(mogelijke spoilers)<br /><br />Ooit vroeg iemand aan Dr. Seuss of ze de filmrechten konden krijgen van zijn kerstklassieker uit 1957, How the Grinch Stole Christmas. Hij wees het aanbod af en hield vol dat niemand het beter kon dan de fantastische tv-special van Chuck Jones uit 1966 (misschien was zijn bittere ervaring met het schrijven van het script voor _The 5.000 Fingers of Dr. T_ uit 1953 daar ook op gericht). Toen de goede dr. Seuss in 1991 overleed, weigerde zijn weduwe, Audrey Geisel, nog steeds koppig de filmrechten te verkopen. Maar toen het alledaagse gebruik van CGI-effecten werkelijkheid werd, veranderde mevrouw Geisel van gedachten. Universal deed haar een genereus aanbod dat ze accepteerde; ze accepteerde ook de rol van Jim Carrey als de titelfiguur. Naar verluidt was ze tevreden met het uiteindelijke resultaat. Nou, mevrouw Geisel, dan bent u een van ons.<br />De film kreeg een budget van 123.000.000 dollar (wat zelfs meer is dan Heaven's Gate heeft gekost, inclusief de aanpassing voor inflatie), en dat ging duidelijk naar de zeer uitgebreide make-up, het decor en de special effects (die worden ondermijnd door de nogal wazige cinematografie).<br />Helaas lijkt het erop dat niets van dat geld opzij is gezet om een beter script te krijgen dan wat Jeffrey Price en Peter S. Seaman (schrijvers van _Who Framed Roger Rabbit?_, dat veel beter was en een groot budget opleverde) erin stopten.<br />Een groot budget. Terwijl de tv-special een keurige 26 minuten zonder reclame was, probeert deze film een looptijd van 105 minuten te vullen met meer achtergrondinformatie over de Grinch. Het blijkt dat hij als kind het mikpunt van spot was, met inbegrip van een bijzonder vernederende ervaring op kerstavond toen hij acht was. Dus het blijkt dat alles wat onze arme meneer Grinch mankeert rechtstreeks te wijten is aan de Who's. Het probleem is dat het een nogal lange 105 minuten lijkt, met te veel dood hout om het verhaal te vertragen. Dat zou misschien niet zo erg zijn als de Grinch maar wat... nou ja, Grinchy was. Seuss schreef en Chuck Jones werd later geanimeerd als een sluwe vos wiens sluwe pogingen om de feestdagen te stelen werden ondermijnd door zijn plotselinge verandering (en exponentiële groei) van zijn hart. Carrey's Grinch is een luidruchtige, hyperactieve pummel en, soms, een schurk die, als hij de 'Cheermeister' van de feestdagen heeft gemaakt, het stadsplein van Whoville in woede vernielt.<br />(Hopelijk smaakte het landschap net zo lekker als het eruitzag). Dit ondermijnt de poging van het script om de Grinch sympathieker te maken, omdat alle Who's in Whoville zo onsympathiek zijn (in elk geval in deze interpretatie).<br />Het Whoville uit de visie van Dr. Seuss was een kleine stad bevolkt door eerlijke mensen die in hun hart de ware betekenis van Kerstmis kenden. Het Whoville van de film is een nogal lawaaiige en overvolle plaats, bevolkt door verwende, egoïstische, materialistische nitwits; een duidelijke poging om commentaar te geven op het Amerikaanse consumentisme. Dit is beledigend en hypocriet, aangezien de filmindustrie enorm heeft geprofiteerd van het Amerikaanse consumentisme, en omdat deze film daaraan heeft bijgedragen met een enorme verkoop.<br />campaign.<br />De film vergroot ook het personage van Cindy Lou Who, een klein maar cruciaal personage in het origineel. De onschuldige, twee jaar oude verschoppeling die de nep-Sinterklaas betrapte, is nu ouder en wijzer, en ze twijfelt voortdurend aan de valse waarden van de Who's en probeert de Grinch te begrijpen. Volgens haar eigen standpunt (haar enige belangrijke scène uit het origineel is nagespeeld, zodat het niet bij haar karakter past).<br />Ze lijkt de enige te zijn die ooit zou weten dat Kerstmis meer is dan alleen cadeautjes en versieringen, wat haar tot een heel ander, en irritanter personage maakt.<br />Degenen die Kerstmis vieren, nemen liever een klomp steenkool in hun handen dan een kopie van deze overdreven, overdreven, ondraaglijk saaie, stuntelige, grove poging om de klassieker voor kinderen in een speelfilm om te zetten. Het bewijst eens en voor altijd dat duisternis, vulgariteit en grofheid ontoereikend zijn als vervanging voor charme, geestigheid, oprechtheid en hart.<br />Manipulatie en grofheid zijn ontoereikend als vervanging voor charme, geestigheid, oprechtheid en hart. De mensen van Universal zouden op hun knieën moeten vallen en God op hun blote knieën danken dat deze echt galante 123 miljoen stinkbom in het land 1260 miljoen opbracht, anders zouden ze hier vandaag niet zijn. Bovendien maakte het Mike Myers' The Cat in the Hat mogelijk!
