Dus Angela is volwassen geworden en is in therapie gegaan en heeft een operatie ondergaan om haar in een echte dochter te veranderen in plaats van de zoon die ze was, en nu heeft ze een baan als <0xE2><0x80><0x93> wacht even <0xE2><0x80><0x93> kampbegeleider! Hoe toepasselijk, hè? Ik weet het, ik vind het geweldig. Hoe dan ook, het eerste vervolg op de Sleepaway-kamp franchise houdt zich aan alle regels van horror vervolgen <0xE2><0x80><0x93> meer bloed, meer fantasievolle moorden (die niet fantasierijk zijn, maar toch nog meer dan de oorspronkelijke), meer naaktheid, een uitgebreider plot, en in het algemeen erger dan het origineel.<br />Het is op dezelfde manier vermakelijk als het origineel, in die zin dat de personages en de kleding zo maf zijn en zo authentiek 80's zijn dat je het niet kunt nadoen. Het helpt ook niet echt om er eens goed om te lachen. Op een gegeven moment vraagt een jongen Angela mee uit, en ze zegt: 'Ik bel je,' en loopt dan snel weg. De jongen zegt tegen zichzelf: 'Hoe moet ze me nou bellen? Ik heb geen telefoon!' en dan snuffelt hij onder zijn oksels en vraagt zich af wat haar heeft afgeschrikt (het haar, man!!).<br />Het is een bekend feit dat in slasherfilms uit de jaren tachtig de vermoorde tieners vaker wel dan niet door hun moordenaar werden gestraft voor een of ander slecht gedrag, meestal omdat ze te losbandig waren. Toen ik voor het eerst met horrorfilms te maken kreeg en halverwege de jaren negentig voor het eerst de Friday the 13th-films zag, besefte ik dat niet. Ik leerde het een jaar of twee later bij een filmcursus en was verbaasd dat ze een methode hadden om de waanzin te bestrijden. Ik was behoorlijk onder de indruk, niet alleen omdat de films een soort boodschap overbrachten, zij het een morbide boodschap, maar ook omdat er een gedachte in doorklonk.<br />Maar niet in deze film! Op een gegeven moment, vlak voordat Angela een van haar slachtoffers vermoordt, zegt ze: 'Laat dit een les voor je zijn. Zeg nee tegen drugs!' Heel subtiele beeldspraak, jongens. Maar goed, de dialoog is het meest onderhoudend van de hele film. Angela (die, tussen haakjes, al die therapie en die operaties en al die moeite heeft gedaan om haar verleden op te ruimen en zichzelf opnieuw uit te vinden als een normaal en goed ontwikkeld persoon, en vervolgens haar naam heeft veranderd van Angela in, eh, Angela) zegt op een gegeven moment: 'Ik vind het niet leuk om de boze heks van het westen te zijn, maar ik weet wat er gebeurt als de zaken uit de hand lopen.' (Er worden mensen vermoord... door mij! HA!)<br />Dan eist ze later dat een van de therapeuten, Mare, zich verontschuldigt, waarop het meisje antwoordt: 'Ik ga nog liever dood!' Sorry, Mare, maar daar ben je echt ingelopen... <br /><0x3E> Twee jaar geleden was ik groepsleider in een kamp dat leek op het kamp dat in deze film wordt geportretteerd (behalve dat er in het kamp waar ik lesgaf meer dan drie kinderen waren bij de vijftien of twintig groepsleiders en dat het ook regels had, wat het kamp in de film niet heeft). Daardoor viel het me op dat er in de film talloze verschillen zijn tussen het echte leven in het kamp en de film.<br /><0x3E> Maar dat is niet erg, je kunt toch moeilijk een film maken waarin veel kinderen van negen rondlopen, hoewel er in deze film een paar kinderen van tien of elf zijn vermoord. Ik had zoiets nog niet vaak gezien. Absoluut een slechte smaak, zelfs voor een goedkope slasherfilm uit de jaren tachtig...
So Angela has grown up and gotten therapy and an operation to turn her into a real life daughter, rather than the son that she was born, and now holds a job as - wait for it - a camp counselor! How appropriate, right? I know, I love it. Anyway, the first sequel to the Sleepaway Camp franchise obeys all the rules of horror sequels - more blood, more imaginative killings (which aren't imaginative, but still more so than the original), more nudity, a more elaborate plot, and generally worse than the original. <br /><br />It is entertaining in the same way as the original was, in that the characters and wardrobes are so goofy and so authentically 80's that you can't help getting a good laugh. At one point, a guy asks Angela out, and she says "I'll call you," and then quickly walks away. The guy says to himself, "How is she gonna call me? I don't have a phone!" and then he sniffs his armpits, wondering what turned her off (it's the hair, dude!!).<br /><br />It is a well-known fact that in 80s slasher movies, the murdered teenagers were more often than not being punished by their killer for some kind of bad behavior, usually for being too promiscuous. When I first started getting into horror movies and saw the Friday the 13th movies for the first time in the mid 90s, I didn't realize this. I learned it in a film class a year or two later and was amazed that their was some method to the madness. I was pretty impressed, not only that the movies were passing on some kind of message, albeit a morbid one, but that there was actually some thought put into it.<br /><br />But not in this movie! At one point just before Angela kills one of her victims, she says "Let this be a lesson to you. Say no to drugs!" Real subtle screen writing there, guys. Then again, the dialogue is the most entertaining thing in the movie. Angela (who, by the way, went through all that therapy and those operations and all that trouble to clean up her past and reinvent herself as a normal and well-developed person and then changed her name from Angela to, umm, Angela), says at one point, "I don't like being the wicked witch of the west, but I know what happens when things get out of control." (People start getting killed...by me! HA!)<br /><br />Then later, she demands that one of the counselors, Mare, make an apology, to which the girl replies, "I'd rather die!" Sorry, Mare, but you really walked into that one...<br /><br />Two years ago I was a camp counselor at a sleepaway camp similar to the one portrayed in this movie (except the camp that I taught at had more than three kids to the 15 or 20 counselors and it also had rules, which the one in the movie doesn't). This made me notice the myriad of discrepancies in the movie from what camp life is really like. <br /><br />That's okay though, you can hardly make a movie like this with a lot of 9 year olds running around, although there were some 10 or 11 year old kids killed in this movie. I hadn't seen that kind of thing much before. <br /><br />Definitely bad taste, even for a cheesy 80s slasher movie....