Deel twee gaat verder... niet waar de laatste film ophield. Als onderdeel van de quasi-conventionele opzet van Steven Soderberghs epische 4bv-evenement worden de twee verhalen van Che verteld als de klassieke 'Rise'- en 'Fall'-scenario's. In deel twee verlaat Che Guevara zijn functie als bureaucraat op Cuba en na een mislukte poging in de Kongo (alleen terloops in de film genoemd) gaat hij naar Bolivia om te proberen een nieuwe revolutie in de stijl van de 'door-de-jungle'-revolutie op te zetten. De dingen gaan helemaal niet zo goed gepland, waarschijnlijk vanwege Che's toen beruchte status als communist en revolutionair, en deels vanwege de betrokkenheid van Amerika aan de kant van de Boliviaanse regering, en natuurlijk omdat Castro niet echt in de buurt was als ondersteuning voor Che. Het tweede deel van Che is droeviger, maar in sommige opzichten wijzer dan het eerste deel. Wat logisch is, aangezien Guevara te maken heeft met een laag moreel van zijn mannen, met verraad van de mensen om hem heen, met voortdurende fouten van soldaten en boeren in de buurt, en uiteindelijk met de grotere militaire macht die hem omringt. Maar wat nog treuriger is, is dat Guevara, wat er ook gebeurt, niet toegeeft. Je kunt dit zien als een ongelooflijke kracht of een fatale tekortkoming <0xE2><0x80><0x93> misschien allebei <0xE2><0x80><0x93> maar het is ook duidelijk hoe je Che begint te zien, zo niet vollediger, dan toch als iets sympathiekers. Het is waar, hij doodde, en hij werd terechtgesteld, en hij voelde zich de hele tijd gerechtvaardigd. En toch begint het op de kijker over te komen als een soort oergevoel van medelijden; de scène waarin Guevara's gezondheid zonder medicijnen verslechtert, wat leidt tot de schokkende dood van een paard, komt over als een van de gedenkwaardigste en meest bevredigende films van dit jaar.<br />Opnieuw is Soderberghs verhalende vermogen sterk, zij het soms wat traag (te begrijpen vanwege de lange opnametijd) en een of twee scènes voelen gewoon heel vreemd aan (Matt Damon?), maar dat zijn bijkomstigheden. Als we deze keer voor de rechtlijnige camera-benadering kiezen, is het bijna een oorlogsfilm in militiestijl, met veel aandacht voor de mannen in de groep en Guevara als de Heer <0xE2><0x80><0x93> over deze groep heen, en hoe de zaken in de laatste scène slinken. En zoals altijd is Del-Toro aan de top van zijn spel, in elke scène, bij elke stoot kent hij deze kerel zo goed <0xE2><0x80><0x93> in voor- en tegenspoed <0xE2><0x80><0x93> dat hij zo dicht bij de belichaming komt als maar mogelijk is. Over het geheel genomen vormen de twee delen van Che een indrukwekkend pakket: geschiedenis als drama in meeslepende stijl, goed voor een publiek, ook al kennen ze Che niet of beter nog, als ze geen hoge dunk van hem hebben. Zo bijzonder is het. 8.5/10.
Part Two picks up... not where the last film left off. As part of the quasi-conventionality of Steven Soderbergh's epic 4+ hour event, Che's two stories are told as classic "Rise" and "Fall" scenarios. In Part Two, Che Guevara, leaving his post as a bureaucrat in Cuba and after a failed attempt in the Congo (only in passing mentioned in the film), goes down to Bolivia to try and start up another through-the-jungle style revolution. Things don't go quite as well planned, at all, probably because of Che's then notorious stature as a Communist and revolutionary, and in part because of America's involvement on the side of the Bolivian Government, and, of course, that Castro wasn't really around as a back-up for Che.<br /><br />As it goes, the second part of Che is sadder, but in some ways wiser than the first part. Which makes sense, as Guevara has to endure low morale from his men, betrayals from those around him, constant mistakes by grunts and nearby peasants, and by ultimately the enclosing, larger military force. But what's sadder still is that Guevara, no matter what, won't give in. One may see this as an incredible strength or a fatal flaw- maybe both- but it's also clear how one starts to see Che, if not totally more fully rounded, then as something of a more sympathetic character. True, he did kill, and executed, and felt justified all the way. And yet it starts to work on the viewer in the sense of a primal level of pity; the sequence where Guevara's health worsens without medicine, leading up to the shocking stabbing of a horse, marks as one of the most memorable and satisfying of any film this year.<br /><br />Again, Soderbergh's command of narrative is strong, if, on occasion, slightly sluggish (understandable due to the big running time), and one or two scenes just feel totally odd (Matt Damon?), but these are minor liabilities. Going this time for the straight color camera approach, this is almost like a pure militia-style war picture, told with a great deal of care for the men in the group, as well as Guevara as the Lord-over this group, and how things dwindle down the final scene. And as always, Del-Toro is at the top of his game, in every scene, every beat knowing this guy so well- for better and for worse- that he comes about as close to embodiment as possible. Overall, the two parts of Che make up an impressive package: history as drama in compelling style, good for an audience even if they don't know Che or, better, if they don't think highly of him. It's that special. 8.5/10