Een opmerkelijk voorbeeld van cinematografische alchemie in zijn werk, met een afgezaagde klomp loden tekst (geschreven door de verlammend middelmatige Hollywood-kluns nonpareil Jole Schumacher niet minder) die op magische wijze werd omgetoverd tot een uitgelezen brok exquise, glanzend 24-karaats muziekdrama dankzij een vlotte regie, frisse, innemende optredens, perfecte productiewaarden, een smaakvolle reproductie van het New York van de jaren vijftig, een aanstekelijk bruisende rol-met-de-klappentoon en een werkelijk wonderbaarlijk ritme- en bluesritme van de grote Curtis Mayfield. Het verhaal, losjes gebaseerd op de werkelijke wapenfeiten van de Supremes, beschrijft prozaïsch de moeizame weg naar rijkdom van drie stralende, verarmde zwarte tienermeisjes die wanhopig verlangen te ontsnappen aan hun sjofele, onbevredigende gettobestaan en groot te worden in de wereld van de commerciële R&B-muziek. Alle voor de hand liggende miskleunen van onmiddellijke rijkdom en succes <0xE2><0x80><0x93> ego's die destructief amok maken, drugs, corruptie, vechten om je integriteit te behouden, enzovoort <0xE2><0x80><0x93> worden voorspelbaar naar voren gebracht, maar gelukkig wordt de vlakke, ongeïnspireerde plot van Schumachers film bijna volledig door het uniforme, uitmuntende werk van de andere afdelingen van de film gecompenseerd. Irene Cara, Lonette McKee en Dwan Smith zijn sensationeel sexy, levendige en aantrekkelijke hoofdrollen - en geweldige zangers op de koop toe. Vergelijkbaar goede optredens worden ook verleend door een charmante, jongensachtige Philip Michael Thomas uit de tijd van 'Miami Vice' Philip Michael Thomas als de geduldige, hoffelijke manager van de groep, Dorian Harewood als McKees corrupte, agressief amoureuze hondenvriendje, en de eeuwige blasfemische schurk Tony ('Hell Up in Harlem', 'Bucktown') King als een gevaarlijk verleidelijke, soepel werkende, steenkoude, gemene gangster. De toon varieert van grappig en aangrijpend tot melancholiek en vrolijk zonder ooit over te slaan, en ontwikkelt zich behendig tot een stralende, opbeurende ode aan het buitengewone vermogen van de menselijke geest om buitengewoon moeilijke en intimiderende problemen te overwinnen.<br />Veteranenredacteur Sam O'Connor Stern overtuigt zichzelf voortreffelijk in zijn regisseursdebuut. De lichtgevende cinematografie van Bruce Surtees en de vakkundige montage van Gordon Scott zijn allebei vlekkeloos. O'Sterns stevige greep op de sfeer van een bepaalde periode, zijn scherpe oog voor kleine, maar veelzeggende details en zijn onfeilbare gevoel voor een druk, ononderbroken tempo zijn al even indrukwekkend. En dan heb ik het nog niet eens over Curtis Mayfields onberispelijke soundtrack. 'Jump', 'What Can I Do With This Feeling', 'Givin' Up', 'Take My Hand Precious Lord', 'Lovin' You Baby' en 'Look Into Your Heart' zijn stuk voor stuk geweldig melodieuze, gevoelige, bijna ongelooflijk fantastische nummers, met het lieflijke, zwoele liefdesnummer 'Something He Can Feel', dat later zowel door Aretha Franklin als door En Vogue werd bezongen en duidelijk de hoogste muzikale eer kreeg toebedeeld als het beste nummer uit de hele film. Het netto resultaat van al deze bovengenoemde uitstekende eigenschappen illustreert dat het soms niet zozeer het scenario is als wel wat er gedaan is met het genoemde script, dat op zijn beurt de algehele kwaliteit van een film bepaalt.
A remarkable example of cinematic alchemy at work, with a trite'n'turgid lump of lead script (penned by numbingly mediocre Hollywood hack nonpareil Jole Schumacher, no less) being magically converted into a choice chunk of exquisitely gleaming 24-carat musical drama gold thanks to brisk direction, fresh, engaging performances, spot-on production values, a flavorsome recreation of 50's era New York, an infectiously effervescent roll-with-the-punches tone, and a truly wondrous rhythm and blues score by the great Curtis Mayfield.<br /><br />The story, loosely based on the real life exploits of the Supremes, prosaically documents the arduous rags-to-riches climb of three bright-eyed, impoverished black teenage girl singers who desperately yearn to escape their ratty, unrewarding ghetto plight and make it big in the razzle-dazzle world of commercial R&B music. All the obvious pratfalls of instant wealth and success -- egos run destructively amok, drugs, corruption, fighting to retain your integrity, and so on -- are predictably paraded forth, but luckily the uniformly excellent work evident in the film's other departments almost completely cancels out Schumacher's flat, uninspired plotting. The first-rate acting helps out a lot. Irene Cara, Lonette McKee, and Dwan Smith are sensationally sexy, vibrant and appealing leads -- and great singers to boot. Comparably fine performances are also turned in by a charmingly boyish pre-"Miami Vice" Philip Michael Thomas as the group's patient, gentlemanly manager, Dorian Harewood as McKee's venal, aggressively amorous hound dog boyfriend, and perennial blaxploitation baddie Tony ("Hell Up in Harlem," "Bucktown") King as a dangerously seductive, smooth operating, stone cold nasty gangster. The tone dips and dovetails from funny and poignant to melancholy and blithesome without ever skipping a beat, deftly evolving into a glowing, uplifting ode to the human spirit's extraordinary ability to effectively surmount extremely difficult and intimidating odds.<br /><br />Veteran editor Sam O'Stern acquits himself superbly in his directorial debut. Bruce Surtees' luminescent cinematography and Gordon Scott's expert editing are both flawless. O'Stern's firm grasp of period atmosphere, keen eye for tiny, but telling little details, and unerring sense of busy, unbroken pace are just as impressive. No fooling about Curtis Mayfield's impeccable soundtrack contributions, either. "Jump," "What Can I Do With This Feeling," "Givin' Up," "Take My Hand Precious Lord," "Lovin' You Baby," and "Look Into Your Heart" are all terrifically tuneful, soulful, almost unbelievably fantastic songs, with the sweetly sultry love jones number "Something He Can Feel," which was later covered by both Aretha Franklin and En Vogue, clearly copping top musical honors as the best-ever song in the entire movie. The net result of all these above cited outstanding attributes persuasively illustrates that sometimes it's not the screenplay so much as what's done with said script which in turn determines a film's overall sterling quality.