Een lieve en uiterst charmante film, _Shall We Dansu?_ maakte me aan het lachen en aan het huilen. Op het eerste gezicht was Sugiyama-san niet erg aantrekkelijk: een gespannen zakenman, schijnbaar toegewijd aan zijn gezin, maar maar al te gemakkelijk in de ban van een gezicht achter een raam. Het voorwerp van zijn obsessie is afstandelijk en koud. Maar aan het eind van de film was ik verliefd op hem, op haar, op zijn vrouw en dochter, op alle dansleraren en dansstudenten. Dit ongecompliceerde verhaal over transformatie en vernieuwing is een juweeltje dat ik graag nog eens zou zien.
A sweet and totally charming film, Shall We Dansu? made me laugh and cry. At first appearance, Sugiyama-san was not terribly appealing--an uptight salaryman, seemingly devoted to his family, but all too easily captivated by a face in a window. The object of his obsession is distant and cold. But by the end of the movie, I was in love with him, her, his wife and daughter, all the dance instructors and dance students. This uncomplicated story of transformation and renewal is a little jewel that I would enjoy seeing again.