Het was de jaren zestig, en iedereen met lang haar en een hippe, afstandelijke houding kon aan geld komen om een film te maken. Zo kon Michael Sarne, de regisseur van deze kolossale flop, aan de baan komen. Sarne is een van de meest ongetalenteerde mensen die ooit een dollar hebben gekregen om een film te maken. De hele studio moet zelfs zijn overgehaald om een man in dienst te nemen die precies één vorige film had gemaakt, een verschrikkelijk kostbare zwart-witfilm uit de jaren zestig die Joanna heette. In die film speelde de al even talentloze actrice/verwende Genevieve Waite, die nauwelijks een hele zin kon uitspreken zonder een of andere ongepaste gezichtsuitdrukking of vleermuisachtig gekwetter te laten horen. Sarne, die waarschijnlijk niet in staat was een tekenfilm te regisseren, laat staan een dure Hollywoodfilm, was er tot over zijn oren bij betrokken. Het boek van David Giler is de beste plaats om erachter te komen hoe de pseudo-infant terrible Sarne in staat was iedereen zand in de ogen te strooien. Als er ooit een historische marker is die de oppervlakkigheid en oppervlakkigheid van een tijdperk aangeeft, dan is het die van Myra Breckinridge. Hij belichaamt de leegte en de gedachteloze overdaad van een decennium die vaker wordt herinnerd als een grote verandering in de politieke structuur. Ik zal een ander perspectief krijgen op de minder vaak genoemde leegheid van geest die in die jaren zo vaak voor talent doorging.<br />Veel recensenten hebben het gehad over het door elkaar halen van beelden uit andere films, vooral oudere. Sommigen vonden die stompzinnige 'opmerkingen' over wat er in de film gebeurde eigenlijk wel leuk, anderen vonden ze zinloos, irritant en opdringerig, hoewel het zo'n slechte film is dat elke inmenging een verbetering zou moeten zijn.<br />Naar mijn mening heeft Michael Sarne zoveel filmfragmenten in Myra Brekinridge gestopt om de bodemloze ontoereikendheid van geestigheid en verbeeldingskracht die hij bezat te verdoezelen. Dat wil zeggen, Sarne werd zo door zijn fantasie in beslag genomen dat hij die clips er gewoon in gooide om ruimte te maken en tijd te winnen. Het was geen inspiratie, het was wanhoop. Hij kon niet schrijven en David Giler was zo verstandig geweest het project te laten voor wat het was, alsof het een tikkende tijdbom was, dus bleef Sarne over om te proberen een film te maken, en dat kon hij niet. Het ging zijn geringe capaciteiten te boven. Vandaar de introductie van wat de helft van een hele film vol clips lijkt te zijn. De geesten van schrijvers en regisseurs <0xE2><0x80><0x93> van wie velen allang waren overleden <0xE2><0x80><0x93> werden opgeroepen om deze rampzalige flop te redden, want Sarne kon het in elk geval niet. Dit was wat hij bedacht op de dagen dat hij op de set zat en acht uur lang nadacht, terwijl de hele cast en de hele crew (om nog maar te zwijgen van de producers en de accountants) afkoelden en wachtten tot er iets, een vonkje fantasie, een vleugje originaliteit, een vonkje geestigheid, uit het voorhoofd van Zeus zou komen knetteren. Eh, oeps. Geen Zeus, geen verbeelding, geen vonkjes, geen miljoenen dollarbiljetten met vleugeltjes <0xE2><0x80><0x93> elk gemaakt van de honderden licentieovereenkomsten die nodig waren om de clips te mogen gebruiken <0xE2><0x80><0x93> die uit het raam vlogen. Dag-dag.<br />Wat mijzelf betreft, ik haatte de clips. Ze denigreerden Sarne' De meeste regisseurs <0xE2><0x80><0x93> zelfs als ze beter waren <0xE2><0x80><0x93> maakten grapjes over mensen wier talenten <0xE2><0x80><0x93> zelfs als die talenten niet zo groot waren <0xE2><0x80><0x93> veel groter waren dan die van de regisseur en dus uiteindelijk aantoonden hoe weinig inspiratie, originaliteit en zelfs bekwaamheid hij had in vergelijking met zelfs de allerslechtste.
It was the Sixties, and anyone with long hair and a hip, distant attitude could get money to make a movie. That's how Michael Sarne, director of this colossal flop, was able to get the job. Sarne is one of the most supremely untalented people ever given a dollar to make a movie. In fact, the whole studio must have been tricked into agreeing to hire a guy who had made exactly one previous film, a terribly precious 60's-hip black and white featurette called Joanna. That film starred the similarly talentless actress/waif Genevieve Waite who could barely speak an entire line without breaking into some inappropriate facial expression or bat-like twitter. Sarne, who was probably incapable of directing a cartoon, never mind a big-budget Hollywood film, was in way over his head. David Giler's book is the best place to go to find out how the faux-infant terrible Sarne was able to pull the wool over everyone's eyes. If there is ever an historical marker which indicates the superficiality and shallowness of an era, Myra Breckinridge provides that marker. It embodies the emptiness and mindless excess of a decade which is more often remembered for a great sea-change in the body politic. Breckinridge is a touchstone of another, equally important vein. Watch this movie and you'll get a different perspective on the less-often mentioned vacuity of spirit which so often passed for talent during those years.<br /><br />Many reviewers have spoken about the inter-cutting of footage from other films, especially older ones. Some actually liked these clunky "comments" on what was taking place in the movie, others found them senseless, annoying, and obtrusive, though since the film is so bad itself any intrusion would have to be an improvement. <br /><br />In my opinion, the real reason Michael Sarne put so many film clips into Myra Brekinridge was to paper over the bottomless insufficiency of wit and imagination that he possessed. That is to say, Sarne was so imagination-challenged that he just threw these clips in to fill space and take up time. They weren't inspiration, they were desperation. His writing skills were nonexistent, and David Giler had wisely stepped away from the project as one might from a ticking bomb, so Sarne was left to actually try and make a movie, and he couldn't. It was beyond his slim capabilities. Hence the introduction of what seems like one half of an entire film's worth of clips. The ghosts of writers and directors - many long since passed on - were called upon to fix this calamitous flopperoo because Sarne sure as heck wasn't able to. This was what he came up with on those days he sat on the set and thought for eight hours while the entire cast and crew (not to mention the producers and the accountants) cooled their heels and waited for something, some great spark of imagination, a hint of originality, a soupcon of wit, to crackle forth from the brow of Zeus. Um, oops. No Zeus + no imagination + no sparks = millions of little dollar bills with tiny wings - each made from the hundreds of licensing agreements required to use the clips - flying out the window. Bye-bye. <br /><br />As for myself, I hated the film clips. They denigrated Sarne's many betters, poked fun at people whose talents - even those whose skills were not great - far outstripped the abilities of the director and so ultimately served to show how lacking he was in inspiration, originality - and even of plain competency - compared to even the cheesiest of them.