Bellocchio noemt dit een voornamelijk politieke film, een beschrijving van de revolutionaire beweging in Italië, maar dat lijkt meer een metafoor dan werkelijkheid. Nou, bijna alles in de film lijkt een metafoor te zijn. De revolutionairen, die we zien en over wie we heel weinig te weten komen, zouden net zo goed maffiosi kunnen zijn. Weg met de oude en binnen met de nieuwe.<br />Andrea's Papa, een psychoanalyticus, lijkt te staan voor de gebruikelijke traditionele bourgeoiswaarden: moreel rechtschapen, onverstoord, schoon en netjes, door en door ge ritualiseerd.<br />Giullia, de vriendin van een revolutionair, lijkt te vertegenwoordigen wat er kan gebeuren met iemand die dringend een steuntje in de rug nodig heeft, maar niet in staat is het soort toewijding op te brengen dat zo'n verbintenis vereist. Andrea, de adolescente jongen, lijkt de enige in de film die niet op de een of andere onrustige manier 'upatz' is. Hij heeft respect voor zijn vader, maar is ook ongehoorzaam. Hij houdt van Giullia, dat nemen we tenminste aan, hoewel hij niet echt oud genoeg is om te hebben geleerd hoe hij zijn reflexen optimaal moet gebruiken, maar hij gaat bij haar weg om naar school te gaan en zijn laatste examens af te leggen. Zijn koers tussen deze tegenstrijdige levensstijlen zou je kunnen omschrijven als'media'. Hij is de man ertussenin, die de betekenis van geleidelijkheid kent, die kalm kan blijven terwijl de mensen om hem heen schreeuwen. Het meeste hiervan wordt samengevat tijdens het mondelinge deel van zijn eindexamen, wanneer hem wordt gevraagd een passage uit Antigone te vertalen en daar commentaar op te geven, een passage die het traditionele gezag van de goden vergelijkt met het idee van seculariteit en vrije wil.<br />Dat brengt ons <0xE2><0x80><0x93> voor zover ik weet <0xE2><0x80><0x93> bij Marushka Detmars. Ze doet me denken aan een cartoon uit de New Yorker van een paar jaar geleden. Twee nijlpaarden staan tot aan hun nek in de rivier en staren naar een gazelle die van de oever drinkt, en het ene nijlpaard zegt tegen het andere: 'Ik haat haar.' Ze is een goede actrice. (Laat me dat even op een rijtje zetten.) Maar dat geldt voor iedereen in de film. Ze heeft, in haar manier van praten en doen, de rijke schittering van regelrechte waanzin. En dat komt ook allemaal van de actrice, niet van de regisseur. Detmars is niet gek zoals Catherine DeNeuve gek was in 'Repulsion'. De muren veranderen niet in rubber en krijgen geen handen. In plaats daarvan zien we haar geanimeerd, soms té geanimeerd. En ze bezorgt ons een schok als haar stemming plotseling omslaat en bedreigend wordt, zoals een dreigende onweersbui bedreigend is.<br />Een criticus noemde haar zwoel, maar dat is waarschijnlijk niet het woord dat hij zocht. Ze is onweerstaanbaar mooi met haar pluizige bruine haar, haar brede witte grijns, haar impulsieve gegiechel. En haar ogen zijn als de ogen op de schilderijen aan de muren van oude Egyptische graftombes. De sexy scènes zijn behoorlijk erotisch, niet zozeer omdat een ervan expliciet is, maar omdat we de betrokken personages kennen. (Het is interessanter om het bruidspaar te bespioneren dan naar een pornofilm te gaan.) Eigenlijk is er niet zoveel seks. Er is maar één scène met gesimuleerde geslachtsgemeenschap, maar de regisseur laat die afspelen in wat de echte tijd lijkt te zijn. In elk geval de echte tijd voor een jongen van achttien.<br />De jongeman die Andrea speelt is ook prima, wat noodzakelijk is, want de film hangt bijna helemaal van hem en Giullia af. Ze moeten het dragen en dat doen ze ook. Als ze niet zo goed hadden gespeeld, zou ik niet weten of dit een interessante of bewonderenswaardige film zou zijn geweest. Het had gemakkelijk kunnen uitlopen op een nogal trage, saaie romance.<br />Het was het waard.
Bellocchio refers to this as a mainly political movie, a description of the revolutionary movement in Italy, but that seems more metaphor than reality. Well, almost everything in the movie seems like metaphor. The revolutionaries, of whom we see and about whom we learn very little, might as well be mafiosi. Out with the old and in with the new.<br /><br />Andrea's Papa, a psychoanalyst, seems to stand for the usual traditional bourgeois values -- morally upright, unperturbed, clean and tidy, thoroughly ritualized.<br /><br />Giullia, the girlfriend of a revolutionary, seems to represent what can happen to someone who needs very badly a cause to support but is unable to muster up the kind of devotion such a commitment demands. (I'm guessing here.) Andrea, the adolescent boy, seems to be the only guy in the movie who is not in some unquiet way "upatz." He's respectful of his father but disobedient too. He loves Giullia, or so we assume, although he's not really old enough to have learned how to manage his reflexes optimally, but he leaves her in order to show up at school and complete his final exams. His course between these contradictory lifestyles could be described as "media." He's the man in between, who knows the meaning of gradualism, who can keep his cool while those about him are screaming.<br /><br />Most of this is summed up during the oral part of his finals when he is asked to translate and comment on an excerpt from "Antigone," which contrasts the traditional authority of the gods with the notion of secularity and free will.<br /><br />That brings us -- by no particular course that I'm aware of -- to Marushka Detmars. She brings to mind a New Yorker cartoon of a few years ago. Two hippos are neck-deep in the river, staring at a gazelle drinking from the bank, and one hippo says to the other, "I hate her." She's a good actress. (Let me get that out of the way.) But so is everyone else in the film. She carries with her, in her speech and manner, the rich glitter of outright lunacy. And it all comes from the actress too, not from directorial aid. Detmars isn't nuts the way Catherine DeNeuve was nuts in "Repulsion." The walls don't turn to rubber and grow hands. Instead, we see her animated -- sometimes TOO animated. And she gives us shocking jolts when her mood abruptly changes and becomes threatening the way a looming thunderstorm is threatening.<br /><br />A critic described her as sultry, but that's probably not the word he was searching for. She's compellingly beautiful with her fluffy brown hair, her wide white ready grin, her impulsive giggles. And her eyes are like the eyes in the paintings on the walls of ancient Egyptian tombs. The sexy parts are pretty erotic, not so much because one of them is explicit, but because we've gotten to know the characters involved. (It's more interesting to spy on the honeymoon couple next door than go to a skin flick.) Actually there isn't THAT much sex. There is only one scene of simulated intercourse but the director lets it play out in what seems to be real time. At least real time for an eighteen-year-old boy.<br /><br />The young man who plays Andrea is fine too, which is a necessary thing, because the film depends almost entirely on him and Giullia. They have to carry it and they do. If it were not for their performances, I'm not sure this would be as interesting or as admirable flick as it is. It could easily have been turned into a rather slow, boring romance.<br /><br />Worth it.