In de pas uitgebrachte Pre-Code-serie keek ik net naar MORGEN OP DE AFSPRAAK, en het verbaasde me hoe ik van begin tot eind van de autoserie genoot. De meeste andere commentatoren hebben het verhaal al behandeld, een moordmysterie in een musical, maar ik wilde er nog een paar noten aan toevoegen. Brisson en Carlisle zijn relatief saai, vergeleken met zelfs de meeste van de minder belangrijke spelers, en geen van beiden lijkt echt de juiste stem te hebben voor wat ze zingen (Carlisle is een getrainde operazanger, Brisson een beetje wiebelig op sommige van zijn hoge en lage noten). De grote Victor McLaglen en Jack Oakie kunnen goed met elkaar overweg, met een uitstekend gevoel voor timing dat het balletje aan het rollen houdt tussen de nummers door. Ja, Lucille Ball en Ann Sheridan zijn Vanities-meisjes, maar laten we de schitterende jazzzangeres Ernestine Anderson in het nummer 'Ebony Rhapsody' niet vergeten. Gail Patrick maakt een van haar eerste optredens en klinkt een beetje als Eve Arden; Patrick zou later de uitvoerend producent van de Perry Mason-serie worden. Dan is er Jessie Ralph als de garderobedame <0xE2><0x80><0x93> je zult haar ook zien in David COPPERFIELD (als tante Peggoty) en THE BANK DICK. De muziek is heel goed <0xE2><0x80><0x93> Brisson die het standaardnummer 'Cocktails for Two' introduceert in twee verschillende scènes; 'Sweet Marihuana' met nauwelijks geklede peyote-knoppenmeisjes op de achtergrond (het bloed dat op de witte huid van een van de chorines druppelde was heerlijk ijzingwekkend); de 'Ebony Rhapsody' met Duke Ellington's ' Het orkest en een schare prachtige dansers, zowel zwart als blank, mixen het. En ik geloof dat dit een van de eerste musicals is die zo'n mix bevat <0xE2><0x80><0x93> en de kostuums laten niets aan de verbeelding over.
I just viewed MURDER AT THE VANITIES in the newly-released Universal Pre-Code set, and I was amazed at how much I enjoyed the vehicle end to end. Most of the other commentators have covered the story, a murder mystery within a musical, but I wanted to add a few additional notes. Brisson and Carlisle are relatively bland, compared to even most of the minor players, and neither one really seems to have the proper voice for what they're singing (Carlisle being a trained opera singer, Brisson a bit wobbly on some of his high and low notes). The great Victor McLaglen and Jack Oakie play well off each other, with an excellent sense of timing that keeps the ball rolling between musical numbers. Yes, Lucille Ball and Ann Sheridan are Vanities girls, but let's not forget the splendid jazz singer Ernestine Anderson in the "Ebony Rhapsody" number. Gail Patrick makes one of her early appearances, sounding a bit like Eve Arden; Patrick would go on to become the executive producer of the Perry Mason TV series. Then there's Jessie Ralph as the wardrobe mistress--you'll spot her also in David COPPERFIELD (as Aunt Peggoty) and THE BANK DICK. The music is very good--Brisson introducing the standard "Cocktails for Two" in two different scenes; "Sweet Marihuana" with barely clad peyote button girls in the background (blood dripping on one chorine's white skin was wonderfully chilling); the "Ebony Rhapsody," with Duke Ellington's Orchestra and a bevy of beautiful dancers, both black and white, mixing it up. And I believe this is one of the only early musicals to feature such a mix--and the costumes leave nothing to the imagination.