Als essentieel onderdeel van de Britse popcultuur, net als de Monty Python en James Bond, was Doctor Who 26 jaar lang een enorme hit (1963-1989), waardoor het een van de langste lopende tv-series ter wereld was (de meeste seriemoordenaars mogen van geluk spreken als ze tien seizoenen hebben). Er waren altijd plannen om de serie te herstarten, en nadat een verkeerd ingeschatte (om niet te zeggen veramerikaanste) tv-film van Fox er niet in was geslaagd de betovering van de oorspronkelijke versie te vangen, was er nog eens negen jaar (comic Relief-spoofing en geanimeerde miniseries buiten beschouwing gelaten) nodig om de ultieme Tijdheer goed en wel terug te krijgen, met dank aan de gevierde schrijver Russell T. Davies. De briljante manier waarop hij het personage opnieuw introduceert, ligt in zijn besluit om dat te doen door de ogen van een buitenstaander: Rose Tyler (Billie Piper), een meisje uit Londen dat een heel normaal leven leidt tot ze op een nacht wordt aangevallen door wezens van levend plastic. Ze wordt gered door een ongrijpbare vreemdeling die zich gewoon als de Doctor (Christopher Eccleston) voorstelt en dan verdwijnt na een spottende opmerking: 'Aangenaam kennis te maken, Rose. Ren voor je leven!' Naarmate ze nieuwsgieriger wordt naar deze'man', komt ze al snel in een heel nieuwe wereld terecht: aliens, invasies, reizen door tijd en ruimte, en natuurlijk de alomtegenwoordige Police Box-vormige TARDIS. De eerste drie kwartier van de nieuwe _Doctor Who_ zijn bijna perfect (de special effects hadden wel iets beter gepolijst mogen worden), want Davies spijkert twee dingen aan elkaar: de unieke humor van de serie en de twee hoofdrolspelers. De meest vertederende eigenschap van de oorspronkelijke serie was de mengeling van spectaculaire sciencefiction en pure Britse komedie, een hybride die moeilijk, zo niet onmogelijk, te exporteren is. Hier is het gelach allemaal verbonden met de gesprekken tussen Rose en de _Doctor Who_, die na slechts één aflevering de indruk wekken volledig afgerond te zijn. De Dokter is de Negende om die naam te gebruiken, maar hij distantieert zich van de voorgaande acht incarnaties door met een noordelijk accent te spreken (het accent dat hij dagelijks gebruikt) en dat te rechtvaardigen met een geweldige zin: 'Een heleboel planeten hebben een Noord!'<br />Maar de echte triomf van deze episode is de vertolking van Piper: in theorie is Rose een late tiener, dus bijna van dezelfde leeftijd als duizenden jonge kijkers die nog nooit van de Dokter hadden gehoord. Haar vertolking van een doodgewoon meisje dat verdwaald is in een nieuw, opwindend universum, vertegenwoordigt de nieuwe generatie.' 's reactie op de terugkeer van een tv-icoon, en de chemie die onmiddellijk ontstaat tussen haar en Eccleston is een bordje dat aangeeft dat de nieuwe Doctor Who net zo goed is als de oude.<br />Eerst, vijfde, negende, het maakt niet uit: er zijn misschien anderen geweest voor Eccleston (en voor Piper trouwens ook), maar samen zijn hij, William Hartnell, Peter Davison en de rest van het stel één enkele figuur, zo cool dat hij niet eens een naam nodig heeft: hij is DE Doctor.
As essential a part of British pop culture as the Monty Python and James Bond, Doctor Who was a massive hit for 26 years (1963-1989), making it one of the longest running TV shows in the world (most serials are lucky to have ten seasons). Plans to reboot the series were always on the BBC's agenda, and after a miscalculated (not to mention Americanized) TV movie produced by Fox failed to capture the magic of the original version, another nine years (Comic Relief spoof and animated mini-series notwithstanding) were required before the ultimate Time Lord could return properly, courtesy of acclaimed writer Russell T. Davies.<br /><br />Davies' brilliance in reintroducing the character lies in his decision to do so through the eyes of an outsider: Rose Tyler (Billie Piper), a London-based girl who leads a very normal life until one night she is attacked by creatures made out of living plastic. She is rescued by an elusive stranger who introduces himself simply as the Doctor (Christopher Eccleston) and then disappears after quipping: "Nice to meet you, Rose. Run for your life!". As she gets more and more curious about this "man", she soon finds herself in a whole new world: aliens, invasions, travel through time and space, and of course, the omnipresent Police Box-shaped TARDIS.<br /><br />The first 45 minutes of the new Doctor Who are almost perfect (the special effects could have used a bit more polishing) because Davies nails two things: the show's unique humor and the two protagonists. The original series' most endearing trait was its blend of spectacular sci-fi and pure British comedy, a hybrid that's hard, if not impossible, to export. Here the laughs are all linked to the conversations between Rose and the Doctor, who come off as fully rounded characters after just one episode. Okay, so technically Eccleston's Doctor is the Ninth to use that name, but he distances himself from the previous eight incarnations by speaking with a Northern accent (the one he uses on a daily basis) and justifying it with a terrific line: "Lots of planets have a North!". <br /><br />The real triumph of this episode, though, is Piper's performance: in theory, Rose is in her late teens, therefore nearly the same age as thousands of young viewers who had never heard of the Doctor before. Her portrayal of an ordinary girl lost in a new, exciting universe, represents the new generation's reaction to the return of a TV icon, and the chemistry that instantly forms between her and Eccleston is a sign indicating the new Doctor Who is just as good as the old one.<br /><br />First, fifth, ninth, it makes no difference: there may have been others before Eccleston (and Piper, for that matter) but together he, William Hartnell, Peter Davison and the rest of the bunch are one single character, one so cool he doesn't even need a name: he's THE Doctor.