Stan Laurel en Oliver Hardy hadden een lange (afzonderlijke) filmcarrière achter de rug voordat ze uiteindelijk een team vormden. Voor veel van Ollies pre-Stan-films werd hij op het witte doek vertoond als Babe Hardy... en gedurende zijn hele volwassen leven stond Hardy bij zijn vrienden bekend als 'Babe'. Toen Hardy na de oorlog door het naoorlogse Groot-Brittannië toerde met Laurel in een revue voor Bernard Delfont, gaf hij een interview aan de journalist John McCabe waarin hij de oorsprong van deze bijnaam uitlegde: aan het begin van zijn acteercarrière liet Hardy zich scheren door een homokapper die Hardy's mollige wangen (de wangen die hij op zijn gezicht had) kneep en zei: 'Leuke baby!' Hardy's collega's begonnen hem 'Babe' te noemen en de bijnaam bleef hangen.<br />Hoewel veel van Hardy's 'baby's' 'Babe' waren. Het werk van vóór Laurel is erg interessant - met name zijn komedierollen ter ondersteuning van Larry Semon en de Chaplin-imitator Billy West - en zijn teamwerk met Billy Ruge (wie?) in een reeks lowbudget-shorts voor de Vim Comedy Film Company is inderdaad erg ijzingwekkend. Hardy en Ruge kregen de schermnamen Plump and Runt: namen die op zich al onaangenaam zijn, maar nog erger omdat Ruge (hoewel kleiner dan Hardy) niet bepaald een onderdeurtje is. Hier gezien lijkt Hardy veel op zijn tegenspeelster Laurel in zijn eerste Hal Roach-films... maar dan zonder de spuugkrullen en het kieskeurige snorretje.<br />'One Too Many', een absoluut typisch Plunt and Runt-epos, is ijzingwekkend on-leuk... en de somberheid van de film wordt nog opvallender door het feit dat deze film precies dezelfde premisse heeft als 'That's My Wife', een van de meest hilarische films van Laurel en Hardy. Plump (Hardy) is de beste kostganger in een pension dat gerund wordt door een lange, slungelige hospita. Runt (Ruge) is de portier. Plump krijgt een brief van zijn rijke oom John, van wie hij de poen verwacht te erven. Zijn oom komt hem opzoeken om kennis te maken met de vrouw en de baby van Plump. Er is maar één probleem: Plump heeft geen vrouw en baby. Hij heeft tegen zijn oom gelogen om een huisvader te lijken. Nu verwacht Plump natuurlijk van Runt dat die op korte termijn een vrouw en baby voor hem vindt. Natuurlijk zijn de resultaten desastreus. Het zou leuk zijn als die desastreuze resultaten grappig waren, maar dat zijn ze niet. Het grootste deel van de niet-grappige humor hier is loze komedie, met personages die elkaar in badkuipen duwen om hun ruzie bij te leggen.<br />De camera's komen. Vim-regisseur Will Louis (wie?) heeft geen instinct voor cameradecors: de actrice die de hospita speelt is beduidend langer dan Hardy, en Louis zoomt voortdurend in zodat haar hoofd uit het beeld verdwijnt. Dit zou grappig kunnen zijn als het met opzet werd gedaan, maar het is gewoon onbeholpen. Op een gegeven moment in deze slechte komedie doemt er aan de horizon een uiterst smakeloze grap op als Rund naar een zwarte wasvrouw toe loopt. 'Die zouden zich toch niet zo diep verlagen voor een lolletje?' Ik dacht: maar dat doen ze wel. Rund steelt de zwarte baby van de vrouw en probeert dit af te doen als de nakomeling van Rund.<br />Op de een of andere manier krijgt Rund een kinderbedje, maar hij heeft nog steeds geen baby. Als oom John de trap op komt, neemt Rund Rund in dienst als baby. Deze grap had misschien gewerkt bij een dwerg, of zelfs bij een acteur van echt dwergformaat, zoals Chester Conklin, maar Billy Ruge is maar iets kleiner dan gemiddeld. Ruges imitatie van een baby is geloofwaardig noch grappig, en oom John zou een volslagen idioot moeten zijn om erin te trappen. Verbazingwekkend genoeg doet hij dat ook!<br />Het meest opvallende aspect van 'Eén te veel' Het is een korte vertoning <0xE2><0x80><0x93> blijkbaar haar enige vertoning <0xE2><0x80><0x93> van Madelyn Saloshin, Oliver Hardy's eerste vrouw. Het huwelijk was niet gelukkig, hoewel Hardy's huwelijksproblemen nooit de epische proporties van die van Stan Laurel hebben bereikt.<br />Er was maar één ding in deze film dat indruk op me maakte. Er is een heel korte flashbacksequentie, waarin Hardy met badende schoonheid herinneringen ophaalt aan zijn romance aan zee. In 1916 bestond er nog geen standaardtaal voor flashbacks: de film die hier wordt vertoond, wordt sierlijk en eenvoudig gebracht. Jammer dat deze film geen andere verdiensten heeft. 'One Too Many' is beslist één film te veel op Oliver Hardy's cv, en ik geef deze film maar één punt van de 10. Laurel en Hardy samen zijn beslist veel grappiger dan ieder afzonderlijk.
