Maankind is een heel moeilijke film om te definiëren. Het is het gemakkelijkst om hem te zien als een aantal kiekjes van het leven van de twee hoofdpersonen. Het feit dat deze personen lid zijn van een straatbende die zich afspeelt in een multiculturele stad in de nabije toekomst en dat een van hen een vampier is, sluit niet uit dat ze momenten hebben zoals ieder ander, en dit is een van de plaatsen waar deze film anders is dan alle andere waar ik ooit van gehoord heb. Het wordt niet verweven met het feit dat een van de hoofdpersonen een vampier is, het is gewoon iets waarmee moet worden afgerekend zoals met elk ander probleem. De manier waarop de personages met elkaar omgaan is verrassend realistisch <0xE2><0x80><0x93> er zijn g<0xC3><0xAA>nante familieleden en trucs die cool moeten lijken, maar die gewoon niet werken, waardoor de film over het algemeen een prettig gevoel geeft dat hij zichzelf niet al te serieus neemt.<br />Het andere gebied dat me opviel waren de talen. De fictieve stad Mallepa bevat verschillende culturele groepen en de personages spreken de taal die ze geacht worden te spreken. Japanse bendeleden spreken Japans tegen elkaar, maar Chinees wanneer ze met personages van Chinese afkomst praten. De meest amusante uitwisseling is waarschijnlijk die tussen een Australiër en een Engelsman in het Engels. De acteurs van de vier aantoonbaar belangrijkste personages hebben drie verschillende moedertalen en spreken verschillende niveaus van elkaars talen, dus het is een hele prestatie dat de film <0xC3><0xBC>berhaupt is gemaakt. Wat me, denk ik, bij de hoofdrolspelers brengt.<br />Er is veel waarde gehecht aan het feit dat de filmsterren twee van Japans grootste rocksterren, Gackt en Hyde, en de Taiwanese superster Lee-hom Wang zijn, ongeacht of ze hen prijzen om hun acteerwerk of het bekritiseren of gewoon fangirls over hen zijn. Naar mijn mening is Lee-hom de beste in het spelen van een eerlijk en realistisch personage. De rol van Hyde wordt grotendeels gemaskeerd door het feit dat het personage dat hij speelt nogal overdramatisch is. Ik wist niet zeker of Hydes personage wel zo nukkig en sarcastisch moest zijn als hij overkwam, maar het doet de film hoe dan ook geen kwaad.<br />Er zijn een paar scènes die nogal melodramatisch zijn, waardoor het moeilijk is om er emotioneel veel last van te hebben (hoewel dit niet veel mensen lijkt tegen te houden). Ik vond het beter om gewoon te genieten van de film zoals hij is en hem niet te serieus te nemen. Hij is perfect om met een groep vrienden naar te kijken. Hij heeft zijn tekortkomingen, maar over het geheel genomen was het erg leuk en ik heb ervan genoten.' Ik kan het iedereen aanbevelen die een paar ondertitels niet erg vindt.
Moonchild is a very difficult movie to categorise. It's easiest to think of it as several snapshots of the lives of the two central characters. The fact that these characters are members of a street gang set in an multicultural city of the near future and that one of them is a vampire does not preclude them from having moments like any other people, and this is one of the places where this movie is different to anything else I've ever heard of. It doesn't get wrapped up in the fact that one of the main characters is a vampire, it's just something that has to be dealt with like any other problem. The way the characters interact is surprisingly realistic- there are embarrassing relatives and tricks that are meant to look cool that just don't work, which leaves the film with a lovely sense of not taking itself too seriously for the most part.<br /><br />The other area that really stood out to me is the languages. The fictional city of Mallepa contains various cultural groups, and characters speak the language that they would be expected to speak. Japanese gang members speak Japanese to each other, but Chinese when talking to characters of Chinese descent. Possibly the most amusing exchange involves an Australian and is conducted in English. The actors of the four arguably main characters have three separate mother tongues between them and speak varying levels of each others' languages, so it's quite a feat that the movie was made at all. Which, I suppose, brings me to the lead actors.<br /><br />Much has been made of the fact that the movie stars two of Japan's biggest rockstars, Gackt and Hyde, as well as Taiwanese superstar Lee-hom Wang, whether it is to praise them for their acting or criticise it or simply fangirl about them. In my opinion, Lee-hom is the best at playing a straight and realistic character. However, any lack of acting ability on Gackt's part is mostly masked by the fact that the character he plays is prone to being over-dramatic. I wasn't sure if Hyde's character was supposed to be as sulky and sarcastic as he came across, but it doesn't really detract from the movie either way.<br /><br />There are several scenes which take rather melodramatic turns, which made it difficult for them to affect me much emotionally (Although this doesn't seem to stop a lot of people). I found it's best to just enjoy the movie for what it is and not take it too seriously- It's perfect for getting out and watching with a group of friends. It does have its flaws, but overall it was very enjoyable and I'd highly recommend it to anyone who doesn't mind a few subtitles.