'Anchors Aweigh' is het produkt van de klassieke productie-eenheid van MGM, en over het geheel genomen bestaat de film uit alle aangename onderdelen: goede muziek van Jule Styne en anderen, voortreffelijke dans door Gene Kelly (en zelfs een redelijk nummer van Frank Sinatra) en een grappig vlot geschreven script. Het enige belangrijke element dat ik zou willen bekritiseren is de rolbezetting van Kathryn Grayson, wier aanwezigheid in een film altijd betekent dat het publiek onderworpen wordt aan het eindeloze pseudo-opera-achtige gekweel van de kleine Miss. Kelly speelt een marineman die Joseph Brady heet, een man met een mythische reputatie als minnaar op het schip, maar wiens Valentino-charme voortdurend wordt getemperd door de aanwezigheid van zijn minder arrogante vriend met de onwaarschijnlijke midden-Amerikaanse naam Clarence (Sinatra). Nadat hij 3 dagen verlof heeft gekregen omdat hij Clarence het leven heeft gered, stemt Joe er met tegenzin in toe Clarence te helpen een meisje te vinden, gebaseerd op de twijfelachtige veronderstelling dat hij hem iets verschuldigd is omdat hij zijn leven heeft gered. Ze worden geronseld door een politieman (Rags Ragland), die hen nodig heeft om een vroegrijpe jongen (Dean Stockwell) die bij de marine wil, over te halen terug te keren naar 'tante Susan' (Grayson). 'Tante Susan', maar uiteindelijk komt Kelly's personage naar voren als de meest waarschijnlijke kandidaat.<br />Er zijn verscheidene opvallende muzikale scènes, maar niets wat ook maar in de buurt komt van Kelly's beroemdste werk in films als 'Singin' in the Rain' en 'American in Paris'. Het enige wat we krijgen is een gimmicksequentie met Kelly's personage in een fantasiesequentie waarin hij danst met Jerry, de muis uit 'Tom en Jerry' (hoewel hij qua grootte dichter in de buurt komt van een hond of een kat dan van een muis). Het is een verrassende scène voor zijn tijd, maar niet complex genoeg of emotioneel genoeg om de tijdsproef te doorstaan. Ik genoot van de gedeelten van de scène die zich voor de animatie afspeelden, waarin Kelly semi-ballistische bewegingen maakte om de overgang naar de fantasiewereld te benadrukken, en waarin we hem door een tunnel zien dansen die zo uit 'Alice in Wonderland' lijkt te komen.<br />Uiteindelijk vinden de personages hun weg naar Susans favoriete bar, een enigszins gezuiverd Mexicaans restaurant/bar in Tijuana. Daar laten de klanten mevrouw Grayson maar al te graag haar aria's kwetteren, en de directie is erg opgewonden over de kans die Clarence en Joe haar hebben geboden om met hun 'vriend' José Iturbi (die zichzelf met een licht humoristisch accent speelt) te zingen. Natuurlijk hebben ze hun 'vriend' nog nooit ontmoet. Iturbi en zij besteden een groot deel van de film aan pogingen om hem te bereiken (in een amusante scène ontmoet Sinatra's personage hem, maar verwart hem met een pianostemmer en dringt er bij hem op aan dat hij het stemmen van piano's laat voor wat het is en een carrière als musicus begint), en ze sluipen de studio en de Hollywood Bowl binnen, waar Iturbi een surrealistische symfonie repeteert die bestaat uit tientallen jonge pianisten <0xE2><0x80><0x93> iets wat je buiten '1000 Fingers of Dr. T' nog nooit hebt gezien. Als Iturbi mevrouw Grayson maar hoort, zal haar operacarrière een feit zijn. De drie hoofdpersonen willen niets liever dan hem bereiken en zien hem als een soort verre en verre mythologische figuur, terwijl een groot deel van de charme en humor van de film voortkomt uit het contrast tussen deze visie en de zeer nuchtere 'echte' maniertjes van de maestro. En over Iturbi's bijdragen aan de film gesproken, hij zorgt ook voor een zeer stimulerend muzikaal moment met zijn orkestrale interpretatie van 'Donkey Serenade'.<br />Als puntje bij paaltje komt, is dit een film die niemand die van musicals houdt zal willen missen. Het grootste deel van de muziek is voor deze film geschreven, een mooi contrast met de gerecyclede soundtracks voor andere Kelly-films als 'Rain' en 'American'. Kelly is nog steeds op zijn hoogtepunt, avontuurlijk en onstuimig in zowel zijn dansnummers als zijn interpretatie van het personage. Sinatra's stem was nog nooit zo goed geweest en hij had zelden betere liedjes te zingen. Stockwell is een charmante toevoeging aan de clan, en Graysons personage is vertederend als ze niet op het toneel staat. Iturbi voegt er die gepolijste maar verfijnde toon aan toe die perfect past bij de sfeer en stijl van de MGM-musical uit het klassieke tijdperk. Dit is een van de betere.
