Ik kan geen commentaar leveren op deze film zonder de betekenis ervan voor mij persoonlijk te bespreken. Als kind was mijn slechte gezondheid er de oorzaak van dat ik nooit naar de bioscoop ging. Aan het eind van de Tweede Wereldoorlog kwam ik voor het eerst in aanraking met films via Roger Manvilles schitterende Penguin-boek 'Film', dat me zoveel plezier bezorgde toen mijn gezondheid begon te verbeteren dat ik wilde dat ik nog een exemplaar kon kopen om het vandaag de dag te kunnen herlezen. Mijn kennismaking met veel klassieke films zoals _The Battleship Potemkin_, _Drifters_ (Griersons schitterende documentaire), _ Metropolis_, _The Cabinet of Dr. Caligari_ en _Extase_, kwam eerst via dit boek en later in mijn bioscoop, het Arthouse aan de universiteit. Maar Roger Manville negeerde deze triviale zaken en sprak over de film als een triomfantelijke, buitengewoon mooie, visuele lofzang op de liefde - een visie die door veel IMDb-gebruikers werd gedeeld. Ik was een erg eenzame jongeman en toen ik de film zag, was ik het daar graag mee eens. Ik kreeg geen gelegenheid meer om Ecstasy te zien tot ik de thuisvideo's zag - tegen die tijd was het een gekoesterde herinnering die niet mocht worden verstoord. Nog niet zo lang geleden voegde ik Ecstasy aan mijn thuisvideocollectie toe en vond die beoordeling erg oppervlakkig. Ecstasy is veel meer een parabel over de continuïteit van het menselijk bestaan, waartegen individuele levens niet van belang zijn <0xE2><0x80><0x93> misschien een eerbetoon aan wat Bernard Shaw in zijn agressief agnostische geschriften 'de levenskracht' noemde.<br />Ecstasy toont een jonge bruid die trouwt met een man van middelbare leeftijd wiens geslachtsdrift niet meer zo sterk is. Teleurgesteld keert ze naar huis terug en scheidt van hem. Kort daarna ervaart ze een sterke wederzijdse aantrekkingskracht tot een jonge, viriele man die ze tijdens het paardrijden ontmoet. Ze vrijt voor het eerst en het is een overweldigende ervaring. Haar ex-man kan de afwijzing niet aan en geeft de jongeman een lift in zijn auto, met de bedoeling dat een passerende trein hen beiden zal doden bij een oversteekplaats. Maar de trein stopt op tijd en de ogenschijnlijk zieke bestuurder wordt naar een hotel in de buurt gebracht om te herstellen, waar hij later zelfmoord pleegt door zichzelf dood te schieten. Na deze opwindende klimatologische reeksen benadrukt een nietszeggend, voorspelbaar en bijna onvermijdelijk einde dat, hoewel individuele mensenlevens zowel vreugde als tragedie vertonen, het collectief leven ons allen voortdrijft in zijn stroom en alleen door te bijdragen aan die stroom kunnen we echt gelukkig zijn. Dit verhaal is afgezaagd, het acteerwerk is niet meer dan voldoende; en normaal gesproken zou zo'n film in de vuilnisbak zijn verdwenen, net als de meeste van zijn tijdgenoten, lang geleden. Wat ecstasy zijn klassieke status heeft gegeven, is uitzonderlijke cinematografie, een ononderbroken lyrische score en een uiterst zorgvuldige liefdevolle regie, gekoppeld aan iets toevalligs maar in cinematografische termen heel belangrijks <0xE2><0x80><0x93> hij verscheen vlak na de introductie van het geluid en was waarschijnlijk gepland als een stomme film. Hij heeft een subtitel en de regisseur heeft de impact uitgebuit van korte verbale reeksen die een paar subtitels begeleiden, en heeft af en toe de score onderbroken die de film zo liefdevol naar voren brengt. Dit maakt hem niet alleen bijna uniek, maar ook buitengewoon boeiend om te zien. De parabel in het verhaal wordt voortdurend benadrukt, maar zo subtiel dat men zich er pas volledig van bewust wordt als men het na het kijken nog eens overdenkt. De namen bijvoorbeeld <0xE2><0x80><0x93> Eva en Adam; het obsessieve gedrag van Emil in zijn huwelijksnacht dat aantoont dat trivialiteiten het belangrijkste in zijn leven zijn geworden en zijn uiteindelijke zelfmoord in de weg staan omdat hij geen doel heeft dat voldoende is om hem in leven te houden; de voortdurende reeks prachtige scènes die erotische beelden laten zien (een bij die een bloem bestuift, een sleutel die een slot openmaakt, een kettinkje dat breekt tijdens Eva's maagdelijke liefdesspel met Adam, enzovoort). ); en de laatste post-zelfmoordsequenties die op veel verschillende manieren gefilmd hadden kunnen worden, maar die de nadruk leggen op het belang voor individuen van het verrichten van een of ander soort werk dat positief bijdraagt aan de samenleving, evenals van het scheppen van nieuw leven om deze samenleving in stand te houden nadat wij zelf zijn heengegaan.