Zelfs als je niet wist dat Sellers in slechte gezondheid verkeerde ten tijde van de opnamen en overleed voordat de film werd uitgebracht, zou het kijken naar THE FIENDISH PLOT OF DR. FU MANCHU pijnlijk zijn. Het is zogenaamd een spotprent van de beroemde oosterse schurk van Sax Rohmer, maar er zit geen lijn in. Het potentieel voor satirisch commentaar op de anti-oosterse ondertonen van Rohmers concept wordt genegeerd. De film gebruikt zelfs racistische beledigingen. Er zijn nauwelijks echte grappen of moppen, alleen maar acteurs die zich idioot gedragen en saaie zinnen spuien. Het is vooral verontrustend om te zien hoe Sid Caesar zich gedwongen ziet om vloeken en racistische scheldwoorden te spuien in een poging om te lachen. De meeste andere acteurs schamen zich ook.<br />En dan is er Peter Sellers. Hij speelt de dubbele rol van de sinistere Fu Manchu, die een formule probeert te bedenken om zijn jeugd terug te krijgen, en zijn dappere Britse tegenstander Nayland Smith. Sellers is helemaal niet zo slecht; hij straalt net zo'n grillige warmte uit als Smith als hij het over zijn fetisjistische gehechtheid aan zijn grasmaaier heeft, en hij is op een vreemde manier ontroerend als Manchu als hij zijn liefde voor het Engelse concertgebouw uitdrukt. Maar meestal speelt hij beide rollen met een vermoeide grimmigheid, waardoor hij de komische mogelijkheden nog verder saboteert. Sellers' routines waarin hij zijn afnemende kracht met elektrische schokken nieuw leven inblaast, zijn bijzonder pijnlijk; hij lijkt te overtuigend gekweld om grappig te zijn. Een paar oprecht geestige zinnen, een passende slapstick van Burt Kwouk (Cato in de roze-parel-films) als een van Manchu's ondergeschikten, en Helen Mirrens amusante musicalnummers kunnen deze puinhoop niet redden. Als iemand wil begrijpen waarom Peter Sellers als een komisch genie wordt beschouwd, zal hij niets opsteken van THE FIENDISH PLOT OF DR. FU MANCHU.
Even if one didn't realize that Sellers was in poor health at the time of filming and passed away before the film's release, THE FIENDISH PLOT OF DR. FU MANCHU would be painful viewing. It is supposedly a lampoon of Sax Rohmer's famous Oriental villain but it lacks any focus. The potential for satirical commentary on the anti-Oriental overtones of Rohmer's concept are ignored. Indeed, the movie employs racist insults. There are hardly any actual jokes or gags, just mostly actors behaving idiotically and spouting dreary lines. It is especially distressing to see Sid Caesar forced to spout curses and racial slurs for attempted laughs. Most of the other actors embarrass themselves as well.<br /><br />And then there's Peter Sellers. He plays the dual roles of the sinister Fu Manchu, who is trying to concoct a formula to regain his youth and his stalwart British foe Nayland Smith. Sellers isn't one hundred per cent bad; he conveys a quirky warmth as Smith when he discusses his fetishistic attachment to his lawn mower and he's oddly moving as Manchu when he expresses his love for English music hall entertainment. But most of the time, he plays both roles with a weary grimness, thus further sabotaging any comical possibilities. Sellers' routines where he revitalizes his fading strength with electric shocks are particularly excruciating; he seems too convincingly agonized to be funny. <br /><br />A few genuinely witty lines, an apt slapstick bit by Burt Kwouk (Cato in the PINK PANTHER films) as one of Manchu's minions, and Helen Mirren's amusing musical numbers cannot salvage this mess. If anyone wants to understand why Peter Sellers is considered a comedic genius, they won't learn anything from THE FIENDISH PLOT OF DR. FU MANCHU.