Rudyard Kipling heeft ooit geschreven dat God alle mensen het vermogen heeft gegeven om de hele wereld lief te hebben, maar aangezien een menselijk hart heel klein is, heeft ieder mens dat speciale plekje waar hij meer van houdt dan van wie ook. Het lijkt me dat dit het motto is geweest van sommige van de meest vooraanstaande regisseurs van vandaag, toen ze de eeuwige liefde voor dat speciale plekje beleden en situaties uit het leven van de bewoners en bezoekers ervan afbeeldden. Het resultaat is een prachtige verzameling korte films, Paris je t'aime, waarin onze gidsen, Van Sant, Coixet, Cuaron, Payne en anderen ons meenemen op een adembenemende wandeling door de Parijse arrondissementen, menselijke gevoelens, verlangens en verwachtingen. <br />Altijd weer een andere invalshoek, altijd weer een volkomen ontroerend verhaal over gewone mensen die op zoek zijn naar liefde, of dat nu op een parkeerplaats, in een atelier of in een metrostation is. En _Parijs je t'aime_ gaat over een enorme verscheidenheid aan liefdes: liefde voor je partner, je kind, je ouders, voor degenen die alles voor ons betekenden maar er niet meer zijn, liefde die weer aangewakkerd moet worden, serene liefde voor die vreemde als jullie elkaar zien, of liefde die gewoon niet bedoeld is om te zijn... vandaag, maar morgen... wie zal het zeggen?<br />Niettemin gaat deze film niet alleen over liefde, maar over het leven zelf: vreugde, pijn, eenzaamheid, verwarring, dagelijkse ups en downs. En de belangrijkste eigenschap is het feit dat het helemaal niet sentimenteel is, maar eerder warm en vol hoop.<br />Ik geef deze film een 9 omdat het laatste deel suggereert hoe sommige van de verhalen zich verder zouden kunnen ontwikkelen, maar niet allemaal, en dat is wat ik mis, en met'verder ontwikkelen' bedoel ik niet een of andere specifieke verwijzing naar de toekomst van de personages. Wat al het andere betreft kan ik alleen maar zeggen: fascinerend. Het maakt dat je alles achter je wilt laten, naar Parijs wilt vluchten en die kleine romances zelf wilt beleven.
Rudyard Kipling once wrote that God gave to all people the ability to love the whole world, but given that a human heart is very small in size, every human has that special place that he loves more than any other. It seems to me that this may have been the motto of some of the most eminent directors of today when they set out to profess the eternal love for that special place and depict situations in the lives of its denizens and visitors. The result is a wonderful collection of short films, Paris je t'aime, in which our guides, Van Sant, Coixet, Cuaron, Payne and others take us on a breathtaking stroll through Parisian arrondissements, human feelings, yearnings and expectations.<br /><br />Always some other quarter, always some utterly moving story about ordinary people in search for love, be it in a parking lot, art studio, tube station. And Paris je t'aime is about vast array of loves- love for one's partner, child, parent, for those who meant the world to us but are no longer around, love that needs rekindling, serendipitous love for that stranger as your eyes meet, or love that just is not meant to be...today, but tomorrow- who knows?<br /><br />Nevertheless, this film is not solely about love, but life itself, joy, pain, loneliness, confusion, everyday ups and downs. And its most important quality is the fact that it is not soppy at all, but rather warm and full of hope.<br /><br />I give this film a 9 because the final section of it suggests how some of the stories might further develop, but not all of them and that is the thing that I find missing, and by "further development" I do not mean some specific reference to the characters' future. As far as everything else is concerned I can only say- captivating. Makes you want to leave everything behind you, flee to Paris and live those little romances yourself.