Als iemand die Hartleys openbare werk al een aantal jaren heeft gezien en gevolgd, denk ik dat veel van wat vroeger fictie was en via waargebeurde verhalen werd verteld, is verheven tot obscure filosofische denkspelletjes.<br /> Fay Grim is weliswaar onderhoudend, maar ook weer een stap in de Henry Fool-lijn van denken, waar de film de kwaliteit van een object in de film zelf weerspiegelt. In Henry Fool zijn de memoires het object... In Fay Grim zijn de memoires gecodeerde memoires <0xE2><0x80><0x93> die zelf gestolen, vervalst en getransmuteerd zijn tot iets wat zo obscuur is dat het niet echt zinvol is <0xE2><0x80><0x93> d.w.z. het proces van het schrijven van een script en het maken van een film in de moderne tijd <0xE2><0x80><0x93> waar de meeste kaskrakers weinig meer zijn dan een mengelmoes van het verleden. Dat is, in filosofisch opzicht, waar Fay Grim over gaat. Het onderwerp is misschien de tragedie die nu clichématig en saai is (zoals in de openingsscènes op het kantoor van de publisher wordt gesuggereerd).<br />Dat gezegd hebbende, gaan veel van de beste punten van de film verloren als je Henry's karakter en de betekenis van de memoires waar naar gezocht wordt, niet begrijpt. Henry is een nauwelijks verhulde duivel, die eerst Simon bezoekt als een moderne Faust, enzovoort. Zonder te begrijpen hoe tragisch Henry's karakter is, gaat veel van de kwaliteit van Fay Grims plot en verhaal verloren.<br />En er zijn niet genoeg 'details' die worden uitgedrukt door verbale flashbacks <0xE2><0x80><0x93> weten dat de plot van Henry Fool niet te vergelijken is met 'gevoel' is niet te vergelijken met 'gevoel'. de kwaliteit van de personages zoals in Henry Fool, en dus denk ik dat er voor iemand die deze film koud binnenloopt ongeveer 10 minuten zijn van 'en wat dan nog'-reacties op hoog geconstrueerde dialogen, en dat is het dan.<br />Maar Henry Fool was ook mijn minst favoriete Hartley-film, tot ik besefte dat hij slecht was <0xE2><0x80><0x93> smerig en besmet <0xE2><0x80><0x93> juist omdat de bekentenissen van Henry Fool slecht waren... niet alleen schunnig of smerig, maar onontkoombaar gebroken. Henry kan niet eens een echte schurk zijn <0xE2><0x80><0x93> en dat is misschien de tragische tekortkoming die hem zo vertederend maakt... net als Gollem in de werken van Tolkien, is Henry meelijwekkend.<br />Dat komt niet over in Fay Grim, hoewel Henry's dialogen uitstekend zijn. Wat wel aan de orde komt, is dat de hele film is geconstrueerd als een encryptie <0xE2><0x80><0x93> een soort omlijsting van een nieuw plot rond wat uiteindelijk weer een slecht verhaal wordt om aan Henry's bekentenissen toe te voegen. Het is een interessante wending, maar een die niet echt kan worden verteerd zonder de eerste film te hebben gezien. Misschien zou het beter zijn geweest om meer van Henry te laten zien dan de publisher de basisverhaallijn van de eerste film te laten beschrijven <0xE2><0x80><0x93> hoewel deze plot ook niet echt is waar de eerste film over ging <0xE2><0x80><0x93> tenzij je een toevallige toeschouwer bent.<br />_Onderdeel van de encryptie?_ Moeilijk te zeggen... maar wel een beetje teleurgesteld over de sekstrucjes. Smakeloos.
As someone who has seen and followed Hartley's public work for several years I think much of what used to be fiction told through true stories has been elevated into obscure philosophical mind games.<br /><br />While entertaining, Fay Grim is another step in the Henry Fool line of thinking, where the movie reflects the quality of an object within the movie itself. In Henry Fool, the object is the memoirs... In Fay Grim, the object is encrypted memoirs - which are themselves stolen, forged and trans-mutated into something so obscure it can't really make any sense - i.e. the process of script writing and film-making in the modern era - where most blockbuster films are little more than a mash-up of the past. That is, in a philosophical sense, what Fay Grim is all about. The object, perhaps, is the tragedy that shock is now cliché and dull (as hinted in the opening scenes at the publishers office).<br /><br />That being said, many of the movie best points are lost if you do not understand Henry's character and the significance of the memoirs being looked for. Henry is a thinly veiled devil, first visiting Simon as a modern Faust, etc. Without understanding how tragic Henry's character is, much of the quality of Fay Grim's plot and story is lost.<br /><br />And there is not enough 'detail' expressed through verbal flashbacks - knowing the plot of Henry Fool cannot compare to 'feeling' the quality of the characters as one did in Henry Fool, and so I think for someone who walks into this movie cold there is about 10 minutes of 'so what' responses to highly constructed dialog and then that's it.<br /><br />However, Henry Fool was also my least favorite Hartley film until I realized that it was bad - putrid and infested - precisely because Henry Fool's confessions were bad... not just raunchy or dirty, but inescapably broken. Henry can not even be a proper villain - and this is perhaps the tragic flaw that makes him most endearing... like Gollum in Tolkien's works, Henry is pitiable.<br /><br />That doesn't come across in Fay Grim, although Henry's dialog is excellent. What does come across is that the entire movie is constructed as an encryption - a sort of molding of another plot around what ends up being yet another bad story to add to henry's confessions. It is an interesting twist, but one that can't really be digested without viewing the first film. Perhaps showing more of Henry earlier on would have been better than having the publisher describe the basic storyline of the first movie - although this plot is also not really what the first movie was about - unless perhaps one is a casual observer.<br /><br />Part of the encryption? Hard to say... a little disappointed at the sex gimmicks though. Cheesy.