"Anchors Aweigh" is the product of the classic MGM musical production unit, and on the whole the film is every enjoyable  good music by Jule Styne and others, excellent dancing by Gene Kelly (and even a passable job by Frank Sinatra), and a funny well-paced script. The only major element I would criticize would be the casting of Kathryn Grayson, whose presence in a film always means the audience will be subjected to endless pseudo-operatic warbling from the petite Miss.<br /><br />Kelly plays a naval serviceman named Joseph Brady, a man with a mythic reputation around the ship as a lover but whose Valentino-charms are constantly being subdued by the presence of his less cocksure friend with the improbable middle-American name of Clarence (Sinatra). Upon receiving 3 days of shore leave for saving Clarence's life, Joe reluctantly agrees to help Clarence find a girl based on the dubious premise that he owes him something for saving his life. They are drafted by a policeman (Rags Ragland), who needs them to help coax a precocious young boy (Dean Stockwell) who wants to join the Navy into returning home to "Aunt Susan" (Grayson). At first it is Clarence who is interested in wooing "Aunt Susan" but eventually Kelly's character emerges as the more likely candidate.<br /><br />There are several standout musical scenes but nothing to come close to Kelly's more famous work in films like "Singin' in the Rain" and "American in Paris". The closest we get is a gimmicky sequence with Kelly's character in a fantasy sequence dancing with Jerry, the mouse from "Tom and Jerry" (although he seems to be closer in size to a dog or cat here than to a mouse). It's a startling sequence for its time but doesn't have enough complexity or emotion to really stand the test of time. I actually enjoyed the parts of the sequence that took place prior to the animation, where Kelly was using semi-balletic moves to emphasize the transition into the fantasy world and where we see him dance down a tunnel that looks like something right out of "Alice in Wonderland".<br /><br />Eventually the characters find their way to Susan's favorite bar, a somewhat sanitized Mexican restaurant/bar in Tijuana. There the patrons happily allow Ms. Grayson to chirp her arias with abandon, and the management becomes very excited at the opportunity that Clarence and Joe have extended for her to sing with their "friend" Jose Iturbi (playing himself with a light humorous touch). Of course they've never met their "friend" Iturbi and they spend much of the film's length trying to reach him (in an amusing scene Sinatra's character meets Iturbi but mistakes him for a piano tuner and urges him to abandon tuning pianos and try a professional career), sneaking into the studio and the Hollywood Bowl, where Iturbi is rehearsing a surreal symphony comprised of dozens of young piano players  you haven't seen anything like this outside of "1000 Fingers of Dr. T". Iturbi himself is a kind of a god-figure in the story  he represents the opportunity for salvation from the drudgery of unfulfilling work and the possibility for fame and artistic achievement for the heroine. Everyone is 100% sure that as soon as Mr. Iturbi so much as hears Ms. Grayson, her operatic career will be a reality. The 3 primary characters are desperate to reach him and they think of him as some kind of remote and distant mythological figure  a lot of the film's charm and humor comes from the contrast of this perception to the very down-to-earth "real" mannerisms of the maestro. And speaking of Iturbi's contributions to the film, he also provides a very stimulating musical moment with his orchestral interpretation of "Donkey Serenade".<br /><br />When all is said and done, this is a film that nobody who enjoys musicals will want to miss. The majority of the music was written for this film, a nice contrast to recycled soundtracks for other Kelly opuses like "Rain" and "American". Kelly is still at his early peak, adventurous and boisterous in both his dances and his interpretation of the character. Sinatra's voice was never in better form and he rarely had better songs to sing. Stockwell is a charming addition to the clan, and Grayson's character is endearing when she isn't posturing on stage. Iturbi adds that well-grounded but sophisticated tone that perfectly matches the atmosphere and style of the classic-era MGM musical. This is one of the better ones.