Met de toenemende populariteit van de nu iconische Godzilla-serie, net als met elke andere succesvolle bioscoopfilm, zou er onvermijdelijk een menigte imitators komen die probeerden te profiteren van het succes van de grote hagedis. Met Godzilla kwam de dageraad van een toenemende populariteit van het kaiju (reuzenmonster)-genre. Velen streefden naar succes; een paar kregen het. Een van de weinigen die niet alleen profiteerden, maar ook populair werden, was Gamera, een reusachtige schildpad die vuur kon in- en uitademen en kon vliegen door vlammen uit de holten in zijn rugschild te spuwen als middel om straalaandrijving te bewerkstelligen. Maar in tegenstelling tot Godzilla werd Gamera verkocht als een vriend voor alle kinderen, die later met andere monsters vocht om kinderen in gevaar te redden, en zo werd Gamera heel populair onder de kinderen. Helaas is dat zo'n beetje het enige grote publiek dat de oorspronkelijke Gamera-serie aantrekkelijk zal vinden. De nieuwe Gamera-films onder regie van Shusuke Kaneko zijn fantastische, revolutionaire monsterfilms, maar de oorspronkelijke serie, inclusief het origineel, is niets bijzonders.<br />De eerste Gamera-film, die in Japan The Giant Monster Gamera werd genoemd, was duidelijk een Godzilla-wens. Hoewel de film in het tijdperk van de kleurenfilms werd geproduceerd, werd hij in zwart-wit opgenomen. Waarom? Om de eerste Godzilla-film uit de jaren vijftig te imiteren. Gamera valt ook Tokio aan. Omdat Godzilla Tokio aanviel in de eerste film. Ik weet niet veel van de Japanse versie, want de versie die ik ken is de veramerikaniseerde versie, waarin scènes werden ingekort en nieuwe beelden met Amerikaanse acteurs werden ingevoegd (is het toeval dat hetzelfde gebeurde met de eerste Godzilla-film?) Nu kan ik niet zeggen of dit bijdraagt of afbreuk doet aan de film. Maar 'Gammera de Onoverwinnelijke' is in feite niets meer dan een logge brombeer die maar voortsjokt, net als de grote schildpad zelf.<br />'Gammera de Onoverwinnelijke' is een heel routinematige film. De personages komen overeen met de normen van sciencefiction, het verhaal is stompzinnig, het monster heeft geen echte reden om de beschaving aan te vallen, het acteerwerk is lachwekkend, enzovoort, enzovoort. Het enige verschil met de Godzilla-serie is het einde van de film, maar dat is ook een nadeel, want het plan dat uiteindelijk een eind maakt aan Gamera's plunderingen is volkomen nep en belachelijk. Nu voldoet de rest van de film en veel andere films in dit genre ook aan die beschrijving, maar dit is een vreselijk saaie monsterfilm.<br />En hoewel Shusuke Kaneko later met zijn trilogie Gamera in de jaren negentig zou transformeren tot een interessant monster, was Gamera in de oorspronkelijke serie geen aantrekkelijke verschijning. Hij was noch eng, noch sympathiek. Hij waggelt alleen maar rond als een peuter, wiebelend bij elke stap, en gooit miniatuursets omver. Zoals gewoonlijk wil iedereen Gamera vernietigen, behalve een klein kind (Yoshio Uchida, die lui buiten de aftiteling werd gehouden hoewel hij een 'centrale' rol speelt) dat vindt dat Gamera een leuke schildpad is.<br /><br />De meeste films in het genre waar 'Gammera de Onoverwinnelijke' deel van uitmaakt, zijn gemakkelijke doelwitten voor kritiek en deze staat onder extra druk. Zelfs in het gezelschap van veel andere Godzilla-imitators is deze Gamera-film niet bepaald een goede inleiding. En wat mijn bioscoopervaring betreft: de rest van de films in de serie zijn net zo saai of nog erger. Net als Godzilla zou Gamera in kleur worden gefilmd en daarna met monsters gaan vechten. En net als Godzilla zou hij met elke film goedkoper en goedkoper worden, tot het tijd was om de serie nieuw leven in te blazen en hem weer serieus te nemen.<br />Het is vreemd. Meestal adviseer ik mensen om de originelen te laten staan en de remakes door te geven. Maar in het geval van Gamera is mijn oordeel precies het tegenovergestelde. Ik raad mensen ten zeerste aan om de Gamera-trilogie uit de jaren negentig van Shusuke Kaneko te bekijken en de originele series over te slaan als ze niet geïnteresseerd zijn. De nieuwe films zijn inventief, goed gemaakt, opwindend en vooral leuk. De oorspronkelijke serie is een lange stroom van verveling.
