Deze film maakte deel uit van het filmfestival van Sydney Mardi Gras in 2007. Ik had niet verwacht dat de film door iemand anders voor me zou worden gekozen.<br />Ik hou van films die tijd nodig hebben om zich te ontwikkelen, films die de personages de kans geven zich te ontplooien en het verhaal te laten stromen. Stilte is goed. Maar deze film was gewoonweg traag.<br />De twee hoofdrolspelers moeten een pluim krijgen. Er hing een zekere spanning tussen hen, omdat twee totaal verschillende mensen, eigenlijk buitenbeentjes, op een heel ongemakkelijke manier bij elkaar kwamen. Er waren tedere momenten en verdriet toen we meer over hen te weten kwamen.<br />Ik vond de setting en de manier waarop die was gefilmd ook mooi. Het was claustrofobisch en monochroom en het vergrootte de intimiteit van de film en versterkte de eigenaardigheid van de personages.<br />Ik begrijp het einde gewoon niet. Wat was de zin van dit alles?
This film was screen as part of the 2007 Sydney Mardi Gras Film Festival. I had no expectation of the film as someone else choose it for me.<br /><br />I actually like films that take time to develop, films that allow the characters to unfold and lets the story flow. Stillness is good. But this film though was just plain slow.<br /><br />Credit must go to the two main actors. There was a sense of tension between them as two totally different people, misfits really, come together in a very awkward way. There were tender moments and sadness as we learned more about them.<br /><br />I also liked the setting and the way it was shot. It was claustrophobic and monochrome and it added to the film's intimacy and reinforces the oddness of the characters.<br /><br />I just don't understand the ending. What was the point of it all?