Dezelfde moeilijkheid die ik heb met de muzikale versie van 'Les Miserables' geldt evenzo voor 'Oliver'. In plaats van het schrijven van de componisten in de stilistische periode van de decors, schreven zij slechts op Broadway-achtige melodieën, die historisch gezien niet idiomatisch en stylistisch verwrongen waren.<br />Ook vermengen de schaamteloze wreedheid en onsmakelijke activiteiten van de dramaturgie zich niet goed met sommige van de zonnige deuntjes waarvan de partituur doortrokken is. Het is een ongemakkelijk mengsel dat een uitgesproken zure ondertoon achterlaat.<br />De rolbezetting van de jongen Oliver maakt de zaak er niet beter op: aarzelend van timbre en kwellend kostbaar, is er hier iets minder dan solide. Fagin voert zijn traditionele routine naar behoren uit, hoewel de melodieën die hij verplicht is te zingen weinig gestoeld zijn op de stijlperiode.<br />'<br />' 'As long as he needs me' krijgt een snerpende uitvoering, hees en gespannen. De twee grote productienummers, 'Who Will Buy' en 'Consider Yourself' lijken overdreven geproduceerd, met alles erop en eraan behalve de gootsteen in de keuken. Het is één ding om alles uit de kast te halen, maar iets heel anders om de grens te overschrijden.<br /><br />De somberheid, wanhoop en verdorvenheid van een groot deel van de roman lijken zich niet te lenen voor dergelijke tics en choreografie. Hoewel de roman als een klassieker wordt beschouwd, moet ik bekennen dat ik moeite heb met het bewustzijn van de heer Dickens, omdat zijn werken de neiging hebben een negatieve vibratie af te geven. Dit kan te wijten zijn aan de verlenging van zijn vreugdeloze persoonlijke leven, dat vol teleurstelling en spijt was. Niet alle gecombineerde talenten van deze productie, zowel in als achter de camera, kunnen de weinig constructieve aard van het basismateriaal overwinnen. Dit alles resulteert voor mij in een ongemakkelijke, neerslachtige ervaring.<br /><br />
The same difficulty I have with the musical version of "Les Miserables" applies equally to "Oliver." Instead of the composers' writing in the stylistic period of the play settings, they merely wrote Broadway-type melodies, which were historically unidiomatic and stylistically skewed.<br /><br />Too, the blatant brutality and unsavory activities of the dramaturgy do not mix well with some of the sunny ditties which permeate the score. It's a uncomfortable mixture that leaves a decidedly sour undertaste.<br /><br />The casting of the boy Oliver doesn't help matters: tentative of timbre and vexingly precious, there's something less than solid here. Fagin performs his traditional routine adequately, though the tunes he's obliged to sing have little basis in period manner.<br /><br />"As Long As He Needs Me" is given a strident rendition, throaty and strained. The two big production numbers, "Who Will Buy" and "Consider Yourself" seem over-produced, with everything but the kitchen sink thrown in. It's one thing to go all out, yet another to cross over the line into excess. <br /><br />The gloom, despair and depravity of much of the novel does not seem to lend itself to such ditties and choreography. While the novel is considered a classic, I must confess I have trouble with Mr. Dickens' consciousness, in that his works tend to emit a negative vibration. This may be due to the extension of his joyless personal life, which was full of disappointment and regret. <br /><br />Not all the combined talent of this production, either on- or behind camera, can overcome the unconstructive nature of the basic material. All this results in an uncomfortably downer experience for me.<br /><br />