Ik hou van de muziek van de Clash en ik hou van de muziek van Joe Strummer en The Mescaleros. Ik ging naar die film in de hoop meer te weten te komen over de man achter de meeste van die films. Maar toen ik de bioscoop uit kwam, wist ik niet veel meer over Joe dan ik al wist na het lezen van het artikel op Wikipedia. De film dringt nooit echt door tot de persoon, zijn gedachten en gevoelens. Ze verzamelden het beetje materiaal dat ze hadden, bibberige, wazige video's, en interviewden een paar mensen over Joe Strummer bij een kampvuur. Het blijkt dat de meeste van die mensen hem heel weinig of helemaal niet kenden, en dat de regisseur ze alleen maar in de film wilde hebben om nog meer beroemdheden te laten zeggen: 'O, hij was zo'n inspiratie voor ons allemaal.' Zoals Bono of Johnny Depp (die ze blijkbaar vroegen om zijn piratenkostuum aan te houden om te profiteren van zijn huidige succes in Pirates of the Caribbean). Het lijkt erop dat de regisseur niet eens kon wachten tot het lichaam koud was voordat hij erin sprong om zijn versie te verkopen van 'de grootste punkrocker en hippie in zijn hart' die ooit heeft geleefd, en de persoon heilig te verklaren zonder echt genoeg van hem te weten. Natuurlijk, als fan vond ik het leuk om de foto's van de band te zien, de anekdotes achter de liedjes te horen en zo, maar uiteindelijk had ik het gevoel dat wat er van het portret van Joe Strummer over was gemakkelijk in 60-90 minuten verteld kon worden.<br />Ga naar de film als je een fan bent, of luister naar muziek van de Clash, of nog beter naar de onverdiend onbekende Mescaleros, waar Joe Strummer voor zijn dood op het hoogtepunt van zijn muzikale ontwikkeling was en al zijn rijke invloeden samensmolt tot één verbijsterend geluid.
I love the music of the Clash and I love the music of Joe Strummer and The Mescaleros. I went to this movie hoping to learn about the man behind most of that. But I came out of the theatre not knowing much more about Joe than I already did after reading the entry on Wikipedia. The movie never really gets through to the person, his thoughts and feelings. What they did was to collect the little material that they had, shaky blurry videos and to interview some people about Joe Strummer at a camp fire. It turns out that most of these people knew him very little or not at all, and that the director just wanted them in the movie in order to have some more celebrities say, "Oh, he was such an inspiration to all of us". Like Bono or Johnny Depp (whom they seemingly asked to keep his pirate costume on to benefit from his current success in Pirates of the Caribbean). It seems that the director could not even wait until the body was cold before he jumped in to sell his version of "the greatest punk rocker and hippie at heart" that ever lived, sanctifying the person without really knowing enough about him.<br /><br />Sure, being a fan i enjoyed seeing the images of the band, hearing the anecdotes behind the songs and such, but in the end I felt like what remained as the portrait of Joe Strummer could have easily been told in 60-90 minutes.<br /><br />Go see the movie if you are a fan, otherwise better listen to some music of the Clash or even better the undeservedly unknown Mescaleros, where Joe Strummer reached the peak of his musical development before his death, melting all his rich influences together to one amazing sound.