Ten eerste moet ik zeggen dat _Voor Sunrise_, zoals alle films, NIET een film is voor iedereen. Het lijkt erop dat sommige mensen minder slim zijn om dat te erkennen, maar het is opmerkelijk om na te denken over het soort regelrechte afkeer dat deze kleine, onschuldige film bij sommige mensen oproept. Voor mij, zoals de meeste mensen hier, was ik, voordat _Voor Sunrise_ een diepe snaar bij me raakte, echt verbijsterd, geroerd, geïnspireerd. Dit is een film die uiteindelijk meer dan één keer bekeken kan worden. Hij creëert enkele van de meest onvergetelijke gevoelens en emoties die je je maar kunt voorstellen. Het is onmogelijk je deze wereld voor te stellen zonder ooit na te denken over het soort inspirerende gevoelens dat ik ervan kreeg. <br />De film werkt als een gemeenschap van twee kwetsbare zielen die elkaar beginnen te leren kennen. Hij is heel intelligent en inspirerend, niet zozeer in de manier waarop het ene gesprek noodzakelijkerwijs verband houdt met het volgende of in de betekenis van de onderwerpen van Jesse en Celine's gesprekken, maar eerder in de kleine nuances, de volmaakt gearticuleerde reacties die ze bij elkaar opwekken. Hij vat een eerlijke, romantische, maar vluchtige menselijke emotie die begint te bloeien in het ontzagwekkend sublieme Weense milieu; hij overtuigt ons ervan dat hun vluchtige relatie wel eens het grootste compliment ter wereld zou kunnen zijn. En wat er na die avond gebeurt staat ter discussie, maar ik twijfel er geen moment aan dat ze elkaar niet meer zullen zien. De oppervlakkige commentaren van RockytheBear en de benedenmaatse gebruikers zijn hopeloze voorbeelden van een doctrinaire dissenter die degenen die van deze film houden niet wil accepteren en respecteren.<br />Als je hem ziet, verandert je leven misschien.
First let me say that Before Sunrise, like all movies, is NOT a movie for all tastes. It appears some folks are less smart to acknowledge this fact, but it is remarkable to contemplate the kind of outright dislike this small harmless movie generates from some people. For me, like most folks here, Before Sunrise struck a deep chord in me, I was truly stunned, moved, inspired by it. This is a movie that ultimately benefits from more than one viewing. It creates some of the most awesomely unforgettable feelings and emotions you can possibly imagine. It is impossible to imagine this world without ever thinking about the kind of inspirational feelings I got from it.<br /><br />The movie works as a communion of two fragile souls that are starting to get to know each other. It is very intelligent and inspiring, not so much in how one conversation necessarily ties into the next or the significance of the topics of Jesse and Celine's discussions, but rather the little nuances, the perfectly articulate responses they provoke from each other. It captures an honest, romantic, yet fleeting human emotion that is starting to blossom in the awesomely sublime Viennese milieu; it convinces us that their evanescent relationship might be the greatest compliment in the world. And what happens after that night is open for debate, but I never doubt that they won't each other again.<br /><br />The facile comments by RockytheBear and the below user are hopeless examples of a doctrinaire dissenter unwilling to accept and respect those who love this movie.<br /><br />See it and it may change your way of life.