Dit en 'Verborgen fort' zijn de Kurosawa's die me het dierbaarst zijn. Ik geef geen 10's uit als snoepgoed, maar dit had het beslist verdiend, als het al iets verdiende. Ook al is het een vrij lange film (zoals alle films van Kurosawa dat eigenlijk zijn), hij loste het probleem op dat me bij de meeste van zijn films dwarszit: de verhaallijn is vaak te los en ontwikkelt zich langzaam, en bevat scènes die onnodig zijn of gewoon te veel worden uitgerekt zonder dat er een echt doel aan de verhaallijn of de karakterbeschrijving wordt gegeven. Dodesukaden bezorgde me dezelfde ervaring als bijvoorbeeld 'Verborgen fort'; ondanks de uitgerektheid was er geen minuut die ik wilde afsnijden. In zekere zin is dit ook een heel ongewone Kurosawa-film, want hij heeft geen verhaallijn, maar veel kleine onafhankelijke verhaaltjes die meer gebaseerd zijn op de karakterbeschrijving dan op de verhaallijn, in tegenstelling tot alle andere Kurosawa-films die ik tot nu toe heb gezien. Ook leunt de film sterk op de dialoog, die hij briljant weet te gebruiken (vooral in het verhaal waarin de vader en de zoon plannen maken voor hun 'nieuwe huis').<br />Maar wat deze film tot een meesterwerk maakt, is de manier waarop het onderwerp, hoe tragisch het ook is, zo menselijk en meelevend wordt beschreven, zonder iemand op welk punt dan ook met de vinger te wijzen. Van het begin tot het eind levert de film de hele emotionele schaal, van lachen tot huilen, in een volmaakt evenwicht.
This, and "Hidden fortress" are the Kurosawa's that are most dear to me. I don't hand out 10's like candy, but this certainly deserved it, if anything. Even though it's quite long (like all Kurosawa's pretty much are) it concurred the problem which bugs me with most of his films; the storyline is often too loose and slowly evolving, containing scenes that are unnecessary or just lenghtened too much without any real purpose to the storyline or the character description. Dodesukaden delivered to me the same experience that for example "Hidden fortress" did; despite its lenght, there wasn't a single minute I would cut out.<br /><br />This is also a very unusual Kurosawa film in a way, it has no storyline, but many little independent stories which are based more to the character description than storyline, unlike any other Kurosawa-film I have seen so far. It also leans much on the dialogue, which he uses brilliantly (especially in the story between the father and the son planning their "new house"). <br /><br />Still the thing that makes this one a masterpiece is how the subject being so tragic as it is, is managed to be described so humanely and sympathetically, without pointing fingers at anybody at any point. From the beginning to the end it delivers the whole emotional scale from laughter to tears in perfect balance.