Ik heb die film vanavond in de Landmark Sunshine in New York gezien. Ik wist niet wat ik moest verwachten, ik had er niet veel over gelezen omdat ik wist dat ik hem hoe dan ook zou zien. Alles bij elkaar is het heel goed gedaan. De film concentreert zich niet op het generaliseren van anti-oorlogsuitspraken, die voor mij de politiek buiten beschouwing lieten. De soldaten spraken voornamelijk over hun besef van vergif in hun training in het opleidingskamp, en hoe moeilijk het was toen ze weer in het burgerleven terugkeerden. Het was echt goed om Paul Rieckhoff en Camilo Mejia te zien vertellen over de moeilijkheid om niet alleen de oorlog te overleven, maar ook het bevel te weigeren om terug te gaan terwijl dat tegen de persoonlijke moraal was. Vergis je niet <0xE2><0x80><0x93> dit is geen anti-oorlogsfilm. Iedereen die dat zegt, heeft hem niet gezien of leeft niet met de littekens van de oorlog op zijn ziel.
I saw this film tonight in NYC at the Landmark Sunshine. I didn't know what to expect, I'd not read much about it as I knew I would see it no matter what. All in All, it is very well done. It doesn't focus on the generalization of "Anti-War" statements, which to me, left the politics out of it. The soldiers mainly spoke of their awareness of toxicity in their training in boot camp, and how hard it was once they returned to civilian life. It was really good to see Paul Rieckhoff and Camilo Mejia tell about the difficulty in surviving not only the war, but refusing the command to go back when it was against personal morals. Make no mistake - this is not an anti-war film. Anyone who says it is hasn't seen it or is not living with the scars of war on their souls.