Dit moordmysterie met muzieknummers heeft veel sfeer en karakter, maar weinig spanning en geloofwaardigheid. Het is gebaseerd op een toneelstuk van Broadway-showman Earl Carroll en anderen en combineert een whodunit-verhaal met een backstage-ambiance (een moordonderzoek vindt plaats op de avond van de première in het theater waar een revue wordt opgevoerd).<br />De cast is indrukwekkend en gevarieerd: de stoere, maffe Victor McLaglen als de politieman die het onderzoek leidt en die nooit nalaat om een idiote blik te werpen op de showgirl die toevallig in zicht is; Jack Oakie (de vooroorlogse Jack Lemmon, of was Jack Lemmon de naoorlogse Jack Oakie? Als de gekwelde regisseur die zowel de geënsceneerde voorstelling moet co<0xC3><0xB6>rdineren als de chaos achter de schermen; de altijd huiselijke Jessie Ralph als een garderobe-ma<0xC3><0xAE>tresse met diepe, duistere geheimen; Dorothy Stickney, die tegen het eind een verbluffende monoloog van dichtbij houdt, als de beverige dienstmeid die smoorverliefd is op de mannelijke hoofdrol; Carl Brisson, de Deense ster, als de mannelijke hoofdrol, die de klassieke 'Cocktails for Two' niet eenmaal maar tweemaal zingt; Kitty Carlisle, die op theatrale wijze 'Where Do They Come from and Where Do They Go' zingt. en andere nummers van Johnston-Coslow; de glorieuze Gertrude Michael, die te snel van ons afscheid nam, als een gemeen showmeisje wier liefde voor Brisson wordt afgewezen; de meestal belachelijke Toby Wing, die hier tenminste het middelpunt van een grappige grap is.<br /><br />Als de plot-complicaties uit de hand lopen, is er altijd een interessante artiest of een leuk en melodieus muzieknummer om de kijker af te leiden. De beroemdste scène van de film is het 'Marahuana'-nummer, onder leiding van Michaels, maar afgezien van de controversiële geschiedenis ervan is het eigenlijk een van de mindere muzieknummers. Alle liedjes hier zijn geënsceneerd alsof ze werkelijk in een standaard theaterzaal hadden gepast, in tegenstelling tot de cinematografische fantasie van de Busby Berkeley-stijl.
This murder mystery with musical numbers is long on atmosphere and character but rather short on suspense and plausibility. Based on a stage play by Broadway showman Earl Carroll and others, it combines a whodunit plot with a backstage ambiance (a homicide investigation takes place on opening night at the theatre where a musical revue is being staged).<br /><br />The cast is impressive and varied: tough-goofy Victor McLaglen as the police officer who leads the investigation and never fails to leer idiotically at whatever showgirl happens to be in sight; Jack Oakie (the prewar Jack Lemmon  or was Jack Lemmon the postwar Jack Oakie?) as the harassed director who must coordinate the staged performance as well as the chaos behind the scenes; the ever-homely Jessie Ralph as a wardrobe mistress with deep, dark secrets; Dorothy Stickney, who has a stunning close-up monologue near the end, as the tremulous maid madly in love with the male lead; Carl Brisson, the Danish star, as that very male lead, warbling the classic "Cocktails for Two" not once but twice; Kitty Carlisle, operatically delivering "Where Do They Come from and Where Do They Go" and other Johnston-Coslow songs; the glorious Gertrude Michael, who parted from us too soon, as a mean-spirited showgirl whose love for Brisson is spurned; the usually ridiculous Toby Wing who here at least is the center of a laugh-getting running joke.<br /><br />When the plot complications get out of hand there is always an interesting performer or fun and tuneful musical number to distract the viewer. The film's most celebrated sequence is the "Marahuana" number, led by Michaels, but aside from its controversial history, it's really one of the lesser musical offerings. All of the songs here are staged as if they could actually have fit into a standard proscenium theatre space, as opposed to the cinematic fantasy setup of the Busby Berkeley style.