Het heeft Christopher Lee, het heeft enorme rijen computers uit de jaren zeventig die _Teletype_ -geluiden maken als er letters op het scherm verschijnen, het heeft radioactieve isotopen die niet alleen gloeien in het donker, maar ook pulserende, dreunende geluiden voortbrengen, het heeft vulkanen! Kwaadaardige buitenaardse wezens vermomd als nonnen! Getijdegolven! aardbevingen! exploderende auto's! exploderende koffiemachines! en als climax vliegt de hele planeet de lucht in. Hoe is het in vredesnaam mogelijk dat deze film zo ongelooflijk, geestdodend saai is? Het antwoord, mijn vriend, is dat 90 procent van deze film bestaat uit establishing shots, waarvan de meeste lange sporen, pans of zoomcombinaties bevatten, of af en toe alle drie, die niets anders doen dan de crew iets te doen geven. Er zijn eindeloze opnamen van onze hoofdrolspelers die rijden, in en uit auto's stappen, weer rijden, rondwandelen en naar dingen kijken, in auto's stappen en rijden... Ik zat daar in stomme verbazing te kijken naar een eindeloze optocht van niets, terwijl ik mompelde: 'Zeg iets, alsjeblieft, zeg iets... Doe iets... wat dan ook!'<br />De dialoog, als die komt, is verschrikkelijk.<br />'Misschien worden hun minuten op een andere schaal gemeten dan de onze.' was een typisch betekenisloze zin. Het script culmineert in de vernietiging van de wereld door beeldmateriaal, gerechtvaardigd in deze toespraak van Lee als het buitenaardse hoofd:<br />'De planeet Aarde heeft een overdaad aan ziekten verspreid, ze besmetten het heelal. Alle planeten, lichtjaren hiervandaan, zullen lijden als het niet wordt vernietigd!'<br />Dit is het script van een Neanderthaler. Dit is het soort motivatie dat je aantreft in het soort Japanse monsterpakken uit de jaren vijftig die op zevenjarigen zijn gericht. Het is <0xE2><0x80><0x93> en ik verzamel zulke dingen <0xE2><0x80><0x93> de meest godsgruwelijke zin uit een Engelse SF-film sinds Buster Crabbe met pensioen is gegaan. Het is bijna niet te geloven dat deze film in hetzelfde jaar is uitgebracht als Star Wars en Close Encounters.<br />Lee, die op mij altijd een slimme, nuttige acteur heeft geleken met een zekere kennis van zijn grenzen, spreekt zijn tekst uit alsof hij zijn agent gaat vermoorden omdat die hem in deze hoop drek heeft laten belanden. Ik kan het hem niet kwalijk nemen.
It's got Christopher Lee, it's got huge banks of 1970s computers that make Teletype noises as letters appear on the screen, it's got radioactive isotopes that not only glow in the dark but emit pulsing thrumming noises, it's got volcanoes! evil aliens disguised as nuns! tidal waves! earthquakes! exploding cars! exploding coffee machines! and as a climax the entire planet blows up. How on earth does this film managed to be so incredibly, mind-numbingly DULL? The answer, my friend is because 90% of this movie is made up of establishing shots, most of them involving long tracks, pans, or zooms in combinations, or occasionally all three, that do nothing except give the crew something to do. There are endless shots of our protagonists driving, getting in and out of cars, driving again, walking around looking at stuff, getting in cars and driving... I just sat there watching endless parade of nothingness in stupefaction muttering "Say something, please somebody, just say something... DO something... anything!..."<br /><br />The dialogue, when it does come, is terrible.<br /><br />"Maybe their minutes are measured on a different scale than ours." was a typically meaningless line. The script culminates in the destruction of the world by stock footage, justified in this speech from Lee as the head alien:<br /><br />"The planet Earth has emitted an over-abundance of diseases, they are contaminating the Universe. All the planets light years away from here will suffer unless it is destroyed!" <br /><br />This is is Neanderthal SF script writing. This is the sort of motivation you find in the sort of 1950's Japanese monster suit movies aimed at 7 year olds. It is, and I collect such things, the most god-awful line from an English language SF movie since Buster Crabbe retired. It beggars belief that this movie was released in the same year as Star Wars and Close Encounters.<br /><br />Lee, who always struck me as a smart, useful actor with a sure knowledge of his limits, delivers his lines as if he is going to kill his agent for getting him into this pile of drek. I don't blame him.