La Maman et la Putain moet worden gezien als een film die zowel verband houdt met de tijd waarin hij werd uitgebracht (na 1968) als met het eeuwige leven in vele opzichten. Het is waar dat de acteurs niet 'acteren'... Het is waar dat ze veel praten... Maar waar ze over praten is precies wat het leven de moeite waard maakt om te leven... of te sterven. De zeer lange monoloog van Fran<0xC3><0xA7>oise Lebrun is misschien wel de meest accurate en ontroerende tekst die ooit is geschreven over vrouw-zijn, man-zijn en liefde. Maar niet gemakkelijk nauwkeurig te vertalen. Deze film is een verklaring over de moeilijkheid om een man en een vrouw te zijn (of in dit geval twee vrouwen).
La Maman et la Putain has to be watched as a movie that is both related to the time it was released (post-68) and eternal in many respects. True, the actors don't "act" ... True, they talk a lot... But what they talk about is just what makes life worth living... or dying. The very long monologue spoken by Françoise Lebrun is perhaps the most accurate and moving text that was ever written about womanhood, manhood and love. Not easy to translate accurately, though. This movie is a statement about the difficulty of being a man and a woman (or two women in this case). And IMHO, Jean Pierre Léaud is one of the greatest French actors.