Oké, ik ben geen Japanner. Ik weet wel iets van de Japanse cultuur, en iets minder van de Japanse popcultuur. Verder ben ik een Spanjaard, eet ik paella en hou ik van zwarte humor.<br />Goed, nu ik op dat punt ben aangeland, kan ik iets over de film zeggen: ik heb geen idee hoe leuk het is voor het Japanse publiek, Mamoru Osjii is een heel goede regisseur <0xE2><0x80><0x93> ondanks het overdreven pedante postmoderne gedoe in de stijl van Talking Head, en zelfs dat was vreemd en op de een of andere manier interessant <0xE2><0x80><0x93> en het verbaast me dat hij dit heeft bedacht. Het is misschien een van die zaken die verloren zijn gegaan in de vertaling, vrees ik, maar als Europese kijker die naar de film kijkt met subtekst die overladen is met Engelse ondertitels, vond ik het gewoon afschuwelijk. De grappen leken slecht, het script was overgecensureerd <0xE2><0x80><0x93> ik bedoel, laat het publiek even met rust en hou je kop een beetje, jij verdomde verteller <0xE2><0x80><0x93> tot het bijna mijn hoofd deed ontploffen over een overdaad aan snel spreken en absurde acties.<br />Maar ik vond de animatie echt cool. Het idee is geweldig en het wordt goed uitgebuit in die geanimeerde scènes. Maar de pret eindigt zodra de personages worden weggelaten en beginnen met een eindeloze, absoluut niet grappige, hocus pocus toespraak over stilstaande beelden. Het zorgt er alleen maar voor dat je wilt doorspoelen naar de volgende uitgeknipte hysterische personagesscène.<br />Ik heb gelezen dat Mamoru Osshii van plan is hier een vervolg op te maken. Het idee was goed, maar op een afschuwelijke manier uitgebuit. Misschien zal het tweede deel de goede delen van het eerste deel naar voren brengen en echt een interessante film opleveren, of misschien zullen er meer en meer overdreven scènes zijn. Maar jezus, als je dacht dat Talking Head stomvervelend was, zou Amazing Lifes of Fast Food Gifters je een beroerte bezorgen.<br />Natuurlijk is al deze commentaar gebaseerd op de ervaringen van iemand die Europeaan is. Waarschijnlijk heeft dit voor Japanse mensen totaal geen zin, misschien was het een heel grappige film die verloren is gegaan in culturele grenzen en vertalingen. Misschien.
OK, I am not Japanese. I do know a little about Japanese culture, and a little less about Japanese pop culture. Other than that, I am Spanish, I eat paella and I like black humor.<br /><br />Good, with that point set, I can comment on the movie: I have no idea on how it is enjoyable to the Japanese audiences, Mamoru Oshii is quite a good director- despite the overly pedantic postmodern stuff in the style of Talking Head, and even that was curious and somehow interesting- and I am surprised he came up with this. It may just be one of those lost-in-translation cases, I am afraid it is, but as a European viewer watching the film with subtext overloaded English subtitles I just thought it was horrible. The jokes seemed bad, the script was overcooked- I mean, give the audience a break, and shut up a little you damn narrator- to the point of almost making my head explode over an overkill of fast-paced speaking and absurd action.<br /><br />However, I thought the animation was really cool. The idea is great, and it is well exploited in those animated scenes. However, the eye-candy finishes as soon as the characters are left aside to start with an endless not funny at all mumbo-jumbo speech over still pictures. It just makes you want to fast forward to the next cut-out hysterical characters scene.<br /><br />I read Mamoru Oshii is actually planning on a sequel for this. The idea was good but horribly exploited. Maybe the second part will bring up the good parts of this first one and actually make an interesting movie, or maybe it will be more and more over-narrated scenes. But hell, if you thought Talking Head was dense, Amazing Lifes of Fast Food Gifters will give cause you a stroke.<br /><br />Of course, all this comment is based on the experiences of someone who is European. Probably this is totally useless to Japanese people, maybe it was a really funny film lost in cultural frontiers and translation. Maybe.