Ik voel me min of meer een genie; ik heb het gevoel dat ik de enige ben die deze nepfilm heeft doorzien. Ik heb hem drie keer gezien, één keer met commentaar, en ik merkte dat ik me ergerde aan alle close-ups, alle keren dat het scherm gewoon zwart wordt, en het ergste van alles is dat ik het gevoel heb dat de film nooit echt iets oplost. Ja, de priester sterft, maar hij leek niet echt vrede te hebben met de stad die hem zoveel verdriet had gedaan, of met zichzelf. Dat, en hij was een idioot. Als Peter Cowie niet het commentaar had gegeven dat niet alleen de film, maar ook het boek waaruit hij kwam verklaarde, zou ik het helemaal niet hebben kunnen verdragen. Ik hou van Franse films, maar deze was volkomen absurd.<br />Het _Dagboek van een plattelandspriester_ is gefilmd in prachtige zwart-witfoto's, maar dat alleen kan deze dodelijk saaie onzin niet redden. De ene scène na de andere van extreme close-ups, waarin personages niets zeggen tot de camera uitzoomt en naar een zwart-witscène gaat, en daar maken ze NIET een interessant of relevant verhaal van. Hoe deze film ooit een klassieker is geworden is een raadsel: hij doet me meer denken aan _The Emperor's New Clothes_.<br />Ja, Claude Laydu. De vertolking van de jonge priester is hartverscheurend en als je een sadist bent, zelfs provocerend, maar deze film gaf me een leeg gevoel, want over het geheel genomen is het een zwakke indruk van het katholieke priesterschap, dat een laag en roemloos instituut van corruptie is. De triomf van de jonge priester over de trots van de gravin is een zwakke scène, maar 90 procent van de film sleept je mee met zijn naargeestige introspectie en werpt een blik in de melancholieke gedachten van de jonge priester. Deze priester komt niet zozeer nederig over als wel gewoon meelijwekkend.<br />Omdat ik geen Frans spreek of versta, verheugde ik me erop om het Engelse SUBTITEL-gedoe te doen om de film beter te begrijpen. Nou, de Engelse vertaling is soms onmogelijk te zien/lezen en de tekst rolt zo snel voorbij dat er veel was dat ik niet kon lezen (en ik ben geen bijzonder langzame lezer <0xE2><0x80><0x93> ik heb Dostojevski net in 3 dagen uit).<br />Ik wilde deze film echt graag mooi vinden. Ik probeer alles uit dat door de Criterion-collectie is 'uitgekozen', en toch zie ik niet in waarom deze in veel opzichten een soort kritisch knikje verdient. Maar ik heb de hele twee uur durende film zitten smachten naar een soort empathie met de hoofdpersoon, en dat is er nooit van gekomen. Hij leek gewoon eerder een slachtoffer dan een vechter. En daarom vind ik het een rotfilm.
I kind of feel like a genius; I feel like I'm the only one who saw through this fake film. I watched it three times, once with commentary, and I found myself getting annoyed at all the close-ups, all the times the screen just blacks out, and worst of all, I feel the film never really resolves anything. Yes, the priest dies, but he didn't really seem at peace with the town that gave him so much grief, or with himself. That and he was an idiot. If it weren't for the commentary by Peter Cowie which explained not only the movie but the book it came from, I wouldn't have been able to stomach it at all. I enjoy French movies, but this is one that was completely absurd.<br /><br />Diary of a Country Priest is filmed in beautiful black and white photography but, that alone cannot save this deadly dull tripe. Scene after scene of extreme close-ups where characters don't say anything until the camera cuts away and goes to a black out do NOT make an interesting or relevant story. How this film ever became a classic is mind boggling: it reminds me more of The Emperor's New Clothes.<br /><br />Yes, Claude Laydu's performance is heartfelt and thought provoking, if you are a sadist, but this film left me feeling empty because overall it is a weak impression of the Catholic priesthood, which is an ignoble and inglorious institution of corruption. The young priest's triumph over the countess's pride is a weak scene but 90% of the film will drag you down with its dreary introspection and window into the young priest's melancholy thoughts. This priest doesn't come across so much as being humble as he does just plain pitiful.<br /><br />Being that I don't speak or understand French I was looking forward to doing the English SUBTITLE thing to help understand the film. Well, the English SUBTITLE is at times impossible to view/read and the text rolls by so quickly that there was much I could not read (and I am not a particularly slow reader - I just finished Dostoyevsky in 3 days). <br /><br />I really wanted to like this film . I try out everything "chosen" by the Criterion Collection, and yet can not see why in many ways this one merits some sort of critical nod. However, I sat through this entire two hour film yearning to feel some sort of empathy for the main character, and it never materialized. He just seemed like a victim rather than a fighter. And for that, I say it stunk.