Soms overtreft dit _Het_ als mijn favoriete griezelfilm. Hoewel de film van Carpenter efficiënter en onderhoudender is, is die van Kubrick artistieker, prikkelender en waarschijnlijk angstaanjagender. Het is een van de weinige films waarin ik door de tekortkomingen heen kan kijken en er oprecht van kan houden. Ik probeer hem niet te vergelijken met het boek dat ik maar één keer gelezen heb, een aantal jaren geleden, en dat me de stuipen op het lijf joeg omdat die twee niet veel met elkaar gemeen hebben, afgezien van het verhaal en de personages natuurlijk. Het is bijna alsof Kubrick rekende op de liefde van de mensen voor de roman om zijn film angstaanjagender te maken. En zo is het ook.' Het is beslist een van de interessantste boekverfilmingen die ooit zijn gemaakt, en bovendien een van de grootste horrorfilms.<br />Wat de film zo angstaanjagend maakt, zijn niet de schrikbeelden, niet het bloed en het geronnen bloed, niet de verschillende geesten die van tijd tot tijd opduiken. Het is de vernietiging van Jack Torrence. Sommige mensen hebben geklaagd over de rolverdeling van Nicholson in deze film, omdat het te duidelijk is dat hij gek zal worden in de film, gezien zijn vorige rollen en zijn uiterlijk. Daar ben ik het niet mee eens. We weten dat hij gek zal worden, aangezien de meesten van ons de boeken hebben gelezen en Jacks uiterlijk dat alleen maar versterkt. Het is de manier waarop hij zich in het begin gedraagt die ons echt bang maakt. Hij is kalm, rustig, geduldig. Hij praat over koetjes en kalfjes met de hotelmanagers en zelfs met zijn eigen familie. En met een vrouw en een zoon die zo irritant zijn als de zijne, is het een klein wonder dat het hem lukt. Maar als hij eenmaal in The Overlook is, verandert hij. Hij wordt prikkelbaar, boos, gespannen. De scène die me altijd schokt, is wanneer Wendy hem onderbreekt terwijl hij zit te typen, en hij gaat helemaal door het lint en zegt tegen haar dat ze 'hem met rust moet laten'. Dit is de eerste f-bom die in de film valt, en het is een schok voor het systeem. Vanaf dat moment zijn alle weddenschappen van de baan. Ik ben ook dol op de verschillende interpretaties in de film. We weten nooit zeker of wat we zien ook echt gebeurt. Veel critici hebben opgemerkt dat er altijd een spiegel aanwezig is als Jack met een geest praat, zodat je kunt zien dat hij net zo goed tegen zichzelf kan praten. Maar hoe zit het met de andere personages? Wendy ziet nooit iets tot de climax van de film, tot ze een rondleiding krijgt door de vele spookachtige bewoners van het hotel, maar ze is zich er heel goed van bewust dat er iets mis is, terwijl Danny vrijwel onmiddellijk contact maakt met het hotel. Zijn paranormale gaven staan niet ter discussie, want hoe zou Hallorann anders weten dat ze naar het hotel moest komen? Welnu, ziet hij ooit een van de geesten die zijn ouders zien? Het is gemakkelijk om te beweren dat Jack het alleen maar kwijtraakt als hij met zijn gezin in een hotel opgesloten zit, en Wendy doet dat later ook als ze ziet dat haar man probeert haar met een bijl te vermoorden <0xE2><0x80><0x93> maar hoe zit het met Danny? Het lijkt erop dat zijn lichaam door Tony wordt overgenomen, maar hoe weten we dat zeker? Geen van deze figuren is een betrouwbare getuige. Hallorann zou dat waarschijnlijk wel zijn, en hij waarschuwt voor de gevaren in 237, maar hij vermoordt hem zodra hij in de Overlook aankomt (een schrikbeeld dat Kubrick verwerft door in te spelen op de veronderstellingen van de fans van het boek). En dan die laatste zet. Is er ooit een raadselachtiger einde in de film geweest? Is Jack er echt eerder geweest? Of was zijn lichaam alleen maar 'geabsorbeerd' in het hotel? Als we het over het acteerwerk in deze film hebben, begint en eindigt elke discussie met Jack Nicholson. Shelley Duvall geeft een van de meest irritante voorstellingen in de geschiedenis van de filmgeschiedenis, waarschijnlijk met opzet, om Jacks personage meer reden te geven om op te houden en Danny Lloyd is geen haar beter, maar Jack is een krachtcentrale. Deels door de methode, deels door de improvisatie is hij tegelijkertijd angstaanjagend en aantrekkelijk. In voor- en tegenspoed is hij het personage met wie we ons identificeren, niet het irritante kind of de zeurende vrouw. We willen allemaal een seizoen lang een hotel voor onszelf hebben, kunnen doen wat we willen. Wat maakt het uit of het er spookt? Natuurlijk, de technische aspecten zijn geweldig. De lange shots, vreemde hoeken en bizarre beelden van Kubrick dragen allemaal bij tot de verschrikking. Het gebruik van kleuren, spiegels, lange gangen en alle andere motieven maken het alleen maar erger. En laat ik daar maar niet over beginnen. Ik weet niet of de film ook maar half zo eng zou zijn zonder die spookachtige, elektronische melodie. Het vreemde ervan weerspiegelt perfect het hotel, de stemming en de hele film zelf.<br />Ik weet dat King deze film niet mooi vindt, maar King's inbreng in de filmwereld is niet iets om over op te scheppen. Hij mag dan een groot schrijver van romans zijn, zijn scenario's zijn verschrikkelijk en zijn poging om te regisseren kan maar beter niet opgemerkt worden. Dit is geen erg trouwe boekbewerking, maar dat hoeft ook niet, en eigenlijk zou het ook niet moeten. Een deel van de verschrikking van de film is dat de kijker niet op het boek kan terugvallen; er is geen geruststellend bronmateriaal. Kubrick verandert het verhaal meesterlijk om het publiek nog meer schrik aan te jagen. Al was het alleen maar daarom, dit is een van de meest innovatieve films in elk genre. En daar komt al het andere nog bij.
