Ik vond deze familiefilm aangenaam en plezierig, ook al ben ik geen kind. Hij is gebaseerd op het idee van een middelbareschoolmeisje, Susan (Elisha Cuthbert), dat ontdekt dat de lift in haar appartementengebouw in de hogere klasse een tijdmachine wordt als een sleutel aan een sleutelhanger die ze van een blinde wetenschapper heeft gekregen in het slot van de lift wordt omgedraaid. Ze leert hoe ze de machine moet bedienen (met enige onzekerheid over het tijdstip van de dag).<br />De film is geen werk van serieuze sciencefiction. Je moet de gebruikelijke instabiliteitsparadox negeren die geassocieerd wordt met het door tijdreizen veranderen van het verleden, i. Het verleden wordt veranderd om te voorkomen dat de familie Walker uit 1881 arm wordt, maar die verandering betekent dat de familie nooit in financiële problemen is gekomen, dus Victoria zou Susan nooit hebben verteld over de financiële problemen van haar moeder, wat betekent dat Susan helemaal geen reden had moeten hebben om het verleden te veranderen! Maar afgezien daarvan zitten er ook leuke details in het verhaal, zoals het oude liftpaneel dat wordt gevonden in het appartement van de vrouw die in het geheim de tijdmachine heeft uitgevonden en geïnstalleerd, omdat er geen ruimte was voor het slot waarmee de tijdmachine wordt geactiveerd. Zoals in veel verhalen voor kinderen, moeten we ook veronderstellen dat een kind geen schokkende informatie over een tijdmachine zal delen met een ouder of een andere volwassene, maar in plaats daarvan de tijdreiziger zal verbergen.<br />Het vereist ook dat we enkele slecht geënsceneerde scènes en ongeïnspireerde optredens van sommige volwassen acteurs negeren. (De kindacteurs (Elisha Cuthbert, Gabrielle Boni en Matthew Harbour) waren alle drie erg overtuigend in hun rol.) In een scène uit de veertiende eeuw zien de inheemse Amerikanen dat Susan hen observeert en fotografeert. Maar ze merken geen verbazing op over de plotselinge verschijning van dit blonde, blanke meisje in merkwaardige kleding. Hun reactie is eenvoudigweg te stoppen met wat ze aan het doen zijn en rustig naar Susan toe te lopen. In dezelfde scène draagt een Indiase moeder iets wat een baby zou moeten zijn, maar wat zo overduidelijk een pop is (het heeft een witte huid en het hoofdje zwaait heen en weer).<br />Timothy Busfield, de prijswinnende acteur die oorspronkelijk beroemd werd door zijn rol in de oude tv-serie 'Thirty-Something', geeft een enigszins oninteressante, soms lusteloze voorstelling. In de andere extreme rol slaat Michel Perron door als de Italiaanse huismeester (bewaker), net als Richard Jutras in zijn rol van nieuwsgierige buurman. (De buurman heet Edward Ormondroyd, de naam van de schrijver van de roman waarop de film is gebaseerd.) Ik vermoed dat deze problemen het ofwel de schuld zijn van de regisseur ofwel van een laag budget. Ondanks deze tekortkomingen kan ik de film voor kinderen aanbevelen. Naast het interessante verhaal heeft de film ook een zekere educatieve waarde, omdat hij laat zien hoeveel zowel de technologie als de sociale normen in die honderd jaar zijn veranderd.
I found this family film to be pleasant and enjoyable even though I am not a child. It is based on the concept of a high school girl, Susan (Elisha Cuthbert) discovering that the elevator in her upper class apartment building becomes a time machine when a key on a key chain she got from a blind scientist is turned in the elevator lock. She learns how to control the machine (with some uncertainty about time of day).<br /><br />The film is not a work of serious science fiction. You have to ignore the usual instability paradox associated with altering the past through time travel, i.e, the past is changed to prevent the 1881 Walker family from becoming poor, but the change means the family never got into financial trouble, so Victoria wouldn't have told Susan about the financial problems her mother had, which means that Susan shouldn't have had a reason to change the past in the first place! But other than that, there are some nice touches in the story, such as the old elevator panel, found in the apartment of the woman who secretly invented and installed the time machine, not having a space for the lock that activates the time machine feature. As in many stories for children, we need to also suppose that a child will not share startling information about a time travel device with a parent or other adult but instead hide the time traveler.<br /><br />It also requires disregarding some poorly staged scenes and uninspired performances by some of the adult actors. (The child actors (Elisha Cuthbert, Gabrielle Boni, and Matthew Harbour) all were very convincing in their parts.) In one scene in the 1300s native Americans notice Susan observing and photographing them. But they don't register surprise in the sudden appearance of this blond, white skinned girl in peculiar dress. Their response is to simply stop what they are doing and to walk calmly towards Susan. In the same scene an Indian mother is carrying what is supposed to be a baby but is so obviously a doll (its white skinned and its head flops around).<br /><br />Timothy Busfield, the award winning actor who originally came to fame in TV's old "Thirty Something," gives a somewhat uninteresting, sometimes listless, performance. In the other extreme Michel Perron hams it up as the Italian building superintendent (janitor), as does Richard Jutras in his role as a nosy neighbor. (The neighbor's name is Edward Ormondroyd, which is the name of the author of the novel the film is based on.) I suspect that these problems may be the fault either of the director or possible of a low budget.<br /><br />Despite these flaws, I recommend the movie for kids. In addition to the interesting story, it also has some educational value, in that it points out how much both technology and social norms have changed in little more that 100 years.