Het leven van Jack London was zeker kleurrijk genoeg voor een stuk of tien films over verschillende aspecten van hem. Helaas moet ik zeggen dat zijn leven in de film werd gebruikt voor oorlogspropaganda die een paar van de minst aantrekkelijke aspecten van zijn karakter het beste tot hun recht liet komen.<br />Jack London, die nauwelijks de leeftijd van veertig jaar had bereikt toen hij stierf, schreef een paar van de beste verhalen. Hij schreef over wat hij wist, maar hij schreef ook zoals iedereen die de bagage van zijn eigen levenservaring met zich meedraagt. Een deel van die ervaring zou in een andere tijd als racisme zijn veroordeeld. Maar dit was de Tweede Wereldoorlog en Londen geloofde heilig in het 'gele gevaar'. 'Zoals het in die tijd werd genoemd'.<br />'Twee derde van de film gaat over zijn leven als schrijver, we zien zijn jaren als zeeman vanaf het moment dat hij de inspiratie voor _The Sea Wolf_ opdeed. We zien hem in de Yukon in een mijnwerkershut met een hond die ongetwijfeld zijn inspiratiebron was voor _The Call of the Wild_. Londen wist de geest van het avontuur te vangen die zijn eigen leven vanaf dat moment op papier voor de wereld in petto had.'<br />'De laatste derde film gaat over zijn tijd als oorlogscorrespondent die de Russisch-Japanse oorlog versloeg. Londen was een socialist, maar zijn socialisme omvatte geen mensen die oosters waren.' Net als een paar miljoen anderen zag hij de toenemende immigratie van Chinezen en Japanners naar onze kust aan de Stille Oceaan als een bedreiging voor de banen van de blanken. Hij was een voorstander van een strikt immigratiebeleid voor de oosterlingen.<br />De film zet het paard achter de wagen. Londen wordt voorgesteld als een man die, omdat hij bij de Russisch-Japanse oorlog in de buurt was, zag wat de ambities van Japan waren en die daarom net zo xenofobisch was als hij. In werkelijkheid waren de wreedheden die in de Tweede Wereldoorlog plaatsvonden tijdens het Russisch-Japanse conflict niet aan de orde. Japan had zijn keizerlijke ambities, maar dat had iedereen, inclusief de VS in die tijd. Maar onze immigratiepolitiek, ingegeven door de druk van onze politici aan de westkust, heeft een grote bijdrage geleverd aan de verslechtering van de betrekkingen met Japan in de loop van een paar generaties. Londen maakte deel uit van de reden waarom er geen profeet in de wildernis huilde.<br />Deze film was de eerste onafhankelijke productie van Samuel Bronston, die later een paar films maakte met iets meer budget dan Jack London. Als hij wat meer geld had gehad, had Bronston James Cagney of Spencer Tracy kunnen krijgen, die allebei geschikt zouden zijn geweest voor de rol. In plaats daarvan kregen ze Michael O'Shea, die zijn tweede film maakte na Lady of Burlesque. O'Shea doet het prima in de rol, maar was zeker geen kassucces. Terwijl Londen de oorlog volgt, ontmoet hij een zekere kapitein Tanaka, die wordt gespeeld door Leonard Strong, een acteur die zich had gespecialiseerd in oosterse volkeren en er in de Tweede Wereldoorlog een heleboel heeft gespeeld. Vanaf het uitkijkpunt in 1905 schetst Strong in de beste Fu Manchu-traditie de doelstellingen van het Japanse keizerrijk, tot en met de uiteindelijke verovering van de Verenigde Staten. Hij moet het geweldig hebben gedaan bij de swing-shift.<br />Natuurlijk blijft er veel uit het leven van Londen weg, waaronder een eerste vrouw. De tweede en enige vrouw in deze film is Susan Hayward, die pas in de film komt als hij al half voorbij is. Ik wou dat we haar vaker hadden gezien. Charmian Kittredge London overleefde haar man, die in 1955 overleed, bijna veertig jaar.<br />O'Shea ontmoette en trouwde in feite de hoofdrolspeelster van zijn leven in Jack London. Virginia Mayo heeft een kleine rol in Jack London en ze trouwden dertig jaar lang, tot O'Shea in 1973 overleed.<br />Misschien krijgen we ooit een beeld van Jack London dat een stuk beter is dan dit.
Jack London's life was certainly colorful enough for a dozen films about different aspects of him. Sad to say though that what his life was used for in film was some wartime propaganda that put the best face on some of the least attractive parts of his character.<br /><br />Jack London who barely saw the age of 40 when he died wrote some of the best stories around. He wrote on what he knew, but he also wrote as does everyone else bringing the baggage of his own life experience with him. Some of that experience in another day and time would have been condemned as racism. But this was World War II and London was a big believer in the 'yellow peril' as it was called back in the day.<br /><br />Two thirds of the film covers his life as author, we see his years as a seaman from where he got the inspiration for The Sea Wolf. We see him up in the Yukon in a miner's cabin with a dog that was no doubt his inspiration for The Call of the Wild. London was able to capture the spirit of adventure that his own life was all about right on paper for the world to enjoy ever since.<br /><br />The final third dealt with his time as a war correspondent covering the Russo-Japanese War. London was a socialist, but his socialism did not encompass folks who were Oriental. Like a few million others he saw the rising immigration of the Chinese and Japanese to our Pacific coast as a threat to jobs for the white people. He advocated strict immigration policies for Orientals.<br /><br />The film puts the cart before the horse. London is presented as a man who saw because he was on hand at the Russo-Japanese War what Japan's ambitions were and for that reason was as xenophobic as he was. Actually the kind of atrocities present in World War II were not existent during the Russo-Japanese conflict. Japan had her imperial ambitions, but so did everyone else including the USA at that time. But our immigration policies caused by pressure from our West Coast politicians was a big contributing factor to the deterioration of relations with Japan over a couple of generations. London was part of the cause not a prophet crying in the wilderness.<br /><br />This film was the first independent production of Samuel Bronston who later did some films with a bit more budget than Jack London. Had he a bit more money Bronston might have gotten James Cagney or Spencer Tracy, both who would have been right for the role. Instead they got Michael O'Shea who was making his second film after Lady of Burlesque. O'Shea is fine in the part, but certainly was no box office.<br /><br />As London is covering the war, he meets up with a Captain Tanaka who is played by Leonard Strong, an actor who specialized in Orientals and played a ton of them in World War II. From the vantage point in 1905 Strong outlines in the best Fu Manchu tradition Japan's imperial aims right up to taking on the USA eventually. Must have gone over great with the swing shift crowd. <br /><br />A lot of course is left out of London's life including a first wife. Playing the second and only wife in this film is Susan Hayward who only comes into the movie when it's half over. I wish we'd have seen more of her. Charmian Kittredge London survived her husband by almost 40 years dying in 1955.<br /><br />O'Shea in fact met and married the leading lady of his life in Jack London. Virginia Mayo has a small role in Jack London and they married for 30 years until O'Shea died in 1973.<br /><br />Maybe one day we'll get a view of Jack London that will be a lot better than this one.