Als ik naar een film kijk, ben ik me ervan bewust dat het niet zomaar een film is, maar toch laat ik me onder de gegeven omstandigheden graag zo veel mogelijk meeslepen. Ik denk dat we daarom huilen, schreeuwen, lachen of op een andere manier emotioneel reageren als toeschouwers, ook al weten we diep vanbinnen dat het niet zomaar een film is.' Wat ik niet wil, is dat de film me eraan herinnert dat het niet zomaar een film is, zodat ik niet in de voornoemde vervoering kan raken, ongeacht de kwaliteit van de film. De regisseur van deze film koos ervoor om regelmatig camerabeelden met meerdere hoeken tegelijk op het scherm te gebruiken. Misschien ligt het aan mij, maar ik vind dit vreselijk afleidend en ronduit irritant. Ze zouden net zo goed een permanent spandoek onder aan het scherm kunnen hangen met de tekst: _Attentie: dit is maar een film. Sta niet toe dat u te veel in de film opgaat_. Als ik geen film-in-film wil, zet ik hem op mijn afstandsbediening aan, maar nooit tijdens een film waar ik van wil genieten.
When I am watching a film, I am aware that it is `just a movie,' but nonetheless I do like to allow myself to become engrossed as much as possible under the circumstances. I think this is what makes us cry, scream, laugh, or otherwise react emotionally as audience members, even though, deep down, we know it is `just a movie.' What I don't want is for the movie to remind me it is just a movie so that I am unable to slip into the aforementioned engrossment regardless of the quality of the film. This film's director chose to frequently use multi-angle camera shots simultaneously on the screen. Maybe it is just me, but I find this to be terribly distracting and downright irritating. They might as well run a continuous banner across the bottom of the screen reading, `Attention: This is just a movie. Do not allow yourself to become too interested or engrossed'. If I want `picture-in-picture', I'll activate it from my TV remote, but never during a movie I want to enjoy.