Het eerste beeld van de film toont een bergrug in de vroege herfstmist, en ik dacht: dit is bijna te mooi. En zo gaat het maar door: beelden van landschappen en dieren die eruitzien als een reeks romantische schilderijen, allemaal tot in het kleinste detail volmaakt. Zelfs de kamer van het meisje, de auto van haar vader - alles is nostalgisch, romantisch, mooi. Dit zou ouderwets en escapistisch kunnen lijken, maar het past bij een verhaal dat op zichzelf al van stille schoonheid is, dat zich afspeelt op de grens tussen het leven en een sprookje, tussen Dian Fossey en Le Petit Prince. Ik genoot van elke minuut. De extreme zuinigheid van de film, met een eenvoudig, traag verhaal, slechts één acteur en nauwelijks speciale effecten, oefende een sterke magie uit. Daarom vind ik het betreurenswaardig dat deze zuinigheid in de laatste minuten wordt opgegeven, als er plotseling twee andere acteurs worden geïntroduceerd (het meisje als volwassen vrouw, en haar zoon). Een andere tekortkoming is de muziek, die vaak opdringerig is, als in Hollywood, en soms ongepast: ik kon geen Engels popliedje in Franse bergtrots omtoveren. Ik ben samen met mijn twee dochtertjes naar de film geweest, maar ik kan hem ook aan volwassenen aanbevelen, aangezien zij dit soort film op prijs stellen. Kennelijk vindt niet iedereen dat.
The very first image of the movie shows a mountain ridge in early morning autumn mist, and my thought was: "This is almost too beautiful." And it goes on like this: Images of landscape and animals that look like a series of romantic paintings, each of them perfect in every detail. Even the girl's room, her father's car - everything is nostalgic, romantic, beautiful. This could seem outdated and escapistic, but it fits a story that is itself of silent beauty, happening on the border between life and fairy tale, between Dian Fossey and Le Petit Prince. I enjoyed every minute of it. The extreme parsimony of the movie, having a simple, slow story, just one actor and hardly any special effects, exerted a strong magic. I therefore find it deplorable that this parsimony is given up in the last minutes, when suddenly two additional actors (the girl as a grown-up woman, and her son) are introduced. Another shortcoming is the music, which is often intrusive, Hollywood-like, and sometimes inappropriate: I couldn't bring an English pop-song together with French mountain glory. I went to the movie together with my two small daughters, but I recommend it to adults as well, given that they appreciate this kind of movie. Obviously, not everybody does.