In Frankrijk wordt het door Franse critici als beleefd beschouwd om te knielen voor de ogenschijnlijk samenhangende keten van films die Brian De Palma achter zich heeft gelaten. Maar een groot deel van zijn films wordt ontsierd door bombastische effecten, zoals 'Carrie' (1976), 'the Fury' (1978) en 'Scarface' (1983), zonder te vermelden dat hij ze van Hitchcock leende. Hier, in 'Dressed to Kill', is het onmogelijk om niet te denken aan 'Vertigo' (1958) voor de lange scène in het museum, terwijl het cruciale moment in de lift onvermijdelijk doet denken aan de douche-evolutiescène in 'Psycho' (1960). Wat onze betrokken film betreft: ik wil het oude debat over de vraag of De Palma Hitchcock heeft gejat niet weer oprakelen. In plaats daarvan zou ik geneigd zijn om 'Dressed to Kill' in de categorie 'De Palma' te plaatsen. s won naast 'Sisters' (1973) en 'Obssession' (1976). Met enige bedenkingen, maar dat zijn de bedenkingen die ik eerder heb opgesomd en die het gekibbel tussen De Palma's fanatieke fans en zijn lasteraars aanwakkeren.<br /><br />Als er één ding in 'Dressed to Kill' is dat algemene instemming onder filmliefhebbers kan wekken, dan is het De Palma's virtuositeit in het regisseren. Hij hanteert zijn camera precies zoals een filmmakersexpert dat hoort te doen. Zijn geraffineerde camerawerk voedt de spanning die gepaard gaat met een toename van de spanning en een ongemakkelijke aura. Het publiek zit gemakkelijk voor het scherm geplakt. Dit wordt bevorderd door het gebruik van een aantal lange, stille scènes waarin alles afhangt van blikken en gebaren. Er waren ook lange, zwijgende, spannende gedeelten...<br />Maar het grootste nadeel van De Palma's boek uit 1980 is dat de plot niet aan de verwachtingen voldoet en een opeenvolging lijkt van veel clichématige, banale ingrediënten voor een ontelbaar aantal moordverhalen. De prostituee is de enige getuige van de misdaad. Vervolgens wordt ze door de politie verdacht en moet ze (met een beetje hulp van de zoon van het slachtoffer vanaf de plaats delict in de ondergrondse) op eigen houtje de moordenaar opsporen en haar onschuld bewijzen. Afgezien van het feit dat De Palma gebruikmaakt van een karakter dat voor één keer helemaal niet vernederend is, is het een menu dat ruikt naar opgewarmd eten. En de filmmaker besluit zijn film met een reeks die echoot met de openingsscène. Ja, het is prachtig gefilmd, maar als je ontdekt wat de werkelijke functie ervan is, dan denk je: 'Het is bijna een gratis vuller'. Misschien wilde De Palma zijn film langer dan anderhalf uur laten duren, terwijl de kijker op dat moment (en zelfs nog eerder) weet wie de moordenaar is.<br />De twee centrale thema's in De Palma's filmreeks houden verband met manipulatie en voyeurisme. Het laatste thema is goed vertegenwoordigd in 'Gekleed om te doden', vanaf de eerste scène, waardoor de film er bijna uitziet als een softpornofilm. En de filmmaker is niet bang om zijn hoofdactrice en zijn vrouw Nancy Allen in haar ondergoed te filmen. Ik vind zijn benadering van dit thema nogal twijfelachtig. Maar misschien was de eerste scène bedoeld als een spiegel van de kijker en wilde De Palma zijn gluiperige kant aan de oppervlakte brengen.<br />Ik wil De Palma's werk helemaal niet bagatelliseren. Zijn prestigieuze werk als regisseur, dat een communicerende traktatie voor de film inhoudt, vergoedt de wereldwijde zwakte van het verhaal en de twijfelachtige aspecten ervan. Zesentwintig jaar later is de controverse die hij onder de filmbezoekers heeft opgeroepen nog lang niet bekoeld.
In France, it's considered polite from French critics to genuflect to the apparently cohesive chain of films Brian De Palma left behind him. However, a good proportion of his films are marred by bombastic effects "Carrie" (1976), "the Fury" (1978) "Scarface" (1983) without mentioning his borrowings from Hitchcock. Here, in "Dressed to Kill", it's impossible not to think of "Vertigo" (1958) for the long sequence in the museum while the key moment in the lift makes inevitably think of the shower anthology sequence in "Psycho" (1960). About our involved film, I don't want to revive the old debate: does De Palma rip off Hitchcock? Instead, i would tend to be generous and to classify "Dressed to Kill" in the category of De Palma's winners alongside "Sisters" (1973) and "Obssession" (1976). With however some reservations and they're the ones I previously enumerated which fuel the bickering between De Palma's rabid fans and his detractors.<br /><br />If there's one sure thing in "Dressed to Kill" which can generate general agreement among film-lovers, it's De Palma's virtuosity in directing. He wields his camera just like a filmmaker expert is supposed to do. His sophisticated camera work brilliantly fuels the suspense which entails a rise of the tension and a discomforting aura. The audience is easily glued in front of the screen. This is helped by the use of several long silent sequences during which everything depends on looks and gestures. By the way, in "Psycho", there were also long silent, suspenseful parts...<br /><br />But the main drawback in De Palma's 1980 vintage is that the quality of the plot can't be found wanting and appears to be a rehash of many formulaic, corny ingredients pertaining to an incalculable number of murder stories. The prostitute is the sole witness of the crime. Then, she's suspected by the police and has to act on her own (with a little help from the victim's son from the scene in the subway onwards)) to track down the murderer and to prove her innocence. Apart from the fact that De Palma uses a type of character who for once isn't demeaned at all, it's a menu which smells the reheated. And the filmmaker ends his film on a sequence that echoes to the opening one. Yes, it's superbly filmed but when one discovers its real function, one figures: "it's almost gratuitous filler". Perhaps De Palma wanted to stretch his film beyond one hour and a half when at this time the viewer knows (and even before) who the killer is.<br /><br />The two central mainsprings in De Palma's set of themes articulate hinges on manipulation and voyeurism. The latter theme is well present in "Dressed to Kill" from the first scene onwards which makes the film almost look like a soft porn movie. And the filmmaker isn't afraid to film his main actress and wife Nancy Allen in her underwear. I find his approach about this theme rather doubtful. But maybe the first sequence was conceived to be a mirror of the viewer and De Palma wanted to stir his peeping tom side.<br /><br />I don't want to demean at all De Palma's work. His prestigious work in directing which entails a communicative treat to film redeems the global weakness of the story and its doubtful aspects. Twenty six years after, the controversy he aroused amid movie-goers isn't ready to subside.