Het interessante aspect van 'De Leerling' is dat het aantoont dat het traditionele sollicitatiegesprek en cv niet noodzakelijkerwijs voorspellend zijn voor teamwork, taaktoewijzing en werkprestaties. En ze onthullen zeker geen verborgen agenda's. Met andere woorden, een goede indicatie van potentieel kan zijn dat je een sollicitant in actie ziet, en dat is het doel van 'De Leerling'. Mensen die wedijveren om een baan bij een bedrijf geven misschien een cv met een suikerlaagje erop en trekken hun beste kleding aan voor het sollicitatiegesprek, maar dat is niet noodzakelijkerwijs de beste indicatie van sterke en zwakke punten en prestaties. De term verwijst naar de winnaar die een vaste aanstelling krijgt, de kunst van het onderhandelen met hoge inzetten van de meester zelf leert en, waarschijnlijk, eersteklas zakelijke connecties krijgt. De aanstelling is een droom die uitkomt voor degenen die meer geld willen verdienen dan het BNP van sommige andere landen. Om de kandidaten te verleiden, pronkt Trump met zijn privéjet, zijn luxueuze privéappartementen vol standbeelden en kunst, zijn limousines, zijn connecties met beroemdheden en andere aspecten van het leven van een miljardair-magnaat.<br />De weg naar succes is niet gemakkelijk. De groep is verdeeld in twee teams die tegen elkaar strijden. Elk team heeft een klinkende naam, zoals Versacorps en Protégé Corporation. De teams krijgen taken toebedeeld die te maken hebben met een ondernemingsplan, zoals het maken van reclame, het verkopen van goederen of onderhandelen. De teams kiezen een projectmanager die voor het leiderschap en de organisatorische vaardigheden zorgt om de taak te voltooien. Als ze winnen, krijgt de manager veel lof, vooral in de ogen van de uiteindelijke scheidsrechter. Als ze verliezen, kan de manager ook de zondebok worden. Sommige taken zijn enorm moeilijk als je er maar een dag of twee voor nodig hebt. Bij sommige taken moet je een tv-reclame maken, of een advertentie in een krant. Bij andere moet je in een winkel of op straat verkopen.<br />De taken brengen het beste en het slechtste in de deelnemers naar boven. Vaak laten ze meteen zien wie het betrouwbaarst is, wie het betrouwbaarst is en wie hard werkt. En de taken laten ook zien wie geen goede teamspeler is, wie inefficiënt is en wie alleen voor zichzelf lijkt te denken. De taken onthullen altijd op onverwachte manieren de sterke en zwakke punten van de deelnemers en in het bijzonder de projectmanager. Hoe goed de manager met het team communiceert, hoe goed de deelnemers werken, hoe ze hun tijd indelen en welke specifieke doelen ze stellen, bepalen grotendeels het resultaat, maar voorspellen niet noodzakelijkerwijs de winnaar.<br />Het meest veelzeggende aspect van iemands capaciteiten is wanneer hij of zij als projectmanager wordt aangesteld. Hun werkelijke vermogens, in tegenstelling tot hun zelfgeproduceerde vermogens, zijn onmiddellijk zichtbaar door het vernislaagje dat niet verborgen kan worden door een zijden das of een mooie make-over. Leiderschapskwaliteiten en/of zwakheden worden vaak al na een paar minuten pijnlijk duidelijk. Degenen die zichzelf tot topleiders bestempelen, zijn niet altijd zo sterk als ze in een echte leiderschapssituatie terechtkomen. Het is altijd makkelijker om 'je eigen boontjes te doppen' dan om daadwerkelijk leiding te geven. Projectmanagers, zelfs die van de winnende teams, formuleren vaak geen samenhangend strategieplan. Ze denken vaak dat het efficiënter is om meteen in het diepe te duiken en de taak op het eerste moment af te ronden in plaats van de tijd te nemen om te organiseren en te bespreken hoe de taak zal worden uitgevoerd. Vaak rennen de leden van een slecht gestructureerd team als kippen zonder kop rond en komen ze er al doende achter, en op de lange duur verspillen ze dan veel meer tijd.<br />Het winnende team krijgt een voorproefje van de hogere kringen, zoals dineren in een exclusief restaurant, vliegen in een privévliegtuig en/of kennismaken met een beroemdheid. Het verliezende team komt in de gevreesde bestuurskamer, waar Trump de slappe excuses van de leden hoort en een of meer van de deelnemers uitschakelt als stukken van een schaakbord met het inmiddels beruchte 'je bent ontslagen'. Vaak wordt de projectmanager gedeeltelijk verantwoordelijk gehouden voor het verlies van het team en kan hij het doelwit worden van Trumps beschuldigende retoriek. Elke week raakt minstens één persoon van het verliezende team gewond.<br />Mijn minst favoriete aspect van 'de leerling' is de bestuurskamer. Terwijl de taken zelf de sterke en zwakke punten van de kandidaten naar voren brengen, brengt de bestuurskamer vaak het ergste naar voren. Helaas houden de regels van het spel in dat er één winnend en één verliezend team is, zelfs als de concurrentie dichtbij was. Leden van het verliezende team beginnen elkaar vaak meedogenloos te beschuldigen van wie er fout zat. En soms wordt er meer dan één ontslagen. Ik zie zelden dat een kandidaat die niet goed presteert in de bestuurskamer de verantwoordelijkheid voor zijn daden op zich neemt. Kristi Frank en Kwame Jackson waren mogelijk de enige kandidaten die de volledige verantwoordelijkheid voor de verliezen van haar team op zich namen en geen erkenning kregen voor deze onzelfzuchtige daad. Voor mij waren Kristi Frank en Kwame Jackson de meest integere kandidaten. Maar Trump zag Kristi als een zwakkeling en ontsloeg haar, waarbij hij beweerde dat ze dat niet was.' Kristi Frank mag dan niet de leerling zijn geworden, maar ze kan met zichzelf leven in de wetenschap dat ze anderen niet onrechtvaardig de schuld gaf. Is dat niet evenveel waard als 'winnen'?<br />De kracht van 'de Leerling' is ook zijn zwakte. Omdat teamprestaties uitsluitend door winnaars en verliezers worden geëvalueerd, worden andere evaluatiemogelijkheden over het hoofd gezien. Afgezien van enorme hiaten tussen de winnende en de verliezende teams, getuigt een verliezend team soms van een hoge mate van teamwerk en efficiëntie. Ik heb gezien dat verliezende teams soms beter georganiseerd lijken dan het winnende team. Wij Amerikanen zijn zo geobsedeerd door winnen en verliezen dat we uitmuntendheid vaak over het hoofd zien.
