David Lynch' grove en grof getekende vertolking van South Park biedt ons een nachtmerrie van verontrustende clichés over burgerlijke middenklassegezinnen. De vader is een afzichtelijk monster met drie tanden en een onevenredig groot rond mondgat waaruit afgrijselijke keelgeluiden worden geslaakt, de zoon en de moeder zijn voortdurend van afschuw vervuld, onsamenhangende wezens voor wie doodsangst een manier van leven is. In de hele serie wordt een aantal al even absurde personages geïntroduceerd.<br />Lynch is niet beroemd om zijn komedies (i.e. _On the Air_, aspecten van _Wild at Heart_ ) en ik ben niet bijzonder dol op komedies in het algemeen. Maar er waren een paar scènes in _Dumbland_ waar ik hardop om moest lachen. Er zijn een paar slimme stukjes geanimeerde cinematografie <0xE2><0x80><0x93> waarin Lynch een breed scala aan reacties op zijn personages overbrengt via een syntactische opeenvolging van shots in plaats van gezichtsuitdrukkingen (die in Dumbland nooit echt variëren).<br />Ik geloof dat Lynch hier eigenlijk probeerde zijn publiek een rechttoe rechtaan, zij het verontrustende, geanimeerde comedy te geven. Interessant genoeg koos hij ervoor om in de voetsporen te treden van de recente golf van ultra-low-brow humor (dat wil zeggen de meeste films van Will Farrell) terwijl hij er elementen aan toevoegde van venijnige sociale kritiek en klassiek tekenfilmgeweld en grove humor. Hoewel de combinatie hier niet echt goed werkt, is het wel Lynchiaans.<br />De moeite van het bekijken waard voor Lynch-fans.
David Lynch's crude and crudely drawn take on South Park presents us with a nightmare of disturbing clichés about suburban middle class families. The father is a hideous monster with three teeth and a disproportionately large circular mouth-hole from which are uttered the most horrendous guttural noises, the son and mother are permanently horrified, incoherent creatures for whom terror is a way of life. A number of equally absurd characters are introduced throughout the series.<br /><br />Lynch is not famous for his comedies (i.e. On the Air, aspects of Wild at Heart), and I am not particularly fond of comedies in general. However, there were a couple of scenes in Dumbland which made me laugh out loud. There are some clever bits of animated cinematography - where Lynch conveys wide ranges of reaction in his characters through a syntactical arrangement of shots as opposed to facial expressions (which never really vary in Dumbland).<br /><br />I believe Lynch was really trying to give his audience a straight-forward, if disturbing, animated comedy here. Interestingly, he chose to follow in the footsteps of the recent wave of ultra-low-brow humor (i.e. most Will Farrell films) while adding elements of vicious social critique and classic cartoon violence and gross-out humor. While the blend doesn't really work very well here, it is nothing if not Lynchian.<br /><br />Worth seeing by Lynch fans.