Mijn hoofdhuid prikt nog van de brandende kooltjes die erop zijn gestapeld toen ik zwoer dat ik van deze film hou. Kom maar op met die kooltjes; ik zal er ook overheen lopen om nogmaals te zeggen dat ik van 'Bend it Like Beckham' hou. Toegegeven, er zit een hoop 'in weerwil van' in die bekentenis. Het is een beetje de film van de week; het scenario is van de verf-op-nummer-kant. En het meest verontrustende is dat het commentaar van de regisseur impliceert dat schoonheid in deze film voornamelijk te vinden is tussen het wit van de huid.<br />Het genie van de film zit niet in wat voor het door Syd Field gebruikte oog duidelijk is: karakterlijnen, thema's, constructie. Zowel aan de oppervlakte als wat zich diep onder de oppervlakte schuilhoudt, schuilt kracht, maar niet in die lagen van de artistieke bovenlaag waar recensenten het vaakst aan lijken te krabben. Krachtige, soms halfgeklede vrouwenlichamen die niet alleen te zien zijn, maar die ook nog eens een voetbal in elkaar trappen, zijn beter dan Lara Croft of Zhang Ziyi ooit zullen zijn. Dit zijn echte lichamen (met uitzondering van die van Keira Knightley) die er eerst niet geweldig uit moeten zien en er dan pas op los moeten gaan. Het zijn werkende lichamen die mooi zijn door hun beweging en hun vastberadenheid. En in mijn boek is de hoofdrolspeelster Parminder Nagra een van de mooiste schepsels die ooit op het witte doek te zien zijn geweest, niet alleen omdat ze dat afgezaagde bijvoeglijk naamwoord 'lichtgevend' kan gebruiken, maar ook omdat haar optreden een eerlijkheid en een onboekachtige intelligentie bezit die uitermate fascinerend zijn.<br />Het resultaat is een film waarvan vrouwen kunnen genieten zonder het gevoel te hebben dat ze een pact met de duivel sluiten om dat te doen. Net als in Chadha's 'Bruid en vooroordeel' knettert de relatie tussen vrouwen met een chemie die niet netjes in de saaie Sweet Valley High-categorieën van 'beste vriendinnen' of 'zusters' kan worden gepropt. Misschien heeft Chadha zelfs wel gelijk met haar commentaar dat de flirt met de lesbische liefde in de film wordt afgezwakt. Het wordt teruggebracht tot de eenvoudige heteroseksuele driehoeksverhouding zoals het conventioneel gestructureerde script dat suggereert. De precieze aard van het genot is uiteindelijk een beetje een mysterie en daarom des te verleidelijker.<br />O ja, en had ik al gezegd dat het hilarisch is?
My scalp still smarts from the burning coals heaped on it when I vowed I love this film. Bring on the coals; I'll walk over them as well to say again that I love "Bend it Like Beckham." Granted, there's a lot of "in spite of" in that confession. It's a bit movie-of-the-week; the screenplay is on the paint-by-numbers side. And, most troublingly, the director's commentary implies that in this film beauty can be found primarily amongst the white of skin.<br /><br />The film's genius is not in what's obvious to the Syd Field-doctored eye: character arcs, themes, construction. It's in both the surface and what lurks deep beneath, but not in those layers of artistic topsoil that reviewers seem most often to scratch at. Powerful, sometimes semi-clad female bodies not simply on display but kicking the crap out of a football do a better job of naturalizing female strength and agility than Lara Croft or Zhang Ziyi will ever do. These are real bodies (Keira Knightley's excepted) whose work is not to look great first and kick butt later. They are working bodies whose beauty is in their movement and self-determination. And, in my book, lead actress Parminder Nagra is one of the most gorgeous creatures ever captured on screen  not only because she can lay claim to that hackneyed adjective, "luminous," but because her performance has an honesty and un-bookish intelligence that's utterly compelling.<br /><br />The result is a film women can enjoy without feeling like they're making a pact with the devil to do so. As in Chadha's "Bride and Prejudice," the relationships amongst women sizzle with a chemistry that can't be neatly slotted into the stodgy, Sweet Valley High categories of "best friends" or "sisters." Perhaps Chadha is even right in her commentary to disavow the film's flirtation with lesbianism. "Bend it Like Beckham" has an electricity that can't be reduced to the simple hetero/homosexual love triangle its conventionally structured script would suggest. The precise nature of its pleasure is, ultimately, a bit of a mystery  and is all the more seductive for it.<br /><br />Oh yes, and did I mention that it's hilarious?