Een ongetrouwde boerenkinkel van in de twintig (gespeeld door John Travolta) verlaat de boerderij en gaat naar Houston, waar hij leert over het leven en de liefde in een Texaanse honky-tonk. Op het eerste gezicht is het een modern liefdesverhaal... in Texas-stijl. Er zijn stapels cowboyhoeden, pick-ups, neonreclames voor bier en verwijzingen naar grote gespen en rodeo's. De muziek, als die al niet Texaans is, is aangepast aan Texas, met dank aan de talenten van Mickey Gilley, Johnny Lee en de Charlie Daniels Band. En dat Texaanse accent... 'y'all'.<br />Het verhaal en de personages zijn ongeveer even subtiel als de smaak van Texaanse chili met jalape<0xC3><0xB1>opepers. Genoeg om beschaafde kijkers de voorkeur te laten geven aan een beschaafde klassieker, met Laurence Olivier of Ingrid Bergman in de hoofdrol. 'Hamlet' is het niet. Maar 'Urban Cowboy' is pittig en expliciet, en ik vind het wel leuk.<br />Technisch gezien is de film over het algemeen goed. De dialoog, het productieontwerp en de kostuums zijn allemaal realistisch; de montage is vakkundig. En zowel de casting als het acteerwerk zijn prijzenswaardig, al zijn ze geen Oscar waard. Ik zou Travolta niet hebben gecast in de rol die hij speelt, maar hij doet het goed... idem dito voor Debra Winger. Barry Corbin en Brooke Alderson, onder anderen, zijn ook goed in ondersteunende rollen. Maar de cinematografie leek me zwak. De filmkopie die ik heb bekeken, was korrelig en had af en toe een rood-oranje tint, een visuele eigenschap die ik ook in andere films uit dezelfde periode heb gezien.<br />Op het eerste gezicht lijkt de film geen enkele sociale of politieke 'boodschap' te bevatten. Maar ik zou willen aanvoeren dat toen 'Urban Cowboy' vijfentwintig jaar geleden werd uitgebracht, het nogal profetische implicaties had. In 1980 hadden de Verenigde Staten allerlei problemen, niet in het minst omdat de Amerikanen door Iran werden gegijzeld. In de ogen van veel mensen in die tijd werd de Verenigde Staten gekoeioneerd en getreiterd.<br />Deze film, samen met andere uit die tijd, bood iets wat de Amerikanen in hun politieke leiders wilden zien: hardheid. 'Urban Cowboy' is een heel fysieke film. De personages zijn misschien niet de slimste mensen op aarde, maar ze zijn wel taai!<br />Alles aan 'Urban Cowboy' is anti-intellectueel. Als middel voor culturele expressie was deze film uit 1980 een van de vele die een nieuw hardvochtig tijdperk voor de Verenigde Staten voorspelden. Het begon in 1980 met de verkiezing van Reagan. En dat tijdperk gaat tot op de dag van vandaag door, met een president die waarschijnlijk niet herinnerd zal worden om zijn intellect, maar om zijn hardheid en agressie, eigenschappen die Amerikanen net zo goed lijken te bezitten als Texanen vijf-alarm chili's.
An unmarried, twenty-something hick (played by John Travolta) leaves the farm and goes to Houston, where he learns about life and love in a Texas honky-tonk. At face value, it's a modern love story ... Texas style. There's gobs of cowboy hats, pickup trucks, neon beer signs, and references to big belt-buckles and rodeos. The music, if not Texas native, is Texas adapted, courtesy of the talents of Mickey Gilley, Johnny Lee, and the Charlie Daniels Band. And that Texas twang ... "y'all".<br /><br />The story and the characters are about as subtle as the taste of Texas five-alarm chili made with Jalapeno peppers. It's enough to make civilized viewers abort the film in favor of a genteel classic, one starring Laurence Olivier or Ingrid Bergman, maybe. "Hamlet" it's not. But "Urban Cowboy" is spicy and explicit, and I kinda like it.<br /><br />Technically, the film is generally good. The dialogue, the production design, and the costumes are all realistic; the editing is skillful. And both the casting and the acting are commendable, if not Oscar worthy. I would not have cast Travolta in the role he plays, but he does a fine job ... ditto Debra Winger. Barry Corbin and Brooke Alderson, among others, are good too, in support roles. But, the cinematography seemed weak. The film copy I watched was grainy, and at times suffered from a reddish/orange tint, a visual trait I have noticed in other films from the same time period.<br /><br />At first glance, the film does not seem to offer any social or political "message". But I would argue that when "Urban Cowboy" was released twenty-five years ago, it had rather prophetic implications. In 1980 the U.S. had all kinds of problems, not the least being American hostages held by Iran. In the minds of a lot of folks back then, the U.S. was being pushed around, bullied.<br /><br />This film, along with others of its time, offered something that Americans wanted to see in their political leaders ... toughness. "Urban Cowboy" is a very physical film. The characters in it may not be the brightest people on Earth. But, they're tough!<br /><br />Everything about "Urban Cowboy" is anti-intellectual. As a vehicle for cultural expression then, this 1980 film was one of several that augured a new get-tough era for the U.S. It started in 1980 with the election of Reagan. And that era continues to this day, with a President who probably will not be remembered for his intellect, but will be remembered for his toughness and aggression, traits that Americans seem to gravitate to as surely as Texans to five-alarm chili.