In mijn ogen de beste Ealing-komedies en een van mijn favoriete films aller tijden. Het thema van de arbeiders versus het management (met veel gepraat over vakbonden en rechten) doet de film misschien wat gedateerd aan omdat het niet meer zo'n veelbesproken onderwerp is, maar dat weerhoudt 'White Suit' er niet van een klassieker te zijn.<br />De plot, over een man die een revolutionaire nieuwe stof probeert te creëren die uiteindelijk de textielindustrie in beroering brengt, klinkt niet opwindend als het op papier staat, maar de film bewaart die wezenlijke vonk van fantasie vermengd met werkelijkheid die hem tot een echte Ealing-komedie maakt. De stof stoot vuil af en kan nooit slijten! Het gebruikelijke witte pak dat Alec Guinness gedurende de tweede helft van de film draagt, wordt het middelpunt van verschillende iconische beelden en scènes, zoals die waarin Guinness zijn onverwoestbare draad gebruikt om tegen een steile muur op te klimmen! Het script zelf zit vol droge humor <0xE2><0x80><0x93> 'Gaat het goed met hem?' 'Ja.' 'Jammer.' <0xE2><0x80><0x93> en de karakterisering is eersteklas. Ik sta ook altijd versteld van de schitterende regie van deze films. In komedies uit latere tijdperken werd er altijd een 'richt de camera op de acteurs en laat hem draaien'-mentaliteit gehanteerd, maar de Ealing-films probeerden altijd interessante belichting, invalshoeken en vernieuwingen uit. Deze film is geen uitzondering.<br />Natuurlijk is het de cast die het materiaal tot duizelingwekkende hoogten tilt. Alec Guinness geeft een fantastisch ingehouden voorstelling, met ogen die verwondering, vreugde en verpletterende verslagenheid uitdrukken, telkens wanneer het verhaal dat vereist. Stratton is een man die zich nergens van bewust is, behalve van zijn werk. Zo'n geïsoleerd personage zou snel saai of irritant kunnen worden, maar Guinness maakt hem moeiteloos sympathiek, zozeer zelfs dat de slotscènes van de film een gevoel van urgentie oproepen, als Stratton de overhand probeert te krijgen in een wereld die alles wil begraven waar hij ooit voor heeft gewerkt. Joan Greenwood speelt weer een van haar sterke vrouwenrollen en is zoals gewoonlijk een genot om naar te kijken, net als de in de war gebrachte Cecil Parker en de slijmerige Michael Gough. Iedereen moet erom lachen, zonder dat ze het willen. Het is een komisch Brits understatement op zijn best.<br />'The Man in the White Suit' is 81 minuten pure genialiteit, met een geweldige plot, een geweldige cast, sprankelende humor en gezonde porties cynisme.
In my mind the best of the Ealing comedies and one of my favourite films of all time. The theme of workers v. management (with lots of talk of unions and rights) perhaps dates the film a bit now as it's no longer a subject discussed all that much but that doesn't stop "White Suit" from being a show stopping classic.<br /><br />The plot, about a man trying to create a revolutionary new fabric which ends up putting the textiles industry into turmoil, doesn't sound exciting when written down but the film retains that essential spark of fantasy mixed with reality that marks it out as a true Ealing comedy. The fabric repels dirt and can never wear out! The titular white suit that Alec Guinness wears throughout the second half becomes the centrepiece for several iconic images and sequences, such as Guinness being able to use his indestructible thread to scale a sheer wall! The script itself is full of dry wit - "Is he all right?" "Yes." "Pity." - and characterisation is first rate. I'm always astonished by the wonderful direction in these films as well. Comedies of later eras would adopt a "point the camera at the actors and let it roll" mentality but the Ealing films always attempted interesting lighting and angles and innovations. This film is no exception.<br /><br />Of course, it's the cast that lifts the material to dizzying heights. Alec Guinness gives a fantastically understated performance, with eyes that convey wonder, joy and crushing defeat whenever the story demands it. Stratton is a man oblivious to everything except his work. Such an insular character could quickly have become boring or irritating but Guinness effortlessly makes him likable, so much so that the closing stages of the film generate a real sense of urgency as Stratton tries to come out on top in a world that wants to bury everything he's ever worked for. Joan Greenwood plays another of her strong female roles and is an absolute delight to watch as usual, as are befuddled Cecil Parker and slimy Michael Gough; everybody gets laughs without even trying to. It's comical British understatement at its finest.<br /><br />"The Man in the White Suit" is 81 minutes of sheer brilliance, with a great plot, great cast, sparkling wit and healthy dollops of cynicism. Absolutely top notch.