Op basis van de voorvertoning die ik had gezien, ging ik naar 'Douche' in de verwachting dat het een leuke komedie zou zijn; wat ik aantrof was een diep ontroerend drama over het gezinsleven, verteld in enkele van de weelderigste fotografische beelden die ik ooit heb mogen aanschouwen. Daar kwam nog bij dat latere overpeinzingen me deden genieten van de abrupte overgangen naar scènes uit het verleden (in het dorre landschap van Noord-China en in de hoogvlakte van Tibet): is dit niet hoe het geheugen vaak werkt? Het ene moment ben ik hier, het volgende ben ik in een landschap uit het verleden, zomaar...<br />Ik zou deze film niet alleen sterk aanbevelen, ik zou hem plaatsen tussen de twee of drie beste films die ik in mijn zestig jaar heb gezien. <br />Tussen haakjes, een paar jaar geleden werd in de Verenigde Staten een andere Aziatische 'comedy' uitgebracht als 'Shall We Dance?' (Japans). Net als bij 'Douche' gaf de voorvertoning geen enkele indicatie van de diepte van die film, die een subtiele psychologische studie bleek te zijn (al zat hij tjokvol grappige momenten). Is er van de kant van de distributeurs een angst om films te 'belangrijk' of 'diep' te laten lijken voor Amerikaanse kijkers?
On the basis of the preview I'd seen, I went to "Shower" expecting a sweet little comedy; what I found was a profoundly touching drama of family life told in some of the most lush photographic images I've ever been privileged to see. In addition, later reflection made me appreciate the abrupt cuts to scenes from the past (in the arid countryside of Northern China, and in the high plain of Tibet): isn't this how memory often works? One moment I'm here, the next I'm in a landscape from the past, just like that....<br /><br />I would not only strongly recommend this film, I would place it among the two or three finest films I've seen in my 60 years.<br /><br />By the way, a couple of years ago another Asian "comedy" was released in the United States as "Shall We Dance?" (Japanese). Just as with "Shower," the preview gave not the slightest indication of the depth of that film, which turned out to be a subtle psychological study (albeit chock full of funny moments). Is there a fear, on the part of distributors, of making films appear too "important" or "deep" to appeal to U. S. viewers?