<br />Als een film uit 1933 zou ik dit 9 geven <0xE2><0x80><0x93> zelfs als ik hem vergelijk met eigentijdse werken, zou ik dit niet onder 8 terugbrengen. Voor mij zal de film altijd een'moet je zien'-film blijven (hoewel je misschien het gevoel zult hebben dat mijn opmerkingen over mijn achtergrond op dit oordeel wijzen). Helaas zijn in Noord-Amerika de eigentijdse beoordelingen van deze film vertekend door de extreme reactie van 1930 op Hedy Kieslers film. Het was een heel korte en betrekkelijk onbelangrijke naaktscène die ze in Hollywood maar moeilijk had kunnen opnemen (sommige critici, die duidelijk niet zulke klassieke films als Hypocrites, Hula, Back to God's Country, Bird of Paradise of sommige van de vroege werken van D.W. Griffiths en C.B. deMille hebben gezien, hebben deze scène ten onrechte aangeduid als de eerste verschijning van een naaktactrice in een film). Deze scène maakte waarschijnlijk deel uit van de oorspronkelijke roman, en de film zou niet veel anders zijn geweest als de regisseur hem had herschreven.<br />Twee andere gedachten: ten eerste is dit een Tsjechische film, die daar in 1933 is uitgebracht. De laatste boodschap over hard werken om positieve voordelen voor de samenleving te genereren moet voor de kijkers heel oppervlakkig hebben geleken toen hun land een paar jaar later het eerste slachtoffer werd van de nazi-onderdrukking en voor minstens twee generaties vrijwel verwoest werd (ik kan me niet herinneren dat deze reeksen vlak na de oorlog zijn uitgezonden <0xE2><0x80><0x93> zijn ze verwijderd uit de kopie die ik toen zag?). De belangrijkste boodschap die ik er vandaag uit opmaak is dat dingen van echte schoonheid vaak heel vergankelijk zijn, ook al blijft hun geheugen een leven lang bij je. We mogen allemaal dankbaar zijn dat vandaag sommige van die dingen op camera kunnen worden vastgelegd en opnieuw bekeken wanneer het ons uitkomt.
I cannot comment on this film without discussing its significance to me personally. As a child bad health prevented me from ever going to a cinema. I first encountered movies at the end of WWII through Roger Manvilles splendid Penguin book "Film", which brought me so much pleasure as my health began to improve that I wish I could buy another copy to re-read today. My introduction to many classics films such as The Battleship Potemkin, Drifters (Grierson's magnificent documentary), Metropolis, The Cabinet of Dr Caligari, and Ecstasy; came first through this book and later at my University Art-house cinema. Ecstasy had incurred the wrath of the Vatican, for condoning Eva's desertion of Emil, her subsequent divorce, and the brief swim she took in the buff, but Roger Manville ignored these trivial matters and discussed the film as a triumphant, outstandingly beautiful, visual paean to love - a view echoed by many IMDb users. A very lonely young man, when I saw it, I willingly concurred. No further opportunity to see Ecstasy arose until the introduction of home videos - by then it had become a treasured memory not to be disturbed. Quite recently I finally added Ecstasy to my home video collection and found this assessment very superficial. Ecstasy is much more of a parable on the continuity of human existence, against which individual lives are insignificant - perhaps a tribute to what Bernard Shaw in his aggressively agnostic writings used to term 'The Lifeforce'. <br /><br />Ecstasy portrays a young bride marrying a middle aged man whose sex urge is no longer strong. Disappointed, she returns home and divorces him. Soon after she experiences a strong mutual