om een filmpubliek te kweken <0xE2><0x80><0x93> ik ben in elk geval verbijsterd door het aantal positieve opmerkingen dat deze ellendige film hier heeft opgeleverd. Ik kan het niet geloven, ik kan er niets aan doen, maar ik ben achterdochtig geworden over smeergelden uit achterbuurten aan critici die Annette Bening aanprijzen voor een Oscar; het gat in het keukenplafond zou passender zijn toe te schrijven aan haar gekauw in het decor. Ze is een geweldige actrice, maar dit is een jammerlijk onevenwichtige voorstelling, die het ontbeert aan de essentiële kwaliteit die filmacteurs moeten bezitten om de cadans van het scenario te pakken te krijgen en die vast te houden gedurende de onsamenhangende waanzin die een filmopname is.<br />' Maar ik wil mevrouw Bening of de meeste andere artiesten (nou ja, Gwyneth Paltrow heeft geen excuus voor haar wazige werk) niet de schuld geven, want dit is een afgrijselijke aanpassing, een klassiek geval van verkeerde vertaling (ik ben bereid dat aan te nemen. Ik heb het boek niet gelezen en denk niet dat ik dat hierna nog zal doen). Het script brengt ons midden in een kluwen van onverklaarbaar gedrag en extreme emotionele angst die wordt uitgebraakt door raadselachtige personages die noch met ons noch met elkaar een relatie hebben opgebouwd. Het wordt al snel een grotesk overdreven tsunami-achtige aanval die zowel de personages als het publiek irriteert en mij achterliet als een overlevende die hoofdschuddend kijkt naar de rommel die aan het eind van elke herhaling achterblijft. Geschoktheid en ontzag zouden mijn reactie beschrijven op de koortsachtige, bipolaire stemmingswisselingen tussen raaskallen en o-zo-stille gevoeligheid, die laatste veroorzaakt werd door een van de meest irritante, manipulatieve, eentonige soundtracks die ik ooit heb gehoord <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen, als dit alles niet is afgestemd op bespottelijk uit de toon vallende tenorstemmen <0xE2><0x80><0x93> ouderwets gedoe, weet je, maar gekozen met een verbazingwekkende minachting voor de toon van de scènes.<br />Hoe deze uitstekende cast hierbij betrokken is geraakt, weet ik niet <0xE2><0x80><0x93> ik kan niet geloven dat ze het script hebben gezien voordat ze tekenden. Ze passen hun vaardigheden in elk geval toe met toewijding <0xE2><0x80><0x93> ik had zo'n medelijden met de geweldige Jill Clayburgh, opgezadeld met een zakjurk uit een tekenfilm en een pruik, die vergeefs iets van betekenis probeerde te ontlokken aan schetsmatige en clichématige dialogen. Op de een of andere manier verheft Alec Baldwin zich boven het materiaal om een consistente, genuanceerde, echte voorstelling te geven. Kan iemand deze man alsjeblieft een wezenlijke rol geven? En hoe zit het met Rachel Evan Wood <0xE2><0x80><0x93> of Joseph Fiennes? Je zou denken dat de industrie hem beter zou kunnen gebruiken, en zonder zo behaard te lijken als Elliot Gould in M.A.S.H.<br />Mijn stem? Een staande drol, zeker, maar geen verbinding met de hemel.
to make up a movie-going audience - I'm certainly stunned by the number of positive comments this wretched film has garnered here. I can't credit it, can't help but be suspicious, for that matter, of back alley payoffs to critics who are touting Annette Bening for an Oscar; the hole in the kitchen ceiling might be more appropriately attributed to her scenery chewing. She's a wonderful actress but this is an unfortunately unbalanced performance, lacking that essential quality film actors must master of catching the cadence of the screenplay and maintaining it for the duration of the disjointed madness that is a film shoot.<br /><br />I don't really want to blame Miss Bening or most of the other performers (well, Gwyneth Paltrow has no excuse for her muzzy work), however, because this is a horrendous adaptation, a classic case of mistranslation (I am prepared to assume. I haven't read the book and don't think I will after this). The script launches us into the middle/muddle of unaccountable behaviour and extreme emotional angst spewing from mystifying characters who have developed relationships neither with us nor each other. It quickly becomes a grotesquely excessive tsunami-like assault that sullies characters and audience alike and left me like a survivor shaking my head at the detritus left at the end of each repetitive episode. Shock and awe would describe my reaction to frantic, bi-polar mood swings between ranting and oh-so-quiet sensitivity, the latter telegraphed by one of the most irritating, manipulative, droning soundtracks I've heard - that is, when all this isn't being set to ludicrously incongruous toons - period stuff, ya know, but chosen with an astounding disregard for the tone of the scenes.<br /><br />How this fine cast got mixed up in this I don't know - I can't believe they saw the screenplay before signing. They certainly apply their skills with commitment - I felt so sorry for the wonderful Jill Clayburgh saddled with a cartoon bag lady costume and wig trying vainly to wrench something of significance from sketchy and clichéd dialogue. In contrast, somehow, Alec Baldwin rises above the material to deliver a consistent, nuanced, real performance. Can somebody give this man a lead role of substance, please? And how about Rachel Evan Wood - or Joseph Fiennes? You'd think the industry could make better use of him, and without appearing as hirsute as Elliot Gould in M.A.S.H. <br /><br />My vote? A standup turd, all right, but no link with heaven.