Hoewel ik over het algemeen een voorstander ben van goed gemaakte films, beperk ik me niet tot films die aan die grenzen ontsnappen, en vaker wel dan niet geniet en bewonder ik films die met succes 'de regels overtreden'. En het is volkomen waar dat regisseur Pasolini de regels van de gevestigde filmwereld overtreedt. Maar ik ben ook van mening dat hij ze niet met succes overtreedt, noch tot op welk punt dan ook.<br />Pasolini's werk is visueel stuitend, maar het gaat minder om wat er feitelijk op het scherm te zien is dan om de manier waarop het wordt gefilmd, en de nervositeit van zijn films lijkt minder een kwestie van artistieke keuze dan van het resultaat van amateurfilm. Dat geldt ook voor DECAMERON. Pasolini gaf er vaak de voorkeur aan om niet-acteurs te gebruiken, en hoewel veel regisseurs dat met opmerkelijk resultaat hebben gedaan, hebben zijn niet-acteurs onder Pasolini's leiding de neiging om niet-acteurs te blijven. Dit geldt ook voor DECAMERON. Pasolini gebruikt heel vaak beelden die bedoeld zijn om het publiek te schokken, te beledigen of op een andere manier van zijn stuk te brengen. Zulke elementen kunnen vaak met verbluffend resultaat worden gebruikt, maar in de handen van Pasolini lijken dergelijke elementen zelden werkelijk iets bij te dragen aan de film. Dit geldt ook voor DECAMERON.<br />Ik heb begrepen dat er veel mensen zijn die de films van Pasolini leuk vinden of zelfs bewonderen. Toch heb ik geen van hen ooit ontmoet, en ik heb nooit iets over Pasolini of zijn werk kunnen lezen dat de reden voor zijn sympathie of bewondering begrijpelijk voor me maakte. Als ik hem alleen op grond van zijn werk beoordeel, ben ik van mening dat hij in wezen een amateuristische regisseur was die niet zozeer uit vrije wil als wel door gebrek aan vaardigheid 'de regels overtrad' <0xE2><0x80><0x93> en die aanvankelijk door de intelligentsia van zijn tijd werd geprezen om zijn 'existentiële stoutmoedigheid', waarmee hij simpelweg zijn slechte gewoonten als filmproducent bevestigde. Ik vind zijn werk saai, niet indrukwekkend en pretentieus. En ook dit geldt voor DECAMERON. Het geldt helaas ook voor vrijwel elke Pasolini-film die ik heb moeten verdragen.
Although I am generally a proponent of the well-made film, I do not limit myself to films which escape those boundaries, and more often than not I do enjoy and admire films that successfully "break the rules." And it is quite true that director Pasolini breaks the rules of established cinema. But it is also my opinion that he does not break them successfully or to any actual point.<br /><br />Pasolini's work is visually jarring, but this is less a matter of what is actually on the screen than how it is filmed, and the jumpiness of his films seem less a matter of artistic choice than the result of amateur cinematography. This is true of DECAMERON. Pasolini often preferred to use non-actors, and while many directors have done so with remarkable result, under Pasolini's direction his non-actors tend to remain non-actors. This is also true of DECAMERON. Pasolini quite often includes images designed to shock, offend, or otherwise disconcert the audience. Such elements can often be used with startling effect, but in Pasolini's hands such elements seldom seem to actually contribute anything to the film. This is also true of DECAMERON.<br /><br />I have been given to understand there are many people who like, even admire Pasolini's films. Even so, I have never actually met any of them, and I have never been able to read anything about Pasolini or his works that made the reason for such liking or admiration comprehensible to me. Judging him from his works alone, I am of the opinion that he was essentially an amateurish director who did not "break the rules" so much by choice as by lack of skill--and who was initially applauded by the intelligentsia of his day for " existential boldness," thereby simply confirming him in bad habits as a film maker. I find his work tedious, unimpressive, and pretentious. And this, too, is true of DECAMERON. It is also, sadly, true of virtually every Pasolini film it has been my misfortune to endure.