attraction to a young virile man she meets whilst out horse riding. She makes love for the first time and it is an overwhelming experience. Her former husband cannot face rejection and gives the young man a lift in his car intending that a passing train will kill them both on a level crossing. But the train stops in time and the apparently ill driver is taken to recuperate at a nearby hotel where he later commits suicide by shooting himself. After these exciting climacteric sequences, a bland, predictable and almost inevitable ending emphasises that whilst individual human lives exhibit both joy and tragedy, collectively life continues to carry us all forward in its stream and only through contributing to this stream can we be truly happy. This story is trite, the acting is no more than adequate; and normally such a film would have disappeared into the garbage, as did most of its contemporaries, long ago. What has given Ecstasy its classic status is exceptional cinematography, a continuous lyrical score and very careful loving direction, coupled with something fortuitous but in cinematographic terms very important - it appeared just after the introduction of sound and was probably planned as a silent film. It is sub-titled and its Director has exploited the impact of brief verbal sequences accompanying some sub-titles, and occasionally breaking into the score which so lovingly carries the film forward. This makes it not only almost unique but extremely rewarding to watch. The parable in the tale is stressed continuously but so subtly that only when reflecting after viewing does one become fully aware of it. For example, the names - Eva and Adam; the obsessive behavior of Emil on his wedding night which shows that triviata have become the most important thing in his life and predicate his eventual suicide since he has no adequate purpose to sustain him; the ongoing series of beautiful sequences showing erotic imagery (a bee pollinating a flower, a key entering a lock, a breaking necklace during Eva's virginal lovemaking sequence with Adam, etc.); and the final post-suicide sequences which could have been filmed in many different ways but serve to extol the importance to individuals of performing some type of work that contributes positively to Society, as well as of creating new life to sustain this society after we ourselves pass on. <br /><br />As a 1933 film I would rate this at 9 - even comparing it with contemporary works I would not reduce this below 8. For me the film will always remain a "must see", (although you may feel that my background remarks above indicate some bias in this judgment). Unfortunately in North America contemporary assessments of this film have been distorted by the extreme 1930's reaction to Hedy Kiesler's very brief and relatively unimportant nude scene which she had difficulty living down in Hollywood (some critics, who have clearly not seen such classic films as Hypocrites, Hula, Back to God's Country, Bird of Paradise or some of the early works of D.W. Griffiths and C.B. deMille, have even erroneously referred to this as the first appearance of a nude actress in a feature film). This scene was probably part of the original novel, and the film would have been very little different if the Director had chosen to rewrite it.<br /><br />Two further thoughts; firstly this is a Czech film, released there in 1933. Its final message about hard work generating positive benefits for society must have seemed very superficial to its viewers when a few years later their country became the first victim of Nazi oppression and was virtually destroyed for at least two generations (I do not remember these sequences being screened just after the war when I first saw this film - were they removed from the copy I saw then?). Secondly for me its main message today is that things of real beauty are often very transitory even though their memory may stay with one for a lifetime. We should all be thankful that today some of them can be captured on camera and viewed again at our convenience.