Ik geloof niet dat ik Walter Matthau ooit de eer heb gegeven die hem toekomt als komediant. Hij is in heel wat luchthartige rollen geweldig geweest, maar ik denk dat ik zijn succes altijd toeschreef aan de knorrige en meedogenloze aard van zijn personages, een nors contrast met de flamboyante persoonlijkheid van zijn regelmatige medespeler Jack Lemmon, en, naar ik aanneem, een natuurlijke voortzetting van zijn eerdere werk in toneel. Toen ik Gene Saks' 'The Odd Couple' (1968) zag, aangepast aan een populair toneelstuk van Neil Simon, drong het plotseling tot me door: Matthau is op zichzelf absoluut hilarisch! In het begin valt hij bij het publiek in de smaak als smerig, grof en in het algemeen onaantrekkelijk, maar uiteindelijk weet zijn Oscar Madison zich in ons hart te wurmen, culminerend in een hilarisch overdreven bekentenis van emoties, die Matthau met een stem die niet helemaal de zijne is, raspt. Tegelijkertijd is zijn interactie met Lemmon, hoewel hij zich staande houdt als komiek, natuurlijk perfect; de film behoort zelfs terecht toe aan beide acteurs, die nog nooit verzuimd hebben om samen het bioscoopscherm op te lichten, laat staan samen.<br />Als ik denk aan Billy Wilders scenario voor 'The Apartment' (1960), bouwt deze Neil Simon-komedie zich rond een nogal morbide uitgangspunt. De dwangmatige huisknecht Felix Unger (Lemmon), die door zijn vrouw, die al twaalf jaar met hem getrouwd is, uit zijn huis is gezet, probeert zelfmoord te plegen, maar laat dat plan in de steek als hij zijn rug breekt bij zijn poging het raam van het hotel open te krijgen. Ontmoedigd arriveert hij bij het huis van zijn goede vriend Oscar (Matthau), een gescheiden slons die in zijn eentje leeft op een dieet van chips en groene sandwiches (waar misschien wel heel nieuwe kaas of heel oud vlees in zit!). Oscar is zo vriendelijk om Felix onderdak te bieden, maar wordt al snel overweldigd door de pietluttige persoonlijkheid van zijn vriend en het feit dat hij er altijd op staat dat alles schoon is. De twee vormen een ongebruikelijke echtelijke regeling, waarbij Felix de rol op zich neemt van de verwijfde en altijd zeurende echtgenote en Oscar de slonzige, ondankbare echtgenoot die altijd later thuiskomt dan de bedoeling is. Het huwelijk duurt amper drie weken en aan het eind kunnen we volledig meeleven met Felix' ex-vrouw, die ongezien blijft.<br />'Het Odd-stel' is een geweldige komedie, vooral omdat er veel gevoel in zit. Ondanks hun ruzies is het duidelijk dat de twee huisgenoten veel genegenheid voor elkaar voelen, wat heel ontroerend is als je ziet hoe Felix een woedende tirade probeert af te steken, terwijl hij in plaats daarvan misschien wel per ongeluk Oscar vertelt hoe hij hem 'overtreft'. De vier pokermaatjes (John Fiedler, Herb Edelman, David Sheiner en Larry Haines) vallen elkaar ook voortdurend lastig over een of andere duistere ergernis, maar je kunt niet ontkennen dat ze de beste bedoelingen hebben. Hun beslissing om Felix te behandelen alsof er niets met hem gebeurd is, mag in theorie misschien goed hebben geklonken, maar misschien was het niet helemaal de juiste oplossing voor Felix' sombere gevoelens van ontoereikendheid en onsamenhangendheid als hij genegeerd werd. In tegenstelling tot sommige komedies die gebaseerd zijn op populaire toneelstukken (ik was onlangs teleurgesteld door Wilders 'The Seven Year Itch (1955)'), slaat deze film niet de hele tijd dezelfde toon aan, en de relatie tussen de twee hoofdrollen wordt steeds sterker, door tranen, gelach en veel onenigheid.
I don't think I've really ever given Walter Matthau his due as a comedic performer. He's certainly been wonderful in plenty of lighthearted roles, but I guess I always put his success down to his characters' grumpiness and ruthlessness, a gruff contrast to the flamboyant personality of his frequent co-star Jack Lemmon, and, I suppose, a natural extension of his earlier work in dramatic pictures. Watching Gene Saks' 'The Odd Couple (1968),' adapted from a popular Neil Simon play, the realisation suddenly clicked: Matthau is, in his own right, absolutely hilarious! Initially striking the audience as filthy, crude and generally unappealing, his Oscar Madison eventually manages to worm his way into our hearts, culminating in a hilariously overplayed confession of emotions that Matthau rasps out in a voice not entirely his own. At the same time, while holding his own as a comedian, his interplay with Lemmon is, of course, pitch-perfect; indeed, the film rightly belongs to both actors, who have never failed to light up the cinema screen by themselves, let alone together.<br /><br />Calling to mind Billy Wilder's screenplay for 'The Apartment (1960),' this Neil Simon comedy builds itself around around a rather morbid premise. Compulsive house-cleaner Felix Unger (Lemmon), having just been evicted by his wife of twelve years, attempts to commit suicide, but fruitlessly abandons the idea after he wrecks his back trying to open the hotel window. Dejected, he arrives at the house of good friend Oscar (Matthau), a divorced slob who lives alone on a diet of potato crisps and green sandwiches (that might contain either very new cheese or very old meat!). Oscar kindly offers Felix a place to stay, but is soon overwhelmed by his friend's finicky personality and constant insistence on absolute cleanliness. The pair form an unusual sort of marital arrangement, with Felix assuming the role of the effeminate and constantly-nagging wife, and Oscar as the sloppy, unappreciative husband who always comes home later than he's supposed to. This is a marriage that barely lasts three weeks, and, by the end of it, we can completely sympathise with Felix's ex-wife, who remains unseen.<br /><br />'The Odd Couple' is a terrific comedy, most of all because it has a lot of heart. For all their arguing, it's obvious that the two roommates have plenty of affection for each other, most movingly seen when Felix tries to launch into a furious tirade, instead  perhaps inadvertently  ending up informing Oscar how "tops" he his. The pair's four poker buddies (John Fiedler, Herb Edelman, David Sheiner and Larry Haines) are also constantly badgering each other about some obscure annoyance, but you can't deny that they've got the best of intentions. Their decision to treat Felix as though nothing has happened to him may have sounded fine in theory, but maybe being ignored wasn't quite the correct solution to Felix's gloomy feelings of inadequacy and inconsequentiality. Unlike some comedies based on popular stage plays {I was recently disappointed by Wilder's 'The Seven Year Itch (1955)}, this film doesn't simply strike at the same chord throughout, and the relationship between the two leads is progressively developed, through tears, laughter and much disagreement.