Hoewel er in het midden een melodrama zit, of liever gezegd onder in de film, wordt het verhaal prachtig en subtiel verteld en het acteerwerk is uitmuntend.<br />Yaara, die aan Princeton studeert, keert terug naar haar geboorteland Israël voor de begrafenis van haar oudste en dierbaarste vriendin, Talia. Omdat Yaara na de dood van haar eigen moeder praktisch bij de ouders van haar vriendin heeft gewoond, heeft ze haar adoptiezus verloren. En omdat Yaara, die vanaf haar geboorte blind is, door Talia wordt begeleid en bewaakt, is de zelfmoord van haar vriendin even ondraaglijk als onverklaarbaar.<br />Het is onvermijdelijk dat het blinde meisje het mysterie van deze dood moet oplossen. Hoewel ze niet kan zien, heeft ze wel inzicht. Hoewel ze niet kan zien, is ze wel in staat om dingen te vinden die niet te zien zijn, zoals de 'normale' mensen om haar heen. De film wordt zo een fascinerend mysterie, terwijl Yaara speurt naar aanwijzingen in herinneringen aan haar relatie met Talia, in het huis van haar adoptiefouders, in banden, dagboeken en mensen uit Talia's verleden en heden.<br />De film wordt vanuit Yara's gezichtspunt bekeken, maar ook vanuit haar gezichtspunt, omdat ze zich voorstelt wat ze hoort, gelooft en zich voorstelt. De oplossing van het mysterie is nogal conventioneel, maar de zoektocht wordt met zo'n subtiele zorgvuldigheid uitgevoerd en het antwoord wordt zo mooi en zonder ophef gegeven, dat het korte moment van vergeving snel wordt vergeven. De waarheden komen geleidelijk maar onverbiddelijk naar boven en verhelderen niet alleen Talia's situatie, maar ook die van de anderen. Tali Sharon als Yaara gebruikt haar beweeglijke gezicht en stem heel effectief, en is als volwassene en als tiener heel geloofwaardig. Aan het eind van de film zijn we er volledig van overtuigd dat ze haar plaats in de wereld met meer zelfvertrouwen zal vinden.<br />Belangrijk is de precisie waarmee plaatsen en handelingen worden herhaald met kleine maar veelzeggende variaties die nooit saai worden, de trefzekere manier waarop de kleinere personages handelen, en de interessante beslissing om Talia alleen als tiener te vertegenwoordigen. Ik zal moeite hebben met Yaara's laatste verklaring, die samen met Gadi, Talia's laatste vriendje, op een klif staat.' Het beeld is zo fascinerend dat het langer in zicht blijft dan haar woorden zich zullen herinneren.
Although there is melodrama at the center or rather at the bottom of this film, the story is told beautifully and subtly and the acting is superb.<br /><br />Yaara, studying at Princeton, returns to her native Israel for the funeral of her oldest and dearest friend, Talia. Because Yaara practically lived with her friend's parents after the death of her own mother, she has lost her adoptive sister. And because Yaara, blind from birth, has been guided and guarded by Talia, her friend's suicide is as unbearable as it is inexplicable.<br /><br />Inevitably, the blind girl is the one who determines to solve the mystery of this death. Though without sight, she has insight. Though she cannot see, she is able to find what is out of sight than the "normal" people around her. The film thus becomes an absorbing mystery as Yaara scours for clues in memories of her relationship with Talia, in her adoptive family's house, in tapes, diaries, and people in Talia's past and present.<br /><br />Told from Yara's point of view, the film is also seen from her point of view, as she visualizes what she hears, believes, and imagines. The solution to the mystery is rather conventional, but the search is conducted with such subtle care and the answer rendered so beautifully and without fanfare, that the pat moment is easily forgiven. The truths emerge gradually yet inexorably, clarifying not only Talia's life, but also her relationship with Yaara. Tali Sharon, as Yaara, uses her mobile face and voice effectively, and is utterly believable as both the adult and teenage girl. We accept fully her ability by the film's end to find her place in the world more confidently.<br /><br />Noteworthy is the precision by which places and actions are repeated with small but significant variations that never become tedious, the dead-on acting by the minor characters, and the interesting decision to represent Talia only as a teenager. I will quibble with Yaara's final declaration as stands with Gadi, Talia's last boyfriend, at a cliff's edge, but that trip to the edge is so fascinating that the image will remain in sight longer than her words will be recalled.