Uitgaande van een script dat gedeeltelijk is geschreven door Nicholas Pileggi, die vooral bekend is geworden met zijn boek Wiseguy, dat hij heeft verwerkt in de film Goodfellas, en met zijn boek en scenario voor Casino, laat regisseur Harold Becker zien hoe met elkaar verbonden kringen elkaar te lijf gaan, zelfs onder leiding van een betrekkelijk achtenswaardige burgemeester als Pappas, die als een mogelijke presidentskandidaat wordt beschouwd. Terwijl Cusack het papieren spoor van het reclasseringsrapport van de dode gangster volgt, neemt zijn scepsis toe. Hoe is deze gewelddadige jongeman aan zijn reclassering gekomen in plaats van in de gevangenis te belanden? We ontmoeten de andere spelers in het verhaal, niet in de laatste plaats Danny Aiello, de politieke baas van Brooklyn, en Tony Franciosa, de maffiabaas wiens neef was doodgeschoten. Hoe en waarom deze mensen met elkaar verbonden zijn, laat ik over aan de film, hoewel er nooit enige twijfel over bestaat dat ze met elkaar verbonden zijn.<br />Het verhaal wordt in het algemeen verteld door de ogen van de Cusack-figuur, een visionair uit Louisiana die zijn baas bewondert en van hem hoopt te leren. Veel van de bureaucratische kennis wordt door alle generaties doorgegeven. Een deel van de dialoog is niet bepaald erudiet, maar gezien het feit dat ik zojuist de bouwstenen van het verhaal als bureaucratische kennis heb beschreven, kun je niet zeggen dat het niet werkt. De zaak bouwt zich op tegen de achtergrond van twee andere kwesties die de burgemeester betreffen. Het bureau van Aiello: een aanvraag van Aiello voor een halte van de ondergrondse en een afslag in Brooklyn om een nieuw bankcentrum te helpen, en de bijdrage van de stad aan de volgende Democratische conventie. Ook individuele eigenaardigheden worden onderzocht, waaronder Aiello's emotionele band met de muziek van Rogers en Hammerstein.<br />Er wordt ook veel gebruikgemaakt van menskeit, een Jiddische uitdrukking, die, zo legt Pappas zijn assistent uit, gaat over de band van eer tussen twee mannen, over wat er tussen twee handen gebeurt bij een handdruk. Dit verband zegt niet veel over Bridget Fonda, de advocaat van de vereniging van politiemensen die de eer van de dode politieman verdedigt en vecht voor het pensioen van zijn weduwe, zelfs als er belastend bewijsmateriaal wordt gevonden. Beetje bij beetje begint de locoburgemeester in te zien dat menskeet zo'n invloedrijke opvatting is dat het hem de wet overtreft.<br />Er zijn verschillende scènes die hard aankomen, waaronder een waarin de baas uit Brooklyn midden op de dag thuiskomt voor de lunch, zijn vrouw haar belangstelling kenbaar maakt door middel van het gerecht dat ze heeft gekookt, en dan komt de maffiabaas onverwachts binnenvallen. Er is ook een boeiende en duidelijk speculatieve late scène tussen de burgemeester en zijn locoburgemeester.<br />Eén scène die met tact wordt behandeld, betreft de beslissing van de burgemeester om een toespraak te houden bij de begrafenis van het vermoorde kind, in een kerk in Harlem. Zijn adviseurs zeggen tegen hem dat hij daar niet gewenst is. Maar hij gaat toch en zet zich schrap voor een tirade van ongegeneerde overdrijving, zowel door Pacino als door zijn personage.<br />De gemeente reageert indrukwekkend, maar de burgemeester weet, en zijn plaatsvervanger weet dat, dat het nep was, en de manier waarop ze in de limousine die hen wegbrengt angstvallig vermijden erover te praten, is een subtiel gebruik van beheersing en insinuaties. Dit is een scenario dat Pacino de reden moet geven waarom de meeste van zijn fans naar hem toe gaan, en dat onmiddellijk de norm volgt met de realiteit dat zwijgen veel meer betekenis heeft dan spraak. <br />Pacino en Cusack spelen gedurende de hele film overtuigend samen, de oudere man onbreekbaar en bewust, de jongere die graag wil leren, maar met idealen die niet deinen. Pacino is aangeboren met zijn nuchtere vermogen om gezond verstand en inventieve fantasie te laten samengaan, geïnspireerde flair en nuchter realisme. Cusack beweegt zich heel vrij, ondanks zijn duistere defensieve houding.<br />De ontwikkeling van het subplot van Bridget Fonda is onnodig, maar het is het resultaat van het doorgewinterde geloof van de scenarist Paul Schrader in de waarde van elk personage, en elk personage is uitgewerkt tot serieuze emblemen. Aiello is bijvoorbeeld een hoogtepunt omdat hij de joie de vivre en gevoeligheid van zijn personage oproept.
