Oliver Twist zou zowel controverse als succes kennen nadat Dickens het in 1837 in de openbaarheid had gebracht. Zijn beeld van het leven in de stadsgetto's was schokkend en nieuw, en dat hij in de centrale figuren van de roman misdadigers opvoerde was ook een vernieuwing.<br />Op een dag liep hij in Londen langs een jonge vrouw met wie hij bevriend was geweest. Hij zei haar gedag, maar ze deed nogal stijfjes tegen hem. Hij kon dat niet begrijpen. Een paar dagen later kwamen ze elkaar weer tegen en hij vroeg wat hij had gedaan om haar van streek te maken. 'Nou, als je het dan moet weten, ik vond je laatste roman niet goed,' zei ze. 'Echt, iedereen heeft er een hoge dunk van.' 'O, Charles,' zei ze, 'ik ben joods. Hoe kun je zo'n figuur als Fagin verzinnen?' Dit had hij niet verwacht: 'Nou ja... je weet toch nog dat proces van Ikey Solomon, de dieventrainer. Hij is een model voor Fagin en hij was joods.'<br />Dickens merkte dat dit de zaak niet beslechtte. 'Ja,' antwoordde ze, 'hij kreeg zijn verdiende loon. Maar Charles, ze noemden hem niet "Solomon de jood" zoals jij Fagin "de jood" noemt! Bovendien had Solomon geen moord in de zin. Dat doet Fagin.' Dickens moest toegeven dat hij zich misschien had laten meeslepen. Hij vertrok terwijl hij nadacht over wat ze had gezegd.<br />Oliver Twist werd in verschillende edities gepubliceerd. Dickens probeerde Fagin wat te verbeteren. Toen kreeg hij een idee. Hij herschreef het hoofdstuk met de titel 'Fagins laatste nacht in leven', waarin hij de angst van de man toonde toen hij op het punt stond te worden opgehangen. Hij voegde er nog een paar details aan toe.<br />Hij liet zijn vriendin weten dat hij Fagin wilde veranderen. Een dag of wat later ontmoette hij haar bij een vriendin thuis. Ze keek hem aan alsof hij gek was. 'Vond je de veranderingen niet leuk?' vroeg hij. 'Charles, wat er verandert <0xE2><0x80><0x93> hij is nog steeds een gemene schurk die "de Jood" wordt genoemd!' antwoordde ze. 'Toen je Fagin voor het eerst zag, was hij bezig zijn eigen eten klaar te maken... heb je dat gelezen?' Dickens keek haar aan in de verwachting een teken van herkenning te zien. In plaats daarvan keek de dame verward. 'Ik heb gelezen dat hij bij de haard zat, maar ik moet de passage doorgebladerd hebben.' Dickens glimlachte alsof hij briljant was. 'Hij is bezig een varkensworstje klaar te maken voor zijn avondeten.' 'Een wat?' riep ze uit. 'Hij eet varkensvlees, liefje... zie je <0xE2><0x80><0x93> hij is geen goede jood!' Zijn vriendin keek hem aan, schudde haar hoofd en verliet tot zijn ontsteltenis het huis van haar vriendin. Ze sprak jaren niet tegen hem. <br />Dickens heeft zijn eigen bekrompenheid nooit helemaal van zich af kunnen zetten, maar de situatie leidde wel tot een gedeeltelijke poging tot verbetering in zijn laatste voltooide roman. In ONZE EIGEN VRIEND (1865) heeft hij een bijfiguur, de heer Riah, die door een gewetenloze huisbaas wordt gebruikt om de hoge huur van arme huurders te innen. De huisbaas denkt dat de heer Riah de schuld zal krijgen omdat hij joods is.<br />Maar de heer Riah is een goed mens. Hij is een heel goed mens. Hij is een heel, heel, heel goed mens <0xE2><0x80><0x93> zo goed dat het bijna niet te geloven is. Als Fagin de heer Riah in actie zou zien, zou hij hem waarschijnlijk met een stok wegjagen.<br />Het antisemitische beeld van Fagin is tot op de dag van vandaag blijven hangen. Het is een bewijs van Dickens' genialiteit als schrijver dat de roman die overtreft. Maar door het verhaal op film te brengen veroorzaakt het nog steeds problemen voor scenarioschrijvers en regisseurs: hoe kun je na de Holocaust een waardige roman in een film behandelen zonder de onverdraagzaamheid op te stoken? David Lean liet zien hoe je Alec Guiness in een of twee scènes kunt laten verschijnen die een menselijke kant laten zien, en hoe je een menigte aan het eind met echte waardigheid tegemoet kunt treden. Sir Carol Reed deed het in zijn muzikale versie van de roman nog beter, dankzij een herschreven versie van het oorspronkelijke musicalscript. In het midden van de jaren zestig was van Oliver Reed een West End-hit gemaakt, die vervolgens naar Broadway was gebracht, waar hij opnieuw een hit was geworden. Met een prachtige score van Lionel Bart, waaronder 'Eten is lekker, eten is lekker', 'Ik bekijk de situatie', 'Denk eens na', 'Boy For Sale', 'Who Will Buy' en 'As Long As He Needs Me', verdiende het succes dat het kreeg. Reed deed het goed bij het kiezen van de rollen, waaronder die van zijn neef Oliver Reed als Sykes, Ron Moody als Fagin, Mark Lester als Oliver, Jack Wild als de Dodger, Shani Wallis als Nancy en Harry Secombe als de heer Bumble. Tien jaar lang waren er in Hollywood geen grote muzikale successen geweest <0xE2><0x80><0x93> de laatste musical die een Oscar voor de beste film won was _GIGI_ in 1958. _OLIVER_ won hem in 1968.<br />En Fagin <0xE2><0x80><0x93> hoe moet hij het eeuwige probleem van de karikatuur aanpakken? Nou, in de musical wordt Fagin niet gevangen, berecht en terechtgesteld voor de moord die hij pleegt. Per slot van rekening liet zelfs Lean zien hoe Fagin probeerde zijn medeplichtige in zijn handelingen te beheersen. Maar hier beseft Fagin dat hij te oud begint te worden om nog afhankelijk te zijn van dit riskante leven. Hoewel hij zijn schatten verliest (de gestolen voorwerpen heeft hij gehouden omdat hij hun waarde kende en hun schoonheid bewonderde), besluit hij dat hij zich kan hervormen. Dat mag hij doen, vergezeld van zijn trouwe acoliet, de Artful Dodger. Ik denk niet dat Dickens de verandering op prijs zou hebben gesteld (zijn vriendin misschien wel), maar een modern publiek accepteert het zeker als passend.
