De invloed van Hal Hartley in Adrienne Shelly's 'I'll Take You There' is niet openlijk, maar heeft duidelijk te maken met zijn werk (Shelly heeft in twee van Hartleys films gespeeld). Haar film toont niet alleen een heel strak verhaal, maar de hypergestileerde en extreme personages zetten de menselijke emotie op een vreemde manier in een heel echt licht. Hoewel deze film over het geheel genomen niet ironisch is (godzijdank), zinspelen de kleine en subtiele ironie die in het stuk doorklinkt op de bittere waarheden van liefde en verlies. Met prachtige cinematografie en een soundtrack die rechtstreeks uit de jaren zeventig komt, is 'I'll See You There' een geweldige indiefilm die zich niet tot postmoderne ironie verlaagt als het gaat om de ellende van de liefde en de realiteit van de menselijke emotie. De film begint met Bills leven dat in duigen valt. Niet alleen heeft hij zijn beste vriend Ray een prachtig landhuis verkocht, maar ook heeft zijn vrouw Rose hem verlaten om zich bij Ray te voegen in de retraite. Als alles is opgedroogd, wentelt Bill zich in zijn eigen somberheid en doem, tot zijn zus Lucy (gespeeld door de regisseur Adrienne Shelly) hem met allerlei verrassingen overvalt: een zelfhulpboek en een 'date' voor haar getraumatiseerde broer.<br />De onwillige Bill probeert te weigeren, maar de plotselinge verschijning van Bernice aan zijn deur laat hem geen keus. Ongetwijfeld hebben Bernices aanvankelijk oppervlakkige gedrag en belachelijke kapsel afbreuk gedaan aan zijn vermogen om met haar 'terug te vallen'. Maar haar pseudo-hippie-eigenschappen ergeren hem zo dat hij haar bij hun eerste afspraakje een klap geeft. En Bernice is zo getraumatiseerd door zijn geringschattende opmerkingen dat ze zich aan hem vastklampt en zich aan hem opdringt. Met welk doel weten we niet... behalve misschien het feit dat ze een psychopaat is. (En wie kan er beter de psychopaat spelen dan Ally Sheedy?)<br />Bernice, die zich ervan bewust is dat Bill Rose wanhopig graag wil zien, biedt haar auto aan, maar op voorwaarde dat hij haar eerst ergens mee naartoe neemt. Onderweg houdt ze Bill met zijn eigen pistool (een Pinkerton-rechercheur nog wel) gevangen. Een opeenvolging van angst, wrok, verlossing, hartstocht en geweld volgt als Bill en Bernice op weg zijn naar het buitenhuis van Ray en Rose... natuurlijk met een paar tussenstops onderweg.
The influence of Hal Hartley in Adrienne Shelly's "I'll Take You There" is not overt, but clearly has ties to his work (Shelly has acted in two of Hartley's films). Not only does her film exhibit a very tight narrative, but the hyper-stylized and extreme characters strangely render human emotion in a very real light. Though this film is not ironic on the whole (thank God), the small and subtle ironies that pepper the piece allude to the bitter truths in love and loss. With beautiful cinematography and a soundtrack straight from the seventies, "I'll See You There" is a great indie-film that doesn't stoop to postmodern irony when dealing with the woes of love and the reality of human emotion.<br /><br />The film begins with Bill's life falling to pieces. Not only has he sold his best friend Ray a beautiful country home, but his wife Rose has left him in order to join Ray in the retreat. All washed up, Bill wallows in his own gloom and doom until his sister Lucy (played by the director Adrienne Shelly) brings him all kinds of surprises: a self-help book and a "date" for her traumatized brother.<br /><br />The unwilling Bill tries to refuse, but the sudden appearance of Bernice at his door leaves him no choice. No doubt Bernice's initially superficial demeanor and ridiculous hairstyle detract from his ability to "rebound" with her. However, her pseudo-hippie qualities annoy him so much that he lashes at her on their first date. And Bernice is so traumatized by his derogatory remarks that she attaches herself to him, forcing herself upon him. To what end, we are not aware... except for maybe the fact that she is psycho. (And who better to play the psycho than Ally Sheedy?)<br /><br />Aware that Bill desperately wants to see Rose, Bernice offers her car, but on the condition that he take her somewhere first. On the way, she proceeds to hold Bill prisoner with his own gun (a Pinkerton Detective, no less). An imbroglio of angst, resentment, redemption, passion and violence ensue as Bill and Bernice find themselves on their way to the country home of Ray and Rose... of course, with a few stops along the way.