Will en Teds Verzameld Werk is een existentiële reis door thema's als sterfelijkheid, religie, tijd, hemel en hel, de zoektocht van de mens naar roem en zijn angst dat het lichaam wordt overwonnen door een zielloze machine. Het is het intelligentste fictiewerk sinds _Paradise Lost_ en verwijst naar veel grote kunstwerken uit het verleden: Dante, Iron Maiden, Vergilius, Shakespeare. Deze keer zijn de mannen een beroemde rockband die door de tijd heeft gereisd om iconen uit het verleden te verzamelen: Napolean, Joan of Ark (Noahs vrouw), Oscar Wilde en Charles Darwin. Ze hebben de vaardigheden die ze van deze mensen hebben geleerd, van hen overgenomen, een paar prinsessen ontvoerd en ten slotte gitaar leren spelen en hitnummers leren schrijven. Deze liederen leren de wereld opnieuw liefhebben en oorlog, honger en kwaad worden voor de eeuwigheid verslagen. We snellen vooruit naar de verre toekomst waar een kwaadaardige dictator die goede muziek verafschuwt, Simon Cow-Al, de wereld wil regeren. Hij eet Rooshus (de coole vent uit de eerste film die Bill Playboy Esquire en Ted Theodore Alvin helpt) en krijgt de macht om twee cyborgs terug in de tijd te sturen. De cyborgs zijn levend weefsel over een metalen exoskelet en bedekt met een mimetische polylegering die hen in staat stelt de verwarring van het tijdreizen te overleven, en ze kunnen alles nabootsen wat ze door lichamelijk contact proeven. Het is hun taak om de brave Biff en Fred te vermoorden en hun leven over te nemen door verschrikkelijke muziek te maken die niemand leuk zal vinden. Door dat te doen zullen ze de wereld voor altijd veranderen - de muziek van Gryll en Jed zal nooit meer uit een wereld van oorlog, hongersnood en haat verdwijnen, en erger nog, van saaie jongens- en meisjesgroepspopmuziek. Er is een verrassende wending wanneer de brave jongens daadwerkelijk worden vermoord en ze een manier moeten bedenken om de wereld, zichzelf en hun vrouwen te redden van de kwaadaardige Dopplebangers die hun lichamen bewonen. <br />Penelope Spheerhead toont haar kennis van zowel de jeugdcultuur als de echte cultuur door moderne dagmuziek en -zinnen te combineren met postmoderne decors en artistieke verwijzingen, en ze probeert ons allemaal iets te leren door in onze eigen psyche te graven en ons onszelf te laten zien. Ze presenteert de nachtmerries die de tieners aan het eind van de jaren tachtig te wachten stonden in een samenleving die hen in de steek had gelaten en die ons oproept het jingoisme, de zelfliefde en de malaise van de tijd van na de structuralisme. Ze overlaadt ons met de overtuiging dat we de wereld inderdaad kunnen veranderen, en dat is een inspirerende boodschap, maar om die dromen te verwezenlijken moeten we onze nachtmerries doorkruisen en zelfs onder ogen zien. Overwinnen is slagen, de dood verslaan is de eerste stap in het echt leven en niet alleen in het overleven. Om met Kenneth Reeves te spreken: 'Wauw!' Kijk eens hoeveel nummers, bands en covers je door de hele film heen kunt vinden. Het zijn er minstens 6.
Will and Ted's Bodacious journey is an existential trip through themes of mortality, religion, time, Heaven and Hell, man's quest for fame and his fears of the body being overcome by a soulless machine. It is the most intelligent work of fiction since Paradise Lost and references many great past works of art- Dante, Iron Maiden, Virgil, Shakespeare. This time the dudes are a famous rock band having travelled through time collecting icons from the past- Napolean, Joan Of Ark (Noah's wife), Oscar Wilde, and Charles Darwin. They took the skills they learned from each of these people, abducted a couple of Princesses, and finally learned to play their guitars and write hit songs. These songs teach the world to love again and war, hunger, evil are vanquished for eternity. We fast forward into the distant future where an evil dictator who despises good music called Simon Cow-Al wants to rule the world. He eats Rooshus (the cool guy from the first film who helps Bill Playboy Esquire and Ted Theodore Alvin) and gains the power to send two cyborgs back in time. The cyborgs are living tissue over metal exoskeleton and coated in mimetic poly alloy allowing them the survive the turmoil of time travel, and they can imitate anything they sample by physical contact. It is their job to Kill the good Biff and Fred and take over their lives by making terrible music that no-one could like. By doing this they will change the world forever- Gryll and Jed's music will never be made leaving a world of war, famine, and hatred, and more annoyingly, bland boy/girl group pop music. There is a startling twist as the good guys actually are killed and they have to work out a way to save the world, themselves, and their wives from the evil Dopplebangers inhabiting their bodies.<br /><br />Penelope Spheerhead shows her knowledge of both youth culture and real culture by mixing modern day music and phrases with post modern sets and artistic references, and seeks to teach us all something by delving into our very psyche to show us ourselves. She presents the nightmares which faced the late 80s teen in a society which had abandoned them and beckons us to dissect the post structuralist jingoism, self love, and malaise of the time. Charging us with a belief that we can indeed change the world it is an inspiring message, but in order to achieve such dreams we must traverse and indeed face our nightmares. To overcome is to succeed, to defeat Death is the first step in truly living and not merely surviving. In the words of Kenneth Reeves- 'Wow!' Best Scene: For a fun game- see how many songs, bands, and albums cover references you can spot throughout the film. There are at least 6.