Deze film klonk mij in de oren als een vermakelijke en interessante film. Maar ik vond hem een beetje flauw. Heel langzaam en moeilijk te volgen en te zien wat er gebeurde. Het was alsof de filmmaker afzonderlijke stukken film nam, ze in de lucht gooide en ze op welke manier ze ook neerkwamen (in elk geval niet in opeenvolgende volgorde) weer aan elkaar knoopte. Bovendien werd er niets van enig belang gefilmd. Ik heb heel wat verschillende Koreaanse films gezien en heb gemerkt dat een groot deel ervan goed gemaakt is en dat er van de kijker enig denkwerk vereist is, wat anders is dan bij een typische Hollywoodfilm. Maar deze film bracht me volkomen in de war. Ik heb de film nog een tweede en een derde keer bekeken, maar ik had er nog steeds niets aan. Ik begrijp nog steeds niet goed wat de filmmaker ermee wilde zeggen. Als hij gewoon een typisch alledaags deel van iemands leven wilde laten zien, zal hij daar wel in zijn geslaagd. Maar ik was op zoek naar meer. Onnodig te zeggen dat ik deze film niemand kan aanbevelen.
This movie sounded like it might be entertaining and interesting from its description. But to me it was a bit of a let down. Very slow and hard to follow and see what was happening. It was as if the filmmaker took individual pieces of film and threw them in the air and had them spliced together whichever way they landed (definitely not in sequential order). Also, nothing of any consequence was being filmed. I have viewed quite a few different Korean films and have noticed that a good portion are well made and require some thinking on the viewer's part, which is different from the typical Hollywood film. But this one befuddled me to no end. I viewed the film a second and third time and it still didn't do anything for me. I still don't really understand what the filmmaker was trying to convey. If it was to just show a typical mundane portion of a person's life, I guess he succeeded. But I was looking for more. Needless to say, I can't recommend this movie to anyone.