De Soloist heeft alle ingrediënten om indruk te maken op de Academy. De regisseur, Joe Wright, heeft al een beste filmnominatie op zijn naam staan. De hoofdrolspeler, Robert Downey jr., speelt in een veelgeprezen superheldenfilm. En tot slot is de film zelf een drama. Toen hij eind 2008 op mysterieuze wijze uit de roulatie werd gehaald, waren filmbezoekers en critici verbijsterd. Nu ik hem heb gezien, kan ik jullie verzekeren dat Universal deze film niet alleen heeft uitgesteld om de Iron Man-Oscar-hype te bevorderen. De Soloist is een zwak drama zonder externe conflicten dat verreweg inferieur is aan alle beste filmkandidaten van 2009.<br />Downey en co-star Jamie Fox krijgen de schuld niet van dit ongeluk. Joe Wright is grotendeels verantwoordelijk, maar zelfs hij kan een verhaal uit _Lifetime_ niet redden. Veel films zijn te ingewikkeld en vervreemdend voor de kijkers. Deze is ongewoon eenvoudig. Het is een film over een krantenverslaggever, Steve Lopez (Downey), die bevriend raakt met een dakloze muzikant, Nathaniel Ayers (Jamie Fox). Dat is het. Ayers is schizofreen en past niet in Lopez' traditionele benadering van vriendschap. De twee worden vrienden. Ze beginnen deze film als kennissen en zijn elkaars beste vrienden aan het eind. Spanning bestaat uit dit soort momenten: mag Lopez hem meenemen naar de daklozenopvang? Dit materiaal zou beter geschikt zijn geweest voor een tv-productie dan voor een speelfilm.<br />Wright gebruikt veel goedkope humor om het gebrek aan inhoud te verdoezelen. Lopez gaat de strijd aan met wasberen die de tuin bevuilen in wat ik een subplot noem. Herinner je je nog dat dit gebeurde in _Verzoening of Trots en Vooroordeel?_ Die films waren zo gestructureerd dat er af en toe een grapje in voorkwam, maar niet dat het zo lang duurde. Het achtergrondverhaal van Anjers wordt aangedikt als dat niet nodig is. Het ergste van alles is dat deze scènes niet met elkaar in verband staan en met willekeurige tussenpozen verschijnen. Het is een manier om toe te geven dat het hoofdverhaal weinig aantrekkingskracht heeft. De hele film is gebaseerd op de schizofrenie van Ayers. Uiteindelijk is dat de manier waarop hij met iedereen omgaat. Het feit dat hij musicus is, is een leuk detail, maar nauwelijks de moeite waard om in de film op te nemen. De film neemt deze eigenschap niet volledig op in zijn personage. Neem muziek van Amadeus of Beethoven Lives Upstairs, en er blijft geen enkele film over. De solist gaat meer over vriendschap in het algemeen dan over muziek. Nathaniel zou schrijver of filmcriticus kunnen zijn, en er hoeven maar weinig dialogen te worden veranderd.<br />Dit is pas de derde film van Joe Wright, en zijn eerste is geen romance met Keira Knightley. Laten we hopen dat deze film geen indicatie is van zijn beperkte capaciteiten. Er zijn stilistische toespelingen op zijn eerdere werk, maar _The Soloist_ is veel zwakker dan die twee. Ter verdediging kan worden aangevoerd dat Universal er niet mee had moeten instemmen om deze film op grote schaal uit te brengen. Deze film lijkt speciaal gemaakt voor _Imagine Entertainment_ (distributors of Changeling). Ik zou er niet zo teleurgesteld over zijn als hij slechts op beperkte schaal zou worden uitgebracht. De slechte kijkcijfers kunnen voorkomen dat betere drama's in het hele land worden verspreid.
The Soloist has all ingredients to impress the Academy. Its director, Joe Wright, has already authored a best picture candidate. The leading actor, Robert Downey Jr., starred in a widely praised superhero film. Finally, the movie itself is a drama. When it was mysteriously pulled from release in late 2008, filmgoers and critics were baffled. Now that I've seen it, I assure you Universal didn't just delay this film to promote Iron Man-Oscar buzz. The Soloist is a weak drama with no external conflict that is vastly inferior to any 2009 best picture candidates.<br /><br />Downey and co-star Jamie Fox aren't to be blamed for this mishap. Joe Wright is largely at fault but even he can't save a Lifetime story. Many movies are too complex and alienate viewers. This one is unusually simple. It's a movie about a newspaper reporter, Steve Lopez (Downey), who befriends a homeless musician, Nathaniel Ayers (Jamie Fox). That's it. Ayers is schizophrenic and doesn't resonate with Lopez's traditional approach to friendship. The two become friends. They begin this movie as acquaintances and are BFFs by its end. Tension consists of moments like this: will Ayers let Lopez take him to the homeless shelter? This material would have been better suited as a made-for-TV production rather than a feature film.<br /><br />Wright includes many scenes of cheap humor to obscure the lack of content. Lopez battles yard-defiling raccoons in what I consider a sub-plot. Do you remember when this happened in Atonement or Pride and Prejudice? Those films were structured enough to permit an occasional joke but nothing so prolonged. Ayers' back story is fleshed out when it doesn't need to be. Worst of all, these scenes are not connected and appear at random intervals. It's a way of admitting that the main story carries little appeal. Nathaniel was a violin prodigy with a tough upbringing (I was too). This is a fabricated attempt to create sympathy with Ayers when most of us already have it. He's a homeless schizophrenic for crying out loud! The movie somewhat conveys humanity's love for music, like Amadeus and Beethoven Lives Upstairs. It isn't as effective as either of those pictures, however. The entire film is hinged on Ayers' schizophrenia. It ultimately is how he interacts with everyone else. His being a musician is a nice touch but hardly worth including. The film doesn't incorporate this characteristic fully into his persona. Take music out of Amadeus or Beethoven Lives Upstairs, and no film remains. The Soloist is more about friendship in general than music. Nathaniel could be a writer or film critic and few lines of dialog would need to be seriously altered.<br /><br />This is only Joe Wright's third film, and his first that isn't a romance staring Keira Knightley. Let's hope this film isn't an indication of how limited his abilities are. There are stylistic nods to his earlier works but The Soloist is much weaker than either of them. In his defense, Universal should not have agreed to widely release this picture. This film seems tailored for Imagine Entertainment (distributors of Changeling). I wouldn't be so disappointed with it if had a limited release. Its poor box office performance may inhibit better dramas from being distributed nationally.