Hoewel Seven Pounds in sommige opzichten solide en interessant is voor een deel van de vertelstijl, is het project van Gabriele Muccino nogal middelmatig. De film wordt steeds sentimenteler en manipulatiever naarmate hij dichter bij het einde komt: harten menselijk en emotioneel, ogen fysiek en metaforisch. Seven Pounds is meer een amateuristische imitatie van Alejandro González Ignac<0xC3><0xAD>rritu's Amores Perros en 21 Grams, met veel en veel flashbacks. Het probleem is dat het verhaal vanaf het begin van de film vrij voorspelbaar is. Dat is jammer, want Seven Pounds had net zo authentiek 'goed' kunnen zijn als Ben en Emily in de juiste handen waren gelegd.
Although in some aspects Seven Pounds is solid and interesting in some of its narrative style, Gabriele Muccino's project is rather mediocre. The movie becomes more and more sappy and manipulative as it move toward the end: hearts human and emotional, eyes physical and metaphorical. Seven Pounds is more of an amateurish imitation of Alejandro González Iñárritu's Amores Perros and 21 Grams, with lots and lots of flashbacks. The problem is the story is quite predictable from VERY easily on through the movie. That's too bad, because Seven Pounds could have been as authentically "good" if Ben and Emily had been put in the right hands.