Voor mij is dit de meest volmaakte film van Ealing Studio's <0xE2><0x80><0x93> een halve eeuw later nog even fris en relevant als op de dag dat hij werd uitgebracht.<br />Als satire op de economische begrippen van 'groei' en de commerciële noodzaak van ingebouwde veroudering, kan hij nauwelijks beter zijn. En van welke andere film kun je zeggen dat de held letterlijk de plot draagt?<br />Vreemd genoeg zijn er parallellen met Jurassic Park, waarin het geklooi met de omgeving letterlijk omslaat en je bijt. Maar Spielberg deinsde terug voor de briljante centrale verzinsels in het boek om een of andere onzin over 'kinderen' te gebruiken. Hmm. In The Man in the White Suit speelt Alec Guiness een idealistische jonge wetenschapper die een stof bedenkt die nooit vuil wordt en nooit slijt. Plotseling zijn arbeiders en kapitaal in de fabriek in Noord-Engeland waar hij werkt, verenigd als nooit tevoren in de bescherming van hun levensonderhoud.<br />Natuurlijk is het, omdat het Ealing is, een komedie, maar dat had niet gehoeven. Het complexe samenspel van gevestigde (zou dat wel passen?) belangen speelt zich prachtig af, terwijl alle partijen zich een voor een realiseren dat 'vooruitgang' een bedreiging is en dat wegwerp en verspilling de weefgetouwen in beweging houden. Maar ja, dit is een komedie - zij het een gerichte - en te midden van de politieke ironie zijn er verrukkelijke uitvoeringen en een paar goede, ouderwetse lachbuien.<br />Niettemin is het de bijtende satire die standhoudt - verblindend en wit.
For me this is Ealing Studio's most perfect film - as fresh and relevant half a century later as it was the day it was released.<br /><br />As a satire on economic notions of 'growth' and the commercial need for in-built obsolescence, it could scarcely be more up-to-the-minute. And of what other film can it be said that the hero literally wears the plot?<br /><br />Oddly, there are parallels with Jurassic Park, in which messing with the environment will literally turn round and bite you. But Spielberg shied away from the book's brilliant central conceit to tack on some nonsense about 'children'. Hmmm.<br /><br />In The Man In The White Suit, Alec Guiness plays an idealistic young scientist who comes up with a cloth that never gets dirty and never wears out. Suddenly workers and capital at the northern English mill where he is working are united as never before in protection of their livelihoods.<br /><br />Of course, being Ealing, it's a comedy, but it needn't have been. The complex interplay of vested (should that be suited?) interests plays out beautifully, as one by one all parties realize that 'progress' is a threat, and that disposability and waste are what keep the looms turning.<br /><br />But, yes, this is a comedy - albeit a pointed one - and amid the political ironies are delicious performances, and some good old-fashioned knock-about laughs.<br /><br />Nonetheless, it's the biting satire that endures - dazzling and white.