Dit is een typische late Universal Horror-film: technisch gezien, zij het naar de cijfers, met een plot als een koekenpan en wat ernstige overacting. Het interessantste van deze film is de stuntrol van Rondo Hatton, een man met een botziekte die het'monster' van de film is. Het is triest deze man uitgebuit te zien, maar hij heeft waarschijnlijk goed gebruik gemaakt van het geld dat ze hem betaalden. Hatton is minder afschrikwekkend dan de studio gehoopt had, omdat ik vaker medelijden had met angst of zelfs walging. Martin Koslack is aan boord als de krankzinnige artiest van de film en in dit deel is hij erg amusant. Ikzelf vind het heerlijk Koslack in zo ongeveer alles te zien; om de een of andere reden vind ik de man amusant. Het enige andere deel van de film dat me amuseerde was de absurde kijk die de film op de kunstwereld gaf. Hier zien we de boosaardige kunstcritici die zich verkneukelen over hun vermogen om kunstenaars te breken; dit is zij aan zij met de mannelijke 'held' van de film, die een 'kunstenaar' is die schildert... en... en... en... en... en... en... en... en... en... en... en... en... en... en... en... en... en... en... en... en... en. s (die zelf kunstcriticus is) domesticatie van de hoofdrolspeler... volkomen anti-feministisch en belachelijk om aan te zien. Over het geheel genomen is dit een tamelijk middelmatige film met een paar amusante elementen.
This is a typical late Universal Horror flick: its technically comptent, if by the numbers, with a cookie cutter plot and some serious overacting. The most interesting part of this film is its stunt casting of Rondo Hatton, a man with a bone disease as the film's "monster". Its sad to see this man exploited, but he probably made good use of the money they paid him. Hatton is less horrifying than the studio hoped, as I more often felt pity over fear or even loathing. Martin Koslack is on board as the film's mad artist, and he is very amusing in this part. I for one enjoy seeing Koslack in just about anything; for some reason the man amuses me. The only other part of the film that entertained me is the film's absurd take on the art world. Here we are shown evil art critics who revel in their ability to break artists; this is side by side with the film's male "hero" who is an "artist" who paints...get this...pin up girls. Somehow our hero's work is reviewed side by side with the villan's absurdist sculpture. Also amusing is the film's chief nasty critic, who at one point claims that he despises the hero's pin up art because "women like that don't exist" to which our heroine replies with an assurance that the critic just doesn't get out enough. Finally, there's a bit of a subplot about the heroine's (who is an art critic herself) domestication by the leading man....completely anti-feminist and ridiculous to witness. Overall this film is a rather mediocre picture with a few amusing elements.