In tegenstelling tot wat sommige mensen beweren, zijn de vrouwen in de film geen geisha's. Het zijn oiranen (prostituées) die buiten de beroemdste plezierdistricten wonen, en hun leven en ervaringen vertegenwoordigen het leven van een groot aantal vrouwen uit het Tokugawa-tijdperk. Ik kan niet zeggen dat de verhalen bijzonder verhelderend waren, maar hun charme ligt in hoe typerend ze zijn. De thema's zijn universeel en alledaags: liefde, vriendschap en opoffering.<br />Ik genoot erg van de regie en het acteren. Ik had het gevoel dat ik een glimp opving van een tijd en een plaats die ik anders nooit te zien krijg. De acteurs, vooral de 4 vrouwen die de oiran speelden, waren spannend om te zien. Deze film zou ik alleen aanbevelen aan mensen die een voorproefje van de Japanse cultuur willen, of aan mensen die van rustige, emotionele verhalen houden. Het is een geweldig voorbeeld van beide.
Contrary to some people's summaries, the women depicted in the film are not geisha. They are oiran (prostitutes) living outside the most famous pleasure districts, and their lives and experiences represent the lives of a great number of Tokugawa era women. I can't say the stories were particularly enlightening, but their charm lies in just how typical they are. The themes are universal and everyday: love, friendship, and sacrifice.<br /><br />I did greatly enjoy the art direction and the acting. I felt like I was getting a glimpse of a time and place I can never otherwise glimpse. The actors, especially the 4 women who played the main oiran, were a thrill to watch. I'd only recommend this movie to people who want a taste of Japanese culture, or to those who enjoy quiet and emotional stories. It's a great example of both.