OLIVER TWIST was to have controversy as well as success following it after Dickens published it in 1837. His picture of life in the urban ghettos was something shocking and new, and his making the central figures of the novel include criminals was another innovation.<br /><br />One day he was walking in London and passed a young woman he had been friendly with. He said hello, but she was rather stiff with him. He could not understand this. A few days later they met again, and he asked what he had done to upset her. "Well, if you must know, I did not like your last novel.", she said. "Really, everyone else thinks highly of it." He was puzzled: "What's wrong with it?" "Oh, Charles," she said, "I'm Jewish. How could you make up such a character like Fagin?!" He had not expected this: "Well...you know that trial last year of Ikey Solomon, the thief trainer. He's a model for Fagin and he was Jewish." <br /><br />Dickens found that did not settle things. "Yes," she replied, "He got what he deserved. But Charles, they did not call him "Solomon the Jew" like you call Fagin "the Jew"! Moreover, Solomon did not plan a murder. Fagin does." Dickens had to admit that he might have gotten carried away. He left thinking about what she said.<br /><br />Oliver Twist was published in several editions. Dickens tried to improve on Fagin a bit. Then he got an idea. He reworked the chapter called "Fagin's Last Night Alive", showing the fears in the man as he faced hanging. He also added some additional details. <br /><br />He let his female friend know about his resolve to change Fagin. A day or so later he met her at a friend's house. She looked at him as though he was crazy. "Didn't you like the changes?", he asked. "Charles, what changes - he's still a vile villain called "the Jew"!", she replied. "Yes, I did keep those in, but didn't you see how frightened he was in the death cell in prison." The young woman had noticed this, but felt that he was so vile he deserved to be suffering such fears. "Ah...then I was right about that...and did you see the little details I added?", he asked. "What details?", she replied. "When you first see Fagin now he is cooking himself dinner...you read that?", Dickens looked at her expecting a sign of recognition. Instead the lady looked confused. "I read he was at the fireplace, but I must have skimmed the passage." Dickens smiled as though he was brilliant, "He is cooking a pork sausage for his dinner." "A what!"she exclaimed. "He's eating pork, my dear...see - he's not a good Jew!" His friend looked at him, shook her head, and to his dismay left their friend's house. She didn't speak to him for years.<br /><br />Dickens never totally shook off his own bigotries, but the situation did lead to a partial attempt at amends in his last completed novel. In OUR MUTUAL FRIEND (1865) he has a minor character, Mr. Riah, who is used by an unscrupulous landlord to collect high rents from poor tenants. The landlord figures that Mr. Riah will be blamed because he is Jewish.<br /><br />But Mr. Riah is a good man. He is a very good man. He is a very, very, very, very good man - so good as to be unbelievable. If Fagin saw Mr. Riah in action he'd probably chase him away with a stick.<br /><br />The anti-Semitic image of Fagin lingers to this day. It is a measure of Dickens' genius as a writer that the novel overcomes it. However, in presenting the story on film it still causes problems for screenplay writers and directors: how, after the Holocaust, can one do a film treatment of a worthy novel without inflaming bigotry? David Lean showed how by having Alec Guiness appear in one or two scenes showing a human side and in confronting a mob at the end with true dignity. Sir Carol Reed, in his musical version of the novel did it better yet, due to a rewrite in the original musical's script.<br /><br />OLIVER had been made into a West End musical hit in the middle 1960s, and then taken to Broadway where it was again a hit. With a wonderful score by Lionel Bart, including "Food Glorious Food", "I Am Reviewing the Situation", "Consider Yourself", "Boy For Sale", "Who Will Buy", "As Long As He Needs Me", it deserved it's success. Reed did well in his casting the roles, including his nephew Oliver Reed as Sykes, Ron Moody as Fagin, Mark Lester as Oliver, Jack Wild as the Dodger, Shani Wallis as Nancy, and Harry Secombe as Mr. Bumble. There had been no big musical successes in Hollywood for a decade - the last musical to win the Best Picture Oscar had been GIGI in 1958. OLIVER won it in 1968.<br /><br />And Fagin - how to handle the eternal problem of the caricature? Well in the musical Fagin is not captured, tried and executed for the murder that is committed. After all, even Lean showed Fagin tried to control his confederate in his actions. But here Fagin realizes that he is getting too old to depend on this kind of chancy life. Although he loses his treasures (those stolen items he kept because he knew their value, and admired their beauty), he decides he can reform. He is allowed to do so, accompanied by his faithful acolyte, the Artful Dodger. I don't think Dickens would have appreciated the change (his female friend might have), but a modern audience certainly accepts it as fitting.