Van de filmmakers die _De mars van de Pinguïns_ voor ons hebben gemaakt, denk ik dat er voor _De vos en het kind_ veel verwachtingen waren. Van de strenge winters op de Zuidpool tot de weelderige wildernis in Frankrijk, wordt het verhaal nu deels documentaire en deels sprookje, dat vertelt over de vriendschap tussen de twee erkende personages, Renard de vos en zijn vriendschap met het kind dat hem heeft gedoopt, gespeeld door Bertille Noel-Beuneau.<br />Het verhaal is eerlijk gezegd heel eenvoudig, en soms zou deze film hebben geleken op de vele Japanse films waarin kinderen <0xE2><0x80><0x93> allerlei soorten dieren <0xE2><0x80><0x93> vriendschap sluiten na de ontwikkeling van vertrouwen, en hoe ze rondhangen bij elkaar, omgaan met respectievelijke tegenstanders en dergelijke. Hier ontmoet het kind de elegante vos in de buurt van haar huis in de bergen, waar genoeg prachtige, perfecte ansichtkaarten te vinden zijn die een filmer in overdrive zal moeten opnemen om ze te kunnen vastleggen.<br />Maar terwijl wij ons te goed doen aan droefgeestig landschap, krijgen de personages vanaf het begin niet de kans om zo'n vertrouwensniveau te bereiken, en we moeten een paar seizoenen en drie kwartier in de film wachten voordat ze een evenwichtiger voedsel vinden. Het kind doet hardnekkige pogingen om een band te smeden met het doel het dier te temmen voor haar eigen plezier, maar de vos, tja, als andere ideeën natuurlijk. Hoewel ik het verhaal vrij zwak vond, in tegenstelling tot _March of the Penguins_, dat die menselijke verhaalinterpretatie heeft van wat er op het scherm gebeurt, blonken hier de documentaire elementen van de film uit, die het leven en de tijd van de vos als zowel een roofdier als een prooi volgden.<br />Tussen die twee elementen werd aan de laatste meer spanning en drama gegeven, vooral wanneer ze te maken hadden met traditionele vijanden zoals wolven, en ik moet toegeven dat die scènes vrij intens waren, vooral wanneer het kind erin verwikkeld raakte. Verder was het een doodnormale film, die behoorlijk saai was omdat ze met z'n tweeën met elkaar aan het spelen waren, in opnamen waarvan je weet dat ze een of andere magische bewerking hebben ondergaan. Er waren verrassend duistere momenten in de film die eigenlijk niet echt geschikt waren voor kinderen, want degenen in dezelfde zaal verklaarden dat door plotseling hun ogen uit te huilen, dus ouders, let op en laat je peuter de rest van de bioscoopbezoekers niet storen.<br />Als film had ik liever gehad dat dit een complete documentaire was, zoals _The March of the Penguins_, maar ik denk dat de manier waarop het werd afgekeurd, waarschijnlijk tot doel had ons te waarschuwen ons niet met de natuur te bemoeien en dat sommige dingen gewoon niet zijn voorbestemd en als zodanig moeten blijven. Fatsoenlijke film die steunde op de kracht van de chemie tussen Bertille Noel- Bruneau en de meervoudige vossen die Renard speelden.
From the filmmakers who brought us The March of the Penguins, I guess that came with plenty of expectations for The Fox and the Child. From the harsh winters of the South Pole to the lush wilderness in France, the narrative now becomes part documentary and part fairy tale, which tells of the friendship between the two titular characters, Renard the fox and its friendship with the child who christened it, played by Bertille Noel-Beuneau.<br /><br />The story's frankly quite simple, and at times this movie would have looked like the many Japanese movies which children-miscellaneous animals striking a friendship after the development of trust, and how they go about hanging around each other, dealing with respective adversaries and the likes. Here, the child meets the elegant fox near her home up in the mountains, which provide for plenty of beautiful picture-postcard perfect shots that a cinematographer will have to go into overdrive to capture.<br /><br />But while we indulge in wistful scenery, the characters don't get to establish that level of trust from the onset, and we have to wait a few seasons to past, and 45 minutes into the film, before they find a leveler in food. The child persistently attempts at striking a bond with the objective of taming the creature for her own amusement, but the fox, well, as other notions of course. While I thought the narrative was pretty weak, unlike March of the Penguins which has that human narrative interpretation of what's happening on screen, what excelled here were the documentary elements of the movie, tracing the life and times of the fox as both a predator, and a prey.<br /><br />Between the two, more tension and drama was given to the latter, especially when dealing with traditional foes like wolves, and granted, those sequences were fairly intense especially when the child got embroiled in it. Otherwise, it was plain sailing and quite a bore as the two of them go about their playing with each other, in shots that you know have undergone some movie magic editing. There were surprisingly dark moments in the movie that weren't really quite suitable for children, as those in the same hall attested to it by bawling their eyes out suddenly, so parents, you might want to take note and not let your toddler disturb the rest of the movie goers.<br /><br />As a film, I would've preferred this to be a complete documentary ala The March of the Penguins, but I guess the way it was resented, probably had the objective of warning us not to meddle with nature, and that some things are just not meant to be, and should stay as such. Decent movie that leaned on the strength of the chemistry between Bertille Noel- Bruneau, and the multiple foxes that played Renard.