Dit verhaal had hoge intellectuele pretenties. De hoofdfiguur is van plan een 'diep' 'zinvolle' weergave te geven (met een stemverheffing voor zijn gemoedstoestanden natuurlijk) en hij is zeker beïnvloed door de'methode' uit de jaren vijftig en zestig <0xE2><0x80><0x93> die, als het script en de richting de moeite waard waren, verbijsterende resultaten opleverden (zie Clift, Newman, Winters). Maar hier is het verhaal abominabel. Bovendien gaat het te langzaam, je zou het minstens 20 minuten kunnen bewerken <0xE2><0x80><0x93> inclusief zinloze flashbacks <0xE2><0x80><0x93> en de plotlijn zou niet veranderen. Soms is het zeer twijfelachtig of Bruce Dern in zijn 'oom'-personage gelooft en zijn vertolking grenst vaak aan parodie. Er wordt een interessante kant overgeslagen: de relatie jonge jongen/held <0xE2><0x80><0x93> als we toegeven dat de held zelf een soort kind is. Als hij tegen het jonge kind zegt dat hij zich door niemand kwaad zou laten doen, komt er een welkome tederheid naar boven. Maar het is verknoeid en alleen de laatste scène komt er weer op terug.<br />Een wijze raad: neem in plaats daarvan Foley's 'van dichtbij': het heeft twee geweldige acteurs (Christopher Walken en Sean Penn samen!), het is ook een ongewone film, maar aangrijpend, meeslepend.
This had high intellectual pretensions.The main lead intends to give a "deep" "meaningful" rendering(with voice over for his frames of mind naturally) and he was certainly influenced by the fifties/sixties "method " -which,when the script and the direction were worthwhile did give stunning results (see Clift,Newman,Winters).But here the story is abysmal.Besides it moves too slow,you could edit at least 20 minutes -including pointless flashbacks-and the plot line would not be changed .At times ,it's very doubtful that Bruce Dern believes in his "Uncle "character and his portraying often verges on parody.An interesting side is only skimmed over:the relationship young boy/hero -if we admit that the hero is himself some kind of child- When he says to the young kid that he would let nobody do harm to him,some welcome tenderness emerges.But it's botched and only the final scene returns to it.<br /><br />Word to the wise:Take Foley's "at close range" instead:it has two great actors (Christopher Walken and Sean Penn together!),it's also an offbeat movie ,but it's gripping,suspenseful.Here my hitchcockometer points sullenly towards zero throughout.