Een directeur, zeer succesvol in zijn professionele leven, maar zeer onbekwaam in zijn gewone leven, ontmoet een jongen met het syndroom van Down, die ontsnapt is uit een inrichting. Beide personages voelen zich erg alleen, en de schijnbaar minder intelligente van de twee zal de directeur de schoonheid van de kleine dingen in het leven laten zien... Met dit argument, de op de een of andere manier Amelie-achtige sfeer en de sentimentele muziek, verwachtte ik niet anders dan een moralistische, walgelijke film. Maar goed, omdat er een paar interessante scènes waren (de jongen is soms een nogal gewelddadige jongen) en omdat de interpretatie van beide acteurs, Daniel Auteil en Pasqal Duquenne, erg goed was, besloot ik de film verder te gaan kijken. De Franse bioscoop heeft over het algemeen het vermogen om iets te laten zien wat heel levensecht lijkt, in tegenstelling tot de meer gestereotypeerde Amerikaanse bioscoop. Maar daardoor is het veel teleurstellender om naar te kijken na het absurde einde, met de onmogelijke dood van de jongen, de charmante toon, het geluk van de familie van de regisseur, de goedkope moraal, het ondraaglijke gelach van de dochters, de man die vanuit de hemel zwaait als Michael Landon... Echt akelig, naar mijn bescheiden mening.
An executive, very successful in his professional life but very unable in his familiar life, meets a boy with down syndrome, escaped from a residence . Both characters feel very alone, and the apparently less intelligent one will show to the executive the beauty of the small things in life... With this argument, the somehow Amelie-like atmosphere and the sentimental music, I didn't expect but a moralistic disgusting movie. Anyway, as there were some interesting scenes (the boy is sometimes quite a violent guy), and the interpretation of both actors, Daniel Auteil and Pasqal Duquenne, was very good, I decided to go on watching the movie. The French cinema, in general, has the ability of showing something that seems quite much to life, opposed to the more stereotyped American cinema. But, because of that, it is much more disappointing to see after the absurd ending, with the impossible death of the boy, the charming tone, the happiness of the executive's family, the cheap moral, the unbearable laughter of the daughters, the guy waving from heaven as Michael Landon... Really nasty, in my humble opinion.