Een veel ondergewaardeerde film die het verhaal vertelt van een jonge muzikant die in een steeds verder afdalende spiraal van huiselijk geweld terechtkomt.<br /><br />Bij tijden moeilijk om te zien, terwijl Morris Day wordt geportretteerd als vrouwenhater, Prince als de ridder op (motor)paard, wordt er in het scenario nog steeds een beroep op hem gedaan om twee keer een vrouw te slaan. Dat hij dat kan en er toch nog uit tevoorschijn komt als een gecorrumpeerde maar gezuiverde held, siert het script. Prince is in deze film zo vrij van ego dat hij zichzelf niet alleen afschildert als een narcistische megalomaan die vrouwen slaat, maar dat zijn beroemdste nummer wordt geromantiseerd alsof het door zijn vader en Wendy & Lisa is geschreven. Verder worden twee van zijn composities <0xE2><0x80><0x93> Computer Blue (waarschijnlijk de zwakste track van het album) en Darling Nikki <0xE2><0x80><0x93> beschouwd als songs die een publiek afslachten. Misschien is de enige concessie aan het prinselijke ego een kaart waarop staat dat de (iets korter dan prins) Apollonia 5'6 is.<br />De bijna volledig amateuristische cast bestaat voornamelijk uit bandleden die zelf spelen (en recensenten die de acteurs afschilderen op voorwaarde dat ze nooit in andere films hebben gespeeld, snappen het totaal niet) en die het uitstekend doen onder deze leiding. Morris Day krijgt de meeste lof voor zijn aardige ham, maar Jerome Benton moet ook de eer krijgen dat hij goed op hem heeft gereageerd, vooral met hun toneelact, die hilarisch is. Day en Benton gaan zelfs zo ver dat ze een Abbott en Costello-routine grappig maken, en dat kost wat moeite.<br />En dan is Prince er nog. Ik geef toe dat ik een vooroordeel heb, maar ik vind hem eigenlijk best een goede acteur in de zin dat hij een onopvallende versie van zichzelf kan spelen. Dit was een film die speciaal voor zijn beroep was gemaakt, dus iedereen die erop wijst dat de man in de hoofdrol niet Robert DeNiro is en denkt dat hij daarmee iets duidelijk maakt, maakt zich wel heel erg belachelijk. Ik wil niet dat deze recensie een honende aanval is op de commentaren van andere mensen, maar ik heb zelfs deze film op mijn lijstje staan als een film met een laag budget en een duister tintje. Hoe zou een film over huiselijk geweld dan worden opgenomen? Met volle spotlights boven je hoofd en een CGI-dinosaurus die het beeld in loopt?<br />De film speelt bijna als een perfect kiekje van het neonlicht en de magere jaren-zestigstijl, tot je je herinnert dat hij in werkelijkheid is gemaakt in een wereld van krullerige permanentjes en blikkerige synths, en dit is geen retro-recreatie. Princes beste film met Oscar-winnende muziek, ziet hem op zijn hoogtepunt, en het is triest om te beseffen dat hij, ook al zou hij een paar mooie albums maken, nooit meer zo'n hoogtepunt zou bereiken.
A much undervalued film that tells the story of a young musician caught in an ever-declining spiral of domestic violence.<br /><br />At times difficult to watch, while Morris Day is portrayed as the misogynist, Prince as the knight on (motorcycle) steed, he is still called upon to twice beat a woman as part of the screenplay. That he can do this and still emerge as a flawed but vindicated hero is credit to the writing. Prince is so free of ego in this film that not only does he portray himself as a narcissistic megalomaniac who beats women, but his most famous song is fictionalised as being written by his father and Wendy & Lisa. Even further, two of his compositions - Computer Blue (admittedly the album's weakest track) and Darling Nikki - are shown as being songs that kill off an audience. Perhaps the only concession to the Princely ego is a card that lists the (slightly shorter than Prince) Apollonia as 5'6.<br /><br />The nearly complete-amateur cast are mainly band members playing themselves (and reviewers who slate the actors on the terms that they've never appeared in other movies are completely missing the point), and do perfectly well under the direction. Morris Day gets most of the plaudits for his likable ham, though Jerome Benton must also get credit for bouncing off him well, particularly their stage act, which is hilarious. Day and Benton even go so far as to make an Abbott and Costello routine funny, which takes some doing.<br /><br />Lastly, there's Prince. While I admit to bias, I do actually think he's a pretty good actor in terms of being able to portray a low-key version of himself. Acting ISN'T his profession, this was a film made for entertainment, so anyone pointing out that the guy in the lead role isn't Robert DeNiro and thinking they're making a point is sadly deluded. I don't want this review to be a derisory attack of other people's comments, but I've even this film slated as having a low budget and being darkly lit. How would a film about domestic violence be shot, then? With full overhead spotlights and a CGI dinosaur walking into frame? <br /><br />The film acts almost as a perfect snapshot of the neon light and skinny tie era until you remember that it was actually made in a world of curly perms and tinny synths, and this isn't some retro-recreation. Prince's best film with Oscar-winning music, it sees him at his zenith, and it's saddening to realise that, even though he would make some fine albums, he would never again capture this high.