In The White Balloon and Crimson Gold, de twee andere films van Jafar Panahi die ik heb gezien, boort de regisseur verrassend veel diepgang in onderwerpen die op het eerste gezicht onbeduidend lijken. In Offside, Panahi's komische eerbetoon aan Iraanse vrouwen die voor hun rechten opkomen, is hij volgens mij minder succesvol. Niet dat het niet belangrijk is wat hij zegt (en het is jammer dat, net als in zo'n beetje elke andere Panahi-film, de Iraniërs het niet kunnen zien). Maar na een tijdje voelt de film een beetje vlak, en zelfs na 90 minuten voelt hij lang. Maar ik zeg niet dat ik hem niet goed vond. De acteurs zijn allemaal fantastisch, en het feest aan het eind van de film is aanstekelijk. Het is geen belangrijk werk, naar mijn mening.
In The White Balloon and Crimson Gold, the two other films by Jafar Panahi that I've seen, the director mines surprising amounts of depth in subjects that seem, on the surface, slight. In Offside, Panahi's seriocomic tribute to Iranian women standing up for their rights, I don't think he's as successful. Not that what he's saying isn't important, of course (and it's too bad that, like pretty much every other Panahi film, Iranians can't see it). But, after a while, the film feels a tad flat, and it feels long even at 90 minutes. Not saying I didn't like it, though. The actors are all fantastic, and the celebration at the end of the film is infectious. But it's not an important work, in my opinion.