Deze tv-productie uit 1970 met Susannah York en George C. Scott in de hoofdrollen is een ander bewijs hoe moeilijk het is om 'Jane Eyre' op het witte doek te brengen, en hoeveel er daarbij mis kan gaan. Het is waar dat de film te lijden had onder de overstap naar dvd <0xE2><0x80><0x93> sommige scènes die in het origineel waren opgenomen, waren zo ingekort en zo slecht bewerkt dat er opvallende hiaten zijn en dat zelfs één cruciale scène tussen Jane en Rochester midden in een zin begint! Maar zelfs als de montage beter was geweest, zou de film dat niet zijn. Het script is slecht, de personages komen niet overeen met de roman en bijna alle acteurs zijn verkeerd gecast. Bijgevolg heb je helemaal niet het gevoel dat je naar een bewerking van de roman van Charlotte Brontë kijkt. Het probleem is niet alleen dat een aantal scènes ingekort of weggelaten is <0xE2><0x80><0x93> dat is het geval met alle korte versies <0xE2><0x80><0x93> maar dat de resterende scènes helemaal niet de toon, de geest, de sfeer en het concept van de roman weergeven.<br />Deze Jane Eyre laat bijvoorbeeld Gateshead volledig weg en begint met Jane's aankomst in Lowood. Hoewel dat prima is, aangezien sommige scènes noodzakelijkerwijs weggelaten moeten worden, is het niet begrijpelijk dat, in plaats van de tijd die we gewonnen hebben (om het zo maar te zeggen) te gebruiken om Jane grondig te portretteren, we in plaats daarvan de tijd (om het zo maar uit te drukken) gebruiken om Jane's uiterlijk grondig te beschrijven.' De film concentreert zich vrijwel uitsluitend op de fysieke mishandeling van Helen, die in deze aanpassing tot absurde extremen wordt gedreven. Wat Helen te verduren krijgt is zoals beschreven in het boek al erg genoeg, maar hier wordt juffrouw Scatchard afgeschilderd als een soort sadistische gevangenisverpleegster die Helen opzettelijk een voortijdige dood wil injagen. En dat is zo ongeveer alles wat er in Lowood gebeurt. Als je dat vergelijkt met de diepe indruk die de jaren in Lowood op Jane in de roman hebben gemaakt, kun je alleen maar met spijt vaststellen dat de film niet eens aan de oppervlakte komt van die specifieke episode in Janes leven. En dat is het probleem tijdens deze aanpassing: hij vliegt van de ene scène naar de andere, vaak zonder overgang, en komt nergens ook maar in de buurt van de essentie van de roman. De dialogen zijn een vreemde mengeling van verzonnen regels en regels uit het boek, heel onhandig aan elkaar geplakt, en de scènes tussen Jane en Rochester zijn zo ingekort dat ze maar 5 minuten samen op het scherm te zien zijn voordat ze verliefd worden, en het gesprekje dat ze hebben bevat niets van de genialiteit, de intensiteit en ook de humor van de gesprekken tussen Rochester en Jane in het boek. Maar de tekstschrijver heeft niet alleen Brontës taalonrechtvaardigheid bewerkstelligd, maar hij heeft er bovendien in toegestemd haar morele opstelling te ruïneren met slechts één zin. Als Rochester en Jane na de bruiloft naar Rochesters vrouw gaan, zegt Rochester: 'Toch heb ik ooit van haar (zijn vrouw) gehouden zoals ik nu van jou hou.' Het hele morele concept van de roman is gebaseerd op het feit dat Rochester inderdaad het onschuldige slachtoffer is van een immoreel plan en gedwongen werd om te trouwen met een krankzinnige vrouw van wie hij nooit heeft gehouden, en dat zijn poging om een ware levenspartner te zoeken, zo niet geheiligd door de wet van God en de mens, dan toch begrijpelijk en vergeeflijk is! Maar deze ene zin ondermijnt Brontës zorgvuldig opgebouwde morele concept volledig en verandert Rochester in een vieze oude man die een nieuwe jonge vrouw wil omdat zijn oude vrouw van geen enkel nut meer voor hem is. Van de fouten in het script tot de fouten in de casting: ik ben beslist niet een van die mensen die een fysieke gelijkenis willen tussen een acteur en de literaire figuur die hij speelt, maar met geen mogelijkheid kan ik me Susannah York voorstellen als de eenvoudige heldin van de mooie, blonde, blauwogige en praatgrage Susannah York. Bovendien was Ms. York in de dertig toen de film werd opgenomen, en zo ziet ze er ook uit. Door haar gespeeld wordt de verlegen, gereserveerde en onervaren jonge Jane een volmaakt evenwichtige, gracieuze en rijpe vrouw, volkomen zeker van zichzelf en haar rol. Ik zeg niet dat Susannah York niet goed en overtuigend speelt, maar de vrouw die ze speelt is niet Brontë.' Als je George C. Scott de rol van Rochester toebedeelt, moet dat gemotiveerd zijn door het verlangen een Rochester te hebben die er oud genoeg uitziet om het leeftijdsverschil van 18 jaar tussen Jane en Rochester geloofwaardig te maken. Scott ziet eruit alsof hij rond de 50 is, maar gedraagt zich in verschillende scènes alsof hij 70 is.<br />Om de 'rijpheid' van de hoofdrolspelers te complimenteren lijken alle passie, verlangen en wanhoop met opzet uit het script te zijn gewrongen. De scène tussen Jane en Rochester na de bruiloft, de emotionele climax van het boek, is een kalm, rationeel gesprek geworden tussen twee mensen van middelbare leeftijd, en aan het eind valt Rochester in slaap. Als Jane in de laatste scène bij hem terugkeert, is hij net zo lichtelijk verheugd als een grootvader die net een bezoek heeft gekregen van zijn favoriete kleindochter. Het enige personage dat een gepaste hoeveelheid emotie toont, is uitgerekend St. John. Ian Bannen speelt hem zo hartstochtelijk en zijn gretige smeekbede om Janes liefde is zo ontroerend dat je de indruk krijgt dat Bannen zijn St. John heeft gemodelleerd naar het Rochester van de roman. Maar hoe goed Bannen ook is, zijn St. John staat net zo ver van de roman af als het Rochester van York en Jane. Het enige positieve aan deze zeer teleurstellende 'Jane Eyre' Ik zou dit stuk alleen willen aanbevelen aan degenen die elke versie van 'Jane Eyre' willen zien en vergelijken.
