Een pijnlijk langdradig, sentimenteel en voorspelbaar drama, mijn vijfentwintigste Sidney Lumet-film, Garbo Talks, wordt overhaast aan de lage kwaliteitskant van mijn queeste toegevoegd.<br />De film gaat over een gekwelde jonge arbeider die Gilbert heet (Ron Silver), en de zoon is van Estelle Rolle (Anne Bancroft), excentriek, opvliegend en bovenal een geobsedeerde fan van Greta Garbo. Als Estelle een hersentumor krijgt, besluit haar zoon zelf op een geobsedeerde zoektocht te gaan: hij gaat op zoek naar Greta Garbo en brengt haar naar zijn moeder. Meisje waar de film van houdt, waar ze haar mond voorbijpraat tegen mensen, en opkomt voor haar idealen, en de hele tijd in de gevangenis belandt. Ze staat buiten de film als een voor de hand liggende kunstmatige constructie, en elke scène met haar is klote, klote, klote. De rest van de personages is net zo eendimensionaal, maar veel minder interessant. Ron Silver is zo plat als maar kan, en zijn poging tot een driehoeksverhouding is net zo gefaxt als al het andere in de film: hij heeft verkering met de welgestelde Lisa Rolfe (Carrie Fisher), maar wordt smoorverliefd op de excentrieke collega Jane Mortimer (Catherine Hicks), en ik noemde elke scène drie scènes voordat ze plaatsvonden.<br />Dat is het andere probleem. Eendimensionale personages kunnen overleven als ze worden geïmpliceerd in een intrigerend en boeiend verhaal, maar hier is eenvoudigweg niets te vinden. Het tempo van de film is ijzig, schitterend met materiaal uit de buitenwereld dat absoluut niets versterkt, en als de film inderdaad een lineaire plot begint te volgen, is hij zowel zwoegend als oninteressant. Er zijn, om het zo maar te zeggen, een heleboel gaststerren, onder wie Harvey Fierstein als een homoseksuele New Yorker (stel je voor) in weer een andere hoogst onbelangrijke scène. In het laatste deel van de film probeert hij een min of meer fatsoenlijke verklaring te geven voor de aard van afgoderij en de rol die het in ons leven speelt, maar tegen die tijd bestaat geen van de personages nog als echte mensen, en de film had me zo verveeld dat ik me aan hem had onderworpen, dus functioneert hij als een geval van veel te weinig, veel te laat. De film is mijn vijfentwintigste door Lumet geregisseerde film, waardoor hij met gemak mijn best bekeken regisseur is, maar afgezien van een paar kolossale missers (Een Vreemdeling onder ons, wie?), heeft hij de pijnlijk oninteressante diepten van Garbo Talks niet weten te doorgronden.<br /><0x3E><0x3E> Prijs: 4,5/10 (C/C-) / neur21 (van 24) van 1984 / neur23 van 25 Lumet-films.
A painfully protracted, maudlin and predictable drama, my twenty-fifth Sidney Lumet film, Garbo Talks, gets filed precipitously on the low quality end of my quest.<br /><br />The film documents a harried young working man named Gilbert (Ron Silver), who is son to Estelle Rolle (Anne Bancroft), eccentric, feisty and above all, an obsessive fan of Greta Garbo. When Estelle becomes afflicted with a brain tumor, her son decides to go on an obsessive quest of his own: track down Greta Garbo, and bring her to his mother.<br /><br />Anne Bancroft is in full-on, chew-the-scenery Auntie-Mame mode here, that kind of feisty ol' gal that film loves, where she mouths off to people, and stands up for her ideals, and ends up in jail all the time. She stands outside of the film as an obvious artificial construct, and every scene with her is yuk-yuk lame; every note striking false. The rest of the characters are equally as one-dimensional, but tremendously less-interesting. Ron Silver is flat as can be, and his attempted love triangle is as telegraphed as anything else in the film: He is dating affluent Lisa Rolfe (Carrie Fisher), but becomes smitten with oddball co-worker Jane Mortimer (Catherine Hicks), and I called every scene three scenes before they happen.<br /><br />That's the other problem. One-dimensional characters can survive if they are posited in an intriguing and captivating story, but there's simply nothing here. The film's pace is glacial, resplendent with extraneous material that strengthens absolutely nothing, and when the film does begin to follow a linear plot, it's both plodding and uninteresting. There are plenty of guest stars, so to speak, including Harvey Fierstein as a gay New Yorker (imagine that) in yet another highly inessential scene.<br /><br />Late in the film, it attempts to make a halfway-decent statement on the nature of idolatry and its role in our lives, but by that time, none of the characters exist as real people, and the film had bored me into submission, so it functions as a case of far-too-little, far-too-late. The film is my twenty-fifth Lumet-directed film, making him easily my most-viewed director, but outside of a couple egregious misses (A Stranger Among Us, anyone?), he hasn't plumbed the painfully uninteresting depths of Garbo Talks.<br /><br />{Grade: 4.5/10 (C/C-) / #21 (of 24) of 1984 / #23 of 25 Lumet films}