Een film die in feite een 30's Warners-film is, in een tijdperk waarin elke studio een eigen stijl en aanpak had, in tegenstelling tot tegenwoordig, waar het er alleen maar om gaat om publiek te trekken.<br />Curitz was een van de typische huisregisseurs van Warners, die werkten met een strakke economie en grote efficiëntie, terwijl ze tegelijkertijd kwaliteitswerk leverden met werkmethoden die in hoge mate vereist waren voor een regisseur bij Warners, een studio die een van de 'grote vijf' was en kwaliteitsfilms produceerde voor hun grote bioscopen.<br />Ook al hebben we hier te maken met een omgeving van de hogere klassen op Long Island, toch is de algemene Warners-stijl ingebed in een verhaal dat zo uit de krant had kunnen worden gescheurd. Een ander voorbeeld is het moment waarop de fotografen commentaar leveren op de benen van de meisjes in het begin van de film en zij opmerkt dat 'ze niet de trofeeën zijn', wat de film een meer werkende, nuchtere sfeer geeft, want dit waren de publieken die Warners in de grote depressie op het oog had. (Ironisch genoeg waren Columbia en Universal de twee mindere goden onder deze vijf groten tot de jaren vijftig, toen hun betrokkenheid bij de televisie hun lot veranderde <0xE2><0x80><0x93> zij zouden zoiets als dit heel goedkoop hebben gemaakt, zonder de finesse en het grote talent. De hemel zij dank dat er geen sentimentele liefdesaffaire in het spel is, zodat de pret gewoon door kan gaan.
A film that is so much a 30's Warners film in an era when each studio had a particular look and style to their output, unlike today where simply getting audiences is the object.<br /><br />Curitz was one of the quintessential Warners house directors working with tight economy and great efficiency whilst creating quality, working methods that were very much the requirements of a director at Warners, a studio that was one of the "big five" majors in this era producing quality films for their large chains of theatres.<br /><br />Even though we have a setting of the upper classes on Long Island there is the generic Warners style embedded here with a narrative that could have been "torn from the headlines". Another example is the when the photographers comment on the girls legs early in the film and she comments that "They're not the trophies" gives the film a more working mans, down to earth feel, for these were the audiences that Warners were targeting in the great depression. (ironically Columbia and Universal were the two minors under these five majors until the 50's when their involvement in television changed their fortunes - they would have made something like this very cheaply and without the polish and great talent) Curtiz has created from an excellent script a film that moves along at a rapid pace whilst keeping the viewer with great camera angles and swift editing.<br /><br />Thank heavens there is no soppy love interest sub-plot so the fun can just keep rolling along.