Als je de renaissance van de Aziatische horror waardeert, hoef je je niet druk te maken over Gawi. De film verdient nauwelijks een vermelding naast A-lijstwerk zoals Ringu, A Tale of Two Sisters, Cure en Ju-On (of zelfs zulk goed materiaal als The Eye of Inner Senses). Die films barsten van de subtiliteiten, onverwachte beelden, rijke personages en een uitgesproken niet-westerse kijk op wat beangstigend is. Gawi is aaneengeregen met de overgebleven ledematen en organen van alles wat de Amerikaanse horror de afgelopen vijfentwintig jaar zo beroerd heeft gemaakt.<br />De film probeert een mengeling te maken van een Aziatisch spookverhaal en een slasherfilm uit Hollywood, maar het past niet goed. De ene esthetiek moet de andere wel verstikken; raad eens? Omdat ze zelf geen verhaal hebben om aan de filmmakers te vertellen, plunderen ze Ringu voor een boosaardig subplot, maar de situatie is hopeloos. Clichés, waardeloze personages, stompzinnige complotten, een domme geest, ho-ho-ho.
If you appreciate the renaissance in Asian horror, don't bother with Gawi. The film scarcely deserves mention alongside A-list work such as Ringu, A Tale of Two Sisters, Cure, and Ju-On (or even such good material as The Eye or Inner Senses). Those films brim with subtleties, unexpected imagery, rich characters, and a decidedly non-Western take on what's frightening. Gawi is strung together with the leftover limbs and organs of everything that has made American horror lousy for the past twenty-five years.<br /><br />The film tries to blend Asian ghost story and Hollywood slasher flick, but it's a bad fit. One aesthetic is bound to smother the other; guess which? Having no story of their own to tell the filmmakers loot Ringu for an evil-child subplot, but the situation is hopeless. Clichés, crap characters, witless plotting, a dull ghost, ho hum.