De openingsscène van deze film zet het tempo gedurende de gehele anderhalf uur vast. De opnamen zijn algemeen, conventioneel en van televisiefilmkwaliteit. Het door sneeuw doordrenkte landschap is schitterend, maar de personages die erin voorkomen hebben een soortgelijke kwaliteit als wanneer je naar een foto van zo'n landschap kijkt, en het overweldigende gevoel komt door de afstand. Een deel van de montage is van vrij hoge kwaliteit en het werk van een veteraan, maar de dialoog is onbeholpen en kunstmatig, en heeft schijnbaar weinig te maken met 'echte' gesprekken. Ieder emotioneel inzicht wordt verdrongen door gevloek, wat natuurlijk de manier is waarop iedereen zijn ware gevoelens toont. De handeling is traag en onderontwikkeld, het gevoel is dat iemand koud water over je hoofd uitgiet, maar zo langzaam dat je het nauwelijks merkt, en toch voel je je uiteindelijk zielig en heb je een beetje medelijden met jezelf dat je in zo'n onbegrijpelijke situatie verzeild bent geraakt.<br />De mengeling van genres die de Fessenden kennelijk heeft geprobeerd te gebruiken: psychologische thriller, horror en familiedrama, hoewel prijzenswaardig, lijdt aan een ernstig gebrek aan spanning en interessante dialogen. De manier waarop de man, de vrouw en het kind met elkaar omgaan is bijzonder onrealistisch. De thema's van familierelaties die in een spookachtige omgeving worden uitgebeeld, zijn al talloze malen eerder door uitmuntende films uitgebeeld, een direct voorbeeld daarvan is The Shining (1980). De familie-eenheid wordt verscheurd door onbenullige problemen die moeilijk te begrijpen of te begrijpen zijn als je de relatieve dubbelzinnigheid van het script in aanmerking neemt.<br />De familie-eenheid wordt gedurende de hele film nauwelijks gestalkt. Fessenden weet de thriller-mogelijkheden van het verhaal te verdoezelen ten gunste van een traag familiedrama gedurende het grootste deel van de looptijd. De'stalker'-figuur Otis heeft weinig aanwijsbare motieven voor zijn gedrag en hoewel hij misschien wel de interessantste en goed geacteerde figuur is, is hij nog steeds erg onderontwikkeld. De hoofdpersonen zijn lege omhulsels van mensen met wie het buitengewoon moeilijk was om om te gaan, omdat hun relaties met elkaar verstoken waren van elk gevoel of gevoel. Als het jonge personage dat zijn ouders voor hem bedenken waarschijnlijk deel uitmaakt van het verhaal, dan zou toch ieder redelijk denkend mens zijn zoon vragen stellen als hij zogenaamd met iemand sprak die schijnbaar niet bestaat? Mensen kunnen deze film als intelligent beschouwen vanwege het relatieve gebrek aan conventionele aspecten met betrekking tot op mensen gebaseerde horrorfilms, maar deze film deugt niet met betrekking tot het genre waarin je hem zou willen stoppen. Je kunt tot in de kleinste details de diepe psychologische betekenis van iets lezen als je dat zou willen, maar ik denk dat mensen beter af zouden zijn als ze hun tapijt zouden analyseren op een of andere diepe emotionele betekenis, in plaats van deze lege, niet-menselijke creaties.
The opening scene of this film sets the pace for the entirety of its ninety minutes. The shots are generic, conventional, and of television movie quality. The snow drenched scenery is gorgeous, yet the characters held with in it have a similar quality to that of looking at a photograph of such scenery, the overwhelming feeling being that of distance. Some of the editing is fairly high quality and the work of an veteran professional, the dialogue however is clunky and artificial, having little bearing on 'real' conversations at all seemingly. Any emotional insight is displaced in favour of swearing, which is of course the way in which everyone shows their true feelings. The action is slow and underwhelming, the overall feeling being one of someone trickling cold water over your head, but so slowly that you barely notice, yet eventually you feel pathetic and slightly sorry for yourself for being caught in such a incomprehensible situation.<br /><br />The mixture of genres that the Fessenden has seemingly tried to use; psychological thriller, horror and family drama, although commendable suffers from a serious lack of tension and interesting dialogue. The way in which the husband, wife and child trio interact is particularly unrealistic. The themes of family relationships being played out in haunting setting have been covered countless times before by far superior films, an instant example being that of The Shining (1980). The family unit here are torn by innocuous troubles which are hard to understand or sympathise with considering the relative ambiguity of the script.<br /><br />The family unit is hardly stalked throughout the film, Fessenden playing down the thriller possibilities of the narrative in favour of a slow family drama for the majority of the running time. The 'stalker' figure Otis has few apparent motives for his behaviour and despite being perhaps the most interesting and well acted character is still very underdeveloped. The main characters are empty husks of people who it was extremely hard to relate to, their relationships with each other being particularly void of any sentiment or feeling. Although the ignorance of the Erik per Sullivan's young character by his parents is presumably part of the story, surely any reasonable person would question their son if he allegedly spoke to someone who seemingly doesn't exist? People can accept this film as intelligent because of its relative lack of conventional aspects regarding creature based horror movies but this film fails in respect of whichever genre you wished to pigeonhole it in. You can read deep psychological meanings into every single minute detail of anything if you should so wish to but I think people would be better off over analysing their carpet for some deep emotional meaning, rather than these vacuous sub-human creations.