Zoals ik al eerder zei, is John Carpenters klassieker uit 1978 een van de eerste twee films die ik me kan herinneren te hebben gezien en erdoor beïnvloed te zijn (de andere was de klassieke Conan de Barbaar). Ik was zo bang dat het enige monster onder mijn bed Michael Meyers was, met wie ik uiteindelijk bevriend raakte (een denkbeeldige vriend) om te voorkomen dat hij me in mijn slaap zou vermoorden. Dat is pas angst voor een kind van tien.<br />Het is een horrorklassieker en ik weet zeker dat mijn bescheiden recensie hem niet de eer zal aandoen die hij verdient. Het meest verrassende van alles is dat de film nog steeds werkt, misschien niet in de keelholtereactie, maar meer als cognitieve mogelijkheid of direct onderbewustzijn. Dit zou allemaal kunnen gebeuren. Het bevindt zich niet in het rijk van de onmogelijkheid of in een vreemd land (zoals de meeste moderne verschrikkingen, d.w.z. Hostel, Touristas, Cry Wolf, Saw, et cetera). Soms is het beeldend, terwijl de rest naar onze verbeelding gaat. Ik geloof dat het dit element is dat mensen doodsbang maakt, of op z'n minst ervoor zorgt dat ze's nachts niet naar buiten gaan met de herkenningsmelodie nog levendig in hun hoofd. Het werkt nog steeds omdat we geïmpliceerde of indirecte moorden kunnen vervangen door iets angstaanjagenders dat onze geest kan creëren. Dus dragen wij zelf bij aan onze eigen angsten en zorgen.<br />Carpenter weeft een eenvoudig verhaal over een alledaags, middenklassen- en voorstadskind dat op Halloween door het lint gaat en zijn zusje vermoordt. Vervolgens brengt hij de daaropvolgende 15 jaar in een inrichting door (wat wij gelukkig niet meemaken) om vervolgens te ontsnappen en terug te keren naar zijn geboorteplaats, het beruchte Haddonfield. Onderweg doodt hij en doodt hij. Het kind heet Michael Meyers, hoewel hij geen persoon is. John Carpenter gebruikt Michael Meyers als metafoor voor de geïmpliceerde veiligheid van de middenklasse in een buitenwijk. In het bastion van Amerikaanse veiligheid en veiligheid kan de chaos nog steeds toeslaan.<br />Michael hield op een persoon te zijn toen hij eenmaal had gemoord. Hij is geen seriemoordenaar, menselijk wezen of psychopaat. Hij is net zo'n onstuitbare kracht. De algemene overall, het gebleekte witte Shatner-masker en het ontbreken van enige dialoog, afgezien van wat gehijg, helpen Michaels onmenselijkheid te ontmenselijken en te voltooien. Dit is de bron van al zijn macht. Hij is gezichtsloos, sprakeloos en onopvallend, behalve dan als een bron van niet-aflatende chaos. Dit wordt nog versterkt door de cinematografie (postkaarteffect), een gebrek aan informatie/motivatie/uitleg en de doorgewinterde verhalende ervaring van Donald Pleasence (Dr. Loomis). Zijn over-de-top-act en onbehagen verkopen 'de vorm'. Dit is ook de eerste filmuitvoering van Jamie Lee Curtis als Laurie Strode, het onschuldige meisje dat de chaos verdrijft als ze tegenover een overweldigende overmacht komt te staan (althans een beetje).<br />Hoewel dit niet de eerste film is in deze nieuwe niche van horrorfilms (Black Christmas kwam 4 jaar geleden uit), is het wel de succesvolste en dat wordt er in de recensies niet minder op. Als je al heel lang niet meer bang bent geweest voor horrorfilms (zoals ik), zullen de haartjes op je achterhoofd waarschijnlijk gaan tintelen bij de eerste akkoorden van de herkenningsmelodie. Ik kan deze film van harte aanbevelen als een must see horrorfilm en als een van de hoogtepunten van John Carpenters carrière.
As I mentioned previously, John Carpenter's 1978 classic is one of the first two movies I can remember seeing and being heavily influenced by (the other being the classic Conan the Barbarian). It so truly scared me that the only monster under my bed was Michael Meyers, whom I eventually befriended (imaginary friend) to keep him from killing me in my sleep. Now that is terror for a 10 year old.<br /><br />It is a horror classic and I am sure my modest review will not do it the justice it deserves. The most surprising thing of all is that the movie still works, perhaps not in the guttural reaction but more of a cognitive possibility or immediate subconscious. This all could happen. It isn't in the realm of impossibility or located in a foreign country (as most modern horror is, i.e. Hostel, Touristas, Cry Wolf, Saw,etc). At times it is graphic while the rest is relegated to our imaginations. I believe it is this element that keeps people terrified or at the very least wary of going outside at night with the signature soundtrack still vivid in their head. It still works because we can substitute implied or tertiary killing with anything more terrifying that our mind can create. So we ourselves are contributing to our own fears and anxiety.<br /><br />Carpenter weaves a simple story about an everyday, middle class, suburban and relatively benign child who snaps on Halloween and kills his sister. He then spends the next 15 years in an institution (which we thankfully do not experience) only to escape and return to his hometown, the infamous Haddonfield. On his way he kills and kills. The child's name is Michael Meyers, though he is not a person. John Carpenter uses Michael Meyers as a metaphor against the implied safety of middle class suburbia. In the bastion of American safety and security, chaos can still strike.<br /><br />Michael ceased to be a person once he killed. He is not a serial killer, human being or psychopath. He is as unstoppable force. The generic overalls, bleached-white Shatner mask, and lack of any dialog other then some breathing, helps to dehumanize and complete Michael's generification. This is the source of all his power. He is faceless, speechless and unremarkable in any way other than as a source of unrelenting chaos. This is helped by the cinematography (post card effect), a lack of information/motivation/explanation and the veteran narrative experience of Donald Pleasence (Dr. Loomis). His over the top performance and uneasiness sells "the Shape". This is also the first film performance by Jamie Lee Curtis as Laurie Strode, the innocent girl who deters chaos in the face of overwhelming odds (at least for a little bit). <br /><br />Though this isn't the first movie of this new niche of horror films (Black Christmas came out 4 years earlier), it is the most successful and does not diminish upon reviewing. If you haven't been scared by horror movies in a long time (like me), this will probably make the hairs on the back of your head tingle at the first chords of the signature soundtrack. I highly recommend this movie as a must see horror movie and as one of the pinnacles of John Carpenter's career.