Een tekstproloog waarschuwt ons dat we niet moeten toestaan dat het kwaad ons huis binnendringt, maar ik denk dat 'entropie' een toepasselijker woord is. Goeie genade, wat een slonzen zijn die twee grietjes!<br />George (Seymour Cassell) is alleen in zijn kantoor in San Francisco en zijn monsterlijk dure huis in Tiburon, terwijl zijn vrouw en kind in San Diego zijn. Twee meisjes (Sondra Locke als Jackson en Colleen Camp als Donna) kloppen op zijn deur en vragen de weg. Nou, het regent, en ze rillen als twee doorweekte zielige poesjes, en ze weten niet zeker naar welk adres ze op zoek zijn, en George nodigt hen uit om binnen te komen en zijn pizza bij de haard te eten. Ze belanden alle drie in Georges badkuip en er volgen ongeveer vijf minuten van grotendeels ongedifferentieerde naaktheid in dubbel-, driedubbel-, vierdubbel- en dodekaku-naaktheid. Ze brengen de nacht in triootjes door en de volgende ochtend maken de meisjes het ontbijt voor hem klaar. Maar er is iets een beetje scheefgelopen omdat Georgies gasten alles met hun vingers naar binnen schrokken en ketchup en siroop over het linnengoed gieten en... 'Jullie eten als dieren!' roept George uit en zegt dat ze op moeten hoepelen. In zijn dromen.<br />Begrijp me niet verkeerd. Sondra Locke is een buitengewoon knap jong blondje met kobaltblauwe ogen en Colleen Camp stuitert rond als een superbal. In Shelbyville, Tennessee, waar Locke vandaan komt, zijn ze ook heel schattig, en ze bevruchten ze ook met wellustige striemen, zoals we na de eerste vijf of tien minuten al merken.<br />Maar als de meisjes door het lint gaan, dan doet de film dat ook. De film baadt daarna in een opzichtig groen licht. Het stel maakt zich demonisch op en trekt waterspuwersgezichten tegen zichzelf in de spiegels. Ze slaan een loopjongen de hersens in en verdrinken hem dan voor de zekerheid. Ze vervloeken een storm en slaan ramen en meubilair kapot. Ze hebben een van die scènes waarin twee mensen tegenover elkaar aan tafel zitten, eten likken en elkaar dan bespringen.<br />En Georgie? Eerst slaan ze Georgie bewusteloos met pepperspray (waarin niets zit dat niet in dat rode flesje McIlheny's tabascosaus in je keukenkastje zit), binden hem vast, gieten meel en melk over hem heen, onderwerpen hem aan een psychotische behandeling, laten hem door een van die Tolstoj-achtige semi-executies gaan, slaan hem in het rond, kleden hem in buitenissige kostuums, paraderen dan op hem en zijn praktisch verwoeste huis in de betere middenklasse af en worden er met een bestelwagen _ex machina_ vandoor gestuurd.<br />Wat het acteren betreft, het is alsof iemand tegen Georgie heeft gezegd: 'Eerst doe je beleefd tegen deze meisjes, daarna doe je alsof je in paniek bent nadat je bent vastgebonden.' En tegen de meisjes: 'Eerst doe je verlegen, niet bereid iemand tot last te zijn, dan doe je gek.' En dat is het. De foto's en de locatie komen regelrecht uit een pornofilm uit de jaren zeventig. Ik weet niet zeker of dat op een totaal gebrek aan vakmanschap wijst. Er zijn moeite en talent voor nodig om San Francisco lelijk te maken. De score geeft ons twee Leitmotivs. Georgie is een of ander popsong met teksten over 'vrij zijn' en 'toegeven'. Jackson en Donna's is een pakkend, sentimenteel nummer dat 'My Good Old Dad' heet.<br />Maar ik keur de morele les achter het verhaal goed. Er zijn dingen waar je gewoon niet aan moet toegeven, ook al lijken ze in het begin heel leuk. Allemaal heel leerzaam.
A text prologue warns us that we should not allow evil to enter our house, but I think the more apt word is "entropy." Good grief, what slobs these two babes are!<br /><br />George (Seymour Cassell) is alone in his San Francisco office and his monstrously expensive home in Tiburon while his wife and child are away in San Diego. Two girls (Sondra Locke as Jackson and Colleen Camp as Donna) knock on his door, asking directions. Well, it's raining, and they're shivering like two drenched pitiful kittens, and they're not sure of the address they're looking for, and, what with one thing and another, George invites them to come in and partake of his pizza by the fire. All three of them wind up in George's bath tub and there follows about five minutes of mostly undifferentiated nudity in double exposure, triple exposure, quadruple exposure, and dodekakuple exposure. They spend the night in a threesome and the next morning the girls fix him breakfast. But something has gotten slightly cockeyed because Georgie's guests gobble everything down with their fingers and pour ketchup and syrup all over the linen and -- "You eat like ANIMALS!", George exclaims and tells them to get out. In his dreams. <br /><br />Now, don't get me wrong. Sondra Locke is an extraordinary looking young blond with cobalt-blue eyes and Colleen Camp bounces around like a superball. You gotta say, they breed 'em mighty cute down there in Shelbyville, Tennessee, where Locke comes from, and they breed 'em with bodacious tushes too, as we can't help but note after the first five or ten minutes.<br /><br />But when the girls go berserk, so does the movie. The film is thereafter bathed in a garish green light. The pair put on ghoulish makeup and make gargoyle faces at themselves in the mirrors. They brain a delivery boy and then drown him to make sure. They cuss up a storm and smash windows and furniture. They have one of those scenes in which two people sit across the table from one another, licking food and then jumping each other's bones. <br /><br />And Georgie? They first render Georgie unconscious with mace (which contains nothing that you can't find in that little red bottle of McIlheny's Tabasco sauce in your kitchen cabinet), tie him up, pour flour and milk all over him, subject him to a psychotic trial, put him through one of those Tolstoy-type semi-executions, slap him around, dress up in outlandish costumes, then prance out on him and his virtually destroyed upper-middle-class home, and are dispatched by a delivery van ex machina.<br /><br />As for the acting, it's as if someone had told Georgie, "First act polite to these girls, then act panicked after you're tied up." And to the girls: "First act shy, unwilling to impose on anyone, then act crazy." And that's it. <br /><br />The photography and location work are straight out of a 1970s porn movie. I'm not sure that suggests a total lack of skill. It takes effort and talent to turn San Francisco ugly. The score gives us two Leitmotivs. Georgie's is some pop tune with lyrics about "being free" and "giving in." Jackson and Donna's is a catchy rinky-tink thing called "My Good Old Dad." <br /><br />I approve of the moral lesson behind the story, though. There are some things you should simply not give in to, even though they might look like a lot of fun at first. All very educational.