Vijftien jaar later staat Paris Is Burning nog steeds in vuur en vlam. Dit is een klassieker in de zwarte homofilms, net als The Color Purple en Mahoganoy. Dit seminale werk toont de ondergrondse en onderklasse (dat wil zeggen 'ondergeschikte') van de zwarte en Latijnse homocultuur en -gemeenschap zoals geen enkel ander werk voor of na die tijd, met inbegrip van de sentimentele homoreportages en -reportages uit de Harlem Rennaissance. Ze zijn goed, maar dit is de beste (durf ik te zeggen, de enige) film die je over dit onderwerp zult vinden. Het is Relentlessy Cunty (de uitvinding van de klassieke housemuziek) die naar Hollywood komt, non-stop, hilarisch (zoals alleen wij dat doen) en regelrechte sociale kritiek. Dit alles door een blanke vrouwelijke regisseur (die in een vorig leven kennelijk een Zuster Gurl of Zuster Ding moet zijn geweest). Ik kan nog wel even doorgaan, maar ik denk dat je nu wel begrijpt waar het om gaat: ik ben gek op deze film!
Fifteen years later and Paris Is Burning is still aflame. This is a classic in black gay films, right up there with the other honorary black gay films, The Color Purple and Mahoganoy. This seminal work captures underground and underclass (i.e."underserved) black and Latin gay culture and community like no other work before or since, including all the sentimental Harlem Rennaissance gay retrospectives and renderings. They're good, but this is the best (dare I say the only "real") film you'll find on the subject. It's Relentlessy Cunty (the classic house music invention)comes to Hollywood, non-stop, hilarious camp (like only we do it) and dead-on social critique. All this by a white female director (who obviously must have been a Sister Gurl or Mizz Thing in a former life.) I could go on, but I think you get the point by now: I love this movie!