De tweede film van Amy Heckerling, _Johnny Dangerously_, is een parodie op de gangsterfilms uit de jaren dertig, gemaakt in de traditie van Warner Brothers. Michael Keaton speelt een gangster van middelbare leeftijd die terugkijkt op zijn harde leven toen hij in 1935 een jongen betrapte die iets uit zijn dierenwinkel probeerde te stelen. Keatons moeder (Maureen Stapleton) heeft nog steeds gezondheidsproblemen, dus Keaton komt al op jonge leeftijd in de misdaad terecht via Peter Boyle. Ondertussen speelt de flierefluiter Richard Dimitri een rivaliserende misdaadbaas van Boyle, en Keaton stijgt uiteindelijk op in de hiërarchie. Joe Piscopo krijgt een hilarische rol als Danny Vermin, ja, dat klopt, Vermin! Griffin Dunne is Keatons jongere broer die officier van justitie is geworden, Glynnis O'Connor is zijn vrouw, en Marilu Henner speelt Keatons liefje. De film ziet er berucht goedkoop uit, waardoor hij op een televisieshow lijkt in plaats van op een theaterfilm.<br />De film begint geweldig en vertraagt dan zoals verwacht na het eerste halfuur. Door de combinatie van dialogen en grappen houdt de film zich de eerste helft staande, maar dan verliest hij al snel vaart en vervalt in middelmatigheid en vulgariteit in de tweede helft. Keaton kauwt op het decor en doet zijn beste James Cagney-imitatie. Stapleton heeft een aantal vulgaire zinnen die alleen maar irritant zijn, niet grappig. Piscopo doet het 'een keer'-stukje een keer te vaak. Verschillende ondersteunende acteurs proberen het fort te verdedigen, zoals Danny DeVito, Dom DeLuise, Ray Walston als straatverkoper, Alan Hale jr. De tweede helft evolueert tot een hit-and-miss-tv-show-tune en komt er nooit meer bovenop. De slotscène, met gebruikmaking van The Roaring Twenties, is een anachronisme, net als The Call of The Wild Clark Gable, de film die eerder in de film op een feest werd vertoond. Ik denk dat Heckerling beter had moeten weten, want het publiek zou zeker op de hoogte zijn geweest van de releasedatum van The Roaring Twenties in 1939.
Amy Heckerling's second film Johnny Dangerously is a parody of 1930's gangster films made in the Warner Brothers' tradition. Michael Keaton stars as a middle aged gangster looking back at his life of hard knocks when he catches a kid trying to steal something from his pet store in 1935. Keaton's mother (Maureen Stapleton) has continuing health problems, so Keaton falls into crime at an early age via Peter Boyle. Meanwhile, the fargan Richard Dimitri plays a rival crime lord to Boyle and Keaton eventually rises through the ranks. Joe Piscopo has a hilarious turn as Danny Vermin, yeah that's right, Vermin! Griffin Dunne is Keaton's younger brother turned district attorney, Glynnis O'Connor his wife, and Marilu Henner plays Keaton's moll. The film looks notoriously cheap, making it seem like a television show instead of a theatrical film.<br /><br />The film starts out great and then slows down as expected after the first half hour. Due to the combination of dialog and gags, the film holds its own for the first half, but then it rapidly loses steam and descends into mediocrity and vulgarity in the second half. Keaton chews the scenery doing his best James Cagney impression. Stapleton has several vulgar lines that are only obnoxious, not funny. Piscopo does the "once" bit one time too many. Several supporting actors try to hold up the fort like Danny DeVito, Dom DeLuise, Ray Walston as a street vendor, Alan Hale, Jr. as a desk sergeant, and Sudie Bond as an unscrupulous cleaning lady. The second half evolves into a hit or miss television show type tone and never recovers. The closing scene utilizing The Roaring Twenties is an anachronism as is The Call Of The Wild Clark Gable film seen on a marquee earlier in the film. I think Heckerling should have known better, since the targeted audience would certainly be aware of The Roaring Twenties' actual 1939 release date. *1/2 of 4 stars.