Toen ik naar The Muppets Take Manhattan begon te kijken, was ik door de korte presentatie en de dialoog ervan overtuigd dat ik naar iets recents zat te kijken, dus je kunt je mijn verbazing voorstellen toen ik op de IMDb las dat de film in 1984 was gemaakt. Jim Henson mag dan een einde aan The Muppet Show hebben gemaakt toen die op zijn hoogtepunt was, maar een spin-off als deze en Muppet Babies (die kennelijk gebaseerd is op een heel verschrikkelijke scène in deze film) zijn het absolute dieptepunt van alles wat Muppet is. Ik vroeg me altijd af waarom Muppets zoveel hoon opriepen bij filmrecensenten als Mr. Cranky, dus ik ben blij dat The Muppets Take Manhattan (uiteraard: TMTM) me dat duidelijk heeft gemaakt. Natuurlijk hebben veel series een enorme daling in kwaliteit gehad toen de derde aflevering werd uitgezonden: _Aliens_, _RoboCop_, _The Evil Dead_, zelfs _Night of the Living Dead_. Dus hoewel het geen verrassing is dat _TMTM_ minder is dan _The Muppet Movie_ of _The Great Muppet Caper_, ligt de verrassing in veel minder dan het geweldige debuut of het iets mindere vervolg _TMTM_ is. Niet alleen is de muziek veel minder bevredigend, de scènes die het allemaal met elkaar verbinden zijn ook nog eens verschrikkelijk.<br />Er zijn natuurlijk een paar goede en oprecht grappige momenten, maar die zijn schaars en ver uit elkaar. De Zweedse Chef is geweldig in elke scène die hij opvoert, dus dank de geest van de kleine zegeningen dat hij in één scène verschijnt waarin zijn excentriciteit ten volle wordt uitgebuit. Het probleem is dat er gewoon geen scènes zijn die werken. Het verhaal, voor zover het dat is, draait om een Broadway-musical die Kermit probeert op de markt te brengen. Hij ondergaat onderweg vele beproevingen en beproevingen, met inbegrip van het stiekeme vermoeden dat de kijker heeft dat we dit allemaal al eerder hebben gezien. Het grootste probleem is dat Kermit deze keer geen fatsoenlijke tegenstander heeft om af te werken. Charles Durning was filmisch goud waard als Doc Hopper, de eigenaar van een fastfoodketen die Kermit voor zijn zaken wil uitbuiten. Charles Grodin was zo dynamiet als Nicky Holiday, een juwelendief met wie de Muppets moeten vechten om Miss Piggy voor de rest van haar leven in de gevangenis te redden. Het gezegde luidt dat een held net zo goed is als zijn tegenstander, en deze twee zijn voor minstens de helft verantwoordelijk voor de grootsheid van de vorige twee films.<br />Charles Grodin benadrukt ook wat er mis is met TMTM. Namelijk dat de muziek waardeloos is. Het openingsnummer van de Manhattan Melodies, dat het middelpunt van TMTM vormt, maakt, om het maar eens netjes te zeggen, dat het gezeik dat nu de ether beheerst geco<0xC3><0xB6>rdineerd lijkt. Ik laat me misschien een beetje meeslepen door mijn bijzondere gevoeligheid voor de klanken van woorden en zinnen, maar nummers als The Rainbow Connection brachten tranen van vreugde, niet van ergernis. Grodins grote solo tijdens The Great Muppet Caper heeft weliswaar niet dezelfde resonantie, maar hij tilt de toon van de film zelf acht stappen omhoog. Hij is een en al klasse. En als er één ding is dat TMTM kan gebruiken, dan is het om acht stappen omhoog te gaan, naast het bereiken van een schijn van klasse. TMTM voelt zich ook ernstig in beslag genomen door de tijd, terwijl het verhaal van scène naar scène springt zonder dat er rekening wordt gehouden met samenhang of samenhang in het verhaal. Maddox zelf wees erop dat een film door de overgang en de cohesie eerder als een samenhangend geheel voelt dan als een warboel van aan elkaar geplakte stukjes. Kijk maar eens of je ze in TMTM kunt vinden.<br />Hoewel TMTM zijn gaststerren heeft, zijn ze ofwel slecht in hun werk (Brooke Shields en John Landis), of ze zijn totaal niet in hun element (Liza Minelli, Dabney Coleman). Het is vleiend om dit een verspilling van tijd voor zowel de poppenspeler als de acteur te noemen. Vooral het ontbreken van een aftiteling is hier pijnlijk, vooral na Animals 'ga naar huis'-postscript voor The Muppet Movie. Wat nog een ander probleem benadrukt. De personages zijn op z'n best slecht geschreven, zonder dat je hun individuele eigenaardigheden kunt horen of zien. Dieren schreeuwen soms vreemde woorden, maar die hebben niets te maken met de plot of het gesprek dat om hem heen plaatsvindt. Je kunt zeggen wat je wilt over stukken die zijn ontworpen om karakters te laten zien, maar denk eens aan het moment waarop Dieren de groeipillen heeft gegeten, of aan zijn 'wow' na het voorval toen hij het raam naar beneden trok om boven op zijn mede-Muppets te gaan liggen. Kijk nu eens of je je ook maar één gedenkwaardig moment met een individuele Muppet kunt herinneren, afgezien van het hilarische misverstand van de Zweedse Chef over een driedimensionale film met popcorn. Opgeven? Dan heb je mijn gelijk bewezen. Het feit dat de beste en meest tijdloze producten buiten de Muppets zo'n twee jaar later arriveerden, maakt TMTM des te raadselachtiger. Misschien heeft deze miskleun Jim Henson overgehaald om zijn strategie ten aanzien van karakterontwikkeling en gebruik van personages te herzien. Of misschien kan de miskleun worden toegeschreven aan Frank Oz, die op dat moment net met George Lucas klaar was met de meest kinderlijke episode uit de oorspronkelijke Star Wars-saga, zoals velen met me eens zullen zijn. De schrijvers waren ook betrokken bij The Great Muppet Caper, dus ik zal hen hiervoor vrijpleiten, ondanks het feit dat een script een van de belangrijkste onderdelen van een film is. De productie is hier ook aanzienlijk verbeterd, nu Muppets in staat blijken te zijn om zich te bewegen op manieren die ze voorheen niet konden. Als het verhaal en het script beter doordacht waren geweest, zou tmt misschien wel vergelijkbaar zijn geweest met The Great Muppet Caper. Zoals het er nu voor staat, is het een geweldig antwoord op de vraag of Muppets schrijven onder invloed of uitwerpselen.<br />Om die reden geef ik The Muppets Take Manhattan een drie van de tien. Twee voor de kwaliteit van de film, en een bonus voor de momenten van de Zweedse kok. Zonder hem zou deze film niet te zien zijn.