The interesting aspect of "The Apprentice" is it demonstrates that the traditional job interview and resume do not necessarily predict teamwork skills, task dedication, and job performance. And they certainly don't reveal any hidden agendas. In other words, a good indicator of potential may be to see a job applicant in action which is the point of "The Apprentice". People vying for a corporate position may hand over a sugar-coated resume and put on their best personality attire for the interview, but these are not necessarily the best indicator of strengths, weaknesses, and performance.<br /><br />Briefly, "The Apprentice" involves 16 job candidates competing for the ultimate career opportunity: a position in real estate magnate Donald Trump's investment company. "The Apprentice" refers to the winner who will win a salaried position, learn the art of high stakes deal-making from the master himself, and, presumably, gain prime corporate connections. The position is a dream-come-true for those wanting to make more money than the GNP of some foreign countries. To entice the candidates, Trump shows off his private jet, his private luxury apartments replete with statues and artwork, his limos, his connections to celebrities, and other aspects of the life of a billionaire magnate.<br /><br />The road to success is not easy. The group is divided into two teams that compete against each other. Each has a corporate-sounding name, such as Versacorps and Protégé Corporation. The teams are assigned tasks that entail an entrepreneurial venture such as creating advertising, selling merchandise, or negotiating. Teams select a project manager who provides the leadership and organizational skills to complete the task. If they win, the manager receives a lot of credit, particularly in the eyes of the final arbiter. If they lose, the manager may also become the scape-goat. Some of the tasks are monumentally difficult with only a day or two to complete. Tasks may involve creating a TV commercial, or print ad. Others may involve selling at a retail outlet or on the street.<br /><br />The tasks bring out the best and worst in the participants. They often show immediately who is the most reliable, who is the most trustworthy, and who is hard working. And the tasks also expose who is not a good team player, who is inefficient, and who seems only out for themselves. The tasks invariably reveal in unexpected ways the strengths and weaknesses of the participants and in particular the project manager. How well the manager communicates with the team, delegates work, organizes time, and sets specific goals will largely determine the outcome, but it does not necessarily predict the winner.<br /><br />The single-most telling aspect of someone's potential is when he or she is assigned as a project manager. Their real abilities as opposed to their self-propagated abilities immediately show through the veneer that cannot be hidden by a $100 silk tie or a beautiful makeover. Leadership qualities and/or weaknesses often become agonizingly obvious after only a few minutes. Those promoting themselves as top-notch leaders are not always as strong when put into a real-life leadership situation. It is always easier to "toot your own horn" than to actually engage in leadership. Project managers, even those on the winning teams, often do not formulate a cohesive strategy. They often believe that by diving off the deep end to complete the task at the first minute rather than taking a little time to organize and discuss how the task will be completed is more efficient. More often than not, members of an ill-strategized team are running around like headless chickens figuring it out as they go along, and in the long run they end up wasting far more time.<br /><br />The winning team gets a taste of the high life, such as eating dinner at an exclusive restaurant, flying in a private jet, and/or meeting a celebrity. The losing team comes to the dreaded board room where Trump hears the lame excuses of the members and knocks off one or more of the contestants like pieces off a chess board with the now infamous "You're fired". Often, the project manager is held partially responsible for the team's loss, and may be the target of Trump's accusatory rhetoric. Every week, at least one person becomes a casualty from the losing team. <br /><br />My least-favorite aspect of "The Apprentice" is the board room. While the tasks themselves bring out the strengths and weaknesses in the candidates, the board room often brings out the worst. Unfortunately, the rules of the game insist there is one winning team and one losing team, even if the competition was close. Members of the losing team start accusing each other, often ruthlessly, about who was at fault. And sometimes more than one person gets fired. I seldom see an under-performing candidate take responsibility for their actions in the board room. Kristi Frank and Kwame Jackson were possibly the only candidates who took full responsibility for her team's losses and received no recognition for this selfless act. For me, Kristi Frank and Kwame Jackson had the most integrity of all the candidates. However, Trump saw Kristi as weak and fired her, claiming she wasn't standing up for herself, which may mean he values ego more than integrity. No one should sacrifice their integrity for this. Kristi Frank may not have become the apprentice but she can live with herself knowing she did not blame others unjustly. Isn't that worth as much as "winning"?<br /><br />The strength of "The Apprentice" is also its weakness. Because team performance is evaluated strictly by winners and losers, other evaluation opportunities are overlooked. Barring huge gaps between the winning and losing teams, sometimes a losing team exemplifies a high standard of teamwork and efficiency. I have seen losing teams sometimes appearing better organized than the winning team. We Americans are so often obsessed with winning and losing that we often overlook excellence.