Hoewel de originele versie uit 1932, met Preston Foster, goed was, is er geen betere remake te vinden dan deze uit 1959, of onmogelijker te vinden, net zoals ik sterk vermoed dat Mickey Rooney daar iets mee te maken heeft gehad. Nooit is een voorstelling zo meesterlijk briljant geweest, of een script zo briljant dat het je aan het denken zet, en ook nog eens een verbetering van het origineel. Vele jaren na de laatste keer dat ik deze film heb gezien, in 1970, las ik een artikel waarin Mickey Rooney verslag deed van een bezoek dat hij aan de dodencellen had gebracht, en dat blijkbaar het persoonlijke gevoel van identificatie dat hij bij mensen in soortgelijke omstandigheden had gehad, drastisch had geëlimineerd. Het artikel was ongeveer even kort als de hoofdfiguur hier, en besloeg niet veel meer dan de mate waarin zijn extreme desillusie met de kwaliteit van de gevangenen zelf was benadrukt, zelfs in taal die ik hier liever niet expliciet zou willen citeren... Een van mijn grootste problemen met de doodstraf is dat die natuurlijk niet gelijkmatig, onpartijdig wordt toegepast, zoals veel onschuldige mensen veel te achteloos, en dus onnodig, naar dit speciale lot worden gestuurd. Een ander probleem dat ik ermee heb, is dat hij niet snel genoeg wordt toegepast, of, wat dat aangaat, zelfs niet openlijk genoeg! In dergelijke gevallen maakt de bijbel een speciale opmerking over een van de belangrijkere doeleinden van zo'n afschrikmiddel, namelijk dat het ineffectief verborgen wordt gehouden, niet alleen voor het publiek, maar ook voor iedereen! En wat betreft degenen die beweren statistisch te bewijzen dat zo'n afschrikmiddel niet effectief is? Behalve dat ik een probleem heb met de betrouwbaarheid van hun gegevens, heb ik weinig of geen objectieve twijfel dat veel mensen nu achter de tralies zitten omdat zo'n afschrikmiddel niet werkt. Ik heb echter wel een probleem met het feit dat Robert Duvall in _The Apostle_ <0xC3><0xBC>berhaupt is gestraft voor zijn specifieke'misdaad'. of dat de enige hoop op clementie voor iemand als hij gebaseerd zou moeten zijn op 'tijdelijke ontoerekeningsvatbaarheid', alsof dat het enige aanvaardbare excuus in zijn soort zaak zou zijn... Afgezien van verschillende andere vragen met betrekking tot de motieven van Mickey Rooney voor dat specifieke bezoek, en over de antwoorden waarnaar ik alleen maar kan raden, vermoed ik dat de belangrijkste van een beslist religieuze aard was. Ik weet niet precies wanneer hij...' Toen hij de praktiserende christen werd, maakt hij er nu, waar het mogelijk is, een punt van te benadrukken dat hij dat is; maar aangezien iedereen zich daarvan bewust zou moeten zijn, heeft deze specifieke categorie van mensen de neiging het felst naar bloed te snakken, als het gaat om oog om oog. Ik heb daar echter geen specifieke mening over, net zoals er geen twijfel over bestaat, Bijbels gesproken, dat niet iedereen, en misschien zelfs niet de meesten, hetzelfde uiteindelijke lot bespaard zal blijven, door toedoen van de Heer Zelf, als gevolg van Zijn offer aan het kruis. Maar er is voor mij een probleem met de geest of houding waarmee de meeste belijdende christenen hun enthousiasme voor de doodstraf benadrukken; want in tegenstelling tot de Heer Zelf, die graag zou zien dat iedereen gered werd (Ezechiël 18:32) (II Petrus 3:9) lijken ze wraakzuchtig hun uiterste best te doen om redenen te vinden om te veroordelen! Wat de meeste mensen, aan beide zijden van deze oneindig smeulende kwestie, blijkbaar niet voldoende kunnen waarderen, is dat de Heer net zo dynamisch en ongrijpbaar zacht van aard is als hard. De twee kanten van Zijn natuur lijken zo onverenigbaar dat Hij geestelijk gestoord is, in elk geval volgens strikt menselijke maatstaven. Maar hoe schokkend en onaanvaardbaar deze miraculeuze dynamische vermenging van water en olie in Zijn aard ook is, er kan geen twijfel aan bestaan dat alles wat daar buiten valt, of alles wat fanatiek en karakteristiek is aan de ene of de andere kant van deze vergelijking, ontoereikend en onaanvaardbaar afwijkt van de hele juridische waarheid. Ik heb zelfs gezien dat de bloedstollende dorst naar dezelfde maar al te vaak, in tegenspraak met zichzelf, naar buiten kwam als de categorisch anti-doodstraf-advocaten, zelfs op de meest rationeel uitgebalanceerde manier, geconfronteerd werden met het feit dat, hoewel de Heer voor iedereen gestorven is, niet iedereen daardoor gered zal worden. Om absolutie te krijgen, moet men, om dezelfde term te herhalen, de hand uitsteken en die ontvangen, dat wil zeggen, berouw hebben (Lucas 13:3-5). Zou iets zinniger kunnen zijn?... Maar hoe zit het dan met het bevel van de Heer om te vergeven, zelfs in het geval van je vijanden, van degenen die je verachten en je vervolgen zonder een rechtvaardige reden of provocatie? Een van de veel te voor de hand liggende problemen met dit soort sentimentaliteit, zoals het vaak verkeerd wordt geïnterpreteerd, is de manier waarop het de werkelijke betekenis van vergeving verdoezelt. De daad van vergeving betekent op zichzelf niet hetzelfde als onvoorwaardelijk vergeven van degene die vergeven wordt. Wanneer men hier een duidelijk nuchter, rationeel uitgebalanceerd standpunt inneemt, vanuit het perspectief van God' Het enige waar het in feite op neerkomt, is de vurige wens dat degene die vergeven is uiteindelijk zijn weg zal vinden, het licht zal zien en genade zal worden geschonken. Deze houding is natuurlijk het tegenovergestelde van, laten we zeggen, die van Jonas, die het hem kwalijk nam toen God hem vertelde dat zijn prediking voor het volk van Niniveh zou resulteren in hun berouw. Jonas wilde niet dat ze berouw zouden hebben, maar wenste wraakzuchtig dat ze vernietigd zouden worden. Hoe zelfingenomen, koelbloedig als de meeste belijdende christenen was hij, behalve dat zelfs zijn redenen ongetwijfeld beter waren dan die van de meesten! Ik benijd Jonas bijna net zo erg als hij mij zou benijden! Maar afgezien van het berouw van degene die vergeven wordt, zal elke vergeving die hij van een echte christen kan krijgen hem niet helpen. In zo'n geval is de enige die er baat bij heeft de echte christen zelf!