This TV production of 1970 starring Susannah York and George C. Scott is another proof of how difficult it is to adopt "Jane Eyre" to the screen, and how much can go wrong in doing so. It is true that the movie suffered in the transfer to DVD - some scenes which were complete in the original were shortened and so badly edited that there are striking continuity gaps and that even one crucial scene between Jane and Rochester starts in the middle of a sentence! But even if the editing were better, the film would not be. The script is bad, the portrayal of the characters is untrue to the novel and nearly all actors are miscast. As a consequence one does not have the feeling of watching an adaptation of Charlotte Brontë's novel at all. The problem is not only that a number of scenes are shortened or left out - this is the case with all the short adaptations - but that the remaining scenes do no at all capture the tone, the spirit, the atmosphere and the concept of the novel.<br /><br />This Jane Eyre for example completely leaves out Gateshead and begins with Jane's arrival at Lowood. While this is perfectly all right, since some scenes must by necessity be left out, it is not understandable that, instead of using the time gained (so to speak) and thoroughly portraying Jane's friendship with Helen, the influence Helen has for Jane's development, the lecture in Christian stoicism that she teaches her, the film nearly exclusively concentrates on the physical ill-treatment of Helen, which is driven to absurd extremes in this adaptation. What Helen has to suffer is bad enough as described in the novel, but here Miss Scatchard is portrayed as a kind of sadistic prison ward, who deliberately wants to drive Helen to a premature death. And this is about all which happens at Lowood. If you compare that to the deep impact the years spent in Lowood have on Jane in the novel, one can only state with regret that the movie does not even touch the surface of that particular episode in Jane's life. And this is the problem throughout this adaptation: It rushes from scene to scene, very often without transition, and nowhere comes even near the essence of the novel. The dialogues are an odd mixture of made-up lines and lines from the novel, very clumsily patched together, and the scenes between Jane and Rochester are so shortened that both share only 5 minutes together on screen before they fall in love, and the little conversation they have contains nothing of the brilliance, the intensity and also the humour of the conversations between Rochester and Jane in the novel. But the scriptwriter not only did Brontë's language injustice but in addition managed to ruin her moral set-up with just one sentence. When Rochester and Jane go to see Rochester's wife after the would-be wedding, Rochester says: "Yet I once loved her (his wife) as I love you now." The whole moral concept of the novel depends on the fact that Rochester is indeed an innocent victim of an amoral scheme and was trapped into marrying a mad woman whom he never loved, and that his effort to seek a true life partner is, if not sanctified by God's and man's law, yet understandable and forgivable! But this one sentence completely undermines Brontë's whole carefully constructed moral concept and turns Rochester into a dirty old man who wants a new young wife because his old one is of no use to him any longer.<br /><br />From the errors regarding the script to the errors regarding the casting: Now I am by no means one of those who insist on physical resemblance between an actor and the literary figure he portrays, but by no stretch of imagination is it possible to picture lovely, blonde, blue-eyed and full-mouthed Susannah York as the novel's plain heroine. In addition, Ms York was in her thirties when the film was shot and looks it. Played by her, the novel's shy, reserved and inexperienced young Jane becomes a perfectly poised, graceful and mature woman, completely sure of herself and her deserts. I do not say that Susannah York does not play well and convincingly but the woman she portrays is not Brontë's Jane Eyre. To cast George C. Scott as Rochester must have been motivated by the desire to have a Rochester who looked old enough to make the 18 years difference in age between Jane and Rochester plausible. Scott looks as if he were around 50 but acts in various scenes as if he were 70.<br /><br />To compliment the "maturity" of the leading actors all passion, desire and despair seems to have been deliberately wrung out of the script. The scene between Jane and Rochester after the wedding, the emotional climax of the novel, has become a calm, rational conversation between two middle-aged persons, at the end of which Rochester falls asleep. When Jane returns to him in the last scene, he is just as mildly pleased as a grandfather who has just been paid a visit in his old people's home by his favourite granddaughter. The only character who displays an appropriate amount of emotion is St. John, of all people. Ian Bannen plays him so passionately and his eager plea for Jane's love is so touching that one gets the impression that Bannen was modelling his St. John on the Rochester of the novel. But good though Bannen is, his St. John is just as far from the novel as York's Jane and Scott's Rochester. The only redeeming features of this very disappointing "Jane Eyre" are the locations and the score, and I would only recommend this production to those who want to watch and compare every single adaptation of "Jane Eyre".