Dit is waar ik het over heb. Eindelijk een goedkoop horroruitje dat zijn beperkingen in zijn voordeel gebruikt. WENDIGO mag dan af en toe een zwakke plek hebben, het is een triomf van de verbeelding. Toegegeven, het leunt zwaar op de EVIL DOAD-stijl van camerabewegingen vanwege zijn stemmingswisselingen, maar het is nog steeds een stuk beter dan 99 procent van de rechtstreekse videotroep.<br />Het verhaal is vrij eenvoudig: een gezin gaat op vakantie in een afgelegen hut en wordt bedreigd door een bijzonder gestoorde jager. Maar regisseur Larry Fessenden weet echt hoe hij spanning moet opbouwen en er door het gebruik van de mythische Wendigo lagen verontrustende griezeligheid aan moet toevoegen. Is het echt? Zit het allemaal in de verbeelding van de jongen? Is het een uitwendige weergave van de emotionele toestand van het kind? Er zijn mensen die beweren dat de film onbevredigend is omdat het aan jou is om te beslissen. Laat je niet afschrikken door zulke kleinzielige onzin. Een film die je aan het denken zet, kun je niet vermijden. Je kunt je er juist in verheugen.
Now this is what I'm talking about. Finally, a low-budget horror outing that uses its limitations to its advantage. WENDIGO, while occasionally flawed, is a triumph of the imagination. Granted, it leans heavy on EVIL DEAD style camera moves for its moodiness, but it's still a damn sight better than 99% of direct to video dross.<br /><br />The story is pretty simple: a family takes a vacation at a remote cabin and are menaced by one particularly unhinged hunter. But director Larry Fessenden really knows how to build suspense and add layers of unsettling creepiness through the use of the mythical Wendigo. Is it real? Is it all in the boy's imagination? Is it an externalization of the child's emotional state? <br /><br />Some have quibbled that the film is unsatisfying because it's left to you to decide. Don't be put off by such petty nonsense. A film that makes you think is not one to avoid. It's one to rejoice in.