Working from a script written in part by Nicholas Pileggi, best known for writing the book Wiseguy, which he adapted into the movie Goodfellas, and for writing the book and screenplay Casino, director Harold Becker shows how connected circles scratch each other's backs, even in the command of a comparatively honorable mayor like Pappas, who is regarded as a presidential prospect. As Cusack follows the paper trail of the dead mobster's probation report, his skepticism is agitated. How did this violent young man get probation rather than a jail sentence? We meet the other players in the plot, not the least of which is Danny Aiello, the political boss of Brooklyn, and Tony Franciosa, the Mafia boss whose nephew was shot dead. How and why these people are affiliated I leave to the movie to divulge, though there are never any misgivings that they are.<br /><br />The narrative is told generally through the eyes of the Cusack character, a visionary from Louisiana who admires his boss and hopes to learn from him. Much is made by everyone of bureaucratic knowledge passed down through the generations. Some of the dialogue is ungracefully erudite, but considering I just described the building blocks of the story as bureaucratic knowledge, one can't say it doesn't work. The shooting case builds against the seasoning of two other issues on the mayor's desk: a charge by Aiello for a subway stop and an off-ramp in Brooklyn to aid a new banking center, and the city's bid for the next Democratic convention. Individual idiosyncrasies are also explored, including Aiello's emotional bond with the music of Rogers and Hammerstein.<br /><br />Much also is made of menschkeit, a Yiddish expression, which, Pappas explains to his deputy, is about the bond of honor between two men, about what happens between the two hands in a handshake. This connection doesn't mean much to Bridget Fonda, the lawyer for the policeman's association who defends the dead cop's honor and fights for his widow's pension even as incriminating evidence appears. Little by little, the deputy mayor comes to grasp that menschkeit is such an influential notion that it outclasses he law.<br /><br />There are various scenes of hard impact, including one where the Brooklyn boss comes home for lunch in the middle of the day, his wife asserts her interest through the medium of the dish she has cooked, and then the Mafia boss drops in by surprise. There is also a compelling, and markedly conjectural, late scene between the mayor and his deputy.<br /><br />One scene handled with delicacy is comprised of the mayor's decision to speak at the funeral of the slain child, in a Harlem church. His advisers tell him he won't be wanted there. But he goes anyway, and cranks himself up for a spiel of unabashed hyperbole, Pacino and his character both.<br /><br />It gets an impressive reaction from the congregation, but the mayor knows, and his deputy knows, that it was artificial, and the way they scrupulously evade discussing it, in the limousine taking them away, is a subtle employment of composure and innuendo. This is a script that knows it has to supply Pacino with the reason why most of his fans go to see him, and immediately follows its quota with the reality that silence has much more inherent meaning than speech.<br /><br />Pacino and Cusack are convincing together throughout the movie, the older man unbreakable and aware, the younger one anxious to learn, but with ideals that don't sway. Pacino is innate with his down-to-earth capacity to marry common sense and inventive imagination, inspired flair and matter-of-fact realism. Cusack moves very freely in spite of his dark defensiveness.<br /><br />The Bridget Fonda subplot development is unnecessary, but it is a result of veteran screenwriter Paul Schrader's otherwise shrewdly perceptive belief in the worth of every character, and each is fleshed into earnest embodiments. Aiello, for instance, is a highlight because he evokes his character's joie de vivre and sensitivity to his environment.