br /><br />I wouldn't mind so much if it sounded like movie characters speaking movie lines -- or even play characters speaking play lines -- but here it sounds like movie (or even book) characters speaking play lines. It's a weird jumble of theatre and film that just doesn't work. That doesn't mean the movie is bad -- it isn't, it's often extremely entertaining. The best chunk is in the middle.<br /><br />It's standard con movie stuff: the new guy (in this case, girl) Margaret Ford (Lindsay Crouse) gets involved in the seedy con underworld. How she gets involved is: she's a psychiatrist and one of her patients, Billy is a compulsive gambler. She wants to help him out with his gambling debt, so she walks into The House of Games, a dingy game room where con men work in a back room. I'll admit the setup is pretty improbable. (Were they just expecting Crouse to come in? Were they expecting she'd write a cheque? Was Billy in on it? One of these questions is definitely answered by the end, however.)<br /><br />And from here the cons are start to roll out. I found the beginning ones -- the little learner ones -- to be the most fun. We're getting a lesson in the art of the con as much as Crouse is. <br /><br />We see the ending coming, and then we didn't see the second ending coming, and then the real ending I didn't see coming but maybe you did. The ball just keeps bouncing back and forth and by the last scene in the movie we realize that the second Crouse walked into The House of Games she found her true calling.<br /><br />I'm going to forgive the annoying opening, the improbable bits and the strange line-reading because there are many good things here. If the first part of the movie seems stagy, stick with it. After the half-hour mark it does really get a momentum going. If you want a fun con movie, then here she is. If you want Mamet, go watch "Glengarry Glen Ross" again -- James Foley did him better.<br /><br />***