Ik heb laatst een film gezien op een filmschool, en ik had nog nooit een Almodovar-film gezien, maar ik ging naar binnen in de verwachting dat hij goed zou zijn. Helaas bleek het een zinloze film te zijn met slechts een paar lachsalvo's vermengd met twee uur pure verveling. High Heels is niet meer dan een verzameling willekeurige scènes die misschien in hun eigen films hadden kunnen werken, maar samen vormen ze helemaal geen geheel.<br />Dat dacht ik tenminste. Maar de volgende dag was mijn filmdocent de hele les bezig met het uitleggen van de hele film.' 's verborgen details, zoals dat de muurschildering van de stereotiepe flamencodanseres op de achtergrond een soort commentaar is op het gebrek aan identiteit dat Spanje als natie onder het fascistische bewind heeft ontwikkeld. Kennelijk zit de hele film tjokvol met dit soort slimme visuele trucjes en verwijzingen.<br />Geweldig, maar zal ik je eens wat vertellen? Het blijft een slechte film. Er is meer nodig dan diepte en complexiteit om een goede film te maken <0xE2><0x80><0x93> je moet het publiek een reden geven om te blijven kijken, iets wat de kijker genoeg interesseert om echt geïnteresseerd te zijn in alle subtiele trucjes. High Heels geeft ons vreemde, onechte personages, maar houdt ze in voornamelijk alledaagse situaties die uit andere films zijn overgenomen, en Almodovar lijkt ze niet te gebruiken om iets duidelijk te maken. Wat is bijvoorbeeld de betekenis van de Hitchcockiaanse verrassingsonthulling die aan het eind van de film plaatsvindt? Waarom zit die er <0xC3><0xBC>berhaupt in? Alleen om ons te verrassen?<br />Er is één grappige scène die te maken heeft met een nieuwsuitzending. En dat is het, dat is het enige onderhoudende moment. De rest van de film bestaat uit onzinnige filmische verwijzingen en visuele aanwijzingen die kennelijk alleen bestaan om ons te laten zien hoe slim Pedro Almodovar is. Maar wat mijn filmdocent ook zegt, er is meer voor nodig dan zelfgenoegzame trucjes om een film goed te laten zijn.
I saw this movie the other day in a film school class, and I hadn't seen an Almodovar movie before but went in expecting it to be good. Unfortunately, it turned out to be a pointless film with only a couple of laughs mixed in with two hours of sheer boredom. High Heels is just a collection of random scenes that might have worked in their own separate movies but together don't add up to any kind of meaningful whole at all.<br /><br />Or so I thought. Then, the next day, my film professor spent the entire class period explaining all of the movie's hidden little details, like how the mural depicting stereotypical flamenco dancers in the background of the drag queen scene is some kind of commentary on the lack of identity that Spain as a nation has developed under fascist rule. Apparently, the whole movie is chock full of clever little visual tricks and references like this.<br /><br />Great, but you know what? It's still a bad movie. It takes more than depth and complexity to make a good film--you still need to give the audience a reason to keep paying attention, something to interest the viewer enough to actually care about all the subtle tricks. High Heels gives us strange, off-beat characters but keeps them in mostly mundane situations recycled from other movies, and Almodovar doesn't seem to be using them to make any kind of point. What is the significance, for example, of the Hitchcockian surprise character revelation that occurs towards the end of the film? Why is that even in there? Just to surprise us?<br /><br />There is one funny scene that has to do with a news broadcast. And that's it, that's the only entertaining moment. The rest of the movie is just nonsensical filmic references and visual cues that apparently exist only for the sake of showing us how smart Pedro Almodovar is. But no matter what my film professor says, it takes more than self-indulgent trickery for a movie to be good.