Ik vind het altijd zo frustrerend dat de meeste sciencefictionfilms eigenlijk intergalactische westerns of oorlogsdrama's zijn. Zelfs _Star Wars_, dat visueel briljant is, heeft een van zijn centrale beelden, een futuristische 'bende' die niet recht kan schieten. Stel je voor dat je op ongeveer zeshonderd mensen met conventionele wapens stuit, van wie de meesten een vrij schootsveld hebben, en ze missen.<br />Ik heb veel science-fiction gelezen en ik wou dat er meer films waren voor de denkende mens. _Verboden planeet_, een van de vroegste van het genre, is nog steeds een van de allerbeste. Het verhaal is gebaseerd op een reeds lang uitgestorven beschaving, de Krell, die machines schiep die de intelligentie van elk wezen met kwantumsprongen konden verhogen. Waar ik niet op had gerekend, is dat de hersenen een centrum zijn voor andere gedachten dan het intellectuele. Het primitieve aspect van de hersenen, de Id, zoals Freud het noemde, mag ongehinderd zijn gang gaan. Het wordt losgelaten in de slaap, een nachtmerrie die tot het stoffelijke bestaan is gekomen. Walter Duif, dr. Morbius, is degene die zijn hersenen tot dit niveau heeft opgekrikt en daarmee machines en verdedigingsmechanismen heeft gebouwd die hem nauwelijks een stap voorhouden van de verschrikkingen in de uithoeken van zijn geest. Zijn gedachten scheppen verschrikkingen die hij weldra niet meer zal kunnen verdedigen. De Krell, een veel superieure soort, kon hem niet tegenhouden; hij vernietigde ze. De landingsgroep is nooit erg interessant voor me geweest. De rest van de acteurs is tamelijk uitwisselbaar. Ann Francis is mooi en naïef, en zou in de jaren vijftig zeker een behoorlijke reactie hebben opgeroepen. De toorn van haar vader wordt nog verergerd door haar onschuld en de wolfachtige astronauten uit de jaren vijftig (want die lijken meer op bouwvakkers in spe dan echte astronauten). Ze proberen altijd 'dames' uit te zoeken. De kok is een geweldige figuur, met zijn obsessie voor drank. Robbie de Robot heeft veel meer persoonlijkheid dan de meeste bemanningsleden, en je vraagt je af of meneer Spock geen zielsverwant is in het letterlijke denken van dit kunstmatige wezen. De hele film is erg bevredigend omdat de situatie de ster is. Er zijn maar weinig sciencefictionfilms die de moeite waard zijn om meer dan één keer te zien; dit is er een die tot in de eenentwintigste eeuw kan blijven hangen.
I am always so frustrated that the majority of science fiction movies are really intergalactic westerns or war dramas. Even Star Wars which is visually brilliant, has one of its central images, a futuristic "gang that couldn't shoot straight." Imagine your coming upon about 600 people with conventional weapons, most of them having an open shot, and they miss.<br /><br />I have read much science fiction, and wish there were more movies for the thinking person. Forbidden Planet, one of the earliest of the genre, is still one of the very best. The story is based on a long extinct civilization, the Krell, who created machines which could boost the intelligence of any being by quantum leaps. Unfortunately, what they hadn't bargained for, is that the brain is a center for other thoughts than intellectual. The primitive aspect of the brain, the Id, as Freud called it, is allowed to go unchecked. It is released in sleep, a bad dream come to corporeal existence. Walter Pigeon, Dr. Morbius, is the one who has jacked his brain to this level, and with it has built machines and defenses that keep him barely one step ahead of the horrors of the recesses of his own mind. His thoughts are creating horrors that he soon will not be able to defend. The Krell, a much superior species, could not stop it; it destroyed them. The landing party has never been of great interest to me. The rest of the actors are pretty interchangeable. Ann Francis is beautiful and naive, and certainly would have produced quite a reaction in the fifties adolescent male. Her father's ire is exacerbated by her innocence and the wolfy fifties' astronauts (for they are more like construction workers on the make than real astronauts). They are always trying to figure out "dames." The cook is a great character, with his obsession for hooch. Robbie the Robot has much more personality than most of the crew, and one wonders if Mr. Spock may not be a soulmate to the literal thinking of this artificial creature. The whole movie is very satisfying because the situation is the star. Morbius can't turn back and so he is destined to destroy himself and everything with him. There are few science fiction films that are worth seeing more than once; this is one that can coast right into the 21st century.