Als je gaat zitten om naar een komedie te kijken met een cast onder aanvoering van Cary Grant, Jayne Mansfield, Ray Walston en Werner Klemperer, is er een zekere mate van hoge verwachtingen. Die verwachtingen worden nog verder aangewakkerd als de film wordt geregisseerd door Stanley Donen, wiens komische gevoel voor humor zo duidelijk tot uiting kwam in onder andere VERDOMME YANKEES!, VERDOMME EN CHARADE. De eerste vijf minuten lijkt het alsof die verwachtingen worden waargemaakt en vervolgens de grond in worden geboord. Niets. Wat een luchtige komedie had moeten zijn, stort zich in een loodzwaar, zwaarwichtig melodrama, zonder dat er ook maar een lachje af kan. In deze film wordt Suzy Parker vaak bekritiseerd om haar optreden, of het gebrek daaraan, maar in een film waarin zelfs de grote Cary Grant vaak vlak en houterig overkomt, lijkt het oneerlijk om Parker aan te vallen. Zelfs zo'n fel licht als Audrey Hepburn of Doris Day zou het lot van dit kronkelende, saaie en volkomen zinloze script niet hebben kunnen veranderen. Het sleept zichzelf slapjes voort en sleurt de belangstelling en het geduld van de kijker met zich mee.<br />De rest van de cast, vooral Ray Walston, probeert de gebeurtenissen wat leven in te blazen, maar het afschuwelijke script is niet meer tot leven te wekken. De wanhopige, zinloze poging om een halfslachtige lach uit het verdoofde publiek in de film los te krijgen.' De laatste momenten maken het alleen maar erger.<br />Deze film is in alle opzichten een grote teleurstelling.
There is a level of high expectation when you sit down to watch a comedy with a cast headed by Cary Grant, Jayne Mansfield, Ray Walston and Werner Klemperer. Those expectations are buoyed further when the film is directed by Stanley Donen, whose comic touch was so evident in, among others, DAMN YANKEES!, BEDAZZLED and CHARADE. For the first five minutes, or so, it seems that those expectations might be met and then. Nothing. What is supposed to be a light comedy, plunges into leaden, heavy handed melodrama, with nary a chuckle to be had.<br /><br />Relative newcomer Suzy Parker has often been criticized for her performance, or lack of one, in this film, but in a movie in which even the great Cary Grant frequently appears flat and wooden, attacking Parker seems unfair. Not even as bright a light as an Audrey Hepburn or Doris Day could have changed the fortunes of this meandering, dreary and wholly pointless script, which drags itself lamely along and drags the viewer's interest and patience down with it.<br /><br />The rest of the cast, especially Ray Walston, keep trying to breath some life into the proceedings, but the horrible script is beyond resuscitation. The desperate, inane effort to drag a half hearted laugh from the numbed audience in the film's final moments only serves to add insult to injury.<br /><br />This film is nothing but a major disappointment on all levels.