Toen ik de eerste keer Happy Birthday insprak, keek ik op de timer om te zien hoe lang de film was. Ik was verbaasd over de lengte. Beide geanimeerde films hebben iets gemeen: de aandachtsspanne van het geselecteerde publiek en dat moet ongeveer 90 minuten zijn. Nog meer, en je verliest het grootste deel van je publiek.<br />Deze 110 minuten, of 20 minuten over het hoogtepunt heen, was een enorm probleem voor me. Ik zou graag zeggen dat de helft van deze film weggelaten had kunnen worden, maar ik zou te genereus zijn om dat te zeggen. Ga je gang en kijk ernaar en vertel me hoeveel scènes weggelaten hadden kunnen worden, zelfs zonder dat je filmdocent was. Ongeacht het langer durende bezoek was de film niet bepaald middelmatig. Hij besteedde al zijn tijd aan het spelen van dit enorme mysterie over welke van de 'elite 10' de overgebleven vrienden aan het afslachten is. Voor het grootste deel doen ze het niet alleen overdrijven, maar zoomden ze in op een gezicht en zeiden ze min of meer: 'Het is die vent! Nee! Het is die meid!' Je brengt meer tijd door met de camera die je misleidt dan dat je echt van de film geniet. En laat me nou niet beginnen over het acteren.<br />Oké, dat zette me aan het denken. In het begin moest ik lachen toen ik me probeerde te herinneren of Melissa Sue Anderson het personage speelde dat blind werd in _Little House on the Prairie_ (later bleek uit onderzoek dat mijn vermoedens juist waren), want de hele tijd dat de film duurde, zag ze er echt blind uit. Vreemd, als gevestigde actrice had ze de beste van de groep moeten zijn, maar ze bleek de slechtste. De rest van het personeel, afgezien van Ann (Bregman) was ook verrekte slecht, maar zij, eh, nam de taart.<br />De film begint met een groep van tien vrienden, en een van hen wordt onmiddellijk vermoord. Bijna niemand denkt nog een keer aan de verdwijning van deze 'lieve' vriendin, dus ze gaan vrolijk verder met hun leven. Langzaam, maar steeds sneller, komen er onthullingen over Virginia's verdwijning. s (Anderson), de hoofdpersoon, verleden en haar psycholoog, die een tikkeltje persoonlijker is (en kennelijk dag en nacht bereikbaar) dan de meeste zielenknijpers. En al die tijd vallen er steeds meer doden.<br />Het grappige is dat, net zoals bij de eerste'verdwijning', hoe meer 'de beste maatjes' verdwijnen, hoe minder het de anderen kan schelen. Natuurlijk, ze geven een paar seconden de tijd om te zeggen: 'Wauw, (die persoon) zou er gewoon niet vandoor gaan' enzovoort, maar dan zijn ze weer terug bij hun seksuele gewoonten. Het komt waarschijnlijk door dat afschuwelijke script, of misschien was ik degene die na een minuut of dertig de belangstelling verloor, maar het was echt moeilijk om bij te houden wie wie leuk vond van de groep, omdat ze allemaal seksuele partners van elkaar leken te zijn, of iemand zou in de volgende scène door een andere en beste vriend de stuipen op het lijf worden gejaagd. Zie: de enge vent die een muis/rat in zijn zak had <0xE2><0x80><0x93> letterlijk <0xE2><0x80><0x93> en de meest voor de hand liggende verdachte was. Ik geef de film te veel eer (en tijd), maar hoe hij deel is gaan uitmaken van de 'elite 10' zal ik nooit weten.<br />Maar, ik dwaal af, er is nog een mysterie. Waarom zijn die kinderen het doelwit? Waarom denkt Virginia dat ze...' En waarom zouden de trailer en de poster beweren dat deze moorden 'zes van de meest bizarre moorden die je ooit zult zien' waren? Verdomme, zelfs in 1981 waren de meeste ervan al vertoond in de eerste twee Friday the 13th-films <0xE2><0x80><0x93> toevalligerwijs werd Friday the 13th Part 2 twee weken voor de dag van Happy Birthday to Me uitgebracht. Misschien hebben ze het over de maanden daarvoor, toen ze de film hadden gemaakt, maar te laat waren voor het, nou ja, feest.<br />Als de 'geheimen' worden onthuld, geloof me, dan ben je er geweest.' Ik zal 3-4x moeten terugspoelen om echt de lachwekkende en onsamenhangende motieven te krijgen, en zelfs dan nog moet ik de ondertiteling aanzetten om alle mompelende woorden van slachtoffer/moordenaar te krijgen. Zelfs als je de eerste keer de tekst te zien krijgt, is het een ongelooflijk schandalige en hilarische finale. Het is bijna de moeite waard om de hele film nog een keer te zien, maar dan als drinkspel.<br />Deze verjaardagsbijeenkomst moet worden vermeden. Het is een afschuwelijk en onlogisch eerste scenario, en weet alsjeblieft, alsjeblieft dat er voor de camera's nog meer herschreven moet worden, het bevat onder- of extreem-over-acteren, en het is 100% onrealistisch over hoe mensen in buitengewone omstandigheden reageren.<br />Aantekening: Toen ik een kind was, of laten we zeggen 10-11 jaar oud, hield ik van horrorfilms. Absoluut schuldige genoegens, maar ze worden steeds moeilijker om naar te kijken naarmate de jaren verstrijken.) We kregen onze eerste videorecorder, en ik heb zo veel horrorfilms opgenomen met behulp van televisie (of gecorrigeerde herinneringen). Het enige wat ik me van Happy Birthday to Me herinner, is dat ik de laatste 10 minuten op de band kreeg, wat me de stuipen op het lijf joeg en duidelijk het grote mysterie onthulde wie de moordenaar was. Ook al heb ik andere fragmenten van deze film gezien, ik denk dat dit de eerste keer is dat ik de hele film heb gezien. Gelukkig heeft deze afschuwelijke film me als kind geen pijn gedaan. Ik ben nu ouder, en ik kan tegen deze troep. Maar nooit meer.<br />Side note 2: Dat gezegde, dat idiote 'Happy Birthday to Me' De film (of de laatste paar minuten) heeft wel degelijk invloed gehad op mijn jeugd. Schaam je, Melissa Sue Anderson!