Stan Laurel and Oliver Hardy had extensive (separate) film careers before they were eventually teamed. For many of Ollie's pre-Stan films, he was billed on screen as Babe Hardy ... and throughout his adult life, Hardy was known to his friends as 'Babe'. While touring postwar Britain with Laurel in a music-hall act for Bernard Delfont, Hardy gave an interview to journalist John McCabe in which he explained the origin of this nickname: early in his acting career, Hardy got a shave from a gay hairdresser who squeezed Hardy's plump cheeks (the ones on his face) and said 'Nice baby!' Hardy's workmates started crying him 'Babe', and the nickname stuck.<br /><br />Although much of Hardy's pre-Laurel work is very interesting -- notably his comedy roles in support of Larry Semon and the Chaplin imitator Billy West -- his teamwork with Billy Ruge (who?) in a series of low-budget shorts for the Vim Comedy Film Company is very dire indeed. Hardy and Ruge were given the screen names Plump and Runt: names which are unpleasant in their own right, but made worse because Ruge (although shorter than Hardy) isn't especially a runt. Seen here, Hardy looks much as he does in his early Hal Roach films with Laurel ... but without the spit curls and the fastidious little moustache.<br /><br />'One Too Many', an absolutely typical Plunt and Runt epic, is direly unfunny ... and its dreichness is made even more conspicuous by the fact that this film has exactly the same premise as 'That's My Wife', one of Laurel and Hardy's most hilarious films. Plump (Hardy) is the star boarder in a rooming-house run by a tall gawky landlady. Runt (Ruge) is the porter. Plump receives a letter from his wealthy uncle John, whose dosh he expects to inherit. His uncle is coming to see him and to meet Plump's wife and baby. There's only one problem: Plump hasn't got a wife and baby. He's been lying to his uncle in order to seem a family man. Now, of course, Plump expects Runt to find him a wife and baby on short notice. Of course, the results are disastrous. It would be nice if those disastrous results were funny, but they aren't. Most of the unfunny humour here is just empty slapstick, with characters settling their arguments by shoving each other into bathtubs.<br /><br />SPOILERS COMING. Vim director Will Louis (who?) shows no instinct for camera framing: the actress who plays the landlady is significantly taller than Hardy, and Louis consistently sets up his shots so that her head is out of frame. This could be funny if done on purpose, but it's merely inept. At one point in this bad comedy, an extremely tasteless gag is looming on the horizon as Runt approaches a black laundress. 'Surely they wouldn't stoop THAT low for a laugh,' I thought. But they do. Runt steals the woman's black infant and tries to fob this off as Plump's progeny.<br /><br />Somehow, Plump acquires an infant's cot, but he still hasn't got a baby. With Uncle John coming up the stairs, Plump conscripts Runt for babyhood. This gag might just possibly have worked with a midget, or even with a truly runt-sized actor such as Chester Conklin, but Billy Ruge is only slightly below average height. Ruge's impersonation of a baby is neither believable nor funny, and Uncle John would have to be a complete moron to fall for it. Amazingly, he does!<br /><br />The most notable aspect of 'One Too Many' is a brief appearance -- apparently her only-ever film appearance -- by Madelyn Saloshin, Oliver Hardy's first wife. The marriage was not a happy one, although Hardy's marital troubles never attained the epic proportions of Stan Laurel's. <br /><br />Only one thing in this movie impressed me. There is a very brief flashback sequence, with Hardy reminiscing about his seaside romance with a bathing beauty. In 1916, there was still not yet a standard film grammar for conveying flashbacks: the one shown here is done gracefully and simply. Too bad this movie has no other merits. 'One Too Many' is definitely one film too many on Oliver Hardy's CV, and I'll rate this movie just one point out of 10. Laurel and Hardy together are definitely much funnier than either of them separately.