De in 1997 uitgebrachte low-key indie dramedy Henry Fool zou een veilige keuze zijn geweest voor een film die niemand de moeite waard zou vinden om nog eens te bekijken voor een vervolg. Een verfomfaaide, losgeslagen zwerver (Thomas Jay Ryan) slentert de stad in. Zijn anarchistische geraaskal en waandenkbeelden inspireren een nerd van een vuilnisman (James Urbaniak) tot het schrijven van gedichten, terwijl Henry halfslachtig probeert de zus van de man (Parker Posey) te naaien. Als de dichter welvarender wordt, wijst Henry dat af. Niets bijzonders aan de personages of het verhaal. Een commercial voor Harold en Maude's Ghost zou een hogere kans hebben gehad om ooit op het witte doek te komen.<br />Maar Parker Posey is niet voor niets de semi-officiële koningin van Indië. Dus toen schrijver/regisseur Hal Hartley met een nieuwe incarnatie voor zijn cast op de proppen kwam, was er een film geboren. Hoewel we dezelfde personages nog vaak tegenkomen, spelen ze een heel ander soort duistere komedie; deze zit vol spionage! Henry is misschien al jaren een internationale spion <0xE2><0x80><0x93> en mogelijk dubbel, of zelfs driedubbel agent <0xE2><0x80><0x93> voordat hij de anderen leerde kennen. Hij is ofwel dood of ondergedoken voor agenten en autoriteiten van vele landen. Iedereen wil zijn onsamenhangende, onsamenhangende dagboek dat misschien wel gecodeerde geheimen bevat die naties en economieën kunnen destabiliseren. Tot de pogingen van Hartley om Henry en/of de felbegeerde kranten te vinden, behoort ook een rondreizende spitsroedenloop van internationale huurmoordenaars en beulen. Ze weet nooit wie ze moet geloven of vertrouwen. Wij ook niet.<br />Terwijl Hartley deze onwaarschijnlijke personages het territorium van Jason Bourne en Jack Ryan binnenloodst, heeft zijn script nog steeds de ironische, uitgestreken humor van hun eerste verschijning, en weet het alle slapstick uit de weg te gaan om hen bloot te stellen aan fysieke bedreigingen. Zijn sluwe spot met de paranoia, dubbelhartigheid en muzikale bondgenootschappen van de hedendaagse geopolitiek begint tegen het einde af te brokkelen. Desondanks zullen fans van de eerste film aangenaam verrast zijn door de nieuwigheid van Hartleys recyclingmethoden.
The 1997 low-key indie dramedy Henry Fool would seemingly have been a secure choice of movies no one would bother to revisit for a sequel. A rumpled, dissipated drifter (Thomas Jay Ryan) strolls into town. His anarchistic rantings and delusions inspire a nerdy garbage collector (James Urbaniak) to write poems, while Henry half-heartedly tries to boink the guy's sister (Parker Posey). As the poet prospers, Henry declines. Nothing special about any of the characters or the story. A pitch for Harold and Maude's Ghost would have been quoted higher odds of ever making it to a screen.<br /><br />But Parker Posey ain't the semi-official Queen of the Indies for nothing'. So when writer/director Hal Hartley came up with a new incarnation for his cast, a film was born. Though we catch up with the same characters many years, they're in a completely different sort of dark comedy; this one's laced with espionage! Henry may have been an international spy - and possible double, or even triple, agent - for years before meeting the others. He's either dead or in hiding from agents and authorities of many countries. Everyone wants his rambling, incoherent journal which just may contain coded secrets that could destabilize nations and economies. Posey's Fay is either the wife he left to go on the lam, or his widow, depending on who's telling the truth. Fay's efforts to find Henry and/or the hotly-contested journals include a globe-trotting gauntlet of multinational hit-persons and henchmen at every turn. She never knows who to believe or trust. Nor do we.<br /><br />While herding these unlikely characters into Jason Bourne/Jack Ryan territory, Hartley's script retains the ironic deadpan humor of their first appearance, steering clear of slapstick in exposing them to physical menaces. His sly lampoon of the paranoia, duplicity and musical-chairs alliances of today's geopolitics starts to crumble towards the end. Even so, fans of the first movie will be pleasantly surprised by the novelty of Hartley's recycling methods. (5/18/07)