Ik beschouw mezelf niet als een van Leonard Cohens grootste fans. Maar hij komt wel ter sprake als een belangrijke dichter/muzikant in mijn literaire/muziekerfgoed. Het meest waardevolle element in deze documentaire is het horen van Leonards bespiegelingen over zijn eigen leven en carrière. Hartverwarmend en bescheiden.<br />Jammer genoeg spraken de meeste musici die in het concert optraden niet de nuances van Leonards muzikale/literaire manier van doen aan. Nick Cave, Jarvis Cocker & Beth Orton waren de uitzonderingen, hoewel Leonard Rufus Wainwrights interpretaties van zijn liedjes zeer op prijs stelt. Wat in deze documentaire vooral misging, was het vermogen van de filmmaker om de kijker te laten zien wie Leonard Cohen is en hoe deze musici met hem in verband staan. In dit opzicht wordt veel gezegd, maar de kijker wordt niet in de persoon van Leonard Cohen getrokken. Dit falen wordt vooral duidelijk in de interviews met Bono en The Edge. Zij zien Leonard als een bijzondere icoon, maar kunnen hun exacte waarde voor Leonard Cohen niet vertalen. De samenwerking met U2 is een farce. De hele liveregistratie ziet eruit als een overhaaste klus. En net als in de hele film blijft alleen Leonard Cohen zijn rol spelen en kan hij over zijn eigen rol vertellen. De hele montage en het hele scenario hebben veel weg van een project voor middelbare scholieren. Het gebruik van effecten als echo, slowmotion of flitsende beelden is slecht gekozen. Een deel van het camerawerk is naargeestig. Een deel van de score herinnert zich nauwelijks associaties die ik had kunnen verwachten. Soms leek het of de filmmaker psychotische elementen aan de film toevoegde. Misschien een verwijzing naar zijn vroegere gebruik van lsd.<br />Een beetje onbedoelde humor... op een gegeven moment vertelt Leonard hoe hij een muziekgenre beïnvloedde. Aanvankelijk kan hij zich de naam van het genre niet herinneren, tot hij uiteindelijk zegt dat het punk was, de punkers pikten zijn muziek echt op. De volgende scène in de film is een live-uitvoering van 'I can't forget'... '<br />'En ik kan het niet vergeten, ik kan het niet vergeten, ik kan het niet vergeten, maar ik weet niet meer wie.'
I would not consider myself as one of Leonard Cohen's greatest fans. He does however feature as an important poet / musician in my literary / musical heritage. By far the most valuable element in this documentary is to hear Leonard's reflections on his own life and career. Warming and humble. <br /><br />Unfortunately the most of the musicians featured in the concert didn't converse the nuances of Leonard's musical / literary manner. Nick Cave, Jarvis Cocker & Beth Orton were the exceptions, even though Leonard highly values Rufus Wainrights interpretations of his songs.<br /><br />What particularly failed in this documentary was the ability of the filmmaker to allow the viewer to see who Leonard Cohen is and how these musicians connect to him. A lot is said in this respect, but the viewer is not drawn into the person Leonard Cohen. This failing is especially evident with the interviews with Bono and the Edge. They view Leonard as a special icon, but can't translate their exact value of Leonard Cohen. The collaboration with U2 is a farce. The entire live registration looks like a rushed job. And just as in the whole film, only Leonard Cohen remains his part and can tell about his own part.<br /><br />The entire montage and screenplay is much like a high school extramural project. The use of effects such as echo, slow-motion or flashed images are ill placed. Some of the camera-work is dismal. Part of the score hardly recalls any associations I may have expected. At times it seemed the filmmaker was adding psychotic elements to the film. Perhaps a reference to his once use of LSD.<br /><br />Some unintentional humor ... at some point Leonard tells how he influenced a musical genre. Initially he can't recall the genre's name, until eventually he says it was punk, the punksters really picked up on his music. The next scene in the film is a live cover of 'I can't forget' ...<br /><br />"And I can't forget, I can't forget I can't forget but I don't remember who"