Oké... tot nu toe hebben alleen de Barman-fans commentaar geleverd op deze film <0xE2><0x80><0x93> tijd voor een tegencommentaar. Pas op, deze recensie is 'lang'.<br />Voor degenen die het niet weten (vooral niet-Belgen): Tom Barman, de regisseur van deze film, is de frontman van dEUS, een van de bekendere rockbands van het eind van de jaren negentig hier in België. Het komt erop neer dat ze een paar heel avontuurlijke en vernieuwende albums hebben gemaakt en al snel op nationale schaal beroemd zijn geworden. Toen begonnen de ego's te knellen en viel de band in feite uit elkaar, terwijl Barman en een paar anderen overbleven om albums te gaan maken onder de naam dEUS-monicker. Zoals in dergelijke gevallen altijd het geval is, was de dEUS na de release een stuk tammer en minder interessant dan het origineel. Ze probeerden een internationale doorbraak te forceren met hun album 'The Ideal Crash' in 1999, waarbij ze een sterk verwaterde vorm van hun eerdere stijl van songschrijven tentoonspreidden. Ze haalden het niet helemaal. Maar hun ego's waren blijkbaar nog steeds behoorlijk groot: groot genoeg voor Barman om zichzelf als voldoende kunstenaar te beschouwen om films mee te maken.<br />Meestal is dit soort dingen een HEEL grote vergissing, en deze film maakt daar geen uitzondering op. En Barman ging duidelijk voor _art_, ook een grote vergissing. Om te beginnen is hij muzikant, geen filmregisseur. En ten tweede: het is altijd leuk en geestig om naar te luisteren, maar nooit iets wat ook maar in de buurt komt van wat ik als _art_ zou omschrijven. Het is te zien.<br />Dus, waar gaat deze film over? In wezen vertelt hij het verhaal van een stel totaal oninteressante mensen die in de loop van een totaal oninteressante vrijdag in Antwerpen even oninteressante dingen doen, terwijl er nog meer oninteressante dingen met hen gebeuren als ze oninteressant zijn. De personages zijn oppervlakkig, de plot volkomen zinloos en de film heeft gewoon geen andere positieve eigenschappen die deze tekortkomingen goedmaken. Nou, het idee van de 'wind-man', die de naam van de film heeft geïnspireerd, is net zo fascinerend als een pizza met banaan en paprika <0xE2><0x80><0x93> niet erg, en het is al duizend keer eerder gedaan (iedereen herinnert zich Johny Destiny, een van Tarantino's slechtste rollen tot nu toe) (END MINOR SPOILER). En tja, het is _artistiek_, dus verwacht niet dat enige vorm van actie al het voorgaande kan goedmaken. Met andere woorden, afgezien van de paar glimlachjes die ik heb gezien, verveelde het me stierlijk.<br />Dus wat blijft er over? Ten eerste lijkt de film op niets meer dan een reclame voor de cd. Ten tweede wekt het de indruk dat Barman de zwakheden en het gebrek aan emotionele inhoud van de film probeert te verbergen achter de kwaliteit van de liedjes, wat gewoon niet werkt. Uiteindelijk lijkt de film alleen maar een illustratie bij de liedjes. En helaas is het Barmans eigen bijdrage aan de soundtrack die de meeste aandacht krijgt, hoewel het wat mij betreft het zwakste deel van de hele soundtrack is. Al met al laat het zien dat Barman meer van muziek dan van films weet. Ook camerawerk is oké, maar niet iets wat je doet gillen van vreugde.<br />Het enige aan deze film waar ik naar bleef kijken, was de bezienswaardigheidsfactor. Aangezien ik uit Antwerpen kom, was het leuk om een soort 'raad de locatie'-spelletje te spelen. Maar dat zou ik niet als een kwaliteit beschouwen.<br />Al met al een verloren kans voor de Flemmische film. Het is me de laatste tijd opgevallen dat de beste Belgische films uit het Franse deel van het land komen. Dat komt vooral doordat ze in elk geval iets te vertellen hebben en dat doen ze op een manier die zowel scherp als emotioneel is (de gebroeders Daerden komen in me op). Misschien moesten de Flemmische filmmakers dat ook eens proberen.
Okay... it seems like so far, only the Barman fans have commented on this film - time for a counterpoint. Beware, this writeup is *LONG*.<br /><br />For those not in the knowing (mostly the non-Belgians) : Tom Barman, director of this film, is the frontman of dEUS, one of the better known rock bands of the late 90's here in Belgium. Basically, they made a couple of very adventurous and innovative albums and quickly rose to fame on the national scale. Then, egos started hurting and the band basically fell apart, with Barman and a couple of others remaining to go on making albums under the dEUS-monicker. The way it always happens in such cases, the post-breakdown dEUS was a lot tamer and less interesting than the original. They tried to go for an international breakthrough with their album "The Ideal Crash" in 1999, presenting a much diluted form of their earlier style of songwriting. They didn't quite make it. However, egos were still pretty big it seems : big enough for Barman to consider himself enough of an artist to try on movies.<br /><br />More often than not this sort of thing is a VERY big mistake, and this film does not make the exception. And Barman clearly went for *art* on this one, another very big mistake. For one thing, he's a musician, not a movie director. For another, dEUS at it's best made fun and provoking music, but never anything close to what I would consider *art*. It shows.<br /><br />So, what's this movie about? Basically, it tells the story of a bunch of completely uninteresting people, doing equally uninteresting things over the course of a totally uninteresting friday in Antwerp, as even more uninteresting stuff happens to them in the act of being uninteresting. The characters are shallow, the plot totally pointless and the film just doesn't have any other redeeming qualities to make up for these shortcomings. Humor? The whole film made me smile (slightly) about 3 times, and actually managed to provoke a single 5-second laugh (not quite loud). Mood? The film just doesn't seem to show any kind of emotion or feeling at all. Mystery? Well, (*MINOR SPOILER*)the idea of the "wind-man", inspiring the name of the film, is as enthralling as a banana pepper pizza - not very, and has been done a thousand times before (anyone remember Johny Destiny - one of Tarantino's worst appearances on film to date)(*END MINOR SPOILER*). And well, its *artistic*, so don't expect any kind of real action to make up for all the previous. In other words, except for the few smiles, it bored me out of my shorts.<br /><br />So what remains? Well, the soundtrack is pretty good, though it suffers from some of the same problems that other OST's have shown lately : first, it makes the movie seem like nothing more than a commercial for the CD. Second, it gives the impression that Barman is trying to hide the weaknesses and lack of emotional content in the film behind the content quality of the songs, which simply doesn't work. In the end, it makes the film look like nothing more than an illustration to the songs. And sadly, it's Barmans own contribution to the soundtrack which gets the most attention, though it is the weakest part of the whole soundtrack as far as I'm concerned. All in all, it just stands to show that Barman knows more about music than movies. Camera work is okay as well, though not anything that would make you scream out with joy.<br /><br />The only thing about this movie that kept me watching was the sight-seeing factor. Since I originate from Antwerp, it was fun to play a kind of "guess-the-location" game. I would hardly consider this as a quality though.<br /><br />All in all, another chance lost for Flemmish film. I keep on noticing that lately, the best Belgian movies have been coming from the French part of the country. This is mostly because at least, they have something to tell and manage to tell it in way that is both sharp and emotional (the brothers Daerden come to mind). Maybe the Flemmish art-house filmmakers should try that too.