De reputatie van deze film was hem al vooruitgesneld, dus zat ik er vol verwachting naar te kijken in de brievenbus van TCM. Wat een enorme teleurstelling.<br />De cast is fantastisch en de productiewaarden zijn eersteklas, maar de personages hebben geen diepte, de plot is mager en de hele zaak duurt te lang. Voor een film die gaat over alcoholisme, familievetes, ontrouw, gokken en seksuele repressie, is de film merkwaardig vlak, prozaïsch, levenloos en van clichés doordrenkt. Een voorbeeld is de weergave van Frank Hirsch' ontrouw: zijn nogal lompe verzoek aan zijn vrouw om 'naar boven te gaan en een beetje te ontspannen'. gevolgd door haar voorspelbare smeekbede om hoofdpijn, die <0xE2><0x80><0x93> nog voorspelbaarder <0xE2><0x80><0x93> leidt tot zijn nachtelijke liaison met zijn secretaresse ('Hé, Nancy, ik heb vanavond de blues. Laten we een eindje gaan rijden'), allemaal volgens een afgezaagde formule. We hebben niet het gevoel dat dit echte mensen zijn, maar kartonnen poppen die in een marionettenspel optreden. Ook wordt de oorzaak van de voor de hand liggende wrijving tussen Frank en Dave Hirsch nooit echt onderzocht of verklaard. Daves verliefdheid op de aan-uit-aan-uit-Gwen is onverklaarbaar in het licht van haar stompzinnige onvermogen om zich te ontlasten of van de pot af te komen. Zijn daaropvolgende huwelijk van wanhoop met de Shirley Maclaine/Ginny-figuur is, in elk geval vanaf het moment dat het aan deze kijker werd voorgelegd, duidelijk gedoemd te mislukken, en het was duidelijk <0xE2><0x80><0x93> volgens de conventies van dit soort soapserie <0xE2><0x80><0x93> dat het alleen kon worden opgelost door iemand te vermoorden. Op het moment dat de jaloerse minnaar met het pistool begon rond te rennen, begon ik met mezelf te wedden wie <0xE2><0x80><0x93> Dave of Ginny <0xE2><0x80><0x93> vermoord zou worden. Het hele gedoe was nep met een hoofdletter P.<br />Dat gezegd hebbende, Maclaines optreden en dat van Dean Martin zijn hier de uitblinkers. Zijn belangstelling zou zuiver die van een stukje Hollywoodgeschiedenis zijn.
[***POSSIBLE SPOILERS***] This movie's reputation precedes it, so it was with anticipation that I sat down to watch it in letterbox on TCM. What a major disappointment.<br /><br />The cast is superb and the production values are first-rate, but the characters are without depth, the plot is thin, and the whole thing goes on too long. For a movie that deals with alcoholism, family divisions, unfaithfulness, gambling, and sexual repression, the movie is curiously flat, prosaic, lifeless, and cliche-ridden. One example is the portrayal of Frank Hirsch's unfaithfuness: his rather heavy-handed request to his wife to "go upstairs and relax a bit" followed by her predictable pleading of a headache, leads - even more predictably - to his evening liaison with his secretary ("hey Nancy, I've got the blues tonight. Let's go for a drive"), all according to well-worn formula. We don't feel these are real people, but cardboard cutouts acting in a marionette play. Also, the source of the obvious friction between Frank and Dave Hirsch is never really explored or explained. Dave's infatuation with the on-again/off-again Gwen is inexplicable in light of her fatuous inability to defecate or get off the pot. His subsequent marriage of desperation to the Shirley Maclaine/Ginny character is, from the moment of its being presented to this viewer, anyway, obviously doomed to fail, and it was clear - by the conventions of this type of soap opera - that it could only be resolved by someone being killed. The moment the jealous lover started running around with the gun I started a bet with myself as to who - Dave or Ginny - would get killed. The whole thing was phony with a capital 'P'. <br /><br />Having said that, Maclaine's performance and that of Dean Martin are the standouts here. But on the whole I find the movie's interest to be purely that of a period piece of Hollywood history.