Net als de vriendelijke reuzen die de tweede helft van de titel van deze film vormen, is de nieuwste productie van Michael Oblowitz elegant, maar ook traag en zwaarwichtig. De laatste productie van de producer, 'Mosquitoman-3D', had hetzelfde probleem. Het is moeilijk je een saaie haaienfilm voor te stellen, maar op de een of andere manier is het ze gelukt. De enige troef van Hammerhead: Shark Frenzy was dat het een redelijke animatronix is, wat altijd leuk is als je te maken hebt met wonderbaarlijke werelden onder het oppervlak van de oceaan. Maar zelfs dat was slechts redelijk. Slechte focus in sommige scènes maakte de productie amateuristisch. Met Dolphins en Whales is de technologie zo goed als verloren gegaan. Benevelde scènes en te veel close-ups van de reuzenfiguren van de film maken geen gebruik van de verbluffende 3D-mogelijkheden van IMAX. Er zijn veel te weinig scènes met enige diepgang of afwisseling. Close-ups van deze ontzagwekkende wezens zien er gewoon vlak uit en er is vaak maar één wezen in beeld, dus er is geen contrast tussen diepte en beeld. Michael Oblowitz probeert in de voetsporen van zijn vader te treden, maar als je de Haai-Week op de kabel hebt, is zijn introspectieve en saaie behandeling van zijn proefpersonen een voortdurende teleurstelling.
Like the gentle giants that make up the latter half of this film's title, Michael Oblowitz's latest production has grace, but it's also slow and ponderous. The producer's last outing, "Mosquitoman-3D" had the same problem. It's hard to imagine a boring shark movie, but they somehow managed it. The only draw for Hammerhead: Shark Frenzy was it's passable animatronix, which is always fun when dealing with wondrous worlds beneath the ocean's surface. But even that was only passable. Poor focus in some scenes made the production seems amateurish. With Dolphins and Whales, the technology is all but wasted. Cloudy scenes and too many close-ups of the film's giant subjects do nothing to take advantage of IMAX's stunning 3D capabilities. There are far too few scenes of any depth or variety. Close-ups of these awesome creatures just look flat and there is often only one creature in the cameras field, so there is no contrast of depth. Michael Oblowitz is trying to follow in his father's footsteps, but when you've got Shark-Week on cable, his introspective and dull treatment of his subjects is a constant disappointment.