Een verslindende (hoewel herhaalde en nogal didactische) analyse van uitbuiting en wanhoop in een situatie waarin er geen weg naar voren of naar boven is, waarin de poging om jezelf beter te voelen door degene die zich onder je bevindt te schenden en neer te zetten de enige optie lijkt te zijn. Maar zelfs hier, in deze desolate woestenij van verloren dromen en geen toekomst, werkt dat niet, en iemand of iets de hand reiken om te troosten en mee te delen, een simpele daad van liefdadigheid, geeft wel een beloning, ook al maakt het het heden draaglijk door herinneringen aan het verleden op te roepen. <br />Hoewel er weinig echt geweld op het scherm te zien is, is dit een harde en wrede film over de kleingeestigheid van onderdrukking (politiek en persoonlijk) die geen gemakkelijk vermaak oplevert. De film is duidelijk gebaseerd op een toneelstuk, met een kleine bezetting, en een bredere, bredere relatie met de sociale en politieke omgeving zou de film mogelijkerwijs hebben geholpen een groter publiek te bereiken.
An absorbing (although repetitive and rather didactic) analysis of exploitation and despair in a situation where there is no way forward or up, where the attempts to make yourself feel better by violating and putting down whoever is below you seems to be the only option. But even here, in this desolate wasteland of lost dreams and no future, that does not work, and reaching out to something or someone to comfort and share with, a simple act of charity, gives some reward, even if it just makes the present bearable by reviving memories of the past.<br /><br />Although there is little actual on screen violence, this is a harsh and brutal film about the small mindedness of oppression (politically and personally) that does not make for easy entertainment. Clearly based on a play, with a small cast, a broader more expansive relation to the general social and political environment would possibly have helped the film to reach a wider audience.