Verboden Siren is gebaseerd op het spel Siren 2 Playstation 2 (zoveel 2's). Zoals bij de meeste computerspellen die in films veranderen, zou ik zeggen dat de meerderheid niet echt goed te vertalen is naar een ander medium. En dat geldt ook voor dit spel, tot mijn spijt.<br />Er is een vrij lange proloog die het verhaal en het mysterieuze eiland beschrijft waar een schrijver (Leo Morimoto) en zijn kinderen, dochter Yuki (Yui Ichikawa) en zoon Hideo (Jun Nishiyama) in komen wonen. De dorpelingen zien er niet al te vriendelijk uit, en al snel wordt er goede raad gegeven over de sirene op het eiland, dat ze binnen moeten blijven als de sirene begint te loeien. <br /><0x3E> Natuurlijk en langzaam begint het te rommelen, en onze broers en zussen gaan op een missie om precies te ontdekken wat er aan de hand is op dit onvriendelijke eiland met zijn vreemde bewoners. Maar in werkelijkheid zul je je niet bezighouden met wat er aan de hand is, omdat folklore en sprookjes de plot nog ingewikkelder maken. Wat het echt in het rijk van de slechte komedie duwde, zijn de onbewust buitenissige momenten die alleen maar een zielig gegiechel ontlokten aan zijn pure stommiteit, tot het veel later wordt uitgelegd. Het is één ding om te proberen iets slims voor te stellen, maar het is iets anders om het overtuigend te doen en met alle valkuilen bedekt.<br /><0x3E> Ondanks het feit dat het in minder dan 90 minuten klokt, denk ik dat het...' Het is een horrorfilm-fenomeen om dat als uitgangspunt te hebben <0xE2><0x80><0x93> het geeft je dat gevoel van bijna twee uur met zijn langzame opbouw om te kunnen zeggen wat je wilt. Het begint tegen de laatste 20 minuten op te schieten, maar het is een klassiek geval van te weinig en te laat.<br />Wat de film redt, is de verandering van aanpak en de onthulling aan het eind. Ook dit is een veelgebruikt middel om te proberen een ogenschijnlijk eenvoudige horrorfilm te verheffen tot iets extra's in de hoop een publiek aan te spreken. Het is redelijk bevredigend uitgepakt, maar het laat een nare nasmaak achter omdat je je een beetje bedrogen voelt. Er zijn twee manieren waarop een wending je een goed gevoel kan geven <0xE2><0x80><0x93> of de film verheft hem tot een gedenkwaardig niveau, of hij bezorgt je dat malle gevoel. Helaas behoort de Verboden Sirene tot het laatste.<br />De cinematografie met zijn gebruik van licht, schaduwen en spiegels zal de doorslag geven, maar zo expliciet zal ik niet zijn <0xE2><0x80><0x93> het is de tijd niet waard, dus kun je dit beter vermijden.
Forbidden Siren is based upon the Siren 2 Playstation 2 (so many 2s) game. Like most video game turned movies, I would say the majority don't translate into a different medium really well. And that goes for this one too, painfully.<br /><br />There's a pretty long prologue which explains and sets the premise for the story, and the mysterious island on which a writer (Leo Morimoto) and his children, daughter Yuki (Yui Ichikawa) and son Hideo (Jun Nishiyama) come to move into. The villagers don't look all too friendly, and soon enough, sound advice is given about the siren on the island, to stay indoors once the siren starts wailing.<br /><br />Naturally and slowly, things start to go bump, and our siblings go on a mission beating around the bush to discover exactly what is happening on this unfriendly island with its strange inhabitants. But in truth, you will not bother with what's going on, as folklore and fairy tales get thrown in to convolute the plot even more. What was really pushing it into the realm of bad comedy are its unwittingly ill-placed-out-of-the-norm moments which just drew pitiful giggles at its sheer stupidity, until it's explained much later. It's one thing trying to come up and present something smart, but another thing doing it convincingly and with loopholes covered.<br /><br />Despite it clocking in under 90 minutes - I think it's a horror movie phenomenon to have that as a runtime benchmark - it gives that almost two hour feel with its slow buildup to tell what it wants to. Things begin to pick up toward the last 20 minutes, but it's a classic case of too little too late.<br /><br />What saves the movie is how it changes tack and its revelation at the end. Again this is a common device used to try and elevate a seemingly simple horror movie into something a little bit extra in the hope of wowing an audience. It turned out rather satisfactorily, but leaves a bad aftertaste as you'll feel cheated somewhat. There are two ways a twist will make you feel - it either elevates the movie to a memorable level, or provides you with that hokey feeling. Unfortunately Forbidden Siren belonged more to the latter.<br /><br />The saving grace will be its cinematography with its use of light, shadows and mirrors, but I will be that explicit - it's still not worth the time, so better to avoid this.