Ik ben met stomheid geslagen. Ja, dat klopt. Ik zit er echt middenin. Ik heb het absoluut niet afschuwelijk gevonden, maar aan de andere kant was het een frustrerende ervaring in een macabere, hysterische en onsamenhangende onsamenhangendheid. Het idee achter zo'n keurige, minimale lowbudget-Indie-productie is niet slecht, maar het is een verwarde warboel en uiteindelijk heb ik er niets aan gehad. Het is amateuristisch en eenvoudig; het wil zonder enige rede zijn nut bewijzen en dat doen ze in die van-late-modieuze-snelle-filmstijl. We hebben de met een documentaire verweven (hand-camera) overal in beweging (ondanks het feit dat we het busje nooit verlaten) en voelen ons soms onscherp en wazig, waardoor bepaalde details moeilijk te onderscheiden zijn. De laatste tijd raak je er een beetje aan gewend, maar er zijn momenten dat het je te veel afleidt en je zelfs misselijk maakt. Het helpt als je het nog steeds bij je hebt. De context biedt weinig houvast (vijf tienermeisjes die's avonds laat op weg zijn naar huis na een footballwedstrijd en op de achterafweggetjes verdwalen). Bij een winkel langs de weg raken ze betrokken bij een klein ongeluk waarbij een lege koplamp van een SUV kapotgaat. Bang vluchten ze en niet al te lang later verschijnt die suv achter hen. Algauw wordt hun nacht een onvergetelijke beproeving van doodsangst. Het grootste deel van de tijd spelen ze een uitgerekt, luidruchtig en meedogenloos kat-en-muisspelletje.<br />Wat'verontrustend' betreft, dat hangt ervan af, denk ik. Sommige momenten kunnen je ineen doen krimpen door de aandacht voor pijn, wanhoop en gestoorde wreedheid (met goed gebruik van doordringende geluidseffecten die bevoordeeld lijken te worden boven de beeldspraak en niet te vergeten de vervreemdende achtergrondgeluiden), maar ik merkte ook dat ik moest grinniken. In passages kan het afstotend en intens zijn met een echt geleidelijke opbouw, maar nauwelijks geloofwaardig. De verwondingen van willekeurige personages lijken nooit zo ernstig als je zou denken, ondanks het feit dat ze dat natuurlijk wel zouden moeten zijn. Kijk hoe het bloed vrijelijk stroomt, maar het is niet helemaal overtuigend en kan dof worden. De voortdurende nachtelijke achtervolging kon maar een bepaalde mate van effect hebben voordat het zich ging herhalen. We gaan schreeuwen, spugen, bloeden, rennen, vloeken, lichaamsvloeistoffen enzovoort. Er volgden nog heel wat onplezierige details. Omdat er eigenlijk niet veel te doen was, was er een veel sterker script voor nodig dan het miezerige, geforceerde script dat in de pen was gezet. Er kwamen te veel angstige momenten in voor en er was niet veel diepgang voor de personages en de situatie waarin ze zich bevonden. Het ging om scènes die wachtten op de volgende kwellende ontmoeting en het was lang genoeg. Wat wel hielp, was dat het script een onvoorspelbaar patroon had.<br />De uitvoeringen: Jennifer Barnett, Angela Brunda, Danielle Lilley, Sandra Paduch en Mia Yi zijn vakkundig met hun radeloze personages en scheppen een authentieke chemie om de zwakke punten van het script te compenseren. De geflipte, uitpuilende ogen van de krankzinnige bestuurder van de suv waren iets... ja, iets. De werkelijke motivatie van haar personage om de meisjes en haar labiele gemoedstoestand te terroriseren, bestaat vrijwel niet. Ik neem aan dat psychotisch zijn goed genoeg was. Het meest verontrustende wat ik in de serie tegenkwam, was waarschijnlijk die afgrijselijke soundtrack. Vreselijke technomuziek, goedkope hardrock en een overspannen slotakkoord. Het voelde nooit overdreven aan of zat in de weg, maar het stak wel als een zere duim. Co-regisseurs Greg Swinson en Ryan Thiessen proberen het meeste uit hun geringe middelen te halen, maar zelfs met die gespannen sfeer wordt het uiteindelijk een nogal krakkemikkig geheel. Misschien was het leuk om te maken, maar het was gewoon niet leuk om ernaar te kijken.
I'm dumbfounded. Yes that's right. I'm really caught here. No way did I find it awful, but on the other hand it was a frustrating experience in macabre hysterical and murky incoherency. The idea behind such a trim, minimal low-budget Indie production isn't bad, but it's a confused muddle and in the end didn't do anything for me. It's amateurish and simple; it wants to exploit beyond reasoning and do so in that of-late fashionably rapid filming style. We have the documentary laced (hand-held) camera moving everywhere (despite never leaving the van), and sometimes feeling unfocused and blurry making certain details hard to figure out. Lately you kind of get use to it, but there are times when it does become too distracting and even nauseating. Keeping it still will help. The context has little groundwork (which has five teenage girls on their way home from a football game late at night and becoming lost on the back roads. At a road-side store they become involved in a minor accident which smashes an unoccupied SUV headlight. Scared, they flee and not too long that one-light SUV appears behind them. Soon to make their night an unforgettable ordeal in terror) spending most of the time playing out a drawn out, noisy and relentless cat and mouse game. <br /><br />As for being disturbing I guess that depends. Some moments can make you squirm with its attention to pain, desperation and demented brutality (with good use of piercing sound FX that seem to be more favoured over the imagery and not forgetting the alienating background sound effects), but also I found myself snickering too. In passages it can be repellent and intense with a real gradual rush, but hardly believable. The injuries of random characters never seem as serious like you were to believe, despite obviously they should be. Watch how blood runs freely, but it's not entirely convincing and can get dull. The constant nocturnal car chase could only do so much before getting repetitive. We get screaming, spewing, bleeding, running, cursing, body fluids and so on. Quite unpleasant details followed too. With little really to do, it needed a much stronger script than the measly forced one that was penned up. Too many cringe-moments arose from it, and there was not much in the way of depth for the characters and situation they were in. It was about set-pieces, waiting for next torturous encounter and it drew it out long enough. Helping out is it had an unpredictable pattern. <br /><br />The performances; Jennifer Barnett, Angela Brunda, Danielle Lilley, Sandra Paduch and Mia Yi are workman-like with their distraught characters and draw an authentic chemistry to make up for the script's weaknesses in its character-foundation . Veronica Garcia's flipped-out, bug-eyed intensity as the loony driver of the SUV was something yeah something. Her character's real motivation for terrorising the girls and her unstable state of mind is virtually non-existent. I guess being psychotic was good enough. Now probably the most unnerving thing I came across in the feature was that hideous soundtrack. Terrible techno music, to cheesy hard-rock and an overwrought closing score. It never felt overdone or got in the way, but it did stick out like a sore thumb. Co-directors Greg Swinson and Ryan Thiessen try to get the most out of their slight resources, but even with it edgy spirit it ends up being something quite ramshackle. Maybe it was enjoyable to make, but watching it just wasn't the case.