Ik ben het eens met de bovenstaande opmerking, ik vind het realisme hierin prachtig, en in veel films (niet alleen films over eetstoornissen) schijnen de producenten dat te vergeten. Ze nemen elke dag een probleem en creëren een enorm dramatische scène en aan het eind van de film is alles weer perfect, wat ik niet prettig vind omdat het niet de werkelijkheid is. Het is niet de bedoeling om te zeggen dat dingen niet beter kunnen worden, en het is niet de bedoeling om te zeggen dat dingen in deze film niet beter kunnen, maar het is niet de bedoeling om het grootste deel van de film te besteden aan het creëren van al deze problemen, en aan het eind van de film is alles weer perfect. Ik geef het niet gewoon toe en wil beter worden, en dan is het leven heerlijk, het kost tijd, en ik vind het leuk dat we in deze film met de personages groeien, dat we de moeilijkheden met hen doormaken, dat we beter en slechter worden, want het is een heel belangrijk onderdeel van de film. Het komt in het hoofd van mensen met een eetstoornis en laat op een heel realistische manier de complicaties en de pijn zien, en dat vond ik prachtig. Ik vind het ook prachtig hoe het de geheimhouding en het verraad laat zien die mensen voelen als ze een eetstoornis hebben, het is eng om te zien hoe mensen reageren als ze erachter komen, vooral als ze het goedkeuren. Ik vond deze film heel ontroerend en mooi en goed verteld, en uitdagend een van mijn lievelingsfilms.
I agree with the above comment, I love the realism in this, and in many movies (not just movies on eating disorders) the producers seem to forget that. They take an every day problem and create a hugely dramatic scene and then come the end of the movie everything is perfect again, which I dislike because its not reality. Not meaning to say things can't get better, and not meaning to say things don't in this movie, but it doesn't spend most of the movie creating all these problems, and come the end of the movie everything is perfect again. When people have eating disorders people don't just admit it and want to get better, and then life is peachy, it takes time, and I like how in this movie we grow with the characters, we go through the difficulties with them, getting better and worse, because it is a very important part of the movie. It gets into the minds of people with eating disorders, and shows the complications and pain, in a very realistic way, and I loved that. I also love how it shows The secrecy and betrayal people feel when suffering from eating disorders, it is scary to see how people react when they find out, especially if they approve of it. I thought this movie was very touching and beautiful and well told, and defiantly one of my favourites.