Je krijgt niet meer duisters en tragischers te zien dan 'Othello', en deze film neemt het stuk vrij goed op, met uitstekende uitvoeringen van Lawrence Fishburne en Irene Jacob. Fishburne verwoordt de kwellingen van Othello als hij ten prooi valt aan Iago's leugens zeer overtuigend, en levert zelfs een realistische epileptische episode. Jacob is de liefhebbende en trouwe echtgenote die hetzij het instrument wordt van Iago's wraak op Othello, hetzij het voorwerp van zijn toorn (het is niet duidelijk welke van de twee, omdat er geen motief voor Iago's gedrag wordt aangevoerd). Hoewel Kenneth Brannagh (sp?) in deze film zijn gebruikelijke talent voor Shakespeare tentoonspreidt, wordt hij enigszins buitengesloten. De personages van Cassio en Emilia lopen ook in en uit de scènes, hoewel ze net als Iago belangrijker lijken voor de plot. Ik heb de film niet vergeleken met het toneelstuk om te zien hoeveel regels er zijn uitgeknipt, maar ik weet dat Shakespeare zijn personages, zelfs de schijnbaar onbelangrijke, heel goed ontwikkelt.<br />Als ik al kritiek op de film zou hebben, zou die zijn dat het verhaal zich te snel ontvouwt en dat de relaties tussen sommige personages niet duidelijker zijn. De regisseur had een geweldige cast en niemand speelde slecht. De relatie tussen Cassio en Othello en die tussen Emilia en Desdemona moet zich eerder in de film ontwikkelen. Ik heb het gevoel dat ze dichter bij elkaar stonden dan de film suggereert, hoewel je dat pas heel laat in de film merkt. Ook hebben Othello en Desdemona meer tijd samen nodig. Hoewel hun verdriet overtuigend is, lijkt het door de hoeveelheid interactie die ze met elkaar hebben alsof ze elkaar net hebben ontmoet. Aan de andere kant hebben ze elkaar misschien net ontmoet - zoals in Romeo en Julia.<br /><0x3E> Kortom: goede voorstellingen, te kort.
You do not get more dark or tragic than "Othello" and this movie captures the play fairly well, with outstanding performances by Lawrence Fishburne and Irene Jacob. Fishburne's expresses to the viewer Othello's torment as he falls prey to Iago's lies very convincingly, even providing a realistic epileptic episode. Jacob is the loving and loyal wife who becomes either the instrument of Iago's revenge against Othello, or the object of his wrath (it is not clear which since no motive for Iago's behavior is offered). Although Kenneth Brannagh (sp?) displays his usual talent for Shakespeare in this movie, he is somewhat marginalized. The characters of Cassio and Emilia also wander in and out of scenes even though they, like Iago, seem more crucial to the plot. I have not checked the movie against the play to see how many lines were cut out, but I know that Shakespeare tends to develop his characters, even the seemingly unimportant ones, very well.<br /><br />If I had any criticism of the movie it would be that the story unfolds too quickly, and that the relationships between some of the characters are not laid out more. The director had a great cast, and no one offered a bad performance. The relationship between Cassio and Othello and that between Emilia and Desdemona need to be further developed earlier in the film. I have a feeling that they were closer to each other than the movie suggests, although you get a sense of this very late into the movie. Also, Othello and Desdemona need more time together. Although their anguish is convincing, the amount of interaction they have with each other makes it seem like they just met. On the other hand, maybe the did just meet---like Romeo and Juliet.<br /><br />In brief: good performances, too short.<br /><br />