Een Amerikaan in Parijs was in veel opzichten de ultieme mengeling van kunst en Hollywood-musical. De film, die op het hoogtepunt van MGM's macht werd gemaakt, bevat gedenkwaardige muziek van de Gershwins, die terecht de 20th Century-equivalent van Beethoven en Mozart werden genoemd.<br />Ook Gene Kelly bevond zich in deze film op het hoogtepunt van zijn macht, al zou je terecht kunnen zeggen dat deze film alleen maar de warming-up was voor zijn beste werk in Singin' in the Rain (1952). De twee films zijn in feite nauw met elkaar verbonden. Afgezien van het verband met Arthur Freed, dankt het Broadway Melody-fragment in 'Rain' zijn bestaan aan de ongelooflijke Amerikaanse in de Parijse Ballet-episode in deze film. Dit zou heel goed de enige keer kunnen zijn geweest dat een dansnummer speciaal in de openingstitels van de film wordt genoemd. En dat was ook terecht, want het toont Gene Kelly's vaardigheden als danser en choreograaf in al hun facetten.<br />De cast van de film is allemaal even uitstekend. Leslie Caron, die op een ongelooflijke manier haar filmdebuut maakt, toont een rijpheid die je doet denken dat ze al jaren films maakt. Haar inleidende dansscènes, en later haar werk voor het ballet, leveren een aantal verrassend sexy momenten op, die in MGM Musicals slechts worden geëvenaard door het werk van Cyd Charisse in Singin' in the Rain en The Band Wagon. De beste momenten van de film: tijdens de laatste scène (die ik niet zal weggeven aan iemand die de film niet heeft gezien) en een van de meest memorabele muzieknummers van de film, die zijn ongelooflijke pianovaardigheid koppelt aan (voor die tijd) ultramoderne special effects.<br />Minder memorabel zijn Georges Guetary als Kelly's romantische rivaal, hoewel hij wel een paar muzikale hoogtepunten heeft, en Nina Foch als Leslie Caron's romantische rivaal. De relatie tussen Kelly's personage en dat van Nina deed me denken aan de relatie tussen George Peppard en Patricia Neal in Breakfast at Tiffany's.<br />Er zijn een paar elementen in de film die het minder bevredigend voor me maakten dan Singin' in the Rain. Het ballet, hoewel overdadig en goed geproduceerd, past niet echt bij de rest van de film. Zonder de plot prijs te geven, gebeurt het gewoon, zonder enige reden of reden. En in tegenstelling tot de Broadway Melody-sequentie, heeft het eigenlijk niets te maken met de plot <0xE2><0x80><0x93> en in de beste musicals hebben de liedjes altijd een soort raison d'<0xC3><0xAA>tre.<br />Wat het nog erger maakt, is het einde van de film, dat zich onmiddellijk na het ballet afspeelt. Hoewel het einde geen verrassing zou moeten zijn (het is tenslotte een musical van MGM), had ik gehoopt op een beetje meer... film nadat het ballet was afgelopen. Het is alsof regisseur Vincente Minnelli het gevoel had dat hij het ballet niet met iets anders kon volgen. De film liet me letterlijk in de steek.<br />Afgezien van dat negatieve, staat _An American in Paris_ terecht in de rij van de beste Hollywood-musicals. Het haalt het niet helemaal bij _Singin' in the Rain_, maar het komt in de buurt en het is een getuigenis van Gene Kelly's vaardigheden als een van de grootste dansers aller tijden.
An American in Paris was, in many ways, the ultimate mixture of art and Hollywood musical. Made at the height of MGM's powers as a musical powerhouse, the film features memorable music from the Gershwins, who rightly have been called the 20th Century's equivalent of Beethoven and Mozart. <br /><br />Gene Kelly was also at the height of his powers in this film, though it could be rightly argued that this movie was just the warm-up for his best work in Singin' in the Rain (1952). The two films are actually closely linked. Aside from the Arthur Freed connection, the Broadway Melody segment in "Rain" owes its existence to the incredible American in Paris Ballet sequence in this film. This might well have been the only time a dance number is specially mentioned in the opening credits of the film. And it deserved to be, as it showcases Gene Kelly's skills as a dancer and choreographer to their utmost degree.<br /><br />The film's cast is uniformly excellent. Leslie Caron, incredibly making her film debut, shows a maturity that makes you think she'd been making films for years. Her introductory dance sequence, and later her work on the Ballet, provides some surprisingly sexy moments rivalled in MGM Musicals only by Cyd Charisse's work in Singin' in the Rain and The Band Wagon. Oscar Levant is hilarious as Kelly's stoic pal, who gets two of the film's best moments: during the end party sequence (which I will not give away for anyone who hasn't seen the film), and one of the film's most memorable musical numbers which couples his incredible piano skills with state-of-the-art (for the time) special effects.<br /><br />Less memorable are Georges Guetary as Kelly's romantic rival, though he does get a few musical highlights, and Nina Foch as Leslie Caron's romantic rival. The May-December relationship between Kelly's character and Nina's reminded me of the same "kept man" relationship seen between George Peppard and Patricia Neal in Breakfast at Tiffany's.<br /><br />There are a few elements of the film that made it less satisfying for me than Singin' in the Rain. The Ballet, though lavish and well-produced, doesn't really fit with the rest of the movie. Without giving away the plot, the Ballet just happens, with no real rhyme or reason. And unlike the Broadway Melody sequence, it really doesn't have anything to do with the plot -- and in the best musicals, the songs always have some sort of raison d'etre. <br /><br />Making matters worse is the ending of the film which happens immediately after the Ballet. Although the ending shouldn't be a surprise (this IS an MGM musical, after all), I was hoping for a bit more ... movie after the Ballet ended. It's as if director Vincente Minnelli felt that he couldn't follow the Ballet with anything else. The film literally left me in the lurch.<br /><br />That negative aside, An American in Paris rightly ranks alongside the best of Hollywood's musicals. It doesn't quite reach the heights of Singin' in the Rain, but it comes close and it remains a testament to Gene Kelly's skills as one of the greatest dancers of all time.