With the rising popularity of the now iconic Godzilla series, like with any hit cinema event, there was inevitably going to be a crowd of imitators trying to cash in on the success on the big lizard. With Godzilla came the dawn of a rising popularity of the kaiju (giant monster) genre. Many sought after success; a few gained it. One of the few that not only profited, but garnered popularity was Gamera, a giant turtle that could breathe fire in and out and fly by spewing flames from the sockets in his carapace as a means of jet propulsion. But unlike Godzilla, Gamera was marketed as a friend to all children, later fighting other monsters to save kids in peril, and thus Gamera became very popular amongst the kiddies. Unfortunately, that's about the only audience mainstream that the original Gamera series will have any appeal to. While the new Gamera movies directed by Shusuke Kaneko are marvelous, revolutionary monster movies, the original series, including the original, is nothing special.<br /><br />The first Gamera movie, titled in Japan as "The Giant Monster Gamera" was clearly a Godzilla want-to-be. Even though the movie was produced in the era of color films, it was shot in black-and-white. Why? To imitate the first Godzilla movie from the 1950s. Gamera also attacks Tokyo. Because Godzilla attacked Tokyo in the first movie. I don't know much about the Japanese version, for the version I am familiar with the Americanized version, where scenes were cut and new footage with American actors were inserted (is it coincidence that the same thing happened with the first Godzilla film?) Now whether this adds or takes away from the film, I cannot say. But "Gammera the Invincible" is really nothing more than a ponderous bore that just plods along like the big turtle himself.<br /><br />"Gammera the Invincible" is a very routine-orientated movie. The characters are from a stock of science-fiction standards, the story is inane, the monster has no real motive for attacking civilization, the acting is laughable, and so on and so forth. The only thing that differentiates it from the Godzilla series is the ending of the movie, but that's also a detractor since the plan that eventually halts Gamera's rampage is completely phony and ridiculous. Now the rest of the movie and many other entries in this genre also fit that description, but this is a direfully stodgy monster movie.<br /><br />And although Shusuke Kaneko would later transform Gamera into an interesting monster with his trilogy in the 1990s, in the original series, Gamera was not an attractive screen presence. He was neither scary nor sympathetic. He just waddles around like a toddler, swaying with each step, and knocks miniature sets over. As usual, everybody wants to destroy Gamera except for a little kid (Yoshio Uchida who was lazily left out of the credits though he plays a 'central' role) who thinks Gamera is a nice turtle.<br /><br />Most movies in the genre that "Gammera the Invincible" is a part of are easy targets for criticism and this one is subject to extra pressure. Even in the company of many other Godzilla-imitators, this Gamera film is not a particularly good entry. And as far as my cinema experience goes, the rest of the movies in the series are either just as boring or worse. Like Godzilla, Gamera would be filmed in color and go on to fight monsters. And like Godzilla, he'd get cheaper and cheaper with every film until it was time to revive the series and make him serious again.<br /><br />It's peculiar. Usually I recommend people to stick with the originals and pass on the remakes. But in the case of Gamera, my verdict is just the opposite. I strongly encourage people to watch the 1990s Gamera trilogy directed by Shusuke Kaneko and to skip over the original series unless interested. The new films are inventive, well-made, exciting, and above all, fun. The original series is a long stream of boredom.