When I began watching The Muppets Take Manhattan, the choppy presentation and dialogue had me convinced I was watching something recent, so you can imagine my surprise when I came to the IMDb and read that it was made in 1984. Jim Henson may have ended The Muppet Show when it was at its peak, but spin offs like this and Muppet Babies (which apparently is based upon a very terrible sequence in this film) are the absolute nadir of all things Muppet. I used to wonder why Muppets attracted such derision from such film reviewers as Mr. Cranky, so I am glad that The Muppets Take Manhattan (henceforth: TMTM) set me straight on that one. Of course, many series have had a massive drop off in quality when the third episode came around: Aliens, RoboCop, The Evil Dead, even Night Of The Living Dead. So while it is no surprise that TMTM is less than The Muppet Movie or The Great Muppet Caper, the surprise lies entirely in how much less than the awesome debut or its slightly lesser follow-up TMTM is. Not only is the music far less satisfying, the scenes that link it all together are utterly terrible.<br /><br />There are, of course, some redeeming and genuinely funny moments, but they are few and far between. The Swedish Chef is great in any scene he inhabits, so thank the spirit of small mercies that he appears in one sequence where his eccentricity is exploited to the fullest. The problem is that there are just no scenes that work. The story, such as it is, revolves around a Broadway musical Kermit is attempting to get produced. He goes through many trials and tribulations along the way, including the sneaking suspicion the viewer has that we have seen this all before. The biggest problem is that Kermit does not have a decent antagonist to work off this time. Charles Durning was cinematic gold as Doc Hopper, the proprietor of a fast food chain who wants to exploit Kermit for his business. Charles Grodin was dynamite as Nicky Holiday, a jewel thief the Muppets must fight in order to save Miss Piggy from a lifetime in prison. The saying is that a hero is only as good as his antagonist, and these two are at least half responsible for the greatness of the previous two films.<br /><br />Charles Grodin also highlights what is wrong with TMTM. Namely, the music sucks. The opening number of the Manhattan Melodies show that is at the centre of TMTM, to put it nicely, makes the drivel that now dominates the airwaves seem coordinated. I might just be letting my peculiar sensitivity to the sounds of words and phrases getting to me, but songs like The Rainbow Connection inspired tears of joy, not irritation. Grodin's big solo during The Great Muppet Caper, while not having the same resonation, he lifts the tone of the film eight steps on his own. He is all class. And if there is one thing TMTM could use, it is rising eight steps in addition to attaining a semblance of class. TMTM also feels severely time-compressed, with the story leaping from scene to scene without any consideration for making sense or giving the story cohesion. Maddox himself pointed out that transition and cohesion make a film feel like a coherent whole rather than a mess of thrown-together pieces. See if you can find them in TMTM.<br /><br />While TMTM does have its guest stars, they are either poorly utilised (Brooke Shields and John Landis), or totally out of their element (Liza Minelli, Dabney Coleman). To call this a waste of time for puppeteer and actor alike is flattery. The absence of an end credits routine is especially sore here, after Animal's "go home" postscript for The Muppet Movie in particular. Which highlights another problem. The characters are poorly written at best, with none of their individual quirks to be seen or heard. Animal shouts singular words at times, but they have nothing to do with the plot, or the conversation going on around him. Say what you will about set pieces designed to show off characters, but think of Animal's moment after eating the instant growth pills, or his "sowwy" after the incident when he pulled the window down on top of his fellow Muppets. Now see if you can remember a single memorable moment with an individual Muppet other than Swedish Chef's hilarious misunderstanding of three-dimensional film involving popcorn. Give up? Then you have proved my point.<br /><br />Given that Labyrinth, one of the Henson company's best and most timeless products outside of the Muppets, arrived some two years later, it makes TMTM all the more puzzling. Perhaps this misfire convinced Jim Henson to rethink his strategy regarding character development and usage. Or perhaps the misfire can be attributed to Frank Oz, who at the time had just finished working with George Lucas on what many would agree is the most childish episode in the original Star Wars saga. The writers were also involved with The Great Muppet Caper, so I will let them off the hook for this in spite of the fact that a script is one of the most essential pieces of a film. The production is also substantially improved here, with Muppets appearing capable of moving in ways that were previously beyond them. Had the story and script been better thought-out, TMTM might have been at least comparable to The Great Muppet Caper. As it stands now, it is a great answer to the question of whether Muppets write under the influence, or excrete.<br /><br />For that reason, I gave The Muppets Take Manhattan a three out of ten. Two to denote its actual quality, and a bonus for the Swedish Chef's moments. Without him, this film would be unwatchable.