At times, this overtakes The Thing as my favourite horror film. While Carpenter's film is the more efficient and more entertaining flick, Kubrick's is more artistic, more thought-provoking, and probably scarier. It's one of the few films where I can look past its flaws and truly and wholly love it. I try not to compare it to the book  which I've only read once, a number of years ago, and which scared me to death  because the two don't have a lot in common, besides the story and characters obviously. It's almost as if Kubrick was banking on people's love of the novel in order to make his film more frightening. And it that way, it's certainly one of the most interesting book adaptations ever made, as well as one of the greatest horror films.<br /><br />What makes the film so terrifying is not the jump scares, not the blood and gore, not the various ghosts that pop up from time to time. It's the destruction of Jack Torrence. Some people have complained about the casting of Nicholson in this role, saying that it's too obvious that he's going to go crazy in the film, given his past roles and his appearance. I disagree. We know he's going to go crazy  since most of us have read the book  and Jack's appearance only furthers this notion. But it's the way he acts at the beginning that makes us truly scared. He's calm, quiet, patient. He engages in inane small talk with the hotel managers and even with his own family. And with a wife and son as irritating as his, it's a small wonder that he manages to do so. But once he gets to the Overlook, he changes. He becomes irritable, angry, on edge. The scene that always shocks me is when Wendy interrupts him typing, and he utterly loses it, telling her to "leave him the f*** alone". This is the first f-bomb dropped in the film, and it's a shock to the system. From then on, all bets are off.<br /><br />Another thing I love is the multiple interpretations present in the film. We're never really sure if what we're seeing is actually happening. Many critics have noted that whenever Jack talks to a ghost, there's a mirror present, showing that he may as well be talking to himself. But what of the other characters? Wendy never sees anything until the film's climax, until she is given a tour of the hotel's many ghostly inhabitants, but she is well aware that something is wrong, while Danny connects with the place almost immediately. His psychic powers are not in question  how else would Hallorann know to come to the hotel?  but does he ever see any of the ghosts that his parents witness? It's easy to claim that Jack merely loses it, being trapped in a hotel with his family, and Wendy later does as well  seeing your husband attempt to kill you with an axe will do that  but what of Danny? It appears that his body is taken over by Tony, but how do we know for sure? None of these characters are reliable witnesses. Hallorann probably would be, and he warns of the dangers in 237, but he's killed as soon as he arrives at the Overlook (a scare Kubrick achieves by playing on the assumptions of fans of the novel). And that final shot. Has there ever been a more enigmatic ending in cinema? Has Jack really been there before? Or was his body merely 'absorbed' into the hotel? When talking about the acting in this film, any discussion begins and ends with Jack Nicholson. Shelley Duvall gives one of the most annoying performances in cinematic history  probably on purpose, to give Jack's character more of a reason to snap  and Danny Lloyd is no better, but Jack is a powerhouse. Part method, part improvisation, he's simultaneously terrifying and appealing. For better or for worse, he's the character with whom we identify with, not the annoying kid or nagging wife. We all want to have a hotel to ourselves for a season, be able to do whatever we want. Who cares if it's haunted? Of course, the technical aspects are terrific. Kubrick's long takes, strange angles, and bizarre imagery all contribute to the horror. The use of colour, mirrors, long hallways, and every other motif only heightens this. And don't even get me started on that score. I don't know if the film would be half as scary without that haunting, electronic tune. Its strangeness perfectly reflects the hotel, the mood, and the entire film itself.<br /><br />I know King doesn't like this film, but King's input on cinema is nothing to brag about. As great of a novel writer he may be, his screenplays are terrible, and his attempt at directing is better left unnoticed. This is not a very faithful book adaptation, but it doesn't need to be, and it really shouldn't. Part of the horror of the film is that the viewer doesn't have the book to fall back on; there's no reassuring source material. Kubrick masterfully alters the narrative to terrify the audience even more. If only for that, this is one of the most innovative films in any genre. And it's got everything else on top of that.