Een van de vreemdste liefdesgeschiedenissen uit de geschiedenis is deze: een ernstig gestoorde man wordt verliefd op een ongeneeslijk zieke vrouw, die zijn leven een andere wending geeft voordat ze sterft. Af en toe is dit verhaal goed en realistisch gedaan (zoals in 'The Theory of Flight', een uitstekende komedie), maar vaker is het gedaan zoals het hier is, waar de heldin zoals gewoonlijk sterft aan de 'Oude Filmziekte'. Je weet wel, de ongeneeslijke ziekte die geen symptomen heeft behalve een flauwte en de behoefte om te gaan liggen terwijl je je geliefde voorgoed vaarwel zegt; en je uiterlijk wordt er helemaal niet door aangetast (en aangezien dit de jaren zeventig zijn, ook je seksleven niet). Dit is een van de slechtste versies van dat ene verhaal, waarin een heel dom script twee onverenigbare en ongelooflijke personages bij elkaar brengt, en die worden gespeeld door acteurs die helemaal van de wereld zijn.<br />Dit moet wel de slechtste voorstelling uit de carrière van Al Pacino zijn, en dat zeg ik nadat ik nog maar twee dagen geleden _The Devil's Advocate_ heb gezien! Hij speelt een controlfreak, een emotioneel geconstipeerde autocoureur, en speelt een onsympathiek, levenloos personage. Hij lijkt zich voortdurend af te vragen waarom hij in de buurt van het rooster van Marthe Keller blijft (dat doet het publiek ook) en brengt het grootste deel van de film alleen maar... staan, meestal met open mond. De enige keer dat hij enig teken van leven vertoont, is tegen het einde, wanneer zijn personage bewijst dat hij van een stijve hark is veranderd in een bevrijd man door een hilarische Mae West-imitatie uit te voeren. Hé, dat was in de jaren zeventig!<br />Marthe Keller is al net zo verschrikkelijk als de stervende liefdesrelatie; haar personage is bedacht als brutaal en vrij en ontroerend en ongeremd en vol leven, ook al is ze stervende, en was waarschijnlijk bedoeld om gespeeld te worden door een actrice met de gevoeligheid van bijvoorbeeld Vanessa Redgrave of Julie Christie. In plaats daarvan krijgen ze het uitdrukkingsloze gezicht en het zware Duitse accent van Ms. Keller, die eerder overkomt als een eng Teutoons stereotype ('You VILL eat ze omelet!') dan als een beminnelijk iemand. Ze wordt verondersteld Pacino te hervormen en hem moed en karakter en zo bij te brengen, maar zo werkt het niet, het is eerder alsof ze op de meest weerzinwekkende manier op zijn tekortkomingen blijft hameren. Dit is een van de minst overtuigende romances uit de filmgeschiedenis, waarin je niet kunt geloven dat ze met iemand zou willen zijn die ze zo waardeloos vindt, en je niet kunt geloven dat hij met iemand is die hem zo op de zenuwen werkt. Hij is een echte liefhebber van slechte films, die vooral geïnteresseerd is in het bestuderen van Extreme Lack of Chemistry tussen hoofdrolspelers, of Very Bad Casting (niet alleen de hoofdrollen zijn verschrikkelijk, maar Pacino's andere vriendin wordt gespeeld door een actrice die er net zo uitziet en klinkt als Keller met korter haar, ik heb ze helemaal in de war gemaakt). Dit is niet zo'n slechte film waar je om de haverklap om moet lachen, zoals 'The Conqueror', dit is gewoon een heel, heel slechte film.<br /><br />
One of the most peculiar oft-used romance movie plots is this one: A seriously messed-up man falls in love with a terminally ill woman, who turns his life around before dying. Occasionally this story is done well and realistically (as in "The Theory of Flight", an excellent weepie), but more frequently it's done like it is here, where as usual the heroine dies of "Old Movie Disease". You know, the terminal illness that has no symptoms but one fainting spell and a need to lie down as you're telling your lover goodbye forever; and your looks aren't affected one bit (and since this is the 70's, neither is your sex life). This is one of the worst versions made of that particular story, where a very silly script puts two incompatible and unbelievable characters together, and they're played by actors who are completely at sea.<br /><br />This has got to be the worst performance of Al Pacino's career, and I say that after having seen "The Devil's Advocate" only two days ago! He plays a control-freak, emotionally constipated race-car driver, and plays an unlikeable character lifelessly. He seems to constantly be asking himself why he's staying around the grating Marthe Keller (so does the audience), and spends most of the movie just... standing there, usually with his mouth hanging open. The only time he shows any sign of life is towards the end, where his character proves that he's changed from uptight to liberated by doing a hilariously bad Mae West imitation. Hey, it *was* the seventies!<br /><br />Marthe Keller is equally terrible as the dying love interest; her character was conceived as bold and free and touching and uninhibited and full of life even though dying, and was probably meant to be played with an actress with the sensitivity of, say, Vanessa Redgrave or Julie Christie. Instead, they got the expressionless face and heavy German accent of Ms. Keller, who comes across as more of a scary Teutonic stereotype ("You VILL eat ze omelet!") than anything like lovable. She's supposed to be reforming Pacino and filling him with courage and spirit and all that, but it doesn't work that way, it's more like she's harping on his faults in the most obnoxious possible fashion. This makes for one of the least convincing romances in movie history, where you can't believe she'd be with someone she finds so worthless, and you can't believe he's with someone who gets on his nerves that much.<br /><br />Some bad-movie fans call this a cult classic, mostly because of Pacino's silly "liberating" Mae West imitation. The scene is a scream, especially in context, but not worth sitting through the rest of the film for. No, only see the film if you're a serious bad-movie aficionado who is especially interested in studying Extreme Lack of Chemistry between leading actors, or Very Bad Casting (not only are the leads terrible, but Pacino's other girlfriend is played by an actress who looks and sounds just likes Keller with shorter hair, I got them totally confused). This isn't one of those laugh-a-minute bad movies like "The Conqueror", it's just a really, really bad movie.<br /><br />