'Film noir' is een veelgebruikte uitdrukking als het op het beschrijven van films aankomt. Elk misdaaddrama lijkt een 'noir' te zijn. Maar 'Where the Sidewalk Ends' is een goed voorbeeld van waar het in dit genre allemaal om draait.<br />Heel kort vermoordt een overijverige rechercheur (Andrews) per ongeluk een nietsnut die voor de maffia werkt. De moord wordt toegeschreven aan de vader (Tom Tully) van een vrouw die Andrews ontmoet en voor wie hij (Tierney) valt. Om pa te redden van Old Sparky neemt Andrews de rest van de maffia gevangen en geeft zichzelf aan.<br />De moreel schuldige politieman wordt gedreven door impulsen uit het verleden. Zijn vader was een dief die gedood werd toen hij zich met behulp van vuurwapens een weg uit de gevangenis probeerde te schieten. Hij verontschuldigt zich voor zijn acties nadat hij de nietsnut per ongeluk uit zelfverdediging om zeep heeft geholpen. Hij loopt onmiddellijk naar de telefoon om het incident te melden, maar hij aarzelt. Hij zit al in de nesten bij de politie en dit zou het einde van zijn carrière kunnen betekenen. Dan, precies op het verkeerde moment, gaat de telefoon. Het is Andrews' partner en Andrews vertelt hem dat de verdachte die ze volgen niet thuis is. Hij verbergt het lichaam en pleegt later zelfmoord door een bewaker te slaan en het lichaam in de rivier te dumpen.<br />Wat motiveert iemand om zoiets stoms te doen? Oké. Zijn baan stond op het spel. Maar nu heeft hij meerdere misdrijven gepleegd. Tenminste, ik denk dat het er meer zijn. Ik telde belemmering van de rechtsgang, geweldpleging, het zonder vergunning dumpen van een lijk, het vernielen van de openbare orde, het plegen van eerstegraads beroving en het afleggen van een valse getuigenis tegen zijn buurman.<br />Uiteindelijk weten we niet of we voor Andrews moeten kiezen of niet. De verdachte verdiende het niet om te sterven, dat is waar, maar het was per slot van rekening een ongeluk, omdat Andrews niet wist dat hij een oorlogsheld was en 'een zilveren plaatje in zijn hoofd had'. Misschien was het dat soort dubbelzinnigheid dat noir maakte wat het was, onder andere door de karakteristieke belichting. Als noir niets meer inhield dan zwart-witfoto's, moord, criminelen, mysterie en verdachte vrouwen, dan zouden we alle Charlie Chan-films onder die noemer moeten rekenen.<br />'Andrews is behoorlijk goed. Andrews is een soort Mark MacPherson (uit 'Laura') die verbitterd is geraakt. Hij lacht nooit en glimlacht zelden, zelfs niet als hij tegenover Gene Tierney aan een restauranttafel zit, een situatie die bij veel mannen een glimlach opwekt. Hij heeft helemaal geen gevoel voor humor. Zijn weinige kwinkslagen zijn neerbuigend. Als hij een verklikker een taxi in duwt en de verklikker zegt: 'Voorzichtig. Ik heb bijna mijn hoofd gestoten', antwoordt Andrews met: 'Dat geeft niet. De taxi is verzekerd.' Andrews kan soms een beetje houterig overkomen, maar dit is een rol die om koppige en humorloze vastberadenheid vraagt en hij speelt hem goed. Zijn onderkoelde manier van doen past perfect bij de rol. Kleine zenuwtrekjes of knipperende oogjes projecteren zijn gedachten en emoties. En ik denk dat de regisseur, Otto Preminger, hem ervan heeft weerhouden kogel uit te spreken als 'BOE-LEE' en politie als 'POE-LIE'. Ik ben nooit tot een besluit gekomen over Gene Tierney. Ze doet het goed in de rol van de dochter van Tom Tully, een model, maar ze is net Marilyn Monroe in die zin dat je de aangeleerde maniertjes niet kunt scheiden van de werkelijke karaktertrekken. Had Tierney werkelijk zo'n onschuldige, bijna heilige persoonlijkheid? Toen ze thuis de telefoon opnam, had haar stem toen dezelfde zangerige klank als op het scherm? De arme Tierney heeft een paar slechte psychiatrische dingen meegemaakt voordat er effectieve medicijnen tegen bipolaire stoornissen waren. En ook Andrews, hoe aardig hij ook lijkt te zijn geweest, is aan de alcohol bezweken voordat hij uiteindelijk is hersteld en overheidsvoorlichtingen heeft gegeven.<br />Het commentaar van Peter Muller op de dvd is pretentieloos, goed geïnformeerd en soms amusant.<br />Hoe dan ook, dit is niet alleen een goede film, maar ook een goed voorbeeld van film noir. De goeden zijn niet allemaal goed, hoewel de slechten allemaal slecht zijn. Misschien komt het door die dubbelzinnigheid dat het een volwassen film is in plaats van een popcornfilm. Voor de kinderen is er maar één shot te zien en niemands hoofd ontploft. Sorry.
