Het kijken naar Marlen Brando op het witte doek is als het kijken naar een meestertimmerman die ingewikkelde details in een stuk mahoniehout kerft. Brando's acteerwerk is het enige wat deze film kijkbaar maakt. De plot is stompzinnig en lachwekkend (niet komisch). De andere grote filmsterren lijken wanhopige pogingen te doen om de personages die ze spelen iets menselijks te geven... deze personages hebben de menselijkheid van nat karton. Alles aan de technische kant van deze film is of middelmatig, of gewoonweg afschuwelijk. De regisseur gooit straffeloos stilstaande beelden en slowmotions in het rond. De muziek is karikaturaal en vernietigt elk spoor van een dramatisch effect. Het is niet iets waar ik echt naar op zoek ben in een film, maar zelfs de garderobe was ver te zoeken. De eerbiedwaardige Brando kon zijn ogen niet afhouden van de verschrikkelijke vodden waarin ze hem hadden uitgedost. Ik heb die film 'David Lynch-squire' horen noemen en 'eerbiedig grappig'... het is geen van beide. David Lynch-films zijn voortgekomen uit verdorven creativiteit <0xE2><0x80><0x93> deze film was in geen enkel opzicht creatief. En verwar oneerbiedigheid niet met domheid.
Watching Marlen Brando on screen is like watching a master carpenter chiseling intricate details into a piece of mahogany. Brando's acting is the ONLY thing that makes this movie watchable. The plot is inane and laughable (not comic). The other big name actors seem to be making desperate attempts to give the characters they portray some modicum of humanity... these characters have the humanity of wet cardboard. Everything about the technical side of this film is either mediocre or just plain awful. The director throws freeze-frame and slow-motion shots about with impunity. The incidental music is cartoonish and destroys any hint of dramatic effect. It's not something I really look for in a movie, but even the wardrobe was way off. The venerable Brando couldn't take focus away from the awful rags they had him decked out in. I've heard this movie called "David Lynch-esquire" and "irreverently funny"... it is neither. David Lynch films are borne of wicked creativity - this film was in no way creative. And don't confuse irreverence with stupidity.