Na 21 films en drie jaar werken in Hollywood kreeg Bette Davis eindelijk een rol waarvan ze beweerde dat ze die zelf had en die haar tot een kracht maakte om rekening mee te houden. Als Mildred Rogers kwam Davis naar voren in een volkomen onsympathieke rol van een sletterige serveerster die het doelwit wordt van Leslie Howards affectie, en hoewel ze er al naar verlangde om haar tanden in een rol als deze te zetten, had ze geen enkele scrupules over de vreselijke dingen die haar personage in de loop van de film zou moeten doen en de vreselijke transformatie die ze zou ondergaan. Het is ook algemeen bekend dat haar optreden hier, een van de weinige dingen die deze enigszins ongelijkmatige film draaglijk maken, zelfs na twee remakes en de scènes waarin ze Howard aanvliegt, nog steeds de filmgeschiedenis heeft geschreven.<br />Na ongeveer 85 minuten gaat het verhaal in een mooi tempo verder en vertelt het verhaal van Philip Carey (Howard) terwijl zijn leven keer op keer dat van de destructieve Mildred Rogers kruist.<br />De chemie tussen Howard en Davis bestaat bijna niet <0xE2><0x80><0x93> Davis, die veel later in haar leven een interview kreeg, vond Howards ijzige houding tegenover haar persoonlijk niet zo leuk, en dat hielp haar om zich (in karakter) nog slechter tegen hem te gedragen als Mildred. Desalniettemin lijken de twee elkaar niet goed aan te kunnen; hun scènes samen blijven stijfjes, slechts gered door de felle zuurheid die Davis aanbrengt in haar zinnen en haar eigen nerveuze aanwezigheid. Aan de andere kant heeft Cromwells regie een zekere stijfheid over zich die af en toe niet helemaal doorslaat - hij probeert wat ruimte in te vullen (wanneer Davis er niet is) met verbrokkelde scènes en montages die het verstrijken van de tijd aangeven (een kalender die over een veranderende Frances Dee is gelegd). Alles in de stijl van toen. Dat was voordat er technische foefjes en ingewikkelde camerastandpunten kwamen, en in wezen is het visuele verhaal een vereenvoudigde, simpele vertaling van de Somerset Maugham-vertaling. De roman van Philip Carey <0xE2><0x80><0x93> en dat zegt veel, want op 600 pagina's zou 'Van menselijke slavernij' zelfs toen al moeilijk te filmen zijn geweest.<br />Het verhaal geeft aan dat Philip Carey misschien wel een beetje een veelvraat is, want er is geen waarneembare seksuele aantrekkingskracht tussen hem en Mildred, en om dat te verergeren, verbergt Mildred haar ongenoegen nooit van het begin af aan. Howards optreden lijkt nooit door veel externe emotie te worden beïnvloed <0xE2><0x80><0x93> zijn ogen staan voortdurend droevig, zijn gezichtsuitdrukking is nooit ver verwijderd van verloren (hij zou bijna een verre neef van William Hurt kunnen zijn in 'De toevallige toerist'). Maar dit is mogelijk een deel van zijn karakter en de reden waarom hij niet inziet dat andere vrouwen (gespeeld door Kay Johnson en Frances Dee) zich kwetsbaar opstellen voor onbeantwoorde genegenheid. Interessant is dat Johnsons Norah, als ze eenmaal beseft dat Carey nooit voor haar zal vallen, het verhaal samenvat met de opmerking dat mensen verbonden zijn met andere mensen <0xE2><0x80><0x93> zij is verbonden met Carey zoals Carey verbonden is met Mildred, en Mildred zelf is verbonden met Miller (of mannen die de rol van kostwinner vervullen). In haar korte maar gedenkwaardige scène is zij degene die de essentie van de moraal van het verhaal in zich draagt.
After 21 movies and three years of working in Hollywood Bette Davis finally got a role she claimed as her own and which put her as a force to be reckoned with. As Mildred Rogers, Davis burst forth with a completely unsympathetic role of a slutty waitress who becomes the target of Leslie Howard's affections, and already eager to sink her teeth into a role like this, she had no qualms of the awful things her character was meant to do throughout the course of the film and the awful transformation she would undergo. It also has been widely noted that her performance here, one of the few things that makes this slightly uneven movie watchable, has been the one to remember even after two remakes and the scenes where she rips into Howard have made cinema history.<br /><br />At circa 85 minutes, the story moves at a nice pace, telling the story of Philip Carey (Howard) as his life crosses that of the destructive Mildred Rogers over and over again.<br /><br />Howard and Davis' chemistry is all but non-existent -- Davis sustained in an interview much later in life she personally didn't care much for Howard's iciness towards her and that helped her act even worse (in character) towards him as Mildred. All the same, the two seem awkward with one another; their scenes together remain stiff, only salvaged by the ferocious acidity Davis brings to her lines and her own nervous presence. Then again, Cromwell's direction has a certain stiltedness about itself that fails to come through at times -- he tries to fill in some space (whenever Davis is not there) with dissolves and montages indicating the passing of time (a calendar superimposed over a changing Frances Dee). All much in the style back then. This was before technicalities and complicated camera angles came into being, and in essence, the visual story is a simplified, bare essentials translation of the Somerset Maugham's novel -- which is saying a lot, since at 600 pages, "Of Human Bondage" would have been indeed hard to film even then.<br /><br />Storywise, it feels that Philip Carey may be something of a glutton for punishment, since there is no discernible, sexual attraction between he and Mildred and to compound that, Mildred never hides her displeasure from the get-go. Howard's performance never seems to go through much external emotion -- his eyes are constantly sad, his expression never veers too far away from lost (he could almost be a distant cousin to William Hurt in "The Accidental Tourist" -- dejected, hurt, and absolutely passive), but this is possibly a part of his character and the reason he fails to see that other women (played by Kay Johnson and Frances Dee) are making themselves vulnerable to unrequited affections. Interestingly, Johnson's Norah, once she realizes Carey will never fall for her, is the one who sums the story up with her observation that people are bound to other people -- she is bound to Carey as Carey is bound to Mildred, and Mildred herself is bound to Miller (or men who fit the role of provider). In her short but memorable scene, she's the one who holds the essence of the story's moral.