Veel van deze episode is (net als de meeste Twilight Zone-episodes) gedateerd, zoals het ongelooflijk seksistische militaire 'uniform' van de Vrouw. En sommige dingen zijn zo ongelooflijk, zoals de gemakkelijke beschikbaarheid van schoon water. Maar toch, denk aan het jaar waarin dit is gemaakt en de tijd, en je begrijpt snel waarom deze episode zo bijzonder is als je ernaar kijkt. Het heeft een prettig gevoel van hoop, iets wat in veel Twilight Zone-episodes ontbreekt, en ook een interessant vrouwelijk personage (ondanks het feit dat ze zelden praat), nog iets zeldzaams in de Twilight Zone. 'Twee' is een geweldig voorbeeld van hoe de Twilight Zone in iets meer dan 20 minuten meer emotie en drama kon bevatten dan de meeste twee uur durende films van tegenwoordig. Het is geweldig om twee mensen te zien die al zo vroeg in hun carrière Amerikaanse iconen zijn geworden.
A lot is dated in this episode (just like most Twilight Zone episodes), such as the Woman's incredibly sexist military "uniform." And some things are so unbelievable, like the easy availability of clean water. Still, consider the year this was made and the time, and you quickly understand why this episode is so special as you watch. It has a nice sense of hope, something missing from a lot of Twilight Zones, as well as an interesting female character (despite the fact that she rarely speaks), something else rare on the Twilight Zone. "Two" is a great example of how the Twilight Zone, in just over 20 minutes, could pack more emotion and drama than most two hours movies today. And it's great to see two people who became American icons so early in their careers.