Ik heb deze film voor het eerst gezien toen ik in augustus 1996 met Air France op weg was van Parijs naar Newark. De film zelf is volgens mij een meesterwerk. Het is het soort film dat mensen zouden moeten maken. Ik denk nog steeds dat Daniel Auteuil een van de meest sexy acteurs is die er bestaan. In deze Franse film speelt hij een gescheiden vader en zakenman die zijn levenslust heeft verloren tot hij een man met het Downsyndroom tegen het lijf loopt die in een instelling met andere mensen met het Downsyndroom woont. De acteurs, onder wie de acteur die zelf het Downsyndroom heeft, creëren een geloofwaardige vriendschap en relatie tussen deze twee onwaarschijnlijke mannen. Daniels leven en dat van ons veranderen voorgoed met de man met het Downsyndroom. Hij beseft dat het leven niet alleen uit werken en niet uit spelen bestaat, maar ook uit leven en liefhebben, en daar zou het leven om moeten draaien. Het einde is wel een beetje mal, maar ik vind het nog steeds een van mijn favoriete films. Je krijgt er tranen van in je ogen.
I saw this film first on my way home from Paris to Newark aboard Air France in August 1996. The film itself I believe is quite a masterpiece. It's the kind of film that people should be making. I still think Daniel Auteuil is one of the sexiest actors around. In this French film, he plays a divorced father and businessman who has lost his zest for life until he across a Down Syndrome man who lives in an institution with other Down Syndrome patients. The actors including the actor who actually has Down Syndrome create a believable friendship and relationship between these two unlikely men. Daniel's life and ours changes forever with the Down Syndrome man. He realizes that life is not just work and not play but for the living and loving and that's what life should be all about. The ending is kind of silly though but I still think it's one of my favorite movies. It's enough to bring a tear to your eye.