"Film noir" is an overused expression when it comes to describing films. Every crime drama seems to be a "noir". But "Where the Sidewalk Ends" really is a good example of what the genre is all about.<br /><br />Very briefly, an overzealous detective (Andrews) accidentally kills a no-goodnik who works for the mobsters. The killing is blamed on the father (Tom Tully) of a woman Andrews meets and falls for (Tierney). To save Dad from Old Sparky, Andrews captures the rest of the mob and turns himself in.<br /><br />The morally guilty cop is driven by impulses from the past. His father was a thief who was killed trying to shoot his way out of jail. But that doesn't excuse his actions after he accidentally offs the no-goodnik in self defense. He immediately goes to the phone to report the incident but he hesitates. He's already in hot water with the department and this could finish his career. Then, at just the wrong moment, the phone rings. It's Andrews' partner and Andrews tells him the suspect they're trailing isn't at home. He hides the body and later disposes of it by slugging a watchman and dumping the body in the river.<br /><br />What motivates a guy to do something so dumb? Okay. His job was at risk. But now he's committed multiple felonies. At least I think they must be multiple. I counted obstruction of justice, assault, disposing of a body without a permit, littering, first-degree mopery, and bearing false witness against his neighbor.<br /><br />In the end, we don't know whether to root for Andrews or not. The suspect didn't deserve to die, true, but it was after all an accident because Andrews didn't know he was a war hero and "had a silver plate in his head." Maybe it's that kind of ambiguity that made noir what it was, among other things such as characteristic lighting. If noir involved nothing more than black-and-white photography, murder, criminals, mystery, and suspicious women, then we'd have to include all the Charlie Chan movies under that rubric.<br /><br />Andrews is pretty good. He's a kind of Mark MacPherson (from "Laura") gone bitter. He never laughs, and rarely smiles, even when seated across a restaurant table from Gene Tierney, a situation likely to prompt smiles in many men. He has no sense of humor at all. His few wisecracks are put-downs. When he shoves a stoolie into a cab and the stoolie says, "Careful. I almost hit my head," Andrews' riposte is, "That's okay. The cab's insured." Andrews could seem kind of wooden at times but this is a role that calls for stubborn and humorless determination and he handles it well. His underplaying is perfect for the part. Little twitches or blinks project his thoughts and emotional states. And I guess the director, Otto Preminger, stopped him from pronouncing bullet as "BOO-let" and police as "POE-lice." Never could make up my mind about Gene Tierney. She does alright in the role of Tom Tully's daughter, a model, but she's like Marilyn Monroe in that you can't separate the adopted mannerisms from the real personality traits. Did Tierney actually have such an innocent, almost saintly persona? When she answered the phone at home, did her voice have the same sing-along quality that it has on screen? Poor Tierney went through some bad psychiatric stuff, before there were any effective meds for bipolar disorder. And Andrews too, nice guy though he appears to have been, slipped into alcoholism before finally recovering and making public service announcements.<br /><br />The DVD commentary by Peter Muller is unpretentious, informed, and sometimes amusing.<br /><br />Anyway, this is a good film as well as a good example of film noir. The good guys aren't all good, although the bad guys are all bad. Maybe that ambiguity is what makes it an adult picture instead of a popcorn movie. For the kiddies, only one shot is fired on screen and nobody's head explodes. Sorry.