Deze typisch melodramatische Bollywoodfilm is onverklaarbaar genoeg een favoriet van westerse critici geworden. Het script is bespottelijk, het acteerwerk is overdreven en het ziet er goedkoop uit. De enige reden om naar deze soap te kijken zijn de prachtige liedjes van Mangeshkar en het slotapplaus van de legendarische Meena Kumari. De aanblik van de actrice, die tijdens het filmen ziek was en zich kort na de première op veertigjarige leeftijd dood zou drinken, is net zo fascinerend als het zien van een treinongeluk. Haar ex-echtgenoot Amrohi schreef en regisseerde, maar mist de competentie om een van beide taken goed uit te voeren. Bollywood heeft veel betere films gemaakt.
This typically melodramatic Bollywood film has inexplicably become a favorite of Western critics. The script is ludicrous, the acting is over-the-top, and it looks cheesy. The only reasons for watching this soap opera are the wonderful songs sung by Mangeshkar and the curtain call of the legendary Meena Kumari. Watching the actress, who was ill during the filming and would drink herself to death at age 40 shortly after the film was released, has the same fascination as watching a train wreck. Her ex-husband, Amrohi, wrote and directed, but lacks the competency to execute either task well. Bollywood has produced far better films.