(possible spoilers)<br /><br />Someone once asked Dr. Seuss if they could secure the movie rights to his 1957 Christmas classic How the Grinch Stole Christmas. He turned them down, insisting that no one could do better than the marvelous Chuck Jones TV special from 1966 (also in mind, perhaps, was his bitter experience writing the script to 1953's The 5,000 Fingers of Dr. T). When the good Dr. died in 1991, his widow, Audrey Geisel, still obstinately refused to sell the movie rights. But with the commonplace use of CGI effects becoming a reality, Mrs. Geisel had a change of heart. Universal made her a generous offer she accepted; she also accepted the casting of Jim Carrey as the title character. Supposedly she was satisfied with the final result. Well, Mrs. Geisel, that makes one of us.<br /><br />The film was given a $123,000,000 budget (which is more than even Heaven's Gate cost, including the adjustment for inflation), which obviously went towards the very elaborate makeup, set design, and special effects (which are undermined<br /><br />somewhat by the rather hazy cinematography). Unfortunately, it seems that none of that money was set aside to get a better script than what Jeffrey Price and Peter S. Seaman (scribes of Who Framed Roger Rabbit?, which made much better<br /><br />use of a high budget) turned in. Whereas the TV special was a trim 26 minutes without commercials, this film tries to fill a running time of 105 minutes with more background information about the Grinch. It turns out that, as a child, he was the subject of ridicule, including an especially humiliating experience one Christmas at the age of eight. So it turns out that everything that ails our poor Mr. Grinch is directly because of the Whos. Trouble is, it seems like a rather long 105 minutes, with too much dead wood clogging up the story. That might not seem so bad if only the Grinch were a little more...well, Grinchy. The character that Dr. Seuss wrote and Chuck Jones later animated was a sly fox whose slick attempts to hijack the holiday season were undermined by his sudden change (and exponential growth) of heart. Carrey's Grinch is a loud, hyperactive oaf and, at times, a thug who, when made the holiday `Cheermeister,' trashes the Whoville town square in anger<br /><br />(hopefully the scenery tasted as good as it looked). This undermines the script's attempt to make the Grinch more sympathetic, with all the Whos down in Whoville so unsympathetic (at least in this interpretation).<br /><br />The Whoville of Dr. Seuss's vision was a small town populated by honest folk who knew in their hearts the true meaning of Christmas. The Whoville of the movie is a rather noisy and crowded place populated by spoiled, selfish, materialistic ninnies; an obvious attempt to comment on American consumerism. This is offensively<br /><br />hypocritical inasmuch as the film industry has benefitted greatly from American consumerism, and as this film contributed to it with a huge merchandising<br /><br />campaign.<br /><br />The film also expands and redefines the character of Cindy Lou Who, a small but crucial character in the original. The innocent two-year-old waif who walked in on this spurious Santa is now older and wiser, constantly questioning the false values of the Whos and trying to understand the Grinch's point of view (her one major scene from the original is re-enacted, making it seem out of character). She<br /><br />seems to be the only one who would ever know that Christmas is more than just gifts and decorations, thus making her a completely different, and more annoying, character.<br /><br />Those who celebrate Christmas should sooner accept a lump of coal in their<br /><br />stockings on the morning of December 25 than a copy of this overlong, overacted, excruciatingly tedious, ham-handed, crude attempt to turn the children's classic into a feature film. It proves once and for all that darkness, vulgarity,<br /><br />manipulation, and heavy-handedness are inadequate substitutes for charm, wit, sincerity, and heart. The folks at Universal should get down on their collective knees and thank God that this truly bilious $123 million stink bomb grossed $260 million domestically or they'd not be here today. Furthermore it made Mike Myers' The Cat in the Hat possible!