Mijn hemel, wat kan de intuïtie van een regisseur materiaal opleveren dat precies het juiste duwtje in de juiste richting nodig heeft. De jonge meneer Lincoln zit vol met een paar 'ouderwetse' waarden, die achteraf gezien, ondanks de tweedimensionale weergave, in elk geval respectabeler zijn dan wat je in de huidige filmwereld in de smiezen zou kunnen krijgen. Wat het zo buitengewoon goed doet, in al zijn eenvoud en grandeur, is dat het een waarlijk groot rechtszaaldrama is in de vorm van een geschiedenisles.<br />We kennen allemaal Abraham Lincoln als de zestiende president die de emancipatie verrichtte en na de burgeroorlog werd vermoord. Maar als advocaat in zijn jonge jaren was hij charismatisch, geestig op de meest onverwachte plaatsen en een echte heer. Hij is niet een of andere superheld die geen kwaad kan doen (wat Fonda's enige zorg was voordat hij zich aanmeldde), maar een figuur met mogelijke tekortkomingen die worden overtroffen door zijn aangeboren goedheid en zijn heldere inzicht in goed en kwaad.<br />Het volstaat te zeggen dat John Ford een uitzonderlijk verhalenverteller is, bijna zonder het te proberen. Dat is een leugen, hij probeert het wel, maar hij doet het min of meer moeiteloos in de studio; hij werkte op een onafhankelijke manier terwijl hij tegelijkertijd Zanuck een plezier deed, dus hij werd min of meer alleen gelaten met zijn eigen beknopte methoden in het 'editen in camera'. Het is deze kracht van de conventionele wijsheid die op de een of andere manier hand in hand gaat met het materiaal, als een soort metgezel van de volbloed Americana in 1939, zoals te zien is in Mr. Smith Goes to Washington (alleen is het hier de wet en niet de politiek).<br />Fonda is geweldig in de hoofdrol <0xE2><0x80><0x93> zijn eerste met Ford <0xE2><0x80><0x93> en laat ons Lincoln geen moment uit het oog, ondanks de make-up en de extra verhoging in de schoenen. Fonda's eigen persoonlijkheid komt in zekere zin tot uiting in het karakter van Lincoln, zoals dat het geval zou zijn in Grapes of Wrath en My Darling Clementine. Hoe onwaarschijnlijk het ook mag zijn, dat is het.' Er is niemand anders uit die tijd die hem toen had kunnen spelen: hij is volwassen en wijs, maar hij heeft het lef om zichzelf te bewijzen in dit geval van een gecompliceerde hij-zag-dat-zij-het-niet-deed-moordzaak.<br />Alleen in kleine stukjes en beetjes, zoals die laatste opname waarop je Lincoln met zijn monument over de weg ziet lopen, en een paar kleine scènes in het begin van die grote optochtscène, lijkt het nogal gedateerd. Wat de doelen betreft die de jonge meneer Lincoln inzette, die werden allemaal bemand door Ford en zijn ploeg en de spelers; het is niet zo oubollig als je misschien zou denken, en het heeft een sterk evenwicht tussen humor en oprechte tragiek.
My what a director's intuition can bring on material that needs just the right nudge in the right directions. Young Mr. Lincoln is filled up with some 'old-fashioned' values, which in retrospect, despite its two-dimensional portrayal, is at least more respectably done than one might see in the pap in current cinema. What makes it work so extremely well as it does, in all its simplicity and grandeur, is that its a truly great courtroom drama in the guise of a history lesson. <br /><br />We all know of Abraham Lincoln as the 16th president that did the emancipation and after the Civil war got assassinated. But as the lawyer in his earlier years he was charismatic, funny in the most unexpected places, and a true gentleman. He's not some superhero that can do no wrong (which was Fonda's only apprehension to the part before signing on), but a figure with possible flaws that are surpassed by his innate goodness and clear sight of right and wrong.<br /><br />It's suffice to say that John Ford is exceptional as a storyteller almost without trying. Actually, it's a lie, he does try, but he makes it sort of effortless in the studio system; he worked in an independent manner while also pleasing simultaneously Zanuck, so he was pretty much left alone to his own succinct practices in "editing in camera", and not moving it around so as to not waver far off from the story. It's this strength of conventional wisdom that somehow works hand in hand with the material, as a kind of companion piece to the full-blooded Americana in 1939 as seen in Mr. Smith Goes to Washington (only here it's the law and not politics). <br /><br />Fonda is terrific in the lead- his first with Ford- and never lets us loose sight of Lincoln past the make-up and extra boost in the shoes. Fonda's own personality, in a sense, as it would in Grapes of Wrath and My Darling Clementine, comes out in the character of Lincoln. However unlikely it might be, there's no one else from this period that could have played him then: he's mature and wise, but has the gumption to prove himself in this case of a convoluted he-saw-that-but-did-she murder case.<br /><br />Only in little bits and pieces, like that final shot which superimposes Lincoln walking down the road with his monument, and a couple of small instances during that big parade scene early on, seem pretty dated. As far as the goals set out with Young Mr. Lincoln, there were all met by Ford and his crew and cast; it's not as hokey as one might think going in, and it's got a strong balance of humor and genuine pathos.