David Mackenzies vervolg op de briljante _Young Adam_ wil een feel-good underdog-verhaal zijn over een eenzame voyeur die een paar psycho-seksuele problemen met zijn dode moeder probeert op te lossen. Het wil gruizig, realistisch en mysterieus zijn. Tegelijkertijd wil het grappig zijn en niet veroordelend over de verstoorde hoofdpersoon terwijl hij zich als volwassene ontwikkelt.<br />Om dit doel te bereiken, doet de film zijn uiterste best om jeugdig te zijn. Op de poster staan met de hand getekende letters die op die van Juno lijken. De oorspronkelijke soundtrack bestaat uit snelle indierock die het publiek ervan probeert te overtuigen dat Hallam oké is; alleen een beetje misleid. Maar vreemd genoeg is de film allesbehalve jeugdig.<br />_Net als _Young Adam_ deze film_. Het centrale mysterie gaat over een verdronken vrouw <0xE2><0x80><0x94> in dit geval Hallams moeder. De jonge Adam houdt zijn mysterie rustig, contemplatief en goed genoeg in toom om je met de waarheid te confronteren zoals die zich aandient. Hallam Foe doet het tegenovergestelde. Hij zet de psychose van zijn personage zo duidelijk en zo vroeg in dat hij eigenlijk nooit iets doet buiten de grenzen die hij verwacht. De eerste scène is Hallam in zijn boomhuis terwijl hij toekijkt hoe zijn zus met haar vriendje aan het rotzooien is. Hallam komt snel tussenbeide en bewijst zijn aanwezigheid in het huishouden. Hier zien we alles wat Hallam voor de rest van de film zal doen.<br />Het mysterie rond de verdrinking van zijn moeder is of het zelfmoord was of moord door de vriendin van zijn vader. Het publiek kan Hallam nooit echt vertrouwen omdat, behalve dat hij griezelig is, wij denken dat zijn obsessie hem dicht bij krankzinnigheid heeft gebracht. Dit hinderde het mysterie element voor mij omdat Hallam te sporadisch is om herkenbaar te zijn. Op het moment dat hij een paar aanwijzingen heeft gevonden die zijn bewering dat hij van huis wegloopt zouden ondersteunen, lijkt het er eerst op dat hij op zoek is naar de politie. Dan wordt hij extreem op een zijspoor gezet door een meisje dat op zijn moeder lijkt, wat het verhaal frustrerend genoeg van het mysterie element afleidt.<br />Hoewel Jamie Bell een paar zeer vertederende trekjes in zijn verloren karakter naar voren brengt, werd hij beperkt door het voor de hand liggende van zijn psychische behoeften. Deze film is in geen enkel opzicht mysterieus, maar ook niet bot. Het probeert realistisch te zijn in het omgaan met dergelijke kwesties, maar voegt er een zeer zelfbewuste lef aan toe dat het tegenovergestelde uitstraalt. Het kiest voor een zwaar op de soundtrack drukkende Trainspotting-houding om het publiek te laten wortelen in een hoofdpersoon die op gebouwen klimt, sloten openbreekt en kampeert om voyeurisme. Deze stedelijke gluurdersavonturen waar Hallam mee bezig is, zijn veel te moeilijk voor een in zichzelf gekeerde plattelandsjongen om mee bezig te zijn en ze zijn niet sexy, lichtzinnig of plezierig. Ze zijn eerder neutraal dan iets anders; ze stuwen het personage of het verhaal niet voort. Mackenzie maakt dat je Hallam begrijpt, en toch slaagt hij er niet in iets gemeenschappelijks op te bouwen.<br />Hij verwacht dat je van Hallams beproevingen en beproevingen geniet zonder veel ideologische rechtvaardiging. De film is gebaseerd op het perspectief van het publiek op voyeurisme/het soort mensen dat zich ermee inlaat. Het is duidelijk dat de meeste mensen ervan zouden walgen. En Hallam Foe beseft dat, maar hij laat ons niet zien hoe Hallam de moraliteit van zijn beslissingen afweegt. Hij gaat van de een naar de ander, in een poging zijn diepe leegte te vullen. Er is een bijzonder verontrustende scène uit Hallams verhouding met Kate, waarin ze dronken zegt: 'Ik hou van enge jongens', misschien met de bedoeling het publiek hetzelfde te laten doen. De scène probeert haar begrip van hem te belichten (haar motivatie blijft de hele tijd vaag) en probeert ons ervan te weerhouden hem te veroordelen. Het is niet moeilijk om Hallam aardig te vinden, maar het is heel moeilijk om deel te nemen aan zijn avontuur <0xE2><0x80><0x93> als het al een avontuur is. Al die tijd probeert de film zijn flamboyante soundtrack te gebruiken om zijn besluiteloze stemming te maskeren.<br />Grote voorstellingen worden belemmerd door een film met een zwakke derde akte, een onduidelijke ontwikkeling en een nodeloos dubbelzinnig advies van Mackenzie. Onlangs werd deze film opnieuw genoemd voor een Amerikaanse release, en waarom? Niet alleen is hij onaantrekkelijker, maar de harde waarheid is dat de Hallam-figuur nooit de titel'meneer' verdient.
