Wat een onfortuinlijke puinhoop is 'Shiner'. Ik wilde deze overdreven anti-filmaspirant graag aardig vinden en vond in feite een aantal momenten met een krachtige resonantie. Helaas zijn dat er maar weinig en ze liggen ver uit elkaar. Hoewel ik sommige dingen die Calson probeerde wel kan waarderen, zoals elk voordeel dat met blote handen te behalen viel, is er geen budgetfilm te vinden die is vernietigd met een echt afgrijselijke montage waar de film helemaal geen baat bij had.<br />Hoewel slecht acteerwerk in lowbudget (en groot budget) veel voorkomt, heeft Shiner een paar opmerkelijk slechte optredens die bijna pijnlijk zijn om naar te kijken. In het bijzonder het 'eerlijke' stel Linda en Snotaap. Dit zijn de twee meest slecht geschreven personages die bijna niets aan het verhaal toevoegen. Het acteerwerk is zo afgrijselijk dat geen van beide acteurs zich lijkt te kunnen inhouden om meesmuilend te grijnzen of in lachen uit te barsten als ze met een ontstellend gebrek aan vakkundigheid hun tekst laten vallen. Het rommelige monteren geeft je bijna het gevoel dat deze rollen volstrekt overbodig waren en alleen maar werden ingeleverd om te voorkomen dat de films die als homofilms worden gecast, stereotiep zouden worden. Het zou als zodanig beter zijn geweest.<br />Door alles wat er misgaat, zijn er verschillende voorstellingen die lijken te vangen wat Calson hoopte te krijgen. In het bijzonder het verhaal over Bob en Tim. Dit zijn de twee rijkst getekende personages en ze bieden de meeste beloningen met werkelijk boeiende optredens van Nicholas T. King (Bob) en David Zelinas (Tim). Tim is een bokser met ernstige problemen. Zijn opmerkelijk lage eigendunk wordt verhuld door een bijna karikaturale arrogantie die hij als een harnas draagt. Geobsedeerd door Tim, de ogenschijnlijk ongevaarlijke maar in werkelijkheid enge Bob, besluipt hij de bokser op de klassieke kat-en-muis-manier. Als de rollen worden omgedraaid en de jager wordt de opgejaagde, het resultaat van de enige echte emotionele catharsis in de film. In een film die zo kunstmatig hard is (dat is een compliment) moet één personage die onthullende doorbraak (of instorting, zoals hier blijkt) hebben, en de uiteindelijke confrontatie tussen Bob en Tim biedt Zelinas en King de gelegenheid om een paar echte acteerklussen uit te voeren. Het lijkt wel of Tony en Danny het middelpunt van de film zijn, en ondanks een paar bravouremomenten van hunzelf (waaronder een werkelijk verontrustende scène waarin de seks- en geweldsobsessie aan de orde komen), lijken ze niet te kunnen ontsnappen aan een op een stripverhaal lijkende truc en is het moeilijk om verder te kijken dan hun ogenschijnlijke symfonie en iets anders te vinden dan het voor de hand liggende.<br />Uiteindelijk zou ditzelfde ruwe materiaal gebruikt kunnen (en moeten) worden om dit verhaal op een betere manier te vertellen. Helaas is er tot nu toe niet veel aan te bevelen, de voorstellingen van de heren King en Zelinas, die werkelijk iets bijzonders bieden en een glimp van wat had kunnen zijn en uiteindelijk de moeite van het zien waard is.
What an unfortunate mess is "Shiner." I wanted to like this over-the-top, anti-film aspirant, and in fact found a number of moments with powerful resonance. Sadly, those moments are few and far between. While I appreciate some of what Calson was attempting, any advantage aspired to by bare bones, no budget cinematography was destroyed with some truly atrocious editing that benefited the movie not at all.<br /><br />While bad acting abounds in low budget (and big budget) cinema, Shiner has some remarkably bad performances that are nearly painful to watch. In particular the "straight" couple Linda and Young Guy. These are the two most poorly written characters offering almost nothing to the story. The acting is so abysmal and neither actor seems capable of resisting smirking or cracking up as they drearily drop their lines with an appalling lack of skill. The choppy editing almost lends the feeling that these roles were entirely gratuitous and dropped in to avoid the films being stereotypically cast as an oddball gay film. It would have been better off as such.<br /><br />With all that is going wrong for it, there are several performances that seem to capture what Calson was hoping to get. In particular the story centering on Bob and Tim. These are the two most richly drawn characters and offer the most rewards with genuinely captivating performances by Nicholas T. King (Bob) and David Zelinas (Tim). Tim is a boxer with some serious issues. Remarkably low self esteem is disguised by an almost cartoon like arrogance that he wears like armour plating. Obsessed with Tim, the seemingly harmless yet ultimately creepy Bob, stalks the boxer in classic cat-and-mouse fashion. When the tables are turned and hunter becomes the hunted, the resulting in the film's only genuine emotional catharsis. In a film so artificially hard-edged (that's a compliment) one character MUST have that revelatory break through (or breakdown, as the case proves here) and the final confrontation between Bob and Tim provide Zelinas and King opportunity to display some real acting chops.<br /><br />As played by Scott Stepp and Derris Nile, Tony and Danny seem to be the focus of the movie, and despite some bravado moments of their own (including one truly disturbing scene revealing the sex/violence obsession), but they can't seem to escape a cartoon-like artifice and it's difficult to look at - or beyond their seeming one note symphony and find anything other than the obvious.<br /><br />Ultimately this same raw material could (and should) be used to tell this story in better fashion. Alas, there really isn't much to recommend this yet, the performances by Messrs. King and Zelinas, really do offer something special and a glimpse of what might have been and are ultimately worth seeing.