Dit is het huilerige dat Beaches nooit was. Hoe graag ik ook van Beaches wilde houden, het leek me altijd te gehaast om er iets voor te 'voelen' (hoewel de soundtrack een van mijn favoriete albums is). Stella daarentegen beweegt zich in een langzamer (en soms te langzaam) tempo en hoewel het enigszins manipulatief is in zijn tranen veroorzakende verhaal over een opofferende moeder, werkt het omdat Bette en de rest van de cast geweldige voorstellingen geven.
This is the weepy that Beaches never was. As much as I wanted to love Beaches, it always seemed too hurried for me to "feel" for it (its soundtrack is one of my favorite albums though). Stella, on the other hand, moves at a slower (and occasionally too slow) pace and though it's somewhat manipulative in its tears-inducing tale about a self-sacrificial mother, it works because Bette and the rest of the cast turn in great performances. 10/10