'Cinema is dood, lang leve de bioscoop!' zei Peter Greenaway, een van de meest innovatieve en productieve hedendaagse regisseurs, op het Roemeense filmfestival Anonimul, dat dit jaar voor de derde keer werd gehouden en plaatsvindt in de Donaudelta. Dit jaar ging de prijs voor de beste film naar Jafar Panahi's _Offside_. Ik heb hem vanavond in Boekarest gezien bij het retrospectief van het festival. De bioscoop is dood, maar nog steeds heel levendig. Panahi's film vertelt op meeslepende wijze hoe de Iraanse samenleving eruitziet. _Offside_ is een digitaal gefilmd verhaal dat geïnspireerd is op een echt gebeuren dat Panahi's dochter is overkomen: de moeite en het risico die het kostte om naar een voetbalwedstrijd te gaan kijken. Dit is in Iran verboden, zo is ons verteld. Wat Panahi voor elkaar krijgt, is dat hij met weinig middelen, maar waarschijnlijk met veel intelligentie en humor de culturele patronen in een samenleving die vrouwen op een duidelijk niveau plaatst, weet te vertolken. De absurditeit van de wetten wordt komisch. De film eindigt uiteindelijk goed, want het Iraanse team wint het WK. Wat ik het meest waardeerde, was het concept, het idee achter deze film. Ik zou heel graag Panahi's andere films willen zien, die ook in Iran verboden waren. Ik neem aan dat je hem kunt zien als een activistische regisseur.
"Cinema is dead, long live the cinema!" said Peter Greenaway, one of the most innovative and productive contemporary directors, at the last year's Romanian film festival Anonimul, which got to the third edition and takes place in the Danube Delta. This year the direction prize went to Jafar Panahi's "Offside". I got to see it this evening in Bucharest at the festival's retrospective. Cinema is dead but still very lively. Panahi's film tells in a compelling manner how Iranian society looks. Digitally filmed, "Offside" is a story inspired by a real-life event happened to Panahi's daughter: the trouble and risk took when decided to attend a football match. This is forbidden in Iran as we are informed. What Panahi manages to do is to render with few means, but with, probably, a lot of work, intelligence and humor the cultural patterns in a society that places women at a distinct level. The absurdity of the laws becomes comical. The film has a happy end, after all because Iran's team goes to the World Cup. What I appreciated most was the concept, the idea behind this film. I would be very interested to see Panahi's other films that were forbidden in Iran as well. I guess that he can be thought as an activist director.