When I first popped in Happy Birthday to Me, I checked the timer to see how long the film was. I was amazed at the length. Both animated and horror films share a common ground: attention span of the selected audience and that should be at or right around 90 minutes. Anything more, and you'll lose the bulk of your audience.<br /><br />This 110 minutes, or 20 minutes past its prime was a huge problem for me. I'd like to say half of this movie could've been edited out, but I would be too generous to say that. Go ahead and watch it and tell me how many scenes could've been edited, even without being a film major.<br /><br />Regardless of the overstayed visit, the movie was below mediocre. It spent all of its time trying to be this huge mystery on which of the "elite 10" is killing off the remaining friends. For the most part, they not only over-do it, but they zoom in on a face and pretty much say "It's this guy! No! It's this gal!" You'll spend more time with the camera misleading you than actually enjoying the movie. And don't get me started on the acting.<br /><br />Okay, that got me started. I had to laugh in the beginning trying to remember if Melissa Sue Anderson played the character that went blind on Little House on the Prairie (later, research proved my suspicions correct) because all the way through this movie, she genuinely looked blind. Strange, as an established actress, she should've been the best of the group, but turned out the worst. The rest of the staff, aside from Ann (Bregman) was pretty damn bad, too, but she, uh, took the cake.<br /><br />The movie begins with a group of ten friends, and one's immediately killed off. Barely anyone thinks twice of this "dear" friend's disappearance, so they continue on their merry way. Slowly, then more rapidly, there are revelations about Virginia's (Anderson), the main character, past and her psychologist, who's a tad bit more personal (AND ON CALL 24/7, apparently) than most shrinks. All the while, more and more deaths occur.<br /><br />What's funny is, just as the first "disappearance," the more "best buds" vanish, the less the rest care. Sure, they give a few seconds of air time to say "Wow, (that person) just wouldn't run off" etc, but then they're back to their sexual ways. And speaking of which, it's probably due to the horrid script, or maybe it was I who was losing interest at minute 30, but it was really hard to keep up with who liked who of the group as they all seemed to be sexual partners of the next or someone would either be freaked out to the MAX by another and best friends the next scene. SEE: the creepy guy that kept a mouse/rat in his pocket  literally  and was the most obvious suspect. I'm giving the film too much credit (and time,) but how he became part of the "elite 10" I'll never know.<br /><br />But, I digress, there's a mystery here. Why are these kids targets? Why is Virginia thinking she's killed someone, when it was never proved ('till the end) that any of them actually has been slaughtered? And why would the trailer and poster claim these killings to be "Six of the most bizarre murders you will ever see"? Hell, even for 1981, most of these had been shown in any of the first two Friday the 13th films  coincidentally enough, Friday the 13th Part 2 was released 2 weeks to the day of Happy Birthday to Me. Perhaps, they're speaking of when they filmed it months prior, but were late to the, well, party.<br /><br />When the "secrets" are revealed, trust me, you'll have to rewind 3-4x to actually get the laughable and incoherent motives, and even then, put the subtitles on to get all the mumbling victim/killer's words. Even if you get the first time, it's an unbelievably outrageous and hilarious finale. It's almost worth watching the whole movie again, but as a drinking game.<br /><br />This birthday gathering should be avoided. It's a horrible and illogical first draft script  please, please know it takes multiple rewrites before the cameras role, it contains either way under acting or extreme over acting and it's 100% unrealistic on how people react in extraordinary circumstances.<br /><br />Side Note: When I was a kid, or say 10-11 years old, I loved horror films. (Still do, oddly. Definite guilty pleasures, but they are getting harder and harder to watch as years pass.) We got our first VCR, and I taped as many horror films off network (or, EDITED VERSIONS) TV. All I remember of Happy Birthday to Me is getting the last 10 minutes on tape, which scared me to death  and obviously gave away the big mystery on who the killer was. Even though I have seen other clips of this movie, I think this is the first full-length viewing I've had. Thankfully, this awful movie didn't wound me as a child. I am older now, and I can take this trash. But never again.<br /><br />Side Note 2: That said, that crazy "Happy Birthday to Me" song played in the end credits (and as a score throughout) still creeps me out tremendously. I guess, this movie (or last few minutes,) did have an influence on my childhood. Shame on you, Melissa Sue Anderson!