Elf 'grote' filmmakers, elf stukken vuil. Elf minuten pure verveling, sofisterij, neerbuigendheid, genotzucht. Toespraken voor mensen van alle landen. Yussef Chahine van Egypte die een 'hip hip hoera!' uitspreekt voor het terorisme in zijn amateuristische segment. Aan de andere kant van de groene lijn hebben we Amos Gitai van Israël die zijn elf minuten gebruikt om een terroristische daad te laten zien en zich te concentreren op een schokkerige nieuwslezer. Alejandro González I<0xC3><0xB1>árritu van Mexico concentreerde zich op de Twin Towers maar leek te vergeten zijn camera aan te zetten. Sean Penn die niet wist dat er geen gebouwen in de schaduw van het World Trade Center op 9-11 stonden. Shohei Imamura van Japan die de hele zaak negeerde. Claude Lelouch die zich concentreerde op een triviale en clichématige liefdesrelatie. Ken Loach van het Verenigd Koninkrijk concentreert zich op Chili. Et cetera.
Eleven "great" filmmakers, eleven pieces of garbage. Eleven minutes each of sheer tedium, sophistry, condescension, self-indulgence. Treats for people of all nations. Yussef Chahine of Egypt giving a "hip hip hooray!" for terorism in his amateurish segment. Across the green line we have Amos Gitai of Israel, using his eleven minutes to show a terrorist act and focus on a jerky newscaster. Alejandro González Iñárritu of Mexico concentrated on the Twin Towers but seemed to forget to turn on his camera. Sean Penn not knowing that there were no buildings within the shadow of the Trade Center on 9-11. Shohei Imamura of Japan ignoring the whole thing. Claude Lelouch focussing on a trivial and cliched love affair. Ken Loach of the UK focussing on Chile. Etc. etc.