Ik ging vanmiddag naar de bioscoop in de verwachting dat ik niet onder de indruk zou zijn van Scoop. Gelukkig overtrof de film mijn verwachtingen, in elk geval een beetje. Hij is niet zwaar, niet diepzinnig <0xE2><0x80><0x93> en lang niet zo goed als een aantal echte Allen-meesterwerken <0xE2><0x80><0x93> maar hij is ook heel aangenaam als luchtige, geestige komedie. Hij heeft iets eenvoudigs en liefs. 'Lief' was het woord dat ik hoorde van de mensen in het publiek toen ze na de voorstelling naar buiten liepen. Het voelt niet alsof Allen van plan was een meesterwerk te creëren, het voelt alsof hij een kleine komedie wilde maken en daar plezier in wilde hebben. Vergeleken met zo ongeveer alles wat Hollywood produceert, heeft Allens werk de neiging charmant te zijn. Zelfs het pluizige spul. Tegenwoordig is het gewoon verfrissend om naar een film te gaan die door een echt mens is gemaakt.
I went to the movie theater this afternoon expecting to be underwhelmed by Scoop. Happily, the film exceeded expectations, at least a little bit. It's nothing heavy, nothing deep -- and not anywhere as good as any number of real Allen masterpieces -- but it's also completely enjoyable as a light, bantering comedy. There's something kind of simple and sweet about it. "Cute" was the word I heard from people in the audience as they were walking out after the show. It doesn't feel like Allen set out to create a masterpiece here, it feels like he wanted to make a little comedy and have fun doing it. Compared to just about everything Hollywood is producing, Allen's stuff has a tendency to charm. Even the fluffy stuff. These days it's just refreshing to go to a movie made by an actual human being.