Mijn enige kleine probleempje met de film die ik als trap naar de hemel heb leren kennen, is het feit dat de prachtige raymond maasey naar de laatste twintig minuten van de processcène is verbannen. En het proces zelf, IMO, is het minst interessante deel van deze fascinerende fantasie.<br /><0x3E><0x3E> David niven en kimonov zijn prachtig gecast als de jonge geliefden, maar het is rOGER LIVESEY die de levendigste en meest geloofwaardige voorstelling geeft. Het Franse accent van marius garing is een genot (hij maakt zelfs een opmerking over technicolor) als de hemelse boodschapper die wordt gestuurd om Niven terug te halen als zijn dood in de oorlog niet wordt gemeld vanwege een vergissing. Als ik dit vanavond voor het eerst in twintig jaar op TCM zie, vind ik het een schitterend voorbeeld van wat een geweldig jaar 1946 voor films was. De technicolor-fotografie, een beetje ingetogen en helemaal niet opzichtig, is uitstekend en de manier waarop het overgaat in B&W voor de hemelse scènes is met veel fantasie en effectbejag gemaakt.<br />De openingsscène is van het soort dat de kijker echt in de fantasie-kant van het verhaal trekt <0xE2><0x80><0x93> en Nivens gespannen gesprek met radiotelegrafist Hunter terwijl zijn vliegtuig naar de aarde stort, leidt onverwacht tot een gedenkwaardige romantische ontmoeting. Echt een fantastische film van begin tot eind, alweer een triomf voor Michael Powell en Emeric Pressburger.
My only minor quibble with the film I grew up knowing as STAIRWAY TO HEAVEN, is the fact that the wonderful RAYMOND MASSEY is relegated to the last twenty or so minutes in the trial scene. And the trial itself, IMO, is the least interesting portion of this fascinating fantasy.<br /><br />David NIVEN and KIM HUNTER are wonderfully cast as the young lovers, but it's ROGER LIVESEY who gives the liveliest and most credible performance. French accented MARIUS GORING is a delight (he even gets in a remark about Technicolor) as the heavenly messenger sent to reclaim Niven when his wartime death goes unreported due to an oversight. Goring has some of the wittiest lines and delivers them with relish.<br /><br />Seeing this tonight on TCM for the first time in twenty or so years, I think it's a supreme example of what a wonderful year 1946 was for films. The Technicolor photography, somewhat subdued and not garish at all, is excellent and the way it shifts into B&W for the heavenly sequences is done with great imagination and effectiveness.<br /><br />The opening scene is the sort that really draws a viewer into the fantasy aspects of the story--and Niven's tense talk with radio operator Hunter while his plane is crashing toward earth, unexpectedly leads to a memorable romantic encounter. Truly a marvelous film from beginning to end, another triumph for Michael Powell and Emeric Pressburger.