Maar ik betwijfel of er veel mensen naar deze film zijn komen rennen. Of naar Some Came Running Out of the Cinema. Oké, dat is een beetje hard.<br />De film begint op een onbedoeld komische manier: Frankie-boy keert na vele jaren terug naar zijn geboorteplaats (dit riekt al naar clichés) en de hele stad is geschokt door zijn komst: er wordt over hem gepraat, iedereen wil met hem praten, en elke vrouw die hij ontmoet flirt met hem alsof er geen morgen meer is <0xE2><0x80><0x93> zelfs zijn nicht zinspeelt erop dat ze haar date maar al te graag zou hebben laten schieten om nog wat langer met Frankie-boy te kletsen! Zelfs zijn knappe nicht wil iets van hem! Het klinkt als zo'n lachwekkende aflevering van 'Mike Hammer' waarin ELK single-vrouwtje Stacey Keach wil. En net als Stacey Keach is Frankie-boy allesbehalve de natte droom van een knappe vrouw. In het echte leven zou iemand als Sinatra (zonder de roem) nog niet binnen een straal van honderd meter komen van iemand die zo mooi was als MacLaine. Maar in deze Hollywoodfilm is het precies andersom: MacLaine is helemaal weg van Frankie-boy, maar het kan hem geen moer schelen! Sinatra speelt zijn 'coole' rol veel te vaak in zijn films, en die is zelden geloofwaardig. Dean Martin is een beetje een miscast; hij is niet miscast als kaartspeler, maar meer vanwege het accent dat gewoon niet bij hem past. MacLaine is charmant als altijd, maar ze speelt een karikatuur <0xE2><0x80><0x93> en dat vertrouwen in karikaturen is een van de fundamentele problemen van de film. De hoofdpersonen zijn allemaal een soort stereotypen uit slechte of ik-heb-het-allemaal-wel-gezien-films en goedkope romans; Frankie is de 'coole kat' die teruggaat naar de stad om alle vrouwen te versieren, en zijn werk interesseert hem geen zier (wat, zoals te voorspellen was, uiteindelijk erkenning oplevert); Martin is een louche maar vriendelijke kaartspeler; MacLaine is het domme, maar zeer sympathieke sletje; Frankies blonde liefde is een verwaande literaire expert; Frankies broer is de succesvolle man die in het bedrijf van zijn vrouw is getrouwd en een beroerd huwelijk heeft; enzovoort. <br /><br />Het verhaal bevat een paar toevalligheden die een beetje te vergezocht zijn naar mijn smaak: Frankie loopt toevallig zijn nichtje tegen het lijf op een plaats delict; zijn nichtje staat toevallig op een paar meter afstand van haar vader wanneer die voor de eerste keer zijn secretaresse kust; en dan is er dat afschuwelijke, stomme einde.<br />In het verhaal slaagt een dronken vent die eropuit is om Frankie-jongen te vermoorden er op de een of andere manier in hem te vinden op een kermis nota bene! Het is er stampvol, met het gebruikelijke lawaai en de chaos <0xE2><0x80><0x93> en dat allemaal's avonds <0xE2><0x80><0x93> en toch vindt die vent Frankie op de een of andere manier (hoewel hij zo dronken is als een kanon) en schiet op hem. Maar raad eens wie hij vermoordt? Ze springt voor de kogel om Frankie te redden: een cliché waar stripschrijvers misschien voor terugdeinzen. Dit uiterst pathetische, overdreven dramatische en irritante einde kan beslist geen enkele, zelfs niet half-intelligente, kijker behagen. En dat gebeurt op dezelfde dag dat MacLaine en Sinatra trouwen! De schrijver van deze onzin schijnt zijn hele leven waardeloze stuiverromannetjes te hebben gelezen <0xE2><0x80><0x93> hoe moet je het schrijven van deze film anders verklaren? Er is zelfs een kaartspelletje waarbij een vechtpartij ontstaat met Frankie & Martin versus een paar clichékarikaturen uit de 'levende' verbeelding van de schrijver. (Het leek verdomme wel een western.) Nog iets stoms is de manier waarop Sinatra gek was op die saaie snol met haar snotneus en MacLaine min of meer negeerde. Naarmate de film vordert, komen we erachter dat Sinatra MacLaine te dom vindt voor hem, net zoals de blonde sloerie Sinatra te ordinair voor haar vindt. Er is een zekere snobisme en minachting te bespeuren in het script over MacLaine. MacLaine wordt door iedereen als waardeloos behandeld, terwijl de blonde sloerie wordt behandeld als een prinses en een intellectueel; de ironische waarheid is dat het personage van de laatste nogal dom overkomt en helemaal niet als intellectueel; haar gedrag, opmerkingen en meningen zijn voornamelijk clichés, dwaas, verward, pretentieus en primitief. MacLaines personage WEET tenminste dat zij (MacLaine) dom is. Het zal je zijn opgevallen dat Sinatra moeite had om een einde te vinden voor zijn laatste verhaal <0xE2><0x80><0x93> net als de schrijver van deze film <0xE2><0x80><0x93> en dat hij daarom met die afgezaagde, waardeloze finale kwam.<br />De film heeft in wezen een goede cast en de fotografie is goed, maar het script, hoewel soms wel goed, leunt zwaar op dwaze onzin in plaats van op personages en gebeurtenissen die op de werkelijkheid zijn gebaseerd.<br />Als je mijn 'biografieën' van Shirley MacLaine en andere Hollywood-intellectuelen wilt lezen, neem dan per e-mail contact met me op.
