Neem jonge, knappe mensen, zet ze in een exotische omgeving, stop er een paar slechteriken in, laat de twee hoofdpersonen na een paar zware ademhalingsscènes een romance vinden, creëer een flinterdun plot en zorg dan voor een happy end voor iedereen (behalve natuurlijk voor de drie of vier die vermoord worden). Dat is de klassieke (en succesvolle) opzet van de Harlequin Romance. Het is niet erg goed, maar het is ook niet erg slecht, zoals de meeste van die kleine gele zakboekjes. En het locatiegedoe in Boedapest is bijzonder interessant, ook al maakten ze geen gebruik van het prachtige oude treinstation (ontworpen door Gustave Eifel) of van de beroemde thermische baden van de stad.
Take young, pretty people, put them in an exotic locale, stick in a few bad guys, have the two lead characters find romance after a couple of heavy breathing scenes, create the flimsiest of plots, then work out a happy ending for everybody (other than the three or four who get murdered, of course) That's the classic (and successful) format of the Harlequin Romance. It's not very good but then it's not very bad either, like most of the little yellow pocket books. And the location stuff in Budapest is especially interesting, even if they didn't use the wonderful old train station (designed by Gustave Eifel) or show the city's famous thermal baths.