In tegenstelling tot een andere recensent vind ik dat dit goed geschreven is, vooral hoe fictief het ook is, omdat er een grotere verbeeldingskracht voor nodig zou zijn; en goed gespeeld, omdat er geen andere personages waren met wie ik de focus van deze twaalf minuten plus goed ingestudeerde monologen kon delen. Maar ik vind zulke plechtige, vrome herinneringen gewoonweg niet amusant. Iedereen heeft een verhaal te vertellen en sommige zijn interessanter dan andere. Iedereen heeft problemen en sommige zijn intenser dan andere. Dit zijn gewoon tien niet-zo-bijzondere verhalen en problemen, die een voorbeeld zijn van hoe iemands leven (of een deel ervan) voer voor de film is. Maar ja, ik heb ook een hekel aan reality-tv. Dus, als dat je tas is, vind je dit misschien wel leuk. Het is het soort informatie dat goede telefoon- en/of internetroddels zou opleveren, maar absoluut zonder meer-dan-verbale actie. En hoewel alle sprekers vrouwen zijn, zal ik het geslacht hierbuiten laten.
Contrary to another reviewer, I think that this is WELL-written, especially the more fictional it is, because greater imagination would be required; and well acted, because there were no other characters with whom to share the focus of these dozen-minutes-plus, well-done monologues. But I'm just not entertained by such solemn, pious rememberances. Everybody has a story to tell and some are more interesting than others. Everybody has problems and some are more intense than others. These are just ten, not-very-atypical stories and problems, exemplifying how anybody's life (or part of it) is fodder for film. Then again, I think poorly of TV's reality shows, too. So, if that's your bag, you may like this. It's the kind of stuff that would make for good 'phone and/or internet gossip; but absolutely without other-than-verbal action. And, although each of the speakers is female, I'm gonna leave gender outta this.