But I doubt many were running to see this movie. Or "Some Came Running Out Of The Cinema". Okay, that's a bit harsh.<br /><br />The film starts in an unintentionally comical way: Frankie-boy comes back to his hometown after many years (this already smells of clichés) and the whole town is shaken by his arrival: he is talked about, everyone wants to talk to him, and every woman he meets flirts with him like there's no tomorrow - even his niece hints that she would gladly have dropped her date to chat with Frankie-boy a little longer! Even his pretty niece wants a piece of him! Sounds like one of those laughable "Mike Hammer" episodes where EVERY single female wants Stacey Keach. And, like Stacey Keach, Frankie-boy is anything but a good-looking woman's wet dream. In real life, someone like Sinatra (without the fame) wouldn't get within 100 m of someone as beautiful as MacLaine. But in this Hollywood movie it's the other way around: MacLaine is absolutely nuts about Frankie-boy, but HE couldn't care less! Sinatra plays his "cool" shtick much too often in his movies, and it is rarely credible. Dean Martin is kind of miscast; he isn't miscast as a card-player, but rather because of the accent which simply doesn't suit him. MacLaine is charming as ever, but she plays a caricature - and this reliance on caricatures is one of the basic problems with the film. The main characters are all some sort of stereotypes out of bad or seen-it-all-before movies and cheap novels; Frankie is the "cool cat" who comes back to town to get all the women, and he couldn't care less about his writing (which, predictably, eventually garners recognition); Martin is a sleazy but friendly card-player; MacLaine is the dumb, but very likable bimbo; Frankie's blond love-interest is a snotty literary expert; Frankie's brother is the successful guy who married into his wife's business and has a lousy marriage; and so on. Clichés.<br /><br />The story contains a couple of coincidences which are a little too far-fetched for my taste: Frankie just happens to bump into his niece in a locale; his niece just happens to be meters away from her daddy when the latter kisses his secretary for the FIRST time; and then there is the awful, stupid ending.<br /><br />In it, a drunk guy bent on killing Frankie-boy somehow manages to find him in a carnival of all places! The place is utterly crowded, with the typical noise and chaos - plus it's happening in the evening - and yet the guy somehow finds Frankie (in spite of being drunk as a doorknob) and shoots at him. But guess who he kills? MacLaine. She jumps in front of the bullet to save Frankie: a cliché which comic-book writers might cringe at. This utterly pathetic, over-dramatic, and annoying ending certainly cannot please any, even semi-intelligent, viewer. And this happens on the same day that MacLaine and Sinatra got married! The writer of this nonsense seems to have read crappy dime novels his whole life - how else is the writing of this movie to be explained? There is even a card game in which a brawl ensues with Frankie & Martin vs. some cliché caricatures out of the writer's "vivid" imagination. (It was like a damn Western suddenly.) Another dumb thing is the way Sinatra was crazy about the boring snotty-nosed bimbo and pretty much ignored MacLaine. As the movie progresses we find out that Sinatra finds MacLaine to be too dumb for him, just as the blond bimbo finds Sinatra to be too low-class for her. There is a certain snobbism and disdain to be detected in the script regarding MacLaine. MacLaine is treated as worthless by everyone, while the blond bimbo is treated as a princess and an intellectual; the ironic truth is that the latter's character comes off as rather dumb and not at all as intellectual; her behaviour, comments, and opinions are mostly clichéd, silly, confused, pretentious, and primitive. At least MacLaine's character KNOWS that she (MacLaine) is dumb. There is another irony that I didn't fail to notice: Sinatra had trouble finding an ending for his latest story - much like the writer of this movie, and that's why he came up with the corny, crappy finale.<br /><br />The film basically has a solid cast, and the photography is nice, but the script, though sometimes okay, relies to heavily on silly nonsense instead of on reality-based characters and events.<br /><br />If you're interested in reading my "biographies" of Shirley MacLaine and other Hollywood intellectuals, contact me by e-mail.