David Mackenzie's follow-up to the brilliant Young Adam wants to be a feel-good underdog story of a lonely voyeur who is trying to confront some psycho-sexual issues with his dead mother. It wants to be gritty, realistic, and mysterious. At the same time, it wants to be funny and nonjudgmental of its disturbed lead as he establishes himself as an adult.<br /><br />To meet this end, the film tries hard to be youthful. Its poster has hand-drawn letters looking like that of Juno. Its original soundtrack is comprised of fast-paced indie rock which tries to convince the audience that Hallam is OK; just a little misguided. But strangely the film is anything but youthful.<br /><br />Like Young Adam this film's central mystery concerns a drowned woman- in this case Hallam's mother. Young Adam keeps its mystery quiet, contemplative, and paced well enough to hit you with the truths as they come. Hallam Foe does the opposite. It foregrounds its character's psychosis so clearly and so early that he never really does anything outside his expected parameters. The opening scene is Hallam in his treehouse watching his sister fooling around with her boyfriend. Hallam swiftly interrupts, asserting his presence in the household. Here we see everything that Hallam will do for the rest of the movie.<br /><br />The mystery surrounding his mother's drowning is whether it was suicide or murder by his father's girlfriend. The audience can never really trust Hallam because, besides being creepy, we think his obsession has led him close to insanity. This hindered the mystery element for me because Hallam is too sporadic to be relatable. Right when he's found some clues that would support his claim he runs away from home, at first it appearing to be looking for the police. Then he gets extremely sidetracked by a girl who resembles his mother, which frustratingly leads the story away from the mystery element.<br /><br />While Jamie Bell does bring out some very endearing traits in his lost character, he was limited by the obviousness of his psychological needs. This movie is in no way mysterious, yet it is not blunt either. It tries to be realistic in dealing with such issues, but it adds a very self-conscious spunk which registers itself as quite the opposite. It goes for a soundtrack-heavy, Trainspotting attitude to help the audience root for a protagonist who scales buildings, picks locks, and camps out for the sake of voyeurism. These urban peeping tom adventures Hallam engages in are way too difficult for an inward-drawn country boy to engage in and they are not sexy, giddy, or pleasant. They are more neutral than anything; not propelling the character or story. Mackenzie makes you understand Hallam, yet he fails to build common ground.<br /><br />He expects you to enjoy Hallam's trials and tribulations without much ideological justification. The film hinges on its audience's perspective on voyeurism/the kind of person who engages in it. Obviously, most people would be disgusted by it. And Hallam Foe realizes that, but it does not let us see Hallam weigh the morality of his decisions. He goes from person to person, trying to fill his deep void. There is a particularly disturbing line from Hallam's love interest Kate where she drunkenly says "I love creepy boys," perhaps asking the audience to do the same. The line tries to foreshadow her understanding of him (her motivation remains vague throughout) and tries to further us from judging him. It's not hard to like Hallam, but it is very hard to participate in his adventure- if it is even an adventure at all. All the while, the film tries to use its flamboyant soundtrack to mask its indecisive mood.<br /><br />Great performances are weighed down by a film with a weak third act, muddy development, and needlessly ambiguous direction from Mackenzie. Recently this film was re-named for a US release, and for what reason? Not only is it more unappealing, but the hard truth is that the Hallam character never earns the title 'mister.'