While the original 1932 version, with Preston Foster, was good, there's no remake more worthy than this 1959 one, or more impossible to find anywhere, just as I strongly suspect Mickey Rooney to have had something to do with that. Never could a mere performance have ever been so masterfully brilliant, or a script more thought-provoking, as well as an improvement upon the original. Many years after the last of my several viewings of this film, in 1970, I read an article in which Mickey Rooney was recounting a visit he'd made to death row, and which had apparently very drastically eliminated whatever sense of personal identification he'd felt with people in similar circumstances. The article was about as short as the main character here, and didn't cover much, other than the extent to which his extreme disillusionment with the quality of the inmates themselves had been emphasized, even in language I would not care to explicitly quote here. . . . . One of my main problems with capital punishment is that, of course, it is not evenly, impartially applied, just as many innocent people are far-too-carelessly, thus unnecessarily sent to meet this particular fate. Another problem I have with it is that it is not applied swiftly enough, or, for that matter, even publicly enough! The bible makes a special point, in such cases, about one of the more important purposes of such, as a deterrent, being ineffectually obscured, minus, not only a public viewing, but also the direct participation of all! As for those who claim to prove, statistically, that such is not an effective deterrent? In addition to having a problem about the reliability of their data, I have little if any objectively disprovable doubt many are behind bars now due to the extent that such a deterrent is lacking. However, I do have a problem about the fact that Robert Duvall, in The Apostle, had been punished at all, for his particular "crime," or that the only hope of leniency for one such as he would have to be based on a "temporary insanity" defense, as though that would serve as the only acceptable excuse in his kind of case. . . . In addition to various other questions concerning the motives of Mickey Rooney for that particular visit he'd recounted, and about the answers to which I can only try to speculate, I suspect the main one had been of a decidedly religious nature. I don't know exactly when he'd become the professing Christian he now makes it a special point, whenever possible, to emphasize that he is; but, as anybody should be well-aware, this particular category of people tends to be the most vehemently out for blood, when it comes to extracting an eye for an eye. However, I have no particular bone of contention concerning that, per se, just as there's no doubt, scripturally speaking, that not all, and perhaps not even most, shall be spared the same ultimate fate, at the hands of the Lord Himself, as a result of His sacrifice on the cross. However, there is a problem, for me, about the spirit or attitude with which most professing Christians emphasize their enthusiasm for capital punishment; for, contrary to the Lord Himself, who would love to see everybody saved (Ezekiel 18:32) (II Peter 3:9), they seem to go vindictively out of their way to find reasons to condemn! . . . What most people, on either side of this superlatively ever-burning issue, cannot appear to sufficiently appreciate, is that the Lord is as dynamically and elusively soft in nature as He is hard. The two sides of His nature appear to be so inherently incompatible as to render Him mentally deranged, at least by any strictly human reckoning. Yet, regardless of how harrowingly ungraspable this miraculously dynamic blending of the water and oil in His nature surely is, there can be no doubt that anything short of it, or anything fanatically and characteristically on either one side or the other of this equation, falls inadequately and unacceptably short of the entire judicial truth. Indeed, I've seen the most blood-curdling thirst for the same come out, self-contradictorily enough, on far-too-many occasions, whenever the categorically anti-death penalty advocates are confronted, even in the most rationally well-balanced ways, with the fact that, although the Lord died for everybody, not all are thereby going to be saved. After-all, in order to receive absolution, one must, to repeat the same term, reach out and receive it, that is, repent (Luke 13:3-5). Could anything make more sense? . . . But, then, what about the Lord's command to forgive, even in the case of one's enemies, of those who despise and persecute you without a just cause or provocation? One of the far-too-prevailing difficulties with this kind of sentimentality, as popularly misinterpreted, is the way it obscuringly over-simplifies the real meaning of forgiveness. The act of forgiveness does not, in itself, mean the same thing as unconditionally excusing the one being forgiven. When one takes a clearly sober, rationally well-balanced view here, from the perspective of God's own attitude, all it actually amounts to is a fervent wish that the one forgiven will ultimately succeed at finding his way, seeing the light, and being granted mercy. This attitude is, of course, the very opposite of, say, that of Jonah, who actually resented it when God told him that his preaching to the people of Nineveh would result in their repentance. Jonah didn't want them to repent, but vindictively desired that they be destroyed. How self-righteously, cold-bloodedly like unto most professing Christians he was, save that even his reasons were undoubtedly better than most! I envy Jonah almost as much as he would me! However, minus the repentance of the one being forgiven, any forgiveness he may receive from a genuine Christian is not going to do him any good. In such a case, the only one to benefit is the real Christian himself!