Ik keek met een groeiend gevoel van onbehagen toe. Waarom zou God, in de gedaante van Ian Hunter, juist deze mensen helpen bij hun poging om van Duivelseiland te ontsnappen? En wat deed hij daar eigenlijk? Ik bedoel, ik weet dat God op mysterieuze wijze te werk gaat, maar dieven en moordenaars en prostituees helpen bij hun zoektocht naar verlossing, vergeving en verandering op zo'n godvergeten plek... Hoe dan ook, het is nauwelijks een sympathieke film te noemen. Wat Gable ook aan charme had, het ontbreekt in dit portret van een door en door egoïstische man. Crawford is net zo vertederend als altijd. Helemaal niet, en door het hele uiterlijk van de film lijkt het alsof hij 10 jaar geleden is gemaakt. Vergeleken met contemplatieve films als 'Stagecoach' en 'Mr. Deeds Goes to Town' ziet dit er prehistorisch uit.
I watched this with a growing sense of unease. Why would God, in the shape of Ian Hunter, help these particular people in their attempted escape from Devils Island ? And what was he doing there in the first place ? I mean, I know God works in mysterious ways, but helping thieves and murderers and prostitutes find redemption, forgiveness and changes-of-heart in such a godforsaken location.... In any event it is hardly a likeable movie. Whatever Gable had by way of charm is missing in this portrait of a thoroughly selfish man, Crawford is as endearing as ever she was i.e. to me, not at all, and the whole look of the film makes it seem as if it was made 10 years before.Compared to contemperaneous films like "Stagecoach" and "Mr. Deeds Goes to Town", this looks prehistoric.